Thibo Coppenolle
° 8 mei 2005
* 13 augustus 2008
Kabouter Thibo is blij dat je even aan hem denkt...
Foto
Inhoud blog
  • 13 augustus - 10 jaar geleden
  • that time of the year
  • 12 jaar
  • al 8 jaar...
  • Happy 11th birthday !
  • slaapliedje plop
  • happy 2016 !
  • alweer een jaar verder
  • een tiener !
  • groot worden
  • Een echte tiener in 2015 !
  • 13 augustus 2008
  • HAPPY BIRTHDAY !!
  • 2014
  • dikke knuffel
  • wat vliegt de tijd...
  • voor de 2de keer grote broer
  • 8 jaar
  • ook in 2013 zullen we je missen !
  • 1ste schooldag voor Wout
  • 13 augustus
  • zomaar
  • al 7 jaar !!
  • communie
  • Pasen
  • busdrama
  • happy new year !
  • "Thibo"
  • We missen je !
  • verjaardag mama
  • 1 september
  • alweer een jaar verder
  • bezoekje UZ
  • Vaderdag
  • gelukkige verjaardag !
  • Moederdag en 6de verjaardag
  • paaseitjes
  • de lente
  • de tijd kruipt voorbij...
  • een nieuw jaar
  • 6 december
  • een dag zoals alle andere dagen
  • een tussentijdse babbel
  • bezoekje UZ
  • 2 jaar geleden
  • doop van Wout
  • weekend vol herinneringen
  • een feest voor alle mama's
  • happy birthday !!
  • bijna 5 jaar...
  • Wout's wiegje naast Thibo
  • grote broer van Wout
  • 2010 dikke knuffels
  • liedje van K3
  • de sint
  • Mama's verjaardag
  • grote broer
  • definitief afscheid
  • je plekje
  • 1 jaar geleden
  • filmpjes
  • een aantal close-ups
  • vernietigend nieuws
  • knutselwerkjes
  • thibo telt vingers...
  • verloop ziekte
  • Thibo's laatste foto
  • Thibo's plekje
  • een groet aan
  • Tekst kabouterdienst
  • prachtige liedjes
  • een kleine gedachte aan Thibo
  • aankondiging vertrek naar de kabouterhemel
  • Thibo's favoriete liedje...
  • juli en augustus 2008
  • Villa Pardoes
  • Plop en de kabouterschat
  • Thibo aan het spelen
  • Nabezoek Make-A-Wish
  • Thibo's droomdag
  • laatste keer plopsaland
  • weekendje CenterParcs De Vossemeren
  • thuis zijn is vaak ook plezant
  • mei 2008 - brielmeersen
  • weekendje SunParks De Haan
  • 9 april 2008 - terug thuis
  • Thibo als een echte drummer
  • na mijn laatste operatie in het ziekenhuis
  • Enkele mooie beelden
  • de laatste foto's voor operatie maart 2008
  • In Plopsaland
  • Thibo aan zee
  • weekendje Centerparcs Erperheide
  • al dansend door het leven
  • 2 jaar
  • wat deed ik in het ziekenhuis?
  • 6 maanden chemo en 6 weken bestraling
  • eindelijk terug thuis...
  • een tweede hersenoperatie...
  • zo enthousiast na zware operatie
    Parents hold their children's hands
    for a while and their hearts forever...
    Zoeken in blog

    Foto
    Een blijvende herinnering aan Thibo

    09-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.al 7 jaar !!
    Hei Bo'tje,

    dinsdag was het zover.  8 mei 2012, je 7de verjaardag...

    7 jaar zou je al zijn...  Ik kan me niet voorstellen hoe je er zou uitzien.
    Je blijft toch voor altijd ons klein kaboutertje...

    Tijdens de nacht van maandag op dinsdag gebeurde er iets raars...
    Rond 4u45 werd Wout plots wakker.  Hij had nood aan een knuffel en moest
    even bij ons in bed liggen.  Na enkele minuutjes ging hij gewoon terug in zijn bedje verder
    slapen.  Op zich lijkt dit nu niet zo raar, maar hij wordt nooit wakker 's nachts.
    Hij is een flinke slaper, hij wordt wel wat vroeg wakker 's morgens, maar hij slaapt altijd goed door.
    Die nacht dus niet...  raar...
    Toen ik 's morgens vroeg aan je papa of hij nog wist welk uur jij precies geboren werd.
    Voor de zekerheid namen we ons trouwboekje er even bij en daar stond het zwart op wit:
    jij kwam ter wereld om 4u50 !!
    Daar zag ik de bevestiging van mijn vermoeden: dit was geen toeval vannacht ! 
    Je gaf ons een teken via Wout !!
    Volgens papa is dat allemaal toeval en misschien is dat ook zo,  maar toch kreeg ik er koude rillingen van...
    De volgende nacht sliep Wout terug perfect door...

    We zijn niet de meest gelovige mensen, maar als je je kind verliest, dan vraag je je toch meer dan andere
    mensen af of er iets zou zijn na ons leven hier. 
    Van dat soort dingen zijn er voor- en tegenstanders en we hebben ook nog niet vaak iets ondervonden,
    maar voor mij was dit nu toch een duidelijk teken.
    Iemand anders mag dit gerust lachwekkend of overdreven vinden, maar ik ben blij dat je iets van je hebt laten horen.

    En zo begon de 8ste mei met een raar voorval...

    Ik had terug een dagje verlof genomen, Wout was naar de crèche, dus ik had veel tijd om een mooie
    ballon te gaan kiezen voor bij je plekje. 
    In de brievenbus vonden we terug heel wat kaartjes van je hevigste fans.
    Van oma en opa kregen we terug een passend bloemstukje en ook je tante D. bracht een leuk bloempje.
    Van een vriendin stond er iets moois aan de deur en vorige week had de kinderarts al voor een leuke verrassing gezorgd.
    Je plekje is door deze attenties weer helemaal opgefleurd !
    Bedankt aan iedereen om te laten weten dat jullie nog aan Thibo denken.  Het bloempje, kaartje, mailtje of sms-je, het is
    ons allemaal evenveel waard !

    Toen ik aan Wout vertelde dat het je verjaardag was, gaf hij een zoentje op je foto.
    Hij zei dat je aan het slapen was.  Het is de eerste keer dat hij zoiets zegt en eigenlijk wil ik dat niet.
    Straks krijgt hij schrik om zelf te gaan slapen.  Ik heb hem dan verteld dat je een beetje ziek was en nu
    in de hemel bent, maar dat bleek wat ingewikkeld te zijn (tjah, hij is ook nog maar 2 hé!).
    Later hebben we dan samen met papa en Wout opnieuw ballonnetjes naar je toegestuurd.
    Er was helemaal niet veel wind, ze vlogen recht omhoog, dus ik ben zeker dat ze ondertussen toegekomen zijn !
    Is er nog plaats voor al die ballonnen, want de laatste tijd heb je er toch heel wat ontvangen hé?

    Je ziet Thibo, ook nu is weer gebleken dat je in de gedachten van velen blijft...
    Het blijft pijnlijk om je niet bij ons te hebben, maar blijf vooral verder van die tekens geven
    (maar dan liever niet meer 's nachts ) en dan voelen we je aanwezigheid terug.

    Soms sta ik versteld hoeveel ik je nog mis.  Het is draaglijker, dat wel, maar het is een leegte die niet
    niet meer gevuld wordt...

    7 dikke knuffels
    7 dikke zoenen
    7 aaitjes door je haar
    7 keer kriebelen in je buik
    (en nog zoveel meer)...

    Je mama
    xxxxxx




    09-05-2012 om 00:00 geschreven door mama  


    >> Reageer (0)
    30-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.communie
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Hei Bo'tje,

    zondag was het zover, Rune, je neefje, deed zijn eerste communie.
    Met zijn mooiste kleertjes aan was hij helemaal klaar voor zijn grote dag.
    Wat zag hij er goed uit, een knappe kerel !

    Jij zou normaal ook je eerst communie doen, dus het was een dag met gemengde gevoelens.
    Blij voor Rune, maar triestig omdat dit weer een feest was waar je niet bij kon zijn
    en vooral ook triestig omdat jij nooit je eerste communie zal doen.

