terra's memories
Inhoud blog
  • WARME VERVELING
  • Mossen en mussen
  • GEGOOI IN HET WEERGLAS
  • Gelegenheidslied
  • Johann Sebastian en Josef
  • Balorig
  • Nieuwe G-rituelen
  • Geen gezicht!
  • Vergeetmijwelletjes
  • WENDEN EN KEREN
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Aanbevolen adressen
  • Spinnenkop
  • opgeschreven herinneringen
    06-02-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Welkom met een groet
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Beste lezeressen en lezers, beste vrienden en vriendinnen van verhalen over het verleden, geachte dames en heren,

    Omdat ik nog niet weet wie mijn verhalen gaat lezen, weet ik ook niet goed hoe ik u moet aanspreken. Niettemin heet ik u hartelijk welkom op dit blog. Ik hoop hier met een zekere frequentie verhalen te publiceren over persoonlijke herinneringen en ervaringen. Dat doe ik om twee redenen. Allereerst omdat ik graag schrijf. In de tweede plaats omdat het opschrijven van herinneringen en verhalen-van-vroeger mij dwingt om nog eens goed na te denken over dat verleden. Bijvoorbeeld over het waarheidsgehalte van wat ik schrijf. Iets is al heel lang verleden tijd en beiden, u en ik, lezer en schrijver, zullen zich wellicht afvragen: is dit precies zo gebeurd? En: was dat wel zo of dénk je maar dat het zo was zoals je schrijft?

    Schrijven is, anders dan wat u misschien dacht, een twee-richtingen proces. Een schrijver zet iets op papier en hoopt dat de lezer het op déze manier zal willen begrijpen en interpreteren. Maar de lezer zou er wel eens heel anders over kunnen denken, daar moet de schrijver zich van bewust zijn.

    Dat geldt ook voor mijn verhalen. Ik schrijf over zaken uit mijn persoonlijk verleden. Ik schrijf natuurlijk ook met een bedoeling: ik hoop dat ik u vermaak, dat ik hier en daar bij u een glimlach ontlok. Of juist andersom: dat wat ik schrijf u ontroert en even stil maakt. Al naar gelang het verhaal. Ik schrijf ook zoals mijn snavel gebekt is, namelijk met een eigen stijl. Ik hoop dat wij elkaar zullen bereiken en aanvoelen.

    In ieder geval bedank ik bij voorbaat iedereen voor haar of zijn komst hier op dit blog. Ik wens u veel leesgenot!



    Nootje: (1) De verhalen staan na deze begroeting, chronologisch gezien, in omgekeerde volgorde van verschijnen, dus de jongste eerst en de oudste achteraan. Dat geeft niet, want ieder verhaal staat op zichzelf. Bovendien zijn alle verhalen mij even lief.




    06-02-2009, 00:00 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (11 Stemmen)
    Tags:Terracidus,Terra Acidus,autobiografisch,herinneringen
    20-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.WARME VERVELING

    WARME VERVELING

     


     

     

    De dag waarop ik dit epistel schrijf staat op de kalender genoteerd als maandag de zestiende juli van het jaar tweeduizend achttien, een dag van verveling. Anders dan vrijdag de dertiende (de dag van het vermaledijde pech) en zaterdag de veertiende (Quatorze Juillet, de dag waarop de Franzosen (m/v) zich met de Franse slag op het nationale hart kloppen) is deze dag van verveling niet een jaarlijks of herhaaldelijk event (nieuw-Nederlands voor gebeurtenis), maar een eenmalig gebeuren. Dat wil zeggen: er zijn wel vaker dagen van verveling, maar ze zijn niet in een kalender vast te leggen en niet te voorspellen. Dat maakt ze ook zo verraderlijk; we zijn er slecht op voorbereid.

    Deze dag, zestien juli tweeduizend achttien, is typisch zo’n dag van verveling. Wat wil je ook: Wimbledon is ten einde, het WK in Rusland voetbal is geëindigd met een overwinning van een niet bijster bevlogen (zeg maar vervelend spelen) Frans elftal. (Dit in schrijnende tegenstelling met de famoos opspelende Belgen die wij nu even rode duivels moeten noemen.) En bovendien, als kers op de taart-der-verveling, houdt de Tour de France vandaag een rustdag. Redenen genoeg om deze dag terecht tot dag der verveling te proclameren.

    Wat ook niet bijdraagt aan het oplossen van de verveling is de aanhoudende warmte c.q. droogte. Goed voor de vakantiegangers en geen kwaad woord over hen, maar voor ons thuisblijvers en lijders aan de kwaal der verveling een kwelling. Wij kunnen natuurlijk de koelte verschaffende nabijgelegen loofbossen opzoeken en daar de bloemetjes buiten zetten. Wij kunnen ook, en dat zou mijn advies zijn, ons nederzetten en over de verveling een verkoelend verhaaltje schrijven. Waaraan toegevoegd een afkoelend buitje.

     

     





    20-07-2018, 11:31 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:verveling,warmte,verkoeling
    11-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mossen en mussen
     

    Enkele tv-meteorologen hebben in hun onmetelijke wijsheid voorspeld dat het fraaie, warme zomerweer (inclusief de droogte) nog wel een tijdje aanhoudt. Een maximum temperatuur van dik boven de dertig graden wordt niet onmogelijk geacht. Voor zonaanbidders op de stranden en voor barbecueënde campinggasten een aantrekkelijk vooruitzicht dat nauwelijks getemperd wordt door de eveneens weerkundige dooddoener dat deze hittegolf soms door enkele pittige onweersbuien  wordt afgelost.

    Over het weer gesproken, het lijkt erop – of vergis ik mij en is mijn feitelijke kennis van zaken door de warmte vertroebeld – dat de weersveranderingen zich meer en meer tussen extremen bewegen. Als het regent, regent het harder met meer watertoevoer per vierkante meter dan vroeger. De winters zijn gemiddeld niet meer zo koud als destijds, maar áls het vriest, dan kraakt het ook. Vraag het aan de weerdames en  dito heren uit De Bilt en Ukkel: weerrecords worden bij de vleet gebroken.

    Dat je, ondanks de hitte, nooit te oud bent om te leren, leert het volgende verhaal. Jarenlang, vanaf mijn vroegste jeugd tot heden, heb ik genoten van de uitspraak: “Het was zó warm: de mussen vielen dood van het dak.” En in mijn barre fantasieën zag ik de mussen die onze boerderij bevolken op een bloedhete dag in scharen van het pannendak vallen. Net als lemmingen die zich in panische angst vanaf de klippen in zee storten.

