De mexicaanse griep... de prik ertegen... er is al veel over gezegd en geschreven.
Ik ben zaterdag m'n prikje gaan halen en heb er geen last van gehad, beetje pijnlijke plek op m'n arm maar that's it. Er zijn voor-en tegenstanders van de inenting, ik vind dat iedereen moet doen waar ie zich goed bijvoelt. Ik heb zoiets van, in mijn zwangere toestand met al complicaties genoeg zoals het nu is heb ik dus echt geen zin om nog eens ferm ziek te worden ook... en met mijn chance deze zwangerschap zie ik het al gebeuren dat complicaties daar ook mijn deel zouden zijn dus thanks but no thanks. Dan liever een prikje en 2 dagen pijn aan de arm.
Wat ik niet vind kunnen is dat je in de media constant tegengestelde berichten hoort over nevenwerkingen, bijwerkingen, op korte termijn, op lange termijn, etc... de ene zegt zus, de andere zo en zo ziet niemand nog het bos door de bomen (of omgekeerd). Ik neem aan dat men geen producten aan een al kwetsbaar deel van de bevolking gaat toedienen die écht kwaad kunnen hé... en als we met z'n allen binnen x jaar één of andere aandoening krijgen die teruggebracht kan worden naar deze inenting dan weten we wie te vinden hé... onze griepcommissaris! Niemand die ooit nog z'n naam vergeet, daar heeft hij de laatste weken zelf wel voor gezorgd!
Okay, tijd voor een rechtzetting. Enige tijd geleden schreef ik hier dat ik geen fan was van Michiel als presentator van De Laatste Show. Awel, ik beken, ik was mis, de mens moest een beetje in zijn rol groeien, ik ben fan!
Afgelopen woensdag was ik eigenlijk niet van plan om wakker te blijven maar toen ik hoorde dat Michiel oa Sting op zijn gastenlijstje had staan ben ik toch maar blijven zitten. Al een chance. Wat een show zeg. Niet alleen Sting maar de hele interactie tussen Piet Huysentruyt, Dennis Rodman en later ook Sting was gewoon subliem! Michiel liet de show zichzelf wat leiden, kwam af en toe eens tussen met een opmerking of vraag maar liet voor de rest zijn gasten het verloop bepalen. Ge-wel-dig!
En toen kwam de kers op de taart.... zoals te verwachten was, was het helemaal niet de bedoeling dat Sting zou zingen wegens te duur etc... maar op de één of andere manier zat de sfeer zo goed, werd de vraag heel casual gesteld door collega-superster en kijk, plots stond Sting toch op het podium te swingen met de verraste, dolgelukkige en trotse De Laatste Showband.
Message in a bottle! MAGIC!
En Michiel, die zat in zijn zetel, keek ernaar en zag dat het goed was! Goed voor hét TV Moment van het jaar op de Vlaamse TV!
Maandag nog eens op bezoek bij checkpoint UZ. Met de mama gaat het vrij goed, de weegschaal is mijn grote vriend momenteel en ik ben de natuur daar zeer dankbaar voor . 80 kg here we come! Al snap ik dat niet goed met die kilo's m&m's (mét nootjes), de leo's, de marsen, de belegde broodjes, liters fruitsappen en frisdrank dat ik hier door m'n keelgat giet, maar soit. Dank u weegschaal. De rug en het bekken gedragen zich ook meestal, de pijn is 'te doen' en als ik af en toe eens wat rust en eens een pijnstiller neem dan komen we die 13 weken nog wel door....
De dochter dan..... dat ge daar later zorgen over hebt, dat versta ik... vollédig (ben er zelf ook één namelijk en wie mij nu kent gelooft dat niet maar ik heb een vrij puberale pubertijd achter de rug ).
