Alledaagse ontmoetingen met mensen door mijn beroep, gewezen tramchauffeur, nu begeleider op de bus, geven aanleiding tot het schrijven van deze blog.
30-01-2012
prachtcollega
Sommige collega's weten echt van wanten. Er zijn veel toffe kadée's tussen. Toch is er iemand die ik echt graag in de bloemetjes wil zetten. Een tijd terug werd ze hard ziek. Ze is al weer een tijdje terug aan het werk, maar is nog in behandeling en zal nog heel erg lang medicatie nodig hebben. Niettegenstaande is ze steeds opgewekt. Zij is zo eentje met het hart op de tong én met een erg positieve instelling. Ik rij met haar mee. Een hele tijd vertoef ik op haar bus. Door de dienst die ze steevast elke weekdag rijdt (steeds dezelfde dienst) kent zowat iedereen haar. Ze rijdt de ochtendspits en krijgt dus heel wat volk over de vloer. Telkens wordt er vriendelijk gegroet. Zij kent vele passagiers met naam en groet hen dan ook haast familiair. Een gepensioneerde man, die veel jonger lijkt dan hij is wordt gegroet: 'Ha goeiemorgen Lowie.' Hij blijft bij haar staan en heeft regelmatig een snoepje bij voor haar. Ze mag het niet weigeren, vertelt ze me later. Hij blijft aandringen tot ze het aanneemt. Dan blijft hij even vooraan bij haar staan om een klein praatje te maken. Ver rijdt hij niet mee, maar een halte of twee à drie. Nadat ze op de terugweg is, stapt hij alweer op om terug te rijden en weer galmt die hartelijke groet door de bus. Hier moet niet worden ingegrepen. Praten met de chauffeur mag niet, maar de lijn tussen vriendelijk zijn en afstand houden is soms erg dun. Ze rijdt aangenaam goed. Haar aandacht en rijstijl zijn zoals het hoort. En Lowie zijn dagje begint goed zo. Wanneer hij uitstapt groet hij me. Ik antwoord: 'Nog een fijne dag meneer.' Hij is ondertussen uit de bus, maar draait zich terug naar binnen en zegt: 'De naam is Lowie...' Dan kuiert hij in z'n eigen gangetje naar waar ie heen wil.
Twee dames stappen in. Weer gaat het er zeer fijntjes aan toe. Enthousiast wordt er gegroet. M'n collega vraagt hoe het is met het gezondheidsprobleem van Maria, die even blijft staan om dit snel uit de doeken te doen. Een andere vrouw kent de chauffeur ook bij naam en laat weten dat ze blij is dat het maandag is, want dan kan ze meerijden met haar. En zo gaat het maar door. Een Afrikaanse man lacht haar toe en groet haar uitbundig. We rijden door een multiculturele wijk en ook de multicultuur blijkt haar te kennen. Het is echt wel uitzonderlijk als er iemand instapt die niet groet. De schooljeugd, de pubers, huisvrouwen, ouderen, werkmannen in overall, zij horen op haar bus en m'n collega hoort bij hun bus. Af en toe heeft ze wat snoepjes bij, of zoals vandaag zelfs kleine vlaaikes die ze dan aan sommige mensen geeft. Het wordt aangenomen maar niemand eet het op de bus op. Het zit in een zakje en het wordt in hun tas gestoken.
Ik maak haar attent op de fantastische sfeer op haar bus. Ze beaamt, voor haar is het de normaalste zaak. Toch vindt ze dat niet veel mensen dit opmerken. Dit is voor iedereen gewoon, volgt ze nog. 'k Weet wel wat ze bedoelt. De mensen die regelmatig met haar meerijden, voelen zich hier zodanig thuis dat het daarom zo gewoontjes lijkt. Wel, namens hen schrijf ik deze blog voor en over haar.
Ik rij mee met een lijnbus die enkele scholen aandoet. Ook nog een beschermde werkplaats en een instituut waar allerhande mensen met psychologische problemen terecht kunnen, zowel dagopvang als volledig intern. Zowat iedereen die met deze lijn mee rijdt, weet dus dat er soms 'rare' uitspraken te horen zijn, of mensen instappen die wel eens 'raar' doen. Maar, wat is raar hé? Da's voor de meesten nou net dàt, wat niet als normaal beschouwt wordt binnen onze maatschappij. Maw zij die niet meeveinzen als de meesten, worden gecategoriseerd als raar. Vooral bij jongeren in groep, op weg naar, of terug van school bijvoorbeeld. Ik had een hele tijd geleden op deze lijn zo een voorval van een man die min of meer belaagd werd door enkele jongeren. Toen, heb ik dat opgelost door tussen hen in te gaan staan. Zeer serieus kijkend naar de jongeren en de man een zitplaats aanbiedend, begrepen ze de boodschap. Ze lieten hem verder met rust.
