12-06-2008 om 23:18 geschreven door Tiny  

Nog meer foto's van de kindjes, waaronder ook een foto van de oudersessie en de jongerensessie. Zijn ze niet schattig!!!??? Ik ga ze alleszins missen...

12-06-2008 om 23:17 geschreven door Tiny  

Spelende kinderen, lerende kinderen, lachende kinderen,... alles komt ge tegen op het schooltje waar ik werkte Maar vooral lieve kindjes!
Let ook op het grote schoolgebouw dat ge op enkele foto's kunt zien. Dit gebouw is nog niet in gebruikt, en de 25ste juni is er een officiële opening.. Jammer dat wij er dan niet meer bij zijn. (De reden voor die Japanse vlag is dat dit schoolgebouw door hen gesponserd werd.. De andere vlag is die van Ecuador).

12-06-2008 om 23:17 geschreven door Tiny  

12-06-2008 om 23:16 geschreven door Tiny  

Maandag 2 juni heb ik met Mateus geoefend op het schrijven van zijn naam. Ondertussen lukt het hem al redelijk goed om zonder lijnen te overtrekken duidelijk zijn naam te schrijven. Ook links/rechts/boven/onder kent hij steeds beter. We hebben nog een hele tijd geoefend aan de hand van een pijl. Eerst duidt ik de richtingen aan met de pijl en moet hij zeggen welke richting het is, vervolgens geef ik hem de pijl en zeg ik links, rechts, boven, onder en dan moet hij de pijl in de juiste richting wijzen. Speelse, maar leerzame manier om de richtingen te leren. Vervolgens hebben we geoefend op de cijfers van 0 tot en met 9. Hij kan wel al tellen tot 20 maar weet nog niet dat het cijfer 1, 1 is. Dus daar zijn we nu hard op aan het oefenen. Om af te ronden hebben we nog een hele tijd met de voeldoos gewerkt om de kleuren, vormen, materialen, gewichten,… te leren kennen. Dit lukt hem ondertussen al aardig goed. Hij weet nu wel wat zwaar en licht is, hard of zacht, scherp of bot,… Dit zit dus wel goed.
Na de speeltijd zijn we naar de ‘3 manuelas’ gegaan. De 3 Manuelas is een organisatie die zich bezighoud met het informeren van moeders/vrouwen over gezinsgeweld, seksueel misbruik, wat eraan gedaan kan worden,… Een week geleden waren we daar al een keer op bezoek geweest, maar toen zei die mevrouw dat we een officiële brief van school nodig hadden alvorens zij ons kon helpen. Dus deze keer staan we daar met onze originele brief van school, en ge zou denken, voila nu kunnen we een datum gaan afspreken. Maar nee hoor alles op zijn Ecuadoriaans, hoe ingewikkelder hoe liever, toch? Die mevrouw was lief en wilde ons helpen, maar toen kwam een collega van haar vertellen dat Quito opgedeeld is in verschillende stukken. Het kantoor waar wij waren werkte alleen in het centrum van Quito, maar aangezien onze school in het Noorden van Quito ligt, kunnen zei geen sessie voor de ouders van onze leerlingen komen geven. Daarvoor moesten we naar een ander kantoor, ook van de 3 Manuelas, maar gelegen in het Noorden van Quito. Daar stonden we dan weer. Komen we speciaal terug met een officiële brief omdat ze ons dat gevraagd hadden, maar blijkbaar tevergeefs. Konden ze dat nu echt niet eerder vertellen? Om gek van te worden die hulpverleningssystemen hier. Maar goed, ondertussen was het te laat om nog naar dat ander kantoor te gaan, en aangezien we van ver kwamen hebben we nog even wat winkels gedaan in het oud centrum (centro historico), waar dus dat kantoor die ons niet konden helpen gelegen is. Daarna is Sofie naar ‘El Recreo’, een shoppingcenter in het zuiden van Quito, gegaan om schoenen te kopen, en zijn Lotte en ik met de taxi naar Cemoplaf gegaan. Bij Cemoplaf waren we een week geleden al geweest om 2 sessies over seksualiteit te boeken voor de jongeren van onze school. We moesten voor die 2 sessies 60 dollar betalen, en dat moest voor de 1^ste sessie, dus voor donderdag 5 juni. Na een half uur waren we daar eindelijk aangekomen en het zat weer allemaal tegen he . Staan we daar voor een gesloten deur, holééééj. Tjah dan moesten we de volgende dag maar terugkomen zeker? Wij in de buurt even nagevraagd tot hoe laat dat open is, want er hingen uiteraard geen openingsuren op, en het bleek maar tot 16 uur open te zijn. Redelijk vroeg gesloten dus.. Vervolgens hebben we dan maar een taxi naar huis genomen. Daar is het een rustige avond geworden.

Dinsdag 3 juni heb ik voor de speeltijd met Mateus gewerkt. Sofie was ondertussen met de bus naar die 3 manuelas in het noorden van Quito om een sessie voor de ouders te gaan regelen. Ik heb met Mateus geoefend op het schrijven van zijn naam, de kleuren, vormen, rekenen en tellen, woordenschat,… Ook hebben we een aantal geheugenoefeningetjes gedaan. Hij kan heel goed informatie in zich opnemen en onthouden, op die manier is heeft hij de mogelijkheid om veel bij te leren wat dus de kans op integratie in een reguliere school groter maakt. Een dik uur later stond Sofie terug op school en zei ze dat we om half 12 terug naar die 3 manuelas moesten aangezien de vrouw die ons kon helpen er dan pas was. Dus rond 11 uur zijn we naar dat kantoor vertrokken, daar hebben we een kort gesprek gehad met een heel behulpzame vrouw die met veel plezier een sessie voor de ouders op onze school wil komen geven. Oef, eindelijk konden we het gaan regelen. De datum werd vastgelegd, dinsdag 10 juni, het was nu eindelijk concreet. Na dit geregeld te hebben, zijn we doorgereden naar Cemoplaf, de organisatie die sessies over onder andere kindermisbruik, seksualiteit,… geeft, en daar hebben we betaald voor die 2 sessies. Voila, ook dat was nu geregeld. Toch wel een last van onze schouders, want we zijn echt veel kantoren afgegaan alvorens we eindelijk bij het juiste terechtkwamen. Maar goed, de datums lagen nu vast. Dus op donderdag 5 en maandag 9 juni waren de sessies over seksualiteit voor de jongeren gepland en op dinsdag 10 juni de sessie over gezinsgeweld en seksueel misbruik voor de ouders van de leerlingen. Nu moesten we achter de directeur en de secretaresse aanzitten, zodat zij zeker de ouders gingen uitnodigingen voor die sessies van 10 juni. 1 keer iets zeggen werkt hier namelijk niet probeer het minstens 3 keer. Zo zou ik vorige week al met de directeur op schoolbezoek zijn gegaan voor Mateus, maar steeds regelde hij niets. Uiteindelijk heb ik het hem nog eens gevraagd en heb ik gewoon gezegd: morgen wil ik een school gaan bezoeken. Dat werkt dus blijkbaar wel, want morgen ga ik dus inderdaad met de directeur een reguliere school bezoeken waar Mateus eventueel naar toe kan gaan. Thuisgekomen ben ik nog even op internet gegaan en daarna heb ik nog even gezellig zitten babbelen in de keuken met mijn huisgenootjes, totdat het weer bedtijd was .

Woensdag 4 juni: De directeur en ik gaan een reguliere school bezoeken in ‘Carcelen’, niet ver van de school waar Mateus nu zit en waar ik dus werk. Alvorens we naar die school gingen moesten we eerst de psychologe, Sofie en Lotte gaan afzetten bij Roxana. Roxana is een meisje dat tot voor kort ook bij ons op school zat. Zij is ongeveer 16 jaar en loopt veel van huis weg. De reden van dat weglopen is dat haar moeder is Spanje woont. 6 jaar geleden heeft haar moeder Roxana en haar jongere broer zomaar bij hun papa achtergelaten en is ze in 1,2,3 naar Spanje vertrokken. Wanneer Roxana wegloopt, is ze op zoek naar haar moeder. Zij weet helemaal niet dat Spanje ongelooflijk ver van Ecuador ligt, en dat je daar bvb niet met de bus geraakt. Eigenlijk een beetje een triestig verhaal. Een dochter die hopeloos op zoek is naar haar moeder die helemaal geen contact meer met haar kinderen wil. Als Roxana haar moeder belt, neemt die meestal de telefoon gewoon niet op of legt ze neer. Ze hebben echt maar heel weinig contact terwijl Roxana daar toch wel behoefte aan heeft. Maar dus aangezien Roxana de hele tijd wegloopt en dan bussen neemt naar weet ik veel welke plek, 1 keer heeft ze 6 uur in een bus gezeten naar Papallacta omdat ze dacht dat ze haar moeder daar ging vinden, hebben we besloten om met haar een klein projectje te doen. Omdat we daar niet met z’n allen wilden binnenvallen zijn Lotte en ik Sofie samen met de psychologe gegaan. Ik ben nu toch volop bezig met het regelen van een school voor Mateus. De psychologe kent Roxana redelijk goed, dus dat was al een aanknopingspunt. Ook is Sofie haar Spaans een stuk beter dan dat van Lotte en mij, daarom dat ook Sofie het woord voerde. Ze zijn met een wereldbol onder de arm naar haar huis gegaan, en daar hebben ze dan duidelijk gemaakt dat je niet met de bus, noch te voet of met de fiets in Spanje kan geraken. Enkel het vliegtuig of de boot brengt je daar, maar dat is heel duur. Ze hebben haar proberen duidelijk te maken dat ze niet de hele tijd moet weglopen, dat dit te gevaarlijk is. Dit is hun redelijk goed gelukt zeiden Sofie en Lotte. Het was wel een heel gedoe om Roxana haar huis te vinden. Amai! Zoals ik eerder zei ging ik met de directeur een school in Carcelen bezoeken. Ook Roxana woont in Carcelen, dus dat kwam goed uit. We hebben bijna anderhalf uur gezocht naar dat huis. We zaten steeds in de buurt, maar al die straten en nummer lijken zo op elkaar. De straten hier zijn in blokken ingedeeld. Bvb A80, A81, A82,… Heel het alfabet is over die smalle straatjes verdeeld. En ohhh wat was het warm! Het was puffen in die auto en de tijd begon te dringen aangezien ook wij nog naar die school moesten. Maar na heel lang zoeken hebben we het dan uiteindelijk gevonden. Vervolgens mocht ik de copiloot van de directeur spelen, op zoek naar die school. Die hadden we gelukkig na een klein kwartiertje al gevonden (goeie copiloot he ). Daar aangekomen zijn we meteen bij de psychologe, in plaats van bij de directrice van die school, binnengevallen. Dat leek onze directeur beter… Mij goed, ik volgde.. Gelukkig was die vrouw vriendelijk en praatte ze niet al te snel waardoor ik haar Spaans toch redelijk goed kon verstaan. Ik was al blij dat ik de belangrijkste stukken, de rode draad doorheen het gesprek, kon volgen. Wat die vrouw dus zei was dat het een publieke school is, waardoor er veel meer leerlingen zitten. Per klas zitten minstens 40 leerlingen. Halleluja in onze school zitten er hooguit 12 per klas. Het zou dus nogal moeilijk worden om Mateus daar wat extra aandacht te geven aangezien er nog 40 andere aandachteisende kinderen in de klas zitten. Wat mij meteen opviel was dat de speelplaats enkel te bereiken was met een stuk of 10 trappen. Moeilijke klus voor Mateus, hij is fysiek beperkt, kan niet alleen wandelen, laat staan alleen trappen doen, dus die speelplaats was redelijk ontoegankelijk voor hem. Ook zou de kans dat hij gepest of uitgelachen wordt met zijn handicap, door het grote aantal leerlingen, een stuk groter zijn. De psychologe raadde ons aan om een particuliere of privé school te zoeken aangezien daar altijd een stuk minder leerlingen zitten. Dit komt natuurlijk omdat een privé school ook een stuk duurder is dan een publieke. Maar goed, de directeur en ik zijn daar met een nieuw doel voor ogen vertrokken. We gingen een afspraak regelen met de moeder van Mateus, en haar vragen op welke privé school zij haar kind wou laten deelnemen. De school die we namelijk bezocht hadden was ook een keuze van de moeder. Ik vind het wel goed dat de moeder van Mateus inspraak krijgt, dat het niet gewoon de directeur is die alles beslist. Vervolgens zijn we dus terug naar school gereden, hebben we Mateus zijn moeder gebeld en een afspraak voor de volgende dag geregeld, en niet veel later zat ik weer in de bus naar huis. Die avond zijn Sofie, Lotte en ik onder ons 3 op stap geweest. Al onze huisgenoten, behalve Ruud, zaten namelijk een weekje in de jungle. We hadden er dus een Belgenavondje van gemaakt . We zijn eerst gaan uiteten in een pizzeria, en vervolgens zijn we nog tot een uur of half 1 naar het danscafé ‘de Bungalow’ geweest. Daar hebben we nog andere Belgen ontmoet, die we daar eigenlijk elke week wel tegenkomen . Op die manier was het dus helemaal een Belgenavond. Tegen een uur of 1 lagen we alweer in ons bed, dus we hadden het rustig gehouden he .