    Totdat een illustere schrijver van dagkalenderspreuken mij het volgende voorhield. Je ziet het helemaal verkeerd. De uitspraak moet luiden: “Het was zó warm: de mossen vielen van het dak.” Waarop ik terstond naar buiten liep om te kunnen constateren dat de geachte kalenderschrijver gelijk had. Door de hitte en de aanhoudende droogte liet het mos op onze schuurdaken los. En op een gegeven ogenblik schoof een deel van het mostapijt naar beneden en viel op de begane grond te pletter.

    Weer een illusie armer en een beetje kennis rijker bezie ik nu de weersontwikkelingen op korte en lange termijn. Komt er een tijd dat wij op onze zonnepanelen zonder probleem spiegeleieren kunnen bakken? En ’s winters sneeuwmassa’s inkuilen om die koude-energie later weer te gebruiken voor koeling en airco?

    Hoe het ook zij, wist u wel dat mosjes op het dak in een vochtige toestand prachtig zijn om naar te kijken? Daar kunnen natte mussen niet tegenop.

     





    11-07-2018, 11:56 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:mos,mosjes,warmte,zomerweer,
    30-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEGOOI IN HET WEERGLAS

    (Een verhaal uit de zomer 2009; nu herhaald wegens een dreigend aanstaande hittegolf begin juli 2018)


     

     

     

    Dat ons Nederlandse weer van het KNMI te De Bilt komt, weten wij sinds mensenheugenis. Maar ook daarvóór was er ook al weer. Dat kwam van de Deventer, Enkhuizer of Achterhoekse almanak. Maar die zijn aanmerkelijk minder betrouwbaar, want niet voor niets zeggen wij dat een almanak ‘een leugenzak’ is!

    Bij ons op het Achterhoekse platteland hechten wij bij het voorspellen van het weer nog steeds veel waarde aan de oude, vertrouwde boerenregels. Zoals de verwachting dat het ‘roerig weer’ wordt, met veel regen en wind, wanneer de fietsende schooljeugd op weg naar huis op de grindweg ontzettend te keer gaat. Of de stellige verwachting dat het morgen fraai herfstweer zal zijn, omdat vandaag de muggen zo opgewekt dansen in de laatste zonnestralen.

     

    Een ander oud vertrouwd hulpmiddel bij de voorspelling van het komende weer is nog steeds de barometer. Of zoals onze oude buren plegen te zeggen: het weerglas. Een echte klassiek weerglas heeft een wijzerplaat met twee wijzers daarboven: een met de hand instelbare vaste (koperen) wijzer en een zwarte, veranderlijke. Op de wijzerplaat zien we een schaalverdeling met een reeks cijfers, van 690 oplopend naar 780. De getallen geven het aantal millimeters kwikdruk aan. (Wanneer je dat getal met 4 vermenigvuldigt en even later weer door 3 deelt, krijg je de waarde in hectopascal.)  Wordt de luchtdruk minder, dan verschuift de (zwarte) veranderlijke wijzer naar links, naar lagere waarden. Stijgt de luchtdruk daarentegen, dan heb je kans dat de wijzer rechtsaf gaat en op 770 of zelfs 780 gaat staan. Op de schaalverdeling staat in vriendelijke bewoordingen wat je daarvan moet denken.

    De koperen, vaste wijzer, helpt je bij het zien van de grootte van de verandering. Je zet hem vandaag precies boven de veranderlijke wijzer en als die de neiging heeft te stijgen, dan kun je dat morgen zien aan het stukje schaalafstand tussen vaste en veranderlijke wijzer. Wel altijd even tegen het glas tikken wanneer je de stand opneemt! Vandaag, de dertigste dag van januari, een droge, heldere, licht vrieskoude dag, staat het weerglas op 767. ‘Mooi weer’ lees ik verheugd. Niet te vergelijken met een week geleden.

    Vanochtend een week geleden (23-1) kon ik mijn ogen niet geloven. De barometer in onze voorkeuken wees zo’n laag getal aan dat ik eerst dacht dat er sabotage of een misverstand in het spel was. Of een vuiltje in mijn oog. Het was dat ik er een foto van kon maken, anders had u gezegd dat ik raaskalde of slaapwandelde. Een stand van  … 718 mm kwikdruk. Je gelooft je ogen niet! Omgerekend in hectopascal: 957 hPa, een ongekend lage waarde die je alleen in theorie verwacht. Welke onzalige weersverschijnselen staan ons te wachten? Normaliter staat de barometer in de buurt van de 760 en bij het mooie, heldere vriesweer half januari op 775. En bij een beetje motregenachtig, mistig weer met zuidwestenwind en vijf graden dooi loopt het weerglas terug tot iets als 745. Maar deze morgen: 718! Nog nooit vertoond!

    Ik hoor u denken: wat een wonder! Die oude barometer deugt natuurlijk van geen kant, is volstrekt onbetrouwbaar en wijst maar wat aan. Daarom heb ik meteen het officiële weerstation hier in de buurt (Silvolde) geraadpleegd. Dat meldde een luchtdrukstand van 965.9 hPa, dus iets meer dan onze trouwe weersvoorspeller, maar niet veel. Het station zei er niet bij dat de luchtdruk extreem laag was, maar dat was natuurlijk wél zo.

    Op deze vrijdag de 23ste dacht ik het volgende. Een barometer is een weersvoorspeller. Hij zegt iets over komende weerstoestanden. Niets over het weer van vandaag, want dat zie ik wel als ik naar buiten kijk. De vraag is natuurlijk: nu het kwik vandaag zo extreem laag staat, welk weer hebben wij dan te verwachten? Ik kan het u nú nog niet zeggen, maar zal u er morgen over berichten. Onder de streep dus.

     

     

    Zaterdagochtend, vierentwintig uur later, is de situatie genormaliseerd. De oude barometer staat op 738 (omgerekend 984 hPa). Dat is nog wel wat laag, maar lang niet zo extreem als gisteren en de tendens is stijgend. Buiten is het praktisch windstil bij een temperatuur van drie graden plus.

