Ik ben , en gebruik soms ook wel de schuilnaam Tosca.
Ik ben een vrouw en woon in een huisje vlakbij Jette, Ganshoren en Koekelberg () en mijn beroep is teveel om op te noemen.
Ik ben geboren op 28/05/1963 en ben nu dus 46 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Schrijven en af en toe wat tekenen. Misschien zou het beter omgekeerd zijn....
Fantasie.
Romantiek.
Mama van drie.
Partner van Moke die me 20 jaren terug een koffie aanbood op straat in de buurt.
Parelstuif
Ongefilterde spinsels van een echte Brusselse. Romantiek en fantasie en tussendoor veel shit. Een heel klein tikkeltje van de Marollen.
05-02-2010
OP DE CAMPUS
Moke en ik wandelen naar de winkel waar de cursussen voor het tweede semester verkocht worden. Kwestie van zoonlief wat te helpen. Een dame en heer wandelen ons voorbij. "Ken ik u? O nee, ik heb me vergist..." zegt de dame tegen mij. "In welke sector bent u dan actief?" vraag ik immer nieuwsgierig als ik ben. "Derde jaar psychologie..." "Neen, dat volg ik niet..." Ik knik vriendelijk goedendag en we stappen voort. De vorige dag was ik ook al eens langsgeweest. Mijn dochter wil volgend jaar op kot en mijn zoon ook. Hoe ik de ganse zaak financieel zal beredderen, weet ik nog niet maar vooral mijn dochter hunkert ernaar om wat op eigen benen te staan. "Mama, je krijgt tranen in je ogen... mama, je wil me niet loslaten..." Moke en ik komen veel jong volk tegen op de campus maar ook oudere mensen die cursussen volgen op de universiteit. Het is nooit te laat om te leren, nietwaar? Hoe mijn zoon het gefikst heeft, weet ik niet, maar hij is op een heel moeilijk vak geslaagd. Ondanks de ongevalperikelen. Op het werk worden mijn zenuwen wat op de proef gesteld. Onenigheid tussen twee mensen. Ik als buffer ertussen. Wikken, wegen, diplomatisch handelen. Het weekend is een bevrijding voor mij. La libération. Mijn gedachten dwalen af naar Gainsbourg die plots weer hot is. En Jane Birkin natuurlijk. Fantaseren over een blote bast aan een piano en netkousen. Het zou een mooie tekening opleveren. Vannacht wil de jeugd weer op stap. Hier in huis. Ik herken mezelf in hen. Toen ik jong was. Het meisje van toen op de campus, is een vrouw geworden met heel wat levenservaring.
Vrijdagnacht had ik een wonderlijke droom. Ik droomde dat ik mijn zus terugzag die bij de geboorte overleden is. Ze is drie aardse jaren jonger dan mij, dus nu 43 in aardse taal. Vraag me niet hoe, maar ik herkende haar meteen. Ze vroeg om aan mama te melden dat ze haar graag ziet. Heel vreemd. Het klikt ontzettend goed tussen ons. Waar ze ook is,... sommigen noemen het de hemel, anderen een parallelle wereld, ze stelt het heel goed. Ze woont in een zelfingericht boerderijtje met 4 landschappen aan elke hoek van de boerderij. Een strand met zicht op zee, bergen, weiden, een dorp. Het leek allemaal echt maar uiteraard woont ze wèl in een andere dimensie dan de mijne. Ze houdt zielsveel van mij èn van de kinderen. Op een soort flinterdun tv-scherm kan ze ons volgen. Nu weet ik waar ik steeds de kracht vandaan haalde wanneer ik het héél druk had met de kinderen. Ze heeft me altijd goed geholpen en ik was me er niet van bewust. Het is niet zo dat ik haar hier bijvoorbeeld kan zien. Ik ben dus niet schizofreen. Ik zie geen dingen die er niet zijn wanneer ik wakker ben. Ik zie haar vanuit het hart en wanneer ik slaap. Ze is rustiger dan mij, zeker geen chaoot. Ze houdt van haar spring-in-'t-veldzusje. Van haar neef, van haar nichtjes. Ze vindt Moke ook best ok. In tegenstelling