terra's memories
Inhoud blog
  • Eind goed .....
  • Hanen en hun gekraai
  • streektaalboekje
  • Tijdverzetter
  • Vermist
  • Kosten en baten
  • Van heel ver weg naar heel dichtbij
  • NAGERECHT, TOESPIJS of TOETJE
  • FAQ
  • Pa's identiteit
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Aanbevolen adressen
  • Spinnenkop
  • opgeschreven herinneringen
    09-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kantoor aan huis

    In 1930 liet mijn vader een eigen huis bouwen aan de Kerkstraat. Het vrijstaande huis was ontworpen door een zekere architect Boland die tot ver in de omtrek bekend stond om zijn gedegen constructies en zijn voorliefde voor gebroken kappen. De klus werd geklaard door aannemer Klomps die u op een van de foto’s met zijn personeel bezig ziet met het hangen der dakpannen. Opdat de toekomstige bewoners met hun komende kroost hun dagen droog zouden kunnen doorbrengen.

    Er zitten veel aparte details aan dit huis, maar dat is bij veel vooroorlogse vrijstaande huizen het geval. Het meest opmerkelijke aan ons huis was de aanbouw rechts beneden. Naar de kerk toegewend, met een oppervlakte van twintig vierkante meter, met drie buitenmuren op de koude kanten en een plat dak dat om die reden ook het platje werd genoemd. Het was ons kantoor aan huis. Dat kwam zo.

    Mijn vader was destijds gemeenteontvanger. Hij was verantwoordelijk voor de ontvangsten en uitgaven van de gemeente en voor een ordentelijk beheer. Waar het geld vandaan kwam en waaraan het werd besteed, was ter beoordeling aan B&W en de gemeenteraad, maar hem kennende heeft hij er zich intern wel mee bemoeid. Zo’n gemeentelijke penningmeester is ook belast met het innen van de gemeentelijke belastingen. Onroerende (grondbelasting) en ontroerende zaken (hondenbelasting) en meer van dat soort zaken. Daarvoor was het kantoor aan huis. Dorpelingen kwamen bij ons thuis – soms vol wrevel en gemopper, soms euforisch van vreugde – hun belastingschulden voldoen op tijden waarop het gemeentehuis gesloten was.

    Ik heb dit alles van horen zeggen en het fijne weet ik er ook niet van want de stof der tijd heeft veel bedekt. Op een gegeven moment was het afgelopen met het kantoortje-spelen-aan-huis en werd de ruimte omgebouwd tot een extra slaapkamer. Ik heb er jaren gebruik van gemaakt. Ik sliep ‘op het kantoor’, want zo is de kamer blijven heten.

    Nu het een beetje wintert moet ik er nog wel eens aan terugdenken. Bijvoorbeeld toen we de barre winter van 1956 beleefden. In het kantoor vroor het dat het kraakte en ’s morgens bij het opstaan waren de bovenste randen van de beddenlakens keihard doordat de gecondenseerde uitadem van een slapende jongen was bevroren. Het was maar goed dat Ma ’s avonds zo’n gloeiende zinken warmwaterkruik in bed stopte, anders waren mijn tenen tot op de huidige dag blijvend bevroren.

    Wat ik ook op het kantoor heb geleerd, is het schaatsen. Schaatsen? Jawel, op die Friese doorlopertjes met de leren teen- en hielbanden en hun gestrikte linten. Op het platte dak van het kantoor – dat om de haverklap tekenen van lekkage vertoonde, maar daar kunnen alle eigenaars van platte daken over meepraten -  op het platje dus, bleef vaak water staan. Zo’n laagje van een paar centimeter. Bij de eerste de beste nachtvorst door en door bevroren. Na zo’n eerste vriesnacht trokken wij de trap op naar boven, naar de overloop, bonden onszelven de schaatsen onder en trokken baantjes op het platje. Van voren naar achter, van de straatkant naar de achterkant, over een afstand van vijf meter, meer lopend dan schaatsend, maar zo heeft iedereen het geleerd. Het was maar goed dat architect Boland in 1930 een soort schutting om het platje had ontworpen en timmerman Veerbeek die vakkundig heeft geplaatst. Anders waren we met zijn allen het platje afgeschaatst.

     

     

     





    09-01-2019, 16:46 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    26-12-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bomen over bomen

    Mijn hele leven al houd ik van bomen en maak foto’s van hen. Het bewijs lever ik u op de voet. Onder dit verhaal staat twee keer dezelfde boom, een eerbiedwaardige beuk. Hij staat met een stuk of vijf soortgenoten aan de rand van een groot bos, het Anholtse Broek genaamd, daar waar het beekje (de zogenoemde zwarte beek) stroomt en de fietser haar tocht kan vervolgen op de asfaltweg in plaats van op het smalle, rulle bospaadje. Tussen de zwartwitte en de kleurige foto van dezelfde magistrale boom ligt om en nabij veertig jaar. De eerste foto is gemaakt met mijn eenvoudige Adox-kleinbeeldcamera; de tweede met mijn digitale alleskunner.

    Bomen hebben niet het eeuwige leven. Het mag dan waar zijn dat sommige Wodans eiken eeuwen trotseren, maar onze fruitbomen in de kleine boomgaard hebben nu na tachtig jaar allemaal het tijdelijke met het eeuwige verwisseld. Ze zijn dood, ze zijn óp, hun tijd is definitief voorbij. Tachtig jaar is trouwens ook een mooie leeftijd voor een goudrenet of voor een stoofperenboom. Populieren (peppels zeggen wij) leven hoogstens veertig jaar. Dan is het over en uit. Maar geen enkele populier maakt dat stadium mee. Ze zijn eerder gekapt en verwerkt tot lage of hoge klompen.

    Toen wij noodgedwongen van onze oude fruitbomen afscheid hebben genomen, waren er al plannen voor vervanging. Want een boomgaard zonder bomen is onbestaanbaar. Dus heb ik bij een kweker in de buurt een aantal appel-, pruimen- en kersenbomen alsmede enkele perelaars uitgezocht en geplant. Om ze te behoeden voor omvallen in hevige herfststormen heb ik bij ieder een steunpaal gezet.

    Steunpalen bij pas geplante bomen hebben hun voor- en tegenstanders. Voorstanders betogen dat een steunpaal nodig is om te voorkomen dat door onverhoedse bewegingen de tere wortels schade lijden. Bovendien zou de paal het aanslaan bevorderen. Tegenstanders zeggen dat dit wel waar mag zijn, maar dat ieder jong levend wezen, dus ook een boom, vanaf het begin geoefend moet worden in het omgaan met tegenslagen en tegenwind. Dus niet pamperen, geen in-de-watten-leggerij of vertroeteling.

    Sommigen schijnen gesprekken te voeren met bomen. Dat doe ik persoonlijk zelden, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Zelf leg ik graag mijn hand op een beukenstam en verbeeld mij dat iets van de sapstroom op mij overgaat. En toen onze pas geplante fruitbomen in de droge zomer van 2005 dreigden te verdrogen, kregen ze van mij iedere avond elk een gieter water. Dan legde ik mijn hand teder om hun dunne stammetje en zei: kom op, recht je rug, er komen best wel weer andere tijden.

    Het wemelt van spreekwoorden en zegswijzen waarin over bomen gesproken wordt. Daaraan kun je zien hoe groot de plaats is van de boom in ’s mensen leven. Ter afsluiting noem ik er een die tegelijk het leed van de bomenplanter aangeeft: boompje groot, plantertje dood.

    Nee dan mijn grote favoriet Martin Luther. Die sprak immers de volgende onvergetelijke woorden: ꞌAls ik wist dat ik morgen zou sterven, zou ik vandaag een kind verwekken en een boom planten.ꞌ Zo mag ik het horen.

     

     





    26-12-2018, 16:31 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:bomen,bomen planten,
    30-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Muzikaal de grens over

    In deze kille donkere winterdagen helpt een vrolijk muzikaal smokkelverhaal de zinnen te verzetten. Het betreft een gebeurtenis die plaats vindt op de Heelweg, zoals de weg in Nederland heet, of de Hellweg zoals hij in Duitsland (Pruisen voor degene die het naadje van de kous wil weten) wordt genoemd. De Heelweg scheidt twee nationale territoria, maar daar zie je tegenwoordig niets meer van. In ons verenigd Europa zijn de grenzen vervaagd en niets let mij om even vlug naar de Duitse bakker te gaan om ’s morgens mijn harde broodjes te kopen.

    Het is wel eens anders geweest, bijvoorbeeld in de tijd van en na de eerste wereldoorlog, zoals de eerste foto hieronder laat zien. Een stevige prikkeldraadversperring houdt iedereen tegen die even over wil steken naar het beloofde land en wanneer je het toch probeert, heb je binnen de kortste keren de douaniers, de commiezen zeggen wij, op je dak.

    De linkerkant op de foto is Nederland, rechts bevindt zich Duitsland. Duitsland begint niet meteen na het prikkeldraad. Eerst komt een strook niemandsland. De precieze grens kunt u herkennen aan de kleine betonnen grenspalen.

    Ik ben niet zo oud dat ik mij deze situatie precies zó voor de geest kan halen, maar oud genoeg om mij vaag het prikkeldraad (van na de tweede wereldoorlog) te herinneren. Maar wat ik - en met mij iedere bewoner van het dorp waar de Heelweg doorheen trekt - nooit zal vergeten zijn de ware en verzonnen avonturen over het smokkelen van waren van de ene naar de andere kant. Het is een eeuwigdurende strijd van commiezen die de wet wensen te handhaven en iedere vorm van onwettig warentransport willen verhinderen contra het vernuft en het boerenverstand van de dorpsbewoners die telkens weer de commiezen te slim af zijn of zeggen te zijn.

    Gelooft u mij: de mooiste smokkelverhalen zijn bijna allemaal verzonnen.

    Toch zijn er enkele fraaie smokkelgeschiedenissen die kunnen bogen op een zeker waarheidsgehalte. Zoals dat van de dikke matrone die door commiezen op een koude winterdag meegenomen wordt naar het douanekantoor. Zij wordt naast de kachel geposteerd waardoor de boter die in rollen om haar blote lichaam is aangebracht van de weeromstuit begint te smelten. Of het verhaal van de boer wiens koeien uit de wei zijn gebroken. Behulpzame commiezen helpen hem de koeien terug in de wei te jagen. Waarbij zij (die commiezen) even uit het oog verliezen dat het de verkeerde wei aan de verkeerde kant van de grens is waarheen ze de beesten verjagen.

     

    Misschien is het u opgevallen dat het op de eerste foto onrustbarend stil en leeg is. Geen mens te zien. Foto gemaakt tijdens de hoogmis? Of genomen op het moment dat iedereen een middagdutje aan het doen is? De werkelijke reden is een andere.

    Er is namelijk een Amsterdams draaiorgel gearriveerd bij het gemeentehuis een eindje verderop. Slimme commiezen (want die zijn er natuurlijk ook) hebben een verdacht luchtje opgesnoven en na grondig onderzoek blijkt dat het draaiorgel dubbelwandig is. De ruimte tussen buiten- en binnenwand is volgestouwd met bohnenkaffee van het beste soort. Koffie en draaiorgel worden in beslag genomen en verbeurd verklaard. De aanwezige hoofdkommies heeft een beetje medelijden met de draaiorgelorganist, strijkt over zijn hart en zegt: Geef voor de laatste keer nog maar eens een mooi concert. Dan laat ik je daarna nog één keer met de pet rondgaan.