    De verwoestende weersverwachting van gisteren is niet uitgekomen. Behalve wat hevige regenvlagen en zware windstoten is er niets bijzonders gebeurd, in tegenstelling tot Zuid-Frankrijk en het Baskenland waar de storm ontzettend heeft huisgehouden. Wel meldde Meteo Consult, de tegenhanger van het KNMI, dat gisteren de op-één-na laagste barometerstand ooit was geconstateerd. En ‘ooit’ duurt hier honderd jaar.

    Over onze oude barometer kan ik u nog een mooi verhaal vertellen. Dat doe ik een volgende keer. Goed?




     

     





    30-06-2018, 15:33 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:barometer,weerglas,hitte,hittegolf
    18-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gelegenheidslied

    Mijn vocale capaciteiten zijn niet echt om over naar huis te schrijven, maar een verhaaltje over mijn zanghistorie kan er nog wel af. Bovendien hoef je natuurlijk geen Pavarotti of Jan Smit te heten om graag te zingen en van gezang te houden.  Chronologisch gezien was het meester K., die de vijfde en een deel van de vierde klas van de lagere school onder zijn hoede had, de eerste die opmerkte dat een klein jongetje op de tweede bank een helder en zuiver klinkend stemmetje had. Meester K. overigens hield op twee manieren van muziek. In de eerste plaats begeleidde hij het zingen van zijn klas op zijn viool, daarnaast gebruikte hij zijn strijkstok om recalcitrante leerlingen mores te leren. Maar meester K. was ook degene die veel vrije tijd opofferde om met zijn klas een toneelspel-met-muziek in te studeren. Ik bedoel natuurlijk een musical, maar dat woord bestond toen nog niet. Meneer K. had het over een kinderoperette. Die heette Hans & Grietje en was gebaseerd op een sprookje van de gebroeders Grimm. In ieder geval besloot meester K., de vele en veelsoortige talenten in zijn klas overziend, dat het kleine jongetje op de tweede rij, ik dus, de rol van Hans moest vervullen.

     

     

    Hoe zoiets blijft hangen. Ook nu nog, na zoveel jaren, kan ik een stukje Hans & Grietje voor u zingen en opschrijven. De tekst heeft het niveau van de smartlap ‘Ach was ik maar bij moeder thuis gebleven’ en ook inhoudelijk zijn er wel wat overeenkomsten, maar het is niet sportief  de componist daar nu nog over aan te vallen. De opvoering van de kinderoperette Hans & Grietje werd trouwens een groot succes. Meester K. had eer van zijn werk.

     

    De hoogtepunten rijgen zich aan elkaar. Nauwelijks van de lagere school af en plaatsgenomen op de Mulo, kon ik opnieuw mijn zangkwaliteiten botvieren. Ditmaal was het meneer B. Met de B van Broos, want zo heette hij. Hij gaf zangles in alle eerste klassen van de 4-jarige Mulo. Hij leerde ons driestemmig zingen met behulp van een raadsel. Dat was de notatie waarmee meneer B. de muziek op het 5-lijntjesbord schreef: een cijfernotatie waar we niets van begrepen. Nóg hoor ik zijn zware stem door mijn hoofd galmen wanneer hij de begintonen van een lied aangaf. SOL-MI-DO!! In cijfers: 5-3-1.

    Maar hoe dan ook, onze klas zong als lijsters. Een stuk of vier meisjes waren de voortrekkers. Ze zongen de eerste stem zo mooi en overtuigend dat ze de hele klas meevoerden in een euforie. Zelfs wij de jongens, die de derde stem voor onze rekening namen, hadden er plezier in. Wanneer onze klas een nieuw lied perfect had ingestudeerd, beleefde meneer B. zijn big moment. Hij liep de klas uit, stuurde ons de grote hal in, en opende alle overige klasdeuren, waarna wij de hele school lieten horen hoe goed wij konden zingen. Geloof maar dat het klonk, daar in die oude school met de hoge zolderingen en de granieten gangvloer!

     

    Tijdens de twee volgende fases stond het zelf-zingen op een laag pitje. Niet dat het afgelopen was met het muziek maken, integendeel. Het was de tijd dat ik koralen, marsen en walsen meespeelde in de dorpsfanfare. Het was ook de tijd dat ik als concertmeester van het (kweek)schoolorkest deed alsof ik viool kon spelen. En of dat nog niet genoeg was vierde ik triomfen in het edele blokfluitspel. Iedereen had een gruwelijke hekel aan dat storende geblokfluit, maar ik vond het leuk om te doen.

    In de periode daarna, die van de dienstplichtigheid aan het vaderland, was er veel gelegenheid om te zingen, maar weinig aanleiding. Alleen met een biertje op, ’s avonds in de kantine, kon het gebeuren dat mijn stem zich voegde in het koor van dienstplichtige militairen die schunnige liedjes zongen, zoals het lied met de eenentwintig coupletten over de Franse meisjes die over allerlei bijzondere eigenschappen bleken te beschikken.

     

    Daarna brak de tijd aan dat ik iedere dag zong. Met mijn klas, waarbij ik de kinderen en mijzelf begeleidde op de piano. Een beetje schoolmeester of -juffrouw kan immers twee dingen: verhalen vertellen en zingen. Je kunt gevoeglijk alle weetvakken weglaten. Kinderen gaan naar school om veel en goed te bewegen (dus elke dag een uur gymles!), om te luisteren naar interessante, mooie, droevige en grappige verhalen en om te zingen, te tekenen en muziek te maken. De rest leren ze wel op straat. Een grapje natuurlijk, maar in mijn klas werd veel en graag gezongen. Kom daar nu eens om, denk ik wel eens in een sombere bui.

     

    Vanaf de tijd dat ik min of meer wetenschappelijk werk begon te doen, hebben mijn stembanden rust gekregen. Dat heeft hen geen goed gedaan. Rust roest, dat geldt ook voor stembanden. Als ik nu eens een liedje probeer te zingen, ben ik al na het derde couplet schor. Dat komt ervan als je je materiaal niet goed onderhoudt, zult u zeggen, waarmee u gelijk hebt.

     

    De gelegenheid mag dan de dief maken zoals het gezegde luidt, die gelegenheid zorgt er ook voor dat wij weer eens een liedje zingen. Want bij bijzondere gelegenheden en op ongeregelde tijdstippen verzamelt zich bij ons in de verbouwde schuur een stelletje ongeregeld.  Het zijn vrouwen en mannen uit de buurt die niet zo goed kunnen zingen, maar het wel graag doen. Samen zingen we dan liederen die geen enkel ander koor durft te zingen. Meestal zijn het liederen in dialect. Wat dacht u bijvoorbeeld van achterhoekse christmas carols? Of bijna verloren gegane mondeling overgeleverde platte versjes? Plat in een dubbele betekenis: vulgair en in dialect. U zou  hen eens moeten zien en liever ook nog horen: twintig zangeressen en zangers die zuiver, unosono en met gevoel voor drama, door mij begeleid op mijn trekzak, het fraaie lied van Gert-Jans haan zingen.

