Halllo, Wij zijn Tom, Annick, Tibo, Jelle en Emilie en zijn naar Indonesië verhuisd. We gaan hier drie jaar verblijven. Via dit dagboek weten jullie wat we dagelijks doen en meemaken.
De spannende avonturen van de familie Vanderlocht-Verreyt
25-05-2012
ICT in school
Elke donderdag neemt Emilie haar laptop mee naar school. Ze hebben die dag computerles. Ze vindt het geweldig. Nadien moet ze natuurlijk laten zien wat ze weer allemaal geleerd heeft. Gisteren moesten alle kinderen uit de buurt met haar een videoboodschap opnemen. Ik moet eerlijk zeggen dat ze soms zelfs dingen weet die volledig nieuw zijn voor mij. Ondertussen is ze nog volop examen aan het maken. Gisteren heb ik haar de hele namiddag en avond geholpen met woorden dicteren, grammatica uitleggen en helpen lezen. Knap als ik zie hoe veel ze de afgelopen maanden geleerd heeft. Zelfs het leren lukte gisteren redelijk goed. Eventjes leren, een douche nemen, eventjes leren, een spelletje spelen, eventjes leren en lekkere KFC eten die papa gehaald had, ... We zijn deze middag benieuwd wat ze van het examen vond.
Vanmiddag gaan we alleen nog wat woordjes van Bahasa en Chinees leren en voor de rest heeft ze een vrije namiddag. Morgen en overmorgen staan in het teken van wiskunde, maar dat is Tom zijn domein.
Tibo en Jelle komen vanavond ook voor het weekend naar huis. Daar zullen we ook nog wel moeten helpen met de laatste taken...
Emilie heeft op school gisteren (tijdens computerles) wat foto's genomen met haar computertje, maar ze zijn niet echt duidelijk. Maar toch leuk om te zien.
Verschillende nationaliteiten: uit Korea, Indonesië, Filipijnen, India, België, ...
Straks nog een verslag van Yogya over de "Gamelan", maar ik ben nog een filmpje aan het uploaden en dit duurt wel eventjes. Ondertussen ben ik ook nog naar Q-music aan het luisteren, dus alles is heeeel traaaaag nu.
Nog elke dag merken we de cultuurverschillen. Niet alleen aan de kleding, de taal, het eten, de school, maar ook gewoon aan de manieren.
Wat kan het gezellig zijn om op een namiddag te babbelen met andere vrouwen. Dit gaat dan gepaard met een stukje cake, koffie, ... iedereen brengt wel iets uit zijn eigen land mee. (uit België, Japan, Korea, ... ) Maar dan merk je wel dat wij inderdaad "van aan de andere kant van de wereld" komen. Echt luid smakken tijdens het eten en dan naar mij kijken omdat ik dit niet doe??? Toch maar vragen of ik het wel lekker vind. Ik ben dus helemaal geen koekjesmens, maar neem toch telkens een koekje uit beleefdheid... maar dan vragen ze wat ik eigenlijk lekker vind?! Ik eet maar één koekje, de andere een halve pak. Eerlijk zeg ik dan dat ik een fruitmens ben, maar dan moet je die gezichten zien... Na het eten en drinken hoort er natuurlijk nog een luide boer bij!
Heel de dag hoor je hier mensen luid boeren, rochelen en spugen op de grond en als ze in het zwembad zitten gewoon in het roostertje naast het zwembad. Zakdoeken worden hier zelden gebruikt, want je maakt je neus gewoon zuiver door een neusgat dicht te houden en dan het andere neusgat leeg "te blazen"... En de kinderen hier nemen bepaalde manier gewoon over. Emilie tuft in het roostertje van het zwembad en de jongens boeren voor het luidst!!!!!
