terra's memories
Inhoud blog
  • NAGELTAK
  • Paaseieren
  • Meimarkt
  • Knippen en scheren
  • Kantoor aan huis
  • Bomen over bomen
  • Muzikaal de grens over
  • Toetje
  • Draaitafel
  • Oorkondes en Getuigschriften
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Aanbevolen adressen
  • Spinnenkop
  • opgeschreven herinneringen
    06-02-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Welkom met een groet
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Beste lezeressen en lezers, beste vrienden en vriendinnen van verhalen over het verleden, geachte dames en heren,

    Omdat ik nog niet weet wie mijn verhalen gaat lezen, weet ik ook niet goed hoe ik u moet aanspreken. Niettemin heet ik u hartelijk welkom op dit blog. Ik hoop hier met een zekere frequentie verhalen te publiceren over persoonlijke herinneringen en ervaringen. Dat doe ik om twee redenen. Allereerst omdat ik graag schrijf. In de tweede plaats omdat het opschrijven van herinneringen en verhalen-van-vroeger mij dwingt om nog eens goed na te denken over dat verleden. Bijvoorbeeld over het waarheidsgehalte van wat ik schrijf. Iets is al heel lang verleden tijd en beiden, u en ik, lezer en schrijver, zullen zich wellicht afvragen: is dit precies zo gebeurd? En: was dat wel zo of dénk je maar dat het zo was zoals je schrijft?

    Schrijven is, anders dan wat u misschien dacht, een twee-richtingen proces. Een schrijver zet iets op papier en hoopt dat de lezer het op déze manier zal willen begrijpen en interpreteren. Maar de lezer zou er wel eens heel anders over kunnen denken, daar moet de schrijver zich van bewust zijn.

    Dat geldt ook voor mijn verhalen. Ik schrijf over zaken uit mijn persoonlijk verleden. Ik schrijf natuurlijk ook met een bedoeling: ik hoop dat ik u vermaak, dat ik hier en daar bij u een glimlach ontlok. Of juist andersom: dat wat ik schrijf u ontroert en even stil maakt. Al naar gelang het verhaal. Ik schrijf ook zoals mijn snavel gebekt is, namelijk met een eigen stijl. Ik hoop dat wij elkaar zullen bereiken en aanvoelen.

    In ieder geval bedank ik bij voorbaat iedereen voor haar of zijn komst hier op dit blog. Ik wens u veel leesgenot!



    Nootje: (1) De verhalen staan na deze begroeting, chronologisch gezien, in omgekeerde volgorde van verschijnen, dus de jongste eerst en de oudste achteraan. Dat geeft niet, want ieder verhaal staat op zichzelf. Bovendien zijn alle verhalen mij even lief.




    06-02-2009, 00:00 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (11 Stemmen)
    Tags:Terracidus,Terra Acidus,autobiografisch,herinneringen
    17-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.NAGELTAK

    Dit is zonder enige twijfel een nagelhoutje. Sommige houtjes zijn om op te bijten, maar dit houtje dient om te vijlen, te polijsten en om rafels te verwijderen. Deze is toevallig rood/bruin, maar je hebt ze waarschijnlijk ook in andere kleuren.

    Behalve nagelhoutjes heb je ook nageltakken. Misschien wist u dat niet en dat is geen wonder en nog veel minder een schande. Want ook het groene en het witte boekje kennen geen nageltak. Zelfs meneer Van Daale met zijn woordenboek laat ons in het ongewisse. En navraag bij mevrouw Google levert niets op behalve de wedervraag: een nageltak ken ik niet, maar bedoelde u misschien nagellak?

     

    Ieder jaar, ongeveer tegen moederdag, dus rond de tiende mei, bloeit de sering. Wit of paars. Met kostelijke bloemtrossen die omringd worden door tere groene bladeren en een bedwelmende geur. Uit mijn jeugd herinner ik mij de twee grote seringenstruiken in onze voortuin en wanneer de tijd gekomen was vroeg Ma aan mij of ik bossen seringen wilde snijden. Waarop ik het keukentrapje uit de schuur haalde en met gevaar voor lijf en leden de wiebelende trap beklom en met het broodmes de houtige stelen doorkliefde. Ma sneed dan de stelen schuin door en stelde voor buren, familie, vrienden en bekenden boeketten samen die dan vervolgens weer door de kinderen werden bezorgd. Binnen de kortste keren geurde het hele dorp naar Ma’s seringen.