Donderdag 5 juni kwamen 2 vrouwen van Cemoplaf een infosessie geven over seksualiteit. Ze hebben gepraat over het lichaam van zowel een man als een vrouw, over verliefdheid, vriendschap, zwangerschap en menstruatie,… Ze hadden veel beeldmateriaal bij, wat toch wel makkelijker is voor de kinderen/jongeren om te begrijpen waar men het over heeft. Om af te sluiten lieten ze nog een film over verliefdheid en zwangerschap zien. Voor de meeste leerlingen was het wel een leerrijke sessie, natuurlijk zaten er ook een aantal kinderen bij die er niet veel aan hadden aangezien ze te zware autisme hebben, mentale handicap,… Als het aan Sofie, Lotte en mij had gelegen, dan hadden we een aantal kinderen uit de klassen gepikt. Dus enkel de kinderen die daar klaar voor waren en die al behoefte hadden aan een infosessie als deze. Maar de leerkrachten van de 2 oudste klassen vonden het beter dat gewoon iedereen deelnam dus dan hebben wij daar weinig tegen in te brengen he . Voor hen was het natuurlijk ook makkelijker, dan hadden zij gewoon 2 uurtjes vrij . Maar na dus een geslaagde sessie had ik een afspraak met de mama van Mateus en de directeur. Samen gingen we een privé school bezoeken. Daar aangekomen was de directeur van die school helemaal niet zo enthousiast om een fysiek gehandicapte jongen te ontvangen. Dus ik dacht al: ‘Oei oei, dat komt hier niet goed’. Hij begon allerlei uitvluchten te zoeken zoals: ‘Ja maar volgende week zijn het hier examens en het 2^de leerjaar is op de eerste verdieping dus dat gaat niet voor hem’. Maar dat was buiten onze directeur geteld. Gelukkig was hij wél heel enthousiast en bleef hij mogelijkheden aanhalen, hij gaf niet op. Ook de mama van Mateus argumenteerde dat Mateus wel in staat is om een trap op te kruipen, dat hij dat thuis ook doet,… Uiteindelijk zwichtte de directeur dan toch en nu mag ik volgende week dinsdag met Mateus die school gaan bezoeken. Op maandag ging niet, omdat de directeur zijn leerlingen eerst wil voorbereiden op de komst van een fysiek beperkte jongen. (goed bedoeld, maar Mateus is geen monster he Maar wie weet wordt hij zo beter aanvaard. Laat ons hopen.). Dus dinsdag gaan Mateus en ik kennismaken, om die grote stap een beetje vlotter te laten verlopen, en woensdag gaat hij al echt een schooldag mee volgen. Ik ga Mateus dan observeren om te kijken of hij er al klaar voor is. Ik vind het best wel spannend en hoop echt dat het gaat lukken, want het zou zoveel beter zijn voor zijn toekomst om in een reguliere school les te krijgen aangezien hij niet veel bijleert in zijn huidige school. Hij is namelijk een stuk slimmer dan de andere kinderen maar moet het niveau van de meerderheid volgen. Helaas.. Ik vond het wel knap om te zien hoe onze directeur en Mateus zijn moeder vochten voor een beetje begrip en respect. Ze hebben zich echt gegeven en vooral niet opgegeven. Ook de dankbaarheid die de moeder van Mateus uitstraalde toen de directeur van de privé school toegaf was prachtig om te zien. De fierheid van een moeder, heel mooi!
Vervolgens ben ik richting huis gekeerd en daar hebben zowel Sofie, Lotte als ik onze koffer gepakt om naar zee te gaan. Sofie ging naar Puerto Lopez, Lotte en ik gingen naar Mompiche (spreek uit als ‘mompietje’ ). Twee kleine vissersdorpjes die ver van Quito gelegen zijn. Waar Sofie heen ging waren Lotte en ik al geweest. Daarom dat wij naar Mompiche gingen, aangezien we van iedereen die daar al geweest was gehoord hadden dat het er echt mooi is. Het zou dan ook ons laatste volledige weekend worden, want volgende week zondag vertrekken we al weer naar huis. Nadat we onze koffer gepakt hadden zijn we alledrie nog in actie geschoten. We moesten namelijk onze taken van op het schema nog uitvoeren. Lotte heeft de keuken gepoetst, Sofie de wc en ik de badkamer en de hal. Amai daar waren we wel een tijdje zoet mee. Vervolgens is Sofie naar de busterminal vertrokken omdat zij daar een bus van 19 uur had. Lotte en ik gingen pas om een uur of 10 vertrekken gezien we anders in het midden van de nacht aankwamen in Mompiche. Sofie zou voor ons in die busterminal navragen hoelaat er bussen naar Mompiche vertrokken. Ja lap, daar hadde het al. Sofie belt ons op om te zeggen dat ze al aan 4 verschillende loketten gevraagd had of er bussen naar Mompiche reden, en dat blijkbaar niemand ooit van Mompiche gehoord had. Daar zaten Lotte en ik dan met onze boterham in ons hand naar mekaar te kijken van: ‘En wat nu?’. Aangezien de Belgen, die we geregeld op stap in de bungalow ontmoeten, pas in Mompiche geweest waren, besloten we om hen te bellen. Zij zeiden dat we eerst 7 uur de bus naar Esmeraldes moesten nemen en vervolgens nog een 3-tal uur naar Mompiche. Zo gezegd zo gedaan. We hebben ons klaargemaakt en om 20 uur zijn we naar de busterminal vertrokken, om 20u30 kwamen we daar aan en daar hebben we dan een bus naar Esmeraldes geboekt. Die vertrok pas om 22u30, dus we hadden nog ruim tijd om wat “Sudoku’s” te maken. Lotte en ik zaten rustig op een bankje, iedere met ene Sudoku in ons hand, de juiste cijfers in te vullen totdat we plotseling onder vuur lagen (om het efkes in legertermen te zeggen). We werden namelijk van bovenaf bekogeld met nootjes. Waarschijnlijk stonden een paar flauwe plezante kinderen met ene zak nootjes ons vanaf de 1^ste verdieping te bekogelen. De grapjassen. Wij dus maar even rondgewandeld totdat we een bankje zagen waar het ons nootvrij leek. En ja hoor, we hebben geen noten meer in onze nek gehad . Gelukkig . Ondertussen was het 22u15 geworden. We zijn toen naar onze bus gewandeld en we hadden weer de luxe om op plaats 1 en 2 te zitten waar toch net iets meer beenruimte is. Als we kunnen reserveren we altijd plaatsen vooraan in de bus aangezien de rest van de busplaatsen super krap zijn. Om 22u30 stipt vertrok de bus richting Esmeraldes. Na veel stoppen en doorrijden kwamen we 7 uur later, op vrijdag 6 juni om half 6 ’s morgens, in Esmeraldes aan. Aangezien het nog donker was, en wij dan best niet alleen over straat lopen (zeker niet met zo een grote rugzak), hebben we een taxi naar de busterminal genomen waar bussen naar Mompiche zouden vertrekken. Daar aangekomen bleek er enkel om 8 uur een bus naar Mompiche te vertrekken, wel was er nog een andere bus die tot een uur voor Mompiche reed, en daar zouden dan nog andere bussen staan om verder te reizen. Aangezien we moe waren en het koud hadden, hebben we maar voor die bus geopteerd in plaats van nog meer dan 2 uur te wachten. Na 2 uur gereden te hebben moesten we uitstappen in een nogal klein, afgelegen dorpje. Gelukkig stond daar wel een bus die tot aan de ingang van Mompiche reed. Wat ze met ingang bedoelde wisten we toen nog niet, maar hij reed dus wel degelijk naar Mompiche. Nog een uur later stonden we dan, om half 9 ’s morgens, aan de ingang van Mompiche. Er was namelijk een hoofdweg, daar reed onze bus op, en dan was er een hobbelige zandweg met een pijl: ‘Mompiche’. Die zandweg zou ons dus naar Mompiche leiden. We vroegen nog aan de buschauffeur of het ver was om te wandelen, maar die zei dat er genoeg auto’s en bussen voorbij kwamen die ons dan wel zouden oppikken. Dus toen zijn we maar beginnen wandelen en wandelen en wandelen. We stonden best wel hoog, en we zagen dat de zee nog een heel stuk verder en lager lag dan waar we nu stonden. Met onze valies van 10 kilo op onze rug zijn we over het zandpad, dat vol met dikke keien lag, beginnen wandelen. We hadden allebei een lange broek en dik vest aan (gekleed op de temperatuur van Quito). Het was redelijk bewolkt en de zon scheen absoluut niet. Ik dacht al: ‘Ja lap, zit ene mens daarom zo lang in de bus om nog slecht weer te hebben ook?’ . Lotte zei vervolgens: ‘Als de zon nu maar niet gaat schijnen, het is al puffen genoeg met die rugzak’. Maar had ik maar niks gedacht en Lotte maar niks gezegd wantttt daar was de zon! Heeeeeeeeeeeeeet dat het werd! Van miserie heb ik mijn vest uitgegooid en mijn broek wat opgerold. Na een half uur gewandeld te hebben, en nog geen kat tegenkomen te zijn, dachten we toch wel al over de helft te zijn. Maar niks was minder waar. Ondertussen waren er al een paar auto’s gepasseerd, maar die reden naar de andere kant, terug naar de hoofdweg, dus die konden ons ook al geen lift geven. En man wat moest ik dringend piesen! Ik kon daar moeilijk langs de weg gaan zitten, want wedden dat er dan een auto voorbij zou komen…? Ik ging het er alleszins niet op wagen. Ondertussen passeerde er 1 vrachtwagen die vroeg of we een lift wilden. Het was een vrachtwagen met vooraan 3 plekken waarvan er al 2 bezet waren. Alsof Lotte en ik daar nog bijpasten met onze koeie-grote rugzak. Helaas hebben we die man zijn verzoek vriendelijk moeten afwijzen. (stiekem hadden we echt wel graag meegewild hoor, maar het ging gewoon niet). Ochja, met een stevig tempo liepen we door de afgelegen zandweg omsingeld door struiken en palmbomen. Er kwam geen einde aan. Noch voor ons, noch achter ons was er iets te zien. Er waren de hele tijd bochten, en dan was het steeds spannend om te zien wat er achter die bocht was, maar teleurstellend was er na elke bocht steeds weer een nieuwe bocht te zien. Holéééj, we hadden nog wel een hele tocht voor de boeg . (En ik moest toch zo nodig naar de WC!!! Ik doe hier aan blaastraining, niet normaal!). Maarliefst anderhalf uur later, jaja da leest ge goed, anderhalf uur!, kwamen we aan in Mompiche. Ik zei tegen Lotte: ‘Bij het eerstvolgende café ga ik binnen om een WC te zoeken’. Café? Wa is da? Mompiche is echt een gat! Niks te beleven, laat staan een café met een WC. Enkel barretjes, gemaakt van Bamboe, lagen langs de stoffige zandstraatjes verspreid. Vervolgens zijn we naar een restaurant gewandeld (het enige dat we daar gezien hebben). NOG NIET OPEN! Wablief? Pas om 18 uur, het was amper 10 uur!! Halloooooooo, is er nu nergens een WC . Vervolgens hebben we achter het hotel ‘Casa Blanca’ gevraagd. Dit was het hotel waar die andere Belgen verbleven hadden en dat was heel goed meegevallen. 3 keer raden waar dat lag. Inderdaad als ge hier het piepkleine dorpje met 200 inwoners hebt, dan liggen gans ginder-achter in de verte een aantal hutjes. Daar moesten we dus heen. We moesten daarvoor heel het strand oversteken om bij die hutjes te geraken. Onderweg moesten we nog een rivier oversteken die in de zee uitkwam. Dus schoenen uit (jaja het kon er nog allemaal bij, mijn blaas stond echt nog niet op springen hoor, neuneu, alles onder controle :-O). Snel mijn schoenen uitgezwierd, mijn broek opgerold, door die rivier (ofja riviertje) geploeterd en in sneltempo naar de steeds dichterbijkomende hutjes gewandeld. Daar aangekomen was de uitbaatster van dat hotel nog in gesprek met 2 mensen. Ik dacht: ‘schiet op, schiet op!! ’. Vervolgens kwam ze naar ons, vroeg wat we nodig hadden en bracht ze ons naar een ongelooflijk mooi hutje. Van zodra die deur open ging heb ik mijne valies op da bed gesmeten en ben ik EINDELIJK (12 uur later) naar een WC kunnen gaan. Amai, het werd tijd . Die dag hebben Lotte en ik een 3-tal uur op het strand gelegen, en vervolgens hebben we nog even geslapen aangezien we stik kapot waren. Het was er echt idyllisch mooi, zoals in films , alleen was dit geen film. Onze hut lag (overdag) op ongeveer 5 meter van de zee en de hoteleigenares vertelde ons dat de zee elke dag tot onder ons hutje (een soort van paalwoning) doorkwam. Vet he! Elke dag vanaf 18 uur ’s avonds tot 10 uur ’s morgens stond ons hutje in het water. Ook werd het hotel (dus al de hutjes) dan afgesloten van de dorpskern van Mompiche. Dit kwam omdat de rivier, waar ik het eerder al over had, die uitloopt in de zee, dan ook veel hoger staat. De eerste avond dat Lotte en ik wilden gaan eten (in de dorpskern aangezien we die dag niet in ons eigen hotel konden eten) moesten we door die rivier. Een manneke van een jaar of 12 ging ons door die rivier begeleiden. Nu ja, dat was officieel toch het plan. Op een gegeven moment stonden Lotte en ik al tot aan ons knieën in het water. Toen we zagen dat het manneke tot zijn nek in het water stond hebben we besloten om wijselijk terug te keren. Het water zou dus toch ongeveer aan mijn middel komen. Ja hallo, wij hadden een jeansbroek aan (al helemaal opgerold tot aan ons knieën) maar we gingen dus echt niet naar de overkant zwemmen he . Toen zijn we maar teruggedraaid naar ons hotelkamer en daar hebben we het taaie brood, dat de reis van 12 uur naar Mompiche ook overleefd had, maar opgegeten. Voor de rest viel er niets te doen en om 19 zijn we gaan slapen! Inderdaad om 19 uur al! De vrouw van het hotel had ons ook gezegd dat het niet zo veilig is om ’s avonds, als het donker is, alleen over het strand te wandelen. Maar aangezien het hier om half 7 ’s avonds al donker wordt, en het restaurant in die dorpskern pas om 18 uur open gaat, zouden we nooit voor het donker terug in ons hutje zijn. (komt er nog eens bij dat we dan in het pikdonker door die rivier moesten ploeteren ). Erg praktisch was het hotel dus niet gelegen he.