    Daarom is het zo stil op de eerste foto. De hele Heelweg is uitgelopen om het feest mee te maken. Iedereen geniet van de vrolijke deuntjes van het geconfisqueerde Amsterdamse draaiorgel. De dorpsfotograaf wordt opgetrommeld en maakt een prachtig afscheidsportret. Daarop staat ook een paar smokkelvrouwen die straks over de grens naar Pruisen worden gezet. In een balorige bui en onder de indruk van enkele neutjes bij het aanpalende café poseren de dames met de hoofddeksels van de commiezen op hun hoofden. Maar, zo besluit het smokkelverhaal, binnen de kortste keren zijn de dames terug, ditmaal met verborgen vaatjes margarine.


    Naschrift: De Heelweg scheidt het Nederlandse Dinxperlo van het Duitse Süderwick. Tegenwoordig grensoverschrijdend bezig onder de naam Dinxperwick.




           

     

     





    30-11-2018, 11:25 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Tags:grens,smokkelen,smokkelverhalen,Dinxperlo,Süderwick,
    19-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Toetje

    Je hebt voor-, hoofd- en nagerechten. Het voorgerecht dient om de smaakzintuigen in de goede stemming te brengen, het nagerecht om ze weer een beetje in de pas te laten lopen na al die ophef in het hoofdgerecht.

    Laten we voor de verandering eens de schijnwerper niet richten op het hoofdgerecht, (dat krijgt sowieso te veel overdreven aandacht,) en ook niet op het voorgerecht dat door sommige tv-koks-met-witte-mutsen geheel ten onrechte een amuse wordt genoemd. Neen, laten we ons vandaag eens grondig verdiepen in het nagerecht, het dessert oftewel het toetje. Toespijs in oudtestamentisch Nederlands. Hoog tijd om de vraag na te gaan waarom voor veel, vooral jonge eters, het toetje zonder enige twijfel het hoogtepunt van de maaltijd is.

    Natuurlijk is een overheerlijk puddinkje, meer dan het trosje druiven of de coupe Melba, het ultieme voorbeeld van een geslaagd toetje. Tegenwoordig koop je van die eenpersoonstoetjes in een plastic behuizing. Met veel moeite verwijder je het deksel, en met nog meer zorg en moeite stulp je de inhoud omgekeerd op een maagdelijk leeg dessertbordje. Met enig geluk blijft een glibberig tulbandje staan, waarbij het sap, dat eerst op de bodem verbleef, door het stulpen plotseling van boven langs de zijnaden langzaam maar zeker naar beneden druipt.

    De lekkerste puddinkjes zijn de zelfgemaakte. Dat is waar, ware het niet dat niet iedereen het talent bezit om uit diverse grondstoffen met kunde, kennis, raffinement en een scheutje vakmanschap een pudding  te voorschijn te toveren waarbij zelfs het meest geslaagde machinaal vervaardigde toetje niet in de schaduw kan staan. Zelf ben ik wat dit betreft een volstrekte zero, een nul. Mijn echtgenote daarentegen had het in haar vingers. Zij erfde het van haar moeder en tante die tot in de verre omtrek beroemd waren om hun mokkapuddingen.

    Nu ik het toch over bijzondere puddinkjes heb, moet ik nog even wijzen op de twee succesnummers van Ma, mijn moeder. Om te beginnen de chocoladepudding. Vanzelfsprekend zelfgemaakt, bestemd voor de zondagse dis, en niet gemaakt van gesmolten koetjesrepen, maar van cacaopoeder. Het smaakte inderdaad naar pure chocolade, en de jeugd aan tafel vond het maar niks: veel te bitter. Nee, dan de halfdoorzichtige, beroemde gelatinepudding waarmee Ma ons dacht een plezier te doen. Zo’n geelachtige massa in tulbandvorm waar je dwars doorheen kon kijken om op de staartklok aan de overkant van de eetkamer te kunnen zien hoe laat het was. Volgens mijn herinnering zat er weinig kraak of smaak aan. Interessant vond ik wel dat je de pudding met vork en mes kon eten.

    Tenslotte vermeld ik nog even wat door een collega uit Wenen (waar men op culinair gebied toegegeven weinig gewend is) het beste Nederlandse exportproduct is genoemd. Ik bedoel de dubbelvla oftewel de dag- en nachtvla. In één pak, bruin en geel, maar bij voorkeur in twee afzonderlijke pakken en die dan tegelijk je dessertbakje binnen laten stromen. Buitengewoon lekker en voedzaam volgens de Friese makers. Dat vind ik ook.

    Wat karnemelksgortepap (één van mijn favorieten) en dubbelvla gemeen hebben is dat je er met je lepel de mooiste figuren in kunt draaien. Zowel positief als negatief. Kijk hieronder maar eens.

     

     





    19-10-2018, 11:08 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Tags:toetje,nagerechten,dubbelvla,puding
    06-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Draaitafel

    Geheimzinnige lettertekens stonden er op de bedieningsknoppen van onze Loewe-Opta radio die pontificaal in een hoekje van de woonkamer stond. LW, KW, MW en UKW;  we waren er al gauw achter dat de W golf betekende, de W van Welle, zodat we na enig wikken en wegen uitkwamen bij respectievelijk de lange, korte, midden en tenslotte de ultrakorte golf. Hilversum II zat op 298 meter middengolf en Hilversum I (ergens onlogisch) een eindje verder op 401. (Hilversum 3 bestond nog niet.) Luid en duidelijk klonken ’s morgens tussen tien en twaalf AVRO’s arbeidsvitaminen door het huis en ’s avonds heette de klok negen.

     Er zat nog een knop op deze radio, deze keer zonder een golf, maar met de geheimzinnige afkorting TA. TonAbnehmer of zoiets betekende dat, zei Pa. Het had iets te maken met de aparte grammofoon die, ingebouwd in een houten bekisting, onder de radio verborgen zat. Je deed de klep open, legde een plaat op de draaitafel, bewoog de arm plus naald naar opzij waarop de tafel op de gewenste snelheid begon te draaien, zette de naald in de begingroef en via de luidsprekers van de radio hoorde je Franz von Suppé’s ouverture met de beroemde dichter en de boer. Of je hoorde de Ramblers onder leiding van Theo Uden Masman die een onbekende solist begeleidden bij het fameuze lied: “Meneer de baron is niet thuis.”

     Verleden tijd. Want wie draait er hedentendage nog vinyllen langspelers? We hebben onze platencollectie ingewisseld voor een kast met cd’s en op hun beurt worden al die cd’s gedigitaliseerd en in de vorm van mp3-tjes op een of ander bewaarmedium opgeslagen. De grammofoons en draaitafels zijn opgedoekt (behalve bij de fanatieke dj’s en de onverbeterlijke vinylaanbidders) en onze, in de jaszak passende ipod bevat evenveel muzikale data als de drie meter lp’s van vroeger.

    Mensen zoals u en ik, die het niet over hun hart konden verkrijgen hun platencollectie de deur uit te doen, kunnen tegenwoordig hun platen niet alleen via een TA-, maar ook via een USB-aansluiting ten gehore brengen. Een simpel kabeltje is genoeg om de draaitafel met de computer te combineren.

    Zo snijdt het mes van verschillende kanten. De rituelen van het platen afspelen via de grammofoon kunnen worden gekoesterd. De geluidskaart en de luidsprekertjes van de pc zorgen voor oorstrelende geluiden. Afhankelijk natuurlijk van wat je muzikale smaak ten gehore gebracht wil hebben. Bovendien kun je, als je dat zou willen, Mozarts Ave Verum opslaan op je harde schijf. Eén ding kun je niet: 78-toeren platen draaien. Waarom niet? Omdat die moderne draaitafels alleen 45 en 33 toeren per minuut kennen.

     







    06-10-2018, 11:38 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:lp,draaitafel,grammofoon
    16-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Oorkondes en Getuigschriften

    Oorkondes & Getuigschriften

     

    Nee hoor, ik geloof hen niet. Zij die beweren zonder te kunnen. Werken met je hoofd of met je handen zonder dat er ooit iemand komt die waardering toont voor wat je doet. Een complimentje, een schouderklop, een extra stevige handdruk, een aai over je bol, een koninklijke onderscheiding, een zoen van de juffrouw en een gemeend waarderend woordje van je baas. Iedereen leeft bij de gratie van het gevoel dat alles wat je doet er op enigerlei wijze toe doet. Echter, niet alleen trouw moet blijken, respect en waardering evenzo. Dat doen we onder andere met oorkondes en getuigschriften. Waarbij we bullen, medailles en diploma’s zodanig scharen dat ze onder de getuigschriften vallen.

    Het is wel duidelijk waarom wij onze toevlucht zoeken in déze manier van waardering. Complimentjes en van respect getuigende toespraken zijn vluchtig en sterven langzaam uit tot een onhoorbaar niveau. En de zoen van de juffrouw mag lang blijven hangen, hij droogt een keer op. De omhelzing en het schouderklopje verliezen op de duur hun lichamelijkheid, je weet drie maand later niet meer hoe het voelde wil ik maar zeggen.

    De oplossing is een stoffelijk blijk van waardering. En de stof kan bestaan uit papier (zoals daar zijn bankbiljetten en tegoedbonnen) of uit edel dan wel onedel metaal (zoals medailles en vierdaagsekruisjes).

    Sommigen maken er een potje van, ze overdrijven in hoge mate, ze misbruiken de mogelijkheid tot het openlijk tonen van waarderingen voor prestaties. Ik doel hier óók op de Kaukasische generaal Schplitthoff die op de eerste mei zijn brede borst annex buik zo volgehangen heeft met medailles dat je niet kunt zien dat de uniform gemaakt is van kostbaar groen velours. (In Rusland is het woord uniform mannelijk en u weet nu ook waarom.)

    Een tijd geleden was ik in de USA op bezoek bij Dr. Harry Schildknecht (zo te horen en te zien van Duitse origine) die er een typisch Amerikaanse gewoonte op na bleek te houden. Hij was niet de enige, merkte ik later. Wat is het geval? Om te imponeren op Europese bezoekers hebben Amerikaanse wetenschappers hun werkkamers op de diverse Colleges and Universities volgehangen met álle, ik herhaal álle, oorkondes en getuigschriften die zij hun eigen kunnen noemen. Allemaal eerlijk verdiend thuis en op school en soms verworven in sportieve evenementen. De collectie van genoemde Dr. Schildknecht varieerde van zijn zwemdiploma A (met het tien meter onderwaterzwemmen) via zijn  EHBO- en  kookdiploma (met erwtensoep als specialiteit) tot zijn Masters-Degree en de vermelding als rookie-van-het-jaar in de baseballcompetitie van South Carolina (beste achtervanger in één inning). In Vlaanderen en Nederland zouden wij zulke lieden als uitslovers bestempelen, maar goed, in de VS liggen de zaken blijkbaar anders.

    Enigszins blozend en met een gevoel van oprechte schaamte beken ik hier en nu dat ik, wat de oorkondes & getuigschriften betreft, mij niet heb kunnen verweren tegen de Amerikaanse invloeden. Er is wel een excuus voorradig, namelijk dat van de onwetendheid, maar als iedereen zo begint kunnen we wel ophouden. Ik heb de Amerikaanse trend gevolgd en voordat ik het zelf in de gaten had, was het te laat om het ongedaan te maken.

    Op een van de foto’s die ik met schroom presenteer, ziet u mijn voorste werkkamer tijdens avondlijke uren. Aan de wand rechts ziet u enkele oorkondes en getuigschriften netjes gerangschikt en gegroepeerd. Het is al erg genoeg dat ze er hangen dus laat ik helemaal in het midden wat ze voorstellen en waarom ze het waard zijn daar te hangen. Laat ik in het algemeen zeggen dat het om tamelijk schoolse prestaties gaat. Voor mijn veiligverkeersdiploma en de door een tamelijk lage officier geschreven tevredenheidsbetuiging wegens mijn voorbeeldige dienstplicht voor het vaderland was helaas geen plaats meer.

