Het werd eens tijd dat ik nog iets van mij laat horen dus hier mijn verslagje van de reis naar Brazilie die ik net achter de rug heb.
Ik ben dus met mijn klasgenoten naar de kust van Brazilie getrokken. Een busrit van 24 uur of meer hadden we in het vooruitzicht. Maar het was de leukste busrit die ik in heel mijn korte leventje al heb meegemaakt. Iedereen zingend, dansend, drinkend en een beetje zat huppelend door de bus. Weinig slaap maar heel veel plezier. Bij de aankomst werden de kamers verdeeld en voor mij zat er een beetje een tegenvallertje bij want ik werd bij een meisje en haar mama geplaats waar ik eigenlijk niet zo veel contact mee heb. Maar voor ieder probleem is er en oplossing. En mijn ooplossing was dus om zo weinig mogelijk tijd in mijn kamer door te brengen en zo veel mogelijk tijd in een andere kamer waar de meisjes sliepen waar ik ook in school mee optrok. Ik ben eigenlijk alleen maar in mijn kamer geweest om me te wassen en mijn kleren te dumpen. Slapen deed ik lekker gezellig in de andere kamer. De eerste dag hebben we een beetje het strand van Camboriu verkend en een beetje gezwommen in de zee en het zwembad van het hotel.
Hoi iedereen, hier nog eens een berichtje van mij.
De tijd vliegt hier voorbij, ik heb zojuist ontdekt dat ik al over 1 vierde van het jaar zit, dat is toch al een heleboel. Nooit in mijn leven had ik gedacht dat ik zo lang zonder jullie allemaal zou kunnen leven. Maar hier zit ik nu, aan de andere kant van de wereld, in een land dat totaal verschillend is van Belgie. Ik hoop dat de volgende maanden nog sneller voorbij vliegen maar tegelijkertijd heb ik ook al een beetje schrik voor het afschied hier. Ik heb hier al goede vrienden gemaakt en het zal moeilijk zijn om die achter te laten. Maar dat zijn zorgen voor later. Eerst de verschillende avonturen die me waarschijnlijk tegemoet gaan komen overleven.
Dit weekend ga ik naar Concepcion. Een busrit van 4 uur verwijderd van waar ik nu zit. In paraguayaanse termen dus superkortbij. In Concepcion is er daan een bijeenkomst en een feestje voor AFS'ers. Dat belooft dus.....
Verder is er nog het einde van het schooljaar in zicht en de reis naar Brazilie. Ik zie een klein beetje op tegen de vakantie omdat ik dan afscheid moet nemen van mijn klas die allen verder gaan studeren en omdat ik denk dat de vakantie een beetje saai gaat zijn wegens de weinige bezigheden.
Zo ik ga het laten bij dit korte berichtje en zal snel nog eens iets van me laten horen.
Hoi iedereen het is weer een heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel lange tijd geleden dat ik geschreven heb en mijn oprechte excuses daarvoor ik beloof dat ik in het vervolg een beetje frequenter op mijn blog zal schrijven om jullie allemaal op de hoogte te houden.
Zo nu een beetje over mijn school hier want ik denk dat iedereen wel benieuwd is hoe de school hier is. Ik kan alvast vertellen dat het HEEL verschillend is als in Belgiė. Met ons vijven van AFS zitten we op dezelfde school, ook de enige privaat-school in Pedro Juan geloof ik. We zitten wel allemaal in verschillende klassen, zodat we onze eigen vriendengroep creėren en een beetje integreren. Ik zit in het laatste jaar. Langs de ene kant vind ik dat supertof omdat het laatste jaar het meeste doet en ik denk ook een beetje hechter is dan de andere jaren, maar ik vind het heel jammer dat ik na de vakantie in december en januari van klas ga moeten veranderen. Maar ja des te meer vrienden denk ik dan. De momenten voor ik voor het eerst voorgesteld werd aan mijn klas waren enorm spannend. Maar alle zenuwen waren voor niets want ik werd onmiddelijk opgenomen in de groep en heb echt een geweldige klas. Er zijn wel verschillende groepen maar daar merk ik niet zo veel van. Niemand wordt echt uitgesloten en iedereen heeft wel eens een gesprek met iedereen.
Ik heb enkel in de namiddag les en daar ben ik supertevreden over. Normaal zou ik op donderdag en vrijdag ook 's ochtends les hebben maar omdat ik niet echt in de buurt van de school woon hebben mijn ouders hier geregeld dat ik niet moet gaan dan zodat ze niet speciaal voor mij moeten rijden. Ik heb les van 1 tot 20 na vijf maar er zijn ongelofelijk veel lessen die wegvallen. Door een zieke leerkracht, de hele klas die niet opdaagt, wedstrijden,....
Twee dagen na de aankomst in mijn gezin begonnen mijn Spaanse lessen. Samen met de andere meisjes van AFS die ook in Pedro Juan zitten kreeg ik les van een vrijwilliger van AFS, Delia. Ze is de gastmama van 1 van de Duitse meisjes. Ze spreekt geen woord Engels en tijdens de lessen is het niet toegestaan dat we onder elkaar Engels of Duits praten. Door de Spaanse lessen hebben we ook een Duits meisje leren kennen die een paar jaar geleden zelf AFS-student was in Paraguay en nu terug was om haar familie te bezoeken. Tijdens de pauzes is het wel toegestaan om onderling Duits of Engels te praten maar voor mij is het echt superverwarren omdat ik met zo veel verschillende talen in mijn hoofd zit.