Vandaag ben ik weer op deze lijn dus. Meestal herkent men nogal makkelijk de mensen die naar het instituut gaan, of naar de beschutte werkplaats. Misschien is het een manier van hokjesdenken, maar langs de andere kant biedt het ook een zeker bescherming naar hen toe. Zìj, worden met rust gelaten. Eigenlijk meer nog. Door de meeste mensen worden ze genegeerd. Toch, vandaag heb ik een jonge man op de bus, die men niet kan negeren. Hij spreekt iedereen aan. Uiteraard ook de buschauffeur en mij, bij het opstappen. De jongen zwijgt geen moment en is uitermate enerverend. Dus, lok ik hem steeds weg van de chauffeur als hij opstapt. De chauffeurs zijn begrijpend voor hem, maar toch ook opgelucht als hij eindelijk wil gaan zitten. Dàt, wil dan zeggen dat hij hetzelfde doet met de passagiers in zijn omgeving. Hij kraamt een hoop onzin uit. Niet erg dus, als je vooral niet gaat discussiëren natuurlijk. Anders windt hij zich op en dat gaat met nogal wat rumoer gepaard.
Ook nu weer, wijs ik hem een zitje aan. Een enkel zitje. Subtiel probeer ik hem en ook de andere passagiers te vrijwaren van eventuele ongemakken. De jongeman is erg sociaal en gaat niet op het enkele zitje zitten. Nee, hij heeft behoefte aan aandacht en zet zich dus naast iemand. Zeer luid vraagt hij dan of die persoon er iets op tegen heeft dat hij daar zal gaan zitten. Zeer luid verontschuldigt hij zich omdat hij die vraag stelde. En zeer luid zegt ie, omdat hij merkt dat de persoon in kwestie verstoord is daar die niet meer naar z'n mp3-speler kan luisteren, dat hij zich nogmaals verontschuldigt voor het storen en hem zal laten luisteren naar zijn muziek. Hij zwijgt welgeteld een halve minuut en is dan z'n beleefde voornemens vergeten. Hij vraagt naar welke muziek de kerel luistert en begint dan over racisme. De jonge man van Marokkaanse afkomst fronst de wenkbrauwen want heeft niet direct door wat en hoe. Ik hou hen goed in de gaten. Ik niet alleen, merk ik. De aandacht van de andere reizigers is ook continue ben hen. Na een tijdje heeft de Marokkaanse jongeman de toestand wel door en blijft er stoïcijns kalm bij. Hij glimlacht de kerel toe. Het gesprek gaat ondertussen over de bewondering voor de spieren die de ander heeft. De handen moeten gemeten worden. Hij blijft maar doorgaan. De buurman is wel wat verlegen voor deze aandacht, maar doet zo rustig mogelijk mee met de jongen. Het gaat maar door. Niemand praat nog in de bus, tenzij om stil aan de partner een opmerking te maken. Wijzend naar mij, wijzend naar de jongen. Ze weten dat ik hem in het oog hou. Maar ik moei me niet. Het gaat goed.
De nerveuze jonge kerel stapt af en groet z'n Marokkaanse busgenoot wel vier keren. Telkens antwoordt deze sympathiek. Hij groet mij ook nog alvorens af te stappen. Ik heb hem vandaag drie keren op de bus gehad, telkens onder min of meer dezelfde omstandigheden. Hij doet niks verkeerd, maar ik hou hem altijd in 't oog, daar ik niet weet naast wie hij nou weer gaat terecht komen. Eén iemand die slecht gehumeurd is en de poppen zouden wel eens aan 't dansen kunnen geraken.
Wanneer wat later de vriendelijke Marokkaanse jonge kerel afstapt, tik ik hem op de schouder om z'n aandacht te trekken. Hij ziet naar niemand want hij is allang weer verdiept in z'n mp3-speler. Ik steek m'n duim omhoog en lach hem toe. Hij begrijpt me en knikt bedankend.
Het ruikt naar friet... 'k Heb er helemaal niks op tegen, ik ruik dit wel graag op bepaalde momenten. 't Is trouwens al een tijd geleden dat ik nog friet heb gegeten, dus wekt deze geur het verlangen wat op. Ik kijk in de bus, maar merk niemand die zit te eten. Goed zo... Maar toch weet ik, moet ik een oogje in't zeil houden, want de kans is groot dat iemand dit stiekem zal doen. Ik wandel dus wat door het voertuig en halverwege is de geur verdwenen. Dan pas, valt m'n nikkel dat ik daarnet bij de man stond die het pak friet, mooi ingepakt bij zich heeft. Grappig wel. Daarom rook ik het ook zo erg natuurlijk. De man zit op de eerst stoel achter de chauffeur, keurig met het gesloten pak. Twee haltes later stapt hij af.
