Ik ben Jaclien, °19 december 1955. Ik werkte lange tijd in de tuinbouwsector, maar volg nu een opleiding "Begeleider Animator voor Bejaarden". Daarvoor loop ik één dag per week school en één dag stage in een woonzorgcentrum. Ik ben getrouwd met Echtgenoot en mama van vier kinderen: Dochter (°1988), Oudste Zoon (°1990), Middelste Zoon (°1992) en Jongste Zoon of kortweg Jongste (°1999).Ik schrijf graag. Heb jarenlang meegewerkt aan de Wist-je, het schoolkrantje van de plaatselijke basisschool. Ook voor allerlei gelegenheden brouw ik wel eens een tekstje.Nu wil ik graag wat van mijn dagdagelijkse ervaringen, herinneringen en bedenkingen, afgewisseld met vroegere spinsels, meedelen op mijn blog.
"Mama, ik heb slecht nieuws!" zegt hij en kijkt me aan met ernstige blik. "Slecht nieuws?" vraag ik lichtelijk ongerust. "Ja, kijk maar!" Met nog altijd die gespannenheid in z'n blik heft hij zijn voet op, zodat ik de zool van zijn schoen kan zien. "O, is er iets met je schoen?" Ik speur niet-begrijpend de zool af en ja, dan zie ik het. Hij heeft een gat in z'n schoen. Een flink groot rond gat. "O," reageer ik luchtig "als het dat maar is. Dat is helemaal niet erg. Het komt juist goed uit, je hebt toch nieuwe schoenen nodig!"
De hoge schoenen die Jongste al een hele winter draagt, zijn het enige paar dat hij heeft. Maar hoge schoenen passen niet zo goed bij zomerse bermuda's of korte broeken en zijn bovendien te warm in deze tijd van het jaar. Al enkele jaren moeten we dan na zo'n zomerperiode vaststellen dat zijn winterschoenen te klein geworden zijn. Zonde als ze dan nog te dragen waren. Daarom vind ik het eigenlijk prima dat zijn schoenen deze keer precies op tijd versleten zijn, nu hij toch lage exemplaren nodig heeft.
Maar u kan zich wel het gevoel voorstellen dat Jongste heeft bij deze reactie van zijn mama. Zijn schoenen kapot! Die dure schoenen, waar destijds zijn moeder nog zo aan had getwijfeld om ze te kopen. Aan de blik van mijn zoon te oordelen verwachtte hij minstens een minutenlang klagerig gejammer over het plotse verlies van die kostelijke stappers en hoe het geld tegenwoordig langs ramen en deuren buiten vliegt alsof het niks is en... en....
En nu zegt die moeder doodleuk dat het net goed uitkomt dat zijn schoenen kapot zijn! Jongste kijkt me stomverbaasd aan! Die volwassenen toch! Stukken meer onvoorspelbaar dan hij ooit had kunnen denken!
Hebt u zich al eens voorgesteld wat het zou zijn al je met veel honger aan een buffet zou zitten, waar mooi opgediende en overheerlijk geurende gerechten je speekselklieren in werking zetten, maar dat je plotseling niet meer in staat blijkt te zijn om je mond open te krijgen om van al dat lekkers te proeven? Zo voelde ik me van de week ongeveer toen ik de boekhandel binnenstapte. En mijn leesbril vergeten bleek te zijn.
Zoontje van Jongste Zus, die vandaag zijn Eerste Communie viert (Proficiat!), zal het geweten hebben. Hij krijgt als geschenk een boek in groot formaat. In de eerste plaats natuurlijk gekozen omdat het een geschikt boek leek te zijn voor de jongen. Maar ook omdat het zowat het enige boek was dat zijn tante behoorlijk bekijken kon.
"Mama, we moeten nu eens beslissen wanneer het voor jou de "echte" Moederkensdag gaat zijn!" vond Dochter deze week. Daar is elk jaar wel wat discussie over. De tweede zondag van Mei wordt er tot over de landsgrenzen Moederdag gevierd. Ook de schoolkinderen knutselen dan gewoonlijk iets liefs in elkaar voor hun mama. Hier in Antwerpen zweert men echter bij de Moederdag van 15 Augustus. Mijn "grote mannen", zijnde Echtgenoot en Oudste Zoon, zijn ook die mening toegedaan. Grote kans natuurlijk dat ze zich op 15 Augustus weer afvragen: "Die tweede zondag van Mei, is dat niet de ware Moederdag?"