tot mij (die lange haren draag, zo van lang, langer, langst maar nu niet meer al tè lang vanwege het feit dat ik niet piep meer ben), draagt ze kortere haren. Ze heeft ook geen sluikhaar zoals mij. Haar ogen zijn helder met héél véél licht in. Ze zegt dat ik hypersensitief ben en het is zo dat ik de dingen haarfijn aanvoel. Het heeft echter lang geduurd eer ik haar tot mijn leven heb toegelaten. Hoewel ze er steeds was. Ik heb de boodschap aan mijn moeder overgebracht en die was er heel blij mee. Zeg aan mama dat ik haar graag zie. Bij de geboorte had ze een hartafwijking of zoiets. Ze is gestorven bij de geboorte. Voortaan krijgt E L S een plaats in mijn leven. Een ereplaats. Ik ben ook van plan meer met haar te spreken. Vanuit het hart uiteraard. Het is niet zo dat ik in mezelf zou beginnen praten of zo. 's Nachts - als ik slaap - komen we elkaar tegen. Love you, dear sister of mine. You saved our lives many times... Zie ook trauma 1, trauma 2 en trauma 3 (blog van 7/1/2010) en ook 2 ongelukken met de fiets waarbij ik op het nippertje aan de dood ontsnapte. BTW : ik moet dringend een fietshelm kopen in de Carnavalvakantie.
en veel, heel veel regen gezien. Carnavalwinkels bezocht voor mijn oudste dochter, wat noodzakelijke spullen gekocht. Uiteraard, met de knip op het budget. Zelfs het ongeval liet zijn sporen na, sommige dingen worden niet vergoed door de mutualiteit en verzekeringen kunnen lang, heel lang duren. Maar goed, hij was niet zwaargewond, dus de kosten vielen nog mee. In de bus wil iemand me aanspreken. Een man waaraan je ziet dat hij veel te lang alleen geweest is. "Die betogingen halen toch niks uit," zegt hij. Ik heb geen zin om een gesprek aan te knopen, beaam zijn woorden voluit, knik ja en stap vliegensvlug af. Vanavond met mijn zoon gebeld. "Hoe was het examen?" "Erover," denk ik. Geslaagd dus, althans wat dit ene examen betreft want het ongeval heeft zo zijn gevolgen gehad op het verloop van de examens. ( zie ongeval van 31/12/2009... Hallo, ma, we hebben een serieus auto-ongeluk gehad. We zijn nu in de kliniek. Spoed Antwerpen. De bestuurder en ikzelf zijn lichtgewond, twee achteraan zwaargewond, één gewond. Achteraf had mijn zoon wel een nierkneuzing, bloed in de urine, een lichte hersenschudding, pijn in de onderrug, oorsuizingen. Voorlopig heeft hij enkel nog geruis in het oor op sommige momenten.) Hij was op weg naar zijn vriend (de zwaargewonde jongen wiens ruggenmerg door de nekbreuk beschadigd is), die inmiddels in een soort revalidatiecentrum verblijft. Heavy- denk ik dan - maar ook mooi dat hij zijn vriend opzoekt. Maar ze waren vroeger al vrienden, ze zullen wellicht altijd vrienden blijven. Een vriend blijft een vriend, een echte vriend toch, ook al wijzigen de omstandigheden. Bij deze schieten de tranen me weer in de ogen. Gevoel overheerst. Binnen 100 jaren kan men misschien via stamcelonderzoek het ruggenmerg regenereren. Voorlopig is de wetenschap nog niet ver genoeg gevorderd. Al hoop ik altijd op een mirakel. Blijven vertrouwen is de boodschap. FUCKING 31/12/2009!
- zei mijn collega tegen mij. En hij had alles, geld, een carrière, een vrouw... Toch sloeg hij de hand aan zichzelf. "Wette wadakik zou doen?" zei ik tegen mijn collega op een ontieglijk vroeg uur. "Neje..." "Oitgaan, mij amuseren, geld opdoen, veul geld opdoen, alles doen wa 'k wil, alles wa'k ooit nog zou willen doen in een keujt (kort) moment doen." Ik blies hem even van zijn sokkel. Neen, de eerstvolgende periode is dit nog niet aan de orde.