Wat later, wanneer ik met een andere bus mee rij, zie ik een man, helemaal achteraan in de bus die stiekem zit te eten. Hij houdt me in 't vizier en heeft direct door, dat ik hem ga benaderen. Ik ben nog ver van hem verwijderd wanneer hij me een teken doet, dat ik niet moet langs komen. Natuurlijk negeer ik dat, maar het maakt me wel voorzichtig. Je weet maar nooit. Z'n uitstraling is niet direct 'warmpjes' te noemen. Ik zie dat hij op de zetel naast zich een kartonnen schoteltje met kip heeft staan. 'Holaaa, dit kan zomaar niet'; laat de non-food-De-Lijn-vertegenwoordiger hem weten... ik dus. 'Gij kunt mij niks maken. Op de bus mag je niet eten en ik zit niet te eten!' snauwt hij me toe. 'Tja, meneer, dat kartonnetje op de zetel naast je, kan ook helemaal niet. Dat maakt de zetel vuil.' Prompt neemt hij de etenswaren in de hand, om gehoor te geven aan mijn uitleg. Ik vraag hem waar hij heen gaat, maw, waar hij zal uitstappen. 'Waarom? Daar heb jij geen zaken mee!' Ik dan maar weer: 'Omdat ik je niet vertrouw meneer. Zo gauw ik m'n rug keer, eet jij verder, daarvan ben ik wel zeker. Dus heb ik liever dat jij, of op z'n minst, de kip, van de bus gaat.' 'Neeeee, ik eet niet verder. Echt waar, ik beloof het', smeekt hij me haast. Ik kijk hem streng toe, mompel wat tussen m'n tanden en verwijder me van hem. Wanneer ik net vooraan ben, zie ik hem smakken. 'k Weet natuurlijk niet of hij nog stiekem zit te eten, maar ik vertrouw hem voor niks. Dus, keer ik weer naar achter, en zet me helemaal achteraan, enkele zitjes van hem verwijderd. Andere mensen in de bus houden de boel in't oog en enkelen onder hen, vinden het leuk, zo lijkt het. Ze lachen me toe en blijken best geamuseerd. Hij bekijkt me vies. Ik zeg geen woord, en kijk hem niet aan. Ik neem m'n notaschriftje en blader. Hij begint opmerkingen te maken, waarop ik kort maar vriendelijk antwoord. Het ijs is gebroken. Hij doet z'n best om vriendjes te zijn. Hij vertelt me over koetjes en kalfjes, ik luister maar kijk hem niet aan. Ik blijf rustig in m'n notaschrift noteren en lezen. En dan, stapt hij af, zonder nog kip gegeten te hebben. Hij laat niks achter, wat ook belangrijk is,
Op het drukke plein sta ik op m'n bus te wachten. Op het perron aan de overkant zie ik tussen de andere mensen een vrouw, luid pratend in haar gsm, allerhande gestes maken. Ze trekt m'n aandacht. Ze heeft een klein kind in buggy bij zich. De mensen rondom haar, nemen wat afstand omdat ze zo erg gesticuleerd, denk ik. Er komt een tram aan het perron. Daar de deuren zich aan de andere kant bevinden kan ik niet zien wie in- of uitstapt. Maar wanneer de tram weg is, staat de vrouw er nog. Er staat nu een man redelijk dicht bij haar en die maakt nog een pak meer lawaai dan de vrouw eerder deed. Ik kan niet zien tegen wie hij praat, of beter, roept. Hij maakt met niemand oogcontact. Ondertussen blijkt één van m'n collega's van die tram gestapt te zijn en die zag me staan. Hij voegt zich bij mij. Na mekaar gegroet te hebben, merken we beiden de man op, die zo'n onaangename manieren heeft. M'n collega zegt dat de man op de tram ook al zo stond te roepen naar iedereen en erg vreemd deed. Hij was alleszins boos en riep in een mengelmoes van talen. Ik vraag me af, of die man nou tegen de vrouw die ik eerder zag, bezig is of niet. M'n collega zegt dat die vrouw weent. Het wordt echt niet duidelijk, ook al staan we'r niet ver vanaf. Als ze tegen elkaar bezig zijn, is het zowiezo op een rare manier, want geen enkel moment is er oogcontact tussen hen. Niettegenstaande blijven ze redelijk dicht bij mekaar staan en gaat de onvriendelijke conversatie door. Dus besluit ik, dat we maar beter met z'n beiden dichterbij gaan staan. Ons laten opmerken... misschien helpt dat om hen te kalmeren. Een truukje dat ik wel meer toepas. In deze situatie zie ik het beter zitten, dat we met twee zijn. M'n collega komt hier dus goed van pas, ook al brengen we onze dienst niet samen door. M'n collega aarzelt precies. Kordaat als ik (soms) ben, trek ik hem lichtjes aan z'n mouw, kwestie om hem te motiveren voor mijn idee. En, hij laat zich meesleuren.
Het helpt. Die twee waren dus wel degelijk tegen mekaar in het harnas gevlogen blijkbaar, maar kalmeren. Raar... vind ik, maar enfin, er zijn wel meer dingen die ik raar vind. Ik breek daar m'n hoofd dus niet verder over. 'k Bedank m'n collega voor z'n medewerking. Hij antwoordt: 'Dan zal ik maar eens naar kantoor gaan, anders kom ik nog te laat.' Ik val haast achterover. Hij was nog niet beginnen werken... Ik verontschuldig me zo'n honderdduizend keren voor m'n opdringerig gedrag tegenover hem, maar moet er ook enorm om lachen. Nou is't al zover gekomen dat ik m'n collega's meesleur in m'n werk, als ze nog niet begonnen zijn aan hun dienst, laat ik hem weten.
