|
Volgende gedichten plaatste ik op Dicht Talent, waar ik inmiddels mijn account beëindigde.
Capitulatie
ik ben geen dichter meer ik ben genezen
ik doe de was de plas ik lap het raam
en saam met tante betje
het hele rijmelijmen aan mijn laars
ik strijk de koele lakens glad waartussen
alle nachten droom en daad elkaar bevechten
en mij verscheuren met hun gekrakeel
ik niet me dan terug aaneen
soms gaat dat nieten niet naar wens
dan knelt mijn vel aan alle kanten
tot overmaat van ramp
schuift iets of iemand ongevraagd
een blanco blad onder mijn hand
en ik herval
Muzenissen
ik vroeg de muze of ze even bleef
of ze een vrolijk lied voor me wou zingen
ze keek ver weg van mij langsheen de dingen
het open venster in terwijl ik schreef
wanhopig woorden zocht, herinneringen
mijn ogen sloot in dromen dook dan scheef-
gezakt weer rechtkwam en - toe maar, vergeef
het haar - op zoetgevooisde zuchtjes gingen
haar lapjesjas haar tas haar strohoed door
het raam. en zij daarbij. voorbij! het wachten
heeft nú niet langer zin ik ga ervoor:
ik bak een ei en een sonnetje. klachten?
hier is het zout. ik heb een houten oor
ik fluit de blues en gaar, diep in gedachten
Mijmeringen, vacuum verpakt
een kind in windjak
met boekentas langs de ka
bootjes onder zeil
*
de acacia
verstrooit zijn gouden blaadjes
Eau de vie de Danzig
*
de geraniums
staan uitgedund voor het raam
opa ziet nu meer
*
bloesems walsen op
een jurkje in de droger
buiten rijpt het fruit
*
ik wou dat ze bleef
de malsgroene rups van de
ligusterpijlstaart
Portret
er ligt een jongen op de grond
hij slaapt. zo kan ik hem bekijken
alles van hem. zijn schoenen
zijn zo moe, zijn pantalon moet ooit
van iemand anders zijn geweest
er zitten van die erzatzgaten in
kundig gedaan, prijzig die dingen
van Diesel. daarmee slaap je niet
op straat. er zitten ook nog échte
vlekken op. zijn jas is van de dons
van witte eiders. die lijken
weg te willen uit een scheur
over zijn schouder. zijn hals is bloot
en bij zijn oortje krult zijn haar
vanzelf. zijn blonde baard is doorgegroeid
getrimd. daaronder zijn relaxed gelaat.
ik blaas stiekem vanop de stoeprand
een kleine droom in zijn halfopen mond
al weet ik niet. al weet ik niets. moet hij
van koffie zijn, die droom? van een wat
zachter bed? wil hij een droom? ik schroom
mij diep, ik houd mijn adem in en leg
ten slotte heel voorzichtig al mijn liefde
in zijn hand.
Peentjes
ik haalde mijn duizend gram peentjes
gezwind uit de groentenbak
begon verwoed het schrapen
met de punt van het mes
op de plank het versnijden
in schijfjes
gedaan
toen is het begonnen
ik rolde een sjekkie in Rizla +
peentjes dagvers
van Richmond tabaco
peentjes gebleekt
Cracotte van Lu
peentjes varié
kalender op zondag
peentjes gekruld
het haar van m'n zusje
peentjes met speld
een theedoekmotiefje
peentjes die spelen
ik kneep hard mijn ogen
zo dicht als ik kon
zo ging het over
dat dacht ik alleen
aan de overkant zakte
de schijf van een peen
"Oud en eenzaam" Reve
in een nisje op antarctica
wonen
serafien en monica
monica heeft rode ogen
witte haren blauwe lippen
serafien vertelt verhalen
uit een ver geleden tijd
monica geeft hem te drinken
sneeuw smelt in haar holle hand
samen volgen ze de wolken
weten zich op een perron
met één voet al op de treden
van de sneltrein naar de zon
in hun nisje op antarctica
slapen
serafien en monica
De Theetjes zijn ludieke versjes, een herinnering aan mijn kort verblijf op Dicht Talent -2010- onder de naam "scrib".
De Theetjes 1
Geïnspireerd door
"Egotisme" van Hanny
waarvoor dank.
scrib, ik vin j'een toffe peer
al ben je helemaal geen heer
je bent mijn grootste favoriet
hi tiger, ik bemin je zeer
de spiegel liegt, de lichtinval
die maakt van jou een niemandal
ga liever in het water kijken
het is wel nat, voorzie een val
De Theetjes 2
Geïnspireerd door de wedstrijd op Dicht Talent: "schrijf een ode aan Keats".