Zaterdag 7 juni hebben Lotte en ik voornamelijk op het strand gelegen. Een beetje zitten zoeken naar schelpjes en in de zee gezwommen. Het leek eerst een bewolkte dag te worden, maar rond de middag is het gelukkig helemaal opgeklaard en konden we van het zonnetje genieten. Er lopen trouwens ook ongelooflijk veel van die piepkleine krabben over het strand. Overal waar je loopt schieten die dan voor uw voeten weg in de door krabben gemaakte gaatjes in het zand. Grappig om te zien. Zolang ze maar niet te dicht bijkomen. Wist ge trouwens dat een krab zowel vooruit, achteruit, links, rechts, linksvooruit, rechtsachteruit,… noem maar op, maar kortom dus in elke richting kan lopen. Vreemde beestjes moet ik zeggen. Die avond hebben we lekker gegeten in ons hotel. (we konden daar toch niet weg he vanwege het water dat ons altijd insloot tegen de avond ). En ook die avond zijn we rond 21 uur gaan slapen. Weer lekker vroeg dus.

Zondag 8 juni: Het is vaderdag! Gelukkige vaderdag papa! Mis je! Ik heb mij weer eens beziggehouden met het schrijven van allerlei dingen in het zand. Zoals ik een tijd geleden al zei, dit is echt een leuke bezigheid . Wat doet ene mens anders op een strand behalve liggen, zwemmen en zonnen? In het zand schrijven dus . Normaal gezien zouden Lotte en ik de bus van 13 uur nemen, maar aangezien het zo een stralende dag was en het tenslotte ook ons laatste weekend in Ecuador zou zijn, hebben we beslist om de bus van 16u30 te nemen. We hebben dus nog een hele dag op het strand gelegen. Wist je trouwens dat je in Mompiche geen schelpen raapt maar vangt? Lotte en ik waren schelpen aan het zoeken en we hadden allebei een blad waarop we dan onze schelpen legde. Toen ik na een tijdje vroeg of Lotte mijn schelp gezien had, omdat er bij mij eentje weg was, toen zei ze dat ook haar schelp er vandoor was! Die schelpen hadden dus letterlijk pootjes gekregen. Bleek dat er in die schelp nog een beest zat dat duidelijk niet met onze verzameltocht gediend was. Zowel een schelp van Lotte als een schelp van mij is hem toen gesmeerd. Lotte heeft de hare nog teruggevonden, maar de mijne was met de noorderzon verdwenen . Kunde u toch bijna niet voorstellen he . Aangezien Lotte haar schelp de hele tijd bleef ontsnappen, en Lotte er da beest niet uitgehaald kreeg, heeft ze hem maar laten lopen. We hebben die weglopende schelp dan ook niet meer teruggezien. Helaas, want het was een schoontje . Ochja, ander en beter he, het strand lag immers vol met schelpen . Rond een uur of 14 zijn we ons gaan douchen, daarna hebben we nog een kleine fotosessie gehouden en vervolgens zijn we naar de bus gewandeld. Weer door die rivier, dus bij de bus aangekomen konden we pas onze schoenen aandoen. Natuurlijk hingen onze voeten vol met zand en vervolgens onze sokken en schoenen ook. Gezellig een schoenzandbak. Ze hadden ons verteld dat we een bus naar Esmeraldes moesten nemen, dus dat deden we dan ook. Maximum 2,5 uur zou die rit duren volgens de lokale mensen. Ja wadde, 4 uur ja! We hebben maarliefst 4 uur in een stampvolle bus gezeten die maximum 30 km per uur haalde. Komt er nog eens bij dat de vrouw voor mij haar raam volledig had open staan en we reden door zandwegen, dus ik maar zand eten aangezien da allemaal binnenwaaide :-O . Daar zaten we dan het is ook altijd iets met die bussen he. Ik was alleszins al blij dat die bus, zo oud als de straat (of ouder), het gehaald had tot in Quito. Ik gok dat het een bus voor ongeveer 25 mensen was, maar er zaten er zeker 50 in! Geen regels hier he . Wat erin past, past erin . Aangekomen in Esmeraldes ontmoetten we 2 (zeg maar slome) Zwitsers. Die wisten niet eens België liggen, hoe kan zoiets nu?! Maar oké, zij moesten ook naar Quito, dus wij dachten, aangezien het ondertussen al donker is, blijven we bij hen. Met jongens is het normaal toch veiliger. Maar wat voor een vreemde, niet initiatiefnemende kerels waren mij dat! Wij vroegen of ze met ons mee een taxi naar de busterminal wilden nemen. Ze zeiden ja maar bleven gewoon staan. Dus Lotte en ik een taxi aan het zoeken (die er bijna niet waren). Toen we er ene gevonden hadden vroeg 1 van die jongens of de taxichauffeur ons naar ‘TransEsmeraldes’ wilde brengen. Een busmaatschappij waar wij al erg slechte ervaringen mee gehad hebben (een bus vol kakkerlakken en gedumpt langs de weg toen we naar Atacames wilden). Maar goed, we dachten, we zullen maar volgen. Die kerel vroeg niet eens hoeveel het kostte, dus wij dat maar even gedaan. Als ge hier op voorhand gene prijs afspreekt, dan pluimen ze u levend. Volgens mij waren ze nog niet zo lang aan het reizen, ofwel waren ze goed gaar van het 1 of het andere. (ik gok op een combinatie van beide ). Aangekomen bij TransEsmeraldes zei de man achter het loket dat er enkel een bus om 1 uur vannacht was, omdat al de andere bussen volzet waren. 1 uur!? De rit duurt ongeveer 7 uur, en om 8 uur de volgende dag moesten wij een bus naar onze stageplaats nemen. Dat ging dus niet werken he. Die kerels zijn toen daar gebleven terwijl Lotte en ik naar de busmaatschappij Occidentales zijn gereden. Die hadden gelukkig nog een bus om 22u30. Gelukkig voor ons . Het was ondertussen 21 uur, dus zijn we eerst maar iets gaan eten. En wie zagen we zitten toen we terug bij die busmaatschappij aankwamen? Inderdaad die 2 kerels. Bleek dat ook zij die bus gingen nemen, ook al zeiden ze eerst dat ze de laatste bus wilden nemen omdat ze niet in het midden van de nacht in Quito wilden aankomen. Blijkbaar toch van gedacht veranderd. Om 22u30 mochten we in de bus, Lotte en ik zaten op stoel 33 en 34. Een regelrechte ramp. Ik kan alleen maar zeggen dat van al de busritten hier in Ecuador, dit de ergste was. Lotte en ik hadden onze (grote) valies op onze schoot omdat het niet zo veilig is om die in de bagageruimte te steken als het geen rechtstreekse bus is. Voor ons komt er een koppel zitten die hunne stoel, zo plat als het maar kon, naar achter gooide. Resultaat: 2 mensen die op onze schoot lagen, die rugzak geplet tussen de zetel van die mensen en onze benen. Wij onze zetel dan ook maar wat naar achter versteld, en echt heeeeeeeeeeeel de busrit heeft 1 van die Zwitsers met zijn knieën in mijne rug zitten duwen. Hij bewoon zijn knieën de hele tijd omhoog en omlaag dus ik voelde de hele tijd: tik tik tik… in mijne rug. Ook zette hij de hele tijd de raam (die naast mijn hoofd, en niet zijn hoofd stond) open. Dus ik die de hele tijd aan het toedoen omdat dat veel te koud was. Ohh man wat ene etter! . Na een uur gereden te hebben moesten we dan ook nog eens uit de bus voor een paspoortcontrole door de politie. Het kon echt bijna niet meer erger. Gelukkig heeft die bus er maar 6 uur en een kwartier over gedaan om in de busterminal te geraken. Dus om kwart voor 5 stonden we in die busterminal. Om iets over 5 waren we thuis en om half 6 lag ik in mijn bed. Vervolgens liep na anderhalf uur de wekker af en ben ik om 7 uur in de douche gesprongen. Puf! . Een dik uur later stonden we weer op school. (Eigenlijk helemaal niet zo moe, ook al was het een heel ellendige busrit).

Maandag 9 juni was er de 2^de sessie voor de jongeren van onze school. Deze sessie ging vooral over wat wel en wat niet kan in verband met aanrakingen, contacten. Een hand kan wel, een knuffel of kus enkel als jij dat zelf wil. Niemand mag aan jou lichaam zitten als jij dat niet wil, jij bent baas over je lichaam. De kinderen moesten foto’s van mensen die bvb een hand, een kus, knuffel,… gaven bij de kolom ofwel: ‘kan wel’ ofwel: ‘kan niet’ hangen. De kinderen hebben goed interactief meegewerkt en ook deze keer was het een geslaagde sessie. Morgen is er dan de sessie voor de ouders, en daarna ga ik met Mateus kennismaken op zijn misschien wel nieuwe school. Woensdag gaat hij dan een volledige schooldag mee volgen en ik zal hem observeren. Donderdag is al onze laatste werkdag en zullen we een klein afscheidsfeestje houden.

Amai, weer ene hele brok leesvoer, ik weet het hier gebeurd gewoon zoveel he!
Hasta pronto of tot gauw,
Dikke kus, Tiny.

De foto's hieronder: De eerste is voor vaderdag, de 3 volgende foto's zijn van onze hut, vervolgens 1 van de hangmat in ons hutje, dan weer ene van de hutjes, een fietskarretje met 3 kindjes die kokossap verkopen, de buren hun hutje onder water en dan nog een foto van het uitzicht.

10-06-2008 om 22:08 geschreven door Tiny  

De eerste foto is een deel van het ontbijt dat we in ons hote kregen. LEKKER en vooral veel!
De volgende 2 foto's zijn weer vanop het strand (ik was zo gefacineerd door het uitzicht .-D kon niet stoppen met foto's maken! haha)
Vervolgens: Zoek de krab!
En als afsluiter een foto van Tiny in de hangmat en ons hutje (weeral, ik weet het )

10-06-2008 om 22:03 geschreven door Tiny  

Maandag 26 mei liep de wekker weer lekker vroeg af en niet veel later zat ik in de bus op weg naar mijn stageplaats. Daar aangekomen heb ik voor de speeltijd met Mateus gewerkt. we hebben geoefend op de richtingen (aan de hand van een pijl), op de vormen, de dagen van de week, de maanden, naam schrijven,… Hij was die dag erg verkouden en moest veel hoesten, voor mij het geschikte moment om hem te leren dat hij met zijn hand voor zijn mond moet hoesten . Tegen het einde van onze sessie hoestte hij voorbeeldig met zijn handje voor zijn mondje. Toch fijn dat hij zo goed naar mij luistert en dat hij leergierig is .
Na de speeltijd hebben Sofie, Lotte en ik nog aan de adviesplannen voor school gewerkt. Daarna zijn we naar de ‘3 manuelas’ geweest. Dit is een organisatie die onder andere met mishandelde of seksueel misbruikte vrouwen werkt. Wij willen op school een sessie geven voor de moeders van de kinderen, om hen wat bij te brengen over gezinsgeweld, misbruik binnen het gezin, wie hen kan helpen,… We willen ze laten inzien dat het wél anders kan en dat ze er dus wél iets aan kunnen doen. Die organisatie zou ons daarbij kunnen helpen. Dus wij daarheen, maar nu bleek dat we een officiële brief van de school moesten hebben alvorens ze ons konden helpen. Als we dat eerder hadden geweten… dan hadden we nie heel Quito moeten afreizen om bij die organisatie te geraken! . Heel het Ecuadoriaans hulpverleningssysteem is ene chaotische boel. Voor alle informatie die we nodig hebben worden we van de kast naar de muur gestuurd. We worden altijd wel 3 keer doorverwezen alvorens we bij de organisatie uitkomen die ons dan uiteindelijk een beetje kan helpen. Heel vermoeiend hoor .
Nadat we die organisatie bezocht hadden, hebben we ons naar de Mariscal gespoeid. We moesten namelijk nog een afscheidscadeautje vinden voor Nora, een huisgenootje van mij, die voor 2 weken naar Costa Rica vertrekt alvorens terug naar Nederland te keren. In de Mariscal ligt een soort ‘mini-Otovalo’. Otovalo is een supergrote markt, op 3 uur rijden van Quito, waar ze allelei typische Ecuadoriaanse spulletjes hebben. Maar dus in de Mariscal ligt ook zo een klein marktje, dit is maar een 20 minuten van ons thuis en ongeveer 1/3 van de echte Otovalo-markt. Dus wij die rijen doorgestormd, op zoek naar een mooie sjaal die Nora al een tijdje wilde. Wij ondertussen natuurlijk ook enkele mooie spulletjes voor onszelf gekocht zo gaat da dan he . Maar goed na lange tijd zoeken, enkele spulletjes rijker en heel wat dollars armer hadden we Nora haar sjaal gevonden. Vervolgens zijn we door een norse taxichauffeur naar huis gebracht en daar stonden de pannen al op het vuur. Nora ging voor haar afscheid voor heel het huis koken. Leuk, zowel gezellig als makkelijk, want dan moesten we niet voor onszelf koken . Ze had ‘Wraps’ voor ons gemaakt. Da is zo ene pannenkoek waar ge dan vlees en groenten tussengooit. Het klinkt viezer dan het is hoor. Het was dan ook heel lekker, ons Nora weet wel hoe ze moet koken zalle . Na een berg afwas was het tijd voor een stukje taart. Riene was zondag jarig geweest en zij trakteerde ons op een dessert. Jaja we werden verwend die dag . Mij hoort ge alleszins niet klagen . Om af te sluiten heeft Thijs ons zijn foto’s en filmpjes van de Galapagos-eilanden laten zien. Hij was zondagmiddag teruggekomen na een weekje Galapagos. Echt supermooie foto’s met zeekoeien, blue footed boobies, dolfijnen, zeehonden, pinguïns, schildpadden van 110 jaar oud,… Ge noemt maar op en het loopt op de Galapagos-eilanden . Na een reeks mooie foto’s gezien te hebben lag er nog wat werk op mij te wachten. Ik moest nog enkele vertalingen zoeken die ik nodig had om met mijn voeldoos te werken. De vertaling van: licht/zwaar, hard/zacht, steen, blad, envelop,… Op die manier kon ik Mateus tenminste iets bijleren en leerde ik hem zeker geen foute woorden of uitspraken aan . Stel u voor :-O haha . Nadat ook dat werk gedaan was ben ik toen, nog moe van de lange busritten van het weekend, rond 23 uur in mijn bed gekropen.