    En toch was het ook een mooie dag...
    Want ook vandaag werd jij niet vergeten.  Van oma en opa kreeg jij een communie-kaars
    voor bij je plekje.  Je zal dit extra lichtje wel zien hé, vanuit de kabouterhemel.
    Tijdens het feest nam je nonkel P. het woord en sprak hij over jou.  Over hoe je
    Rune zijn beste vriend was, over hoe je erbij moest zijn, over hoe we nog vaak aan je denken...
    Voor alle kindjes was een witte ballon voorzien waar we een kaartje konden aanhangen met je foto erop.
    We konden op dit kaartje een boodschap schrijven voor jou.
    Toen we met z'n allen naar buiten gingen om de ballonnen naar jou te sturen, kwam plots de zon piepen !
    Dit was jouw geschenk voor Rune !!
    De laatste dagen regende het constant en ook die dag alleen maar regen, tot op dat moment...
    Misschien was het niet voor iedereen zo duidelijk, maar je papa en ik hebben je teken goed ontvangen.
    En Rune was heel blij met dit zonnetje, zo konden alle kindjes fijn buiten spelen.
    Dus, lieve Thibo, van alle geschenkjes die Rune kreeg, ik weet zeker dat hij die van jou de leukste vond !

    Ik was heel ontroerd door de mooie woorden en het gebaar van de witte ballonnen. 
    Ik vond het fijn dat er eens publiekelijk over jou gesproken werd.  Dat je naam genoemd werd,
    dat iedereen mag weten dat je in ons hart blijft verder groeien en dus nu al bijna 7 jaar bent.
    Toen ik ook nog 2 kaartjes kreeg, was het voor mij helemaal duidelijk:
    jij wordt nooit vergeten !!

    Bedankt aan iedereen die meevoelt met ons, bedankt dat jullie Thibo ook missen,
    bedankt dat jullie begrijpen dat ons verdriet blijft, bedankt dat jullie zijn naam blijven noemen, bedankt !

    Voilà Thibo, nog eventjes en het is jouw verjaardag.  Eerst is je opa aan de beurt (hij wordt al 60!)
    en een paar daagjes later is het jouw dag !  Ook al ben je niet meer bij ons, toch willen we elk jaar
    met plezier denken aan die mooie dag toen jij in ons leven kwam.

    Dus, binnenkort terug een briefje naar jou, keppeke
    Tot dan
    Oneindig veel knuffeltjes

    xxxxx

    30-04-2012 om 00:00 geschreven door mama  


    >> Reageer (1)
    09-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pasen
    Dag lieve Thibo,

    gisteren Pasen, hét chocoladefeest voor alle kindjes.
    Ook Woutje vond het super om paaseitjes te zoeken in de tuin en vindt de 'kokolade'
    echt wel lekker.
    Jij hebt dat nooit echt kunnen doen, paaseitjes zoeken.  Toen je daar oud genoeg voor was,
    lag je in het ziekenhuis te herstellen van je laatste operatie...
    Je moest vechten voor je leven, dus paaseitjes zoeken kwam niet echt in ons op.
    Als je er over nadenkt is het zo spijtig dat je dat allemaal niet mag meemaken.
    De verbazing, de "oh's" en "ah's" als er eitjes gevonden worden.
    Kind zijn is toch fantastisch...

    Woutje schilderde een paashaasje voor op je plekje en van oma en opa kreeg
    je zoals gewoonlijk een mooi bloemstukje op je plekje weer op te vrolijken.
    Mama is altijd blij als er toch ook iets voor jou gedaan wordt.  Dan voelen we dat je er
    nog altijd bijhoort.

    Onlangs zei iemand dat die persoon wou dat hij nooit aan kinderen begonnen was
    als hij het allemaal geweten had.  Als ik dat hoor, dan draait mijn maag zich om en word
    ik letterlijk misselijk.  Gezonde kinderen hebben is een wonder die gekoesterd moet
    worden.  Perfect kunnen ze niet zijn, maar zie ze graag zoals ze bestaan.
    Het gaat misschien niet altijd even makkelijk, maar leer relativeren. 
    Voor elk probleem is er een oplossing.  Ik wou dat wij nog altijd konden zoeken
    naar de oplossing van jouw probleem.  Dat betekende tenminste dat je nog bij ons was !!

    Mama is weer aan het zagen hé Bo'tje, maar ik kan daar wel boos om worden. 
    Sommige mensen weten echt niet waar ze over spreken.

    Nog een maand en je bent jarig.  7 jaar zou je al worden...
    Als ik kindjes zie van jouw leeftijd kan ik me niet voorstellen hoe jij geweest zou zijn. 
    Je was nog zo klein toen je ons verliet dat ik me geen beeld kan vormen van hoe groot je nu al zou zijn.
    Hoe zouden je haartjes eruitzien, hoe zou je stemmetje klinken.
    Zou je al goed kunnen lezen en schrijven?
    Welke kleertjes zou je aandoen op je communiefeest?
    Normaal zouden we druk in de weer zijn met de voorbereiding hiervan.
    Maar normaal is niet meer normaal...
    We weten dat, we beseffen dat en hebben ons daarbij neergelegd, maar toch
    doet het nog veel pijn.

    Deze week bezochten we Plopsaland.  Dat was een beetje jouw land hé Thibo.
    Je ging daar zo graag naartoe. Woutje begint het nu ook leuk te vinden.  Er was niet
    zoveel volk dus konden bijna alle attracties doen voor zijn leeftijd.  En hij heeft geen schrik.
    Zelfs de koffietassen vond hij super (mama wordt daar misselijk op).
    Daar merkten we ook terug dat hij al zoveel verder staat dan jij.  Hij wachtte flink in de rij tot het
    zijn beurt was.  Weende niet toen hij er terug af moest.
    Hoewel we zeer graag met jou gingen, was het ook telkens een drama.  Dat wachten ging jou niet af
    en owee als de attractie stopte.  Je begreep niet echt dat je niet kon blijven zitten...
    Omdat Wout niet zoveel tv kijkt zijn we niet naar de shows gaan kijken.  Jij vond die wel fantastisch hé.
    En toen je op de schoot van Klus of Smal mocht kon je dag niet meer kapot. 
    Weet je nog dat je vertelde aan Smal dat je nieuwe schoenen had??

    Met deze mooie herinnering sluit ik dit briefje af. 
    Ik stuur je veel kabouterknuffels en hoop dat je in de kabouterhemel ook paaseitjes hebt mogen zoeken.


    Daaaaaaag
    je mama
    xxxx....


    09-04-2012 om 11:40 geschreven door mama  


    >> Reageer (1)
    16-03-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.busdrama
    Lieve lieve Thibo,

    heb je die nieuwe sterretjes wegwijs gemaakt in die grote wereld waar jullie
    nu samen zijn
    Zo verschrikkelijk wat er deze week gebeurde, een autobus vol met kinderen
    heeft in Zwitserland op de terugweg naar België een groot ongeval gehad. 
    22 kinderen en 6 volwassenen zijn overleden.
    28 gezinnen zijn kapot, 28 stoelen blijven leeg...

    Vandaag was het een nationale rouwdag uit respect voor de slachtoffers.
    Iedereen hield vandaag om 11u 1 minuut stilte...  De beelden zijn aangrijpend,
    verschrikkelijk.

    Op zo'n moment pakt iedereen zijn kindjes een extra goed vast en prijst zich gelukkig
    dat ze gezond zijn.

    Uiteraard denken we ook op zo'n dagen ook nog extra veel aan jou. 
    We weten hoe het voelt om plots zonder jou verder te moeten gaan en toch is dit
    nog helemaal iets anders. 
    Hoe moeilijk het ook was, wij hebben afscheid kunnen nemen.  Wij wisten dat
    de fatale dag kwam.  Bij deze kinderen en volwassenen was het zo plots.
    Het ene moment zaten ze nog te zingen op de bus en dan ... niets meer...
    Niet meer kunnen zeggen hoe graag je je kindje wel ziet, het niet meer kunnen
    overladen met alle kusjes die je in je lichaam hebt, niet kunnen zeggen dat
    je het nooit zal vergeten...
    Zelfs wij kunnen ons niet voorstellen hoe dit als ouder voelt.

    Wel weten we hoeveel pijn het doet, hoe het verdriet en het gemis blijft,
    ongeacht hoelang het geleden is.
    Lieve Thibo, wij zijn zo blij dat wij de tijd gekregen hebben om afscheid te nemen.
    Even dachten we dat het in Villa Pardoes jouw laatste momenten waren.
    Wat zijn we blij dat je toen besliste om nog even bij ons te blijven.