"Ode aan Keats"
ik ben tot scharrelkip gepromoveerd
ik scharrel op het erf van dokter Keats
een druppel bloed, een joy voorgoed
een meisje dat de afspraak mist
nadat ik vlijtig heb gepikt schud ik
wat vlooien af, mijn veren glad
en trippeltrappel naar De Thee
daar los ik dan het resultaat
van vele scharrelsessies
en iedereen is mee
ik jodel van contentement
al komt dit niet aan bod
er kraait een haan
hij kraait drie keer
oh god, oh god... oh god!
De Theetjes 3 -
n.a.v. het vertrek van Roger Blaevoet
hee Blaevoet, blijf toch maar sonnetjes schrijven
ik vind een jambendansje best wel tof
het scheelt geheid een sjekkie bij de kof
't verfrissend liedje dat, naast slaap verdrijven
mijn voze hersentjes verkwikt en óf
ik dan gezwind in actie schiet! geen vijven
geen zessen meer, geen sikkeneurig kijven
maar hopsakeeën, handjes klappen, lof-
trompetten uit hun strakke hoesjes halen,
de toetertjes, de bubbels! ow, ojee...
't is nog wat vroeg daarvoor, en donker... balen
past beter bij de weerberichten, nee?
nou goed, ik zwijg alweer in alle talen
en hijs de vlag: dag dag, dag ach, dag wee!
In gedichten
landschappen lándschappen
heb ik gezien overal land
schappen vol zonnen die rijzen
en dalen als kazen op 't schab
van de kaasboer van dienst
en vogels die vlinderen
vlinders die ook en liefdes
veel liefdes in tranen gesopt
pikant of met zoet-
zure saus opgediend
in een kommetje van
de chinees die als wees
of als stakker of staker
of dronken verdronken
in nissen van erger
dan erg. maar het ergst
is de wereld, die is nu al
eeuwen aan 't draaien
en nog komt hij niet
op die sisser uit
naar verluidt zijn 't de
dichters geweest hun
gedachten verpakt
in cadeautjespapier
gingen over de toon
van een bank in het parkje
dan mee met de duiven
post voor wie hunkert
naar muisjes gewoon
zonder schuit zonder
nood is een zaak voor
wie zonder-
ling is
Aan mijn kastanje
de lente, liefste, weet je nog
hoe teder-groen je bladeren zich spreidden
als rokjes onder witte bloesemlijfjes
hoe zij daarna met open handen
zich overgaven aan de wind
bereid om vruchten te ontvangen
toen werd het zomer. een venijn
verkleurde ze vroegtijdig
bruine vlekken zag ik, veel te vroeg
jij treurde en ik kon alleen maar kijken
je hield je sterk, je stam rechtop, je takken weids
al wist je zeker dat je niet genas
nu wordt het winter en ik kom je troosten
wanneer je bladeren zijn losgelaten
mag je als alle anderen op rust
en niemand zal nog zien hoe ziek je was
Diepdenken
op het vuur staat de pan
en daarin ligt de pap
en daarbij staat het vrouwtje
te denken
haar ogen die gaan
van 't plafond naar de muur
op zoek naar de zin
van 't bestaan
bij de vloer kijkt ze dwars
door de wereldbol heen
met daaronder alleen
stomme luchten
geen engel geen duivel
niets is er wat zich
aan haar zoekende ziel
openbaart
tot een woord uit het diep
van de pap in de pan
haar bevrijdt van de mist
in haar hoofd
hij zegt blob en ze wéet
daarvan is ze nu zeker
de pap in haar pannetje
kookt.
Aan de late dag
hoe schoon zijt gij
mijn dag
als ge begint te knikkebollen
de handen in uw schoot
geen schaduw meer verkruipt
het blauwe uur duurt maar heel even
dan slapen alle bomen zwart
op het vertrouwd-verkleurde laken
boven mijn stad
in huis kalmeren schemerlampen
laaiende peertjes
uit de wandklok druppelen seconden
de avond in
een enkele auto trekt een doffe streep
geluid langsheen de huizen
ik teken in gedachten nevelslierten
die boven open weiland hangen
en misschien, heel misschien
zijn er ook warme dieren
Sonnet voor Sofia
In verre tijden toen de appels rood
begerenswaardig aan de bomen groeiden
wijl Adam en zijn Evaliefje stoeiden
nog op hun hoede voor wat Hij verbood
de Schepper van hun leven en de dood:
van die waaraan de vreemde bloesems bloeiden
de boom der goeden en van de verfoeiden
wie daarvan plukte stond aan onheil bloot.