Jongste laat het niet aan zijn hart komen. Hij had zijn cadeautjes klaar. Ik moest er wel wat voor over hebben. Heel zijn kamer afzoeken, terwijl hij met een traag "koud-koud", of enthousiaster "warm-warm-héét" de aanwijzingen gaf. Het waren geschenkjes om u tegen te zeggen, wat hij gemaakt had op school. De verpakking van het eerste pakje gaf een frisgroene schort prijs. Helemaal door Jongste zelf gestikt op de naaimachine! In het andere zat een zelf geschilderd bloempotje waarin het gezaaide zaadje nog uitkomen moet. In de pot staat een satéstokje, met daaraan een zelfgeschreven versje bevestigd. Dat versje alleen al, zo ontroerend, zou al cadeau genoeg zijn geweest. Daarvan geniet ik stilletjes zelf.
Maar die zelfgemaakte schort, die wil ik u graag laten zien. Als fiere mama van deze schat van een zoon. (en nog een stuk of drie andere schatten van kinderen natuurlijk)
Eindelijk lenteweer. Zalig om buiten te zijn. Maar ik heb deze dag, na het strijken van een berg was, doorgebracht voor de computer. Ongelooflijk hoeveel werk er komt kijken bij onze studie. Ik volg mijn opleiding reuze graag. Maar daarstraks kon ik niet anders dan verlangend uitkijken naar de dag dat het voorbij zou zijn. Dat een zon- of vrije dag weer echt een zon- of vrije dag mag zijn, en niet meer peinzend en schrijvend moet worden doorgekomen.
Ook mijn blogske verpietert ervan. Tja, de computer lokt niet meer zo na het wroeten aan werkstukjes en verslagen. Maar nu wil ik hier toch eventjes komen zeggen dat ik nog leef. En u toewensen dat u ongelooflijk mag genieten van het voorjaarsgevoel. Tot volgende keer!
Op weg naar een bewoner, die ik boven moet gaan halen, zie ik een dametje, die op de stoel zit in het hoekje bij de lift. "Ha Mevrouw, bent u een beetje hier komen zitten?" vraag ik vriendelijk in het voorbijgaan. "Ja, ik zit te wachten..." antwoordt ze een beetje triest. "...Op niemand!"
Griep en andere toestanden gedijen niet goed bij ons: in ons gezin is er zelden iemand ziek. Dat geldt zeker voor Jongste. Maar op vrijdagavond is het anders. Jongste klaagt over keelpijn. En zaterdagochtend, als hij naar de muziekschool moet, voelt hij zich moe en zwaar. In de loop van de dag hangt hij vaak in de zetel en verraden zijn waterige ogen en rode koontjes de koorts. Het duurt een poos voor ik een deugdelijke koortsthermometer heb opgespoord, maar dan weten we het zeker: de thermometer wijst een kleine 38° aan. Jongste verklaart zichzelf officieel ziek. Die avond trekt hij vroeg naar bed.
De volgende ochtend klatert zijn heldere stem weer door het huis: "Ik voel me al veel beter!" Toch sleept hij zijn dekbed en hoofdkussen aan en installeert zich in de zetel. "Mama, ik heb honger!" roept hij even later "Of eigenlijk geen honger, maar wel zin in eten!" Hij is tenslotte ziek, en honger valt niet te rijmen met ziek zijn. "Mama, zijn er nog beschuiten?" Beschuiten horen er wel bij. "Neen, maar er zijn wel cracotten!" antwoord ik, haal het pak in de keuken en zet het naast hem op het tafeltje. Een aantal minuten is het stil. Behalve de overslaande stemmetjes op de televisie dan. Waarom zijn die gedubde kinderprogramma's altijd zo lawaaierig, vraag ik me weer eens af. "Mama, kan je een glas water brengen? Ik heb dorst!" "Zeg manneke!" zucht ik. Maar dan moet ik eraan denken wat hij doet als ik me niet lekker voel. Hoe hij dan van alles aanhaalt. Hoe hij me met alles wat hij maar verzinnen kan verwent. Want verwend worden is absoluut verbonden met ziek zijn!