     

    Dit gelegenheidskoor heeft geen ledenlijst, noch bestuur. Men betaalt geen contributie. Er is ook geen programma; er zijn zelfs geen vaste voornemens. Het gaat zoals het gaat: bij gelegenheid staat een van de koorleden op en vraagt of het geen idee is samen weer eens wat te gaan zingen. Het is nog maar een voorstel. Wie weet komt het er nog eens van.

     

     





    18-06-2018, 10:57 Geschreven door terra38  
    Reageren (1)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:zingen,gelegenheidslied,gelegenheidskoor
    29-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Johann Sebastian en Josef

    Wij hoorden onlangs dat in de voormalige DDR de aandacht voor de menselijke fysiologie en in het bijzonder de fysiognomie, de gelaatkunde dus, onverminderd groot is. Dus even niet denken aan de onnatuurlijke spiermassa’s van de voormalige Oostduitse zwemsters en schaatsers. Ik heb het nu even over de min of meer normale, menselijke gelaatstrekken. Zoals het intelligente voorhoofd, de koddige wipneus, de op een misdadige aanleg wijzende vorm van de wenkbrauwen (Lombroso-type), de neuslengte (zonder enige twijfel ook in de DDR een teken van potentie) en de wilskrachtige kin. Nu ook de wonderen van de plastische bewerkingen in Leipzig zijn doorgedrongen, staan de bladen vol met reclames van instituten die je neus verkorten, je haarimplant verleggen, je rimpels smaakvol accentueren  en je oren minder laten flappen. En de vervaardigers van spiegels beleven gouden tijden, want iedereen wil het resultaat met eigen ogen kunnen zien.


     

    Uit alles blijkt de aandacht voor menselijke trekjes. Zo is het geen wonder dat de betonijzervlechter Josef Kubitschka uit Eisenach de aandacht trok van Frau Dr. Rosemarie Watsienich. Voor allen die Dr. Rosemarie niet kennen: zij is van huis uit forensisch anatoompatholoog met de gelaatstrek als specialisatie. Toen zij bij een van de vele bouwputten in Eisenach (‘het lijkt Amsterdam wel,’ mopperde zij) toevallig Josef aan het werk zag en haar blik op zijn tronie viel, werd zij bevallen door een grote opwinding. Een plaatje zegt meer dan duizend woorden wat zij voelde en wat wij bedoelen. Kijkt u maar met haar mee. (afbeelding 1)

    Dit is Josef. Wat valt ons op? Men kan van mening verschillen, maar de westerse haarsnit is absoluut opmerkelijk, ook nu nog, zovele jaren na de Wiedervereinigung. Daaruit blijkt maar weer hoe vooruitstrevend de ijzervlechters in de voormalige Arbeiter- en Bauernstaat waren. De iets vlezige lippen, de typische jukbotten en de veel te dicht bij elkaar staande ogen, welke samen voor een bangelijke gelaatsuitdrukking zorgen, tonen de nasleep van dezelfde arbeiders- en boerenstaat.

    Dr. Rosemarie ondertussen filosofeert over heel iets anders. Haar valt op hoe zeer deze eenvoudige, hardwerkende ijzervlechter qua gezicht lijkt op de grootste inwoner van Eisenach aller tijden: Johann Sebastian Bach. Geen gewone inwoner was hij, hij is hier in Eisenach geboren en getogen. Voorzichtig benadert Rosemarie Josef in zijn bouwput en vraagt hem of zij van zijn konterfeitsel een afdrukje mag maken. ‘Het is voor een goed doel’, zegt ze erbij.

    In het forensisch instituut van Eisenach vindt de voltrekking plaats. Josefs gezicht wordt bedekt met een speciale klei die geen rimpeltje onweersproken laat. Voor Dr. Rosemarie is dit routinewerk, aangezien zij wel eens vaker met dodenmaskers van doen heeft gehad, maar tegelijkertijd neemt haar opwinding toe nu zij op het punt staat de ultieme beeltenis van de grote Bach te maken. Om de herkenning te vergroten geeft zij betonijzeren Josef een pruik die hem, en met hem het hele gilde, nieuwe allure geeft. En werkelijk, niets is zo van invloed op je imago als een goed passende pruik. (Afbeelding 2)

    De volgende week maandag lezen wij in de Eisenacher Nachrichten dat ‘onze geachte mede-inwoonster Dr. Rosemarie Watsienich erin geslaagd is een exact passende en gelijkende afbeelding te maken van Johann Sebastian Bach. Te bezichtigen dinsdags tot/met vrijdags van 14 tot/met 17 uur tegen een entreeprijs van zegge en schrijve 8 Euro. ‘Verwacht wordt een grote toeloop’, schrijft de redacteur verder in zijn onnavolgbaar jargon, ‘men wordt aangeraden vroegtijdig een plaats te zoeken in de rij.’

    Maar, vervolg ik nu weer, dat is voor de inwoners van Eisenach niets bijzonders. Dat kennen ze nog van vóór de Wende. Schuifelend in rijen van drie doen ze er twee uur over om van de Elbchaussee  tot bij de voordeur van het forensisch instituut te komen. Na grondig gefouilleerd te zijn kom je dan tegenover de grote stadgenoot Johann Sebastian te staan. Zonder twijfel voor en na welke wende dan ooit de grootste componist aller tijden. Liefhebbend echtgenoot van twee evenzeer liefhebbende vrouwen en vader van een grote schare talentvolle kinderen. Componist van hemelse muziek. Dat kun je ook aan het beeld zien dat Dr. Rosemarie van hem heeft ontworpen. (Afbeelding 3.)

    Sommige beschouwers zijn buitengewoon opgetogen en beginnen spontaan te zingen van Jauchzet en Frohlocket! Anderen zeggen meesmuilend: “Maar dat is Josef, de betonijzervlechter. Zie je dat dan niet?” Zij gaan met bloedend hart bij de pakken neerzitten en zingen bedroefd: “Wir setzen uns mit Tränen nieder.” En ik neurie, hun wanhoop ziende en voelend wat zij voelen: “Blute nur, du liebes Herz.”