Emilie begint morgen met haar echte grote examens. We hebben al elke dag 's avonds samen geoefend en geleerd. Na schooltijd mocht ze van mij eerst buiten gaan spelen. (van 15.30 tot 17.30) Na een dagje school vond ik het toch ook wel belangrijk dat ze eventjes kon ontspannen. Nu het is niet altijd leuk om dichtbij de juffen te wonen, want gisteren is er een juf tegen de kinderen op de playground komen zeggen dat ze niet meer buiten mogen spelen tot volgende week vrijdag. Tijdens de examens moesten de kinderen vanaf het derde leerjaar binnen blijven en alleen maar studeren. De directrice had op school ook al gezegd dat de kinderen tot volgende week vrijdag niet meer mogen gaan zwemmen na de schooluren... Dan kook je toch wel eventjes...Het is toch even belangrijk om tijdens het leren een "frisse" neus te halen. Het is elke dag een hele strijd om Emilie aan het studeren te krijgen. Haar dan belonen met een frisse duik in het zwembad of een half uurtje spelen helpt enorm. Maar de kinderen zijn op school gewaarschuwd?!:?
Ook voor Tibo en Jelle en niet te vergeten ons is het hoog tijd dat de vakantie begint. Ik denk niet dat er op school nog regels zijn die niet één van hun heeft overtreden. Toch eens op facebook zitten in de klas, na de voetbal ipv naar het internaat nog eventjes mee naar vrienden en vriendinnen gaan, omdat ze het op de dorm toch niet controleren, ... en we kunnen nog wel eventjes doorgaan. Pfff......we hebben niet de gemakkelijkste pubers. Ik sta nu wel stil bij de dingen die mijn mama vroeger zei toen wij aan het puberen waren... Man, man, man....
Aan de foto's en verslagen denken veel mensen dat het hier alleen vakantie en rozegeur en maneschijn is. Tussen de ontzettend leuke uitstappen gaat het gewone leven hier ook zijn gewone gangetje... dit ook met puberende kinderen en zijn ups en downs...
Maar ja, over drie weken zitten we nu in het vliegtuig!!!! Een welverdiende vakantie!
Gisteren heb ik al wat geschreven over onze fietstocht. We hebben toen gezien hoe ze tofu (tofoe) maken. Vergeet al de hygiëne... Na de fietstocht kregen we tofu gepresenteerd. Ik moet toch wel zeggen dat ik het die dag niet gegeten heb... dit moest toch wel een paar dagen bezinken.
Het wordt veel gebruikt als vleesvervanger. Het wordt gemaakt door sojamelk te stremmen met natuurlijke mineraalrijke coagulanten (bv. nigari) op basis van calcium en magnesium. De tofoe heeft doorgaans een witte kleur en smaakt redelijk neutraal, maar neemt gemakkelijk de smaak van andere ingrediënten over. Tofoe wordt daarom vaak gemarineerd (in bv. sojasaus) en vervolgens gebakken. Ook kan het verwerkt worden in broodbeleg, tofuburgers en andere vegetarische recepten.
Gisteravond hebben we weer les Bahasa gehad. Het begint elke keer moeilijker en moeilijker te worden. De woorden kunnen we nog gemakkelijk van buiten leren, maar de uitspraak is dan weer iets anders. Er zijn woorden die we helemaal niet uitgesproken krijgen. Voorlopig zijn er lessen gepland tot en met de week dat we naar België vertrekken. Dan zullen we zaak opnieuw evalueren... Tom vindt dat we nu al genoeg lessen gehad hebben, Emilie is al een hele tijd geleden gestopt en om nu alleen les te krijgen, vind ik ook een beetje te zot. We zullen zien.
We hebben in Indonesië verschillende plaatsen bezocht. Om het in het bahasa te zeggen: Kami sudah mengunjungi tempat-tempat yang berbeda di Indonesia.
Eén van de mooiste dingen was een fietstocht in Solo. We hebben daar prachtige dingen gezien en vreemde dingen gegeten. Ook bij de mensen thuis mochten we binnen kijken en we hebben verschillende ambachten leren kennen. Maar uitgebreid verslag hierover volgt nog wel. Ik moet nog iets te vertellen hebben de komende weken, he en aangezien we niet van plan zijn om de komende drie weken nog spannende uitstappen te maken, hou ik nog wat foto's en verslagen in de reservemap.
Aan het begin van onze fietstocht in Solo. De fietsen werden gecontroleerd en verdeeld. Staat de zadel goed, het stuur, werken de remmen?