    Ondertussen is Woutje 2 jaar geworden en zitten we volop in de pipi-potje-periode.
    En wat zijn we trots op hem ! Hij doet het echt supergoed.  Op een kleine week tijd is hij proper.
    Nu en dan heeft hij nog eens een accidentje, maar eigenlijk doet hij het fantastisch.
    Zelfs 's nachts blijven de pampers droog.
    Ook deze fase doet ons zo vaak terugdenken aan jou.  Ook jij was snel proper, op 3 dagen tijd !
    En dan zei je altijd: "titi".  Je kon zo weinig zeggen en daardoor was het schitterend dat je je
    hierover wel duidelijk kon maken.
    Na je laatste operatie op 14 maart had je het zo moeilijk, maar je was nog in het ziekenhuis toen
    je alweer op het potje begon te zitten, zo leuk vond je dat.

    Ik kreeg vandaag een zeer mooi sms-je die liet weten dat het lintje aan haar auto ook voor jou was.
    Op zo'n momenten ben ik echt blij dat er ook nog anderen vaak aan jou denken, dat je echt
    nog niet vergeten bent.

    We hebben je tijdens je laatste momenten beloofd dat we je altijd graag blijven zien,
    je nooit zullen vergeten en we houden onze belofte zonder problemen.
    Je bent en blijft mijn grote schat.  En op 13 augustus heb ik je nog vele kusjes gegeven, maar
    nu krijg je er ook nog dagelijks...

    Ik hoop dat de ouders en familieleden van het busdrama dit ooit ook zullen kunnen...

    Dikke dikke dikke dikke knuffel
    Je mama

    16-03-2012 om 19:46 geschreven door mama  


    >> Reageer (2)
    04-01-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.happy new year !
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Hei Bo’tje,

    Wat dacht je, mijn mama is me vergeten met kerst en nieuwjaar?
    Tuurlijk ben ik je niet vergeten, integendeel.
    Tijdens de kerstdagen en met de overgang van oud naar nieuw denken we altijd nog eens extra aan jou. 
    Al de 4de keer dat we door deze periode moeten zonder jou.
    Maar toch ligt er voor jou ook nog altijd een pakje onder de kerstboom.
    Ongelooflijk hoe de tijd toch verder gaat.  Nog vaak kan ik niet geloven dat je er niet meer bent.

    Met oudejaar hadden we een wensballon gekocht voor jou.
    Met zijn allen staken we hem aan en hoopten we dat hij tot bij jouw raakte.
    Hoewel we ook allemaal weten dat dit niet echt kan, was het toch een mooi moment…

    Als we het internet mogen geloven zit Wout volledig in zijn peuterpubertijd.  Hij kan echt boos worden en zijn hand heeft al vaak mijn kaak gevonden.  We moeten streng zijn, maar eerlijk gezegd, ’t is moeilijk. 
    Hij is toch zo schattig en als je dan boos wordt, dan weent hij nog meer. 

    En ik ben natuurlijk de beginperiode van je ziekte niet vergeten.  Je had plots ook zo’n agressie in jou en
    iedereen ook maar zeggen dat we strenger moesten zijn. 
    Ik ben er 300% zeker van dat het met Wout iets anders is, dat hij gewoon echt koppig is,
    maar het blijft toch in het achterhoofd zitten.

    2012 zal het jaar zijn waarin jij normaal je eerste communie zou doen.  Mooie kleertjes aandoen, een leuk feestje.
    Jammer dat we je dat niet meer kunnen geven...
    Zo zie je maar, er blijft altijd wel iets waardoor het pijnlijk blijft dat je niet meer bij ons bent.
    Dit jaar zal Wout ook voor het eerst naar school gaan.  Opnieuw iets wat jij ook niet hebt mogen meemaken.
    Nog even en het vergelijken zal echt ophouden. 

    Nu al staat Wout zoveel verder dat jouw kunnen en dat terwijl hij nog geen 2 jaar is.
    We waren in de overtuiging dat jij ondanks je beperkingen vrij veel dingen kon, maar nu Wout zo snel evolueert
    beseffen we dat we daar eigenlijk mis in waren.
    Alle tests wezen toen uit dat je een grote achterstand had, maar wij geloofden dat toen niet.
    Je deed immers zo je best. Nu moeten we toegeven dat je inderdaad heel wat minder kon dan wat normaal zou moeten.
    Maar waar we wel van overtuigd blijven is dat je supergoed je best deed om telkens iets meer te kunnen !
    Je was zo'n vechtertje, dat kan iedereen die jou een beetje kende beamen !

    Thibo, ook in het nieuwe jaar zullen we je enorm missen.
    Elke dag blijf je door mijn hoofd spoken.  Ik probeer me een beeld te vormen van hoe je er nu
    uit zou zien, maar eerlijk gezegd, dat lukt me niet. 
    Je was fantastisch zoals je was en dat blijf ik me voor altijd herinneren !

    2012 dikke kabouterzoenen

    Je mama xx

    04-01-2012 om 00:00 geschreven door mama  


    >> Reageer (1)
    17-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen."Thibo"
    Hei Bo'tje,

    heb je het gehoord tot in de kabouterhemel?
    Eindelijk, eindelijk kan je broertje Wout jouw naam zeggen !

    Dit weekend bekeken we samen met hem wat filmpjes van jou en plots zei hij "Thibo".
    Zo schattig, zo ontroerend, zo....
    Het klonk echt fantastisch !!
    Nu zegt hij ondertussen ook al "dada Thibo" als we gaan slapen of vertrekken en hij helpt
    het kaarsje uitblazen. 

    Je papa en ik hebben er lang naar uitgekeken en veel geoefend samen met hem
    en zijn zo blij dat hij het eindelijk doet. 
    Als we vragen "waar is je broer", dan wijst hij naar je plekje en zegt hij "kijken".
    Dan kijken we samen even naar je foto en de vele geschenkjes die op je plekje staan.
    Toegegeven, het is vooral de grote kabouter Plop die hem interesseert, maar toch...

    Nog effekes en hij zal zich vragen beginnen stellen...

    Zie je Bo'tje, elke dag nog ben je bij ons, elke dag spreken we over jou,
    en nu kan zelfs je broer ook al over jou spreken.  Super toch !

    Binnenkort terug Sinterklaas en de feestdagen en dat zijn toch ook altijd dagen
    met een dubbel gevoel.  Maar zoals elk jaar slaan we er ons ook nu weer door.

    We missen je, zelfs elke dag nog iets meer...

    Dikke knuffel van mama en papa en een "dada" van Wout
    xxxx

    17-11-2011 om 00:00 geschreven door mama  


    >> Reageer (1)
    03-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.We missen je !
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dag Bo’tje,

    We zijn begonnen aan de lange donkere dagen…

    De bloemen fleuren het kerkhof weer op en ook wij hebben terug enkele mooie bloemstukjes mogen krijgen om bij je plekje te plaatsen.

    Ik zal hier waarschijnlijk overkomen als een “oude zaag”, maar wat vliegt de tijd…  Straks is het al de 3de kerstmis die we zonder jou moeten vieren.   Hoe langer ik daar over nadenk, hoe ongelooflijker dat lijkt.

    En toch is het waar en we kunnen dit het best zien aan Wout, hoe snel hij groeit. 
    Jij hebt het geluk niet gehad om je zo goed te voelen als hij en dat merken we duidelijk. 
    Hij voelt zich super in zijn vel en dat is allemaal maar fantastisch om te zien.
    Hij doet zijn best om zich verstaanbaar te maken en het lukt hem al vrij aardig. 
    Zoveel woordjes heb jij van je ganse leventje nooit kunnen zeggen.

    Soms ben ik vergeten hoe jij klonk, maar gelukkig hebben we een paar filmpjes zodat de herinneringen altijd blijven.

    Thibo, eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik moet schrijven. 
    Dat we je missen, dat weet je al.
    Dat we je nooit vergeten, weet je ook al.
    Dat we je graag zien, weet je al lang.

    Maar toch wil ik nog even herhalen dat ik me nog altijd “jouw mama” voel en dat zal nooit veranderen !