    Bovenstaand relaas is dus een reden te meer om nooit uit Amerika overwaaiende tendensen klakkeloos te volgen. Laat dit een les voor mij zijn voor de volgende keer.

     





    16-09-2018, 10:49 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:oorkonde,getuigschrift
    20-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.WARME VERVELING

     

     

    De dag waarop ik dit epistel schrijf staat op de kalender genoteerd als maandag de zestiende juli van het jaar tweeduizend achttien, een dag van verveling. Anders dan vrijdag de dertiende (de dag van het vermaledijde pech) en zaterdag de veertiende (Quatorze Juillet, de dag waarop de Franzosen (m/v) zich met de Franse slag op het nationale hart kloppen) is deze dag van verveling niet een jaarlijks of herhaaldelijk event (nieuw-Nederlands voor gebeurtenis), maar een eenmalig gebeuren. Dat wil zeggen: er zijn wel vaker dagen van verveling, maar ze zijn niet in een kalender vast te leggen en niet te voorspellen. Dat maakt ze ook zo verraderlijk; we zijn er slecht op voorbereid.

    Deze dag, zestien juli tweeduizend achttien, is typisch zo’n dag van verveling. Wat wil je ook: Wimbledon is ten einde, het WK in Rusland voetbal is geëindigd met een overwinning van een niet bijster bevlogen (zeg maar vervelend spelen) Frans elftal. (Dit in schrijnende tegenstelling met de famoos opspelende Belgen die wij nu even rode duivels moeten noemen.) En bovendien, als kers op de taart-der-verveling, houdt de Tour de France vandaag een rustdag. Redenen genoeg om deze dag terecht tot dag der verveling te proclameren.

    Wat ook niet bijdraagt aan het oplossen van de verveling is de aanhoudende warmte c.q. droogte. Goed voor de vakantiegangers en geen kwaad woord over hen, maar voor ons thuisblijvers en lijders aan de kwaal der verveling een kwelling. Wij kunnen natuurlijk de koelte verschaffende nabijgelegen loofbossen opzoeken en daar de bloemetjes buiten zetten. Wij kunnen ook, en dat zou mijn advies zijn, ons nederzetten en over de verveling een verkoelend verhaaltje schrijven. Waaraan toegevoegd een afkoelend buitje.

     

     





    20-07-2018, 00:00 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:verveling,warmte,verkoeling
    11-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mossen en mussen
     

    Enkele tv-meteorologen hebben in hun onmetelijke wijsheid voorspeld dat het fraaie, warme zomerweer (inclusief de droogte) nog wel een tijdje aanhoudt. Een maximum temperatuur van dik boven de dertig graden wordt niet onmogelijk geacht. Voor zonaanbidders op de stranden en voor barbecueënde campinggasten een aantrekkelijk vooruitzicht dat nauwelijks getemperd wordt door de eveneens weerkundige dooddoener dat deze hittegolf soms door enkele pittige onweersbuien  wordt afgelost.

    Over het weer gesproken, het lijkt erop – of vergis ik mij en is mijn feitelijke kennis van zaken door de warmte vertroebeld – dat de weersveranderingen zich meer en meer tussen extremen bewegen. Als het regent, regent het harder met meer watertoevoer per vierkante meter dan vroeger. De winters zijn gemiddeld niet meer zo koud als destijds, maar áls het vriest, dan kraakt het ook. Vraag het aan de weerdames en  dito heren uit De Bilt en Ukkel: weerrecords worden bij de vleet gebroken.

    Dat je, ondanks de hitte, nooit te oud bent om te leren, leert het volgende verhaal. Jarenlang, vanaf mijn vroegste jeugd tot heden, heb ik genoten van de uitspraak: “Het was zó warm: de mussen vielen dood van het dak.” En in mijn barre fantasieën zag ik de mussen die onze boerderij bevolken op een bloedhete dag in scharen van het pannendak vallen. Net als lemmingen die zich in panische angst vanaf de klippen in zee storten.

    Totdat een illustere schrijver van dagkalenderspreuken mij het volgende voorhield. Je ziet het helemaal verkeerd. De uitspraak moet luiden: “Het was zó warm: de mossen vielen van het dak.” Waarop ik terstond naar buiten liep om te kunnen constateren dat de geachte kalenderschrijver gelijk had. Door de hitte en de aanhoudende droogte liet het mos op onze schuurdaken los. En op een gegeven ogenblik schoof een deel van het mostapijt naar beneden en viel op de begane grond te pletter.

    Weer een illusie armer en een beetje kennis rijker bezie ik nu de weersontwikkelingen op korte en lange termijn. Komt er een tijd dat wij op onze zonnepanelen zonder probleem spiegeleieren kunnen bakken? En ’s winters sneeuwmassa’s inkuilen om die koude-energie later weer te gebruiken voor koeling en airco?

    Hoe het ook zij, wist u wel dat mosjes op het dak in een vochtige toestand prachtig zijn om naar te kijken? Daar kunnen natte mussen niet tegenop.

     





    11-07-2018, 11:56 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:mos,mosjes,warmte,zomerweer,
    30-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEGOOI IN HET WEERGLAS

    (Een verhaal uit de zomer 2009; nu herhaald wegens een dreigend aanstaande hittegolf begin juli 2018)


     

     

     

    Dat ons Nederlandse weer van het KNMI te De Bilt komt, weten wij sinds mensenheugenis. Maar ook daarvóór was er ook al weer. Dat kwam van de Deventer, Enkhuizer of Achterhoekse almanak. Maar die zijn aanmerkelijk minder betrouwbaar, want niet voor niets zeggen wij dat een almanak ‘een leugenzak’ is!

    Bij ons op het Achterhoekse platteland hechten wij bij het voorspellen van het weer nog steeds veel waarde aan de oude, vertrouwde boerenregels. Zoals de verwachting dat het ‘roerig weer’ wordt, met veel regen en wind, wanneer de fietsende schooljeugd op weg naar huis op de grindweg ontzettend te keer gaat. Of de stellige verwachting dat het morgen fraai herfstweer zal zijn, omdat vandaag de muggen zo opgewekt dansen in de laatste zonnestralen.

     

    Een ander oud vertrouwd hulpmiddel bij de voorspelling van het komende weer is nog steeds de barometer. Of zoals onze oude buren plegen te zeggen: het weerglas. Een echte klassiek weerglas heeft een wijzerplaat met twee wijzers daarboven: een met de hand instelbare vaste (koperen) wijzer en een zwarte, veranderlijke. Op de wijzerplaat zien we een schaalverdeling met een reeks cijfers, van 690 oplopend naar 780. De getallen geven het aantal millimeters kwikdruk aan. (Wanneer je dat getal met 4 vermenigvuldigt en even later weer door 3 deelt, krijg je de waarde in hectopascal.)  Wordt de luchtdruk minder, dan verschuift de (zwarte) veranderlijke wijzer naar links, naar lagere waarden. Stijgt de luchtdruk daarentegen, dan heb je kans dat de wijzer rechtsaf gaat en op 770 of zelfs 780 gaat staan. Op de schaalverdeling staat in vriendelijke bewoordingen wat je daarvan moet denken.

    De koperen, vaste wijzer, helpt je bij het zien van de grootte van de verandering. Je zet hem vandaag precies boven de veranderlijke wijzer en als die de neiging heeft te stijgen, dan kun je dat morgen zien aan het stukje schaalafstand tussen vaste en veranderlijke wijzer. Wel altijd even tegen het glas tikken wanneer je de stand opneemt! Vandaag, de dertigste dag van januari, een droge, heldere, licht vrieskoude dag, staat het weerglas op 767. ‘Mooi weer’ lees ik verheugd. Niet te vergelijken met een week geleden.

    Vanochtend een week geleden (23-1) kon ik mijn ogen niet geloven. De barometer in onze voorkeuken wees zo’n laag getal aan dat ik eerst dacht dat er sabotage of een misverstand in het spel was. Of een vuiltje in mijn oog. Het was dat ik er een foto van kon maken, anders had u gezegd dat ik raaskalde of slaapwandelde. Een stand van  … 718 mm kwikdruk. Je gelooft je ogen niet! Omgerekend in hectopascal: 957 hPa, een ongekend lage waarde die je alleen in theorie verwacht. Welke onzalige weersverschijnselen staan ons te wachten? Normaliter staat de barometer in de buurt van de 760 en bij het mooie, heldere vriesweer half januari op 775. En bij een beetje motregenachtig, mistig weer met zuidwestenwind en vijf graden dooi loopt het weerglas terug tot iets als 745. Maar deze morgen: 718! Nog nooit vertoond!

    Ik hoor u denken: wat een wonder! Die oude barometer deugt natuurlijk van geen kant, is volstrekt onbetrouwbaar en wijst maar wat aan. Daarom heb ik meteen het officiële weerstation hier in de buurt (Silvolde) geraadpleegd. Dat meldde een luchtdrukstand van 965.9 hPa, dus iets meer dan onze trouwe weersvoorspeller, maar niet veel. Het station zei er niet bij dat de luchtdruk extreem laag was, maar dat was natuurlijk wél zo.

    Op deze vrijdag de 23ste dacht ik het volgende. Een barometer is een weersvoorspeller. Hij zegt iets over komende weerstoestanden. Niets over het weer van vandaag, want dat zie ik wel als ik naar buiten kijk. De vraag is natuurlijk: nu het kwik vandaag zo extreem laag staat, welk weer hebben wij dan te verwachten? Ik kan het u nú nog niet zeggen, maar zal u er morgen over berichten. Onder de streep dus.

     

     

    Zaterdagochtend, vierentwintig uur later, is de situatie genormaliseerd. De oude barometer staat op 738 (omgerekend 984 hPa). Dat is nog wel wat laag, maar lang niet zo extreem als gisteren en de tendens is stijgend. Buiten is het praktisch windstil bij een temperatuur van drie graden plus.

    De verwoestende weersverwachting van gisteren is niet uitgekomen. Behalve wat hevige regenvlagen en zware windstoten is er niets bijzonders gebeurd, in tegenstelling tot Zuid-Frankrijk en het Baskenland waar de storm ontzettend heeft huisgehouden. Wel meldde Meteo Consult, de tegenhanger van het KNMI, dat gisteren de op-één-na laagste barometerstand ooit was geconstateerd. En ‘ooit’ duurt hier honderd jaar.

    Over onze oude barometer kan ik u nog een mooi verhaal vertellen. Dat doe ik een volgende keer. Goed?




     

     





    30-06-2018, 15:33 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:barometer,weerglas,hitte,hittegolf
    18-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gelegenheidslied

    Mijn vocale capaciteiten zijn niet echt om over naar huis te schrijven, maar een verhaaltje over mijn zanghistorie kan er nog wel af. Bovendien hoef je natuurlijk geen Pavarotti of Jan Smit te heten om graag te zingen en van gezang te houden.  Chronologisch gezien was het meester K., die de vijfde en een deel van de vierde klas van de lagere school onder zijn hoede had, de eerste die opmerkte dat een klein jongetje op de tweede bank een helder en zuiver klinkend stemmetje had. Meester K. overigens hield op twee manieren van muziek. In de eerste plaats begeleidde hij het zingen van zijn klas op zijn viool, daarnaast gebruikte hij zijn strijkstok om recalcitrante leerlingen mores te leren. Maar meester K. was ook degene die veel vrije tijd opofferde om met zijn klas een toneelspel-met-muziek in te studeren. Ik bedoel natuurlijk een musical, maar dat woord bestond toen nog niet. Meneer K. had het over een kinderoperette. Die heette Hans & Grietje en was gebaseerd op een sprookje van de gebroeders Grimm. In ieder geval besloot meester K., de vele en veelsoortige talenten in zijn klas overziend, dat het kleine jongetje op de tweede rij, ik dus, de rol van Hans moest vervullen.

