Inhoud blog
  • steppen + lopen = de ideale combinatie!
  • Recordafstand
  • Oostende <-> Torhout
  • een stormpje van drie dagen!
  • berekoud!!!
    Loop binnen op mijn blog !!!
    Zoeken met Google


    Zoeken in blog

    DIESELLOCOMOTIEF NIEK FRANCO
    Niek Franco heet u van harte welkom op zijn loopsite! Verslagen van trainingen en wedstrijden, cijfermateriaal, weetjes,... hier vindt u het allemaal. Veel plezier!
    18-04-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.steppen + lopen = de ideale combinatie!

    Hoi hoi hoi!

    't Is alweer een tijdje geleden, nietwaar?
    Het schitterende weer nodigde vandaag uit tot een parkloopje. Aldus besloot ik om al steppend tot aan het Schorrepark te rijden. Daar maakte ik mijn step met een slot vast aan een omheining rond één van de voetbalveldjes. Vervolgens zette ik me aan 't lopen, in een zéér ontspannen tempo weliswaar, waarbij ik doorheen de stadsrandbossen passeerde, tweemaal rond de wielerpiste ging en verder ook nog stukjes grasstrook met stukjes Finse piste afwisselde. Er kon zelfs ook nog een klimmetje op de heuvels rondom de RACO-piste van af. Het was erg rustig in het Schorrepark, ik genoot van de stilte en passeerde slechts twee andere joggers. Net toen ik de helft van mijn 7,22 km lang toertje in de benen had, kwam ik Clint Lenaers tegen op de RACO-piste. Daar was hij bezig met rondjes af te leggen bij wijze van training.
    Nadat ik in 32'39 mijn loopje had uitgelopen, keerde ik nog even terug naar de RACO-piste om ven met hem te babbelen.
    Hij vertelde dat hij nog steeds een zware behandeling in het UZ Jette volgt en het kalmer aan moet doen. Toch had hij vorige week de Sint-Jansloop uitgelopen. Hij wist me ook nog te zeggen dat de omloop ervan dit jaar lichtjes gewijzigd was, onder meer een verandering in de doortocht ter hoogte van het Bosje. Wat later nam ik afscheid van Clint en reed al steppend terug huiswaarts. Zoals de titel van mijn artikeltje reeds vermeldt, zijn beide sporten, lopen én steppen dus, complementair, met andere woorden, ze vullen elkaar perfect aan. Voorheen reed ik met mijn fiets tot aan de Schorre om er vervolgens te lopen, nu lijkt het me echter een beter idee om de rit tot ginder (plus de terugrit natuurlijk) per kickbike af te leggen. De heenrit is een prima opwarming om te spieren klaar te stomen voor het grote werk terwijl de terugrit wat mij betreft dan weer als een aangename vorm van "cooling down" mag gezien worden.
    Als ik er even mijn looparchieven op napluis, bemerk ik dat het intussen wel al van... 8 januari geleden is dat ik nog een wedstrijd gelopen heb (de Corrida van Lombardsijde), wat zeg ik, dat ik "tout court" nog gelopen heb...! Merkwaardig genoeg bleek ik deze middag toch nog redelijk soepel vooruit te geraken, dit ondanks het lange stilliggen. Zou dat de verdienste van een ganse winter lang steppen geweest zijn? Oké, mijn gemiddelde snelheid lag vanmiddag op 13,3 km/u, hetzij 4'31 per afgelegde kilometer, echt supersnel zoals pakweg 2 jaar geleden is dat nog niet, maar goed, ik verbaasde me er toch over dat ik nog aardig uit de voeten kon hoor! De vergelijkbare beenzwaaibewegingen die men bij het steppen maakt, zorgen zo te zien voor een soort "onderhoudstraining", ook bij lange(re) onderbrekingen van de klassieke looptrainingen, waardoor men toch min of meer dezelfde "vorm" kan aanhouden. Echt curieus!
    De eerstvolgende lopen van het Oostendse Loopcriterium zijn onder meer de Hazegrasloop, Keignaertloop en de Nieuwe Stadsloop. Zoals mijn werkschema er momenteel uitziet, ziet het er in elk geval NIET naar uit dat ik ook maar één van die drie koersen zal kunnen meedoen.
    Wél weet ik intussen al dat de Oostende Run (heeft overigens niets te maken met het Oostends Loopcriterium) op 26/06/2011 doorgaat. Da's midden in mijn grote congé! Zou ik het er eens op wagen? Na één jaar afwezigheid?? Oké, ik krijg dan wel uitsluitend harde ondergrond onder mijn voeten en da's niet ideaal voor mijn kniegewrichten, maar het is uiteindelijk ook maar één keer op een weg én het is slechts een kleine tien kilometer, géén marathon hé. Jaja, als ik me niet blesseer denk ik dat ik weer eens ga meedoen. Gewoon voor de leute en voor de sfeer, niet om een killertijd neer te zetten (want daar ben ik momenteel toch niet toe in staat), neenee, gewoon voor het plezier. Kom ik over de eindstreep in pakweg 45 of 50 minuten, ook goed. Bizar is wel dat de organisator de run opnieuw in de zomer laat plaatsvinden nadat ie in 2009 en 2010 tweemaal in april werd georganiseerd. Zou men minder deelnemers gehad hebben, misschien? Of stond er toen minder publiek langs de kant van de weg? Dat zou ook kunnen. Mij persoonlijk, lijkt het in elk geval toch veel en véél toffer om in juni in plaats van medio april te kunnen meelopen. Eind juni is het weer normaliter al véél beter, wat zich dan weer gaat vertalen in een grotere deelnemersopkomst én grotere toeschouwersaantallen langs de kant van de weg. Méér toeschouwers = méér aanmoedigingen en... méér deelnemers =  gezelliger lopen!
    Maar goed, die Oostende Run is nog ver weg, ik moet nog twee maanden geduld hebben. En, zeker en vast ook, zien in welke staat ik tegen dan zal zijn. Als ik me fit genoeg voel, lanceer ik mezelf in de Oostende Run. Zoniet... sla ik 'm nog een jaartje over.
    Niets hoeft. En dat is een fijne gedachte