Dinsdag 27 mei heb ik voor de speeltijd weer met Mateus gewerkt. We hebben ons heel lang met de voeldoos, die ik zondag in elkaar geknutseld had, bezig gehouden. We hebben ermee geteld, de kleuren geoefend, de vormen, groot/klein,… En aan de hand van de voorwerpen die in de doos zaten hebben we dan geoefend op licht/zwaar, hard/zacht, scherp, hoekig, puntig,… Hij vond het echt superspannend om de hele tijd zijn hand in die doos te mogen steken en dan te grabbelen, zoekend naar een voorwerp. Ik zag dat hij echt genoot van het werken met de voeldoos. Hij heeft zijn aandacht er nog nooit zo lang kunnen bijhouden. Het fijne aan die voeldoos is dat ik hem op een speelse manier toch veel kan bijleren. Hij vindt het leuk en ook voor mij is het een fijne manier om hem wat bij te leren. Na de speeltijd zijn Sofie, Lotte en ik naar, in totaal 3, informatiebureaus geweest om daar de sessies voor de ouders en kinderen te gaan regelen. Zoals ik eerder al vertelde willen we voor de kinderen op onze school een sessie geven die onder andere gaat over seksuele voorlichting, anticonceptie, wat kan en wat niet kan in verband met seksualiteit,… We willen hen kennis laten maken met deze thema’s en hen hier de correcte informatie over geven om zo bvb ongewenste intimiteiten te voorkomen. Voor de ouders van de kinderen gaan we een sessie organiseren over onder andere gezinsgeweld, misbruik binnen het gezin, we willen hen vooral laten zien dat het wél anders kan, dat ze wél kunnen ingrijpen. Toen we uiteindelijk bij de organisatie (Cemoplaf) uitkwamen die ons konden helpen, hebben we geregeld dat de sessie voor de kinderen/jongeren op donderdag 5 juni zal doorgaan. Deze sessie wordt gegeven door professionelen, dat is beter aangezien die vloeiend Spaans spreken en nog belangrijker, zij weten wat er belangrijk is in hun land om over bvb seksualiteit te vertellen, daarbij komend zijn zij hier veel meer ervaren in dan wij. Dus hopelijk wordt dat volgende week donderdag een heel leerrijke sessie voor de oudste kinderen op mijn stageplaats.

Woensdag 28 mei (An is jarig! Hiep hoi!). En het was niet alleen feest voor An, maar ook voor de kinderen van mijn stageplaats want….. we op uitstap naar….. de ZOO! Joepieee! Om 8 uur stipt werden we op school verwacht, en aangezien we de vorige keer om 7u59 aankwamen en maar net op tijd waren, zijn we nu maar extra vroeg gegaan. We stonden al om half 8 ’s morgens op de speelplaats van de school. Helemaal niet nodig want we zijn uiteindelijk pas om 9 uur vertrokken! Helemaal op zijn Ecuadoriaans, die vorige keer, toen ze zo goed op tijd waren, is er gewoon iets mis gegaan dat kan niet anders want Ecuadorianen zijn nooit op tijd . (en dit is geen vooroordeel maar een feit maar ik moet eerlijk zijn en zeggen dat ik mij daar goed in kan vinden, dat ik daar wel mee kan leven haha Ik ben nu zelf ook niet zo ene stipte persoon :-O oeps. En ik moet zeggen dat dit absoluut niet het land is om daar verandering in te brengen ). Maar dus om 9 uur vertrok de bus richting de dierentuin van Quito. Al de kindjes stapten in joggingpak en een volgepakte rugzak de bus in. (doet mij denken aan mijn schoolreisjes van vroeger zo spannend). De kinderen waren allemaal superuitgelaten (hoe zou ge zelf zijn he, we gingen dus wel naar de zoo he!!!!! ). Aangezien er maar 2 bussen waren voor alle 80 kinderen en tientallen leerkrachten waren er natuurlijk niet genoeg plaatsen. Daardoor moest ik Mateus (mijn individueel kindje) op mijne schoot nemen en Sebastian lag ook al helemaal tegen mij aangeplet. Komt er nog is bij dat het Ecuadoriaanse bussen waren, dus naar mijn mening bussen op kindermaat waardoor mijn benen weer in mijne nek zaten aangezien die niet tussen de mijn eigen stoel en de stoel voor mij gaan. Puf dat ging een lange busrit worden maar het viel nog mee. Een dik half uur later, na wel 10 keer Sebastian terug recht te hebben gezet aangezien die van zijn stoel schoof (hij is fysiek gehandicapt) en ook Mateus heb ik in alle bochten gewrongen aangezien die best wel zwaar wordt na een tijdje (ook hij is fysiek beperkt en kan bvb niet alleen lopen), zijn we uit de bus gestapt. Whoehoew we hadden het gehaald . Eens in de dierentuin werden Mateus en Sebastian in een rolstoel gezet, gelukkig anders had ik hem door heel de zoo mogen dragen en ik vrees dat ze mij dan achteraf de bus hadden mogen indragen . Maar ik kreeg toen dus 3 andere kindjes toegewezen die ik moest bijhouden. Maar ik heb dus maar 2 handen voor 3 kinderen. Makkelijk is anders hoor. Komt er nog is bij dat er 1 van die 3 kinderen heel de tijd wilde gaan lopen. Hij kon niet wachten en probeerde dan ook de hele tijd te ‘ontsnappen’. Ik heb hem echt door de Zoo moeten sleuren om hem bij mij te houden. Ik zou het niet op mijn geweten willen hebben dat hij ging lopen en dat we hem dan in een kooi van weet ik veel wel dier zouden terugvinden. Zo is het er wel ene zalle, ene echte avonturier. Na 2,5 uur door de Zoo getaffeld te hebben, superveel dieren gezien te hebben van kanjers van schildpadden tot boksende kangoeroes, zijn we terug naar de bus gekeerd. Daar kregen de kinderen een broodje en drinken, en nog voor dat drinken op was vertrok de bus al. Ge kunt u dus wel voorstellen hoe da afliep zeker? Kinderen met een overvolle beker limonade in een bus die over hobbelige wegen rijdt. Inderdaad een knoeipartij van jewelste. Een half uur later zijn de limonadeplakkende kinderen uit de limonadeplakkende bus gestapt. En ook voor mij zat er de werkdag toen weer op. Thuisgekomen heb ik nog wat aan mijn schooltaken gewerkt. Vrijdag 30 mei is namelijk de deadline, dan moeten al mijn schooltaken (voor mijn school in België) binnengebracht worden. Ofja niet letterlijk binnengebracht (want dan zou ik nu ongeveer in het vliegtuig moeten stappen ) maar wel doorgemaild worden. Die avond hebben Riene en Thijs voor het hele huis (behalve voor Nora die al onderweg was naar Costa Rica) pannenkoeken gekookt. Lekkerrrrrr. De reden van hun pannenkoekenfestijn was dat ook hun stage er nu op zit en zij nog een 3-tal weken door Ecuador gaan reizen, maar dus niet meer in huis wonen. Zij zijn nu tot minstens 12 juni weg, dus hopelijk zien we hen nog alvorens wij de 15^de in het vliegtuig naar België stappen. Jaja het kort nu serieus op, en het huis waarin we wonen wordt steeds leger en leger. Als we maar niet eenzaam gaan worden he . Ik denk niet dat blanke meisjes ooit eenzaam zullen worden in Ecuador. Met al die fluitende mensen, aandacht genoeg, van pubers tot bompa’s. Niet normaal hier . En in het begin denkt ge dan: ‘ochhhh da went wel, na een tijdje hoort ge da nog niet meer’. Ik dacht het toch niet! Het is vervelender dan ooit . Iedereen in huis voelt steeds meer de drang om te reageren. En met reageren bedoel ik niet erop ingaan maar uwe tong uitsteken en ‘Neh viezerik’ zegge . Jaja zo gaat da. Gelukkig hebben we het lef er niet voor wie weet hoe ze anders zouden reageren. We zullen maar mooi beleefd blijven tegen de Ecuadoriaantjes he ze bedoelen het goed (veronderstel ik). Eigenlijk zouden we gevleid moeten zijn met die aandacht, alleen kan ik da gevoel nie opbrengen als er ene bompa van 70 of een puber’ke van 15 naar mij fluit :-O ieuw!! .
Maar om nu dus, na een heel uitwijkingsmanoeuvre over de Ecuadoriaanse mannen, terug te komen bij de pannenkoekenavond: het was supergezellig! Terwijl Lotte en Elise op stap gingen, bleef de rest nog even aan tafel kletsen. Nadat iedereen naar bed ging ben ik nog even aan mijn schoolopdrachten gaan werken. Jaja de druk was er, ik had geen zin om alles nog op het laatste moment te doen, dus ‘gas geven’ was de boodschap. En om een uur of 24 ging het licht op de Belgjeskamer weer uit. En om 2 uur, ene goeiemorgen :-O, ging het licht weer aan toen ons Lotte’ke de kamer kwam binnengestrompeld . Tjah, op woensdag is het vrouwenavond en krijgt elke vrouw 2 uur lang gratis cocktails in de Bungalow. Dan gebeuren die dingen he . Een dik half uur later kon ik mijne slaap weer verder zetten .