     

     

    Hoe zoiets blijft hangen. Ook nu nog, na zoveel jaren, kan ik een stukje Hans & Grietje voor u zingen en opschrijven. De tekst heeft het niveau van de smartlap ‘Ach was ik maar bij moeder thuis gebleven’ en ook inhoudelijk zijn er wel wat overeenkomsten, maar het is niet sportief  de componist daar nu nog over aan te vallen. De opvoering van de kinderoperette Hans & Grietje werd trouwens een groot succes. Meester K. had eer van zijn werk.

     

    De hoogtepunten rijgen zich aan elkaar. Nauwelijks van de lagere school af en plaatsgenomen op de Mulo, kon ik opnieuw mijn zangkwaliteiten botvieren. Ditmaal was het meneer B. Met de B van Broos, want zo heette hij. Hij gaf zangles in alle eerste klassen van de 4-jarige Mulo. Hij leerde ons driestemmig zingen met behulp van een raadsel. Dat was de notatie waarmee meneer B. de muziek op het 5-lijntjesbord schreef: een cijfernotatie waar we niets van begrepen. Nóg hoor ik zijn zware stem door mijn hoofd galmen wanneer hij de begintonen van een lied aangaf. SOL-MI-DO!! In cijfers: 5-3-1.

    Maar hoe dan ook, onze klas zong als lijsters. Een stuk of vier meisjes waren de voortrekkers. Ze zongen de eerste stem zo mooi en overtuigend dat ze de hele klas meevoerden in een euforie. Zelfs wij de jongens, die de derde stem voor onze rekening namen, hadden er plezier in. Wanneer onze klas een nieuw lied perfect had ingestudeerd, beleefde meneer B. zijn big moment. Hij liep de klas uit, stuurde ons de grote hal in, en opende alle overige klasdeuren, waarna wij de hele school lieten horen hoe goed wij konden zingen. Geloof maar dat het klonk, daar in die oude school met de hoge zolderingen en de granieten gangvloer!

     

    Tijdens de twee volgende fases stond het zelf-zingen op een laag pitje. Niet dat het afgelopen was met het muziek maken, integendeel. Het was de tijd dat ik koralen, marsen en walsen meespeelde in de dorpsfanfare. Het was ook de tijd dat ik als concertmeester van het (kweek)schoolorkest deed alsof ik viool kon spelen. En of dat nog niet genoeg was vierde ik triomfen in het edele blokfluitspel. Iedereen had een gruwelijke hekel aan dat storende geblokfluit, maar ik vond het leuk om te doen.

    In de periode daarna, die van de dienstplichtigheid aan het vaderland, was er veel gelegenheid om te zingen, maar weinig aanleiding. Alleen met een biertje op, ’s avonds in de kantine, kon het gebeuren dat mijn stem zich voegde in het koor van dienstplichtige militairen die schunnige liedjes zongen, zoals het lied met de eenentwintig coupletten over de Franse meisjes die over allerlei bijzondere eigenschappen bleken te beschikken.

     

    Daarna brak de tijd aan dat ik iedere dag zong. Met mijn klas, waarbij ik de kinderen en mijzelf begeleidde op de piano. Een beetje schoolmeester of -juffrouw kan immers twee dingen: verhalen vertellen en zingen. Je kunt gevoeglijk alle weetvakken weglaten. Kinderen gaan naar school om veel en goed te bewegen (dus elke dag een uur gymles!), om te luisteren naar interessante, mooie, droevige en grappige verhalen en om te zingen, te tekenen en muziek te maken. De rest leren ze wel op straat. Een grapje natuurlijk, maar in mijn klas werd veel en graag gezongen. Kom daar nu eens om, denk ik wel eens in een sombere bui.

     

    Vanaf de tijd dat ik min of meer wetenschappelijk werk begon te doen, hebben mijn stembanden rust gekregen. Dat heeft hen geen goed gedaan. Rust roest, dat geldt ook voor stembanden. Als ik nu eens een liedje probeer te zingen, ben ik al na het derde couplet schor. Dat komt ervan als je je materiaal niet goed onderhoudt, zult u zeggen, waarmee u gelijk hebt.

     

    De gelegenheid mag dan de dief maken zoals het gezegde luidt, die gelegenheid zorgt er ook voor dat wij weer eens een liedje zingen. Want bij bijzondere gelegenheden en op ongeregelde tijdstippen verzamelt zich bij ons in de verbouwde schuur een stelletje ongeregeld.  Het zijn vrouwen en mannen uit de buurt die niet zo goed kunnen zingen, maar het wel graag doen. Samen zingen we dan liederen die geen enkel ander koor durft te zingen. Meestal zijn het liederen in dialect. Wat dacht u bijvoorbeeld van achterhoekse christmas carols? Of bijna verloren gegane mondeling overgeleverde platte versjes? Plat in een dubbele betekenis: vulgair en in dialect. U zou  hen eens moeten zien en liever ook nog horen: twintig zangeressen en zangers die zuiver, unosono en met gevoel voor drama, door mij begeleid op mijn trekzak, het fraaie lied van Gert-Jans haan zingen.

     

    Dit gelegenheidskoor heeft geen ledenlijst, noch bestuur. Men betaalt geen contributie. Er is ook geen programma; er zijn zelfs geen vaste voornemens. Het gaat zoals het gaat: bij gelegenheid staat een van de koorleden op en vraagt of het geen idee is samen weer eens wat te gaan zingen. Het is nog maar een voorstel. Wie weet komt het er nog eens van.

     

     





    18-06-2018, 10:57 Geschreven door terra38  
    Reageren (1)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:zingen,gelegenheidslied,gelegenheidskoor
    29-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Johann Sebastian en Josef

    Wij hoorden onlangs dat in de voormalige DDR de aandacht voor de menselijke fysiologie en in het bijzonder de fysiognomie, de gelaatkunde dus, onverminderd groot is. Dus even niet denken aan de onnatuurlijke spiermassa’s van de voormalige Oostduitse zwemsters en schaatsers. Ik heb het nu even over de min of meer normale, menselijke gelaatstrekken. Zoals het intelligente voorhoofd, de koddige wipneus, de op een misdadige aanleg wijzende vorm van de wenkbrauwen (Lombroso-type), de neuslengte (zonder enige twijfel ook in de DDR een teken van potentie) en de wilskrachtige kin. Nu ook de wonderen van de plastische bewerkingen in Leipzig zijn doorgedrongen, staan de bladen vol met reclames van instituten die je neus verkorten, je haarimplant verleggen, je rimpels smaakvol accentueren  en je oren minder laten flappen. En de vervaardigers van spiegels beleven gouden tijden, want iedereen wil het resultaat met eigen ogen kunnen zien.


     

    Uit alles blijkt de aandacht voor menselijke trekjes. Zo is het geen wonder dat de betonijzervlechter Josef Kubitschka uit Eisenach de aandacht trok van Frau Dr. Rosemarie Watsienich. Voor allen die Dr. Rosemarie niet kennen: zij is van huis uit forensisch anatoompatholoog met de gelaatstrek als specialisatie. Toen zij bij een van de vele bouwputten in Eisenach (‘het lijkt Amsterdam wel,’ mopperde zij) toevallig Josef aan het werk zag en haar blik op zijn tronie viel, werd zij bevallen door een grote opwinding. Een plaatje zegt meer dan duizend woorden wat zij voelde en wat wij bedoelen. Kijkt u maar met haar mee. (afbeelding 1)

    Dit is Josef. Wat valt ons op? Men kan van mening verschillen, maar de westerse haarsnit is absoluut opmerkelijk, ook nu nog, zovele jaren na de Wiedervereinigung. Daaruit blijkt maar weer hoe vooruitstrevend de ijzervlechters in de voormalige Arbeiter- en Bauernstaat waren. De iets vlezige lippen, de typische jukbotten en de veel te dicht bij elkaar staande ogen, welke samen voor een bangelijke gelaatsuitdrukking zorgen, tonen de nasleep van dezelfde arbeiders- en boerenstaat.

    Dr. Rosemarie ondertussen filosofeert over heel iets anders. Haar valt op hoe zeer deze eenvoudige, hardwerkende ijzervlechter qua gezicht lijkt op de grootste inwoner van Eisenach aller tijden: Johann Sebastian Bach. Geen gewone inwoner was hij, hij is hier in Eisenach geboren en getogen. Voorzichtig benadert Rosemarie Josef in zijn bouwput en vraagt hem of zij van zijn konterfeitsel een afdrukje mag maken. ‘Het is voor een goed doel’, zegt ze erbij.

    In het forensisch instituut van Eisenach vindt de voltrekking plaats. Josefs gezicht wordt bedekt met een speciale klei die geen rimpeltje onweersproken laat. Voor Dr. Rosemarie is dit routinewerk, aangezien zij wel eens vaker met dodenmaskers van doen heeft gehad, maar tegelijkertijd neemt haar opwinding toe nu zij op het punt staat de ultieme beeltenis van de grote Bach te maken. Om de herkenning te vergroten geeft zij betonijzeren Josef een pruik die hem, en met hem het hele gilde, nieuwe allure geeft. En werkelijk, niets is zo van invloed op je imago als een goed passende pruik. (Afbeelding 2)

    De volgende week maandag lezen wij in de Eisenacher Nachrichten dat ‘onze geachte mede-inwoonster Dr. Rosemarie Watsienich erin geslaagd is een exact passende en gelijkende afbeelding te maken van Johann Sebastian Bach. Te bezichtigen dinsdags tot/met vrijdags van 14 tot/met 17 uur tegen een entreeprijs van zegge en schrijve 8 Euro. ‘Verwacht wordt een grote toeloop’, schrijft de redacteur verder in zijn onnavolgbaar jargon, ‘men wordt aangeraden vroegtijdig een plaats te zoeken in de rij.’

    Maar, vervolg ik nu weer, dat is voor de inwoners van Eisenach niets bijzonders. Dat kennen ze nog van vóór de Wende. Schuifelend in rijen van drie doen ze er twee uur over om van de Elbchaussee  tot bij de voordeur van het forensisch instituut te komen. Na grondig gefouilleerd te zijn kom je dan tegenover de grote stadgenoot Johann Sebastian te staan. Zonder twijfel voor en na welke wende dan ooit de grootste componist aller tijden. Liefhebbend echtgenoot van twee evenzeer liefhebbende vrouwen en vader van een grote schare talentvolle kinderen. Componist van hemelse muziek. Dat kun je ook aan het beeld zien dat Dr. Rosemarie van hem heeft ontworpen. (Afbeelding 3.)

    Sommige beschouwers zijn buitengewoon opgetogen en beginnen spontaan te zingen van Jauchzet en Frohlocket! Anderen zeggen meesmuilend: “Maar dat is Josef, de betonijzervlechter. Zie je dat dan niet?” Zij gaan met bloedend hart bij de pakken neerzitten en zingen bedroefd: “Wir setzen uns mit Tränen nieder.” En ik neurie, hun wanhoop ziende en voelend wat zij voelen: “Blute nur, du liebes Herz.”