Maar het gebeurde! Hij heeft het gezien!
"gij dwazen!" vloekt Hij. Sofia misschien
-die hij nog vlug vantussen scherven raapt-
zou Zij, getooid met Waardigheid en Woord
de zoete balsem brengen naar het oord
zal Zij het doen, terwijl Hij zich verslaapt?
Desperate housewife
ik heb vannacht mijn leven
in een plastic zeef gedaan
van Tupperware
ik heb het schoongespoeld
onder de kraan
vanmorgen ging ik DesTop
lenen
bijde buren...
Hybris
ik wil dat het zingt dat het klingt
mijn gedicht dat het juicht op het paard
van een koningskind dat de wind
het verwaait in een eeuwig bewegen
waarmee hij de bomen tot ritselen dwingt
ik wil dat het onderhuids brandt! hoor jij ook
die tam-tam onder dansende handen?
een slag op de koperen gong moet het zijn
een gebed uit een hoog minaret
ik wil dat en nog meer tot die jongen komt
met een lier in zijn hart en een treurige blik achterom
dan
breek ik
Zondags liedje
in het cafeetje Het Grote Gevoel
zaten zij beiden op eenzelfde stoel
als je maar weet wat ik daarmee bedoel
met dat cafeetje de stoel en de boel
ze waren nog jong maar de tijd was al oud
het bier was verschaald en maar halvelings koud
zijn handen begrepen haar heupkens zo stout
ze keek wat beteuterd geen mens is van hout
hij wriemelde bevend haar roksken omhoog
de ober bezag dat van achter de toog
hij dacht aan zijn Trien en dat zij hem bedroog
een brandende braamdoorn schoot recht in zijn oog
hij wiste met woede zijn laatste traan
en als hij dat slikkend had afgedaan
is hij voor de tortelse duifkens gaan staan
boosaardig van aard zei hij kort: jullie gaan!
toen stonden ze op van hun enkele stoel
die dampte nog na van Het Grote Gevoel
hij zette haar kraag recht want buiten was 't koel
de ober verzoop zich daarna in 't gewoel
van zijn cafeetje Het G.... G......
Yep!
Vijf haiku's
de loden lucht is
in de zee gevallen, nu
is de einder weg
*
inktblauw is de nacht
rond de maan die onbedekt
van de zon geniet
*
de oude boom liet
aan de wind een dikke tak
jong is de wonde
*
in het straattuintje
pronken de coniferen
met hun bleke bloei
*
ongekamd brutaal
schreeuwt een forsythia de
winter van de baan
Micropoetry
niets
't is al
[met een knipoog naar Abel Staring.
De mooiste micro is, volgens Abel:
ik ga maar
ik ben
De vernieuwing
kasten heb ik
op een kant gezet
geen wankel evenwicht
want kommen, borden glijden
krachten trekken snelle lood-
lijnen onvermijdelijk
en straalsgewijs
naar het ene
statische
punt
dansen op een teen?
spieren spannen kabels
tussen hoeken trillend
eerst dan strak
kijk!
nu is toch alles nieuw?
diep in mijn aarde lacht
een oude kabouter mij uit
Tu es sacerdos
ze hadden hem in 't riet gestuurd
een eeuwigheid naast god beloofd
de gouden handdruk van de dood
als hij maar honger leed
en liefde aan de apen liet
het Brood verkruimelde
zijn huid omhing met zwarte rok
en van de duizend knoopjes
er niet een zou open doen
hij kijkt naar elke Lieve Vrouw
en denkt aan Zuster Beatrijs
die hem subtiel is voorgegaan
verrukt weet hij de klepel slaan
5_7_5-je
van wilgentenen
vlecht ik voor jou een fruitkorf
de kerselaar bloeit
of
van wilgentenen
vlecht hij zijn eerste fruitkorf
de kerselaar bloeit
of
van wilgentenen
vlecht hij voor haar een fruitmand
de kerselaar bloeit
De song of Mooncoin
er staat geen bankje
in het park
er is geen park
maar om de hoek
hangt bleek de maan
te zonnen
het heeft geregend
het asfalt blinkt
straatlichtzwart
het laatste water
dat van zilver is
vloeit langzaam
weg
wij wandelen
twee rozen
walsen op het water
in de goot
Writersblock
Gobelijn in alle staten tolt
zijn enkels in een knoop gedraaid
de haren wild, de witte snor verwaait
de klanken die hij poogde
saam te rapen
tot een woord.