Gelukkig kan hij hier ook (groen...?) om lachen...
Er was eens... een rustige dag in de kerstvakantie. Om soldeninkopen te doen is het voor velen nog te vroeg in de morgen. Het is immers een erg natte, winderige dag. Je moet al erg gemotiveerd zijn om koopjes te gaan doen, denk ik, te merken aan de weinige mensen op straat en dus ook op de bus. Iedereen is goedgeluimd, vriendelijk en rustig. Wat kan een mens nog meer verlangen (buiten geld voor de materialisten onder ons)...?
Aan de eindhalte van de bus, wachten we de vertrektijd af. De chauffeur klaagt wat over de rijtijden, die er op dit moment wel door kunnen omdat er zo weinig volk op de been is. Ik weet dat hij een punt heeft, want normaal gezien valt er niks te wachten aan de terminus, maar is het reppen. Hij blijft niet klagen. Hij vertelt me opgewekt, terwijl hij me één van onze boekjes toont, dat hij een brief kreeg, die ook staat afgedrukt in dat boekje, van een tevreden klant En ja, ik las het wel thuis in dat boekje, maar wist ik veel dat hij die chauffeur is. Ik ken lang niet alle chauffeurs bij naam, da's een beetje onmogelijk. De sfeer zit al snel weer goed dus, want erover vertellen beurt de man enorm op.
Een mogelijke passagier staat naast de bus en wil een sigaretje opsteken. Maar eerst vraagt hij wanneer de chauffeur weer vertrekt. Hij heeft nog vier minuten, laat m'n collega weten. Dat blijkt genoeg te zijn om te genieten van tabak en nicotine voor de man en hij steekt z'n paffertje op. Wanneer het wat later tijd wordt om te vertrekken zegt m'n collega tegen de man: 'Meneer, 't is er tijd voor. Wilt u opstappen en mag ik vertrekken?' Er is een lach bij, het komt dus niet echt sarcastisch over. De man benadrukt dat de chauffeur 'mag' vertrekken, terwijl hij opstapt en gaat lachend zitten. Enkele straten verder, komt de man naar voor. Ik denk dat hij de weg of zo moet vragen, maar nee hoor. Hij zegt: 'Chauffeur, ik ben aan de halte waar ik moet afstappen. Mag dat van u?' Ik vind dit zo prettig dat ik euhhhh... redelijk uitbundig lach. De man staat ondertussen alweer bij de deur om af te stappen en vraagt of het 'een goei' was. Waarop ik hem laat weten dat ze bijzonder geslaagd is.
En zo'n kleine momenten maken de rit maar weer eens aangenaam.
Hier is het dan, dat nieuwe jaar. Opgetogen...? Gewoon blij...? Vol verwachting...? Wel, zeker en vast overtuigd dat ik er het beste van zal maken, wens ik iedereen een fijn jaartje toe. Maar euforisch ben ik niet. Dat ben ik eigenlijk de laatste jaren niet meer rond deze tijd. Elke dag is het waard zo goed mogelijk geleefd te worden, dus hoef ik niet direct een gat in de lucht te springen op 1/1/.... 'k Hou niet zo van de overdreven grote drukte rond deze periode.
Er komt verandering. De economie, weet u wel. Hele grote veranderingen zelfs. Of we het zullen merken aan de werkgelegenheid bij De Lijn, weet ik niet. We zullen het misschien wèl merken aan de passagiers op de voertuigen. Men schildert ons een beeld zodanig, dat ik in gedachten mensen bedenk op tram of bus, in lompen (zwartrijdend natuurlijk). Of, misschien ook weer niet, omdat men hoopt meer controles op trams en bussen te doen, lees ik in de krant. Dus zullen nietbetalende reizigers meer geweerd worden... En er is ongenoegen bij nogal wat collega's als het over de pensioenen gaat. Ik begrijp het wel, als je net uit de boot dreigt te vallen. Maar tja, er moet toch iets ondernomen worden, buiten mekaar de schuld van de veranderingen te verwijten... Dus hoop ik alvast op een Bestuur Zonder Geldverspilling, federaal, vlaams, provinciaal en uiteraard liefst ook binnen ons bedrijf als het even kan, maar da's misschien net iets teveel verlangd. Vervolg, 1 januari 2013, als ondertussen de wereld niet zal zijn vergaan. Ondertussen geniet ik van de vogeltjes die fluiten, een mens die glimlacht en de wolken die af en toe wegdrijven.
'k Lig er niet echt wakker van. Ik kijk naar een foto van een collega die eerder dit jaar op pensioen ging, z'n trammeke. De gewoonte bij De Lijn. Voertuig van de 'gelukkige' op z'n laatste werkdag versieren. Als passagier heb ik nooit op zo'n trammeke gezeten. 't Is wel een leuke sfeergever, dus zou ik ooit graag als passagier op zo'n voertuig meerijden.