    29-05-2018, 00:00 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Johann Sebastian Bach
    10-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Balorig

    Iemand die onwrikbaar aan een ingenomen standpunt vasthoudt, noem je eigengereid. Wanneer dat vasthouden zonder enige reden gebeurt, terwijl iedereen er de onzin van inziet, noem je iemand eigenwijs. En wanneer dat vasthouden leidt tot een absurd recalcitrant gedrag, noem je die iemand balorig. Zich verzetten, de kont tegen de krib gooien, niet willen toegeven dat je opvatting er volkomen naast zit. Niet luisteren naar rede, iemand beledigen of hard beginnen te schelden omdat je niet wilt toegeven dat je ongelijk hebt: allemaal vormen van balorigheid. Sommige kinderen voelen zich vergeten en miskend en worden balorig omdat ze willen opvallen of hoognodig behoefte hebben aan aandacht. Anderen worden uit verveling balorig. Er is niets positiefs aan ‘balorig’, zou je kunnen zeggen, behalve dat het een mooi oud-nederlands woord is. Je moet het alleen nooit met dubbel l schrijven. Want daar wordt iedere neerlandicus balorig van.

    Op zulke ogenblikken is internet een fantastische vraagbaak. Wie wil leert alles over de herkomst van het woord en de verschillende betekenissen. Zo vertelt iemand mij dat balorig afstamt van bal-horig dat oorspronkelijk slechthorend betekent. En dan in de betekenis van ‘niet naar goede raad willen horen’. (Niet te verwarren met lichte of ernstige vormen van doofheid.) Op mijn tegenvraag of het dan eigenlijk niet beter mal-horig zou moeten zijn, heb ik tot op de dag van vandaag nog geen antwoord gekregen.

    In ieder geval weet ik nu dat balorig familie is van baldadig (slechte daden doen) en balsturig (moeilijk te besturen zijn). Interessant, zeg! Ik leer ook passende synoniemen: dwars, koppig, onwillig, tegendraads of weerspannig. Maar die leer ik niet echt, want die wist ik al.

    Onlangs schreef iemand een mooi verhaal over spijbelen. Ik herkende er heel veel in van mezelf. Bij mij was spijbelen een vorm van balorigheid. Bijvoorbeeld in de eerste jaren van de kweekschool waar ik mij bijna doodverveelde. Daarom trok ik herhaaldelijk samen met mijn vriend Willy H. op de zaterdagmorgen het vrije veld in, terwijl wij geacht werden het leslokaal op de school met een bezoek te vereren. In dat vrije veld lagen wij dan een half uurtje in de zon of speelden op onze blokfluiten het onvermijdelijke duet van “De twee Vinken” om vervolgens al lanterfantend twee uur te doen over de weg naar huis. Tot de directeur thuis een keer opbelde en aan mijn vader vroeg of deze wist waar zijn zoon uithing. Terwijl ik het zelf was die de telefoon opnam.

    “Dat durf je niet!” zeiden mijn klasgenoten. “In de kast kruipen en daar een heel lesuur doorbrengen.” En dan nog wel bij de zeer gevreesde leraar Nederlands K. Zoiets moet je nooit tegen een balorig iemand zeggen. Daarop kroop ik dus in de kast om te merken hoe kwaad leraar K. werd, die in de gaten kreeg dat er iets in de klas speelde waar hij geen vat op had. Maar wanneer u denkt dat ik, na afloop van de les toen leraar K. met ingehouden woede het leslokaal had verlaten, triomferend uit de kast kroop, hebt u het mis. Bleek en timide dacht ik met terugwerkende kracht na over de risico’s en de mogelijke gevolgen (bijv. van school gestuurd worden). Gelooft u mij, van balorigheid is nog nooit iemand wijzer en gelukkiger geworden.

    Met de jaren neemt de balorigheid af, constateer ik bij mezelf. De gesjeesde (prachtig woord!) gammastudent zou weer kunnen beweren dat er een, zij het negatieve, (cor)relatie bestaat tussen de mate van balorigheid en de leeftijd. Hoe meer jaren achter de rug, hoe minder balorig. Mijn grootste balorigheid heb ik achter mij gelaten, behalve als u aan mijn stokpaardjes komt. Dan ben ik als vanouds niet voor rede vatbaar.    

     

    Post Scriptum: Achter de stressfree UNIX bal, hieronder, die nog net zijn oren vrijlaat, verbergt zich ons aller vriend Olivier B. Bommel. Kapitein Walrus himself houdt een oogje in het zeil. Een klein beetje balorigheid kunnen wij Heer Bommel niet ontzeggen, zal zijn jonge vriend moeten toegeven.

    (Met dank aan de Haarlemse Teylers Ollie B. Bommel & Tom Poes poster, 1996)







    10-05-2018, 21:35 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:balorig,eigengereid,
    30-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwe G-rituelen

    Op gezette tijden breekt in het Bundeskanzleramt te Berlijn de pleuris uit. Er staat weer een G voor de deur, zegt de aspirant plaatsvervangend reserve derde woordvoerder van mevrouw Merkel op een vraag van een belangstellende BILD-verslaggever waar al die heisa goed voor is.

    Dezelfde verschijnselen doen zich voor in het presidentiële Macron-paleis te Parijs  en -  zij het versoberd gezien de komende BREXIT met een tikje Britse flegmatiek - in 10 Downing Street te London. Regeringsleiders maken zich op voor een nieuwe G-bijeenkomst.

    In ’s-Gravenhage (NL) wacht premier Rutte met ingehouden spanning af of hij deze keer wéér gepasseerd wordt. In Brussel blijft het stil, want het Belgische kabinet schijnt voor de zoveelste keer van plan demissionair te worden en de eerste de beste Vlaamse minister zegt dat het geen zin heeft om te gaan, want hij heeft geen mandaat en door de dreigende staking ook geen vervoer. Bovendien is hij bezig de rechterlijke macht onder druk te zetten, wat geen uitstel lijdt.

     

    In den beginne was er slechts één G. Dat was een vooruitziende Nederlandse onderneming met de naam ‘Grote Eén’. Volgens mij een grootgrutter in non-food. Al spoedig kreeg de rest van Europa, dat toen nog uit slechts zes landenleden bestond, lucht van het grote succes. Binnen de kortste keren werd er een G-6 in het leven geroepen, gevolgd door een G-8 waaraan ook niet-Europese natiën lid van werden. Niet zonder slag of stoot overigens. Want ieder land wil zijn eerste minister laten deelnemen aan G-rituelen, maar niet iedereen is uitverkoren.

    De laatste ontwikkeling is die van een G-20. Dat verbaast mij niet. Niets menselijks is regeringsleiders vreemd. Wie eenmaal op het internationale wereldpluche heeft gezeten, kan niet meer wennen aan het nationaal landelijke jute. En waarom Spanje wel en Portugal niet (of andersom)? vraagt men zich terecht af. Daardoor komt het dat er steeds een groter aantal landen toe- en geen enkel aftreedt.

     

    Het hoogtepunt van iedere G-bijeenkomst en zonder enige twijfel hét G-ritueel bij uitstek is de staatsiefoto ná afloop van de besprekingen en vóór de afsluitende slemp-, bras- en drinkpartijen. Wij zien regeringsleiders zenuwachtig binnenkomen in de staatsiefotozaal waar het betreffende regeringsgebouw omheen is gebouwd. Zo’n lege zaal met een streep in het midden. Aan de ene, achterkant van de streep bevindt zich een plankier, een meelijwekkend podium voor de tweede keus. Dat zijn plekken voor de minder belangrijke eerste-ministers die op weliswaar op een kleine verhoging mogen staan, maar dan wel op de tweede rij. De echt groten der aarde staan er vóór.

     

    Met af en toe slaande ruzie wordt een pikvolgorde verordonneerd en een rangorde vastgesteld. De gastheer en tevens voorzitter van de vergadering staat midden op de eerste rij. Dat is zijn voorrecht en dat is zowel aan hem te zien als hem áán te zien. Links en rechts van de voorzitter scharen zich de dames May en Merkel en hun mannelijke ambtsbroeders. Ze voegen elkaar zenuwachtig onnozele opmerkingen toe (zit mijn dasje goed?) net zolang tot de dienstdoende ceremoniemeester in het Esperanto, zodat iedereen het kan verstaan, om stilte en oplettendheid vraagt, zodat de digitale pers (schrijvend, mobielhanterend  en fotograferend, en dat allemaal tegelijkertijd) zijn werk kan doen. De pers bevindt zich trouwens op een eerbiedige afstand van de streep. Achter een speciaal daartoe aangebracht museum-koord dat normaliter het publiek verhindert de werken van Rembrandt en Rubens persoonlijk te bejegenen.

     

    Na drie weken, wanneer de foto’s van de ontwikkelcentrales komen, wordt er in de diverse ambtswoningen een nieuw blijk van aanwezigheid toegevoegd aan de rij G-foto’s die er al staat. De echtgenotes van de premier zetten na het stof afnemen de foto’s even recht. Het oog wil ook wat.

     

     

    Hieronder ziet u a) de regeringsleiders verenigd op de laatste G-13 vergadering in Bern (CH). Als toegift b) een toevallig onderonsje tussen respectievelijk de ministers-presidenten van het Verenigd Koninkrijk (UK) en Oostenrijk (A) .

     

     

     

     





    30-04-2018, 11:38 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:G-20,ritueel,EU,
    21-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geen gezicht!

    Bij de eerste zinnen gaat het al mis. Ik voel het. Tegenzin is de grootste vijand van een min en meer geslaagde tekst, ook op een weblog.  Als men van je verwacht dat je met behulp van een aantal woorden en zinnen een samenhangend verhaal schrijft over een onderwerp waarin je geen trek hebt, is de gehele exercitie vanaf het begin een hopeloze zaak. “Maar dan schrijf je toch gewoon niet,” zult u misschien tegenwerpen, “je bent toch vrij te schrijven wat en wanneer?” Dat is waar, maar soms komt iemand met een verzoek, een vraagje. Zoals deze:

    - Terra, velen van hen die af en toe iets schrijven op dit weblog, hebben als uniek kenmerk een avatar dat we thuis kunnen brengen. Een fotootje, een tekening, iets herkenbaars. Bij jouw stukjes staat er soms een scheve stapel roodachtige blokjes, daar lijkt het tenminste op, een logo blijkbaar, waar we geen touw aan vast kunnen knopen. Was het dat maar, zo’n brulboei of meerpaal, dan wisten waar we aan toe waren. Nu zien we iets en we weten niet wat. Waarom laat je niet gewoon een duidelijke foto van je gezicht zien, zodat we je ook op een schemerig bospad kunnen herkennen? -

     

    Twee vragen die om een duidelijk antwoord vragen.  Bovendien, het zij toegegeven, zijn het zinvolle vragen die zonder mitsen of maren beantwoord kunnen worden. Dat doe ik nu ook, maar ik vraag bij voorbaat excuus voor de belabberde tekst, want het gaat niet van harte.

    Bij mijn avatar – wie heeft trouwens dit woord, waarvan ik de betekenis niet ken, bedacht? – gaat het inderdaad om een logo. In vroeger tijden heb ik wel eens een tekst en een boekje geschreven over drie aspecten die iets met te maken hebben met de manier waarop wij lezen en wij kinderen op school dat leren. De drie zaken zijn achtereenvolgens de vaardigheid te kunnen lezen (aantal fouten, leestempo, woordherkenning, enzovoort, we noemen dat ‘technisch’ lezen,) in de tweede plaats het begrijpen van wat je leest (begrijpend lezen) en tenslotte als derde de kunst te kunnen opschrijven wat je hoort (het spellen, de correcte schrijfwijze van woorden kennen). Die zaken hebben met elkaar te maken, maar hoe zit het nu precies?