Donderdag 29 mei deed de wekker in sommigen hun oortjes pijn . Te kort nachtje misschien? . In ieder geval, om 8 uur zaten we in de bus naar stage. Daar aangekomen hadden we besloten om met de meisjes geen uitstap te doen aangezien zij de dag ervoor al naar de dierentuin waren geweest. Sofie, Lotte en ik hebben toen aan de adviesplannen voor de school gewerkt. Dit is zeker zo belangrijk, want we willen vermijden dat de 8 kinderen waarmee wij gewerkt hebben vergeten worden na ons vertrek. Ook willen we de school tips geven over hoe ze hun lessenpakket nog kunnen verbeteren, hoe ze de speelplaats veiliger kunnen maken,… Interessant, toch? Na de adviesplannen zijn we weer richting huis gekeerd waar we alledrie flink aan onze schooltaken hebben gewerkt. Jaja de deadline naderde, het einde was in zicht! Toch was er nog heel wat werk, ge weet hoe da gaat he. 3/4^de van de studenten heeft last van uitstelgedrag denk ik zo . Na heel hard gewerkt te hebben moesten Sofie, Lotte en ik ons om 18 uur naar de luchthaven reppen. Ons Sophia kwam na 2 maanden door Colombia gereisd te hebben weer aan in Ecuador. Om 18u10 landde haar vliegtuig, en om 18u15 stonden wij op het vliegveld mooi op haar te wachten. Ja ge moet hier nooit te vroeg vertrekken, want alles loopt hier toch uit, stiptheid kennen ze hier niet. Elke keer als de deur open ging dacht ik: ja, nu komt ze. Maar dan was ze er toch nog niet. En de volgende keer dacht ik: maar nu komt ze echt! Helaas toch nog niet… Ik had al een paar mensen aangenomen voor Sophia, tjah bijziendheid he. Maar na bijna een uur gewacht te hebben, kwam ze eindelijk die deur door gewandeld. Wij 3 stonden daar als gekken te roepen en te zwaaien. ‘Sophiaaaa!!!’. Hoe leuk is het om mensen van een luchthaven op te pikken, op het wachten na dan. Ik vraag mij af hoe het gaat zijn als mijn mama en papa mij staan op te wachten op Zaventem. Hoe spannend gaat dat zijn! Ik zal maar al een doos zakdoeken in mijn hand houden snotter snotter . Na een leuk weerzien zijn we in de taxi gesprongen. Thuis aangekomen hebben we pizza besteld. Jummieeee! (en weer twee kilo meer, holeeeeej). Sofie, Ruud, Sophia en ik hebben een hele avond zitten kletsen. Het onderwerp was uiteraard hoofdzakelijk Colombia aangezien Sophia daar 2 maanden had gereisd. Elise en Lotte waren ondertussen op stap gegaan en Riene en Laurie lagen in hun bed. Daarna heb ik nog even aan mijn taken gewerkt. Jaja elke avond hetzelfde liedje he. Ik ben nu eenmaal ene goeie nachtwerker. Rond 24 uur ben ik weer in mijn bed gekropen om goed uitgeslapen te zijn, zodat ik de volgende dag, de laatste dag, nog alles kon geven om aan mijn taken te werken!

Vrijdag 30 mei was DE dag. Vandaag moesten alle taken op internet gepost worden of doorgemaild worden. SPANNEND! Ge moet weten dat wij 7 uur minder hebben he, ahjaaa want als het hier 12 uur ’s middags is, dan is het bij jullie al 19 uur. Dus als wij de taken op 30 mei doorgemaild wilden hebben, dan moest dan voor 17 uur hier of voor 24 uur jullie tijd. Da is eigenlijk niet eerlijk he, zomaar even 7 uur minder om aan onze taken te werken! Maar ja, wij wilden naar de andere kant van de wereld . Gelukkig had ik al mijn taken op tijd af en van zodra ik op de knop ‘verzenden’ drukte, viel er een hele last van mijn schouders. OEF, het zat erop. De taken waren binnen, het feest kon beginnen. Toch niet hoor . Ik was zooo moe, gewoon van aan die taken te werken. Laurie, Elise, Ruud en Lotte gingen op stap, Sofie, Thijs en ik hebben hier in huis een documentaire van Michael Moore over 11 september gekeken. Heel interessant, wel vermoeiend als ge moe zijt. Zeker omdat ge u hier niet aan een Nederlandstalige ondertiteling moet verwachten he alles in het Spaans of Engels. Jaja om 24 uur zijn we alledrie gaan slapen, want zowel Sofie, Thijs als ik moesten er de dag erna vroeg uit. Sofie en Thijs gingen namelijk een weekendje de Cotopaxi beklimmen en het Quilotoameer bezoeken. Lotte, Elise en ik gingen samen met 2 Nederlandse meisjes (Ellen en Jeska) naar papallacta. Sofie en Thijs moesten om 6 uur opstaan, wij moesten er om half 7 uit! Dus op tijd gaan slapen was de boodschap.

Zaterdag 31 mei was het vroeg dag. We moesten vroeg opstaan, want om 8 uur hadden we in de busterminal van Cumanda met de 2 Nederlandse meisjes, Ellen en Jeska, afgesproken. We gingen met ons vijven naar Papallacta! Papallacta is een klein dorpje in de bergen waar thermische baden liggen. In papallacta liggen een tiental ‘zwembaden’ met bergwater dat tot op een hoge temperatuur verwarmd wordt. Zeg maar een heel hoge temperatuur. Ene mens wordt er nog net niet in gekookt, ene vis net wel haha. Maar dus om half 9 vertrok de bus naar papallacta en om half 11 kwamen we daar aan. We zijn nog met een kleine pick-up naar boven gebracht omdat het toch nog wel een kilometer wandelen was vanaf de bushalte. (steil omhoog weliswaar, in Ecuador is NIKS plat, maar dan ook echt niks :-O ). Boven op de berg, waar de thermische baden liggen, aangekomen was het ijskoud! BRRRR. Moesten wij hier ons kleren uitdoen om dan vervolgens in onze bikini rond te lopen? :-O. En dan een valling oplopen zeker. Na effe rondgelopen te hebben en alle baden verkend te hebben zijn we ons gaan omkleden en in zo een zwembad gesprongen. Wooooow, zalig. Het is warmer dan een goed bad. Er komt serieus veel damp van die baden af omdat het contrast zo groot is. Het water erg heet, de omgeving erg koud. Het water was eigenlijk zo warm dat we er geregeld uit moesten omdat we begonnen te duizelen . De hitte steeg mij af en toe letterlijk naar mijne kop. Het was puffe geblazen maar wel heel leuk. Je zit dan in een heet zwembad met prachtige uitzichten op de bergen. Al die zwembaden liggen buiten en ze gaan van heel groot naar heel klein van heel warm naar heel koud. 1 keer ben ik in het ijskoude water gespronge. Ai Ai Ai! Das koud, maar 2 oude vrouw’kes zeiden tegen ons dat het heel gezond was, en aangezien ik schat dat zij zeker 80 waren en de hele tijd van het hele koude naar het hele warme bad gingen dacht ik dat ik ook maar effe gezond moest doen . Doet wel pijn hoor, van heel wijd open staande bloedvaten naar meteen krimpende. Je krijgt er heel erg tintelende en piekende armen en benen van. Maar het is gezond, toch? . ’s Middags hebben we daar lekker gegeten en daarna zijn we nog even in die baden gesprongen. Het was helemaal niet meer zo koud om daar in onze bikini rond te lopen. Dat kwam waarschijnlijk omdat ons lijf zo warm was van die hitte en de koele omgeving deed dan wel goed. Ik weet nog dat ik in het begin dacht: ‘Wat een gekken, die lopen hier in de vrieskou in hunne bikini! Ik sta hier met mijn lange broek en dik vest met ‘kiekenvel’ op mijn lijf’. Maar achteraf kon ik mij dus heel goed inleven in die andere mensen en vond ik het helemaal niet zo gek om daar in bikini rond te lopen . Haha, hoe gedachten toch kunnen veranderen. Rond 16 uur hadden we het wel gehad en zijn we gans gerimpeld en geweekt uit het water gegaan. Zuiver waren we wel na zo lang in die warme baden gedobberd te hebben. Nadat we ons aangekleed hadden, hebben we een pick-up naar onder, naar het begin van de berg genomen en daar hebben we wel een uur op de bus staan wachten! Da duurde nogal seg! Ik ben nu nie bepaald ongeduldig, maar dat duurde echt lang. Wij stonden daar kou te lijden, want ja ons lichaam was ondertussen al afgekoeld he . Na meer dan een uur gewacht te hebben komen er eindelijk 2 bussen aan. Dan zijn er ineens weer teveel bussen he, eerst is er geen te bespeuren en dan komen ze met 2. Typisch . Aangezien de bus zo goed als vol zat mochten Elise, Lotte en ik in de ‘VIP-ruimte’ van de bus zitten . Joepieeee!!! Wij mochten bij de chauffeur zitten. De chauffeur zei meteen: kom hier maar zitten. Jaajaja . De profiteur. We mochten op het bedje, dat achter de stoel van de chauffeur staat, gaan zitten. Lekker zacht en we konden heel de weg mee volgen. Voor mij kwam dat wel goed uit, want ik kan niet slapen in bussen en zo had ik tenminste iets te doen. (naar buiten kijken, op de chauffeur zijn snelheid letten,… ). Op heenweg was het zo dat alle 4 mijn reisgenoten lagen te maffen en ik zat daar klaarwakker rond te staren . Nu kon ik mij tenminste bezig houden en de chauffeur probeerde af en toe een gesprekje aan te knopen haha. Na een dikke 2 uur kwamen we weer aan in de busterminal van Cumanda. Daar hebben we een taxi genomen. Maar wat voor een taxi! Lotte had tegen de chauffeur gezegd: El seis de diciembre, en El Inca, a lado Banco Pichincha. (dus straat 6 december, in sector El Inca, naast de bank Pichincha). Die man vroeg maar 3 dollar, wij dachten, ahja das goed, maar wel heel weinig want het is toch wel een dik half uur rijden naar ons huis. Na een 20 minuten rijden stopte die man bij een Banco Pichincha en zei dat we er waren. Wij zeiden daarop dat we er nog helemaal niet waren en herhaalden dat we in El Inca moesten zijn. Die man begint daar van zijn oren te maken! Hij was aan het klagen: ‘jama dat is veel verder, dat is 5 dollar, tot hier is 3 en gullie moet ofwel hier uitstappen en 3 dollar betalen ofwel rijd ik door en betalen jullie 5’. Wij zeiden daarop dat hij had gezegd dat hij ons voor 3 dollar ging thuisbrengen, dus dat hij dat ook maar moest doen. Vooral Elise maakte erg van hare tak. Die man bleef klagen en toen zijn we gewoon uitgestapt zonder ook maar ene dollar te betalen. Dus als wij nu wereldwijd geseind staan voor het niet betalen van een taxirit dan weet ge hoe da komt he wij konden er alleszins niets aan doen. Die man was echt heel boos en ik had effe schrik dat hij ging uitstappen en ons in mekaar ging slaan. Sjonge jonge! Gelukkig is hij gewoon doorgereden. Vervolgens hebben we een andere taxi aangehouden en die heeft ons veilig thuisgebracht zonder te grommelen . Ik was best wel moe van al da water in mijn ogen en die busrit, maar Elise en Lotte wilden persé dat ik mee op stap ging. Ik had echt geen zin en ben uiteindelijk gelukkig thuisgebleven bij Sophia. Sophia vertrok die avond terug naar Nederland. Als ik op stap zou gaan, dan zou zij haar laatste avond zielsalleen in een supergroot huis moeten doorbrengen. We hebben er toen gewoon samen een gezellige avond van gemaakt terwijl Lotte en Elise op stap zijn gegaan. Rond 22 uur lag ik in mijn bed en ik had Sophia beloofd dat ik haar met haar koffers naar de poort zou helpen gaan en een taxi helpen zoeken. Dus zo gezegd zo gedaan, om kwart na 3 liep mijne wekker af en daar stond ik dan in mijne pyjama. Ik samen met Sophia een loodzware koffer op mijne schouder. Amai wa ene mens toch al nie meeneemt voor 5 maandjes Ecuador he . En vervolgens stond ik daar op mijn sloffe in pyjamaoutfit langs de drukke weg die s ‘nachts gelukkig niet zo druk is want ik zou mij doodschamen! Nadat ik die koffers van Sophia in de taxi gezwierd had, afscheid genomen had van Sophia en haar uitgezwaaid had, ben ik snel terug naar binnen gegaan want het was zooo koud! Vervolgens was het wel moeilijk om terug in slaap te geraken, maar het is mij uiteindelijk toch weer gelukt.