    Dikke knuffel

    xxx

    03-11-2011 om 00:00 geschreven door mama  


    >> Reageer (0)
    28-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.verjaardag mama

    Hei dikke vriend,

    Hier is je mama nog eens met een briefje.

    Vandaag ben ik jarig…
    Moet eigenlijk een leuke dag zijn en pas op, dat is het ook, maar toch altijd met een dubbel gevoel.
    Waarom was jij er nu vanmorgen niet om me net als Wout en papa een gelukkige verjaardag te wensen?  Waarom kon jij geen liedje zingen?
    ’t Lijkt eigenlijk heel simpel, maar meer zou ik echt niet nodig hebben. 
    Gewoon je lachend gezichtje nog 1 keer zien, dat was mijn wens voor vandaag.

    Wout begint echt veel te veranderen.  Hij doet zijn best om veel woordjes te zeggen en dat is fantastisch leuk !   Het begint ook meer en meer duidelijk te worden dat hij veel sneller evolueert dat jij toen je die leeftijd had.
    Vanaf nu mag ik niet meer vergelijken want dat is ook niet echt fair hé, jij had niet dezelfde mogelijkheden.

    We proberen Wout echt jouw naam te doen zeggen, maar hij zegt altijd iets wat lijkt op “Bo’tje” en op zich is dat ook goed, maar hij zegt hetzelfde tegen boterham en das niet de bedoeling hé.
    Wel kan hij al goed helpen om jouw kaarsje uit te blazen en zwaait hij altijd naar jou als we weggaan.
    Dat is ook echt wel schattig om te zien.
    Nog een beetje geduld en hij zal zich vragen beginnen stellen rond jouw foto en zo, denk ik. 
    Ook dat zal niet zo makkelijk worden, maar we gaan alles proberen zo goed mogelijk uit te leggen.

    Eigenlijk komen al de briefjes die ik naar je schrijf altijd op hetzelfde neer: we missen je, we missen je, we missen je. 
    Enkele dagen geleden zei je papa het ook dat het fantastisch ging zijn, moest je de hand van Wout kunnen nemen en hem meenemen op ontdekkingstocht…
    Je ziet, je komt nog zo vaak ter sprake.  Voor altijd blijf jij een onderdeel van ons gezinnetje, ook al is dat op een andere manier dan normaal zou moeten.

    Geef je eens een seintje als mijn briefje is aangekomen?

    Dikke dikke knuffel
    Je mama

    28-09-2011 om 15:28 geschreven door mama  


    >> Reageer (1)
    01-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.1 september

    Hei Bo’tje,

     

    1 september 2011, de dag dat jij naar het eerste leerjaar zou trekken met je grote boekentas…
    Een speciale dag…

    Iedereen is volop in de weer met boeken kaften, schoolgerief halen. 
    Sommigen kunnen er ook wat over klagen, maar eigenlijk moeten ze gewoon blij zijn dat hun kind naar school kan.
    Ik hoor mensen vaak zeggen: “hoe groter de kinderen, hoe groter de problemen”.  En met alle respect, ik begrijp dat. 
    Opgroeiende kinderen zijn niet altijd makkelijk. 
    Maar… je kan ook met kleine kinderen zeer grote problemen hebben en vaak is dat dan nog van een veel ergere soort…
    En niet iedereen (of bijna niemand) denkt daaraan.

    Ik zou miljoenen euro’s geven om je vanmorgen te mogen afzetten aan de schoolpoort. 
    Waarschijnlijk wel met een traantje in de ogen, maar toch ook supertrots. 

    Je broertje heeft een mooie boekentas gekleurd en vanaf vandaag staat die dan ook bij jouw plekje.
    Op die manier is 1 september dit jaar toch ook een beetje speciaal.

    Het is een kort briefje deze keer, maar ééntje met een boodschap voor iedereen die dit leest en opgroeiende kinderen heeft:
    Het is niet altijd makkelijk, dat besef ik, maar wees blij dat je kinderen gezond en gelukkig zijn en naar school mógen gaan. 
    Wees blij dat het druk is om ze te halen en te voeren naar hun activiteiten. 
    Wees blij dat ze zagen om vanalles te krijgen of uit te mogen gaan. 
    Wees gewoon blij dat ze nog bij jullie zijn en dat ze dat allemaal kunnen doen…

    Superknuffel dikke vriend en tot een volgend briefje.

    Ik mis je

    Je mama

    01-09-2011 om 00:00 geschreven door mama  


    >> Reageer (1)
    13-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.alweer een jaar verder
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Hei Bo'tje,

    vandaag, 13 augustus, rond 20u 's avonds is het exact 3 jaar geleden
    dat je ons verliet.
    3 jaar !!!!!
    Kort na je 3de verjaardag kregen we het verdict dat je echt ongeneeslijk
    ziek was.  Nu leven we al 3 jaar zonder je lichaampje in ons midden.
    Ik kan niet zeggen dat je er niet meer bent, want je staat natuurlijk centraal
    in ons huis, maar toch...

    Hoe zou je er nu uitzien?  Hoe zou je klinken?  Je stem is één van de
    dingen waar ik het het moeilijkst mee heb om me te herinneren.
    Gelukkig hebben we vele filmpjes waarop we je kunnen horen.

    Eigenlijk is het ongelooflijk hoe de tijd toch vooruit gaat, terwijl we soms
    willen dat hij stil blijft staan.

    Heb je het gezien dat we deze zomervakantie met een leuk gezin enkele
    dagen op reis waren?  We hebben ons echt goed geamuseerd en Wout was
    in de wolken met de massa's aandacht die hij kreeg.
    Toen we een zoo bezochten moest ik echt nóg meer dan anders aan jou denken,
    vooral toen we bij de beren waren.
    De herinneringen aan de Beekse Bergen toen we verbleven in Villa Pardoes
    kwamen veel volop tot leven.  Je had het toen al zo lastig, maar toch had
    je er ook nog plezier in om naar die dieren te kijken.
    Dat was de laatste uitstap die we met jou konden doen.  Enkele dagen later
    kon je al niet meer stappen...

    Je kleine broer lijkt echt supergoed op jou.  Inderdaad, jij was wel al ziek
    op zijn leeftijd, maar hij heeft toch dezelfde glimlach en blik in zijn ogen.
    Uiteraard is hij veel actiever dan jij was, maar jij had dan ook al 2 zware
    operaties achter de rug.
    1 ding is echt wel verschillend van jou: Wout kijkt niet graag naar tv.
    Plop of Bumba, het interesseert hem echt niet.
    De bezoekjes naar Plopsaland worden dus nog even uitgesteld.
    Toch liep Wout deze week even met je Plop-muts rond en
    echt waar, het was net alsof ik jou terug voor me zag staan !!

    Onlangs vond ik een mooi gedichtje terug en wou het toch even
    op je blog plaatsen:

    Kon ik maar toveren,

    Ik zou jou sterretje een gezichtje geven zodat
    we je konden zien.

     

    Kon ik maar toveren,

    Ik zou jou sterretje oogjes- neusje en mondje geven zodat
    we je kusjes kon geven.

     

    Kon ik maar toveren,

    Ik zou jou sterretje armpjes geven zodat we je konden knuffelen.

     

    Kon ik maar toveren,

    Ik zou jou sterretje beentjes geven zodat je op
    ons kon toestappen.

    Maar ik kan helaas niet toveren en alles blijft zoals het is...

    Bo'tje toch, kon ik je maar nog eens écht vertellen hoezeer ik je mis.
    Ik zou alles geven om je nog 1 keer te kunnen vastpakken.
    Maar ja, zoals hierboven ook te lezen staat: ik kan niet toveren...

    1 ding is zeker, ik (en ook je papa) blijven je elke dag missen.
    Zelfs nog meer dan ooit !!