    Deze vraag heb ik geprobeerd te beantwoorden door te kijken naar de ontwikkeling van het lezen bij kinderen uit de Nederlandse basisschool, vanaf Groep 3 tot en met Groep 8, zes jaar lang, bij een grote groep kinderen van 24 scholen. Drie leesaspecten en zes jaar lezen-op-school, dat zorgt samen voor mijn logo: een merkwaardig gecompliceerde driehoek met drie zijden van elk zes blokjes. De Zweedse graficus Oscar Reutersvärd heeft hem bedacht en mij toegestaan het idee te gebruiken. Het is een zogenaamd onmogelijk figuur. Maar u ziet: niets is onmogelijk.

     

    Iedereen die fotografeert zal het volgende herkennen en beamen. De fotograaf zélf staat zelden op een foto. Hij of zij houdt er niet van gefotografeerd te worden, ook niet door iemand anders. Natuurlijk zijn er van mijn konterfeitsel wel eens foto’s gemaakt. Maar ik zou liegen als ik beweer met plezier te poseren. Daar komt bij dat mijn gezicht zo alledaags neutraal is dat ik er niemand mee lastig wil vallen.

    Tot aan juni van het vorige jaar. Ik was bezig geweest met het meest stoffige karweitje dat u zich kunt voorstellen: het schoonmaken en opruimen van mijn zolder. Dat is op onze oude boerderij zonder beschoten kap een open ruimte waarin de wind vrij spel heeft en waaraan de motten en spinnen het begrip eldorado hebben ontleend. Maar eens in het jubeljaar verplaatsen wij wat stof, zetten de talloze kisten, kratten en dozen op een iets andere plek en noemen dat opruimen. Toen ik na een worsteling met de spinnenwebben de trap naar beneden bereikte en een beetje frisse lucht tot mij nam, kwam het idee de buitenwereld het beeld van een vuile man te laten zien. (Niet dat van de vieze man, dat is volgens Kees van Kooten immers iemand anders zoals u weet.) Mevrouw Terra, die toevallig langskwam, maakte de foto.

     

    Zegt u nu zelf: zo iemand zou u toch niet toelaten op de heilige grond rondom en in uw woonhuis? Dit is immers geen gezicht? Geen ponum! Want wat zien wij? Lichtelijk flappende oren die een onordelijke witte baardgroei begrenzen. Wenkbrauwen van het Lombroso-type. Een vragende blik voorzien van een kalend voorhoofd dat de tekenen draagt van een wel zeer besmettelijke ziekte. Schurft misschien? Of misschien scheurbuik? Maar ik ben het wel degelijk.

    Ik ben het en ik ben het niet. Normaliter heb ik een tamelijk schoon gelaat en draag ik een vriendelijk ogende bril. Laten we zeggen dat de vuile man die u ziet mijn alter ego is. Daar zal deze echter niet blij mee zijn, maar dat is zijn probleem. In ieder geval ben ik niet degene die u ziet. In werkelijkheid ben ik heel iemand anders. Zo ziet u maar weer hoezeer beelden u op een verkeerd been kunnen zetten. Daarom dus maar geen portretje van mezelf als avatar. Liever mijn oude en vertrouwde onmogelijke driehoek. Met de wens dat de verbeelding moge zegevieren!

     

     





    21-04-2018, 00:00 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:gezicht, gelaat, avatar,
    05-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vergeetmijwelletjes


    Er was eens een tijd dat iemand mij vroeg Goethes Faust te lezen. Die iemand was ongetwijfeld een leraar Duits en van Faust herinner ik mij weinig meer dan een citaat dat ik voor deze gelegenheid van stal heb gehaald. “Zwei Seelen wohnen, ach! in meiner Brust.” Want dat is inderdaad het geval nu het onderwerp ‘feitenkennis’ ter sprake komt. Grof samengevat komt de discussie hierop neer, dat de ene helft van de mensheid vindt dat kinderen op school vooral veel feiten moeten leren kennen. Parate kennis, daar gaat het om! Terwijl de andere partij juist beweert dat kinderen geen feiten sec moeten kennen, maar procedures en strategieën om feiten op te sporen, te lezen (en te onthouden) en vervolgens toe te passen. Je kunt immers nooit alle belangrijke feiten onthouden en bovendien vergeet je de helft en is de rest overbodige ballast.


    Zoals zo vaak ben ik geen partij in deze discussie. Ik weet niet welke partij ik zal kiezen, omdat er volgens mij voor beide standpunten wel iets te zeggen valt. Mijn alter ego zegt wel eens dat ik nog eens zal overlijden aan besluiteloosheid, maar dat komt ervan wanneer je zwei seelen hebt die elk een eigen standpunt vertegenwoordigen. En ze zitten beide – ach! – in mijn borst.


    Vroeger als kind van de lagere school en latere mulo mocht ik mij verheugen in een grote en steeds groeiende feitenkennis. Wat ik zag en las, onthield ik. Vooral feiten op het gebied van aardrijkskunde, kennis der natuur en geschiedenis; zaken die wij tegenwoordig dan ook zaakvakken noemen. Ik moet wel zeggen dat mijn tamelijk goed ontwikkeld geheugen mij daarbij bijzonder van pas kwam. Want je moet, als je de provincies met hun hoofdsteden uit je hoofd kunt opzeggen, deze natuurlijk wel leren en onthouden, zodat de kennis paraat is als daarom gevraagd wordt door iemand die twijfelt bij de vraag naar de hoofdstad van Zeeland: Middelburg? Of toch Vlissingen of Axel? Het argument van de andere ziel in mijn borst, namelijk dat er niets zo handig is als een atlas (of een tom-tom) waar alles precies in staat en daarin op te zoeken wat je wilt weten, zodat je niet alles van buiten hoeft te kennen, kun je niet negeren, want daarvoor zit er wel iets te veel waars in.


    Andere zaken moeten ook meezitten. Zoals wonen in een huis met enkele kamers barstensvol boeken. En met ouders die beiden geslaagd zijn voor het diploma boekenwurm. Bladeren in een encyclopedie, daar heb ik mijn feitenkennis aan te danken. Gewoon Deel 6 bij de kop, boek laten openvallen om en nabij pagina 567 en dan gaan lezen. Je vindt altijd een geschikt, interessant onderwerp. Zoals over duiven.


    Winkler Prins Algemene Encyclopaedie - Deel 6 – (beginnend met) Delphi (eindigend met) Elseneur - pagina 567:  twee pagina’s vol met hoogstinteressante zaken betreffende duiven, het houden en melken van duiven, de duivensport. Aangevuld met twee pagina’s in full-color met illustraties van duiven. Zoals de fameuze kortsnavelige Engelse tuimelaar. Plus informatie over Duiven, toen een Liemers dorpje, nu een Vinex-lokatie. Het meest interessant is de notitie over de familie Van Duivenbode uit Leiden, die deze naam kreeg omdat zij tijdens het beleg in 1574 het contact met de Staatse troepen had weten te onderhouden met de hulp van postduiven. Wist u dat? Fascinerende parate kennis, toch?

     

    Langzamerhand heb ik mijn fascinatie voor parate feitenkennis overboord gegooid, maar onlangs, in een Duitse supermarkt bij ons net over de grens, kon ik het toch niet laten. Voor 5 euro kocht ik in de opruiming 845 pagina’s barstensvol feitjes en weetjes. Een kloek boekwerk over 25.000 dingen die verbluffen. In het Duits, dat wel, maar de feitjes trekken zich daar niets van aan. En bovendien zijn die dan ook nog netjes geordend in lijstjes. Zoals: de 11 grootste steden van China, gerangordend naar hun inwoneraantal. Wist u bijvoorbeeld dat Xian pas op de tiende plaats staat met 2.7 miljoen inwoners? En wist u hoe het tweede album van Madonna heette en wanneer het uitkwam? (Like A Virgin, 1984.) Allemaal van die weetzaken waarmee je op verjaardagen en feesten imponeert. (Ik moet dan altijd aan die boss in de BBC-serie The Office denken die ook altijd meedoet aan volstrekt zinloze quizzes.)


    Stel je nu eens voor dat je alles weet wat er in dit boek staat. Het is je parate kennis. Geen gegoegel of gezoek bij wikipedia en consorten. Voordat iemand het antwoord heeft opgezocht, heb je het al drie keer gegeven: het zit immers in je hoofd. Afroepbaar op elk moment van de dag.

    ·       Weet je wat ook helpt tegen hoofdpijn? - thee van wilgenschors

    ·       Zegt de naam Sébastien Érard je iets? -  beroemd pianobouwer

    ·       Welk land staat op de derde plaats bij de koperwinning? – Indonesië

    ·       Weet je welke planeet de op een na langste weg om de zon maakt? – Neptunus

    ·       Wie was in Spanje koning vóór Juan Carlos? – Alphons XIII

     

    U kunt zich niet voorstellen hoe blij ik ben dat ik dat allemaal niet of niet meer weet! Voor mij zijn het geen vergeetmijnietjes. Integendeel, het zijn vergeetmijwelletjes. Ik bewonder mensen die alles wel weten, en ook degenen die daar dikke boeken mee kunnen vullen, maar zelf houd ik mij daarbuiten. Momenteel althans, maar je weet natuurlijk nooit of parate kennis ooit nog weer eens populair wordt. In dat geval moeten we de bakens verzetten. Als we tenminste de betekenis van dat gezegde nog paraat hebben.

     

     

     






















    05-04-2018, 19:56 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:parate kennis, encyclopedie,
    27-03-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.WENDEN EN KEREN

    Een blokkendoos? Die kent u natuurlijk; dat hoef ik u dus niet meer uit te leggen.

    Het systeem is heel eenvoudig. Om te beginnen moet je ervoor zorgen dat alle twintig blokken zó met hun bovenkanten naast elkaar liggen dat je een mooie passende voorstelling ziet. Beroemd in dit verband zijn de sprookjes van de gebroeders Grimm. Twintig bovenkanten van twintig kubusjes, netjes tegen elkaar aan gelegd in vier rijen van vijf laten Roodkapje zien die toevallig op weg is naar grootmoeder. De wolf naast haar, de tong uit de bek, heeft zo te zien snode plannen.

    Neem nu de bovenste rij van vijf tussen de middelvingers en draai de hele rij een slag naar achteren (of naar voren, as you like it). Dan leg je de rij weg. Hetzelfde doe je met de tweede, de derde en de vierde rij. Gedraaide rijen leg je voorzichtig tegen de vorige aan. En o wonder, na vier keer draaien zie je een compleet nieuw sprookje. Bijvoorbeeld iemand die de gevaren van de rijstebrijberg heeft bedwongen en zich nu in Luilekkerland tegoed doet aan de gebraden eenden die ongevraagd in je mond vliegen. Het raadsel wordt tot een mysterie-van-de-blokkendoos, wanneer je merkt dat je kunt wenden en keren op heel veel verschillende manieren. Het is de kunst om steeds weer een ander sprookje tevoorschijn te toveren. Niet elke vorm van draaien en omkeren heeft een passend resultaat tot gevolg. Soms verschijnt Sneeuwwitje in het sprookje van Hans & Grietje en dat is natuurlijk nooit de bedoeling geweest van de Grimm Brothers.

    Over draaien, wenden en keren gesproken, wij herinneren ons allen nog de kubus van Rubic. Een handige Hongaar ontwikkelde een ingenieuze kubus met zes zijden in verschillende kleuren. Elke laag kon apart, los van de andere, en ongeacht welke kleur boven, links- of rechtsom draaien. De kunst was een geheel in de war geraakte kubus met zo weinig mogelijk draaibewegingen en in zo min mogelijk tijd weer een fatsoenlijk aanzien te geven, namelijk met éénkleurige zijden. Ikzelf werd er altijd ontzettend kriebelig van, maar mijn oudste zoon was er een meester in, ook al zat hij toentertijd nog maar in groep zeven van de basisschool.