Fietsenmaker van dienst... Hij heeft alle fietsen voor iedereen op maat gemaakt. Ik had op voorhand doorgegeven dat er ook een fiets moest zijn voor een meisje van negen dat nogal klein van gestalte is.... natuurlijk zou het toch straf geweest zijn, als die fiets er dan ook daadwerkelijk was. Ze hadden gezorgd voor een opvouwbare fiets en die op het laagste gezet. Natuurlijk kon Emilie zo met haar voeten aan de grond, maar je moet ook wel aan het stuur geraken als je op de zadel zit, he. Ze hadden zelf al gezien dat dit echt niet ging, dus wilden ze haar de komende uren bij Tom achterop de fiets zetten. Dit zonder stoeltje en zonder steuntjes voor de voeten en geen spaakbescherming. Neeeee, echt niet. Plots vertrok een man de achterbuurten in en ja hoor vijf minuten later kwam hij terug met een oud, maar een kinderfietsje op haar maat. Iedereen gelukkig en klaar voor vertrek.
En we zijn vertrokken. De gids voorop om aanwijzingen te geven en natuurlijk ons de weg te tonen.
En we hadden plezier.
Natuurlijk zijn hier niet overal bruggen over het water. Maar er stond wel een bootje om ons met onze fietsen naar de overkant te brengen. Mensen betalen hiervoor 40 eurocent.
Op voorhand had ik iedereen gewaarschuwd dat het een stralende zonnige dag ging worden en dat ze een hoofddeksel moesten meenemen. Maar het is toch niet cool om naar mama te luisteren... Maar na een tijdje voelden ze het zelf ook wel... en maar zonnecréme smeren en uiteindelijk werd er toch maar een leuk vrouwensjaaltje (van Lisette) op Tibo zijn hoofd gebonden.
Emilie had dan wel een pet bij, maar wilde absoluut ook zo'n leuk gevlochten hoofddeksel.
Ook Tom (die altijd zegt dat hij geen pet nodig heeft, omdat hij goed tegen de zon kan) heeft zich een gevlochten hoofddeksel aangeschaft.
En we zijn weer op weg. Echt veilig heb ik me niet altijd gevoeld. De brommers, auto's en vrachtwagens toeteren de hele tijd en komen zo snel en vooral dicht langs gevlogen. Een aangezien ik geen zicht heb aan de rechterkant, was dit niet zo'n leuke ervaring. Daarom staat mijne fiets hier in vilabona al zes maanden onder de carport te staan...
Na enkele uren fietsen en verschillende ambachten gezien te hebben, had iedereen honger en stopten we bij een lokaal restaurantje. Hier hebben we soto gegeten. Een bord en dit gevuld met soep, groenten, een bolletje rijst, vlees,... Wat ik dacht dat perzikken in soep was, bleek uiteindelijk gekookte koeienhuid te zijn.
De keuken van het restaurantje.
Ook nog een stukje van de keuken.
De afwas werd binnen gedaan en de borden, bestek en tassen en glazen werden buiten in de zon te drogen gelegd om daarna weer netjes te vullen en te serveren.
Een foto van ons, dames met de twee gidsen. Er zijn hier ook wel knappe mannen te vinden, hoor. De man met de zonnebril en sjaaltje was wel oké... Je kan misschien eens schatten hoe oud hij is. Zelf dacht ik ergens midden of achteraan in de twintig. Maar het bleek ergens achteraan in de dertig te zijn.
De ambachten en uitleg volgt dus de komende dagen.
Tom en Emilie spelen hier al dagen het spel Plants vs Zombies. (op de computer). Nu hebben ze een virtueel tuintje aangelegd dat voor extra punten zorgt, maar pas opbrengt als je het de hele dag verzorgt. Natuurlijk hebben ze mij deze opdracht gegeven. Ik moet dus zorgen dat alle 32 planten water, mest en af en toe een muziekje krijgen en zo dus extra centjes gooien. Ook de slak die de muntstukken dan verzamelt, moet wakker gehouden worden (om de 10 minuten) en af en toe een reepje chocolade gegeven worden, want dan kan hij er wel voor. een half uurtje tegen. Als ze dan 's avonds uit school of van het werk komen, vliegen ze meteen naar de computer om te kijken hoeveel geld ze verzameld hebben en welke dingen ze kunnen kopen om de zombies te verslaan. Volgens Emilie en Tom heb ik toch helemaal niets te doen...
