Ik ben , en gebruik soms ook wel de schuilnaam Tosca.
Ik ben een vrouw en woon in een huisje vlakbij Jette, Ganshoren en Koekelberg () en mijn beroep is teveel om op te noemen.
Ik ben geboren op 28/05/1963 en ben nu dus 46 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Schrijven en af en toe wat tekenen. Misschien zou het beter omgekeerd zijn....
Fantasie.
Romantiek.
Mama van drie.
Partner van Moke die me 19 jaren terug een koffie aanbood op straat in de buurt.
Parelstuif
Ongefilterde spinsels van een echte Brusselse. Romantiek en fantasie en tussendoor veel shit. Een heel klein tikkeltje van de Marollen.
19-11-2009
GESPREKKEN
Wat gebeurt er als je 's avonds nog naar de supermarkt moet. Dan vang je "rare" gesprekken op aan de kassa. Tussen de kassiersters. Mensen worden moe en beginnen hun leven te vertellen. Ze zijn al veertien keer uiteen gegaan, hij is een beetje een gewelddadig type. Vrouwen met een zwak kantje. Mannen met een destructief kantje. "Trekken die elkaar dan aan?" schiet het door mijn hoofd. Ik bekijk haar, ze ziet er nog jong uit, nog net geen dertig, maar inderdaad nogal soft en zacht. Haar uiterlijk is anders meer dan ok. De andere kassiersters spuien raad. "Niet bij blijven enz..." Liefde is een raar ding, het doet wat met mensen. Je moet er liefst niet teveel tussen komen. Ik slik eventuele commentaar in. Doe ik meermaals bij dergelijke zaken. Het zit allemaal nogal complex in elkaar. Mijn zoon en zijn lief zijn uit elkaar. Nu werpt hij zich met volle teugen in het studentenleven. Gelijk heeft hij. "Je hebt nog een gans leven voor jou, je moet het ervan nemen als je jong bent." Dat is mijn filosofie. Trouwens, je moet het er altijd van nemen, jong of niet meer zo jong. Zonder anderen pijn te doen natuurlijk,... Hij wil niet onmiddellijk een ander lief, hoewel een schattig blond meisje gisteren aanbelde en met hem in gesprek was. Een losse babbel. "Wat is de jeugd toch schoon," schiet het andermaal door mij heen. Mijn jongste dochter palmt mijn avond in. Ze moet wiskunde studeren (2 hoofdstukken alsjeblieft!) en dan is er nog die taak voor Frans. Gelukkig heb ik een academische vorming en vlotte pen en ligt er na een kwartier een verse tekst klaar. Mijn oudste dochter helpt haar met wiskunde. Ik weet nog dat een cirkel 360 graden heeft maar voor de rest,... Inmiddels is de goede Heilige Man aangekomen in Brussel. By the way : het Kanaal ligt er zo vuil bij, hoe kan dat...
Hier is mijn verlanglijstje... Dat de mensen wat bewuster zouden omspringen met het klimaat. Meer de fiets of de benenwagen zouden nemen in de plaats van de heilige koe, de wagen. Van het openbaar vervoer spreek ik niet, want dat is niet altijd zeker en wat je zelf doet, doe je beter, nietwaar... Want als we zo voort blijven vervuilen, woon ik binnenkort aan zee. Jette-sur-mer. Jette-aan-zee. Stel je voor. Het zou wel leuk zijn, Sint, om aan zee te wonen, maar het is toch ook wel een beetje angstaanjagend dat al die stukken land (boven Jette) plaats moeten ruimen voor de zee, opgeslokt worden door de zee. Daarna Jette misschien ook. Dus, lieve Sint, zorg voor fietspaden, ruimere wegen, meer begripvolle werkgevers. Mag ik u ook vragen, lieve Sint, om de fietsendieven in de gaten te houden. Het krioelt ervan. Iedereen moet leven, natuurlijk, maar leven van diefstal is toch ook geen leven, nietwaar. Ziezo, dat was het, lieve Sint. Doe ook de groetjes aan Zwarte Piet.
van Jeweetwel....