     

    Ik zal u nog verder uit de droom helpen. Hebt u zo’n seringenbloempje wel eens goed bekeken? Moet je doen, zei mevrouw Terra tegen mij, dan zie je hoe sprekend zo’n seringenbloem lijkt op een nagel. Op een kruidnagel. Kijk maar. (Zie hieronder: 't witte zijn de seringbloempjes, 't donkere zijn de kruidnagels.) Kruid met een d. Kruid van kruidenier en kruidvat, van kruiderijen en specerijen. Wanneer mevrouw T. rode kool bereidde, voegde zij er enkele kruidnagelen aan toe. Je moet ze vastpinnen op een stukje ui, zei ze, want anders raak je ze kwijt en wanneer je er tijdens de maaltijd per ongeluk eentje in je mond krijgt, schrik je, want ze zijn niet om te (vr)eten.    

     





    17-05-2019, 15:44 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:kruid,kruidnagel,seringen
    17-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Paaseieren

    Ieder jaar opnieuw om deze tijd verwonder ik mij over mijn paaseieren. Ik neem ze even voorzichtig uit de vitrinekast waarin ze staan te pronken, schud ze of ik hun versteende dooier nog hoor rammelen, maar vooral geniet ik van de ongeëvenaarde figuratieve kleurenpracht die ze uitstralen.

     

    Ik pronk met andermans veren, ik geef het toe. Mijn kunstzinnig aangelegde jongste broer heeft ze veertig jaar geleden in onbewaakte ogenblikken vervaardigd. Sommige eieren heeft hij eerst uitgeblazen en toen beschilderd. Andere heeft hij oerend hard gekookt, laten afkoelen en daarna van fraaie bloemmotieven voorzien.

    Na zijn overlijden enkele jaren geleden zijn ze in mijn vitrine terechtgekomen, waar ze het hele jaar door mooi staan te zijn en de Goede Week vóór Pasen extra aandacht krijgen. Ik laat er U een paar zien.

     

    Ze zijn ook erg geschikt om u allen prettige Paasdagen mee te wensen. Wat ik hierbij doe.

     

     







    17-04-2019, 15:53 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:paaseieren
    03-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Meimarkt

    Eerst kom je op de veemarkt. Daar is het op deze ochtend gezellig druk, maar als je werkelijk wat beleven wilt moet je vroeger opstaan. De veehandelaren met hun kaki stofjassen, petten, sigaren-in-de-mond, portefeuilles-aan-kettingen en rotan stokjes zijn al vanaf vijf uur in de weer met hun handel en wandel. Achter de veemarkt is de lapjes- en groentemarkt. Op deze meimarkt kun je over de koppen lopen en alles kopen wat een mens nodig heeft of eigenlijk best kan missen.

    Omdat ik niet zo goed tegen een verblijf in een drukke menigte kan, verdwijn ik stiekem even naar de zijkanten van markt, daar waar het rustig is, ook vandaag, en daar waar de handelaren op hun vaste klanten wachten, meimarkt of niet.

    Ergens heeft iemand een simpele marktkraam ingericht, bestaande uit een paar schragen met een tafelblad erop. Links en rechts staat de koopwaar in zijn ingepakte vorm, in het midden staat een ouderwetse koffergrammofoon. Zo eentje waar een grote hoorn bij hoort, hier verborgen in een resonantiekist, met daarboven het draaiplateau met de slinger. Aanvankelijk ben ik de enige die stil blijft staan om te zien wat voor wonderlijks hier nu weer gebeurt. De uitbater van de negotie schijnt dat niet te deren. Het is een enigszins artistiek uitziende vijftiger met een dito hoed. Hij wacht tot er drie mensen naar hem staan te kijken.

    Dan begint het wonder. De man-met-hoed haalt een 78-toeren schellakplaat uit diens bruine papieren His Master’s Voice-hoes en legt die voorzichtig - met je vingers tegen de rand -  op de speeltafel. Hij maakt een aantal slagen met de slinger, waarschijnlijk om ergens een veer op te winden. Met een bedachtzame beweging zet hij de naald op de begingroef. Wij horen muziek! Van een Weens salonorkest, of van een of andere Amsterdamse Politiekapel, of van The Ramblers met Theo Uden Masman, ik ben het vergeten.

    Plotseling pakt de marktvirtuoos ergens uit een doos een fluitje en begint met de grammofoon mee te spelen. Zo’n klein driehoekig bamboe panfluitje is het en de man blijkt een ware meester te zijn. Hoe vrolijk klinkt plotseling de muziek nu er ergens hoge, zuivere, doordringende tonen aan worden toegevoegd! Bij het volgende nummer bespeelt de muzikant zo’n Ierse metalen blokfluit, maar even virtuoos en artistiek. Bij het derde nummer legt hij een plakje plastic op zijn tong en begint fantastische vogelgeluiden te maken die subliem bij de muziek passen.