Dus met wat vul ik mijn dag dan de laatste tijd. - 's morgens zorgen dat iedereen ontbeten heeft en alles bij heeft op school en werk (hier meerdere keren nalopen om nog dingen te geven) - daarna opruimen, bedden opmaken, afwassen, was insteken en ophangen... - bloggen, mails, facebook lezen - The Jakarta Post en hbvl online lezen - Ondertussen naar Q-music luisteren, ontzettend leuk, maar 's avonds heb ik dan niet zo'n goede verbinding met skype... - Niet te vergeten om de zoveel minuten de plantjes op de computer verzorgen. - De echte plantjes buiten water geven. - Emilie haar eten koken en 's middags zelf gaan brengen. - Tussendoor de blog nog schrijven... de ene dag duurt dit al wat langer dan de andere.. (Tom begrijpt niet dat ik hier mijn tijd kan insteken... hij was er al lang mee gestopt. Maar zolang we reacties krijgen, blijf ik toch nog schrijven, hoor! We hebben tenslotte toch nog meer dan 120 bezoekers per dag... ) - Tussendoor nog poetsen, fotoboeken maken, dingen ivm de vakantie naar België regelen. - Emilie helpen met huiswerk en leren. Ik heb de laatste tijd niet eens de tijd om boeken te lezen, tv te kijken of te haken. - En af en toe ga ik bij vriendinnen hier op de koffie en komen ze ook tot bij mij.
Oeps en nu is het al hoog tijd om aan Emilie haar lekker warm eten te beginnen.
Ik ben op mijn computer foto's aan sorteren, selecteren en fotoboeken aan het maken. Op de computer kwam ik een paar geweldige foto's tegen die we in Yogya gemaakt hebben. Hier is dit allemaal heel normaal... thuis hadden we al enkele boetes in de bus.
Het normale straatbeeld op de rustige wegen.
Er is ook plaats voor 5 in de becak. Alleen moeten de dames even helpen met de voeten.
En dan is er natuurlijk ook de fiets.
In die kooi achterop de fiets is er plaats voor dieren (kippen).
Wil je wat snelheid... hier de kooi achterop de brommer en hier zitten er ook werkelijk kippen in.
We hebben aan de restaurants de verkopers de levende kippen zien afgeven en zien wegen. Natuurlijk wel vers....
Fantastisch toch... helm, monddoekje... en belangrijk niet te missen gebreide handschoenen. Wij dachten misschien voor de kou? Het kan hier 's morgens ook 25 graden zijn... Maar de juf van Bahasa zei ons dat dit aangedaan wordt zodat je handen niet bruin worden. Ze doen hier echt veel moeite om zo wit mogelijk te zijn... (crèmekes, zalfkes, poederkes...)
Trui, jas, lekker ingeduffelen... en zonnebril niet vergeten! Voor de mama zit nog een klein kindje. Zodra je hier fatsoenlijk kan zitten, kan je vooraan bij mama of papa op de brommer.
Een gezin... met vijf op de brommer. Oppassen dat mama er niet vanaf schuift!
Zelden zie je hier kinderen met helm. Ouders hebben allemaal een helm op, maar kinderen bijna nooit. Een schatting: maar 5% van de kinderen draagt hier een helm.
Hoe klein de baby's ook zijn.... ze worden door mama vastgehouden en al meteen achterop de brommer vervoerd. Zelf borstvoeding wordt achterop de brommer gegeven...
Hoe dit helemaal in elkaar zit, dat hebben we zelf niet gezien. We zien krukken en een grote beer in een zak aan het karretje... Maar hoe het juist met het karretje en de brommer zat... geen idee!
Dit spreekt voor zich... kijk ook maar naar de volgende foto. Let ook op de helm die de man in de laadbak op heeft.
Een gewone zondag... Emilie was gistermorgen rond zes uur al wakker. Zenuwen? Misschien voor de examens? Misschien ook al wel voor onze trip naar België, want daar kijkt ze ook zo naar uit... Meestal kijkt ze 's morgens dan samen met haar twee grote broers enkele afleveringen van FC De kampioenen. Gistermorgen lagen Tibo en Jelle echter nog in bed, want ze waren 's nachts om half twee opgestaan om naar de voetbal te kijken (finale) In haar eentje naar de tv kijken zag Emilie niet zitten... daarom had ze voor ons een heel ontbijt klaargemaakt met lekker geroosterd brood, vers gesneden mango, appelsiensap, cornflakes, kaas... en ze had de tafel mooi gedekt met naamkaartjes en noem maar op.