    Net als met de blokkendoos moest de sleutel worden ontdekt. Want je maakt mij niet wijs dat er geen enkele systematiek in zit. Ik draaide tot ik een ons woog, met soms een aanvaardbaar resultaat. Mijn zoon keek even, deed een aantal slagen en klaar was kubus. Mijn zoon had er slag van, zei iemand treffend. Dat was waar, want hij kon het ook met andere draai-, wend- of keerdingen. Of ze nu rond, vierkant of driehoekig waren, het was hem om het even.


     

     

     

     

     

     








    27-03-2018, 00:00 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Tags:blokkendoos, Rubic, kubus,
    07-03-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Diploma's, oorkondes en getuigschriften

    Nee hoor, ik geloof hen niet. Ik geloof hen niet die beweren zonder enige vorm van respect en erkenning te kunnen. Werken met je hoofd of met je handen zonder dat er ooit iemand komt die enige lof betuigt voor wat je doet. Een complimentje, een schouderklop, een extra stevige handdruk, een aai over je bol, een koninklijke onderscheiding, een zoen van de juffrouw en een gemeend waarderend woordje van je baas. Iedereen leeft bij de gratie van het gevoel dat alles wat je doet er op enigerlei wijze toe doet. Echter, niet alleen trouw moet blijken, respect en waardering evenzo. Dat doen we onder andere met oorkondes en getuigschriften. Waarbij we bullen en diploma’s zodanig scharen dat ze onder de getuigschriften vallen.

    Het is wel duidelijk waarom wij onze toevlucht zoeken in déze manier van waardering. Complimentjes en van respect getuigende toespraken zijn vluchtig en sterven langzaam uit tot een onhoorbaar niveau. En de zoen van de juffrouw mag lang blijven hangen, hij droogt een keer op. De omhelzing en het schouderklopje verliezen op de duur hun lichamelijkheid, je weet drie maand later niet meer hoe het voelde wil ik maar zeggen.

    De oplossing is een stoffelijk blijk van waardering. En de stof kan bestaan uit papier (zoals daar zijn diploma’s. bankbiljetten en tegoedbonnen) of uit edel dan wel onedel metaal (zoals een gouden horloge, een medaille of een vierdaagsekruisje).

    Een tijd geleden was ik in de USA op bezoek bij een collega die er een typisch Amerikaanse gewoonte op na bleek te houden. Hij was niet de enige, merkte ik later. Wat is het geval? Om te imponeren op Europese bezoekers hebben Amerikaanse wetenschappers hun werkkamers op de diverse Colleges and Universities volgehangen met álle, ik herhaal álle, oorkondes en getuigschriften die zij hun eigen kunnen noemen. Allemaal eerlijk verdiend, thuis en op school, en soms verworven in sportieve evenementen. De collectie van genoemde collega varieerde van zijn zwemdiploma A (met het tien meter onderwaterzwemmen) via zijn  EHBO- en  kookdiploma (met erwtensoep als specialiteit) tot zijn Masters-Degree en PhD benevens de vermelding als rookie-van-het-jaar in de baseballcompetitie van South Carolina (beste achtervanger in één inning). In Vlaanderen en Nederland zouden wij zulke lieden als uitslovers bestempelen, maar goed, in de VS liggen de zaken blijkbaar anders.

    Enigszins blozend en met een gevoel van oprechte schaamte beken ik hier en nu dat ik, wat de oorkondes & getuigschriften betreft, mij niet heb kunnen verweren tegen de Amerikaanse invloeden. Er is wel een excuus voorradig, namelijk dat van de onwetendheid, maar als iedereen zo begint kunnen we wel ophouden. Ik heb de Amerikaanse trend gevolgd en voordat ik het zelf in de gaten had, was het te laat om het ongedaan te maken.

     

    Op een van de foto’s die ik met schroom presenteer, ziet u mijn werkkamer tijdens avondlijke uren. Aan de wand rechts ziet u enkele oorkondes en getuigschriften netjes gerangschikt en gegroepeerd. Het is al erg genoeg dat ze er hangen dus laat ik helemaal in het midden wat ze voorstellen en waarom ze het waard zijn daar te hangen. Laat ik in het algemeen zeggen dat het om tamelijk schoolse prestaties gaat. Bovenstaand relaas is dus een reden te meer om nooit uit Amerika overwaaiende tendensen klakkeloos te volgen. Laat dit een les voor mij zijn voor de volgende keer.

    Toegift: het mooiste diploma dat wij thuis bewaren en koesteren is het melkdiploma van mevrouw T. Het ultieme bewijs dat zij met theoretische kennis van zaken en praktische kunde Antje 35 en Hanna 4 op uitstekende wijze heeft gemolken. Met liefst 182 van de maximaal te behalen score van 200. Zo goed dat men na afloop kon zeggen dat allen: de examinator, de geslaagde kandidaat en de betreffende koeien, tevreden naar huis gingen.  De oorkonde wordt niet aan de muur maar in een map bewaard, aldus gevrijwaard van vocht en blekend licht. Uit het cijferlijstje kunt u ook afleiden dat mevrouw T. de hoogste waardering te beurt viel voor de zindelijkheid van haar handen en kleding. Wat later nóg steeds het geval was.

     

     







    07-03-2018, 18:15 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:diploma, getuigschrift, oorkonde,
    19-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Klokkenspel

    Je zou het niet zeggen, maar deze qua omvang en schoonheid onbeduidende kerktoren, die u hierbeneden ziet, herbergt een aantal fraaie en welluidende klokken. Sterker: een compleet carillon. Ieder kwartier speelt het mechanisch een aantal maten uit een topsong van vader Abraham of een strofe uit een vaderlands lied. En ieder uur wordt de uurslag voorafgegaan door een iets langer durend Valerius-gedenkklankje. Op vrijdag is er de markt, buiten op de Kerkstraat en de daarop aansluitende verkeersaders. Soms komt dan de echte beiaardier, beklimt één stenen en twee houten trappen, neemt plaats achter de speeltafel en slaat met zijn vuisten de klepels tegen de klokwanden zodat er een vrolijk wijsje tot de hoofden en oren van de marktbezoekers doordringt. En op de kerstmarkt eind december horen wij de herdertjes bij nachte in het veld liggen.

    Sommige mensen hebben een hekel aan kerkklokgeluiden. Mij vraagt nooit iemand wat, dus ook niet wat ik van het klokgelui vind. Maar als men mij zou vragen, zou ik antwoorden dat het mij niet te veel kan zijn. Want ik ben een echte liefhebber en ik heb gemakkelijk praten want ik woon zes kilometer verder weg. Maar geboren en getogen ben ik vlak náást de kerktoren, dus heb ik recht van spreken.

    In mijn heel jonge jaren hing er één klok in de toren. Oorspronkelijk waren het er twee, maar in de oorlog hebben de Duitsers de grootste uit de toren verwijderd om er geen ploegzwaarden maar oorlogstuig van te smeden. De overblijvende klok sloeg de halve en hele uren. Enkele tijdstippen kregen een voorkeursbehandeling. Zo luidde de klok iedere morgen om acht uur. (Voor ons een teken om aanstalten te maken naar school te gaan.) Hetzelfde deed hij om twaalf uur bij de middagpot en ’s avonds om negen uur om aan te geven dat het tijd was voor een bordje overheerlijke karnemelkse pap als dagsluiting vóór het naar bed gaan.

    En dan natuurlijk de bijzondere gelegenheden. Op nationale hoogtijdagen zoals Koninginnedag bracht de schooljeugd aan de weinige toehorende notabelen een aubade, voorafgegaan door klokgelui dat vrolijker scheen te klinken dan doordeweeks. Bij een overlijden van een dorpsbewoner luidde de klok twee maal: de eerste keer bij het overlijden zelf – ik hoor nog hoe mijn moeder aan de buren vroeg: wie is er dood? – en de tweede keer op het moment dat de begrafenisstoet de kerk verliet op weg naar het kerkhof. Misschien verbeeld ik het mij, maar het leek wel of de klok dan verdrietiger klonk.

    De klok werd geluid door de dynastie Schuurman. Ik bedoel de generaties barbiers annex kappers die naast de kerk woonden en naast hun dagelijkse arbeid de functie van klokkenluider uitoefenden. Kapper Schuurman had een sleutel van de kerktoren. Hij luidde met gebruikmaking van lichaamskracht. Niet door aan een klokkentouw te gaan hangen, nee, in onze toren gebeurde dat op een andere, vernuftigere manier, met hendels die aan beugels aan de muur zaten. Door die hendels te bewegen gingen de klokken luiden. Daarover gaat het slot van dit verhaal.

    Eens, in 1944, tegen het eind van de oorlog, zag de zoon van klokkenluider Schuurman dat de kerktorendeur open stond waarop hij met een vriendje de toren in ging. "Zullen we de klokken gaan luiden? Goed. Dan neem jij het ene stel beugels (van de grote, door de bezetters weggehaalde klok) en ik het andere paar." Aldus sprak de klokkenluiderszoon. (Hij dacht: natuurlijk doe ik het niet écht, ik doe alsof.)

    Zo gedaan. De knapen pakten de hendels en begonnen uit alle macht te trekken en te duwen. Waarop plotseling het gehele dorp opgeschrikt werd door angstig, doordringend klokgelui. De notabelen uit het naburige gemeentehuis stroomden toe alsmede de complete buurt. Luchtalarm? De schuilkelder in? Veel erger was het dat een aantal Duitse soldaten kwam aangelopen die een of andere sabotageactie vermoedden. Het liep met een sisser af.

    Later bleek dat zelfs een klokkenluiderszoon zich kan vergissen. Hij zelf trok – zogenaamd - aan de hendels van de ontbrekende klok. Zijn vriendje aan de echte.

    --------------

     De mooie aquarel van onze dorpskerk is ± 1960 gemaakt door Piet te Lintum.  

     





    19-02-2018, 00:00 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Tags:dorpskerk,klokken,carillon
    10-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kuikengebroed

    Een tijdje geleden kon u op dit weblog het droeve verhaal lezen over een verkeersongeluk dat onlangs op de weg voor ons huis plaatsvond. Een voorval waarbij een van onze krielen op tragische wijze het leven liet. Het verhaaltje besloot met de vaststelling dat de begrafenis zich afspeelde uitgerekend op de dag dat ik een andere (broedse) kip op eieren had gezet teneinde te proberen nakomelingschap te verwekken. Eenvoudiger gezegd: ik leende zeven bevruchte eieren uit de toom van onze buurman en legde die in een kistje met stro onder mijn broedse kriel. Want kippen en in het bijzonder krielen zijn niet eenkennig. Zij broeden eieren uit, of het nu eigen teelt is of niet.

    Ongeveer drie weken en drie dagen duurt het broedproces. In deze tijd zit mijn kriel letterlijk te broeden op het probleem wat de beste manier is nalatenschap te verwekken en nadien op te voeden. Mijn kriel besloot de eerste broeddag al dat twee eieren niet in aanmerking kwamen. Het ene gooide ze met een ferme mep van haar poot uit het kistje en het andere (achteraf zo te zien beschadigde) ei liet ze in een hoekje koud worden. Na de derde dag had ze de smaak te pakken. Ze zat stilletjes voor zich uit te broeden dat het een aard had. Heel af en toe kwam ze van het nest om te eten en te drinken.

