Het paard van Sinterklaas
“Sinterklaas!
We moeten echt vertrekken, hoor!”
Zwarte Piet kwam de kamer
binnengestapt met de staf die hij net had opgeblonken in zijn handen. “Smerig
spul, die schoensmeer”, mompelde hij terwijl hij zijn handen aan zijn broek afveegde.
“Sinterklaas!”
“Hmm”
was het afwezige antwoord dat volgde. En daarna bijna triomfantelijk: “Konings-Indische opening, da’s natuurlijk
niet goed”.
Zwarte Piet stapte op Sinterklaas
toe die achter zijn pc zat. “Sinterklaas, we …” begon Zwarte Piet maar
Sinterklaas onderbrak hem met een wuifgebaar.
“We
hebben nog wel even, Piet”, zei hij statig. “Die kinderen lopen heus niet weg.
Ik speel nog dit partijtje uit en dan vertrekken we. Ik heb net een goede zet
gedaan.”
“Oh,
schaken…”, bracht Piet weinig geinteresseerd uit. Hij keek de geconcentreerde
Sinterklaas aan: “Zeker aan het oefenen zodat je volgende keer kunt winnen van
de kerstman.”
Sinterklaas keek hem wrevelig aan.
“Nu
ja, zei Zwarte Piet, “de laatste keer heb je er toch van verloren? Schaak, én mat!” imiteerde Piet de
kerstman.
“Ach,
dat irritante maniertje van die Kerstman. Begin nou ook niet, Piet.”
Maar Piet wist van geen ophouden,
en ging verder met imiteren. Met een verwijzend vingertje, en schraperige stem
sprak hij: “Dat spionoffer had je beter niet geprobeerd, m’n beste Klaas!” en
hij moest zelf bijna lachen om zijn imitatie.
“Pionoffer”,
corrigeerde de Sint droog. “Een pionoffer, Piet.” Hij zuchtte.
“Ach wat, jij snapt er toch niets
van… “ en hij boog zich terug naar het scherm. Piet herpakte zich en kwam wat
dichter bij het scherm staan. “Welke naam heb je eigenlijk gekozen?”
“Sinterklaas,
natuurlijk! Wat een belachelijke vraag.”, rolde de Sint met zijn ogen.
“Ja
nee”, begon Piet, “je moet toch een nickname kiezen. Dat weet toch iedereen.
Niemand speelt onder zijn eigen naam op het internet.”
“Hoe?
Waarom niet? “ keek Sinterklaas hem aan.
“Tja, zomaar. Je tegenstander heet
toch ook niet Zwarte Piet.”, begon Piet.
“Nee
natuurlijk niet, want jij staat hier” zei de sint geprikkeld om zo’n stomme
opmerking. “ Hij heet Rudolphio_573”, en sprak aarzelend de cijfers uit.
“Net wat ik zeg”, zei Piet. “Dat is
een nickname. Een schuilnaam zodat je niet weet wie het écht is”.
“Ach
wat”, zei de sint nors, “Dat maakt niets uit. Het gaat om het schaken”. Daarna
verzonk hij in gepeins en tuurde naar het scherm. Piet stond wat bedremmeld te wachten en keek
op zijn uurwerk.
“Duurt
het nog lang?”
De sint verloor zijn geduld. “Piet
alsjeblief, ik heb net de kwaliteit gewonnen. Laat me nu even dit partijtje
uitspelen, het duurt geen 5 minuten meer! En daarna vertrekken we.”
Piet stapte wat weg. “Dan ga ik
alvast het paard borstelen.” De sint keek op. “Euh, de schimmel. “, corrigeerde
Piet zichzelf want de sint had niet graag dat ze zijn ros, een paard noemden. De
sint keek hem chagrijnig na.
“Eens kijken”, mompelde de sint nu
tegen zichzelf en hij streek bedachtzaam door zijn baard. “Als ik nu de pion
doorstoot naar b6 dan kan ik zijn dame insluiten.”
“Eureka, dat is het!” en hij sloeg
met zijn hand op tafel, waardoor een paar snoepjes op de grond vielen. Net op dat
moment kwam Piet terug de kamer binnen.
“Gewonnen?”
vroeg hij.
“Nee, dat niet”, zei de sint. “Nog
niet…”, voegde hij er met een grinniklachje aan toe. “Maar in dit grapje zou
zelfs de Kerstman intuinen!”
“Zo,
wat is dan het truukje?”, vroeg Piet nieuwsgierig.
“Wel als hij nu niet oplet, dan doe
sluit ik zijn dame in. Die speelt niet meer mee”, lachte de Sint met een grijns.
“Heel
goed”, zei Piet, “dan kunnen we eindelijk vertrekken.”
De sint keek hem nors aan, toen net
de computer biepte ten teken dat het zijn beurt was. Verbluft keek de Sint naar het scherm…
“Wat
speelt die nu?“, sprak de sint. “Paard h1? Hij verliest dan toch zijn paard?
Want ik…”. De Sint stopte even. “Ach, maakt niet uit, dan speel ik gewoon…”.
Opnieuw verzonk de Sint in gepeins. Het daagde de sint dat de tegenstander een
tussenzetje had gevonden.
Over het scherm floepte de
mededeling:“Daar is niets meer tegen te doen, Sint. Alvast een vrolijke kerst,
oude rakker.”
De
verblufte Sint keek nog altijd naar het scherm.
“Zie je wel”, riep Piet uit tegen
een kokende Sinterklaas. “Het is de Kerstman!”
De computer biepte nog eens.
“En
blijven oefenen. ;-)”, las de sint op het scherm.
Piet maakte zich uit de voeten en
kon maar net op tijd de deur dichtdoen zodat de sint’s uitlatingen hier niet
neergeschreven kunnen worden voor alle kinderoortjes.
Voor
zij die het willen weten. De zwarte paardzet werd door niemand minder dan
Kasparov gespeeld in zijn partij tegen de Nederlandse grootmeester Jeroen Piket
in Tilburg 1989: 1.d4
Pf6
2.Pf3
g6
3.c4
Lg7
4.Pc3
O-O
5.e4
d6
6.Le2 e5
7.O-O
Pc6
8.d5
Pe7
9.Pe1
Pd7
10.Le3
f5
11.f3
f4
12.Lf2
g5
13.b4
Pf6
14.c5
Pg6
15.cxd6
cxd6
16.Tc1 Tf7
17.a4
Lf8
18.a5
Ld7
19.Pb5
g4
20.Pc7
g3
21.Pxa8 Ph5
22.Kh1
gxf2
23.Txf2
Pg3+
24.Kg1
Dxa8
25.Lc4 a6
26.Dd3
Da7
27.b5
axb5
28.Lxb5
Ph1
0-1
05-12-2011 om 00:00
geschreven door administrator 
|