Zondag 1 juni (Hallo kroket, het is al juni!) liep de wekker om 9 uur af. We (Elise, Laurie, Lotte en ik) hadden afgesproken om die dag naar mini-Otovalo in de Mariscal te gaan. Dit is een kleine markt met ongeveer dezelfde spullen als de grote Otovalo-markt. Op die markt vind je allelei typische Ecuadoriaanse spulletjes, en het is nu de moment om souvenirs in te slaan he Na een 3-tal uur op die markt rondgekuierd te hebben zijn we nog wat gaan eten op de Mariscal. Daar heb ik ook nog eens naar het thuisfront gebeld. Vervolgens zijn Lotte en ik met de taxi naar huis gegaan. Lotte is in haar bed gekropen en heeft geslapen, ik zat ondertussen een film te kijken en heb ook nog wat aan mijn blog zitten typen. Echt een drukke zondag was het dus niet he . Voor de rest heb ik die avond mijn sessies voor de volgende stagedag voorbereid en ben ik niet al te laat gaan slapen..

Voila, op de rest van de week zal nog efkes gewacht moeten worden .
Tot heel binnenkort, wie weet in België
Dikke kussen,
Tiny.

04-06-2008 om 01:42 geschreven door Tiny  

Donderdag 22 mei zijn Elise, Lotte en ik om 19 uur met de taxi richting de busterminal van Cumanda gereden. Daar hebben we gegeten en vervolgens zijn we een busticket gaan kopen voor de bus naar Cuenca. Om 21u20 hadden we dat ticketje gekocht en om 22u45 ging de volgende bus. Er was nog wel een bus van half 10 maar dan moesten we ons nogal haasten en dan zouden we al om half 8 ’s morgens in Cuenca aankomen en dat leek ons nu net wat te vroeg aangezien er dan nog niets open is en we dus nergens terecht zouden kunnen. Maar goed, we hebben ons toen maar op een bankje neergezet en daar hebben we gewacht tot we in de bus konden. Rond 22u30 zijn we in de bus gestapt, we zaten op stoen nummers 1, 2 en 3, daar is net iets meer beenruimte, en om 22u45 stipt is de bus vertrokken richting Cuenca. Ik keek er al echt niet naar uit om zo lang in de bus te zitten. 5 uur oke maar 10!? Halleluja! Aangezien het een nachtreis was hoopte ik dat ik toch op zijn minst een paar uur zou kunnen slapen. Maar tevergeefs, zo typisch he. Tijdens heel de busrit moesten er verschillende mensen in en uit stappen. Dan deed de man die in de bus werkte de hele tijd het licht aan om het geld op te halen en dan weer uit en dan weer aan en weer uit en ..... het leek meer op ene discotheek dan op een bus . Ik heb echt elk uur van de klok gezien behalve van 3 tot half 4 heb ik gemist wonder boven wonder ben ik dus een half uurke in een slaap’ke vervallen. Da is toch al een begin he . En voor de rest heb ik vooral zitten aftellen tot ik de bus weer uit mocht . Ochja het viel nog wel mee. De buschauffeur was echt een goede chauffeur voor de verandering. We hebben deze keer wel aan de goede kant van de weg gereden en hij reed ook absoluut niet wild. Ik moest er al bijna aan wennen dat we niet links maar rechts van de weg reden haha.

Vrijdag 23 mei ben ik tegen een uur of half 9 uit die bus gestrompeld. Gans stijf en zeg maar kreupel van de busrit. Amai 10 uur mijn benen niet kunnen strekken en dan mijn valies nog tussen mijn benen om een diefstal te voorkomen. Het leek echt of mijn benen in de gips zaten . Vervolgens hebben we een taxi naar hotel monarca genomen. Dit was het hotel waar Elise en een paar huisgenoten 2 weken geleden ook hadden geslapen. We sliepen daar in een supergrote kamer met 5 tweepersoonsbedden en we waren amper met 3 -D haha plaats genoeg dus. We hebben ons toen alledrie wat opgefrist en toen zijn we eerst richting het toeristeninformatiebureau gegaan om te kijken wat we de dag erna zouden kunnen doen in Cuenca en vervolgens zijn we naar een Panamahoedenwinkel gereden. Daar hebben we eerst wat rondgekeken en onze weg gezocht tussen de ontelbaar vele hoeden. Vervolgens hebben we nog een rondleiding gekregen en wat uitleg over hoe zo een Panamahoed gemaakt wordt. Het was wel de moeite om eens gehoord te hebben. Die man van de rondleiding zette ons steeds een hoed op ons hoofd en dan wou hij daar foto’s van maken, voor ons geen probleem alleen ben ik niet zo een hoedentyp’ke Ochja het was leuk en de moeite om eens gezien te hebben. Na het bezoek aan het hoedenwinkeltje hebben we de taxi naar de top van een berg genomen waar een klein kerkje staat en van daaruit heb je een heel mooi uitzicht over Cuenca. Cuenca is na Guayaquil en Quito de grootste stad van Ecuador. Vervolgens hebben we nog wat gewinkeld, ik heb wonder boven wonder een jeansbroek gevonden en zelfs schoenen! Normaal is het niet zo evident om een broek te vinden die lang genoeg is, zwijg stil in Ecuador waar de meerderheid van de mensen, zowel mannen als vrouwen, kleiner zijn dan mij . Na effe geshopt te hebben begon het te regenen en zijn we dus een warme choco gaan drinken in een restaurantje dicht bij ons hostal. Tegen 15u45 waren we terug in ons hostal en daar hebben we van 16 uur tot 18u30 geslapen aangezien we zo moe waren van de busreis. Vervolgens hebben we ons gedouched en toen zijn we in een gezellig restaurantje een pizza gaan eten. Daarna zijn we nog even naar een barretje gegaan, ik denk zowat de enige bar in Cuenca? Daar hebben we de avond doorgebracht en we hebben het volgehouden tot 23 uur, toen waren we echt wel stikkapot. We hebben de moed nog gevonden om te voet naar ons hotel te gaan en vervolgens in ons bed te ploffen.