    29-05-2018, 00:00 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Johann Sebastian Bach
    10-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Balorig

    Iemand die onwrikbaar aan een ingenomen standpunt vasthoudt, noem je eigengereid. Wanneer dat vasthouden zonder enige reden gebeurt, terwijl iedereen er de onzin van inziet, noem je iemand eigenwijs. En wanneer dat vasthouden leidt tot een absurd recalcitrant gedrag, noem je die iemand balorig. Zich verzetten, de kont tegen de krib gooien, niet willen toegeven dat je opvatting er volkomen naast zit. Niet luisteren naar rede, iemand beledigen of hard beginnen te schelden omdat je niet wilt toegeven dat je ongelijk hebt: allemaal vormen van balorigheid. Sommige kinderen voelen zich vergeten en miskend en worden balorig omdat ze willen opvallen of hoognodig behoefte hebben aan aandacht. Anderen worden uit verveling balorig. Er is niets positiefs aan ‘balorig’, zou je kunnen zeggen, behalve dat het een mooi oud-nederlands woord is. Je moet het alleen nooit met dubbel l schrijven. Want daar wordt iedere neerlandicus balorig van.

    Op zulke ogenblikken is internet een fantastische vraagbaak. Wie wil leert alles over de herkomst van het woord en de verschillende betekenissen. Zo vertelt iemand mij dat balorig afstamt van bal-horig dat oorspronkelijk slechthorend betekent. En dan in de betekenis van ‘niet naar goede raad willen horen’. (Niet te verwarren met lichte of ernstige vormen van doofheid.) Op mijn tegenvraag of het dan eigenlijk niet beter mal-horig zou moeten zijn, heb ik tot op de dag van vandaag nog geen antwoord gekregen.

    In ieder geval weet ik nu dat balorig familie is van baldadig (slechte daden doen) en balsturig (moeilijk te besturen zijn). Interessant, zeg! Ik leer ook passende synoniemen: dwars, koppig, onwillig, tegendraads of weerspannig. Maar die leer ik niet echt, want die wist ik al.

    Onlangs schreef iemand een mooi verhaal over spijbelen. Ik herkende er heel veel in van mezelf. Bij mij was spijbelen een vorm van balorigheid. Bijvoorbeeld in de eerste jaren van de kweekschool waar ik mij bijna doodverveelde. Daarom trok ik herhaaldelijk samen met mijn vriend Willy H. op de zaterdagmorgen het vrije veld in, terwijl wij geacht werden het leslokaal op de school met een bezoek te vereren. In dat vrije veld lagen wij dan een half uurtje in de zon of speelden op onze blokfluiten het onvermijdelijke duet van “De twee Vinken” om vervolgens al lanterfantend twee uur te doen over de weg naar huis. Tot de directeur thuis een keer opbelde en aan mijn vader vroeg of deze wist waar zijn zoon uithing. Terwijl ik het zelf was die de telefoon opnam.

    “Dat durf je niet!” zeiden mijn klasgenoten. “In de kast kruipen en daar een heel lesuur doorbrengen.” En dan nog wel bij de zeer gevreesde leraar Nederlands K. Zoiets moet je nooit tegen een balorig iemand zeggen. Daarop kroop ik dus in de kast om te merken hoe kwaad leraar K. werd, die in de gaten kreeg dat er iets in de klas speelde waar hij geen vat op had. Maar wanneer u denkt dat ik, na afloop van de les toen leraar K. met ingehouden woede het leslokaal had verlaten, triomferend uit de kast kroop, hebt u het mis. Bleek en timide dacht ik met terugwerkende kracht na over de risico’s en de mogelijke gevolgen (bijv. van school gestuurd worden). Gelooft u mij, van balorigheid is nog nooit iemand wijzer en gelukkiger geworden.

    Met de jaren neemt de balorigheid af, constateer ik bij mezelf. De gesjeesde (prachtig woord!) gammastudent zou weer kunnen beweren dat er een, zij het negatieve, (cor)relatie bestaat tussen de mate van balorigheid en de leeftijd. Hoe meer jaren achter de rug, hoe minder balorig. Mijn grootste balorigheid heb ik achter mij gelaten, behalve als u aan mijn stokpaardjes komt. Dan ben ik als vanouds niet voor rede vatbaar.    

     

    Post Scriptum: Achter de stressfree UNIX bal, hieronder, die nog net zijn oren vrijlaat, verbergt zich ons aller vriend Olivier B. Bommel. Kapitein Walrus himself houdt een oogje in het zeil. Een klein beetje balorigheid kunnen wij Heer Bommel niet ontzeggen, zal zijn jonge vriend moeten toegeven.

    (Met dank aan de Haarlemse Teylers Ollie B. Bommel & Tom Poes poster, 1996)







    10-05-2018, 21:35 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:balorig,eigengereid,
    30-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwe G-rituelen

    Op gezette tijden breekt in het Bundeskanzleramt te Berlijn de pleuris uit. Er staat weer een G voor de deur, zegt de aspirant plaatsvervangend reserve derde woordvoerder van mevrouw Merkel op een vraag van een belangstellende BILD-verslaggever waar al die heisa goed voor is.

    Dezelfde verschijnselen doen zich voor in het presidentiële Macron-paleis te Parijs  en -  zij het versoberd gezien de komende BREXIT met een tikje Britse flegmatiek - in 10 Downing Street te London. Regeringsleiders maken zich op voor een nieuwe G-bijeenkomst.

    In ’s-Gravenhage (NL) wacht premier Rutte met ingehouden spanning af of hij deze keer wéér gepasseerd wordt. In Brussel blijft het stil, want het Belgische kabinet schijnt voor de zoveelste keer van plan demissionair te worden en de eerste de beste Vlaamse minister zegt dat het geen zin heeft om te gaan, want hij heeft geen mandaat en door de dreigende staking ook geen vervoer. Bovendien is hij bezig de rechterlijke macht onder druk te zetten, wat geen uitstel lijdt.

     

    In den beginne was er slechts één G. Dat was een vooruitziende Nederlandse onderneming met de naam ‘Grote Eén’. Volgens mij een grootgrutter in non-food. Al spoedig kreeg de rest van Europa, dat toen nog uit slechts zes landenleden bestond, lucht van het grote succes. Binnen de kortste keren werd er een G-6 in het leven geroepen, gevolgd door een G-8 waaraan ook niet-Europese natiën lid van werden. Niet zonder slag of stoot overigens. Want ieder land wil zijn eerste minister laten deelnemen aan G-rituelen, maar niet iedereen is uitverkoren.