    Dikke dikke dikke superknuffel
    Je mama
    xxxxx

    13-08-2011 om 00:00 geschreven door mama  


    >> Reageer (2)
    15-07-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.bezoekje UZ
    Dag mijn dikke vriend,

    donderdag moest we weer extra veel aan jou denken, want we
    brachten een bezoekje aan het UZ in Gent.
    Onlangs verhuisde de alombekende afdeling 3k6 naar
    een spiksplinternieuw gebouw en we wilden wel eens zien
    hoe "mooi" de nieuwe afdeling was.
    Normaal is mama altijd een beetje nerveus om terug richting Gent
    te rijden, omdat zelfs het gebouw op zich heel wat herinneringen oproept:
    de typische geur van zodra de deur opengaat, de piepende liften,...
    Nu was ik helemaal niet nerveus, met de nieuwe afdeling hebben we geen band,
    er zijn geen herinneringen..
    En ja, het gebouw en de afdeling is mooi, alles is nieuw, maar zowel papa als
    ikzelf vonden het nogal kil.  Op 3k6 hing er een huiselijke, oude sfeer en die
    is volledig weg.  Vroeger kende iedereen iedereen en nu is dat niet meer zo het geval.
    Maar de accommodatie is voor de kindjes én hun ouders wel veel beter, dus
    dat is een enorme stap vooruit.
    Ons bezoekje heeft dus niet dezelfde indruk nagelaten als anders en daardoor
    was mama wel 'n beetje ontgoocheld... 
    Binnenkort wordt het ganse oude gebouw met de grond gelijk gemaakt en dan is het echt wég.
    Uiteraard zitten alle herinneringen in ons hart, maar toch is het raar.
    Het gebouw waar we zoveel meemaakten: moeilijke, pijnlijke momenten, maar ook veel
    herinneringen waarom we moeten lachen : Thibo die speelt met het grote uurwerk, Thibo
    die het bad herontdekt, Thibo die de dvd-speler als beste vriend heeft, dansen op de studio 100
    muziek, ...

    Ondertussen is Wout 16 maanden... Toen jij zo oud was had je al zo'n zware operatie achter de rug.
    Wout stapt gezellig rond en kan al fantastisch goed "neen" zeggen...  Jij moest zo hard vechten om te blijven
    leven...  Het contrast is groot. 
    Elke dag vraag ik me nog af hoe het eigenlijk kan dat je er niet meer bent. 
    Het zou super zijn om je te zien spelen met je kleine broertje in de tuin. 

    Maar het is niet zo en het kan ook nooit zo worden.
    We hopen dat je gelukkig was de tijd dat je bij ons kon zijn en blijven ervan overtuigd
    dat je ergens over ons waakt...

    Volgende week gaan we voor een aantal dagen op reis met vrienden. 
    Jij mag terug bij oma en opa logeren, maar je foto nemen we uiteraard mee. 
    Alles wat we doen en overal waar we naartoe gaan, daar ben jij ook !!

    Keppeke, we missen je, we missen je, we missen je !
    Ik kan het nog duizend keer zeggen, nog drukt het niet uit hoe groot het gemis wel is.

    Ik zie je graag, voor altijd blijf ik je mama !!

    Dikke knuffel
    xxxx

    15-07-2011 om 00:00 geschreven door mama  


    >> Reageer (1)
    12-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vaderdag
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Hei grote keppe,

    vandaag is het 12 juni, Vaderdag.
    Een momentje om even na te denken wat papa allemaal voor ons betekent...
    Toen jij ziek was bleef mama thuis, maar papa moest werken. 
    Vaak kwam hij moe thuis, maar toch altijd met een brede glimlach naar jou toe...
    Dat vond jij super: je papa die gekke toeren uithaalde met jou, alles deed hij om die
    glinsterende oogjes te kunnen zien. 
    Wat kon je papa dat goed.  Als jij het moeilijk had, kon hij je het best troosten.
    Toen je al heel ziek was, nam papa de moeilijke taak op zich om je te moeten aspireren.
    Voor hem was dit echt moeilijk, maar toch deed hij het.  Op die manier kon je ook thuisblijven.
    Je mama is hem nog altijd zeer dankbaar voor, want ik weet dat dit voor hem niet de mooiste
    momenten zijn om aan terug te denken.  Toch was het enorm belangrijk dat iemand
    dit kon doen.
    Weet je nog, toen hij een ballon onder je trui verstopte en die toen lichtjes losliet?
    Haha, je moest zo hard lachen...
    En hoeveel uren lag je niet met papa op het grote bed?

    Ook nu is je papa super met je broer Wout ! Daarnet nog waagden ze zich aan het eerste voetbalpartijtje.
    Ik kan me voorstellen dat het papa's droom is om met zijn zoon te kunnen voetballen.

    Zot doen kan je papa als de beste, maar hij kon ook goed voor jou zorgen en dat doet hij nu ook met Wout.
    Mama voelde zich de laatste dagen niet zo lekker en zonder probleem nam papa
    de zorg voor Wout volledig op zich.  Fantastisch toch !!

    Dus, bij deze... Schat, you're the best !!!

    Voor vaderdag had mama een foto genomen van Wout samen met een foto van jou.
    Die kleefde mama op een doek, waar ik een handafdruk van jou naast kleefde en Wout
    kon zijn eigen verf-handdruk op het doek plaatsen.
    Het resultaat zie je hier op de foto.

    Keppebolleke, Wout kan ondertussen al goed stappen.  Het is zo grappig om hem te zien.
    Tegelijk doet het ook pijn dat we weten dat jij die eerste stapje nooit zo meemaakte.
    Jouw eerste stapjes zijn er pas gekomen na intense oefeningen met de kinesiste.
    Maar net zoals die van Wout waren ook die van jou een echte grote stap.

    Nu zien we Wout ontwikkelen waar jij een tijdje bent blijven stilstaan.
    Mooi om te zien, jammer dat we jou nooit zo gekend hebben.

    Maar ook in het zienhuis beleefden we prachtige, onvergetelijke momenten
    en die neemt niemand ons af hé, grote broer !

    We blijven je missen, en zelfs elke dag een beetje meer !

    Dikke dikke dikke keppe
    Je mama





    12-06-2011 om 17:57 geschreven door mama  


    >> Reageer (1)
    08-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.gelukkige verjaardag !
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Hei lieve keppe,

    eerst een vooral: een gelukkige 6de verjaardag !

    Was je ook zo ontroerd door de mooie brief van papa?  Daar heeft hij jou, maar ook zeker mij erg mee verrast...

    Zoals je papa al schreef: vandaag is het echt een speciale dag...
    6 jaar geleden werd jij op moederdag geboren en nu valt jouw verjaardag ook terug samen met moederdag.
    Toen papa en ik vanmorgen vroeg samen met Wout je een gelukkige verjaardag kwamen wensen,
    rolden de tranen wel eventjes.  Wat missen we je !

    We wilden zo graag zingen van 'happy birthday to you', maar dat konden we niet.
    We hebben jouw plekje versierd met de geschenkjes en kaartjes die we kregen (bedankt aan iedereen hiervoor).

    Mama kreeg van papa en Wout de voet- en handafdrukjes van Wout cadeau.
    Wat deed me dat terugdenken aan het moment dat we van jouw handjes en voetjes gipsafdrukken lieten maken.
    Was me dat een gedoe !!!  Ik vond het verschrikkelijk dat je dat moest meemaken, maar ben nu enorm
    blij dat we dat kunnen aanraken.  Echt alsof we jouw handje vasthebben !!
    Daarom ben ik ook blij dat ik iets gelijkaardigs van Woutje heb.

    Wout had in de crèche ook een mooie verrassing gemaakt voor zijn grote broer.
    Leuk hé, dat zelfs mensen die je niet echt kennen, toch aan je denken...
    Dus, nogmaals bedankt, L en C !

    Wout had gisteren al een mooi geschenkje klaar voor mama: zijn eerste stapjes !!
    Het is allemaal nog een beetje wankel en niet zo evident, maar wat zijn we trots !!

    Natuurlijk zorgt ook dat voor de nodige emoties... Jij hebt nooit je eerste stapjes
    kunnen zetten voor je operaties.  Nadien natuurlijk wel, maar dat was toch niet hetzelfde.
    Dat lukte dan door intensieve kiné, maar spontaan is dat niet gekomen.
    Het heeft toch een zeer speciaal gevoel om nu je kleine broer zo'n grote stap te zien nemen.

    We ondergaan het allemaal en vinden het super hoe Wout het doet, maar doet toch
    ook wel pijn...
    Vanaf nu gaan we Wout zien evolueren daar waar jij heel wat achterstand opliep...

    Papa schrijft in zijn mooie brief dat hij het allemaal al een plaatsje kon geven. 
    Maar wat is dat juist, iets een plaatsje geven?
    Ik denk dat ik dat ook al gedaan heb, maar misschien wel op een andere manier dan je papa.
    Misschien dat we elkaar net daarom zo goed aanvullen.