Dat ik daar nu al sinds ik 12 weken zwanger ben, zorgen over heb dat vind ik iets minder. Er bestaat namelijk zo een begrip als 'onbezorgde zwangerschap'. Niet voor mij dus deze keer... Eerst de verontrustende test dus op 12 weken, dan al die ongemakken links en rechts, dan het nieuws dat de misses nogal aan de kleine en lichte kant is (en het verbetert er precies nie op - kleine 3 weken achter op schema ondertussen) en nu maandag bij de echo 'hm, tja, ik zie er precies iets dat niet helemaal klopt mevrouw, het hartje heeft precies een 'fladdering'. Dus ik voel de grond letterlijk onder me wegzakken (gelukkig lag ik al neer), de vroedvrouw wordt erbij geroepen, ik word aan een bloeddrukmeter gelegd, er wordt gefluisterd tussen doktoors (nooit een goed teken). We gaan er direct een kindercardioloog bijroepen mevrouw (al een chance dat ik op consultatie ga in een universitair ziekenhuis, àlle mogelijke doktoors direct bij de hand ). ik word efkens ( efkens - een vol uur dus en dat was niet goed voor mijnen bloeddruk zag ik) in een andere onderzoekskamer gelegd. Meneer de vrolijke kindercardioloog komt eindelijk af, 'we gaan eens kijken hé madammeken'. De mens (én mijn gyn én de assistente én de echospecialiste...) kijken 10 minuten naar de hartslag van mijn dochter op het scherm...ik mag meeluisteren (waar voor mijn geld en miserie niewaar), hij tuurt dan nog eens 10 minuten intensief naar het hartje, alle kamers, kleppen, boezems, aders en slagaders worden opgesomd, bekeken, gemeten en vastgelegd op foto. 'Niks aan de hand ze madammeke, u geen zorgen maken, héél misschien ergens een klepke dat nog niet schoon sluit maar dat komt allemaal in orde!. Ik kom nog eens kijken bij de volgende echo maar ik ben er zeer gerust in'.
Tja, hij wél! Nog 12,5 week.... ik ga ongelooflijk content zijn als mijn kleine meid gezond en wel op mijn buik ligt, ergens begin februari, dat kan ik u verzekeren....
Enne Ginger..... een paar weekskes te vroeg of zo.. mama zou dat niet erg vinden!
Tiemen en mama staan samen in de badkamer.... mama borstelt haar haar. Tiemen zegt 'ook kamme' Mama geeft Tiemen de haarborstel Tiemen kamt zijn haar en kijkt naar mama en zegt 'mooi hé!' tsssss
Als Tiemen en ik samen in bad gaan dan plegen wij buiken te vergelijken.... Mama moet tegenwoordig het bad met aanzienlijk minder water vullen want anders durven we eruit dobberen.... Tiemen kan zich niet meer tegen mama aanvlijen in bad want er zit een dikke buik in de weg....
Tiemen zegt dan 'mama ikke buik hé' en priemt eens met zijn vingertje in die dikke buik.... Mama zegt dan 'ja, wie zit er in die dikke buik?' 'Beebie Sus' antwoordt Tiemen dan fier. Waarna hij steevast in zijn eigen buikje priemt en zegt ' Tieme ooke dikke buik hé... ooke beebie!'
Dat belooft in februari... 2 beebies En hoelang zal het duren voor hij doorheeft dat beebie niet Sus heet maar ......
's morgens zo tussen 8u en 8.30 uur (ik weet het luxe o luxe dat wij zo laat kunnen opstaan..) trekt mijne zoon zijn oogjes open. Hij pleegt dan meestal nog een kwartiertje lekker warm onder zijn donsdekentje te blijven tateren tegen Putti, knabbelmo, Ioor, Nijntje & popje en dan wil hij opstaan. 'Ben wel wakker hé' zegt hij dan, en als ik me dan al in zijn kamer bevind of in de onmiddellijke omtrek dan blijft het bij die ene keer. Als mama echter al vroeger haar ogen opengedaan heeft en besloten heeft om van de rust van de ochtend te gaan genieten met een chocomelkske en de krant dan moet Tiemen zijn mededeling natuurlijk een paar keer herhalen, luider en luider tot mama hem komt redden. Ondertussen ontdoet hij zich van pyamabroek, pamper en gooit hij al zijn knuffels uit zijn bed. Na een potjes-pitstop kleden wij ons aan en na een plens water in ons gezicht gegooit te hebben gaan we naar beneden.
Tijdens de week eten wij dan in de keuken een boterhammetje of een boterkoek of zo - naargelang de leverancier van de ochtend, drinken wij samen een taske chocomelk en lezen wij...U leest het goed: WIJ lezen... Ge kunt niet geloven hoe kontent ik ben dat mijne zoon mijn leesmicrobe geërfd heeft. Overal wil meneerke leesvoer bij de hand hebben: naast zijn potje (aja!), bij zijn luierkussen, boven, beneden, overal vind je wel een hoopje peuterlectuur. En zo kan mama 's morgens rustig de krant lezen terwijl Tiemen in zijn boekje bladert en mij voorziet van commentaar : 'Bumba slaap hé', 'koetjes zegt boe hé', 'vlinder hé'. Van één boekje heb ik hem ook de gebaren en bijhorende geluiden geleerd en dat declammeert hij dan met een branie... een rasacteur zit er verscholen in die klein uk van mij: 'ollie rekt zich uit', 'ollie drinkt', 'Kikker springt', 't is hem niet gek genoeg of hij doet het én met veel verve...
