M'n broer brengt me naar het UZ in alle vroegte. De bevalling wordt vandaag ingeleid. ik heb het gehad en wil nu niks liever dan m'n kleine meid in m'n armen houden. Een uurtje later ben ik al aan het puffen... een echte weeënstorm trekt door m'n lichaam, de zeer grappige anestesist brengt verlichting rond 11 uur. Om 14.49 uur is het zo ver:
Maren Marthe Heleen is geboren! Een watervrouwtje onder de bescherming van haar 2 overgrootmoeders. 3.2 kg, 50 cm, een wolk van een baby. We krijgen een uurtje snoezeltijd samen terwijl ik word verzorgd. Om 16.30 uur ongeveer komt de kinderarts een routine checkup doen van mijn kleine roze wolk. Meter katrien brengt versalg uit vanuit de babybox en maakt wat foto's, ik bekom even van de bevalling en emoties. De kinderarts komt de verloskamer terug binnen. "Alles ziet er goed uit, er zijn alleen een paar kenmerken die me doen denken aan het syndroom van Down.We zullen een bloedtest doen om zeker te zijn" BAF. KLETS. Ik donder van mijn roze wolk naar beneden....
Donderdag 4 februari
ik huil me de dag door, gesteund door iedereen die me lief is, door alle fantastische mensen van de materniteit in het UZ. Ondertussen wordt er met man en macht geprobeerd om Maren aan het drinken te krijgen, dat lukt niet.
Vrijdag 5 februari
Rond 10.00 uur krijg ik de bevestiging, een bloedtest heeft uitgewezen dat Maren een zonnekindje is, een chromosoom te veel zal haar voor de rest van haar leven achtervolgen. Stomme chromosoom! We worden onmiddellijk begeleid naar een kindercardioloog die een echo van haar hartje zal maken om te checken of daar alles ok is. Een hele lieve dokter bevestigd dat alles ok is op dat vlak. oef. Toch een beetje goed nieuws ook. We gaan terug naar de kamer. We proberen verder de voeding op gang te brengen.... tegen de avond besluit ik de handdoek in de ring te gooien wat de BV betreft. Als een flesje haar kan troosten dan is het voor mij ok. ik zal mijn energie de komende weken beter kunnen gebruiken denk ik. Het flesje gaat goed en blijft goed gaan.
Zaterdag & zondag
veel bezoek op zaterdag. veel gebabbeld, veel geweend, veel verwerkt. Een arts van de Downpoli van het UZ komt me wat uitleg geven over wat ons te wachten staat de komende weken, maanden, jaren. Een lieve dokter die we nog vaak zullen zien vermoed ik. Op zondag gaan we naar huis, bekomen van alle emoties en een beetje proberen genieten van onze kleine ster. Ze doet het goed en dat doet deugd. Eten & slapen, een echte droombaby....
Om deze zwangerschap af te sluiten.... een inleiding! En inleiding bedoel ik dan medisch. Ik was er eigenlijk niet echt voor. laat de natuur z'n gangetje maar gaan was altijd m'n motto.. zeker als het op baby's aankomt. En zeker als je al zo medisch geassisteerd zwanger moet worden. Maar het is genoeg geweest! Heb zo het gevoel dat deze zwangerschap al 10 jaar duurt. Ik heb het wat gehad met het hele waw-er-zit-een-baby-in-mijn-buik-gevoel. Ik wil ze nu wel eens zien... en vasthouden.. en besnuffelen... en knuffelen. Dus binnenkort valt hier babynieuws te rapen... of zéér binnenkort..of zéér zéér binnenkort.. ge weet nooit dat ze d'er toch nog zélf haar gedacht van maakt hé .
okay, mijn doel is gehaald... 22 januari.. want dat is de officiële start van de waterman-periode en voor wie het nog niet wist... àlles maar dan ook alles wat ik voor de baby voorzien heb aan kaartjes, suikers en ja, zélfs de naam: allemaal in het teken van water.