    Goeienacht.
    Niek

    18-04-2011 om 00:00 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    17-02-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Recordafstand

    Sinds m'n laatste aanmelding (09/02) reed ik achtereenvolgens: heen-en-terug naar Diksmuide via de oude spoorwegbedding "Frontzate", goed voor 59,89 km (dat was op 11/02); heen-en-terug naar Middelkerke aan 16,93 km (vorige maandag, 14/02); tenslotte eergisteren nog een keertje heen-en-terug naar Torhout over de "Groene 62", tesamen zo'n 49,76 km. Ik had, met andere woorden, de beide oude spoorwegbeddingen elk afzonderlijk al helemaal heen-en-terug afgereden.
    Welnu, vandaag reed ik ze ALLEBEI af, 't is te zeggen, in ENKELE richting natuurlijk, maar ik "verbond" de ritjes over beide groene assen onderling met elkaar door van Torhout helemaal naar Diksmuide te trotten.
    De eerste rit was dus het stuk Oostende -> Torhout over de "Groene 62", helemaal van 't begin aan de Zandvoordestraat in Oostende tot aan het uiteinde ter hoogte van de Aartrijkestraat in Torhout. Meteen reed ik terug naar Wijnendale, waar ik aan het stationsgebouwtje linksaf draaide en verderreed tot aan de Torhoutsesteenweg (in Torhout heet die eigenlijk Oostendebaan ). Na een korte passage over de veel te drukke steenweg, draaide ik na een paar honderd meter de provincieweg in die Diksmuidebaan heet... en nu was ik voor ruim zestien kilometer vertrokken! Het werd een leuke rit, misschien dan wel langs een drukke provincieweg, maar wél met een fietspad netjes gescheiden van de rijbaan, opgeluisterd met enkele steile afdalingen ook, vooral dan de afdaling naar Vladslo die bijna 2 kilometer lang is en waar ik een topsnelheid van ruim 32 km/u haalde is me bijgebleven ! Na ruim vijftig minuten rijden kwam ik uit in Beerst. Vandaaruit is het maar een kilometer of drie tot in Diksmuide zelf. Ik maakte een korte bocht doorheen het centrum, stak de markt over en reed toen naar de Ijzertoren en de Pax-poort. Hier begon de tweede groene as, de tweede spoorwegbedding dus, de "Frontzate", en die bracht me helemaal van de Ijzerkaai in Diksmuide naar het andere uiteinde ter hoogte van de Willem Deroolaan in Nieuwpoort. Toen ik in Nieuwpoort aankwam had ik al 61,6 km op de teller staan. Langs de windmolens reed ik verder over de Schuddebeurzeweg richting jaagpad langs het kanaal. Jammer genoeg begon op dat moment de achterband van mijn trotinet langzaamaan leeg te lopen. In 't begin kon ik er nog een eindje op rijden maar een kilometer of vier voor Middelkerke moest ik toch te voet verder. Gelukkig raakte ik goed en wel in Middelkerke en kon ik bij fietsenwinkel Coastbikes Dejonghe de achterband even laten bijpompen. Het lek blééf dan wel, maar omdat de band maar traagjesaan aan het leeglopen was, kon ik nog zonder verdere akkefietjes en aan een treffelijke snelheid langs de Duinenweg en een stukje Duinkerksesteenweg weer thuisgeraken ! De trotinet is intussen al bij de fietsenmaker binnen om de band te laten plakken. Tegen morgenmiddag is ie weer tiptop in orde !
    Eind goed, al goed, dus, en zo zou ik nog bijna het belangrijkste van al vergeten te vertellen:

    RUIM 80,51 KILOMETER gereden in een tijd van 5 uur en 11 minuten, uiteraard met enkele korte pauzes tussenin in Torhout, Diksmuide en Nieuwpoort, maar toch: tachtig kilometer!!! Een nieuw record! Ik heb ervan genoten. 't Zal dan ook niet verwonderlijk klinken als ik nu zeg dat ik doodmoe ben en stante pede ga slapen...? Ondanks de vermoeidheid wou ik dit toch nog even meegeven. 't Is tenslotte een tocht die ik niet elke dag maak hé.

    Totale afstand op 17/02: 693,96 km.

    Salutjes en tot de volgende!
    Niek

    17-02-2011 om 00:00 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    09-02-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Oostende <-> Torhout

    't Is me gelukt!
    Gisteren reed ik van Oostende naar Torhout, en helemaal terug ook, via de Groene 62!
    Hiermee heb ik een absoluut record op de kickbike qua kilometers gevestigd.
    Liefst 61,31 km stond er op mijn Garmin toen ik gisterennamiddag, omstreeks 14u45, terug thuis arriveerde na een erg lange rit die zo maar eventjes 3,5 uur duurde!
    Het rijden zelf op de Groene 62 verliep enorm goed. Lekker weertje, bijna geen wind, niet te koud, kortom: alles zat mee voor deze lange, intense duurloop op de kickbike. Sporadisch kwam ik een paar fietsers of wandelaars tegen, maar het grootste deel van de rit was ik helemaal alléén op pad temidden van de natuur en het groen. Hoeft het gezegd dat ik flink vermoeid was toen ik terug thuiskwam? Kan ook moeilijk anders, hé. Zo'n lange afstand! Ik heb nochtans niets geforceerd. De gemiddelde snelheid schommelde rond 17,4 km/u, niet overdreven rap dus, maar evenmin een slakkengangetje. Ben in elk geval zeer content dat het me eindelijk gelukt is.
    Terwijl ik gisteren aan 't kickbiken was op de oude spoorwegberm, was ik al in gedachten bezig met een nieuw plan: een nóg grotere tocht maken, waarbij ik eerst langs de Groene 62 van Oostende naar Torhout zou rijden, dan langs de gewone weg van Torhout naar Diksmuide, vervolgens langs de Frontzate (een andere oude spoorwegberm waarop gefietst worden kan) van Diksmuide naar Nieuwpoort, om vervolgens via de Zeedijk van Nieuwpoort weer naar Oostende terug te keren. Waarschijnlijk zou ik hiermee m'n kilometerrecord van gisteren opnieuw breken. Ik herinner me nog vaag dat ik diezelfde tocht ooit eens met de fiets heb gedaan. Als ik het me goed herinner was dat iets in de orde van 80 kilometer, het kan ook iets meer of minder geweest zijn, maar bon, hoe dan ook: iets om nog eens over na te denken en vast en zeker de moeite waard. Kwestie van m'n grenzen andermaal te verleggen...!