Verdraaid!
Wie heeft er in mijn trukendoos
gegraaid wie heeft er mij bestolen?
Moet ik nu net als alle deftige meneren
een kopje krant gaan drinken
bij de boterham
een platte stomweg natte
traan verpinken soms, en zeggen
kijk, na dagen werd een hond gevonden
in een put. Hij ademde
zo dood
gewoon
Het oorkussen van de duivel
er kruipen trage dagen over straat
moedwillig naast het zebrapad
hun loze monden schurend aan
asfalt dat fluistert rond een
spoor van kouder bloed
armoedig is hun kleed
tot op de buik versleten
ze kijken naar de overkant
de stoep is veel te hoog
het regent in hun ogen
de nachtwacht brengt
ze zacht weer thuis
legt ze te slapen in
verwarmde dromen
Over God
Bevroren God*
...een opdrachtje...
God - moet je weten -
was van meet af aan al oud
nog ouder dan Methusalem
die ik leerde kennen
in het schooltje om de hoek.
God had toen al een witte baard
een mantel in de kleuren
van mijn jurkjes na de zomer.
Zo zag ik hem voor 't eerst
op doek geschilderd hangen
tussen "Het Aardse Paradijs"
en "De Kruisiging".
Hij had, zei Zuster Fabiana,
een rechter- en een linkerhand
waaraan we zouden zetelen
na onze dood.
Toen werd het winter,
werd het heel lang winter.
Het schooltje sloot
er was een bom gevallen
in de straat.
Eén keer nog ging ik langs
alleen met moeder.
"Kijk mam, ijsbloemen op de ruiten!"
gebaarde ik.
Ze keek niet weg, ze haastte voort.
"Mamie...?
Is God nu ook bevroren?"
Ze durfde het niet horen.
*titel bedacht door Margo van Gelder, op de toenmalige "Werkgroep Poëzie".
Niet eens een zondag
op de stoep van het cafeetje
zit de vrijdagdichter afgeladen
vol van weekse dagen stoer
te staren uit het wit
van zijn ogen in het witter
van zijn blad
hij heeft het ál gehad
hij zal het nu vergeten
daar is de hond de jongen
met de tamme bunzing
in zijn hals de dame
met de merkaap aan haar tas
de ober die komt vragen
wat of het mag zijn meneer
mag zijn. hij zit niet meer
hij hangt al in de draden
van de tramlijn die voorheen
begeerte heette van omhoog
ziet hij de dame kleiner
en hij noemt haar droog bij naam
ze kijkt hem aan en lacht
dat had ze beter niet gedaan
Astrologica
ik kwam te voorschijn toen de Zon had afgedaan
de tekens tot voorbij de riem waaraan de Tweelingen
de Maan naar alle winden lieten waaien
en tegendraads Saturnus zat te janken
hopeloos het schuim aanschouwend van de Ram
die vierkant in het water viel
hoewel
het uur zat goed want Leo spuwde op de bol
zijn hete driftendans waarvan ik zo verschoot
dat ik begon te beven vooraleer ik zelfs
een eerste keer geslagen werd
en nog
ik woon op nummer twaalf het laatste en het
meest verborgen huisje in de rij
van Ik naar 't loze Wij dat later
meer dan in mijn dromen na 't verteren van
het Wonder wezenlijk begon te smaken naar een
Château-en-Espagne Appellation Oubliée
vandaar
Erato,
je was een zwijn, mijn lief
ik schuurde aan jouw modder
juk en jeuk van 't lijf
ik vrat je bras als was het
godenspijs en zoog de dooiers
uit je glibberige ogen
erato zou je heten
zei je zong je schreeuwde
je mij uit mijn slaap
terwijl ik droomde
van voor jou te bijdegrondse
dingen zoals kabouters
aan de vaat en
bezems die vanzelf doorheen
de kamers gingen
je krijgt vandaag
de buitenwacht. ik zie je weer
vannacht dan zal ik
knorren bij je oor
en jij, jij zult zeemzoet vertellen
dat wij, erato, jij en ik
gewaagd zijn aan elkaar
Wilde ego(s)trip
snel armen kruislings
over buik naar heupen
trek ik al mijn kleren uit
en zwier ze zwaaiend
in de lucht
zie het purperen gareel
beaat
tussen kristallen hangen
in luchters
klinken feestelijk de glazen
over een deur
drapeerde zich de jurk
als een guirlande
zomerwitte bloemen
het kanten slipje
vlinderlicht
vliegt naar het raam
gaat wonderbaar
over het groen
van de bonsai liggen
als bloeide hij
en in mijn huid
heeft nooit voordien
de kamerlucht
zo tintelfris gebeten
met niet te tellen
tandjes van genot
5-7-5jes
...een herinnering aan mijn allereerste computer, dot genaamd...