De zigeunerjongen komt al dagen niet naar school. Hier zijn diplomatische poezenstapjes vereist. Het onderwijs zou meer open moeten staan voor dergelijke mensen. Maar dat is een persoonlijke opvatting. Sommigen (leren) leven zonder de boeken, leren het leven kennen zonder boeken. Maar zitten er ten volle in. Vanwege het overleven. Hoe jong ze ook zijn. Er zijn weer wat schellen van mijn ogen gevallen. Op tocht doorheen Etterbeek kijken twee jonge studenten ons aan. Ik moet onverwijld aan mijn zoon denken. Die nog een paar examens moet afleggen. Ik geloof in hem, nu nog meer dan vroeger. Hij geraakt er wel, vroeg of laat. Ooit kende ik een jongen die geneeskunde studeerde, hij deed er jaren over en is toch ook dokter geworden. Het volstaat vertrouwen te hebben. Zoals mijn jongste dochter die uitgekozen werd (samen met nog een paar anderen) om ergens te lande te gaan spreken. Ze kan niet alleen goed om met taal, ze heeft de uitstraling (vooral zelfvertrouwen) erbij. Ik was altijd eerder een chaosmens. Vandaar mijn romaneske avonturen als draad doorheen mijn leven. Waarvan ik jullie graag deelgenoot maak.
Ons gesprek dwaalt af naar de vijf fietsen die bij hem gestolen werden alsook naar de auto die gestolen werd en waarmee een hold-up werd gepleegd. "'t Is wejal ne vreumde," zegt hij nog. Ik zeg dat ik niets tegen die mensen heb of ze nu blank, rood, wit of zwart zijn. "A ge ni bestolen werd, kunde da ni wejte..." klinkt het eerlijk en verongelijkt. Ik antwoord dat mijn ouders ook bestolen werden, nu ja, door een tiep in een wit maatpak en van onbestemde afkomst. Overigens werden al de gepensioneerden in die straat bestolen. "Ik heb niks tegen die mensen," antwoord ik nog. "Maar, ze mogen iedereen in België van gelijk welke afkomst wel op gelijke voet behandelen..." vervolg ik. Denkend aan het feit dat de ene gestalkt wordt door RVA en consoorten, zich telkens de benen van het lijf klust, terwijl anderen profiteren. Er fier over zijn dat ze kunnen profiteren en er nog mee uitpakken ook. Maar dat is een discours sans fin, daar waag ik me niet meer aan,... op het gevaar af als een verzuurde madam te klinken. Eigenlijk kan het mij allemaal geen reet meer schelen. De ganse politiek. Wat ik vaststel op mijn tochten doorheen de Brusselse gemeenten, is dat Brussel overwegend franstalig is, gekleurd (allochtoon) en voor een groot deel arm in sommige wijken. Niet te verwonderen dat de Parti Socialiste hier de plak zwaait. Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. Ik zwem daar overal tussenin. Begrijp alle situaties maar geef me niet helemaal. Ik geef me maar voor de helft. Je moet altijd een deeltje voor jezelf bewaren en dat is beter ook. Niemand is gebaat met leeggezogen mensen. Het is als een spektakel waarvan ik deel uitmaak, waarin ik een niet onverdienstelijke rol speel. Hij weet nog altijd niet dat mijn partner Moke heet en ik weet niet of ik hem dat wel wil zeggen. Hij weet wel dat ik niet getrouwd ben. "Mjaa, ik heb het niet zo met papiertjes, feesten en al die toestanden," zeg ik nog. Diep in mij weet ik dat Moke de zegen had van die van hierboven. Dat we moesten samenkomen... Het was al heel lang beslist. Pour le meilleur et pour le pire.