    We proberen verder te gaan met ons leven, en ik denk dat we het ook wel goed doen.
    Zoals oma schreef op haar kaartje: om het even wat we doen en waar we zijn, je bent overal bij ons...
    We leven verder met de mooie herinneringen en zijn trots dat je onze zoon bent, voor altijd !!!

    Dikke vriend, ik hoop dat je kan geniet van je kaboutertaart en je kabouterfeest daarboven
    en laat je eens weten of je de balonnen ontvangen hebt?

    Dikke dikke zoenen
    Je mama

    08-05-2011 om 17:58 geschreven door mama  


    >> Reageer (4)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Moederdag en 6de verjaardag

    Ah Thibo

    Voor één keer is het jouw papa die iets typt … maar het is dan ook een speciale dag: vandaag vieren we je mama’s dag en jouw verjaardag. Je zou nu exact 6 jaar geworden zijn … 3de kleuterklas … al serieus aan het rondcrossen … volgend jaar lezen, schrijven, communie … al die leuke dingen … al die cadeautjes … mama heeft de haren al gekregen … de jouwe volgen nog.

    Elk jaar vragen we ons af hoe we zullen omgaan met een dag zoals vandaag. Gisteren lazen we het Nieuwsblad en waren we gecharmeerd door wat Annelies Rutten zo mooi omschreef … ik laat het je ook eens lezen:

    Stuk voor stuk hebben ze ook aandacht gevraagd. Voor al die andere mama's die het morgen zonder een knuffel, een zoen, een boeket of een cadeautje moeten stellen, omdat een te vroeg afscheid er anders over heeft beslist. Zij krijgen geen aandacht. Maar ze zijn ook nog altijd mama's. Moederdag blijft ook hun feest. En natuurlijk moeten alle mama's zich morgen de attenties en cadeautjes van hun spruiten laten welgevallen (laat je maar eens goed verwennen!), maar misschien is het niet slecht om ook aan hén te denken. Om met een berichtje, een mailtje, een kaartje of een bloem te tonen dat ook hun liefste schatten niet vergeten zijn. Misschien doet het een klein beetje deugd. Een mooie Moederdag allemaal.

    Moeders vragen er inderdaad niet om. Moeders geven, zorgen en troosten. Maar vandaag mag er eens gegeven, gezorgd en getroost worden.  Het nadeel is dat papa’s daarentegen beter zijn in spelen, lachen en waken. Dus voor ons is het niet evident om de rol van mama te spelen. Ik denk ook niet dat dat de bedoeling is. Je mama en ik missen je nog elke dag en ook  vandaag zijn de traantjes al gerold. Vergeten doen we je zeker nooit …

    Wat mij betreft heb ik al vele dingen een plekje gegeven. En wat ook raar is: ik kan me meestal maar de leuke momenten meer bovenhalen. De eerste keer stappen, het lachen, de fiets, de glijbaan … maar die mindere momenten … daar kan je mama veel meer over vertellen. Dat toont nog maar eens duidelijk aan dat moeders en vaders hun eigen rol in hun kinders leven spelen. Dat toont ook nog eens aan hoeveel tijd jouw mama in jouw zorg gestoken heeft. Af en toe zou ik haar graag eens laten zien wat ik zie, voelen hoe ik me (goed) voel (als ik aan jou denk)  en zeggen hoe het destijds was … maar ja … omgekeerd mag ik ook die andere momenten niet vergeten. Daarvoor neem ik nog altijd mijn hoed af voor jouw mama: dag na dag, maand na maand, 2 jaren aan 1 stuk die zorg moeten dragen (vaak alleen toen papa aan het werken was) in omstandigheden waar helaas vele mama’s (en papa’s) over kunnen meevertellen.

    Het moederschap is een geschenk … da’s waar … maar vaak snij je jezelf aan het lint. Nu … het is en blijft een cadeautje … en eens mama, altijd mama … dus vandaag mogen we zeker (jouw) mama eens in de picture zetten. En jouw broer … wel … die was al vroeg wakker om het te zeggen, maar was ergens verdwaald geraakt tussen de lakens … hij doet je zeker ook de groeten.

    Je papa

    08-05-2011 om 10:39 geschreven door mama  


    >> Reageer (2)
    25-04-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.paaseitjes

    Dag dikke vriend,

    je was erbij hé, toen we vorig weekend naar Centerparcs Meerdal gingen.
    Daar zijn we ook geweest juist voordat we wisten hoe ziek je wel was.

    Papa had vorige week een virale mondinfectie waardoor hij zeer besmettelijk was.
    Het minder leuke gevolg was dat ik op donderdag dezelfde infectie bleek te hebben.
    Na lang getwijfel pakten we toch onze valiezen en vertrokken richting Nederland.
    Met een extra voorraad mondmaskers kwamen we het weekend door.

    Centerparcs én de mondmaskers brachten vele herinneringen naar boven...
    Hoe leuk jij het vond in het zwembad, in het zand, op de glijbaan. 
    Hoe jij daar 's avonds spaghetti at en je gezicht helemaal onder de saus zat...
    Leuke herinneringen dus, maar natuurlijk moesten we dan ook denken dat je
    toen al zo ziek was en we hadden geen idee...
    Je dronk geen melk meer, je weende zoveel...
    Maar toch hadden we daar nog een zeer leuke vakantie met jou...

    En ook nu was het plezant en hebben we ervan genoten.
    Zowel je papa als ik hadden er nood aan om eens weg te zijn, weg van de dagelijkse sleur.

    Dit weekend is het Pasen...  Ik veronderstel dat de Paasklokken ook bij jullie wat eitjes
    achter gelaten hebben?
    Je zou het super vinden hé, om in de tuin op zoek te gaan naar lekkere chocolade?

    Binnen 2 weken is het jouw verjaardag - 6 jaar zou je geworden zijn.
    Je bent al bijna evenveel jaar van ons weg als het aantal jaar dat je bij ons mocht zijn...
    Nog altijd kan ik het me niet voorstellen.  Het lijkt nog alsof het gisteren was dat je bij ons was...
    We willen het niet altijd, maar de tijd gaat vooruit en we moeten mee.
    En het is maar goed ook, altijd blijven stilstaan kan niet goed zijn...

    We leven verder met mooie, blije herinneringen aan jou en dat is goed !!

    Dikke paasknuffel van je mama...

         Thibo in CenterParcs Meerdal


           
     W                                                                    Wout in CenterPacs Meerdal
       




    25-04-2011 om 10:12 geschreven door mama  


    >> Reageer (3)
    20-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de lente
    Hei grote broer,

    hoe gaat het daarboven?

    Ondertussen is je broertje Wout op 5 maart 1 jaar geworden.
    Je was er ook bij hé, toen de ganse familie op bezoek kwam met cadeautjes voor je kleine broer.
    We misten je nog meer dan anders, jij moest een liedje zingen voor je broer...
    Het klinkt misschien wat stom, maar toen ze zongen: "lang zal hij leven, lang zal hij leven..."
    moest ik toch even slikken.

    Ondertussen is ook 14 maart gepasseerd...
    14 maart 2008, de laatste keer dat je geopereerd werd.  Nu al 3 jaar geleden...
    Wat had je het lastig na die operatie, eerst leek alles goed te gaan, maar al snel bleek
    dat je het moeilijker had dan na de andere operaties.  Ze moesten je langer in coma houden
    dan verwacht...  Even werd gedacht dat je het niet zou halen.
    Maar dan kenden ze je nog niet, want ja hoor, plots was er een ommekeer en was je weer
    volledig bij ons.
    We kenden nog een paar leuke maanden, waarin we ook de kabouterfamilie mochten ontmoeten...

    De weken na die operatie waren enorm zwaar, maar dankzij die operatie kon je toch nog wat langer bij
    ons blijven en daar zijn we dankbaar voor...

    Onlangs hadden we een bijeenkomst van "ouders van overleden kinderen".  Altijd wel aangenaam om een
    paar lotgenoten en verpleegsters van het UZ terug te zien.  Die mensen begrijpen de dagelijkse bezorgdheid,
    het blijvende verdriet...
    Want collega's, vrienden en kennissen proberen het te begrijpen, maar het lukt niet en dat is toch vaak moeilijk.
    Hebben ze schrik om iets te vragen?  En inderdaad, wat moeten ze vragen?
    1 familie die ook aanwezig was tijdens die bijeenkomst heeft een interview gegeven voor BOTSING
    (boekje van gezinsbond voor ouders met tieners) en hun laatste zinnen zijn als volgt:
    'Heel wat mensen durven niet beginnen over ..., ze zijn bang voor hun en onze emoties.  Wij willen ... niet doodzwijgen,
    dan is het alsof we hem nog eens dood laten gaan.  Ik heb op een manier nog liever een stomme uitspraak dan een stomme stilte.'