Hoe komt dat zo? Awel eerst was er de uitgerekende datum, hm, midden in de watermanmaand. Dus dan is de kans toch groot dat dat effectief een watermannetje of vrouwtje wordt.. Dàn de vreselijke verhalen van collega-waterman-mama's... jaja vreselijke verhalen. Van kinders met zeer eigenzinnige karakters, slechte eters en niet-slapers, goestendoenders en al dies meer. Tzal wel zijn dat ik dat vollédig zie zitten. Dus ik dacht als ik dat kind nu al eens van bij de geboorte pamper en al, zo echt verwen met extra veel liefde en aandacht en materiele zaken, ge weet wel, het er vingersdik opleggen dat ge het rotverwent langs alle kanten .
Toen was er een naam... een naam die bij de vorige worp ook al circuleerde maar toen eigenlijk net niet de ultieme shortlist haalde wegens te veel adoratie voor een actrice en vooral de films (u weet wel Bad Girl Sissi - alia Romy, de naam die ik toen gekozen had dus). Maar nu de naam toch weer vanonder het stof gehaald en eens goed van alle kanten bekeken. Hij beantwoordt aan zowat al mijn verwachtingen: 2 lettergrepen, mooi voor een baby maar ook voor een volwassen vrouw, niet te veel verbuigbaar, niet overdreven gekend en niet in de top 100 van de populaire namen. En toen ging ik de betekenis opzoeken... olà: iets met water! Ment to be dus... het was beklonken en ik was een meisjesnaam rijker - nog niet beseffende dat het echt wel een meisje was. Een jongensnaam had ik al dankzij inspiratie gevonden op één van de blogs die ik volg (dank u M.)
En toen was het alle remmen los... er werden afspraakjes gemaakt aan zee voor foto's (voor teasers en kaartjes), er werd naarstig op zoek gegaan naar zeekleuren etc voor kaartjes en enveloppes, er werd stevig gezocht naar originele verpakkingen voor suikerbonen die ik achteraf gezien natuurlijk gewoon in de doopsuikerwinkel vond waar ik ook vorige keer origineel uit de hoek mee kwam. Er werden kindjes-attributen vergaard voor de kindjessnoepkes. Enfin, tussen alle ellende door van de afgelopen maanden heb ik me feitelijk wel enorm geamuseerd met dat zo allemaal bij elkaar te zoeken.
En wat als mijn vrienden, familie, collega's, kennissen etc nu niet door hebben dat alles gelinkt is aan elkaar. Awel, feiltelijk zou me dat verwonderen gezien ik er toch véél reclame voor gemaakt heb, voor mijn briljant plan en eigenlijk, eigenlijk hé, ik vind het ook niet erg dat ze het niet zouden snappen... ik heb er toch maar fijn 8 maand plezier aan gehad . En ik ben er zeker van dat mijn dochter dat gaat appreciëren en de liefste, braafste, gemakkelijkste dochter van de héle wereld gaat zijn. Dank u mama voor zoveel creativi- en originali-teit!
Kijk, je kan er voor of tegen zijn tegen al die sociale netwerksites, da's een persoonlijke zaak. Ik vind het leuk. Ik ben geen spelletjesspeler of virtuele café-eigenaar, paradijseilandbewoner, boerderijhouder of zo, zo ver gaat het niet. Maar ik vind het superleuk om op die manier zo wat mensen terug tegen te komen van wie je je af en toe toch eens afvraagt 'hoe zou het nog met ... zijn'. Zoals vandaag dus. Super.
Ik gebruik het medium vooral om oude contacten terug op te snorren en om mijn vrienden, familie en kennissen een beetje up te daten over ons leven. Twitter vind ik te vluchtig en te kort, FB vind ik net goed. Zo af en toe iets in je status zetten, een paar foto's erbij. Er staat een link op Fb naar deze blog, ik vraag me eigenlijk af hoeveel van mijn 'virtuele' vrienden en kennissen hier zo al beland zijn. Sta daar niet altijd bij stil als ik hier iets schrijf. Ik schrijf hier ook niet de grootste geheimen op natuurlijk. Maar af en toe gaat het toch om echt persoonlijke dinges. Nu ja, ze horen bij mij hé en als ik hier eens een klaagpost schrijf dan zal ik op FB die dag ook niet de vrolijke mie uithangen neem ik aan .
Voor de rest, alles onder controle voorlopig! Nog 3 weekjes tot de uitgerekende datum! Het komt, het komt!