Het is de laatste dagen drakedruk in Antwerpen. Automobilisten doen niet anders dan kruispunten blokkeren, wat wijst op een egoïstische houding, als je't mij vraagt. En, omdat iedereen behalve 'ik' het doet, doet 'ik' het ook, anders geraakt 'ik' nooit weg. 'Ik' vergeet natuurlijk dat, net door het kruispunt te blokkeren, de hele boel stil blijft staan, anders zou het niet 'blokkeren' genoemd worden... Enfin, om eerlijk te zijn, vind ik persoonlijk dat hier tekort wordt gekomen door de politie. Hiermee doel ik uiteraard niet op de agenten persoonlijk, maar wel de verkeersdienst op zich. Al een tijdje zie ik het aankomen. Vandaag of morgen krijgen we nog een ernstig geval van verkeersagressie te verwerken omdat 'auto'mobilisten toch persé door die stad willen of moeten, en enorm gefrustreerd raken.
Vandaag was de chaos perfect. Met lijn 23 vanaf Stuivenberg, tot Roosveltplaats duurde welgeteld 1u en 15min. Normaal duurt dat nog geen 10 minuten. Daardoor kregen ook wij op de bus, te kampen met een man die -gelukkig 'maar'- verbaal agressief werd. Eerst tegen de chauffeur, dan tegen mij. Hij was het centrum van de wereld en vond de meest fantastische scheldwoorden vlotjes om naar onze hoofden te slingeren. Wakker lig ik hier niet echt van. Zulke mensen stellen me wel teleur, zij zijn zielepoten en zoeken iemand om op af te reageren. Niettegenstaande heb ik erg veel begrip voor mensen die in de bus, geduldig blijven wachten om eindelijk op hun bestemming te geraken.
Later stapt een man met hond op de tram. Een jongetje en z'n moeder zijn bang. De man geeft commentaar op een manier die ik niet erg fijn vind, maar ik hou me afzijdig. Ik ben niet meer in dienst, want ik ben op weg naar huis. Ik hou in't oog hoe moeder en jongetje reageren en zal ingrijpen als het moet. Maar ze laten hem voor wat hij is. Door die hond, maakt een vrouw contact met hem. Ze raken aan de praat. De man vertelt zijn levensverhaal zowat. Ondertussen zitten al heel wat mensen mee te luisteren. Twee jonge kerels zitten vooruitgeleund om maar mee te kunnen luisteren. Hij praat langzaam en heel erg dialect. 'k Heb altijd in het antwerpse gewoond, maar zou het hem niet na kunnen doen. Ook al zegt hij soms dingen die lachwekkend overkomen, de vrouw blijft zeer serieus. Ik vind haar een prachtmens. Ze blijft met hem converseren, en soms mengt haar man zich in het gesprek. Maar de 'hondman' blijft vertellen. Ondertussen weet zowat iedereen waar hij woont, wat zijn beroep is en welk ziektebeeld hij heeft en hoeveel hij om z'n hond geeft. Ik denk ondertussen dat ik in eerste instantie niet erg juist oordeelde en het dus maar goed is dat ik de man niet aansprak over zijn toon tegen het jongetje. De 'hondman' weet gewoon niet beter, hij bedoelde het wellicht niet slecht.
Door te kijken en luisteren komen we dikwijls meer te weten dan door te fysiek reageren.
Er wordt gestaakt. Persoonlijk, vind ik, ...geen goed idee, hoewel ik begrip kan opbrengen. M'n respect voor onze politiekers gaat er alleszins op achteruit, vanwege de manier waarop men 'het beste' wil voor het land, ttz de burgers. Om maar een vergelijking te maken; als ik met de reizigers zou omgaan zoals de politiekers met de burgers doen, zou ik al lang serieus op het matje geroepen zijn, door m'n bazen. Goed weten! Maar er worden teveel gewone burgers getroffen door zo'n staking. Daar hou ik niet van. Na wikken en wegen, besluit ik dus te gaan werken.