    Van de wind kan niemand leven en van gratis vogelgeluiden evenmin. Daarom stopt de muzikant zijn grammofoonspel en doet de inmiddels samengekomen goegemeente de suggestie bij hem een muziekinstrumentje te kopen. Zo’n Irish whisle of een panfluitje, desnoods een tongfluitje. Ik koop een tongfluitje. Voor vijftig cent het stuk en drie voor een gulden.

     

    Ze zijn er nog. Enkele jaren geleden zag ik op een zomerse braderie bij ons in het dorp een koopman mooi houten kinderspeelgoed verkopen. Hij maakte er prachtige vogelgeluiden bij. Ik zag ze liggen: flinterdunne plakjes plastic, gevouwen tussen rood of wit karton in de vorm van een halve maan en daar weer omheen een metalen stripje om het geheel bij elkaar te houden. Leg het gevalletje op je tong, blaas er lucht langs vanuit je luchtpijp via het plastic op je tong en dan tussen je tanden door naar buiten. Je kunt nu de mooiste vogelmuziek maken. Voor één euro het stuk en drie voor twee. Zwaluwgekwetter of een vinkenslag. Bijna net zo mooi als de hemelse tonen van onze echte zanglijster thuis.

     

     





    03-04-2019, 19:13 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:tongfluitje,muziekinstrument
    16-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Knippen en scheren

    Ik heb een hekel aan kappers. Ik haat mensen die het weinige haar dat mij nog rest te lijf gaan met tondeuse, schaar en kam. Dat heb ik van mijn jongste zoon die vanaf de tweede keer – de eerste keer wist hij nog niet wat hem boven het hoofd hing – met geen mogelijkheid te bewegen was in de auto te klimmen wanneer hij ook maar vermoedde dat we op weg gingen naar de kapper. Terwijl de man zo zijn best deed hem gerust en op zijn gemak te stellen.

    Het ligt niet aan het knip- en scheergereedschap, niet aan het instrumentarium. Het ligt aan de vreemde handen die, gewapend met dat instrumentarium, aan mijn haren zitten te frunniken. De vrolijke jonge kapster die mij knipt, is daar buitengewoon bedreven in. Ze doet alles met enkel schaar en kam. Geen gedoe met zo’n ronkende, elektrisch aangedreven tondeuse, nee hoor, louter handwerk. Wanneer zij met haar schaar en rechterhand de topjes van mijn strengetje haar wegknipt, rust haar kammetje bevallig tussen de vingers van haar linkerhand die er ook nog voor zorgen dat het strengetje zodanig strak gespannen is dat de andere hand het kan knippen. Nee, over het vakmanschap van deze dame hoeft geen enkele twijfel te bestaan. Kijk maar eens hoe geroutineerd zij kam en schaar verwisselt! Zie hoe bevallig zij aan het eind van de sessie met voorzichtige streken van het scheermes enkele weerspannige nekharen verwijdert! Klasse!

    “Kan ik verder nog iets voor u doen?” vraagt zij tenslotte. “Ja hoor,” hoort ze mij steunen, “geef mij alsjeblieft mijn vrijheid terug!”

    Dát is het wat de afkeer en angst veroorzaakt. Het gevoel aan een ander, de kapster in dit geval, overgeleverd te zijn. Met huid en haar.

    Je kunt ook het heft in eigen hand nemen. Wat is er tegen om je eigen kapper te zijn? In onze grote boerenschuur staat nog een knechtenkist. Die ging, gevuld met lijfgoed en toiletgerei, met je mee wanneer je per 1 mei naar een nieuwe werkgever ging. In een klein apart vakje, rechts onder het deksel, ligt nog steeds het knip- en scheergerei. Alles mooi roestbruin van kleur. Tondeuse, scheermes, krabbertje, slijpsteentje, scheerkwast: alles wat nodig is voor een perfect kapsel en een glad gezicht. Voor warm water, scheerkom, scheerspiegel, scheerzeep en aluin moet je zelf nog even zorgen. Maar dan ben je ook het heertje!

     

     





    16-02-2019, 16:28 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:kapper,knippen,tondeuse,scheermes
    09-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kantoor aan huis

    In 1930 liet mijn vader een eigen huis bouwen aan de Kerkstraat. Het vrijstaande huis was ontworpen door een zekere architect Boland die tot ver in de omtrek bekend stond om zijn gedegen constructies en zijn voorliefde voor gebroken kappen. De klus werd geklaard door aannemer Klomps die u op een van de foto’s met zijn personeel bezig ziet met het hangen der dakpannen. Opdat de toekomstige bewoners met hun komende kroost hun dagen droog zouden kunnen doorbrengen.

