|
4.15u:
Ik schrik wakker van een ‘bonk’.
Mijn elleboog port tegen Manlief. ‘Inbrekers,’ fluister ik.
‘Maar nee,’ kreunt hij, ‘Dat is Zoonlief die opstaat.’
‘Maar ’t is nog nacht.’
‘Nee, ’t is al morgen.’ Manlief soest weer weg.
Een blik op de wekker vertelt me dat het helemaal nog geen morgen is. Dus sjokkel ik naar de woonkamer. Daar ligt Zoonlief languit op de sofa met zijn Nintendo in zijn handen. Ik moet het onderste uit de kan halen om hem weer naar bed te krijgen.
8.15u, aan de ontbijttafel:
‘In Haïti laat het leger voedsel uit de lucht vallen,’ zegt Zoonlief ernstig, ‘De mensen vechten er om aan dat eten te geraken.’ Hij roert in zijn kom met cornflakes. ‘En de Belgische dokters hebben er een baby helpen geboren worden.’
‘Hoe weet jij dat allemaal?’ vraag ik.
‘Van het nieuws.’
‘Van Karrewiet?’
‘Nee, van het nieuws vannacht.’ Zoonlief zucht. ‘Dat zenden ze wel honderd keer na elkaar uit.’
En ik maar denken dat ik hem meteen weer naar bed had gestuurd. Hij moet al heel lang opgeweest zijn. Wie weet wat heeft hij naast die verschrikkelijke beelden van Haïti nog allemaal gezien? En wie weet wat spookt hij nog meer uit als wij lekker liggen te slapen?
20-01-2010 om 22:18
geschreven door veerle 
|
SPROKKELS