Er wordt me gevraagd toezicht te houden op de Roosveltplaats en Astridplein. In de mate van het mogelijke, informatie te verschaffen zodat gestrande reizigers toch zo goed en kwaad als het kan, weten waar ze aan toe zijn. Ik heb een late shift. Dat wil dus zeggen dat ik mensen weer naar huis moet helpen. Vanmorgen reden hier en daar nog wel wat voertuigen, maar vanavond zijn dat er heel wat minder. Tegen 21.30u rijdt er nog welgeteld één tram en enkele bussen. Ik moet dus heel wat mensen teleurstellen. Men begrijpt maar niet dat ook tijdens een staking er 's morgens meer voertuigen rijden dan 's avonds. Telkens weer leg ik uit dat chauffeurs in een shiftensysteem werken en dus worden afgelost, meermaals per dag. En, dat het daarom kan zijn dat trams of bussen terug naar de loods moeten, omdat die aflosser wel degelijk staakt. Niet leuk dus. Maar beter slecht nieuws en zoeken naar een alternatief dan niks zeggen. Telkens weer, hebben mensen begrip en danken ze me om hen op de hoogte te brengen. Ook, telkens weer zijn er enkele moeilijke of trieste situaties. Een vrouw die op haar werk geraakte maar voorlopig niet thuis. Haar man zit op een vergadering in Nederland. Gelukkig kon ze iemand vinden die haar kinderen kon ophalen van school. Maar het is nu al zo laat en ze wil zo snel mogelijk haar kinderen ophalen. Er wordt heel wat heen en weer gebeld. Ze moet nog ver en wil daarom geen taxi nemen. Het zal haar minstens 50€ kosten en dat is er flink over, vindt ze terecht. In zo'n geval is het belangrijk deze persoon terug kalm te krijgen en mee te voelen. Vragen stellen en samen beredeneren of er een andere oplossing kan gevonden worden. Ook al is dat soms niet zo, deze mensen voelen zich naderhand toch weer wat beter, omdat je meevoelt met hen.
De avond vliegt voorbij. Ik ga af en toe een kijkje nemen in de pre-metro. Het is er zo goed als leeg en vooral stil. De achtergrondmuziek doet me meedeunen. Er is toch niemand die het hoort, zelfs geen metrotoezichter. Enkele mannen denken hiervan te kunnen profiteren en zitten te drinken en te roken. Zolang ze de lege blikjes mooi in de vuilbak gooien, drinken ze maar op, denk ik bij mezelf. Maar dat roken... kan en mag ik niet toestaan. Sigaretten moeten onverbiddelijk uit en weg. De mannen trekken dan maar weer naar buiten ...voor zolang ik hier ben. Rare sfeer, zo'n stille metrogang, of -perron. Voor effe, best leuk.
En ik beloof het aan iedereen die het vraagt. Morgen, rijden we weer!
Net terug uit een heerlijke -maar te korte- vakantie. Een beetje tegen m'n zin, wat maar zelden gebeurt, trek ik naar 't werk. Niettegenstaande zorgen de collega's er al direct voor, dat het negatieve gevoel wegebt. Eigenlijk heb ik veel chanse met die collega's, want die kies je niet. Je moet er het beste van maken. Wel, ik moet daar geen moeite voor doen. Ze zijn allemaal toffe kadee's.
Het weer daarentegen zou me liefst al doen terugkeren naar het warme oord waar ik een tijd heb rondgereisd. Zonder het te vermoeden, ontsnap ik aan een helse regenbui, of, eerder een wolkbreuk. Want wanneer ik met m'n collega's uit de metro kom -we kregen een cursus daar- merken we dat er verdomd grote plassen zijn aan de Roosveltplaats. We gaan eerst eten en kunnen nog tijdig wegspringen voor het opspettende water van een grote plas waardoor een auto rijdt. We kunnen nog lachen, maar was één van ons nat geworden tot onder z'n oksels, hadden we wellicht anders gekraaid.
We hebben na het eten een afspraak met de verantwoordelijke van de metro om samen nog eens den dieperik in te trekken voor verder onderhoud. Af en toe moeten we bijspringen in de metro en we willen deftig op de hoogte zijn van het reilen en zeilen. We worden gevraagd naar het station opera te komen. Wanneer we daar zijn, staan we versteld van de wateroverlast. Het heeft echt wel lelijk gedaan blijkbaar. Het water reikt tot net aan de metrotrap (naar beneden dus). Best gevaarlijk hé. Ten eerste wordt het erg glibberig en ten tweede als het water binnen loopt, komen er zowiezo problemen met techniek en wat nog meer. De brandweer werd al opgeroepen en ondertussen houden wij het verkeer tegen, dat er zowiezo toch al niet door mag, maar automobilisten lezen geen verkeersborden meer tegenwoordig.
Wanneer de brandweerlui de rioolputjes komen leegmaken en het water wegpompen gaat het snel en kunnen we daarna nog een heel klein beetje van ons voorziene onderhoud verder zetten. De Lijn was even ter land en ter zee...
Wat hebben we toch een prachtige nazomer gehad. Mij zal je dus zeker niet horen (of lezen) klagen over weerstoestanden. Ik, ben geboren in hartje zomer. Dàt jaar, was het zo'n prachtig weer dat de dokter m'n ouders de raad gaf, m'n wieg in de tuin te zetten. Weliswaar met een muskietennet. M'n ouders hebben me dit meermaals verteld. Het kan niet anders, dààrom hou ik zo van buiten zijn. Ik verkoos enkele jaren terug om te gaan rijden op lijn 10, omdat deze lijn niet door de pre-metro rijdt én uiteraard voor het aangename publiek op het voertuig. Ook dat is één van de redenen dat ik zo tevreden ben met m'n job. Ik adem lucht, voor zover die zuiver is in onze stad. Ik word nat geregend en drooggewaaid en zongetint. Oké, als het kouder wordt, moet ik ook dàt erbij nemen. Ik ben namelijk een onverbeterlijke kouwkleum. Zelfs bij een lichte temperatuursverlaging verliezen de knokkels alle soepelheid en gaat m'n huid meer op kippenvel lijken. M'n lippen worden blauw en het bloed trekt uit m'n vingers en tenen. Maar ik voel dat ik lééf, Driewerf Hoeraaa!!!