heeft me momenteel verjaagd naar een witte kartonnen doos waarin ik me het liefst verschans om van al de deining af te zijn. De dame van de verzekeringen aan de lijn ivm het ongeval van mijn zoon. Ik stuur alles op. Zeg ik. Gelaten. Kopijtjes en nog eens kopijtjes. Gelukkig zijn er voorlopig geen blijvende letsels voor hem. Hoop ik samen met de dame aan de lijn. Mijn zoon blokt en bezoekt tussendoor zijn zwaargewonde vriend en legt tussendoor examens af. Sommige examens wellicht opnieuw in tweede zit. Mentaal heeft hij de draad goed heropgenomen. En ik samen met hem; We moeten er allen samen door. Een juridische kwestie van vroeger sleept aan bij advocaten en het vredegerecht. Ik moet weer eens 200 euro ophoesten. De rekening kan niet volgen en de kredietkaarten worden weer opgesoupeerd. Mijn leven baadt in mist. De job vraagt veel energie en moest ik geen goede actrice zijn (of ben ik schizofreen?), ik zou het bijltje al lang hebben neergelegd. Maar ik kan mezelf goed opdelen : een stukje hier geven, een stukje daar geven. Onbezorgd leven is momenteel veraf. Toch één lichtpuntje : een fantastisch fresco dat mijn morgenden opvrolijkt. Een fresco van meer dan waarschijnlijk Judith Van Istendael (dochter van de welbekende schrijver en Europese hoogheid Geert Van Istendael) in vermoedelijk Sint-Joost-ten-Noode. Een stripachtig fresco. Zuiders mooi. Of kunst aan het Justitiepaleis. Een soort kistentuin. Ik maak mijn collega warm voor beweeglijke kunst. Den Albert. Not the king, of course.
Een nieuwe jobinvulling. 1 van de jonge mensen woont in een woonwagen samen met zijn familie met nog andere families op een woonwagenterrein. Zigeuners? Gens du voyage? Ik heb er het raden naar. 1 ding is zeker, de opa heeft er heel veel te zeggen. De band tussen de familieleden is sterk en de jongen gaat niet graag naar school. Maar zijn leven is al zo vol,... hij helpt thuis mee. Het woonwagenterrein is prachtig in de witte sneeuw. Heel landelijk, heel anders, heel "plekje ver-weg". Het staat me toe wat afstand te nemen van het voorbije "ongeval". "Die mensen zijn op hun eigen," zegt iemand. "Als ze maar gelukkig zijn,..." repliceer ik en dat zijn ze, zeker weten.
Op persoonlijk vlak betekende het ongeval het derde trauma in mijn leven. Trauma 1 : als achtjarige kreeg mijn moeder meningitis, zweefde tussen leven en dood, coma, klinisch dood, enfin, uiteindelijk toch op wonderbare wijze uit de dood verrezen. Mirakels, ze bestaan. Ze kwam terug in orde behalve het feit dat ze 3/4 doof is aan één kant.
Trauma 2 : mijn jongste was net drie maanden, toen mijn partner een geperforeerde maagzweer kreeg, bijna 4 liter bloed verloor, bijna dood was en er toch is doorgekomen. Heb toen heel snel moeten handelen voor een ziekenwagen.
Trauma 3 : oudejaarsnacht - nieuwjaarsnacht. 5 jonge mensen, niets gedronken, weinig verkeer op de baan, het is nog heel vroeg, rond middernacht, aangereden in een draaiing op een slecht verlichte weg. Mijn zoon zit vooraan naast de chauffeur, de slag gebeurt vlak achter zijn rug, de auto rijdt in in de rechterzijde achteraan, mijn zoon moet gelukkig zijn hoofd gedraaid hebben zodat de airbag bescherming bood en hij niet zwaargewond werd. Komt ervan af met een gekneusde nier, een hersenschudding, oorsuizingen vanwege de knal van de airbag. Ontsnapt aan de dood. Achterin : 3 passagiers waaronder 2 zeer zwaargewonden. Heavy op mentaal vlak. Maar goed, ze hadden ook dood kunnen zijn. Ik brand kaarsen (elke dag) voor een positieve afloop ondanks de zware omstandigheden. Zal dit blijven doen, zolang het nodig is.
Voortaan leef ik elke dag alsof het de laatste is. Meer intens.