Volgens mijn oudste dochter die altijd zegt zoveel slimmer te zijn dan mij - toch in scheikunde en fysica - is men momenteel bezig oplossingen te zoeken voor bovengenoemde problemen. Niet voor de diefstal van de fietsen, maar voor het klimaat. Hoewel, deze morgen (18/11) was de wind ijselijk koud, er waren al te hevige windstoten, het klimaat maakt rare sprongen. Zeker weten. Ik bespaar jullie de wetenschappelijke uitleg van de oplossing. Maar er wordt aan gewerkt. Oefff.... Meanwhile, geniet van het leven, geef jullie liefsten, poezen, honden, vogels, cavia's en kippen een warme knuffel. Vergeet ook niet naar de klimaatmanifestatie van 5 december te komen. Ik zal er zijn, met de fiets. Jullie komen toch ook???
Soms is 't hier de zoeten inval. Een recordaantal muffins gebakken. Dochterlief zorgt voor mee voor de desserts op een schooletentje. In huis resideren eveneens een chocoladetaart alsook cookies van andere bakkers, lees leerlingen. Morgen worden de desserts naar school gebracht. Mijn zoon is weer op de lappen gegaan vanavond. "We zijn maar één keer jong...." "Hoe was de doop?" "Later, ma.... later vertel ik u alle details". Wil ik dat allemaal wel horen, godtenhere.... Zijn vriend is eveneens gedoopt, zij het dat hij een andere opleiding volgt. Dus waarschijnlijk bij een andere kring. Maar vanavond ging hij samen met zijn vriend uit, in de stad. "Hé, touriste, quand est-ce que tu reviens?" dixit Moke. "Oh, vandaag nog..." Toen ik zijn leeftijd had, ging ik ook vaak uit.
Ik stuur heel veel warme groetjes toe aan al de kinderen en jongeren waarmee ik me dagelijks bezighoud. Geen sms, geen echte postkaart, een geteleporteerde postkaart. Als ik de krant opensla, zie ik het gezichtje van Y., het jongetje wiens lijkje kortelings ontdekt werd, en dan denk ik aan haar en ben ik blij haar gezichtje 's morgens terug te zien en wens ik haar een lang leven toe uit de grond van mijn hart. Mijn zoon is gisteren gedoopt en bleef bij een vriend op de campus slapen. Wat er allemaal gebeurd is, zal ik wellicht achteraf bij mondjesmaat vernemen. Zijn doopmeester is een hele toffe gast - zei hij - en dat stemde me wat gerust. Ik moest een prei meegeven, een maïskorrel, 5 kilo bloem, 30 eieren, een teentje knoflook. Ik heb nog niets van mijn student vernomen, maar ik voel vanop afstand dat hij op zijn pootjes is terechtgekomen. Het is maar goed dat je als ouder niet alles weet en dat hoeft ook niet. Soms................LET GO..................................................
Mensen die deze blog af en toe eens bezoeken, kennen mijn voorliefde voor recyclage en het feit dat alles er al is maar toch nieuw kan gemaakt worden vertrekkend van bestaande dingen. Bij de papierophaling in de buurt vond ik borden wit glanskarton. Aan de andere kant stond reclame voor geox-schoenen. Het werd een alleen met mezelf-moment, het witte glanskarton, de rode markeerstift van de Wibra en ikzelf. Lijnen kregen vorm. De kinderen gaven alvast hun goedkeuring en nu prijkt het werkje op de kast. Het heet "Chaos Opus 1". Mijn volgend werk zal een ode aan Minou, de gootkat, worden. Wit glanskarton en zwarte markeerstift. Het doet even mijn zorgen vergeten. Een pree die nog niet gestort is. Maar niemand die voor mij manifesteert en ik heb er zelf ook geen zin in, de vakantie had best nog wat langer mogen duren, want, als ik moet werken, zoemt de wekker mij onverbiddellijk wakker om vijf uur in de ochtend. Gelukkig is er de herinnering aan de warme bedstee,... Gisteren floepte ik het er even uit. "Ik zou wel eens alleen op vakantie willen gaan, er eens alleen op uit trekken,..." "Ma, ik betrouw dat niet..." (Oudste dochter) "Schatteke, ik ben forty-six..." "En dan..., rekening