Soms, heb ik wat tegenslag. Soms, gelukkig is dat uitzonderlijk, verwacht men dat ik een hele dag dienst doe in de pre-metro. Bweikessssss. Da's pas echt tegenslag. Balen. Tegen de collega die ik moet vervoegen braak ik m'n gevoelens, ocharme de man. Nee, ik hou zo absoluut niet van mezelf, maar ik moet het uit m'n systeem zagen en sakkeren. Dan pas kan ik besluiten dat ik er het beste van zal maken.
De sfeer, de mensen die ik ontmoet in de ondergrondse vallen best mee. Nee, ze hebben geen drievork, een staart, twee horens en een sik. Het zijn allemaal gewone mensen-'onder'weg. Soms weten ze niet welk perron ze moeten nemen. Zulke mensen versta ik maar al te goed. Ik hoor ook bij diegenen die wel eens gedesoriënteerd geraken als ze de zon niet zien, of zich niet kunnen richten op de straten. Met plezier help ik hen dus. Hier wordt niet mee gelachen. De tram in de verkeerde richting nemen, is hier, onder de grond, schering en inslag. Het staat nochtans goed aangegeven, maar goed is niet goed genoeg blijkbaar.
Er werden junkies gesignaleerd en ik word er op uitgestuurd om te kijken of ze al weg zijn, zoals het hoort. Ik vind niemandal, maar blijf voor alle zekerheid nog wat rondhangen in het bewuste station. Het blijft clean. Ik kom af en toe enkele feestlustige, in de mooiste gewaden gehulde moslims tegen. Zij, zijn in opperbeste stemming. Er wordt geknikt en prettige feesten gewenst.
Er is ook Night of the Proms in het Sportpaleis. Ik mag mee de aanvoer in het oog houden. Daar kom ik nog enkele toffe collega's tegen. Daardoor ben ik helemaal m'n 'HELL'se ellende vergeten. Ik schrijf het maar al te graag: de sfeer onder je collega's bepaalt voor een groot deel het verloop van de dag, als je moet samenwerken. Dat zit buitengewoon goed dus!!! De vol-verwachting passerende afstappers op weg naar de grote spektakelhal, zijn uiteraard allemaal blij gezind. Hier en daar krijgen we een speekmedol bij wijze van spreken. Men apprecieert het dat mensen van De Lijn toezicht houden en men kan nog info krijgen ook voor de terugweg, straks na afloop van het muziekfestijn. Een kennis zien we ook nog tussen de meute meestromen. Alles helpt dus mee om deze dag zonder moeite fijn te laten verlopen. Het doemgevoel van daarstraks is allang weggesmolten door 'hart'verwarming.
Maar baas, geef me toch maar niet té dikwijls onderaardse opdrachten asjeblieft...
Ik ben annemie
Ik ben een vrouw en woon in Antwerpen () en mijn beroep is tramchauffeur/begeleider De Lijn Antwerpen.
Ik ben geboren op 16/07/1958 en ben nu dus 53 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: muziek: wat gitaar betokkelen - lezen - leven!!!.
Sommige collega's weten echt van wanten. Er zijn veel toffe kadée's tussen. Toch is er iemand die ik echt graag in de bloemetjes wil zetten. Een tijd terug werd ze hard ziek. Ze is al weer een tijdje terug aan het werk, maar is nog in behandeling en zal nog heel erg lang medicatie nodig hebben. Niettegenstaande is ze steeds opgewekt. Zij is zo eentje met het hart op de tong én met een erg positieve instelling. Ik rij met haar mee. Een hele tijd vertoef ik op haar bus. Door de dienst die ze steevast elke weekdag rijdt (steeds dezelfde dienst) kent zowat iedereen haar. Ze rijdt de ochtendspits en krijgt dus heel wat volk over de vloer. Telkens wordt er vriendelijk gegroet. Zij kent vele passagiers met naam en groet hen dan ook haast familiair. Een gepensioneerde man, die veel jonger lijkt dan hij is wordt gegroet: 'Ha goeiemorgen Lowie.' Hij blijft bij haar staan en heeft regelmatig een snoepje bij voor haar. Ze mag het niet weigeren, vertelt ze me later. Hij blijft aandringen tot ze het aanneemt. Dan blijft hij even vooraan bij haar staan om een klein praatje te maken. Ver rijdt hij niet mee, maar een halte of twee à drie. Nadat ze op de terugweg is, stapt hij alweer op om terug te rijden en weer galmt die hartelijke groet door de bus. Hier moet niet worden ingegrepen. Praten met de chauffeur mag niet, maar de lijn tussen vriendelijk zijn en afstand houden is soms erg dun. Ze rijdt aangenaam goed. Haar aandacht en rijstijl zijn zoals het hoort. En Lowie zijn dagje begint goed zo. Wanneer hij uitstapt groet hij me. Ik antwoord: 'Nog een fijne dag meneer.' Hij is ondertussen uit de bus, maar draait zich terug naar binnen en zegt: 'De naam is Lowie...' Dan kuiert hij in z'n eigen gangetje naar waar ie heen wil.