    De laatste ontwikkeling is die van een G-20. Dat verbaast mij niet. Niets menselijks is regeringsleiders vreemd. Wie eenmaal op het internationale wereldpluche heeft gezeten, kan niet meer wennen aan het nationaal landelijke jute. En waarom Spanje wel en Portugal niet (of andersom)? vraagt men zich terecht af. Daardoor komt het dat er steeds een groter aantal landen toe- en geen enkel aftreedt.

     

    Het hoogtepunt van iedere G-bijeenkomst en zonder enige twijfel hét G-ritueel bij uitstek is de staatsiefoto ná afloop van de besprekingen en vóór de afsluitende slemp-, bras- en drinkpartijen. Wij zien regeringsleiders zenuwachtig binnenkomen in de staatsiefotozaal waar het betreffende regeringsgebouw omheen is gebouwd. Zo’n lege zaal met een streep in het midden. Aan de ene, achterkant van de streep bevindt zich een plankier, een meelijwekkend podium voor de tweede keus. Dat zijn plekken voor de minder belangrijke eerste-ministers die op weliswaar op een kleine verhoging mogen staan, maar dan wel op de tweede rij. De echt groten der aarde staan er vóór.

     

    Met af en toe slaande ruzie wordt een pikvolgorde verordonneerd en een rangorde vastgesteld. De gastheer en tevens voorzitter van de vergadering staat midden op de eerste rij. Dat is zijn voorrecht en dat is zowel aan hem te zien als hem áán te zien. Links en rechts van de voorzitter scharen zich de dames May en Merkel en hun mannelijke ambtsbroeders. Ze voegen elkaar zenuwachtig onnozele opmerkingen toe (zit mijn dasje goed?) net zolang tot de dienstdoende ceremoniemeester in het Esperanto, zodat iedereen het kan verstaan, om stilte en oplettendheid vraagt, zodat de digitale pers (schrijvend, mobielhanterend  en fotograferend, en dat allemaal tegelijkertijd) zijn werk kan doen. De pers bevindt zich trouwens op een eerbiedige afstand van de streep. Achter een speciaal daartoe aangebracht museum-koord dat normaliter het publiek verhindert de werken van Rembrandt en Rubens persoonlijk te bejegenen.

     

    Na drie weken, wanneer de foto’s van de ontwikkelcentrales komen, wordt er in de diverse ambtswoningen een nieuw blijk van aanwezigheid toegevoegd aan de rij G-foto’s die er al staat. De echtgenotes van de premier zetten na het stof afnemen de foto’s even recht. Het oog wil ook wat.

     

     

    Hieronder ziet u a) de regeringsleiders verenigd op de laatste G-13 vergadering in Bern (CH). Als toegift b) een toevallig onderonsje tussen respectievelijk de ministers-presidenten van het Verenigd Koninkrijk (UK) en Oostenrijk (A) .

     

     

     

     





    30-04-2018, 11:38 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:G-20,ritueel,EU,
    21-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geen gezicht!

    Bij de eerste zinnen gaat het al mis. Ik voel het. Tegenzin is de grootste vijand van een min en meer geslaagde tekst, ook op een weblog.  Als men van je verwacht dat je met behulp van een aantal woorden en zinnen een samenhangend verhaal schrijft over een onderwerp waarin je geen trek hebt, is de gehele exercitie vanaf het begin een hopeloze zaak. “Maar dan schrijf je toch gewoon niet,” zult u misschien tegenwerpen, “je bent toch vrij te schrijven wat en wanneer?” Dat is waar, maar soms komt iemand met een verzoek, een vraagje. Zoals deze:

    - Terra, velen van hen die af en toe iets schrijven op dit weblog, hebben als uniek kenmerk een avatar dat we thuis kunnen brengen. Een fotootje, een tekening, iets herkenbaars. Bij jouw stukjes staat er soms een scheve stapel roodachtige blokjes, daar lijkt het tenminste op, een logo blijkbaar, waar we geen touw aan vast kunnen knopen. Was het dat maar, zo’n brulboei of meerpaal, dan wisten waar we aan toe waren. Nu zien we iets en we weten niet wat. Waarom laat je niet gewoon een duidelijke foto van je gezicht zien, zodat we je ook op een schemerig bospad kunnen herkennen? -

     

    Twee vragen die om een duidelijk antwoord vragen.  Bovendien, het zij toegegeven, zijn het zinvolle vragen die zonder mitsen of maren beantwoord kunnen worden. Dat doe ik nu ook, maar ik vraag bij voorbaat excuus voor de belabberde tekst, want het gaat niet van harte.

    Bij mijn avatar – wie heeft trouwens dit woord, waarvan ik de betekenis niet ken, bedacht? – gaat het inderdaad om een logo. In vroeger tijden heb ik wel eens een tekst en een boekje geschreven over drie aspecten die iets met te maken hebben met de manier waarop wij lezen en wij kinderen op school dat leren. De drie zaken zijn achtereenvolgens de vaardigheid te kunnen lezen (aantal fouten, leestempo, woordherkenning, enzovoort, we noemen dat ‘technisch’ lezen,) in de tweede plaats het begrijpen van wat je leest (begrijpend lezen) en tenslotte als derde de kunst te kunnen opschrijven wat je hoort (het spellen, de correcte schrijfwijze van woorden kennen). Die zaken hebben met elkaar te maken, maar hoe zit het nu precies?

    Deze vraag heb ik geprobeerd te beantwoorden door te kijken naar de ontwikkeling van het lezen bij kinderen uit de Nederlandse basisschool, vanaf Groep 3 tot en met Groep 8, zes jaar lang, bij een grote groep kinderen van 24 scholen. Drie leesaspecten en zes jaar lezen-op-school, dat zorgt samen voor mijn logo: een merkwaardig gecompliceerde driehoek met drie zijden van elk zes blokjes. De Zweedse graficus Oscar Reutersvärd heeft hem bedacht en mij toegestaan het idee te gebruiken. Het is een zogenaamd onmogelijk figuur. Maar u ziet: niets is onmogelijk.