    Er zitten veel aparte details aan dit huis, maar dat is bij veel vooroorlogse vrijstaande huizen het geval. Het meest opmerkelijke aan ons huis was de aanbouw rechts beneden. Naar de kerk toegewend, met een oppervlakte van twintig vierkante meter, met drie buitenmuren op de koude kanten en een plat dak dat om die reden ook het platje werd genoemd. Het was ons kantoor aan huis. Dat kwam zo.

    Mijn vader was destijds gemeenteontvanger. Hij was verantwoordelijk voor de ontvangsten en uitgaven van de gemeente en voor een ordentelijk beheer. Waar het geld vandaan kwam en waaraan het werd besteed, was ter beoordeling aan B&W en de gemeenteraad, maar hem kennende heeft hij er zich intern wel mee bemoeid. Zo’n gemeentelijke penningmeester is ook belast met het innen van de gemeentelijke belastingen. Onroerende (grondbelasting) en ontroerende zaken (hondenbelasting) en meer van dat soort zaken. Daarvoor was het kantoor aan huis. Dorpelingen kwamen bij ons thuis – soms vol wrevel en gemopper, soms euforisch van vreugde – hun belastingschulden voldoen op tijden waarop het gemeentehuis gesloten was.

    Ik heb dit alles van horen zeggen en het fijne weet ik er ook niet van want de stof der tijd heeft veel bedekt. Op een gegeven moment was het afgelopen met het kantoortje-spelen-aan-huis en werd de ruimte omgebouwd tot een extra slaapkamer. Ik heb er jaren gebruik van gemaakt. Ik sliep ‘op het kantoor’, want zo is de kamer blijven heten.

    Nu het een beetje wintert moet ik er nog wel eens aan terugdenken. Bijvoorbeeld toen we de barre winter van 1956 beleefden. In het kantoor vroor het dat het kraakte en ’s morgens bij het opstaan waren de bovenste randen van de beddenlakens keihard doordat de gecondenseerde uitadem van een slapende jongen was bevroren. Het was maar goed dat Ma ’s avonds zo’n gloeiende zinken warmwaterkruik in bed stopte, anders waren mijn tenen tot op de huidige dag blijvend bevroren.

    Wat ik ook op het kantoor heb geleerd, is het schaatsen. Schaatsen? Jawel, op die Friese doorlopertjes met de leren teen- en hielbanden en hun gestrikte linten. Op het platte dak van het kantoor – dat om de haverklap tekenen van lekkage vertoonde, maar daar kunnen alle eigenaars van platte daken over meepraten -  op het platje dus, bleef vaak water staan. Zo’n laagje van een paar centimeter. Bij de eerste de beste nachtvorst door en door bevroren. Na zo’n eerste vriesnacht trokken wij de trap op naar boven, naar de overloop, bonden onszelven de schaatsen onder en trokken baantjes op het platje. Van voren naar achter, van de straatkant naar de achterkant, over een afstand van vijf meter, meer lopend dan schaatsend, maar zo heeft iedereen het geleerd. Het was maar goed dat architect Boland in 1930 een soort schutting om het platje had ontworpen en timmerman Veerbeek die vakkundig heeft geplaatst. Anders waren we met zijn allen het platje afgeschaatst.

     

     

     





    09-01-2019, 16:46 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    26-12-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bomen over bomen

    Mijn hele leven al houd ik van bomen en maak foto’s van hen. Het bewijs lever ik u op de voet. Onder dit verhaal staat twee keer dezelfde boom, een eerbiedwaardige beuk. Hij staat met een stuk of vijf soortgenoten aan de rand van een groot bos, het Anholtse Broek genaamd, daar waar het beekje (de zogenoemde zwarte beek) stroomt en de fietser haar tocht kan vervolgen op de asfaltweg in plaats van op het smalle, rulle bospaadje. Tussen de zwartwitte en de kleurige foto van dezelfde magistrale boom ligt om en nabij veertig jaar. De eerste foto is gemaakt met mijn eenvoudige Adox-kleinbeeldcamera; de tweede met mijn digitale alleskunner.

    Bomen hebben niet het eeuwige leven. Het mag dan waar zijn dat sommige Wodans eiken eeuwen trotseren, maar onze fruitbomen in de kleine boomgaard hebben nu na tachtig jaar allemaal het tijdelijke met het eeuwige verwisseld. Ze zijn dood, ze zijn óp, hun tijd is definitief voorbij. Tachtig jaar is trouwens ook een mooie leeftijd voor een goudrenet of voor een stoofperenboom. Populieren (peppels zeggen wij) leven hoogstens veertig jaar. Dan is het over en uit. Maar geen enkele populier maakt dat stadium mee. Ze zijn eerder gekapt en verwerkt tot lage of hoge klompen.