Met een glimlach vul ik een groot glas water en geef het hem. Laat hem maar eens lekker zieken!
Voor de tweede keer is hij gerepareerd, de laptop van Dochter. Een apparaat van dat populaire merk. U weet wel, met dat aangevreten stuk fruit als logo.
Het is al een maand of drie geleden dat hij plotseling dienst weigerde. Een productiefout zou aan de basis liggen. Maar omdat het apparaat niet meer opstartte kon dat niet bewezen worden. De reparatiekosten zouden 1000 € bedragen.
Het beestje was ruim drie jaar oud. Voor computers nogal bejaard om tegen een dergelijke prijs te laten repareren. Dus kocht Dochter een nieuwe, vaste computer. Want omwille van haar grafische studies kan ze niet zonder zo'n stuk vernuft. Wat nu gedaan met het oude apparaat? Meteen ermee naar het containerpark?
Maar dat was buiten het Lief gerekend. Het Lief van Dochter weet het één en ander van computers. Hij ging op zoek om het probleem op te lossen. En scharrelend op het internet vond hij een oplossing. Er was wel enig risico aan verbonden. Maar, met een apparaat dat eigenlijk al tot schroot was gereduceerd, kon hij dat risico wel nemen.
De oplossing zou zijn: het moederbord uit de computer halen en een poos "bakken" in de oven. Bakken dus: op 190°, en dat acht minuten lang!
Het euvel was namelijk dat er bepaalde solderingen aan loskwamen, door onvermijdelijke schokken tijdens het vervoer. Door die solderingen opnieuw te verhitten zouden ze zich weer vastzetten. Wel moest je er voor zorgen alle plastieken delen te verwijderen vooraleer het onderdeel in de oven te zetten. Iemand had, door dat te verzuimen, aan zijn actie een gesmolten USB-poort overgehouden!
Het Lief demonteerde dus de laptop, en bakte het moederbord, precies volgens de aanwijzingen. Toen hij daarna de computer weer in elkaar had gemonteerd (na een afkoelingsperiode vermoed ik), liet hij het aan Dochter om de Aan/Uit-knop in te drukken. Spannend moment dus, en wat gebeurde er?
Neen, geen ontploffing, geen gensters, geen electriciteitsuitval... Het apparaat werkte!
Enkele maanden heeft Dochter er weer plezier aan gehad. Tot haar computertje het weer opgaf. En nu doet hij het dus weer, na een herhaalde bakbeurt.
't Is niet dat hij nu zo betrouwbaar is. Gegevens worden meteen ook elders opgeslagen. Maar zolang het toestel het nog doet is dat mooi meegenomen. Gemakkelijk meegenomen in dit geval...
En zegt u nu zelf: een schoon gerief toch, een handige man in de keuken?!
Dankzij het vele huiswerk blijft Spinnenkopje nu even hangen. (de letterlijke spinnenkoppen ook!)
Ondertussen is de stage weer volop bezig. Met zo'n projectgroep is het, zeker in het begin, bijna meer overleggen dan met de bewoners bezig zijn. Maar als we dan naar de bewoners gaan, voel ik me weer als een vis in het water. Een fijn gevoel om bij de ouderen, met of zonder dementie, mijn "plek" te vinden.
Verder krijgen we heel wat huistaken mee naar huis. Zeer interessante taken. Over psychologische en ethische kwesties. Inzichten en technieken over hoe te werken met groepen.
Ik geniet ervan, al neemt het allemaal veel tijd in beslag. "Nadenktijd" en ook "groeitijd".
We tellen af, aan onze opleiding. Zullen blij zijn als we de eindmeet gehaald hebben.
Maar ik ga er spijt van hebben ook. Spijt dat het voorbij zal zijn.