poesjenel is dood
alle draadjes dolgedraaid
het blauwe zwijgen
zijn oog geblindeerd
troosteloos weet hij zich nu
een cycloop met staar
een oude muis ligt
verdwaasd aan een zwart infuus
de prullenbak gaapt
ik speel piano
het azerty van mozart
beethoven hoort mij
er belt iemand aan
ik zeg dat ik uien hak
trek de stekker los
De dichter des
-betreft Ranmsey Nasser en zijn gedicht over suxueel misbruik
binnen de Katholieke Kerk-
gij lichtgelovig volk der Nederlanden
dat zegeningen, bollenbloei en doem
kan plaatsen als ik maar zijn naam vernoem
want frisse vragen over het verband en
of ik niet te naarstig denk aan roem
met klatergouden woorden in mijn handen
uw frêle hersenpannen laat verzanden
die vragen blijven hangen in gezoem
dat moet de dichter des hebben gedacht
toen hij wellustig schier aan 't schrijven ging
de ploert voorbij want die werd onverwacht
een marionet die aan een draadje hing
en al wat hij misdeed werd neergebracht
op god, dat makkelijk inzetbaar ding.
Palaveren
het was een groots moment
we zaten aan
naarmate het gehalte geest
ging stijgen in ons bloed
begonnen we te vliegen
de vrouw in mijn vizier
dreef jaren weg van hier
naar later naar wanneer het kind
een heer vloog traag terug
in hoe het was geweest
rechts zat een jongen
rampen te voorspellen
de freule links bezong
een groene duif met in haar bek
een maagdelijke buxustak
we deinden uit
opeens begon het midden
van het tafelblad te gloeien
er daalden tekens
in een graal van licht
een alfa en een omega
herinner ik mij nu
ze losten in elkander op
het was een vreemd moment
uit voorverwarmde kopjes
dronken we de koffie na
De opstanding
ik ben de grote nikser
ik niks de hele dag
en als ik niks te niksen heb
ben ik geheel van slag
dan tol ik als bezeten
bezeten door een beest
een kriebelbeest een kleintje maar
die jeuken nog het meest
ik krab wat hier ik krab wat daar
ik krab de muizen uit mijn haar
ik bijt mijn nagels stuk
ik koter met een schuivertje
het smeersel uit mijn oor
mijn navel doe ik dagelijks
onder het niksen door
dan denk ik aan mijn moedertje
dat lang is heengegaan
zij vond dat niksen ook maar niks
ze zei het aan mijn pa
die maande mij tot hijgens toe
om toch maar op te staan
en zie, hier zit ik nu, geheel
hun evenbeeld, alleen
ziet gij niet dat ik ween?
Poëmata
"il faut les cajoler, ma belle"
bestaat er wel een raad
die eleganter wandelt op de loper
tussen tong en hemel
neen!
kom in mijn armen arme woorden
die ik kreeg, gevleid natuurlijk,
kom, ik zal jullie omkleden
met muziek en trage beelden
op de achtergrond
ik zal jullie doorzichtig
dragen wetend van het broze
zal ik jullie voorverpakt
in goddelijke deugden
tonen
wie zei het mij? wie zéi het mij!