     

    Iedereen die fotografeert zal het volgende herkennen en beamen. De fotograaf zélf staat zelden op een foto. Hij of zij houdt er niet van gefotografeerd te worden, ook niet door iemand anders. Natuurlijk zijn er van mijn konterfeitsel wel eens foto’s gemaakt. Maar ik zou liegen als ik beweer met plezier te poseren. Daar komt bij dat mijn gezicht zo alledaags neutraal is dat ik er niemand mee lastig wil vallen.

    Tot aan juni van het vorige jaar. Ik was bezig geweest met het meest stoffige karweitje dat u zich kunt voorstellen: het schoonmaken en opruimen van mijn zolder. Dat is op onze oude boerderij zonder beschoten kap een open ruimte waarin de wind vrij spel heeft en waaraan de motten en spinnen het begrip eldorado hebben ontleend. Maar eens in het jubeljaar verplaatsen wij wat stof, zetten de talloze kisten, kratten en dozen op een iets andere plek en noemen dat opruimen. Toen ik na een worsteling met de spinnenwebben de trap naar beneden bereikte en een beetje frisse lucht tot mij nam, kwam het idee de buitenwereld het beeld van een vuile man te laten zien. (Niet dat van de vieze man, dat is volgens Kees van Kooten immers iemand anders zoals u weet.) Mevrouw Terra, die toevallig langskwam, maakte de foto.

     

    Zegt u nu zelf: zo iemand zou u toch niet toelaten op de heilige grond rondom en in uw woonhuis? Dit is immers geen gezicht? Geen ponum! Want wat zien wij? Lichtelijk flappende oren die een onordelijke witte baardgroei begrenzen. Wenkbrauwen van het Lombroso-type. Een vragende blik voorzien van een kalend voorhoofd dat de tekenen draagt van een wel zeer besmettelijke ziekte. Schurft misschien? Of misschien scheurbuik? Maar ik ben het wel degelijk.

    Ik ben het en ik ben het niet. Normaliter heb ik een tamelijk schoon gelaat en draag ik een vriendelijk ogende bril. Laten we zeggen dat de vuile man die u ziet mijn alter ego is. Daar zal deze echter niet blij mee zijn, maar dat is zijn probleem. In ieder geval ben ik niet degene die u ziet. In werkelijkheid ben ik heel iemand anders. Zo ziet u maar weer hoezeer beelden u op een verkeerd been kunnen zetten. Daarom dus maar geen portretje van mezelf als avatar. Liever mijn oude en vertrouwde onmogelijke driehoek. Met de wens dat de verbeelding moge zegevieren!

     

     





    21-04-2018, 00:00 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:gezicht, gelaat, avatar,
    05-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vergeetmijwelletjes


    Er was eens een tijd dat iemand mij vroeg Goethes Faust te lezen. Die iemand was ongetwijfeld een leraar Duits en van Faust herinner ik mij weinig meer dan een citaat dat ik voor deze gelegenheid van stal heb gehaald. “Zwei Seelen wohnen, ach! in meiner Brust.” Want dat is inderdaad het geval nu het onderwerp ‘feitenkennis’ ter sprake komt. Grof samengevat komt de discussie hierop neer, dat de ene helft van de mensheid vindt dat kinderen op school vooral veel feiten moeten leren kennen. Parate kennis, daar gaat het om! Terwijl de andere partij juist beweert dat kinderen geen feiten sec moeten kennen, maar procedures en strategieën om feiten op te sporen, te lezen (en te onthouden) en vervolgens toe te passen. Je kunt immers nooit alle belangrijke feiten onthouden en bovendien vergeet je de helft en is de rest overbodige ballast.


    Zoals zo vaak ben ik geen partij in deze discussie. Ik weet niet welke partij ik zal kiezen, omdat er volgens mij voor beide standpunten wel iets te zeggen valt. Mijn alter ego zegt wel eens dat ik nog eens zal overlijden aan besluiteloosheid, maar dat komt ervan wanneer je zwei seelen hebt die elk een eigen standpunt vertegenwoordigen. En ze zitten beide – ach! – in mijn borst.


    Vroeger als kind van de lagere school en latere mulo mocht ik mij verheugen in een grote en steeds groeiende feitenkennis. Wat ik zag en las, onthield ik. Vooral feiten op het gebied van aardrijkskunde, kennis der natuur en geschiedenis; zaken die wij tegenwoordig dan ook zaakvakken noemen. Ik moet wel zeggen dat mijn tamelijk goed ontwikkeld geheugen mij daarbij bijzonder van pas kwam. Want je moet, als je de provincies met hun hoofdsteden uit je hoofd kunt opzeggen, deze natuurlijk wel leren en onthouden, zodat de kennis paraat is als daarom gevraagd wordt door iemand die twijfelt bij de vraag naar de hoofdstad van Zeeland: Middelburg? Of toch Vlissingen of Axel? Het argument van de andere ziel in mijn borst, namelijk dat er niets zo handig is als een atlas (of een tom-tom) waar alles precies in staat en daarin op te zoeken wat je wilt weten, zodat je niet alles van buiten hoeft te kennen, kun je niet negeren, want daarvoor zit er wel iets te veel waars in.


    Andere zaken moeten ook meezitten. Zoals wonen in een huis met enkele kamers barstensvol boeken. En met ouders die beiden geslaagd zijn voor het diploma boekenwurm. Bladeren in een encyclopedie, daar heb ik mijn feitenkennis aan te danken. Gewoon Deel 6 bij de kop, boek laten openvallen om en nabij pagina 567 en dan gaan lezen. Je vindt altijd een geschikt, interessant onderwerp. Zoals over duiven.


    Winkler Prins Algemene Encyclopaedie - Deel 6 – (beginnend met) Delphi (eindigend met) Elseneur - pagina 567:  twee pagina’s vol met hoogstinteressante zaken betreffende duiven, het houden en melken van duiven, de duivensport. Aangevuld met twee pagina’s in full-color met illustraties van duiven. Zoals de fameuze kortsnavelige Engelse tuimelaar. Plus informatie over Duiven, toen een Liemers dorpje, nu een Vinex-lokatie. Het meest interessant is de notitie over de familie Van Duivenbode uit Leiden, die deze naam kreeg omdat zij tijdens het beleg in 1574 het contact met de Staatse troepen had weten te onderhouden met de hulp van postduiven. Wist u dat? Fascinerende parate kennis, toch?