houdend met al de lieven die jij gehad hebt vroeger." "Ach (dank u jongste dochter), ons ma heeft gewoon veel fun gehad..." Jaja, nu, je weet maar nooit met zo'n huppelend geitemachien als mezelf... Niet dat ik oeverloos knap ben om het met een eufemisme te zeggen, maar toch... als ik me amuseer, dan amuseer ik mij. Zonder scrupules van dit of dat. Zonder vooral te denken aan de dag van morgen die ongetwijfeld vol zit met allerhande beslommeringen. Gelijk nu, weerom die laattijdige pree. "La chance est avec vous," staat op een reclamekaart die ik vanwege de mooie lay-out in mijn kamer heb opgehangen. Ik waardeer de humor van de Creator. Hij heeft verdomd veel humor, hoe dan ook. Ach, ik weet tenminste tot welke categorie ik behoor. De "working poor". Maar geen gejank en tranengekletter, misschien wil een begoede Amerikaan wel mijn "Chaos Opus 1" kopen. Het is dat die films met Tom Hanks zo aandoenlijk zijn. In die Amerikaanse films zie je altijd van die mooie huizen en gezellige interieurs, ze kunnen hun waar bijzonder goed verpakken of verkopen. Soms wil een mens al eens iets anders. Als dat dan beelden zijn van over de plas die gelukkig maken, waarom niet.
Na een intermezzo vol zwarte romantiek, wat overhellen naar het creatieve. Oude oorringen een nieuwe look geven met zwarte pareltjes. Afkomstig uit Kringloopwinkels of Zeemantextiellocaties. "Je kunt ze ook laten bespuiten met bladgoud door een juwelier..." Maar eenvoud siert nietwaar... Een collage beginnen. Verbaasd zijn dat ik na al die jaren nog steeds zijn "type" ben. Een nieuwe fiets gekocht voor mijn oudste dochter, de vorige was gestolen. Fier zijn over mijn oudste die het goed doet op de univ. Verwonderd zijn over mijn jongste dochter die me heel speciale en hippe winkeltjes leert kennen. In Antwerpen, in de Dansaertwijk. Kortom, het héél héél druk hebben ondanks dit weekje vakantie.
Ons ma : "Ze zou haar haren toch eens mogen laten knippen, ze komen tot onder haar kont." Ze is Chantal, het lief van Michel zaliger, mijn grote vriend. En ons ma vervolgde : "Ze doet dat waarschijnlijk omdat hij haar zo nog gekend heeft, met dat lang haar. Er zijn toch mensen die in wanen leven, in het verleden. Ze moet precies nooit gaan werken." "Ach, make," antwoord ik, "laat haar zijn hoe ze is. By the way, het is een rijk maske, enige dochter van twee gepensioneerde én doodbrave mensen. Ze werkt niet maar, bon, ze kan het zich veroorloven. Michel zei altijd dat ze de druk niet aankan, zodus... Laat haar gelukkig zijn..." Ik verzwijg er wijselijk bij dat Michel zaliger me heel veel knipogen geeft van hierboven, bijvoorbeeld als ik een gemeenschappelijke kennis tegenkom op straat. Vrijdag toen ik op weg was naar de school om het tweede gedeelte van mijn halftijdse job in het schoolkader uit te voeren, zag ik Chantal, het lief van Michel, op de bus wachten. Ze was voorzeker Michel gaan bezoeken op het kerkhof, onder de platanen. By the way, een hoogst romantische setting, een beetje lijkend op een Wuthering Heightskerkhof, zeker in de regen die bij bakken uit de hemel viel, op deze Allerheiligen. Maar goed, ik wuifde vrijdag ostentatief naar Chantal op de manier waarop Michel zou wuiven. Russinnen houden picknicks op de graven van de overledenen. Maar ik had geen champagne bij, geen oesters, geen tapa's, nikske van dat alles. Ik was alleen gehaast. Toch fijn dat er een kracht de mensen samenbrengt op soms moeilijke momenten. Zo van... hee, je bent niet alleen, ik ben er ook nog, weet je. Michel waardeerde mijn vriendschap : ma copine flamande, tu es plus douce que la crème, plus fragile que les roses, plus légère qu'un papillon dans ton âme. Mais tu es aussi une femme très courageuse.