Zaterdag 24 mei liep om 8 uur de wekker af, ik ben gaan douchen en vervolgens zijn we vertrokken richting Cajas. We moesten eerst naar de busterminal om van daaruit 1.5 uur in de bus te zitten naar Cajas. Cajas is een soort natuurpark. Je kan er imens lange wandelingen maken en onderweg kom je dan verschillend meren tegen. Dus om half 11 zaten we in de bus, om kwart voor 12 stapten we er weer uit en toen kon de tocht beginnen. Zonder gids weliswaar! Wij waren ervan overtuigd dat er wel een gids zou zijn maar nee hoor, we kregen een kaartje in ons handen geduwd en vervolgens konden we onze weg zelf gaan zoeken. Haha zo gaat da dan. Wel jammer dat niemand van ons kaart kan lezen, of toch niet op een manier dat we op de juiste plek aankomen . De paadjes, die we dachten te moeten volgen, waren echt spek en spek en spekglad! Soms waren er gewoon geen paadjes en bedachten we er gewoon zelf eentje. Om de 5 minuten gleed er wel 1 iemand van ons 3 uit. Na een tijdje omhoog en omlaag gelopen te hebben (volgens de man bij het vertrekpunt was onze route volledig vlak, zonder omhoog en omlaag te moeten klimmen, we zaten dus al duidelijk fout of wat noemt hij vlak?), zwaar hijgend en snakkend naar zuurstof, kwamen we aan bij een klein, nogal hard stromend beekje/riviertje. Het was een tweetal meter breed, dus te groot om over te springen, maar er lagen stenen in en door daarop te gaan staan konden we dat beekje oversteken. Onze schoenen waren dus spekglad en we gleden de hele tijd uit. Ik doe een poging om, zonder nat te worden de overkant te bereiken en wat gebeurd er, spletssschhh gans mijne rechtervoet in die beek. Kletsnat natuurlijk. Lap seg daar stond ik dan int midden van da stromend beekje met ene kliedernatte voet. Toen dacht ik ook van: ‘Foert, natter kunnen ze toch niet meer worden’ en ik ben dus al springend op die stenen het beekje over geraakt. Na 2 uur gewandeld, ofwel geploeterd in de modder, te hebben waren we nog altijd niet veel verder. We hadden een, naar onze mening, hoge top bereikt en we konden nog steeds het punt zien waar we vertrokken waren, maar nog altijd niet het punt waar we moesten aankomen. En we hadden nochtans voor de tocht van 3 uur gekozen en niet die van 5 uur. Iets klopte er dus niet . We vonden het net iets te gevaarlijk om die toch onder ons 3 voort te zetten, schijnbaar zijn er in dat park al meerdere personen omgekomen. Dit kreeg ik dus achteraf van een huisgenoot te horen . Altijd leuk om te weten natuurlijk! We hebben toen besloten om maar terug naar ons beginpunt te wandelen aangezien we er ook geen bereik hadden met onze gsm’s, dus als er iets zou gebeuren, of als we verdwaald zouden geraken, dan konden we gewoonweg niemand bereiken… Dat risico hebben we niet genomen en we hebben rechtsomkeer gemaakt. Neenee we zijn geen opgevers, we zijn realistisch . Als wij al 2 uur gedaan hadden op dat stuk waar anderen waarschijnlijk maar een uur over doen, hoelang zouden we dan wel niet over de hele toch doen..? We zijn langs de andere kant van het meer teruggelopen. Het was er hennig moerassig en onze schoenen, noch sokken, konden echt niet meer natter. Na nog eens 2,5 uur teruggewandeld te hebben naar ons vertrekpunt waren we echt pompaf. We vroegen aan de man die in dat natuurpark werkt, maar ons blijkbaar toch niet kon of wilde gidsen , hoe laat de bus voorbij kwam, en hij zei elk half uur. Echt niet dus! Na een half uur langs de straat gewacht te hebben, bij een temperatuur rond het vriespunt. Inderdaad op die hoogte is het erg koud en zeker bij die meren. Maar er kwam dus maar geen bus opdagen. Elise zei al de hele tijd dat we gewoon een pick-up konden tegenhouden en dan in de laadbak klimmen. Lotte en ik zeiden daar de hele tijd op: ‘wij zijn nie gek he’. . Ge weet maar nooit he? Maar na een uur gewacht te hebben op een bus die niet wou komen, voeten die ijsblokjes geworden waren en een lopende neus van de kou, reed er 4 keer achter elkaar een rode pick-up voorbij. Hij reed ons eerst rechts voorbij, toen draaide hij terug en reed hij naar links, toen reed hij weer terug naar rechts en toen reed hij weer richting links en stopte. Lotte en ik zeiden al meteen bij die gek stappen we niet in, wie weet wa die van plan is. Elise was ondertussen al aan het vragen hoeveel het koste om ons naar Cuenca te brengen. Ja lap, daar stonden we dan . Lotte en ik hebben toen toch maar toegezegd en we zaten met z’n drieën op de achterbank geplet. Was wel warmer dan buiten op de bus te wachten. Het was wel een voorzichtige man, hij reed niet gevaarlijk, maar ik had het er om de 1 of andere rede toch niet op. Ze hebben ons altijd gezegd om niet bij vreemden in te stappen, dus dan moeten we dat ook niet doen he.. maarja hoelang gingen we daar anders nog op die bus moeten wachten? Onderweg zagen we nog een koppel wandelen, richting Cuenca. Zij zaten voor ons in de bus naar het nationaal park ‘Cajas’. Onze chauffeur stopte meteen en vroeg of ook zij meewilde. Zij wuifde de man af, maar toen wij onze 3 hoofden buitenstaken snelde ze de weg over en zijn ze ook uitgestapt. Holeeeeeeej toen zaten we met 4 op de achterbank. De jongen van het koppel was in de passagiersstoel gaan zitten naast de chauffeur. Lotte zat achter de chauffer, ik in het midden met Elise tussen mijn benen met spierpijn en langs mij zat dan de vrouw van het koppel. Zij hadden ook een heel einde gewandeld in Cajas, maar vonden het ook maar niks zonder gids en hadden besloten om maar terug naar Cuenca te wandelen aangezien er geen bus passeerde. Gelukkig kwamen wij voorbij gereden en toen hebben we een gezellige terugrit gehad. De man was van Schotland en de vrouw van Wales. Gezellig koppel en ik voelde mij ook al meer op mijn gemak. Aangezien we nu met 5 tegen 1 waren he . 