Morgen is het de eerste stagedag met ons projectgroepje in het woonzorgcentrum dat ons werd toegewezen. We zijn er al een paar keer op bezoek geweest. Hebben al heel wat voorbereiding achter de rug. Onszelf kenbaar en "herkenbaar" maken hoort er ook bij. Zo hebben we een naam en een heus logo. Ons groepje heet "HARTENDRIE". Omdat we, ondanks dat we heel verschillende mensen zijn, alle drie ouderen een warm hart toedragen en hen op een respectvolle manier (trachten te) bejegenen. De drie harten, op een speelkaart apart van elkaar, zijn in ons logootje gegroepeerd. Het hartengroepje is voorzien van zorgende, koesterende armen. Niet "zorgen" in de zin van "betuttelen", neen. Wel in de zin van "behoeden". En wat er dan behoed moet worden? Dat vertelt onderstaand gedichtje:
Animatie is...
Animatie is... bezigheid bieden,
ouderen amuseren.
Ja, dat ook.
Maar veel meer dan dat is het
hun verhaal behoeden,
hun verhaal dat -zo zij wensen- zich lezen laat,
vruchtbaar gehoor zoekt, een bedding om te stromen.
En het is hen noden ook,
noden tot blijven schrijven aan dat verhaal:
de pen aanreiken, zo nodig de hand omvatten,
zodat hij of zij -geanimeerd- tot een hoofdstuk, -het slot?-
Vorige week typte ik een stukje van haar levensverhaal uit. Daardoor weet ik dat ze, voor het grootbrengen van een groot gezin er alleen heeft voorgestaan. Ik weet ook dat vorig jaar haar zoon Stan, na een slepende ziekte overleden is. Ella is niet meer naar de begrafenis geweest. Ze is al erg ver heen in haar dementieproces. Maar dat wil niet zeggen dat ze van niets meer weet, ze zich van niets bewust is.
Vanmiddag wil ik een foto van haar nemen voor in het afdelingsboek dat ik, als een uitgelopen stagetaak, aan het maken ben. Foto's nemen van mensen met dementie is niet gemakkelijk. Het dient met het grootste respect te gebeuren. Een door dementie getekend gelaat stop je niet zonder meer in een plakboek.
Nu onderneem ik, voor de tweede keer, een poging om Ella zo sereen mogelijk op de SD-kaart te krijgen. Meteen weet ik al dat het niet zal lukken. Haar gezicht heeft een ongelukkige, geagiteerde uitdrukking. Ik ga rustig naast haar zitten. "Ella, het gaat precies niet goed!" "Geef ze haar pop, dan gaat het meestal beter!" vertelt één van de verzorgsters, en biedt zelf de pop, waar Ella graag mee tuttelt, aan. "Neen, ik moet dat niet hebben!" weert Ella boos en duidelijk af. "U bent verdrietig hé!" probeer ik, als we weer onder ons twee zijn. Ella kijkt me een ogenblik aan, knikt vluchtig en kijkt dan weer weg. Dan begint ze aan haar rok te friemelen en te trekken. "Ik heb niks meer hé! Ik heb helemaal niks!" "Hebt u niks meer?" vraag ik, en dan na een momentje stilte "En wat heeft u dan nodig?" Ze kijkt me even vol aan: "Stan.., onze Stan..." antwoordt ze.
Ella mist Stan, haar zoon. Ze lijdt onder dat gemis, net zoals ieder ander die een dierbaar iemand verloren heeft. Mensen met dementie zijn zich soms nog van verrassend veel bewust!
daar het verlangt dat het oog en oor en weerwoord vangt
en liefst van al: een glimlach..
Een tekstje lenen? Soms publiceer ik een dichttekstje op mijn blog. Is er één dat u aanspreekt en u graag wil lenen voor een gelegenheid? Ik zou mij heel vereerd voelen. Maar toch wil ik er graag enkele afspraken rond: -Dat mijn initialen er onder gezet worden (jb). -Dat er niets meer in gewijzigd wordt. (Wil het a.u.b. laten weten als er taal- of tikfouten in staan.) -Uiteraard niet te gebruiken voor commerciele doeleinden.
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Spinnenkop