    Onlangs heb ik een Camelbak gekocht. Dat is een flexibel en zeer stevig reservoir in kunststof, verpakt in een handig rugzakje, waarin zo'n 2 liter water of sportdrank kan. Aan het reservoir is een darmpje, met op het uiteinde een kraantje, vastgemaakt. Het idee is even simpel als effectief: je vult het reservoir via het schroefdeksel, stopt het vervolgens in de rugzak, rugzakje hops op je rug, klem het darmpje vast in de clip op één van de schouderriemen en voilà, je hebt steeds je "naftepompe" binnen handbereik als dorst om de hoek loeren komt! Gedaan met het sleuren met flesjes sportdrank fantastisch ding, die Camelbak! Natuurlijk had ik 'm gisteren ook mee op die lange tocht. In het rugzakje zelf is trouwens ook nog plaats voor sleutels, wat kleingeld, een zakje energiegel of een energiereep,...

    Totaal aantal kilometers op 08/02/2011: 486,87 km.

    Ziezo, tot zover mijn verslag over de rit heen-en-terug naar TOEROET.
    Tot binnenkort.

    Dieseltje

    09-02-2011 om 14:22 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    07-02-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een stormpje van drie dagen!

    't Is wat gezegd met dat kwakkelweer van de laatste dagen, inderdaad!
    Drie dagen lang stormde het redelijk hard. De omstandigheden om te gaan kickbiken waren verre van ideaal. Gelukkig is er beter -lees: droger en rustiger- weer op komst.
    Sinds mijn laatste aanmelding op 27 januari heb ik nog vier ritten gemaakt:

    -29 januari: 22,13 kilometer over het hard zand van Oostende naar Westende, terug via de Duinenweg;
    -31 januari: 24,98 kilometer, dit moest een uitstapje naar de Opex en een rondje rond de Spuikom worden, 't werd helaas een grote verdwaaltocht in Bredene-dorp doordat de Schietbaanstraat ter hoogte van de oesterkwekerij onderbroken is door werken, ik ken dus mijn weg in Bredene duidelijk NIET...;
    -3 februari: 15,36 kilometer, heel simpel heen naar Middelkerke via Duinenweg en terug naar Oostende via Zeedijk, mijn SNELSTE rit op de grote kickbike ooit bovendien, gemiddeld aan 18,8 km/u of 3'11 per kilometer!!;
    -6 februari: 20,87 kilometer, een lusvormige rit over de Groene 62 tot aan Snaaskerke, dan jaagpad tot vlak voor Leffinge en terug tot Mariakerke, niet zeer vlug (16,1 km/u) maar wel erg intens door zware windstoten recht in mijn gezicht en dit gedurende meer dan de helft van de rit;

    Dat brengt mijn totaal aantal kilometers (als ik juist gerekend heb ) op 425,56 km sinds 10 december (de datum van aankoop van de kickbike). Normaliter moet ik dus voor eind februari met gemak de kaap van 500 km kunnen afronden Ik vind het alleszins een groot succes .

    Spijtig genoeg moest ik gisteren verstek laten gaan voor de Corrida van 't Sas...
    Ik had sinds 2005 nochtans geen enkele editie gemist. Jammer genoeg stond ik gisteren met een vroege dienst, waarbij ik om 04u 's ochtends beginnen moest met werken. En wie werken moet, kan moeilijk aan de start van een loopkoers verschijnen hé!
    Al bij al is het geen drama hoor. Een schoon parcours heeft deze Sascorrida hoe dan ook niet, en hij voert dan nog uitsluitend over verharde ondergrond, hetgeen ook niet zo best is voor mijn arme knietjes...
    Misschien kom ik de 27ste maart nog eens in actie op de Noordzeeloop. Was trouwens ook al van 2009 geleden, denk ik?
    We zien nog wel wat er uit de bus komt! Op dit moment concentreer ik me vooral op het kickbiken. Dat gaat me goed af, ik heb geen last van pijntjes of kwetsuren en ik amuseer me, dus wat heeft een mens nog meer nodig?