    Toen wij noodgedwongen van onze oude fruitbomen afscheid hebben genomen, waren er al plannen voor vervanging. Want een boomgaard zonder bomen is onbestaanbaar. Dus heb ik bij een kweker in de buurt een aantal appel-, pruimen- en kersenbomen alsmede enkele perelaars uitgezocht en geplant. Om ze te behoeden voor omvallen in hevige herfststormen heb ik bij ieder een steunpaal gezet.

    Steunpalen bij pas geplante bomen hebben hun voor- en tegenstanders. Voorstanders betogen dat een steunpaal nodig is om te voorkomen dat door onverhoedse bewegingen de tere wortels schade lijden. Bovendien zou de paal het aanslaan bevorderen. Tegenstanders zeggen dat dit wel waar mag zijn, maar dat ieder jong levend wezen, dus ook een boom, vanaf het begin geoefend moet worden in het omgaan met tegenslagen en tegenwind. Dus niet pamperen, geen in-de-watten-leggerij of vertroeteling.

    Sommigen schijnen gesprekken te voeren met bomen. Dat doe ik persoonlijk zelden, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Zelf leg ik graag mijn hand op een beukenstam en verbeeld mij dat iets van de sapstroom op mij overgaat. En toen onze pas geplante fruitbomen in de droge zomer van 2005 dreigden te verdrogen, kregen ze van mij iedere avond elk een gieter water. Dan legde ik mijn hand teder om hun dunne stammetje en zei: kom op, recht je rug, er komen best wel weer andere tijden.

    Het wemelt van spreekwoorden en zegswijzen waarin over bomen gesproken wordt. Daaraan kun je zien hoe groot de plaats is van de boom in ’s mensen leven. Ter afsluiting noem ik er een die tegelijk het leed van de bomenplanter aangeeft: boompje groot, plantertje dood.

    Nee dan mijn grote favoriet Martin Luther. Die sprak immers de volgende onvergetelijke woorden: ꞌAls ik wist dat ik morgen zou sterven, zou ik vandaag een kind verwekken en een boom planten.ꞌ Zo mag ik het horen.

     

     





    26-12-2018, 16:31 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:bomen,bomen planten,
    30-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Muzikaal de grens over

    In deze kille donkere winterdagen helpt een vrolijk muzikaal smokkelverhaal de zinnen te verzetten. Het betreft een gebeurtenis die plaats vindt op de Heelweg, zoals de weg in Nederland heet, of de Hellweg zoals hij in Duitsland (Pruisen voor degene die het naadje van de kous wil weten) wordt genoemd. De Heelweg scheidt twee nationale territoria, maar daar zie je tegenwoordig niets meer van. In ons verenigd Europa zijn de grenzen vervaagd en niets let mij om even vlug naar de Duitse bakker te gaan om ’s morgens mijn harde broodjes te kopen.

    Het is wel eens anders geweest, bijvoorbeeld in de tijd van en na de eerste wereldoorlog, zoals de eerste foto hieronder laat zien. Een stevige prikkeldraadversperring houdt iedereen tegen die even over wil steken naar het beloofde land en wanneer je het toch probeert, heb je binnen de kortste keren de douaniers, de commiezen zeggen wij, op je dak.

    De linkerkant op de foto is Nederland, rechts bevindt zich Duitsland. Duitsland begint niet meteen na het prikkeldraad. Eerst komt een strook niemandsland. De precieze grens kunt u herkennen aan de kleine betonnen grenspalen.

    Ik ben niet zo oud dat ik mij deze situatie precies zó voor de geest kan halen, maar oud genoeg om mij vaag het prikkeldraad (van na de tweede wereldoorlog) te herinneren. Maar wat ik - en met mij iedere bewoner van het dorp waar de Heelweg doorheen trekt - nooit zal vergeten zijn de ware en verzonnen avonturen over het smokkelen van waren van de ene naar de andere kant. Het is een eeuwigdurende strijd van commiezen die de wet wensen te handhaven en iedere vorm van onwettig warentransport willen verhinderen contra het vernuft en het boerenverstand van de dorpsbewoners die telkens weer de commiezen te slim af zijn of zeggen te zijn.

    Gelooft u mij: de mooiste smokkelverhalen zijn bijna allemaal verzonnen.