Dichten
ik moest maar eens wat minder dichten zei de dichter
tegen haar die naast hem stond en muffins bakte in
de vormen van papier waarop hij verzen schreef
toen hij haar nog niet elders had zien staan
dan in zijn dompig brein waarin ze rook
naar ambrozijn en koeler maan
verbaasd keek zij hem aan
er viel geen enkel woord
de vaatdoek in zijn handen
toonde hem de weg de waarheid
en het leven dat hij met beide handen
greep in schuimend sop de kommen en
de koppen van de menger klopper kneder
en hoe zij niet langer geurde áls maar echt
een ovenwarme muffin was en hoe hij at van haar
Kurkdroog - Nonsensgedicht
de regen wist een palingdroom
te schrijven op de ribbelstroom
de grote ringel hoorde dat
en trok de gronzel uit het nat
nog voor de inkt kon drogen
ik zat met puimsteenogen
te tranen naast de bibberrat
en blikken mededogen
te proppen in het gat
het was te laat
de regen boog
en streek de ribbels glad
Ondraaglijke lichtheid
ik wou dat ik faalde
ik wou dat ik baalde
ik wou dat ik
vreselijk lelijk was
pokdalig gebocheld en
arm als de straat
verlaten
verstoten
jaloers van de koek
in handen van stinkende bonzen
opstandig mijn kruimeltjes gaarde
ik wou dat ik
mee-lijden kon met de aarde
de hemel de hel en de zaaiers
van armoe en doem
ik wou dat want nu
rol ik rustig een rokertje
luister ik naar Sibelius
en niets heb ik
helemaal niets
om over
naar huis
te schrijven
De kleur van de oorlog
kijk, dit was ik
- de muur van ons koertje
was witgekalkt en daarboven
lag de lucht, staalblauw -
zo klein? zo klein nog, ja.
en die jas op de draad
met koperen knopen
en overal zakken?
die was het woord
en het woord kreeg kleur
het woord kreeg de kleur
van de jas
dat vreemde woord
die vreemde kleur
de vreemde jas
en het vervreemdend
zwijgen
Het sonnet, een vader
Als ik je tóch weer bij de hand wil nemen
je afgemeten pas mijn sprongen laat
bedwingen, die geijkte regelmaat,
het veren van je voeten waar je gaat
met mij gelijk een ruiter naast zijn paard,
mijn meester ben je dan, mijn strenge menner,
mijn onvoorwaardelijk aanvaarde kenner!
En ik gehoorzaam, want ik weet: ik ben er
en mag er zijn, je laat aan mij het lied.
Je laat mij neuriën je laat mij tieren
we zingen samen en je remt mij niet
je laat mij vrijelijk de dans versieren
en als je merkt hoe zalig ik geniet
wil je zelfs eventjes de teugels vieren
Mijn bevrijding*
't is V-dag, zei mijn vader
hij gooide een briefje van twintig
op tafel. loop, haal Belgisch lint.
mijn mond viel open
dat zou mijn moeder niet
mijn moeder was goddank
een kind gaan kopen
want zij? ga
bij Pollieneke, en van dat hele smalle
vijfenzestig centimeter is genoeg
vergeet het kasticketje niet
vraag een bonnetje voor
manszakdoeken wij
hebben er al twee
nog acht te gaan
trek je sokken op
stop je bloes in je rok
doe je haar uit je ogen
strik je veters haast je wat
dat
zei mijn vader
níet
*Voetnoot
V-DAG IN GENT
De eigenlijke bevrijding van Gent vond reeds plaats in september 1944. Duitsland capituleerde echter op 8 mei 1945, waardoor de Tweede Wereldoorlog in Europa dan pas definitief aan zijn einde kwam. Deze VE-dag (Victory in Europe-day) bracht in heel Europa en de Verenigde Staten miljoenen mensen op de been. Ook in Gent werd de geallieerde overwinning enthousiast en massaal gevierd met een stoet die hulde bracht aan de bevrijders. Een reusachtig hakenkruis aan een ketting, praalwagens met foto’s van Churchill, Franklin Roosevelt en Stalin, fanfares en scholieren met bloemen trokken door de Gentse binnenstad. Van de Koningskwestie was nog niets te merken: ook koning Leopold III werd uitgebreid gehuldigd.
De 8ste mei bleef tot 1974 een officiële feestdag in België. De laatste jaren gaan stemmen op om van deze dag opnieuw een feestdag te maken, zodat de oorlog nooit wordt vergeten.