     

    Langzamerhand heb ik mijn fascinatie voor parate feitenkennis overboord gegooid, maar onlangs, in een Duitse supermarkt bij ons net over de grens, kon ik het toch niet laten. Voor 5 euro kocht ik in de opruiming 845 pagina’s barstensvol feitjes en weetjes. Een kloek boekwerk over 25.000 dingen die verbluffen. In het Duits, dat wel, maar de feitjes trekken zich daar niets van aan. En bovendien zijn die dan ook nog netjes geordend in lijstjes. Zoals: de 11 grootste steden van China, gerangordend naar hun inwoneraantal. Wist u bijvoorbeeld dat Xian pas op de tiende plaats staat met 2.7 miljoen inwoners? En wist u hoe het tweede album van Madonna heette en wanneer het uitkwam? (Like A Virgin, 1984.) Allemaal van die weetzaken waarmee je op verjaardagen en feesten imponeert. (Ik moet dan altijd aan die boss in de BBC-serie The Office denken die ook altijd meedoet aan volstrekt zinloze quizzes.)


    Stel je nu eens voor dat je alles weet wat er in dit boek staat. Het is je parate kennis. Geen gegoegel of gezoek bij wikipedia en consorten. Voordat iemand het antwoord heeft opgezocht, heb je het al drie keer gegeven: het zit immers in je hoofd. Afroepbaar op elk moment van de dag.

    ·       Weet je wat ook helpt tegen hoofdpijn? - thee van wilgenschors

    ·       Zegt de naam Sébastien Érard je iets? -  beroemd pianobouwer

    ·       Welk land staat op de derde plaats bij de koperwinning? – Indonesië

    ·       Weet je welke planeet de op een na langste weg om de zon maakt? – Neptunus

    ·       Wie was in Spanje koning vóór Juan Carlos? – Alphons XIII

     

    U kunt zich niet voorstellen hoe blij ik ben dat ik dat allemaal niet of niet meer weet! Voor mij zijn het geen vergeetmijnietjes. Integendeel, het zijn vergeetmijwelletjes. Ik bewonder mensen die alles wel weten, en ook degenen die daar dikke boeken mee kunnen vullen, maar zelf houd ik mij daarbuiten. Momenteel althans, maar je weet natuurlijk nooit of parate kennis ooit nog weer eens populair wordt. In dat geval moeten we de bakens verzetten. Als we tenminste de betekenis van dat gezegde nog paraat hebben.

     

     

     






















    05-04-2018, 19:56 Geschreven door terra38  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:parate kennis, encyclopedie,
    Archief per week
  • 16/07-22/07 2018
  • 09/07-15/07 2018
  • 25/06-01/07 2018
  • 18/06-24/06 2018
  • 28/05-03/06 2018
  • 07/05-13/05 2018
  • 30/04-06/05 2018
  • 16/04-22/04 2018
  • 02/04-08/04 2018
  • 26/03-01/04 2018
  • 05/03-11/03 2018
  • 19/02-25/02 2018
  • 05/02-11/02 2018
  • 29/01-04/02 2018
  • 15/01-21/01 2018
  • 01/01-07/01 2018
  • 11/12-17/12 2017
  • 27/11-03/12 2017
  • 02/10-08/10 2017
  • 28/08-03/09 2017
  • 21/08-27/08 2017
  • 31/07-06/08 2017
  • 24/07-30/07 2017
  • 03/07-09/07 2017
  • 19/06-25/06 2017
  • 22/05-28/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 10/04-16/04 2017
  • 27/03-02/04 2017
  • 27/02-05/03 2017
  • 20/02-26/02 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 16/01-22/01 2017
  • 09/01-15/01 2017
  • 19/12-25/12 2016
  • 28/11-04/12 2016
  • 07/11-13/11 2016
  • 17/10-23/10 2016
  • 10/10-16/10 2016
  • 19/09-25/09 2016
  • 12/09-18/09 2016
  • 01/08-07/08 2016
  • 11/07-17/07 2016
  • 22/02-28/02 2016
  • 07/12-13/12 2015
  • 23/11-29/11 2015
  • 09/11-15/11 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 14/09-20/09 2015
  • 17/08-23/08 2015
  • 10/08-16/08 2015
  • 27/07-02/08 2015
  • 20/07-26/07 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 18/05-24/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 02/02-08/02 2015
  • 26/01-01/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 22/12-28/12 2014
  • 15/12-21/12 2014
  • 08/12-14/12 2014
  • 24/11-30/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 27/10-02/11 2014
  • 06/10-12/10 2014
  • 15/09-21/09 2014
  • 08/09-14/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 11/08-17/08 2014
  • 04/08-10/08 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 30/06-06/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 02/06-08/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 05/05-11/05 2014
  • 21/04-27/04 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 24/02-02/03 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 13/01-19/01 2014
  • 06/01-12/01 2014
  • 31/12-06/01 2013
  • 16/12-22/12 2013
  • 09/12-15/12 2013
  • 02/12-08/12 2013
  • 25/11-01/12 2013
  • 18/11-24/11 2013
  • 11/11-17/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 21/10-27/10 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 07/10-13/10 2013
  • 30/09-06/10 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 16/09-22/09 2013
  • 09/09-15/09 2013
  • 02/09-08/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 17/06-23/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 20/05-26/05 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 08/04-14/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 25/02-03/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 28/01-03/02 2013
  • 14/01-20/01 2013
  • 17/12-23/12 2012
  • 10/12-16/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 04/06-10/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 09/04-15/04 2012
  • 02/04-08/04 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 06/02-12/02 2012
  • 30/01-05/02 2012
  • 23/01-29/01 2012
  • 16/01-22/01 2012
  • 09/01-15/01 2012
  • 26/12-01/01 2012
  • 12/12-18/12 2011
  • 28/11-04/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/07-31/07 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 04/07-10/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 30/05-05/06 2011
  • 23/05-29/05 2011
  • 09/05-15/05 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 25/04-01/05 2011
  • 11/04-17/04 2011
  • 04/04-10/04 2011
  • 28/03-03/04 2011
  • 21/03-27/03 2011
  • 14/03-20/03 2011
  • 28/02-06/03 2011
  • 21/02-27/02 2011
  • 14/02-20/02 2011
  • 31/01-06/02 2011
  • 24/01-30/01 2011
  • 17/01-23/01 2011
  • 10/01-16/01 2011
  • 03/01-09/01 2011
  • 20/12-26/12 2010
  • 22/11-28/11 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 16/08-22/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 14/12-20/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 03/08-09/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Zoeken in blog



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!