Voor de rest van de dag hebben we thuis wat rond gehangen (of hoe zeggen ze dat bij de jeugd)
Er werd nog geholpen bij het leren en voorbereiden van examens en taken. Deze week beginnen voor Emilie twee weken van examens. En het leren is niet altijd met even veel goesting.
Als ze kunnen leren met vriendinnetjes is het toch wel veel leuker.
Jelle en Tibo zijn vandaag hun laatste echte lesweek bezig. Volgende week zijn de lessen voor hun al gedaan. Maar ook zij zijn al volop met België bezig. Na zes maanden kijken ze er toch wel naar uit om eventjes terug op vakantie te komen.
Dit vond ik ook nog wel een leuk plaatje om met jullie te delen... Fantastisch toch!
Hier eindelijk weer eens een berichtje van de man des huizes, deze keer een vrij technisch verslag, dus u weze gewaarschuwd en als je niet kan volgen, gewoon naar de prentjes kijken,.. (By the way, Annick had vandaag bijna mijn enigste boekje met prentjes aan de deur gezet samen met die van haar (Dag allemaal, Joepie en flair). Gelukkig heb ik de schade nog kunnen beperken, mijn boekje van de varkenshouderij met fijne vleeswaren is gered van ,… (Mogelijk heeft Annick later deze week het antwoord... want de vuilnis stond er nog, maar de boekjes zijn telkens binnen de korste keren verdwenen??!!! )
Donderdag was het ook hier in Indonesie een feestdag, dus hebben we een dagje extra vrij gekregen. Dagen zoals deze moet je hier echt wel koesteren, want in het totaal hebben ze er maar een 5-tal. Als een feestdag in het weekend valt, dan krijg je deze niet op maandag of een zelf te kiezen dag, dan heb je gewoon pech.
Omdat ik door de week nooit voor den donker thuis ben (om 1800 hr is het hier iedere dag donker) en meestal ook niet voor het avondeten tot frustratie van Annick, moeten de klusjes meestal wachten tot in het weekend. Maar ook die weekends zijn steeds goed gevuld en met het bezoek van de laatste weken zijn we al helemaal nergens meer aan toe gekomen.
Maar goed dat Annick haar stoute schoenen eens heeft aangetrokken om de tuinman eens aan te spreken en ook achter het huis het gras eens te maaien en de bamboe wat te laten bijsnoeien, want anders is een mens daar op een zaterdag al snel een voormiddag mee zoet. Nu kan ik de vrijgekomen tijd weer aan andere dingen spenderen,…
Toch is er ook buiten de tuin steeds wel iets wat gemaakt moet worden: deurtjes van de keuken, een kraan die blijft lopen, plantjes verzetten, iets ophangen,… Kortom wat ben ik al blij geweest met mijn gereedsschapskist en mijn boormachine.
Je kan hier ook wel beroep doen op de klusjesdienst hier van het park, maar dat heeft dan weer een aantal nadelen: ze spreken enkel Indonesisch, je moet er steeds voor thuis blijven, want je weet nooit wanneer ze komen en als ze dan komen wordt het ook op zijn Indonesisch gemaakt. In de praktijk komt dit erop neer dat ze meestal een keer of 2, soms wel 3 voor hetzelfde probleem langskomen: de eerste keer voor het probleem te bekijken, de tweede keer met materiaal en de derde keer om het voor de tweede keer te maken?!? En meestal moet ik dan zelf nog een handje helpen of uitleg geven hoe je het volgens mij moet oplossen of hoe het gemaakt zou moeten worden.
Als ze hier iets maken is het vaak half en half en als er dan later een probleem is, dan wordt er gewoon een stuk opgebroken, uitgebroken of veranderd en de rest blijft dan onaangeroerd.