    Toch zijn er enkele fraaie smokkelgeschiedenissen die kunnen bogen op een zeker waarheidsgehalte. Zoals dat van de dikke matrone die door commiezen op een koude winterdag meegenomen wordt naar het douanekantoor. Zij wordt naast de kachel geposteerd waardoor de boter die in rollen om haar blote lichaam is aangebracht van de weeromstuit begint te smelten. Of het verhaal van de boer wiens koeien uit de wei zijn gebroken. Behulpzame commiezen helpen hem de koeien terug in de wei te jagen. Waarbij zij (die commiezen) even uit het oog verliezen dat het de verkeerde wei aan de verkeerde kant van de grens is waarheen ze de beesten verjagen.

     

    Misschien is het u opgevallen dat het op de eerste foto onrustbarend stil en leeg is. Geen mens te zien. Foto gemaakt tijdens de hoogmis? Of genomen op het moment dat iedereen een middagdutje aan het doen is? De werkelijke reden is een andere.

    Er is namelijk een Amsterdams draaiorgel gearriveerd bij het gemeentehuis een eindje verderop. Slimme commiezen (want die zijn er natuurlijk ook) hebben een verdacht luchtje opgesnoven en na grondig onderzoek blijkt dat het draaiorgel dubbelwandig is. De ruimte tussen buiten- en binnenwand is volgestouwd met bohnenkaffee van het beste soort. Koffie en draaiorgel worden in beslag genomen en verbeurd verklaard. De aanwezige hoofdkommies heeft een beetje medelijden met de draaiorgelorganist, strijkt over zijn hart en zegt: Geef voor de laatste keer nog maar eens een mooi concert. Dan laat ik je daarna nog één keer met de pet rondgaan.

    Daarom is het zo stil op de eerste foto. De hele Heelweg is uitgelopen om het feest mee te maken. Iedereen geniet van de vrolijke deuntjes van het geconfisqueerde Amsterdamse draaiorgel. De dorpsfotograaf wordt opgetrommeld en maakt een prachtig afscheidsportret. Daarop staat ook een paar smokkelvrouwen die straks over de grens naar Pruisen worden gezet. In een balorige bui en onder de indruk van enkele neutjes bij het aanpalende café poseren de dames met de hoofddeksels van de commiezen op hun hoofden. Maar, zo besluit het smokkelverhaal, binnen de kortste keren zijn de dames terug, ditmaal met verborgen vaatjes margarine.


    Naschrift: De Heelweg scheidt het Nederlandse Dinxperlo van het Duitse Süderwick. Tegenwoordig grensoverschrijdend bezig onder de naam Dinxperwick.




           

     

     





    30-11-2018, 11:25 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Tags:grens,smokkelen,smokkelverhalen,Dinxperlo,Süderwick,
    19-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Toetje

    Je hebt voor-, hoofd- en nagerechten. Het voorgerecht dient om de smaakzintuigen in de goede stemming te brengen, het nagerecht om ze weer een beetje in de pas te laten lopen na al die ophef in het hoofdgerecht.

    Laten we voor de verandering eens de schijnwerper niet richten op het hoofdgerecht, (dat krijgt sowieso te veel overdreven aandacht,) en ook niet op het voorgerecht dat door sommige tv-koks-met-witte-mutsen geheel ten onrechte een amuse wordt genoemd. Neen, laten we ons vandaag eens grondig verdiepen in het nagerecht, het dessert oftewel het toetje. Toespijs in oudtestamentisch Nederlands. Hoog tijd om de vraag na te gaan waarom voor veel, vooral jonge eters, het toetje zonder enige twijfel het hoogtepunt van de maaltijd is.

    Natuurlijk is een overheerlijk puddinkje, meer dan het trosje druiven of de coupe Melba, het ultieme voorbeeld van een geslaagd toetje. Tegenwoordig koop je van die eenpersoonstoetjes in een plastic behuizing. Met veel moeite verwijder je het deksel, en met nog meer zorg en moeite stulp je de inhoud omgekeerd op een maagdelijk leeg dessertbordje. Met enig geluk blijft een glibberig tulbandje staan, waarbij het sap, dat eerst op de bodem verbleef, door het stulpen plotseling van boven langs de zijnaden langzaam maar zeker naar beneden druipt.

    De lekkerste puddinkjes zijn de zelfgemaakte. Dat is waar, ware het niet dat niet iedereen het talent bezit om uit diverse grondstoffen met kunde, kennis, raffinement en een scheutje vakmanschap een pudding  te voorschijn te toveren waarbij zelfs het meest geslaagde machinaal vervaardigde toetje niet in de schaduw kan staan. Zelf ben ik wat dit betreft een volstrekte zero, een nul. Mijn echtgenote daarentegen had het in haar vingers. Zij erfde het van haar moeder en tante die tot in de verre omtrek beroemd waren om hun mokkapuddingen.