Bekentenis
ik ben een man wanneer ik dicht
ik neem mijn taal
mijn zo geliefde
voorzichtig op
en draag haar naar
het onbeslapen laken
daar ligt ze dan
ik kleed mij uit terwijl
ik kijk naar haar
vertraagd en ingehouden
weten wij het van elkaar
de gretigheid het veel
te vele voor de mondjesmaat
die wij met rituelen legen
langzaam gaat ze voor me open
sta ik nog opzij totdat het wachten
ons ondraaglijk wordt
en wij elkaar beminnen
wild en teder
wild en teder tegelijk
De nalatenschap
er was
fijn porselein van beendermeel
glazen van loodvrij kristal
borden waarop een wapenschild
een springplank een schietspoel
een kruiwagen ook
de zeer lange arm
van een havenkraan
magneten op roestvrij staal
een waakhond een leugen-
detector een kat
waar geen zak om
een kont die met goud
was beslagen er lagen
vooruitzichten levensecht
en een oordeel dat kromme
lijnen recht een licht
dat voortdurend zichzelf opstak
tot slot nog een schaduw
al stond die nooit stil
en een schoteltje waarop
'n wil wat so vas
soos 'n klipsteen staan
een voet op de weg
van het rechte pad
ik
kreeg van dat alles
een emmer vol zaad
blijkt nu dat ik
geen aarde heb
Total loss
zo lodderlam mijn ogen
lezen rondjes uit een vers-
gebakken hostiebrood
en eet, dit is mijn lichaam
halen krassen diep in
deerlijk gecastreerd papier
drink, dit is mijn bloed
ik mep een mug ik kus een draak
ze vraagt aan mij waarheen ik loop
laat alle hoop
Voor wie...
voor wie een strak sonnetje schrijven wil
zo eentje naar de regel van de ouden
-komt later wel een heus om van te houden-
kaboem kaboem die kletste op z'n bil
die meet en telt scandeert en weegt als zouden
de lettergrepen nu eens zwaar dan licht
in rotten opmarcheren naar hun plicht
getrimd getemd in vijf of zevenvouden
maar als de avond valt zijn daar de vinders
de liefste Chibiabos streelt de lier
er danst muziek de vleugels los en vlinders
ontelbaar zij, met elegante zwier
-een rondedans van lichte blije kinders-
verstrooien het sonnetje op papier.
De euvele moed van Obelix
“ik zou toch ook eens graag een zaagje spannen
er staan wat oude bomen in het bos
hun stijf-verstokte lompe takken los
gehakseld zullen dra mijn dip verbannen.
de luiaard hangt al jaren onder mos
wanneer hij neerploft zal hij zich vermannen
misschien, een ietsje sneller dan hij kan een
verkwikkend vruchtje smullen van een tros”
alzo sprak op een morgen Obelix
die eerder enkel stenen zou versleuren
van hier naar daar van daar naar hier en nix
dan dat bezag. maar nu zou het gebeuren
hij zwoer het op de staart van Idefix
die 't baasje trouw ook maar begon te zeuren.
Cilja's wedstrijd
De oproep
Wie schrijft de leukste, orgineelste interpretatie van deze gevonden woorden?
Prijs: de nooit afgehaalde kristallen bol van de winnaar van de kerstwedstrijd: Aap.
Jury: Cilja Zuyderwyk & Jan Doornbos.
© cilja zuyderwyk
De readymade
readymade of objet trouvé
meer dan 150 standaardkleuren
dat geldt voor platen, stringers
de rods en de fritten
billets, casting cullet maar ook
blowing cullet op voorraad
u kunt billets per stuk afnemen
en cullet per kilo
ook halve platen
zonder meerprijs
in de studio kunt u zelfstandig
werken of met onze hulp
uw werk uitvoeren
© cilja zuyderwyk | 30 mei 2010
-oOo-
Ik nam deel met
1. Objet perdu
wat mag het wezen, heerschap?
-een bakje friet, een kleintje
dat is dan tweeënhalf
hij legde achteloos een kalf
een gouden kalf, drie cijfertjes
een vijfje met twee o'tjes
naast de de ketchup-uier neer
billetten van die waarde
worden niet aanvaard meneer
kunt u niet lezen dan?
het heertje neep zijn ogen dicht
-mijn brilletje is stuk,
al voor de twaalfde keer
gemor kwam uit de achterban
het heertje kreeg een kleur
het snoof de geur van Heineken,
het keek al naar de deur
maar eer ie daar doorheen kon gaan
gingen de klanten aan het slaan
van voor van rechts van achteren
glas rinkelde alom
toen kwam de cullet-dame aan
d'r emmer was nog leeg
ze raapte alles bij elkaar
voor mozaïekjes, zei ze, maar
ik wil in ruil voor deze geste
oranje frieten, 't zijn de beste
de juffrouw aan 't fornuis
die zei: "kom jij maar achterom
ga er gerust je gang
wanneer 't niet bakt dan roep je maar
men helpt je dan wel wat"
ze poetste toen meteen de plaat
ging huiswaarts toe en plat
*
2. Een uitvinding
de man de vrouw de gaten
in de glasbak
en dat die waren veel te klein
voor magnums en dame-jeannes
die oma zaliger bewaarde
de vrouw de man de wandeling
het huis in opbouw om de hoek
de man die keek naar hoe
het aan van de
betonmolen
en op een nacht, toen alles diep
in slaap of slap lag onder dons
toen zeiden ze:
nu is't aan ons!