5 Europeanen tegen ene Ecuadoriaan. Veel zou hij niemer kunnen en durven doen denk ik . Haha. Na een dik half uur gereden te hebben zette de chauffeur ons af bij een bushalte waar de bus naar Cuenca langs passeerde. Net toen we uitstapte kwam de bus er al aan. Dat was timing! Elise, Lotte, het Engels koppel en ik zijn toen in die bus gesprongen en we zijn alle 5 veilig in Cuenca aangekomen . Gelukkig maar. Vervolgens zijn we terug naar de panamahoedenwinkel gegaan, daar hebben we een hoedje gekocht voor Nora (huisgenootje), zij had ons dat gevraagd, en daarna zijn we gaan douchen in ons hostal. Na onze koffer gemaakt te hebben zijn we naar het restaurant gewandeld waar je ‘Cavia’ kan eten. Inderdaad je leest het goed, cavia :-O. Dit is in Ecuador een echte delicatesse, in België een huisdier. Ik zou het ook maar bij een huisdier laten want het is echt niet te eten. Bah, 3 happen en ik had het wel gehad! Ik vond het echt niet lekker en gewoon het feit dat zoiets eigenlijk op het gras hoort rond te lopen in plaats van op mijn bord te liggen maakte het er ook niet makkelijker op. En als ge weet hoe ze da bereiden dan gaat ge ‘Gaia’ helemaal bellen! Ik zal het in het kort effe zeggen. Dus ze ontdoen die beestjes van hun vacht, steken een buis van zijn mond naar zijn…kont (en geen kleine buis he, zo groot als een gebalde vuist) dan flamberen ze da zielig beestje. Ze steken hem dus gewoon met een gasbrander in brand en dan hangt hij ondertussen boven gloeiende kolen rond te draaien op die buis. Wanneer het beestje genoeg afgezien heeft en dus volledig doorbakken is, dan knippen ze zijn 4 pootjes halfweg af (niet volledig want anders kan men het arme beestje niet meer goed vasthouden tijdens het eten, jaja er wordt aan de ‘cavia-eter’ gedacht, aan de cavia zelf daarentegen…). Vervolgens knippen ze het beest 1 keer in het midden zowel horizontaal als verticaal en dan duwen ze hem heel plat, vanaf onze tafel kon je zijn ribben horen kraken (zonder te overdrijven). En dan serveren ze de cavia op een bedje van aardappelen en ei in 4 stukken doorgeknipt ligt hij daar dan. In het begin zei ik altijd at ik het niet wilde proeven aangezien ik het gewoon te zielig vind, ben nogal een dierenvriend. Maarja iedereen zegt dan dat het zo geweldig lekker is, dat je het moet proberen want het is nu of nooit,… Dat is dus inderdaad ook zo, in België zul je zoiets niet snel tegenkomen. Dus ja toen heb ik maar een keer geproefd. 1^ste hap vond ik nog meevallen, de 2^de hap was vies en de 3^de vond ik echt afschuwelijk. Ook Lotte vond het niet lekker, en Elise, die het nu al voor de 2^de keer at vond het deze keer ook niet lekker. Ze zei wel dat ze de vorige keer zat was en nu niet. Dat zou misschien het verschil in smaak wel eens kunnen verklaren. We hebben daar dus een gans cavia’ke laten liggen. We hadden hem zelfs een naam gegeven: Eddy ofwel Ed’je voor de vrienden… Jaja, na een niet lekker avondeten zijn we met de taxi naar het grote plein van Cuenca gereden waar blijkbaar een feest was. Er werd vuurwerk afgeschoten en tussen die bergen maakt vuurwerk blijkbaar een oorverdovend knallend lawaai. Die knallen zijn zoveel harder dan thuis, ik steek het op die bergen . Na even van het spektakel genoten te hebben zijn we nog een ijsje gaan eten. Het is namelijk niet zo veilig voor ons om met een grote rugzak in een grote menigte te gaan staan. Het risico om overvallen te worden blijft als blanke hoe dan ook groot… De ijs was lekker en om 21u45 zijn we met de taxi naar de busterminal gereden waar we de bus naar Quito zouden nemen. Die bus vertrok om 22u30 dus we waren een dik half uur te vroeg daar. Gelukkig kwam die bus al om 22u15 aangereden en mochten we plaatsnemen. We hadden weer stoel 1, 2 en 3 gevraagd (en gekregen), vanwege de beenruimte. Om iets over half 11 vertrok de bus, en wij waren klaar om weer 10 uur in de bus te zitten. Holééééj met heel veel goesting (niet dus!). Ochja, ge moet er iets voor over hebben he. De busrit was weer hetzelfde als op de heenweg. De hele tijd moesten er mensen in en uit en in en uit de bus, dus het licht ging aan en uit en aan en uit, kortom disco in de bus! Joepie! Het is zo nog niet moeilijk genoeg voor mij om in slaap te geraken haha. Na een 3-tal uur onderweg geweest te zijn hoorde ik, en waarschijnlijk nog een paar andere mensen die de slaap niet konden vatten, ineens ‘kedoek kedoek’. 3 keer raden. Inderdaad we hadden iets of iemand aangereden. De bus stopte niet eens meteen en reed eerst nog een paar meter verder. Vervolgens stapte de man die in de bus werkt (niet de chauffeur) uit om te gaan kijken of zijn bus kapot was! Met zijn zaklampje keurde hij de voorkant van de bus en aangezien die niet kapot was, is de bus weer verder gereden. Wie het ‘kedoek kedoek’ geluid veroorzaakte blijft voorlopig, en waarschijnlijk voor altijd, een raadsel. Ik hoop maar dat het ten eerste geen mens was en ten tweede geen dier. Liever een stuk hout ofzo.. Maar ik heb toch een sterk vermoeden dat het een dier was. De volgende 7 uren zijn ongevalloos verlopen.
Zondag 25 mei kwamen we rond half 9 ’s morgens, na een woelige en vooral slapeloze nacht, weer aan in Quito. We hebben daar een taxi naar ons huis genomen en tegen een uur of half 10 stonden we al weer in ons huis. Niemand was thuis! Nora en Sofie waren naar Tena, Thijs naar de Galapagos eilanden, Ruud, Riene en Laurie waren in Baños en Elise, Lotte en ik stonden weer in Quito . Zo gaat dat dan . We hebben toen maar ontbeten, onze foto’s op onze laptop gezet en vervolgens zijn we naar een internetcafé in de Mariscal gegaan aangezien alle internetcafés in onze straat op zondag gesloten zijn. In de Mariscal heb ik ook nog naar het thuisfront gebeld, altijd fijn om familie aan de lijn te krijgen, en daarna hebben we nog gegeten. Eens thuisgekomen heb ik een tweetal uur zitten knutselen. Ik heb een voeldoos geknutseld voor de kindjes waarmee ik werk. En al zeg ik het zelf, het resultaat mag er wezen . Het is echt een multifunctionele voeldoos. Met multifunctioneel bedoel ik dat je er zowel dingen kan insteken en het kind moet dan zijn hand in die doos steken, voelen wat voor voorwerp het is, zeggen of het hard of zacht is, groot of klein, zwaar of licht, scherp of niet,… Op de doos heb ik figuren geplakt (cirkels, rechthoeken, driehoeken, vierkanten,…) en dit alles in verschillende kleuren. Zo kunnen ze tegelijkertijd de figuren en vormen oefenen maar ook de kleuren . Als dat niet multifunctioneel is . En nu dat weer gebeurd is, zit ik weer achter mijne computer aan mijne weblog te typen . En die weblog is nu weer klaar… Ondertussen is het al 22 uur en het is dus hoogtijd dat ik na mijn slapeloze nacht van gisteren in de bus ga slapen, want anders kan ik morgenvroeg niet uit mijn bed om te gaan werken!

Dus bij deze,
Hasta pronto of tot gauw,
Muchos besos (ofwel vele kusjes)
Tiny.

27-05-2008 om 00:57 geschreven door Tiny  

27-05-2008 om 00:57 geschreven door Tiny  

Nog enkele foto's van het landschap van Cajas en enkele stuntfoto's op een hoge steen Tjah we moesten toch iets doen he, toen waren we al 2 uur onderweg en op dat punt hebben we besloten om terug te draaien toen was het goed geweest... En nog steeds in de ban van de gele bloem, haha.

27-05-2008 om 00:53 geschreven door Tiny