De waterpomp hier in huis is zo’n prachtig voorbeeld! De pomp bleef telkens aan en af springen. Annick vond dit geweldig storend, zelf had ik er persoonlijk minder last mee, maar omdat het voor de pomp ook niet echt goed is, hebben we dus enkele maanden geleden maar naar de klusjesdienst gebeld. Na een keer of 5 langskomen en uiteindelijk de drukschakelaar op de pomp te vervangen was het probleem nog steeds niet opgelost. Dan hebben ze de pomp maar aangesloten op het licht van de badkamer: probleem van kloppen opgelost zolang je het licht niet aandoet, maar 2 andere problemen bijgemaakt en een hoop frustratie van mij, want als je auto wil wassen of de tuin wil water geven moet je eerst op de badkamer het licht gaan aandoen?!?. Annick zag er het probleem toen niet van in,… zelf heb ik hen onmiddellijk teruggebeld en gezegd dat dit toch de oplossing niet was. Om het probleem voor eens en voor altijd op te lossen maar meteen aan het hoofd van de technische dienst gevraagd om eens ter plaatse te komen en het probleem uit te leggen.
Uiteindelijk na een uurtje zoeken, samen het probleem gelokaliseerd,. We hebben vermoedelijk ergens een lek op de benedenverdieping... waar? Niemand weet het en omdat de vloer hier meestal gewoon zand is, zal het water ook niet snel naar boven trekken. Enigste oplossing voor het probleem is dus het lek te zoeken en te dichten. Toen ik vroeg hoe men het lek wilde lokaliseren, zei de man doodleuk: alles openkappen en kijken waar het lek zit!!! Thuis zou ne mens er zich de haren voor uit zijne kop trekken, hier is het gewoon een weekje kappen en een weekje oplappen. Kranen tussen de verschillende gebruikers of aftakkingen kent men hier ook niet, dus kan je eigenlijk al niet veel anders dan voor de voet beginnen kappen.
Omdat ik dit echt niet zag zitten (wegens de stof en de ongemak en het water toch nog niet naar boven komt) had ik dan maar gevraagd om er een drukvat tussen te zetten. Het lek is namelijk niet al te groot en op die manier slaat de pomp maar af en toe aan,…
Drukvat werd geïnstalleerd, ook weer in twee keren, probleem echter nog steeds niet opgelost. Dus iedere avond voor het slapen gaan zetten we het water op de benedenverdieping dicht opdat de pomp niet telkens zou aanslaan. Met het bezoek van Lisette en Anne-marie was er in het weekend meestal al helemaal niet veel tijd en heb ik er zelf ook niet meer naar kunnen zoeken... tot vandaag!!! Met mijn handen prullen heb ik steeds leuk gevonden. Als mijn huidig carrièrepad niets wordt, kan ik het later mogelijk altijd nog over een nadere boeg gooien.
En dan begint ne mens eraan: checken of er wel lucht op het vat zit en toen ik dit controleerde kwam er een hoop water uit het vat, dat voorspelde niet veel goeds,…
Drukvat er tussenuit gehaald, open gedaan en alles eens gecontroleerd. Nu hadden ze daar volgens mij ergens ne verkeerde flap tussen gestoken,… Zak gecontroleerd, op het eerste zicht niet echt lek (als er toch weer water aan de luchtkant komt, dan zullen de zak toch moeten vervangen).
Uiteindelijk alles terug gemonteerd, de flap eruit gelaten, druk op het vatje gezet, en …. PROBLEEM OPGELOST.
Voorlopig althans, mogelijk moet ik alsnog een nieuwe zak (laten) steken. Zelf doen lijkt me de snelste en veiligste oplossing.
Resultaat: Annick weer dolgelukkig, misschien krijgt de klusjesman nu straks een beloning.
Hoe de andere mensen het hier doen, dat weet ik niet, maar de andere vrouwen van het complex waar Annick hier mee optrekt, die zeggen zelf; ge moet uwe man laten bellen, dan komen ze meteen langs,…
In het totaal staan er zo’n 80-tal huisjes hier in Villa-Bona, sommigen zien er heel modern uit, andere hebben dan weer dringend een opknapbeurt nodig.
Continue iets onderhouden en iets in goede staat houden, dat kennen ze hier echt niet. Dus als de huurders eruit gaan, dan wordt er kritisch naar het geheel gekeken en indien nodig wordt alles eruit gebroken en wordt het huis helemaal opnieuw opgeknapt: nieuwe vloer erin, nieuwe badkamers, nieuwe waterleidingen en elektriciteit, een nieuwe keuken, nieuwe meubels, ga zo maar door,… Omdat het dan meestal ook in een modern jasje gestoken wordt, gaat de huurprijs erna weer drastisch de hoogte in.