De regen viel bij bakken neer, de hemelsluizen stonden open en de tranen in mijn hart versmolten met de regen. Het werd donker, het waaide... "Toon mij dat je bestaat, heel even..." "Dis, je te donne assez de clins d'oeil de là-haut,..." Plots voelde ik een koude wind in mijn rug en wist ik dat hij er was. Michel zaliger. Mijn buddy. Hét lief, de grote liefde van Chantal. Let the trees whisper your name, beyond eternity...
Eén van de kinderen is een Sambameisje. Gekneed en gesculpteerd in het warme Brazilië en dan om één of andere reden hier aanbeland. Ze maakte gisteren een prachtig liedje voor een vriend. Ze is nog erg jong, heeft wat taalachterstand, er is ook het probleem met de zogezegde adhd (het kind moet een naam krijgen), maar goh, ze heeft talent... De tekst was mooi, het klonk mooi, ze zong mooi... Ik applaudisseerde voor haar, misschien treedt ze later wel op in idool of x-factor of andere programma's en dan zal ik zeker voor haar stemmen. Ja, ze woont nu ergens samen met andere mensen in hartje Brussel en Brussel voedt nu eenmaal de creativiteit. Het is hier een echt laboratorium van allerhande kunstenaars die zoeken en bevallen van schitterende ideeën. But down to earth as I am, houd ik me bezig met veel praktische zaken momenteel. Ergens zag ik in Brussel een glimp van Ramseh tOdisse, een voormalige collega die zo lief was op deze blog te reageren. Hij zag er top uit, waarmee ik zeker ook de kleding bedoel, hip en trendy, maar ik zag alleen zijn rug. Thuis zit ik met één zieke dochter en een zoon die de eerste examens op de univ aflegt. Nu, ik sta toch op om vijf uur in de ochtend zodat ik hem op tijd kan wakker maken. Modules. Doe wat je kunt - zeg ik hem dan - al doe je drie jaar over de bachelors. Hij koos een zeer zware richting uit, maar wel met toekomstmogelijkheden. Soms begeleid ik anderen op een manier waarop ik zelf begeleid had willen worden. Het kind in jezelf, weet je wel. Ach, jongen - zeg ik tegen mijn zoon - ik had ooit een lief en die deed heel lang over zijn studies en hij is uiteindelijk toch dokkie geworden, zo zie je maar, het leven is aan de doorzetters... Waar is de tijd??? De eerste echte zoen en muziek speelt op de achtergrond, de vlindertjes die nooit meer zouden weggaan, mijn hoofd in de wolken en de voeten in de aarde... Ik heb een zwak voor reality-programmas, genre Boer zoekt vrouw of Boerin zoekt vrouw. Of hobbykoktoestanden. Maar ik verkies nog altijd de reality van het dagdagelijkse bestaan. Boeiend en onverwacht. Je weet nooit wat je te wachten staat. Bij een bushokje zag ik haar staan, een ex-collega van ergens... Het duurde eeuwen eer mijn frank viel. Ik heb op ontelbare plekken gewerkt, vandaar. Maar ik groette haar, een mooie, jonge ex-collega van mij. And, she smiled. De meesten lachen als ze me zien, ze zullen me grappig vinden.
en de centen zijn op. Ik kan natuurlijk wat in het rood gaan. Of de spaarcentjes (als die er al zijn) aanspreken. Ach, ik leef eenvoudig en zo geraak ik er wel. Het is dat er zoveel afgaat van het loon. RSZ. Belastingen. Ik leef vrij eenvoudig, alles is er al, ziet u, recyclage tot en met... Af en toe vintage, hangt af van het aanbod... En toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat de gouden tijden achter ons liggen. De jaren zestig heb ik niet gekend, want ik was nog te klein. De jaren zeventig bijvoorbeeld, de jaren tachtig, zelfs de jaren negentig. Neen, het vet lijkt wel van de soep in dit land. In Europa? Vraag is natuurlijk hoe alles zal evolueren. Elke dag zie ik ze staan. De jonge krachtige Afrikanen die bedelen om een job. In het zwart natuurlijk. Ergens in hartje Brussel waar ik met de bus voorbijkom. Er zijn er heel veel.