Het ruikt naar friet... 'k Heb er helemaal niks op tegen, ik ruik dit wel graag op bepaalde momenten. 't Is trouwens al een tijd geleden dat ik nog friet heb gegeten, dus wekt deze geur het verlangen wat op. Ik kijk in de bus, maar merk niemand die zit te eten. Goed zo... Maar toch weet ik, moet ik een oogje in't zeil houden, want de kans is groot dat iemand dit stiekem zal doen. Ik wandel dus wat door het voertuig en halverwege is de geur verdwenen. Dan pas, valt m'n nikkel dat ik daarnet bij de man stond die het pak friet, mooi ingepakt bij zich heeft. Grappig wel. Daarom rook ik het ook zo erg natuurlijk. De man zit op de eerst stoel achter de chauffeur, keurig met het gesloten pak. Twee haltes later stapt hij af.
Er was eens... een rustige dag in de kerstvakantie. Om soldeninkopen te doen is het voor velen nog te vroeg in de morgen. Het is immers een erg natte, winderige dag. Je moet al erg gemotiveerd zijn om koopjes te gaan doen, denk ik, te merken aan de weinige mensen op straat en dus ook op de bus. Iedereen is goedgeluimd, vriendelijk en rustig. Wat kan een mens nog meer verlangen (buiten geld voor de materialisten onder ons)...?
Hier is het dan, dat nieuwe jaar. Opgetogen...? Gewoon blij...? Vol verwachting...? Wel, zeker en vast overtuigd dat ik er het beste van zal maken, wens ik iedereen een fijn jaartje toe. Maar euforisch ben ik niet. Dat ben ik eigenlijk de laatste jaren niet meer rond deze tijd. Elke dag is het waard zo goed mogelijk geleefd te worden, dus hoef ik niet direct een gat in de lucht te springen op 1/1/.... 'k Hou niet zo van de overdreven grote drukte rond deze periode.
Het is de laatste dagen drakedruk in Antwerpen. Automobilisten doen niet anders dan kruispunten blokkeren, wat wijst op een egoïstische houding, als je't mij vraagt. En, omdat iedereen behalve 'ik' het doet, doet 'ik' het ook, anders geraakt 'ik' nooit weg. 'Ik' vergeet natuurlijk dat, net door het kruispunt te blokkeren, de hele boel stil blijft staan, anders zou het niet 'blokkeren' genoemd worden... Enfin, om eerlijk te zijn, vind ik persoonlijk dat hier tekort wordt gekomen door de politie. Hiermee doel ik uiteraard niet op de agenten persoonlijk, maar wel de verkeersdienst op zich. Al een tijdje zie ik het aankomen. Vandaag of morgen krijgen we nog een ernstig geval van verkeersagressie te verwerken omdat 'auto'mobilisten toch persé door die stad willen of moeten, en enorm gefrustreerd raken.
(foto; Vandaag.be)
Net terug uit een heerlijke -maar te korte- vakantie. Een beetje tegen m'n zin, wat maar zelden gebeurt, trek ik naar 't werk. Niettegenstaande zorgen de collega's er al direct voor, dat het negatieve gevoel wegebt. Eigenlijk heb ik veel chanse met die collega's, want die kies je niet. Je moet er het beste van maken. Wel, ik moet daar geen moeite voor doen. Ze zijn allemaal toffe kadee's.
Wat hebben we toch een prachtige nazomer gehad. Mij zal je dus zeker niet horen (of lezen) klagen over weerstoestanden. Ik, ben geboren in hartje zomer. Dàt jaar, was het zo'n prachtig weer dat de dokter m'n ouders de raad gaf, m'n wieg in de tuin te zetten. Weliswaar met een muskietennet. M'n ouders hebben me dit meermaals verteld. Het kan niet anders, dààrom hou ik zo van buiten zijn. Ik verkoos enkele jaren terug om te gaan rijden op lijn 10, omdat deze lijn niet door de pre-metro rijdt én uiteraard voor het aangename publiek op het voertuig. Ook dat is één van de redenen dat ik zo tevreden ben met m'n job. Ik adem lucht, voor zover die zuiver is in onze stad. Ik word nat geregend en drooggewaaid en zongetint. Oké, als het kouder wordt, moet ik ook dàt erbij nemen. Ik ben namelijk een onverbeterlijke kouwkleum. Zelfs bij een lichte temperatuursverlaging verliezen de knokkels alle soepelheid en gaat m'n huid meer op kippenvel lijken. M'n lippen worden blauw en het bloed trekt uit m'n vingers en tenen. Maar ik voel dat ik lééf, Driewerf Hoeraaa!!!
Ik ben annemie