Tijdens de weekends durven wij al eens pyamagewijs voor de televisie in de woonkamer onze boterkoek opeten, ondertussen geëntertaind door Plop of Bumba of nog maar eens Winnie the Pooh. Totaal niet pedagogisch verantwoord maar zo leuk! Lekker rustig wakker worden, nog een beetje verder soezen terwijl Tiemen de kabouterdans meedanst of gespannen zit te turen naar de avonturen van grote vriend Winnie.. Iets zegt me dat binnen enkele maanden ons ochtendritueel er toch lichtjes anders zal uitzien... ondertussen genieten we er nog even ten volle van, te beginnen met dit lekker lange weekend!
nog 15 weken dus, kan echt beginnen aftellen nu en dat doe ik ook want dat is nu toch al een kleine 3 maand dat ik bijna constant pijn heb, het mag eens gaan gedaan zijn. En dan wist de kiné me te vertellen dat dat helaas niet plotsklaps verdwijnt door te bevallen (zols wél het geval is met sommige andere kwaaltjes zoals dikke voeten en oprispende maag herinner ik me van de vorige keer) maar dat ik er nà de bevalling ook nog ferm last van kan hebben. Zucht.
in elk geval ben ik maandag terug aan het werk gegaan, om m'n gedachten wat te verzetten, m'n schuldgevoel naar m'n collega's wat te verzachten en om ervoor te zorgen dat de centjes blijven binnenkomen hé. Want een mens zou bijna vergeten dat dat laatste toch ook niet onbelangrijk is. Blijf thuis, dat is allemaal gemakkelijk gezegd, ik sta er hier wel alleen voor financieel en die ziekte-uitkering van de mutualiteit daar moet je ten eerste kweeniehoelang op wachten, je mag je dan nog eens gaan verantwoorden bij één of andere vreemde dokter waarom je wel denkt dat je niet kan gaan werken... allemaal dinges war ik géén zin in heb. Dus werken maar, gelukkig heb ik een hele flexibele werksituatie en kan ik al eens later beginnen of vroeger stoppen of eens een half uurtje gaan liggen overdag daar om m'n rug wat rust te gunnen. En daarbij het leidt af en de tijd gaat tenminste voorbij.
Mijn buikje begint nu wel prominent naar voor te steken, ammai! Maandag zag ik een collega-zwangere met een buikje waarvan ik dacht - mmm maandje of 4 zo - tarara, ze moet zelfs 1 maand voor mij bevallen! Hellep! ik ben tonnetjesrond aan het worden... ben eens benieuwd naar de kilo's... uit princiep weeg ik me niet tussen de controles bij de gyn door, ge kunt er toch niks aan veranderen hé, en ik heb al gemerkt dat onze weegschaal thuis er een kilootje of 2 bijlapt dus ik hou me aan het gewicht in het ziekenhuis. Ben vreed benieuwd of ik mijn streefgewicht (80 kg, 80 ja!!!) ga overschrijden of niet. De vorige keer is dat netjes gelukt om dat nét te bereiken op de dag van de bevalling. maar nu zitten de feestdagen er nog aan te komen hé, eerst Sinterklaas, dan kerst & nieuw, ik hou mijn hart (en mijn buik) vast!
Ondertussen ben ik 2 x bij de kiné geweest en dat gaat heel goed vooruit, de pijn is doenbaar overdag, mede door het afwisselen van liggen en beweging denk ik. We gaan dus op dat elan verder, volgende week proberen terug gaan werken 4/5 maar mét ligzetel in mijn buro zodat ik daar ook af en toe eens kan gaan liggen. Raar zicht misschien maar foert, mijn gezondheid gaat voor. 's nachts is een ander paar mouwen, daar moet ik mee leren omgaan zegt de kiné Heb de rustperiode ook gebruikt om de muizenissen in m'n hoofd wat weg te werken, veel dingen 'opgeruimd' ondertussen, zowel letterlijk als figuurlijk en dat zal hopleijk m'n nachtrust wat bevorderen. Vanaf deze week ben ik ook een etmaal kinderloos (allé als je stamperke niet meetelt natuurlijk) elke week want tiemen gaat nu elke dinsdagavond opgehaald worden in de crèche door oma en opa, blijft daar dan slapen en ik pik 'm pas de woensdagavond terug op. Eens een dagje niet trekken en sleuren zal zeker ook helpen. En verder vallen de puzzelstukjes mooi in mekaar, heb het perfecte doopsuiker gevonden voor bij de kaartjes, hélemaal in het thema. Heb een supermooie wieg voor kleine zus gevonden voor een betaalbare prijs.. Ook voor grote broer ben ik aan het shoppen geweest, Sinterklaas zijn buit ligt al in de kast en ook voor de kerstman liggen er al dinges opzij én ik heb deze week nog afspraken in een paar scholen zodat ik ook die keuze kan maken en grote broer (en mama) weten waarheen het gaat nà het Bengelhof. Aan foto's inkleven ben ik nog niet toegekomen....