Veel gerust de afgelopen weken. Veel gehuild en veel op een rijtje gezet. Ik ben er klaar voor om nog eens mama te worden. Denk ik.
Hoe ik mij fysiek voel daar ga ik niet meer over uitwijden wegens te veel van hetzelfde en niet veel positiefs te melden. Maar het einde is nu echt in zicht en dat geeft me terug moed.
Tiemen is momenteel (allé altijd) het licht in mijn leven. Hij is zo grappig en leuk dezer dagen. Hij babbelt de oren van mijn kop, hij zingt liedjes voor mij in de auto, HIJ leest MIJ voor ipv omgekeerd. Hij zit 's avonds in mijn grote bed met grote ogen te kijken naar de avonturen van putti the pooh of shrek. Hij is zindelijk (hoera! pamperpauze!), hij eet met zoveel smaak àlles op wat ik hem voorzet, een mens zou er hobbykok ambities van krijgen. Hij speelt zo mooi met al zijn speelgoed. Hij is superlief en knuffelig en al dies meer. (en OK hij durft al eens een kindje bijten in de crèche of een keukenmuur volkrabbelen met stift of een bekertje water omgooien maar dat nemen we er allemaal bij). Ik zat vanavond te denken, 't is echt de goede leeftijd om grote broer te worden....
ik neem eventjes een break hier. Het zijn hele lastige dagen momenteel, zowel fysiek als mentaal. Zaterdagochtend is onze andere poes ook gestorven en zo heb ik mijn 2 dierbare vrienden van de afgelopen 14 jaar op 2 weken tijd verloren. Niet-dierevrienden begrijpen het waarschijnlijk niet maar het is alsof er een arm en been weg is plots.
Daarnaast heb ik al enkele avonden goede voorweeën gehad en ik denk dat de tijd gekomen is om wat prioriteiten te stellen... wat meer rust nemen en me mentaal wat voorbereiden op de fysiek lastige periode die eraan komt. Dus laat ik het internetgebeuren de komende weken een beetje voor wat het is. In de zetel onder een fleeceke met deel drie van de Milleniumtrilogie, ik denk dat dat deugd gaat doen. Alle voorbereidingen zijn klaar en ik ga een beetje proberen genieten nog van de laatste 'rustige' weken met 1 kindje, me wat wentelen in de gezelligheid van de feestdagen en véél slapen.
Brrrr. Koud. En wit! Mooi vanachter het vensterglas maar levensgevaarlijk voor hoogzwangere dames zenne. Piew, ik moet me letterlijk aan de takken van de bomen vasthouden nu...
Mijn kleine uk was gisteren wat snotterig en de wegen in het Gentse quasi onberijdbaar in de vroege ochtend dus heb ik maar een snipperdagje genomen. En Tiemen maar turen door het venster naar al dat wit. 'neew hé'. En ikke 'ja koud hé'.
Na het middagslaapje vond de kleine uk het wel hoog tijd om die 'neew' eens van dichtbij te gaan bekijken. Ik hem dus goed ingeduffeld en wij naar buiten, hij in de sneeuw, ik op veilige afstand op een stuk onbesneeuwd pad in onze tuin. Sneeuwballen gooien, gewoon wat rondkijken en glibberen in onze tuin. 5 minuutjes was voldoende. Dan kwamen de tranen al: 'ikke binnen hé'.
Wij binnen, uk terug uit alle kleren gepeld en opgewarmd met nen warme chocomelk.
Deze ochtend kijkt Tiemen uit het raam. 'Nog neew hé, koud hé!'
dat het gedaan is. De zwangerschap dus. Nog maar eens. Beu. Beu.Beu.
Ik ben de vorige zwangerschap werkelijk doorgefietst. Geen noemenswaardige problemen, beetje rugpijn, beetje last van de maag de laatste weken, beetje te veel naar mijn goesting moeten opstaan snachts voor een pitstop de laatste weken. Maar ook 9 maanden zalig genoten van alles ... alle mogelijke leuke cursussen gevolgd... bewust minder gaan werken om een dagje extra in de week gewoon te kunnen genieten van alle zaligheden van zwanger zijn. Pronken met mijn buikje. Langzaam toeleven naar de apotheose. Genieten, genieten, genieten...