    Nu ik het toch over bijzondere puddinkjes heb, moet ik nog even wijzen op de twee succesnummers van Ma, mijn moeder. Om te beginnen de chocoladepudding. Vanzelfsprekend zelfgemaakt, bestemd voor de zondagse dis, en niet gemaakt van gesmolten koetjesrepen, maar van cacaopoeder. Het smaakte inderdaad naar pure chocolade, en de jeugd aan tafel vond het maar niks: veel te bitter. Nee, dan de halfdoorzichtige, beroemde gelatinepudding waarmee Ma ons dacht een plezier te doen. Zo’n geelachtige massa in tulbandvorm waar je dwars doorheen kon kijken om op de staartklok aan de overkant van de eetkamer te kunnen zien hoe laat het was. Volgens mijn herinnering zat er weinig kraak of smaak aan. Interessant vond ik wel dat je de pudding met vork en mes kon eten.

    Tenslotte vermeld ik nog even wat door een collega uit Wenen (waar men op culinair gebied toegegeven weinig gewend is) het beste Nederlandse exportproduct is genoemd. Ik bedoel de dubbelvla oftewel de dag- en nachtvla. In één pak, bruin en geel, maar bij voorkeur in twee afzonderlijke pakken en die dan tegelijk je dessertbakje binnen laten stromen. Buitengewoon lekker en voedzaam volgens de Friese makers. Dat vind ik ook.

    Wat karnemelksgortepap (één van mijn favorieten) en dubbelvla gemeen hebben is dat je er met je lepel de mooiste figuren in kunt draaien. Zowel positief als negatief. Kijk hieronder maar eens.

     

     





    19-10-2018, 11:08 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Tags:toetje,nagerechten,dubbelvla,puding
    06-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Draaitafel

    Geheimzinnige lettertekens stonden er op de bedieningsknoppen van onze Loewe-Opta radio die pontificaal in een hoekje van de woonkamer stond. LW, KW, MW en UKW;  we waren er al gauw achter dat de W golf betekende, de W van Welle, zodat we na enig wikken en wegen uitkwamen bij respectievelijk de lange, korte, midden en tenslotte de ultrakorte golf. Hilversum II zat op 298 meter middengolf en Hilversum I (ergens onlogisch) een eindje verder op 401. (Hilversum 3 bestond nog niet.) Luid en duidelijk klonken ’s morgens tussen tien en twaalf AVRO’s arbeidsvitaminen door het huis en ’s avonds heette de klok negen.

     Er zat nog een knop op deze radio, deze keer zonder een golf, maar met de geheimzinnige afkorting TA. TonAbnehmer of zoiets betekende dat, zei Pa. Het had iets te maken met de aparte grammofoon die, ingebouwd in een houten bekisting, onder de radio verborgen zat. Je deed de klep open, legde een plaat op de draaitafel, bewoog de arm plus naald naar opzij waarop de tafel op de gewenste snelheid begon te draaien, zette de naald in de begingroef en via de luidsprekers van de radio hoorde je Franz von Suppé’s ouverture met de beroemde dichter en de boer. Of je hoorde de Ramblers onder leiding van Theo Uden Masman die een onbekende solist begeleidden bij het fameuze lied: “Meneer de baron is niet thuis.”

     Verleden tijd. Want wie draait er hedentendage nog vinyllen langspelers? We hebben onze platencollectie ingewisseld voor een kast met cd’s en op hun beurt worden al die cd’s gedigitaliseerd en in de vorm van mp3-tjes op een of ander bewaarmedium opgeslagen. De grammofoons en draaitafels zijn opgedoekt (behalve bij de fanatieke dj’s en de onverbeterlijke vinylaanbidders) en onze, in de jaszak passende ipod bevat evenveel muzikale data als de drie meter lp’s van vroeger.

    Mensen zoals u en ik, die het niet over hun hart konden verkrijgen hun platencollectie de deur uit te doen, kunnen tegenwoordig hun platen niet alleen via een TA-, maar ook via een USB-aansluiting ten gehore brengen. Een simpel kabeltje is genoeg om de draaitafel met de computer te combineren.

    Zo snijdt het mes van verschillende kanten. De rituelen van het platen afspelen via de grammofoon kunnen worden gekoesterd. De geluidskaart en de luidsprekertjes van de pc zorgen voor oorstrelende geluiden. Afhankelijk natuurlijk van wat je muzikale smaak ten gehore gebracht wil hebben. Bovendien kun je, als je dat zou willen, Mozarts Ave Verum opslaan op je harde schijf. Eén ding kun je niet: 78-toeren platen draaien. Waarom niet? Omdat die moderne draaitafels alleen 45 en 33 toeren per minuut kennen.

