Ik ben Just me, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Tosca.
Ik ben een vrouw en woon in een dorp bij de stad () en mijn beroep is teveel om op te noemen.
Ik ben geboren op 28/05/1963 en ben nu dus 48 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Schrijven en af en toe wat tekenen. Misschien zou het beter omgekeerd zijn....
Fantasie.
Romantiek.
Eén zoon, twee dochters.
Jong van geest.
Psychiater in een volgend leven misschien.
Parelstuif
Ongefilterde spinsels van een echte Brusselse. Romantiek en fantasie en tussendoor veel shit. Een heel klein tikkeltje van de Marollen.
01-05-2012
1 Mei
dag waarop ik altijd een bloempje krijg van mijn schat. Meiklokjes en een roosje. "Schat, je moet dat niet doen, maar allez, 't is lief, ik weet dat je dat graag doet..." Hij heeft zo zijn gewoontes. De studenten (oudste kinderen) bleven plakken en het werd een drukke dag. Het was een dag om u tegen te zeggen, midden in de week. Voor een keer moest ik niet tot acht uur 's avonds werken. Het was mooi weer, voor een keer. Ik begrijp de mensen niet die gaan betogen op die dag of in stoeten rondlopen. Arbeid is zo vaak een veredelde vorm van slavernij in onze westerse landen. Altijd meer, altijd beter, met aan het einde van de rit... Toen ik mijn oudste zoon inschreef aan de univ en naar het sanitair ging in één van de gebouwen, had ik de volgende filosofische gedachte : "Hier is de kweekvijver van mensen die later goed hun brood zullen verdienen en ook veel belastingen zullen betalen." Ik heb een nieuwe vlam : Adrian Brody. Hij schittert in de rol van leraar in een moeilijke Amerikaanse school. Detachment.
In een tijdschrift las ik een artikel over een BV (bekende Vlaming) die bang was van een oneindig heelal. Ons ma krijgt geregeld tijdschriften van mensen en die mag ik dan hebben. Als men vermoeid is (na drukke werkweken) leest men alles. Nu, wat denk ik daarover. Ik heb een heel originele gedachte. De big bang is één groot kosmisch orgasme voor mij. Alles was terug bij elkaar gekomen (uit verlangen, uit drive, enfin een natuurlijke drang naar de LIEFDE, de OERBRON). Dan werd een hoogtepunt bereikt en daarna kwam de ontspanning, de ganse zaak begon van voren af aan. Ieder partikel ging terug zijn weg. Misschien zijn we terug op weg naar de big bang. Wie weet. L'amour physique est sans issue. Zo boven, zo beneden...
mag ik solliciteren voor een nieuwe job. Waarschijnlijk beter betaald en in elk geval een betere werkomgeving. Soms moet men risico's nemen in het leven.
Een regenachtige namiddag. Plus artiestenparcours in de buurt. Mijn eerste halte werd een prachtig herenhuis waar een schilder de werken van een andere schilder tentoonstelde. Notabene, iemand die nog bij, voor of rond René Magritte gewerkt had. Een Brusselse schilder. Deze schilder is nu negentig jaar oud. Hij was niet aanwezig maar zijn vrouw wel en ik vond het leuk om met mevrouw te spreken. De schilder uit de entourage van Magritte heet Pieter-Willy De Muylder. Er hing een prachtig schilderij aan de muur. 2 vrouwen, één met een Venetiaans masker, de andere een mysterieuze vrouw, een vrouw die niet alles laat zien en al heel wat heeft meegemaakt. De kleuren waren prachtig. Ik wou het kopen maar helaas... Trouwe lezers weten dat het geld niet op mijn rug groeit. Ik dacht dat het schilderij 20000 euro kostte maar het werd door de schilder zelf 10000 euro vooropgesteld. Als ik het kon kopen, zou ik het gemakkelijk in Azië kunnen doorverkopen aan hele rijke mensen, een soort belegging. Maar ik ben verliefd op het schilderij en zou het moeilijk van de hand kunnen doen. God, wat waren dat mooie schilderijen. Topklasse. Magisch realisme. Een ander schilderij gaf me zin om naar zee te gaan of naar een strand, een Noordafrikaans strand. Een beetje de sfeer van "L'étranger" van Camus. Het was een intense ervaring. Boven de bib zag ik de schilderijen van Guy de Simpele die helemaal zo simpel niet is. Ik houd ook van zijn schilderijen, al is hij vooral een artistieke duizendpoot. Hij regisseerde onder andere de mooie film Kanalket. Ik zou best één van zijn abstracte schilderijen in mijn woonkamer willen hangen. Ik raakte ook aan de praat met Lieve Franqui die mooie abstracte schilderijen maakt. Ze weet nooit vooraf wat het schilderij zal worden. Maar ergens zag ik twee futuristische wezens en mijn romantische ziel zag liefde tussen de twee en een feestelijke telepathische band, zoiets als op dezelfde golflengte zijn. Mooi.... Soit, de ervaring vandaag waren bijzonder goed en ik heb genoten van mooie dingen. Misschien moet ik nog meer bloemen in mijn handen nemen, het zou me inspireren... Een aanrader om naar te luisteren : Sleepers wake Cantata BWV 140 van Bach..