Wat een contrast met nu.
Al van bij het begin afzien is het. Zowel fysiek als mentaal. Fysiek met bijna elke complicatie die een mens kan hebben tijdens de zwangerschap (alhoewel nierproblemen heb ik nog niet gehad, maar we hebben nog 8 weken te gaan hé..), mentaal met de zorgen om kleine uk of ze wel écht helemaal gezond zal zijn en hoe ik dat in godsnaam allemaal gecombineerd moet krijgen binnen een paar maand. Alleen ... met ... 2 ... kinders!Angst voor de bevalling ook nu, hoe moet ik dat in godsnaam klaren met nu al zoveel pijn dag en nacht, nog eens die weëen erbovenop. Pfff.
Maar als ik dan in de kast kijk en al die kleine snoezige roze kleertjes zie klaarliggen, het bedje zie klaarstaan naast mijn bed en rust vind in de gedachte dat alle praktische voorbereidingen rond zijn en ik vanaf nu eigenlijk alleen maar moet wachten en aftellen dan ben ik toch ook een klein beetje blij. Een nieuw avontuur lonkt, een gans nieuw kindje om te leren kennen, te besnuffelen en te verwennen... er zijn mensen die dit geluk nooit zullen kennen. Wat zit ik hier dan te zagen niewaar...
OMG! ik onthoud u de bijhorende janice-look en grijns....Mijne zoon is dus nen echte man...
Tiemen en bakskes (ge weet wel... zappers voor toestellen allerhande) het is grote liefde... hij staat daarmee te zwaaien en te zwieren, ondertussen met zijn kleine garnalenvingers overal aan te prutsen. Ook de grote bakken zelf ontsnappen niet aan zijn grijp- en duwgrage vingertjes: dvd, tv, video, versterkers,... you name it, he pushes it... en da ventje moet da maar één keer afkijken hé, hij zet als een volleerde zelf de dvd aan, haalt er een filmke uit, steekt er een andere in, no problem. Hoe meer knoppekes hoe liever hij het heeft.... Ware het niet natuurlijk dat mama dat niet zo graag heeft dat er plots andere zenders opstaan, of de digitale tv weer eens rare kuren heeft omdat zoonlief piano gespeeld heeft met het bakske. Of er plots 150 db uit de luidsprekers schalt omdat meneerke het verkeerde knoppeke opgezet heeft (vooral onze poes vindt dat écht niet grappig )
Oplossing: geef da kind een eigen bakske (ge weet wel, zo eentje van een oud toestel dat niet meer werkt...) uitgeprobeerd, nada... de zoon trapt daar niet in wegens te snugger en mama haar grapje was na 1 dag al doorzien. Weg fake-bakske...
Volgende oplossing: geef hem zijn eigen speelgoed met een bakske.... AHA!
Mama heeft de sint-boekskes en de sint-reclame op tv goed bekeken....en haar oog viel op een telegeleide auto... met een bakske met echte knoppen die de auto écht vooruit of achteruit laten rijden als ge daarop duwt. Dus, ik een smekend briefje geschreven naar de goedheilig man en stond er gisterennamiddag toch wel zo geen exemplaar op onze tafel te blinken zekers... tussen al het andere sint-speelgoed wel te verstaan.
Moet ik zeggen dat de auto héél vlug van de tafel geplukt was... en dat ik mijne zoon zo maar ene keer moest tonen waar de voor-en achteruitknop staat... en dat onze poes nu geen moment rust meer heeft want dat er constant een knalrode johnny coupé achter zijn hielen zit.... inderdaad... OMG!
Ik ben Bé
Ik ben een vrouw en woon in Gent () en mijn beroep is management assistente.
Ik ben geboren op 05/05/1971 en ben nu dus 38 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: kwissen, lezen, blogs lezen .
Ben een durver, een dromer, een denker en een doener!
.
Dus ik dacht als ik dat kind nu al eens van bij de geboorte pamper en al, zo echt verwen met extra veel liefde en aandacht en materiele zaken, ge weet wel, het er vingersdik opleggen dat ge het rotverwent langs alle kanten 