Gedurende de week hebben we met de Spaanse les verschillende uitstapjes gemaakt en dingen gedaan. Zo zijn we naar de winkel, de markt, het postkantoor en een museumpje gegaan. We hebben ook verschillende typisch Paraguayaanse gerechten gemaakt. Zoals chipa guasu, tortillas, ...
Ik denk wel dat de Spaanse les me goed geholpen heeft. Ik versta nu toch al veel meer dan in het begin.
De eerste nacht in mijn nieuwe familie heb ik vrij goed geslapen. Al is de matras waarop ik lig vrij dun en voel ik de lattenbodem erdoor. Ik moet me dus om de zoveel tijd omdraaien om geen pijn in mijn heupen en schouders te krijgen. Ik slaap in het bed van mijn oudste broer die voor zijn dienst in het leger in Asuncion zit. Als hij terugkomt ( in de weekends en voorgoed in november ofzo) moet ik bij mijn zus Tamara gaan slapen.
Mijn familie bestaat uit mijn mama, mijn papa, mijn zus Tamara ( en haar vriend Antonio), mijn kleiner broertje van 9 Carlito en mijn oudere broer die op dit moment in Asuncion zit Luis Carlos.
Ik zou om 3 uur een afspraak hebben met de mensen van AFS om nog het een en het ander af te spreken. Tamara en Antonio zouden me afzetten. Maar in de auto kreeg ik ineens te horen dat het niet doorging omdat het te slecht weer was ofzo en dus gingen we maar naar het shoppingcenter. Dat is helemaal niet zoals bij ons, een verzameling van allemaal winkeltjes, maar gewoon 1 grote winkel in het midden waar ze alles verkopen ( van GSM's tot mottos en eten) met daar rond allemaal fastfoodketens.
Na onze lange vliegreis was het jammer genoeg nog geen tijd om naar onze gastfamilies te gaan, we hadden eerst nog een soort van aanpassingsweekend. Dit was achteraf gezien niet zo slecht omdat we zo een beetje beter voorbereid werden op wat er ons te wachten stond. Maar iedereen was erg benieuwd naar zijn familie en het was een beetje frustrerend dat we nog zo lang moesten wachten om hen te zien. Tijdens de verschillende sessies kregen we allerlei dingen te horen over Paraguay die verschillend zijn van onze cultuur. Zoals dat we ons heel vaak moeten douchen, dat we ons toiletpapier niet in de toilet mogen gooien maar in de vuilbak moeten smijten. Ook vertelden ze ons dat de meisjes hier schminkpopjes zijn en de jongens macho's dus wie weet hoe ik terug in Belgiė zal aankomen . 's Avonds was er een talentshow. Alle Belgen die nog niet in bed lagen, waaronder ik dus, hebben een dansje gedaan. Eerder de pasjes nadoen die iemand ons voordeed. Het was lichtjes belachelijk maar we hebben ons wel geamuseerd en dat is wat telt. De volgende ochtend werd ons visum in orde gemaakt en toen was het vol spanning wachten op de gastfamilies die in de buurt van Asuncion wonen en die zelf hun studenten op kwamen halen. Ik had echter nog een lange busrit voor de boeg, zo een 6 uur geloof ik. Gelukkig was de bus wel comfortabel. In de stad waar ik zit zitten jammer genoeg geen andere belgen, alleen 3 andere Duitse meisjes ( en ik die dacht dat ik voorgoed van dat duits verlost was) en nog een Amerikaanse. Aangekomen in Pedro Juan Caballera zag ik voor het eerst mijn gastfamilie. De rit naar huis was vrij stil want zij spreken geen engels en ik geen woord Spaans. Bij mijn nieuwe thuis aangekomen werd mij iets te eten aangeboden. Na moeilijk kauwen en doorslikken bleek het om een kippenhart te gaan. Dat ga ik toch niet nog eens opnieuw proberen hoor. Daarna kreeg ik een rondleiding door het huis en namen mijn gastzus en haar lief me mee voor een ritje. Ik maakte al ineens kennis met de rijstijl en de verkeersregels van Paraguay. De weg is in zo een slechte staat dat iedereen rijdt waar hij wilt om kuilen en hobbels te vermijden. Rechts rijden is dus geen must. Van voorrang van rechts hebben ze nog nooit gehoord en ook gordels dragen wordt hier niet gedaan. Terug thuis kroop ik moe in bed voor mijn eerst nacht in mijn nieuwe gezin. http://picasaweb.google.es/Sien.Valy/AFSWeekend?authkey=Gv1sRgCOKm-OOvrPv9-wE# http://picasaweb.google.es/Sien.Valy/HuisEnFamilie?authkey=Gv1sRgCLPlrsPIyeLsmgE#
Afgelopen donderdag ben ik bertrokken uit ons kleine belgenlandje en naar het verre Paraguay getrokken. Het afscheid is was zeer emotioneel, er zijn veel traantjes gevloeid. Ik zal niet snel het beeld vergeten van mama, papa en Silke die alledrie met beweende gezichten me nog een laatse keer uitwuiven aan de andere kant van de paspoortcontrole. De reis zelf was zeer lang en vermoeiend en het eten dat ze ons op het vliegtuig gaven was echt niet te eten. Op het vliegtuig heb ik veel geslapen waardoor de jetlag wel meeviel.
. 's Avonds was er een talentshow. Alle Belgen die nog niet in bed lagen, waaronder ik dus, hebben een dansje gedaan. Eerder de pasjes nadoen die iemand ons voordeed. Het was lichtjes belachelijk maar we hebben ons wel geamuseerd en dat is wat telt. 