Procol Harum "A whiter shade of pale" denk ik aan de voorbije werkweek die niet van de poes was. Nieuwelingen moesten opgeleid worden, de druk lag hoog, de controle ook. Ik verlangde ernaar om bloemen te krijgen die ik dan ook aan mezelf gaf in de Colruyt. Rode en witte rozen. Ik koop ze niet maar houd ze vast en beeld me in dat ik ze krijg. Mijn jongste is op reis vertrokken met de school. Deze morgen een kusje ter afscheid. Ze wordt groot en gaat volgend jaar op kot. Ik laat de pijl los. Lieve schat, als ik ooit sterf, mag jij mijn asse bijhouden in een potje. Anno 2064 : Ze is zeventig, haar mama is gestorven, ze was 101. Waarom huil je, oma? "Omdat ik mijn mama zo graag zag..." Terug naar 2012 Erg freaky, ik heb een nieuwe lieve jonge collega die rond zijn hals de asse van zijn jonge gestorven geliefde draagt. Hij mist haar maar voelt dat ze bij hem is. - Je zal haar toch moeten loslaten om een nieuwe liefde tegen te komen - Weet ik - zegt hij - maar het is nog altijd te vroeg. Bijna twee jaar geleden is ze gestorven ....
Ik troost een jongere collega alsof het mijn dochter was. Ze huilt en breekt onder de stress. Relativeren is de boodschap. Jonge mensen hebben aandacht en liefde nodig. Soms bekijk ik mijn eigen kinderen en denk aan de tijd toen ze nog klein waren en wat voor schatjes ze waren. Die grote kijkers en mama, de heldin. En papa, de held. De helden van toen zijn warme, beschikbare mensen geworden op wie ze kunnen tellen. En ik, I did it my own way. Ik weet dat ik vooral op mezelf kan tellen. Maar mijn deurtje staat altijd op een kier voor wie het nodig heeft. Gisteren keek ik naar de film Marie Antoinette met Kirsten Dunst. Sophia Coppola als regisseur. Een goede film en een gratis bezoek aan Versailles. Einde achttiende eeuw.
"Mam, ik moet je iets zeggen..." Ik ga met mijn zoon mee naar zijn kamer en vraag me af wat hij te zeggen heeft. Hopelijk geen boete of andere shit... "Mam, ik mag met een vriend mee naar hun vakantiehuis in Frankrijk." "Ja en, moet je niet studeren..." "We nemen de boeken mee..." "Dus je zult de ganse paasvakantie weg zijn, eerst naar Frankrijk, dan naar Duitsland... Allez, t' is al goed, omdat je zo goed studeert, maar ik kan je niet zoveel meegeven, dat weet je..." De jongste dochter komt daarna bij mij aan tafel zitten en zegt : "Die heeft rijke vrienden zeg..." De oudste dochter paradeert in haar balkleed... Ze zijn jong, gaan uit, genieten, leven, studeren, het ganse leven ligt voor hen open. En ik, ik ben blij dat ik geraakt ben waar ik geraakt ben, ik ben tevreden met mijn eenvoudig leventje. "Zou jij niet aan een strand willen liggen?" vraagt men mij. Maar ik geniet van mijn leventje hier, in mijn eigengemaakte comfortabele rustige oase, alles op voetafstand of fietsafstand, af en toe een boswandeling, wat mediteren in de natuur. Wat lectuur, wat muziek... Ik heb zelf niet veel nodig. Even luisteren naar ah Angie van de Rolling Stones, naar Tears in Heaven van Eric Clapton, naar L'encre de tes yeux van Cabrel,... Ik ben een zeer losse mama, mijn kinderen zijn de pijlen van de boog die zelf hun gang gaan maar mijn huisje (en mijn hart) staat altijd open.
Ik denk dat als er een dorp bestond met al de mensen met wie ik heb samengewerkt, er een derde wereldoorlog ontstond. Oftewel, mensen gaan soms hun grenzen te buiten. Vroeger slikte ik opmerkingen in. Nu zeg ik mijn mening zonder boe of ba. Er loopt vanalles rond in dit tranendal.
dingen teveel forceren, het leven moet zacht en glijdend zijn, naar je toekomen, door je heen gaan,... Dat kan als men dingen met passie doet. Rondom mij beginnen mensen over hun "congé" te praten. Ik ga niet op verlof, moet men centjes opzij zetten om de studies van de kinderen te betalen. Vele vrouwen onderwerpen zich aan crashdiëten, kwestie van niet negatief beoordeeld te worden op stranden. Ik heb een volledig normale lichaamsbouw, al plakken er misschien ook zeven kilootjes teveel aan. Maar kom, ik ben geen twintig meer. "Leuk dat je zo'n figuurtje hebt," zegt iemand tegen mij. Ik antwoord dat ik me vaak in het zwart kleed en dat zwart verslankt. Om maar te zeggen, beste lezer, dat bij mij het innerlijk primeert over het uiterlijk hoewel ik er nog best door kan rekening houdend met het weinig geld dat ik aan mijn uiterlijk besteed. Maar kom, het innerlijk is het belangrijkste. Ik heb een unieke kledingsstijl, zeer basic, zeer eenvoudig, zeer ascetisch, vaak zwart hoewel ik soms ook kleuren draag. Ik ben zeker geen femme fatale, of sexbom of wat dan ook. Ik ben meer en meer mezelf. Het is moeilijk hoor als men met materialistische mensen omringd is. We leven in een tijd van beelden en big money. Ik ben zuiver, mezelf en tevreden met mezelf. De kinderen gaan wel op vakantie. De jongste klust bij en trekt met vriendinnen naar één of andere kust in Zuid-Europa. Mijn zoon mag samen met een vriend naar het appartement gaan van de pa van één van de vrienden die tijdelijk werkt in het buitenland. De oudste dochter moet ik al eens wat meer sponsoren. Mooi hoe armoede en rijkdom elkaar vervoegen, bijna versmelten, kansen voor iedereen.