ze laadden al de rommel op
en dumpten die ik zei al waar
dus daar en duwden op de knop
de molen draaide zingend rond
een zaterdag een zondag lang
en groot was hun verwondering
toen zij des maandagsmorgens vroeg
de zaak gingen bekijken
ze schepten knikkers uit de bak
niet helemaal maar ongeveer
ze zoenden en versmolten weer
want scherven deden nu
niet langer zeer
*
3. Klaar!
zwier je string maar in de wolken
laat hem blowen in de wind
ga van bil Jet ga van bil
laat het boekje waarin honderd-
vijftig standjes links daar-
boven op de zinken platen
van die gadverDamse* toren tronend
boven 't vlakke land
ga van bil Jet ga van bil
tel nog lang de vele kleuren
op je rug van rood naar blauwend-
groen, zelfs gelen wijken stil
met de hulp van Lasonil
*De toren van Damme, waarvan sprake.
http://blogimages.seniorennet.be/tars/3-0ad229d0bb1d9247d9d31d9b7881b0d7.jpg</p>
-oOo-
De genomineerden zijn vanaf heden gekend, in alfabetische volgorde:
Cartouche
Jindoni
Marcel
Rhinda
Wenlez
© cilja zuyderwyk - 6 juni 2010
-oOo-
En de prachtige kristallen bol gaat naar... Rhinda, met het gedicht
Made in Leerdam
hoe maak ik je
dat vraag ik je
geel of groen in strakke houten ribben
op stokken kaal van kleur
of spin ik je
wie blies en blaast de brokken
trekt platen krommer dan
dan wacht ik, zuig je, blaas je
industrieel
ik wil je wrijven bol en kietelen
zeg dan hoe haal ik je
dan aap ik je
© Rhinda
!PROFICIAT !
(einde wedstrijd)
Een frust
de marsupilami zit hoog in een boom
zijn zeer lange staart te betreuren
-de veer is gesprongen de krul is eruit-
hij jengelt en jeremieert: "iedereen
is geméen!" hij kijkt naar zijn navel
en denkt aan zijn moeder. hij grient
uit zijn neus van ooit kwam ze na
met een doekje, nu niet. hij dropt
zijn verdriet in het zand van de wegel
die onder hem door loopt. geen mens
die het ziet
Zeg niets
er mogen helemaal geen roze slierten meer verschijnen
aan de horizon de kim de einder en de monotone zon
zijn afgeschaft te fnuikend voor lantaarnopstekers
die zoeken naar de mens waar hij gezeten
op het laatste bankje in een doodgezwegen park
zich uit voldragen leegte een amfitheater bouwt
en lacht en wijst en huilt en slaat zijn bleke
handen in elkaar wanneer antigone het zand
niet vindt eurydike het struikelen moet
overdoen en orfeus' lier verdrietig
aan de apenbroodboom hangt
zeg niets als je hem bezig ziet die ene wijze
gek leg niet je hand al was het maar heel even
op zijn arm genees hem niet zijn ziekte is
zijn troost zijn roeping en zijn leven
Vogelvrij
het zijn er twee
die ik de buitenwacht ga geven
ze roeren roet door al
wat wervelt in mijn - ja!
ze komen voor
ze komen na
ze komen tussendoor
ze raden aan
ze raden af
ze raadselen mijn oor
ze preken in de schoenenkast
de weg die dient gegaan
en leggen aan de bezem uit
hoe in de hoek te staan
ze hamsteren de aarzeling
gering of van formaat
en proppen alle kamers vol
met wellesnietespraat
en zien ze een kaboutertje
dan dromen ze een reus
die pulken z'op een keer weerom
de wormen uit z'n neus
ze weten zus
ze weten zo
ze weten zelfs de rest
bezeuren en
betreuren en
bezoedelen mijn nest
met blik en veger in de hand
besluip ik hun katheder
de ene, die heet "zou"
de andere is "beter"
P.S. Enkele gedichten werden, al dan niet licht gewijzigd, van mijn site geplukt. Die staan hier dus a.h.w. twee keer.
Adieu Dicht Talent, en bedankt!
|