Voor het huis zie je dan een metershoge berg afval liggen, in het huis is er dan een hele hoop bedrijvigheid en een week of 4 later... dan ziet het huis er weer gelijk nieuw uit. Hoe ze het doen weet ik niet, maar hard wordt er alleszins gewerkt in die 4 weken,… De materialen die ze dan gebruiken zijn meestal van goede kwaliteit, vaak producten die voor export geproduceerd worden. Zo verkopen ze dat hier dan ook hé! Als iets goed is, dan is dat “export quality”, anders is het vaak “Indonesian Quality”en kan je het meestal twee keer kopen.
Ook in China heb ik dit ervaren, ze zetten de meest prachtige hotels, maar als je er achter een jaar of 5 binnen wandelt, dan merk je dat er in 5 jaar niets gebeurd is en alles zo’n beetje begint te onderkomen, plekken van vocht op de muren, toiletten die blijven lopen, beschadigde muren, …
Hier is het volgens mij niet anders. We hebben houten ramen die met kleurloze vernis behandeld zijn, best wel mooi hout, ook mooi afgewerkt. Ook de houten trap hier binnen mag echt wel gezien worden, maar van onderhoud hebben ze hier volgens mij nog nooit gehoord.
Voor we in dit huis kwamen werd alles grondig onder handen genomen, vernist, bijgewerkt, betegeld, … Jawel, het huis lag er prachtig bij toen we erin trokken. Volgens mij wordt er nu aan ons huis niets meer gedaan zolang we erin zitten,…
Zo, nu zal ik intussen maar stoppen met schrijven en de gordijnsteunen terug in de muur vast schroeven (hebben we enkele maaanden geleden laten ophangen, toen we zelf overgordijnen kochten en omdat dit in de prijs zat, maar de meeste heb ik intussen met deftige Belgische pluggen en schroeven al een tweede keer opgehangen,…). Zo ook het slot van de vliegendeur, dat een dikke maand geleden blokkeerde en waardoor we op een gegeven moment buiten gesloten waren, werkt blijkbaar nog steeds niet, dus ook hier zullen we nog maar eens naar kijken,…
Als je me niet meer hoort, tot binnenkort in België!
Dit weekend gaan we een weekendje rustig thuis blijven. De afgelopen maand zijn we elk weekend op uitstap geweest. We hebben veel gezien, geproefd en gedaan. Het was echt de moeite waard.
Nu gaan we dit weekend hier thuis terug eventjes bekomen. We zijn echt doodmoe. Zal het anders formuleren, IK ben echt heel moe. Emilie is nog altijd even actief (een duracellkonijntje) De jongens zijn zo actief als alle pubers.
Tibo en Jelle zijn woensdagnamiddag thuis gekomen en blijven hier tot zondag. Ze zijn nog aan het leren en taken voor school aan het maken. (ze zeggen toch dat ze op de computer voor school aan het werken zijn... ) Nog twee weken inspanningen leveren en dan hebben ze vakantie. De volgende weekenden willen ze op het internaat blijven, omdat ze dan nog leuke uitstappen gaan maken.
Emilie heeft vorige dinsdag mondeling examen Bahasa, Chinees en Engels gehad. De uitspraak van Emilie... Chinees en Engels was een beetje gemakkelijk en bahasa was heel moeilijk. Nu maandag heeft ze practical exam van science en vanaf vrijdag heeft elke dag examens. Dit van Engels, maths, science, bahasa, chinees (schrifelijk) en ze heeft dan maar halve dagen les. Eén juni heeft ze een rustdag en dan gaat ze nog naar school tot en met 13 juni. De lessen zijn dan echter wel al gedaan. Ik vraag me af wat ze die twee weken dan nog allemaal gaan doen.
Vandaag kregen we een brief van de directie mee naar huis. Er waren al meerdere ouders of familieleden geweest die een telefoontje hadden gekregen dat hun kind een ongeval had gehad en dringend medische verzorging nodig had. De medische verzorging kregen ze echter wanneer de ouders een bepaald bedrag op een genoemde rekening hadden overgeschreven?! Het is ook voorgevallen met een meisje hier uit de buurt... Dan brengt ons toch wel eventjes tot nadenken.