    Ik begrijp heel goed dat mensen niet over jou durven spreken omdat ze denken dat ik zal beginnen wenen
    (en meestal is dat ook zo), maar bv gewoon eens vragen of Wout lijkt op Thibo, of Thibo ook zo flink was,...
    Dat soort dingen zijn algemene vragen en toch zijn ze een teken dat ze Thibo nog niet vergeten zijn.

    Mama heeft makkelijk praten hé?  Hoe was ik vroeger?  Zou ik dat vroeger zo gedaan hebben?
    Ik weet niet meer hoe ik was, ik weet alleen hoe ik nu ben en dat moet maar voldoende zijn hé.

    Ik wil hiermee maar gewoon zeggen, Bo'tje, dat ik je nog niet vergeten ben en dat ik wil dat ook
    anderen je niet vergeten. 
    Wout begint nu echt de leeftijd te krijgen waarop jij ziek werd en dus begint de ongerustheid
    ook wat te groeien.  Het is niet echt bewust, maar lichamelijk laat het toch al zijn sporen na...

    Ondertussen begint de lente en daar hebben we net nood aan: een beetje zon, bloemetje die beginnen
    te bloeien...  We hopen zo dat we een mooie zomer kunnen beleven met Wout en wat nieuwe energie
    opdoen.

    Lieve Thibo, ik zou echt alles geven om je nog 1 dagje bij mij te mogen hebben.
    Mijn verstand weet dat het niet kan, maar mijn hart wil zo graag...

    Ik zie je graag, voor altijd...

    Je mama
     

       
    Wout op 5 maart






                                                 Thibo toen hij ongeveer 1 jaar was

    20-03-2011 om 14:24 geschreven door mama  


    >> Reageer (3)
    06-02-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de tijd kruipt voorbij...
    Dag Bo'tje,

    het is alweer een tijdje geleden hé, maar je bent nooit uit mijn gedachten, dat weet je.

    Woutje is al 11 maanden oud, nog 1 maand en hij mag zijn eerste kaarsje uitblazen...
    Toen jij 1 jaar was vertoonde je al de eerste symptomen, maar wisten wij veel...
    Op de foto draag je met trots je eerste kroontje.

    Omdat Wout nu al volop rondkruipt en alles zeer interessant vindt, waren we genoodzaakt om je
    plekje te verhuizen.  Hij begon alle leuke dingen die we gekregen hebben van lieve mensen vast
    te nemen, en ervan te proeven. 
    Toen je broertje geboren was heb ik altijd gezegd dat je niet zou moeten wijken voor hem, we
    zouden het wel aanleren dat hij er niet aan je plekje mocht komen.  In de praktijk is dit niet zo makkelijk.
    Weet je, omdat jij grote fan was van Plop, draait jouw plekje ook volledig rond Plop en je
    broer vindt dit ook leuk.  Zoals je kan zien op de foto kruipt hij ook al rond met de plopmuts op zijn hoofd.
    Het was niet meer veilig om je plekje te laten staan, niet voor hem en ook niet voor jou.
    Moest hij jouw tafeltje omvertrekken en je kaarsje op zich krijgen...  Ik zou het mezelf nooit vergeten.
    Dus mama moest van haar hart een steen maken en jouw plekje verhuizen op onze kast.
    Ben je je nieuwe plekje al wat gewoon?  Wij moeten er nog altijd aan wennen.

    Ondertussen kruipt de tijd stilletjes voorbij...  nog enkele maanden en je zou 6 jaar worden.
    Dit jaar valt jouw verjaardag op moederdag, net zoals 6 jaar geleden.  Het zal een rare dag worden...

    Ik zou eigenlijk elke dag een briefje naar je willen schrijven, en daarin schrijven wat we doen, wat er
    allemaal rondom ons aan het gebeuren is, maar jij kan toch alles meevolgen vanuit de kabouterhemel.
    En eigenlijk wil ik je altijd maar 1 ding zeggen: ik mis je, ik mis je, ik mis je... !!
    Mensen zeggen vaak dat verdriet slijt, maar naar mijn gevoel slijt het verdriet om het verlies van
    je eigen kind nooit.  Je probeert het een plaats te geven en verder te gaan in het leven, maar
    de pijn blijft en soms is die er nog meer dan vroeger.
    Als we zien hoe Woutje nu is, dan beseffen we opnieuw wat we missen.  Je lach, je grappige geluidjes,
    je kusjes ( in Wout zijn geval zijn het nog likjes)...

    Ik blijf het herhalen en hoop dat je het hoort tot daarboven: ik zie je graag en wou dat ik je nog 1 keer dicht
    bij mij kon nemen...

    Dikke dikke dikke knuffel
    Je mama




    06-02-2011 om 10:30 geschreven door mama  


    >> Reageer (1)
    31-12-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een nieuw jaar
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Dag lieve Thibo,

    vandaag is het 1 januari 2011.  Een feest...
    Ik kan eigenlijk alleen maar denken dat er weeral een jaar zonder jou voorbij is.
    Hoe komt het toch dat de tijd toch vooruit gaat, terwijl ik eigenlijk zou
    willen dat hij stilstaat ergens in het jaar 2008, waar alles nog goed was?

    Straks begint iedereen ons vanalles toe te wensen, maar hetgeen ik echt
    wil kan niemand me geven...
    Staan de mensen daar ook even bij stil?  De mensen die dicht bij ons staan (familie
    en goede vrienden) denken daar ongetwijfeld aan, maar veel mensen zeggen zomaar
    iets.  Er zijn zoveel mensen die een groot verdriet met zich meedragen,
    en dat is niet altijd duidelijk voor de buitenwereld.  Soms kan ik boos zijn om de
    oppervlakkigheid van bepaalde mensen, maar anderzijds zijn net die mensen misschien
    het gelukkigst?  Zij hebben dan niet iets meegemaakt wat écht erg is en
    staan er daarom ook niet bij stil dat andere mensen wel iets meedragen...

    Amaai Bo'tje, je mama is weer zwaar bezig en dat voor het begin van het jaar.
    Straks denken de mensen dat het niet goed met ons gaat, maar het gaat wel goed.
    We zijn blij dat Wout er is om onze dagen op te fleuren, maar denken zeer vaak aan jou.
    Wout is ondertussen bijna 10 maanden en wij vinden dat hij meer en meer op jou lijkt,
    en dat is raar...  We beginnen ons ook te realiseren dat jij in het ziekenhuis lag toen je 15 maanden was.
    Nog 5 maanden en Wout heeft die leeftijd... 

    We proberen ons niet té veel zorgen te maken over Wout, maar deze week was hij terug ziek
    en dan beginnen die hersenen automatisch te piekeren.  Gelukkig hebben we een kinderarts
    uit de duizend en zij kan ons wel geruststellen.  Jij kon ook goed overweg met de kinderarts hé?
    Heel vaak zijn we bij haar geweest en ze was er ook bij tijdens je laatste uurtjes. 
    We zijn haar daar nog altijd enorm dankbaar voor en ik hoop dat ze dat weet.
    Ook nu bel en mail ik haar vaak met misschien onnozele vragen, maar ze blijft altijd vriendelijk
    en goedlachs en dat is fantastisch !  Er moesten meer zo'n mensen rondlopen op deze wereld...

    Ja keppeke, er gaat geen dag, geen uur voorbij dat ik niet aan je denk.  Hoe super zou je het
    vinden om de pakjes onder de kerstboom te mogen openen...  We zouden opnieuw je mooiste kleertjes
    aandoen zoals we deden op je eerste kerst en nieuwjaar.  Ah ja, zonder das is een man niet gekleed hé...
    Nu kunnen we alleen je plekje wat versieren en tegen je praten.  Geef je ons eens een seintje als je ons hoort?

    We missen je zo erg, mijn dikke vriend, en dat zal in 2011 niet anders zijn, daar mag je zeker van zijn.
    Maak er met al je sterrenvriendjes een leuk feestje van en tot binnenkort !