    Een week geleden, op een zondag nota bene, precies drie weken plus één dag later, was het zover. Toen ik in de vroege ochtend goeiemorgen kwam zeggen, merkte ik meteen hoe de vlag er bij stond. We konden hem uitsteken: vijf piepkleine geelbruine kuikens! Trots liet een kloekende kriel mij haar kroost zien.

    De kleine kuikens voelen zich zo te zien opperbest. Het grootste deel van de dag zitten ze nog onder moeders vleugels. Af en toe brengt mama hen naar het bakje met kuikenvoer en het drinkautomaatje. Maar je hoeft hen niet te leren waar het eten en drinken staat. Ook niet waar Abraham de mosterd haalt.

    We hopen natuurlijk dat het goed gaat met onze kuikens. Ze zijn in ieder geval met een hoeraatje begroet. En we hebben gehoord dat alle vogels uit de omgeving werken aan een spandoek met het opschrift: welkom in de buurt!



     

     

     

     

     





    10-02-2018, 15:05 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:kuikens
    02-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lintjesregen

    Zo af en toe, meestal één keer per jaar wanneer Zijne Majesteit zijn verjaardag viert, ontvangen diverse personen in den lande een lintje. Zij of hij wordt bijvoorbeeld Lid of Ridder in de Orde van Oranje-Nassau en als draagbaar teken daarvan wordt haar of hem een medaille opgespeld en een bos bloemen overhandigd. Voor de betrokkene en haar of zijn familie is het een hoogtijdag, een dag om te onthouden.

    Neem nu meneer Voorschoten, Henk van zijn voornaam. Ruim dertig jaar heeft hij, zij het met wisselend succes, de gemeenschap gediend. Aanvankelijk als materiaalman bij de plaatselijke zaterdagmiddagvoetbalclub ADBR (Afschaffen Die Buitenspel Regel), later als de grote man achter de gescheiden inzameling van oud ijzer en niet-gestolen koper, lompen, papier en oplaadbare batterijen ten bate van het goede doel. In dit kader (dat van het lintje) mogen we de jaren niet vergeten dat Henk in de schaduwfractie van de PvdA in de gemeenteraad zat.

    Maar boven alles kennen we Henk als een raadgever en inspirator, waarbij zijn nogal bemoeizuchtig karakter haast vanzelf een faciliterende werking heeft. Want Henk bemoeit zich overal mee, heeft voor elke ziekte een remedie, en voor ieder die naar hem luistert een goed woord. Vandaag echter vervallen alle kritische commentaren, want vandaag is het Henk zijn dag. Hij krijgt een lintje.

     

    Om te worden onderscheiden moet iemand of een aantal personen je voordragen. Want van de burgemeester, die de onderscheiding zal uitreiken, kunnen wij niet eisen dat zij alle kwaliteiten die iemand van iemand anders onderscheidt, kent. Laat staan van Zijne Majesteit, uit wiens naam iemand wordt onderscheiden. De burgemeester moet noodzakelijkerwijs kunnen afgaan op het oordeel van lieden die meneer Voorschoten aanbevelen.

    Grosso modo kunnen wij rond deze gang van zaken twee andere zaken vaststellen.  In de eerste plaats komen de meeste onderscheidingen terecht bij mensen die ze verdienen. Niet allen in gelijke mate en er bevinden zich ook onverdienstelijke lieden onder de gelauwerden, maar dat zijn uitzonderingen. In de tweede plaats is iedere onderscheiden persoon blij en trots op het eremetaal aan het lint. Meneer Voorschoten zegt wel dat het hem niet zoveel doet, maar dat is ver bezijden de waarheid. Zie hem eens pronken met zijn draagmedaille die bewijst dat hij zich lid mag noemen van de orde. Thuis laat meneer Voorschoten los dat hij eigenlijk verwacht had ridder te worden. Maar hier zien we weer zijn bemoeizieke geest die het liefste zelf Zijne Majesteit terzake had geadviseerd.

    Blijft staan dat deze dag der onderscheidingen voor praktisch iedere betrokkene een echte feestdag is. Voor de burgemeester die haar ambtsketting weer eens fier kan tonen, voor de partner van de nieuwe lintjesdrager die bedenkt hoe zij hiermee anderen de ogen kan uitsteken, voor de vrienden en bekenden die voorgedragen hebben en hun moeite beloond zien, en tenslotte voor Zijne Majesteit zelf die een landgenoot blij en gelukkig heeft gemaakt.

     

    En jij zelf, beste weblogschrijver, ben jij wel eens onderscheiden? Wanneer en waarvoor dan wel, als wij zo vrij mogen zijn te vragen? Ik kan u mededelen dat ik nooit koninklijk ben onderscheiden en ook nooit geen onderscheiding zal ontvangen op welke dag des oordeels dan ook. De reden is heel eenvoudig. Ik ben van nature solist, heb geen sociaal netwerk dat bereid is mij voor te dragen, heb bij geen enkele firma, bedrijf of instelling een bepaald aantal jaren gewerkt waarbij je automatisch onderscheiden wordt, en ik verricht geen belangrijk (vrijwilligers)werk ten bate van de mij omringende gemeenschap. De enige onderscheiding die ik letterlijk met enig bloed, zweet en tranen heb verworven, is het speldje MLV (Militaire Lichamelijke Vaardigheid) in blauw (ik kan dus goed zwemmen) waar ik geheel vrijwillig tijdens mijn militaire dienstplicht voor heb gevochten. Ik ben er niet mee onderscheiden, want ik heb het mezelf moeten opspelden.

    Ik prijs mij dus gelukkig een sportief speldje te bezitten, maar meer zit er niet in. Terwijl ik toch voor zovelen een steun en toeverlaat ben. Al was het maar door de opbeurende, troostende verhaaltjes die ik hier op het weblog schrijf.

    Vergissen wij ons, beste schrijver, of bespeuren wij hier toch een niet bij deze dag passende ondertoon? En zweem van verongelijktheid en afgunst? Gemis aan erkenning, aanzien en respect? Nee hoor, pleeg ik dan altijd oprecht te antwoorden, het is de kift.

     

    Ja, het is een mooie dag, zo’n lintjesdag. Je merkt het aan alles. De oranjebitter staat koud, de mobieltjes en digitaaltjes in de aanslag, de nationale driekleur die zich van haar mooiste kanten laat zien, de toespraak nog even vlug gerepeteerd tijdens het douchen, de verzameling clichés geordend, het feestvarken zichtbaar onder de indruk. Een dag om nooit te vergeten!

     

    Noten:

    *1 De koninklijke onderscheiding die u hieronder ergens ziet, is van Pa. Niet teruggestuurd na zijn overlijden onder het motto: eens gegeven, blijft gegeven.

    *2 De talrijke fietsvierdaagsemedailles zijn van mijn echtgenote, net als het strikje.







    02-02-2018, 11:22 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:lintje, koninklijke onderscheiding,
    Archief per week
  • 05/04-11/04 2021
  • 25/01-31/01 2021
  • 23/11-29/11 2020
  • 19/10-25/10 2020
  • 05/10-11/10 2020
  • 29/06-05/07 2020
  • 04/05-10/05 2020
  • 20/04-26/04 2020
  • 13/01-19/01 2020
  • 30/12-05/01 2020
  • 25/11-01/12 2019
  • 11/11-17/11 2019
  • 16/09-22/09 2019
  • 22/07-28/07 2019
  • 24/06-30/06 2019
  • 13/05-19/05 2019
  • 15/04-21/04 2019
  • 01/04-07/04 2019
  • 11/02-17/02 2019
  • 07/01-13/01 2019
  • 24/12-30/12 2018
  • 26/11-02/12 2018
  • 15/10-21/10 2018
  • 01/10-07/10 2018
  • 10/09-16/09 2018
  • 16/07-22/07 2018
  • 09/07-15/07 2018
  • 25/06-01/07 2018
  • 18/06-24/06 2018
  • 28/05-03/06 2018
  • 07/05-13/05 2018
  • 30/04-06/05 2018
  • 16/04-22/04 2018
  • 02/04-08/04 2018
  • 26/03-01/04 2018
  • 05/03-11/03 2018
  • 19/02-25/02 2018
  • 05/02-11/02 2018
  • 29/01-04/02 2018
  • 15/01-21/01 2018
  • 01/01-07/01 2018
  • 11/12-17/12 2017
  • 27/11-03/12 2017
  • 02/10-08/10 2017
  • 28/08-03/09 2017
  • 21/08-27/08 2017
  • 31/07-06/08 2017
  • 24/07-30/07 2017
  • 03/07-09/07 2017
  • 19/06-25/06 2017
  • 22/05-28/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 10/04-16/04 2017
  • 27/03-02/04 2017
  • 27/02-05/03 2017
  • 20/02-26/02 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 16/01-22/01 2017
  • 09/01-15/01 2017
  • 19/12-25/12 2016
  • 28/11-04/12 2016
  • 07/11-13/11 2016
  • 17/10-23/10 2016
  • 10/10-16/10 2016
  • 19/09-25/09 2016
  • 12/09-18/09 2016
  • 01/08-07/08 2016
  • 11/07-17/07 2016
  • 22/02-28/02 2016
  • 07/12-13/12 2015
  • 23/11-29/11 2015
  • 09/11-15/11 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 14/09-20/09 2015
  • 17/08-23/08 2015
  • 10/08-16/08 2015
  • 27/07-02/08 2015
  • 20/07-26/07 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 18/05-24/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 02/02-08/02 2015
  • 26/01-01/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 22/12-28/12 2014
  • 15/12-21/12 2014
  • 08/12-14/12 2014
  • 24/11-30/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 27/10-02/11 2014
  • 06/10-12/10 2014
  • 15/09-21/09 2014
  • 08/09-14/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 11/08-17/08 2014
  • 04/08-10/08 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 30/06-06/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 02/06-08/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 05/05-11/05 2014
  • 21/04-27/04 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 24/02-02/03 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 13/01-19/01 2014
  • 06/01-12/01 2014
  • 31/12-06/01 2013
  • 16/12-22/12 2013
  • 09/12-15/12 2013
  • 02/12-08/12 2013
  • 25/11-01/12 2013
  • 18/11-24/11 2013
  • 11/11-17/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 21/10-27/10 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 07/10-13/10 2013
  • 30/09-06/10 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 16/09-22/09 2013
  • 09/09-15/09 2013
  • 02/09-08/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 17/06-23/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 20/05-26/05 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 08/04-14/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 25/02-03/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 28/01-03/02 2013
  • 14/01-20/01 2013
  • 17/12-23/12 2012
  • 10/12-16/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 04/06-10/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 09/04-15/04 2012
  • 02/04-08/04 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 06/02-12/02 2012
  • 30/01-05/02 2012
  • 23/01-29/01 2012
  • 16/01-22/01 2012
  • 09/01-15/01 2012
  • 26/12-01/01 2012
  • 12/12-18/12 2011
  • 28/11-04/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/07-31/07 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 04/07-10/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 30/05-05/06 2011
  • 23/05-29/05 2011
  • 09/05-15/05 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 25/04-01/05 2011
  • 11/04-17/04 2011
  • 04/04-10/04 2011
  • 28/03-03/04 2011
  • 21/03-27/03 2011
  • 14/03-20/03 2011
  • 28/02-06/03 2011
  • 21/02-27/02 2011
  • 14/02-20/02 2011
  • 31/01-06/02 2011
  • 24/01-30/01 2011
  • 17/01-23/01 2011
  • 10/01-16/01 2011
  • 03/01-09/01 2011
  • 20/12-26/12 2010
  • 22/11-28/11 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 16/08-22/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 14/12-20/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 03/08-09/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Zoeken in blog



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Meer blogs