Pffff. Zie mij hier zitten... 14 dagen thuisblijven van de gyn en na goed een halve dag verveel ik me al te pletter. Bekkeninstabiliteit, dàt is de voornaamste reden van de verplichte rust én ook het feit dat mijn dochter nogal aan de lichte kant is. Opdracht voor de mama: véél rusten, niet heffen, geen huishoudelijk werk, naar een kiné die gespecialiseerd is in bekkeninstabiliteit. Moeilijk als ge zo een bizzy bee zijt als ik. En als er nog zo veel moet gebeuren voor kleine uk mag komen piepen. Geboortekaartjes ontwerpen en uitwerken, geboortesuikers gaan kiezen, geboortelijst gaan leggen, eens rondkijken voor een wiegje of zo, een school gaan zoeken voor grote broer, sinterklaas en kerstkadoos gaan kopen.... Enfin, ik probeer me nuttig bezig te houden in rusthouding, heb de laatste drie dagen alle kleertjes van tiemen eens onder handen genomen en beslist wat er weg mag, wat ik ga doorgeven aan een nichtje, wat neutraal genoeg is om in dochterlief haar kleerkast terecht te komen...toch al 1 nuttig werkje achter de rug. Voor de rest zal dat veel tv kijken worden (eindelijk eens tijd om uit te vlooien wat voor moois die digitale tv nu eigenlijk te bieden heeft), me toch eens verdiepen in de Stieg Larsson trilogie en misschien o misschien als ik écht niet meer weet wat te doen kom ik eindelijk eens toe aan 2 jaar Tiemen-foto's inkleven in een album...de foto's zitten gelukkig al per maand geklasseerd maar inkleven, nog nooit aan toe gekomen. Nu misschien...
Tiemen heeft een vriendinnetje... Janne. Toen ik en een bam-vriendin samen op vakantie besloten te gaan hadden we zoiets van, als ze maar niet te veel ruziemaken, onze kinders... Viel dat even mee zeg... Tiemen was sebiet helemaal kierewietgek van dat blonde meisje en liet dat ook duidelijk merken en de kleine blonde deerne liet het zich allemaal welgevallen, tot op zekere hoogte natuurlijk want meneer mijne zoon is nogal nen hevigen . Hij moet dat nog wat leren wat dat is doseren... maar in elk geval, er zijn banden gesmeed voor een levenslange vriendschap daar in Frankrijk (tussen de mama's ook ten andere ). Onafscheidelijk waren ze, handje in handje in de autostoel, 'savonds ontroerende slaapweltaferelen, samen lekker buitenspelen in het zwembadje of 'pinge' op de trampoline... allemaal even schattig.
Ze zijn even oud - weekje of 3 verschil - en dat ziet ge. Tiemen is wat trager met het één en wat rapper met het ander en voor Janne geldt hetzelfde. Het klikt gewoon en dat merk je en als we mekaar een tijdje niet gezien hebben is die klik daar onmiddellijk terug, zo gelijk 2 hondjes, ze snuffelen efkens aan mekaar 'ik ken u' en hopla wég zijn ze gaan spelen. Zàlig om te zien.
En de mama's die maken foto's van al dat schoons en dromen stiekem al van verlovingen en trouwfeesten waar we al die foto's kunnen laten zien: kijk daar en toèn is het begonnen! Haha!
Ik ben Bé
Ik ben een vrouw en woon in Gent () en mijn beroep is management assistente.
Ik ben geboren op 05/05/1971 en ben nu dus 38 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: kwissen, lezen, blogs lezen .
Ben een durver, een dromer, een denker en een doener!
. 80 kg here we come! Al snap ik dat niet goed met die kilo's m&m's (mét nootjes), de leo's, de marsen, de belegde broodjes, liters fruitsappen en frisdrank dat ik hier door m'n keelgat giet, maar soit. Dank u weegschaal. De rug en het bekken gedragen zich ook meestal, de pijn is 'te doen' en als ik af en toe eens wat rust en eens een pijnstiller neem dan komen we die 13 weken nog wel door....