Voor de rest niet veel nieuws te melden. De waterpomp maakt nog altijd veel lawaai. We zetten 's nachts gewoon de hoofdkraan van het water af, dan is het lawaai ook gedaan. De bloemetjes en planten deden het heel goed, totdat ze van Tom gisteren blauwe korreltjes (meststoffen) kregen, nu zijn er bij drie plantjes de blaadjes al gaan hangen... Teveel? Is het wel meststof?
We hebben al een tijdje geen regen meer gezien. Is het regenseizoen dan toch eindelijk afgelopen?
Ondertussen zijn we ook al dingen aan het regelen ivm onze trip naar België. We willen zeker alles op voorhand geregeld hebben, alsook lijsten gemaakt van dingen die we niet mogen vergeten mee te nemen en niet mogen vergeten mee terug te brengen. We zijn wel al aan het aftellen. Het komt dichter en dichter bij en dan beginnen de zenuwen toch wel te komen.
Als we terug naar Indonesië komen begin juli, dan komt Daan mee naar hier. De jongens kijken er echt naar uit en zijn al volop plannen aan het maken. We gaan dan ook weer leuke dingen zien en doen. Budi zal zich dan niet vervelen. De jongens zullen zich wel amuseren!
Ondertussen krijgen we nog altijd les Bahasa en ik moet eerlijk toegeven dat ik de laatste weken niet zoveel geleerd heb Ik merk dat ik niet meer zoveel vooruitgang heb geboekt en dat ik deze week toch een extra inspanning moet leveren. Nu kan ik de schuld niet meer op de dames steken, he. Dus geen excuus meer.
Morgen heeft Tom beloofd om het berichtje voor de blog te schrijven. Het is al enkele maanden geleden dat hij dit nog gedaan heeft! Ik zal dus maar afronden, want morgen zullen jullie weer veel te lezen hebben... Om hoe laat het berichtje op de blog gaat staan, dat valt natuurlijk nog af te wachten!
Het kraton van de Sultan bevindt zich in Yogya. Het is tot op heden de residentie van de Sultans. In 1989 kwam Hamengku Buwono X aan de macht en hij woont hier nu in het paleis. De macht van de Sultan is ondertussen puur symbolisch en beperkt zich tot zijn paleis met zijn dienaren. Het kraton is niet langer een zetel van macht, maar herbergt de vorstelijke erfstukken, wapens, koetsen, ... Tevens is er een museum van Hamengku Buwono IX.
Deze kooi werd vroeger gebruikt om kinderen in te zetten wanneer ze heel klein waren. Dit voor een tiental minuten. Hier werd dan ook een boek, geld, ... bijgelegd. Wanneer de kinderen het geld nemen, dan zouden ze veel rijkdom hebben... namen ze het boek, dan waren ze heel slim.... ,....
Deze beelden zijn de zilveren reuzen. Het zijn hemelse bewakers.
De koninklijke binnenplaats, met de gouden troonzaal. Deze zaal wordt nog altijd gebruikt wanneer hun kinderen trouwen. De Sultan heeft 5 dochters, waarvan er ondertussen al 4 getrouwd zijn. Ook is de Sultan een "moderne" man. Hij heeft slechts één vrouw.
De bewakers van het kraton.
We hebben heel veel geleerd van onze lokale gids. Ze kon het in het Nederlands allemaal goed uitleggen.
Taman Sari (waterpaleis van de Sultan) ligt in Yogya. Het is in de 18de eeuw gebouwd als amusementpark voor de koninklijke familie. Vooral om even te vluchten uit de dagelijkse sleur en dit natuurlijk in luxe te doen. Er waren meerdere zwembaden, fonteinen, ondergrondse moskee. Er was ook een toren gebouwd waaruit de sultan zijn harem kon gadeslaan tijdens het zwemmen. Nadat hij zijn keuze 'uit de badgasten' had gemaakt trok hij naar de slaapkamer.
Een huwelijk dat werd nagespeeld.
Het zwembad voor zijn vrouwen en daarachter het zwembad voor zijn kinderen.
Bukken om door de deuropening te gaan.... een teken van respect en nederigheid.
Het zwembad waar de Sultan ging zwemmen met een vrouw die hij uit zijn harem gekozen had.
De kleedkamer voor de kinderen. Hij had enkele tientallen kinderen, dus ook een redelijk grote kleedkamer.