     







    06-10-2018, 11:38 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:lp,draaitafel,grammofoon
    Archief per week
  • 13/05-19/05 2019
  • 15/04-21/04 2019
  • 01/04-07/04 2019
  • 11/02-17/02 2019
  • 07/01-13/01 2019
  • 24/12-30/12 2018
  • 26/11-02/12 2018
  • 15/10-21/10 2018
  • 01/10-07/10 2018
  • 10/09-16/09 2018
  • 16/07-22/07 2018
  • 09/07-15/07 2018
  • 25/06-01/07 2018
  • 18/06-24/06 2018
  • 28/05-03/06 2018
  • 07/05-13/05 2018
  • 30/04-06/05 2018
  • 16/04-22/04 2018
  • 02/04-08/04 2018
  • 26/03-01/04 2018
  • 05/03-11/03 2018
  • 19/02-25/02 2018
  • 05/02-11/02 2018
  • 29/01-04/02 2018
  • 15/01-21/01 2018
  • 01/01-07/01 2018
  • 11/12-17/12 2017
  • 27/11-03/12 2017
  • 02/10-08/10 2017
  • 28/08-03/09 2017
  • 21/08-27/08 2017
  • 31/07-06/08 2017
  • 24/07-30/07 2017
  • 03/07-09/07 2017
  • 19/06-25/06 2017
  • 22/05-28/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 10/04-16/04 2017
  • 27/03-02/04 2017
  • 27/02-05/03 2017
  • 20/02-26/02 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 16/01-22/01 2017
  • 09/01-15/01 2017
  • 19/12-25/12 2016
  • 28/11-04/12 2016
  • 07/11-13/11 2016
  • 17/10-23/10 2016
  • 10/10-16/10 2016
  • 19/09-25/09 2016
  • 12/09-18/09 2016
  • 01/08-07/08 2016
  • 11/07-17/07 2016
  • 22/02-28/02 2016
  • 07/12-13/12 2015
  • 23/11-29/11 2015
  • 09/11-15/11 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 14/09-20/09 2015
  • 17/08-23/08 2015
  • 10/08-16/08 2015
  • 27/07-02/08 2015
  • 20/07-26/07 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 18/05-24/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 02/02-08/02 2015
  • 26/01-01/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 22/12-28/12 2014
  • 15/12-21/12 2014
  • 08/12-14/12 2014
  • 24/11-30/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 27/10-02/11 2014
  • 06/10-12/10 2014
  • 15/09-21/09 2014
  • 08/09-14/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 11/08-17/08 2014
  • 04/08-10/08 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 30/06-06/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 02/06-08/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 05/05-11/05 2014
  • 21/04-27/04 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 24/02-02/03 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 13/01-19/01 2014
  • 06/01-12/01 2014
  • 31/12-06/01 2013
  • 16/12-22/12 2013
  • 09/12-15/12 2013
  • 02/12-08/12 2013
  • 25/11-01/12 2013
  • 18/11-24/11 2013
  • 11/11-17/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 21/10-27/10 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 07/10-13/10 2013
  • 30/09-06/10 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 16/09-22/09 2013
  • 09/09-15/09 2013
  • 02/09-08/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 17/06-23/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 20/05-26/05 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 08/04-14/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 25/02-03/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 28/01-03/02 2013
  • 14/01-20/01 2013
  • 17/12-23/12 2012
  • 10/12-16/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 04/06-10/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 09/04-15/04 2012
  • 02/04-08/04 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 06/02-12/02 2012
  • 30/01-05/02 2012
  • 23/01-29/01 2012
  • 16/01-22/01 2012
  • 09/01-15/01 2012
  • 26/12-01/01 2012
  • 12/12-18/12 2011
  • 28/11-04/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/07-31/07 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 04/07-10/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 30/05-05/06 2011
  • 23/05-29/05 2011
  • 09/05-15/05 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 25/04-01/05 2011
  • 11/04-17/04 2011
  • 04/04-10/04 2011
  • 28/03-03/04 2011
  • 21/03-27/03 2011
  • 14/03-20/03 2011
  • 28/02-06/03 2011
  • 21/02-27/02 2011
  • 14/02-20/02 2011
  • 31/01-06/02 2011
  • 24/01-30/01 2011
  • 17/01-23/01 2011
  • 10/01-16/01 2011
  • 03/01-09/01 2011
  • 20/12-26/12 2010
  • 22/11-28/11 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 16/08-22/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 14/12-20/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 03/08-09/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Zoeken in blog



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!