Korte nachten. Vanwege het ziekenhuisverhaal. Gisterenavond. Toch één gerustelling : geen ernstige trauma's aan de organen. Wel, hetgeen ik al vermoedde (foei, betweter!!!), blauwe plekken op nier. Soort nierkneuzing dus. Hij zal moeten rusten. Voldoende drinken. Deze morgen de uroloog aan de lijn. Zal enige tijd nog antibiotica moeten nemen. Ook geen sport op dit moment. Voldoende rust. Liggen hoeft niet, zitten is ook ok. Vanwege de blok zal hij het sowieso rustig houden. Gisteren defileerde er veel jeugd in zijn kamer. Allemaal jonge mensen. Deelt de kamer met een andere mijnheer. Uiteraard, we zijn niet "rijk" zoals u al weet. Was een hele vriendelijke mijnheer. Het stoorde hem niet dat er zoveel mensen langskwamen. Moke en ik verontschuldigden ons voor het lawaai. De man zei ons vriendelijk goedendag 's avonds. Moderne kamers. Mijn zoon had zijn eten maar half opgegeten maar de sandwiches van zijn zussen smaakten wel. Vlug naar de balie voor een login en password. Zodat hij zijn laptop kon gebruiken. In de gang huilde een madammeke : 'K wil nor ois, (ik wil naar huis), 'k wil nor ois... Een kreet die niet te stuiten viel. Straks mag hij naar huis. Ik zal mijn "gast" eens goed soigneren. Ben zo blij dat hij leeft. Anders zou hij voorgoed 18 gebleven zijn.
NIEUWJAARSNACHT 2010 SLECHTSTE NACHT VAN ONS LEVEN
Een telefoontje rond drie uur. Hallo, ma, we hebben een serieus auto-ongeluk gehad. We zijn nu in de kliniek. Spoed Antwerpen. De bestuurder en ikzelf zijn lichtgewond, twee achteraan zwaargewond, één gewond. Even slikken... Beseffen dat hij dood had kunnen zijn, dat ze dood hadden kunnen zijn. Ze hadden niets gedronken en het was nog vroeg. Uit respect voor de slachtoffers en hun familie verzwijg ik de details. Ze zijn er allemaal psychologisch van onder door. De auto werd aan de rechterkant geraakt. Sindsdien... is ons leven volledig veranderd. Niets is nog zoals het was. De nacht van nieuwjaar of wat er nog van overbleef, zag ik het leven van mijn zoon tien keer defileren. Van zwangerschap tot nu. Ik heb de laatste dagen heel wat meegevoeld met anderen. Hun pijn, hun verdriet, het besef dat mijn zoon daar nu ook had kunnen liggen. Het was een fameuze klap vanwege een zware auto die op hen inramde. Fucking shit, dit, lieve lezers, had ik liever nooit meegemaakt. Kon ik de klok maar terugdraaien. Ik had nog gezegd : Kom met de trein terug, feest door en wacht op de eerste trein. Maar hij wou nog blokken. Vandaar de autorit. Waarom gebeurt zoiets? In één klap is mijn zoon volwassen geworden. Ik huil mee om de pijn die hij voelt om zijn vrienden. Over mijn leven hangt een waas. In-triest. In de douche hoor ik de kraaien buiten. Ik slik. Het wordt me allemaal wat teveel. Was het maar nooit gebeurd. De klok terugdraaien gaat niet. Schuldgevoelens ook bij mij. Ik had hem moeten waarschuwen. Las twee weken geleden het boek van Luc Beaucourt. Zie blog... Djeez, als dat geen aanwijzing was... Ik ben te soft geweest. Nu brand ik kaarsen omdat hij nog leeft. Nu brand ik kaarsen voor de anderen, dat ze mogen genezen in de mate van het mogelijke. Hopend op de meest positief mogelijke afloop, als daar nog van kan gesproken worden tenminste. Maar ze leven nog... Ik werd op nieuwjaarsnacht voor de tweede keer moeder van mijn zoon. Nu stop ik want het wordt me te zwaar. Te moeilijk. Dit kon er - na een moeilijk jaar - niet meer bij. Eén ding heb ik geleerd. De jeugd steunt elkaar door dik en dun. Ze zijn vrienden en hangen aan elkaar en geven echt om elkaar. Dit is liefde.