    2011 dikke knuffels speciaal voor jou
    Je mama
    xxxxx

    31-12-2010 om 00:00 geschreven door mama  


    >> Reageer (2)
    06-12-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.6 december
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Hei Bo'tje,

    vandaag is het de verjaardag van Sinterklaas en dan krijgen
    alle flinke kindjes veel speelgoed.
    Woutje is een superbroer en daarom was er ook voor hem wat speelgoed voorzien,
    ook bij de oma's en opa's.
    Het waren korte bezoekjes, want mama is een beetje ziekjes,
    maar gelukkig weet Woutje nog niet zo goed wat al die heisa betekent.

    Het is ook al 2 jaar dat ik vraag aan de Sint om jou nog even te mogen zien,
    maar ik denk dat dit zelfs voor hem te moeilijk is.
    Ik vraag geen speelgoed, geen snoep, alleen een dikke knuffel van jou is voldoende...

    Mama is heel blij dat de Sint ook bij sommigen voor jou langsgeweest is.
    Ja, ook al loop je hier niet meer rond, ik ben zeker dat je in de kabouterhemel het
    braafste kindje bent, dus als er iemand nog iets mag krijgen, dan ben jij het wel.
    Papa vindt dat dat allemaal niet meer hoeft, maar mama hecht daar toch nog veel belang aan.
    Dus, dank-je-wel Sinterklaas voor de geschenkjes voor Thibo.

    Weet je nog, Thibo, toen je de Sint eens gezien hebt?  Je was zo bang dat je bijna
    onder mama haar trui kroop. 
    Jammer dat je nu je schoentje niet meer kan zetten, of doen jullie dat allemaal samen toch
    nog in de kabouterhemel?

    Vorige week is er hier zoveel sneeuw gevallen...  Ik moest eraan denken dat jij maar
    1 keer 1 dag sneeuw gezien hebt.... 
    Velen staan er niet altijd bij stil, maar er zijn zoveel mooie momenten waar we je bij missen:
    de evidente dagen zoals sinterklaas, kerst, je verjaardag..., maar ook de eerste sneeuw,
    de kerstboom die geplaatst wordt, je botjes aandoen en een sneeuwwandeling maken, sneeuwman
    bouwen met papa,...
    We kunnen alleen maar hopen dat je vanuit de hemel kan zien dat we er met je broertje het beste
    proberen van te maken, en dat je weet dat we je nooit, nooit, nooit zullen vergeten.

    Ik mis je echt zo verschrikkelijk veel, misschien wel elke dag meer en meer...

    Dikke dikke dikke dikke knuffel
    en we zien elkaar ooit terug...
    Je mama

    06-12-2010 om 10:12 geschreven door mama  


    >> Reageer (4)
    01-11-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een dag zoals alle andere dagen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Dag Bo'tje,

    vandaag is het 1 november, een 'feestdag'. 
    Een dag waarop we eens moeten denken aan alle mensen die we liefhebben
    die gestorven zijn...  Raar dat ze daar een feestdag van maken.
    Moeten we niet denken aan die mensen op de momenten dat we dat zelf willen?

    Voor mij is het een dag zoals alle andere dagen, ik dacht gisteren evenveel
    aan jou als vandaag, ik miste je even erg.  Ik heb daarvoor geen feestdag nodig.
    En toch is het ook een andere dag, we krijgen bloemetjes en bezoek...
    Ik lig daarover wat in tweestrijd met mezelf.  Aan de ene kant denk ik:
    "waarom kom je niet eens op andere dagen?  waarom laat je op een andere
    dag niet eens weten dat je Thibo nog niet vergeten bent?" en aan de andere kant
    weet ik dat dat gewoon niet kan en dat we blij mogen zijn dat het op deze speciale
    dagen getoond wordt. 
    En we zijn ook oprecht blij met alle bloemetjes, dus dank-je-wel aan iedereen !

    Deze week was het op radio 2 bij de madammen over rouwen en Manu Keirse
    sprak.  Hij vertelde dat verdriet voor een kind nooit over gaat, dat dit boven komt
    op totaal onvoorspelbare momenten.  Zo namen we gisteren een fotoreportage met
    de schoonfamilie en ja, daar miste ik jou.  Jij moest ook in het bos rondhuppelen
    en mooi 'cheese' en 'spaghetti' zeggen om te lachen op de foto. 
    Ik had op voorhand niet gedacht dat ik echt veel aan jou ging moeten denken,
    en plots was je daar...  Voor mij sta je dus wel op die foto's, maar anderen
    gaan je misschien niet zien.

    Manu vertelde ook dat we ons schuldig mogen voelen over hetgeen gebeurd is, maar
    dat we niet schuldig zijn.  Voelen wij ons schuldig?  Schuldig is misschien niet het juiste
    woord, maar vaak vraag ik me toch af of we iets anders hadden moeten doen, of
    we iets beter konden doen,...
    Vragen waarop er geen antwoord meer komt, nooit...

    Met je broertje Wout gaat het goed, maar dat weet je wel hé. 
    Hij begint nu goed rond te kruipen en niets is nog veilig.
    Vanmorgen was hij een stukje van de krant aan het opeten, super !!
    Gisteren zat hij ook enorm te spartelen in zijn bad.  Fantastisch om
    te zien hoe leuk hij het vond.
    Papa en ik vinden dat hij iets sneller evolueert dan jij, maar dat zal
    waarschijnlijk toch wel met de tumor te maken hebben.  Hadden
    we maar iets vroeger kunnen opmerken dat er iets fout was...

    Maar je verdwijnt nooit uit ons leven en dat is een grote troost.
    Bij alles wat ik doe, dan denk ik aan jou.  Gaan we op boodschappen,
    dan denk ik aan hoe jij kon tieren in het winkelkarretje.  Steken we Wout
    in bad, dan denken we terug aan de badmomenten met jou, vooral die na
    jouw operaties.  Eet Wout een boterhammetje, dan denken we dat jij niets
    meer mocht eten en dat dan boven alle verwachtingen toch weer deed.
    Gaat papa naar de kippen,, dan denken we dat jij het fantastisch vond
    om de kippen te aaien (jaja !)...
    Je ziet, dikke vriend, ook al ben je hier niet meer lijfelijk aanwezig,
    toch ben je altijd in ons midden.

    Tot later, mijn dikke dikke dikke vriend.
    Ik zie je graag, voor altijd...
    Je mama

    (de bijgevoegde foto is van een maand voordat we wisten dat je ziek was -
    CenterParcs in Meerdal Nederland)

    01-11-2010 om 18:46 geschreven door mama  


    >> Reageer (2)

    Archief per week
  • 13/08-19/08 2018
  • 27/11-03/12 2017
  • 08/05-14/05 2017
  • 08/08-14/08 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 04/01-10/01 2016
  • 10/08-16/08 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 30/12-05/01 2014
  • 11/08-17/08 2014
  • 05/05-11/05 2014
  • 30/12-05/01 2014
  • 04/11-10/11 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 01/07-07/07 2013
  • 06/05-12/05 2013
  • 31/12-06/01 2013
  • 12/11-18/11 2012
  • 13/08-19/08 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 09/04-15/04 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 14/11-20/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 06/06-12/06 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 25/04-01/05 2011
  • 14/03-20/03 2011
  • 31/01-06/02 2011
  • 27/12-02/01 2011
  • 06/12-12/12 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 09/08-15/08 2010
  • 28/06-04/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 27/04-03/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009

    Foto

    Thibo's speelkameraadjes in de kabouterhemel:
    Rytse, Laura, Emily-Grace, Soetkin, Rune, Lotte, Seppe, Sebbe, Jason, Kyara, Jolien, Willem

    Speciale dank-je-wel aan:
    - oma en opa voor de zorg voor Thibo en voor mama en papa
    - familie, vrienden en collega's voor de blijvende steun
    - dokters, verplegers en Koester van 3k6 van het UZ Gent voor de medische hulp
    - psychologe Nathalie voor de ondersteuning
    - spelbegeleidster Charlotte voor het entertainment
    - kinderarts Dr Demeerster voor de goede zorgen voor Thibo en voor de
      blijvende steun aan mama en papa
    - juf Ulrike voor de leuke knutselwerkjes
    - kinesisten Anja en Kimberly voor de leuke klimoefeningen 


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!