    Ik wens iedereen een goeie nacht. Tot binnenkort.
    Niek

    07-02-2011 om 00:00 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.berekoud!!!

    Wie dacht dat Koning Winter reeds het land uit was, wel, die heeft het lelijk mis!
    Zelf dacht ik dat dus ook.... tot ik vanmiddag een kilometer of twee gestept had: de vlijmscherpe oostenwind ging dwars door mijn collant en ook op mijn bovenlijf had ik het in het begin bepaald niet warmpjes !
    Toch beet ik door. Mijn doel was namelijk om met de kickbike tot in de omgeving van Gistel te rijden en het weer zat voor de rest wel mee, zodus! Na een "opwarmertje" langs de Duinkerkse Steenweg en langs de Torhoutsesteenweg, draaide ik aan Unicars linksaf en volgde de binnenwegen verder waar ik even later vlak voor de Verloren Kost op de Groene 62 terechtkwam. Er stond 7,79 km op de Garmin bij het punt waar ik de Groene 62 indraaide ter hoogte van de Schorrestraat. 5300 meter lang "kickte" ik mijn autoped vooruit over het spoorwegpad, dat zich als een smal grijs lint doorheen het groene landschap slingert. Tussen Gistel en Moere, net voorbij het voormalige bareelwachtershuisje dat tot tea-room "'t Routekotje" is omgebouwd, nam ik een zeer korte pauze van een minuutje of vijf (langer pauzeren ging niet door de snerpende oostenwind). Raprap een Isostar-energiegel doorgeslokt... Met 13,1 km op de Garmin maakte ik rechtsomkeer en reed, met de oostenwind in de rug ditmaal en dus beduidend makkelijker dan in 't opkomen, over de grindberm terug naar Oostende. In de Snaaskerkse polders haalde ik met rugwind een topsnelheid van wel 24 km/u ! Ook daarvoor, toen ik nog over de spoorwegberm reed, legde ik de lat voor mezelf hoog en kickbikete erop los tot mijn tong bij manier van spreken haast uit mijn mond hing: voelen dat je LEEEEEFT, heet dat!!!
    Meestal rijd ik op de Groene 62 in een variërende cadans van 4 x 250 meter per afzetvoet, afgewisseld met stukken van 2 x of 4 x 500 meter per afzetvoet. Bij ritten over de Zeedijk of in de polders durf ik het boeltje al eens opdrijven tot 750, 1000 of zelfs 1500 meter per voet. Vooral die twee laatste oefeningen (1000-1500) zijn bij momenten ongelooflijk zwaar. Als ik dan nog eens tegenwind moet rijden, wordt het helemaal zot ! Maar... ik vind het leuk en ik amuseer me ermee. Dat telt.
    Langs de Torhoutsesteenweg en de Duinkerkse Steenweg peddelde ik terug huiswaarts. Op de Duinkerkse ging ik nog even héél diep tot aan 24 km/u en het laatste stukje door de Spalaan kan beschouwd worden als een soort cooling-down. Lekker uitbollen, weet je wel .
    Aan mijn voordeur had ik 26170 meter op de Garmin staan in 1u33m. Voeg daarbij mijn ritjes van vorige vrijdag (34150 meter! - tot Lombardsijde en terug via 't jaagpad) en dinsdag ll. (20460 meter - heen en terug naar Westende)... dan mag ik toch wel zeggen dat ik een "goeie" week op de kickbike achter de rug heb hé!
    Als extra informatie zal ik vanaf nu iedere keer de totaalafstand die mijn grote step al gereden heeft sinds ik 'm heb aangeschaft, onderaan ieder artikel vermelden.

    Totaal aantal gereden kilometers op 27/01/2011: 342,22 km.

    Ziezo, ik duik nu mijn bedje in want ik moet vannacht om 2u opstaan !
    Tot over een paar dagen dan maar.
    Niek


    27-01-2011 om 20:28 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    18-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    ...intussen is januari ook alweer voor de helft gepasseerd. Ongelooflijk maar waar. Waar zullen we het schrijven?
    't Valt niet mee om in deze barre tijden met de kickbike te gaan rondtoeren. Het weer zit de laatste weken niet mee! Regen, regen en nóg eens regen: aangenaam is wel anders, hoor . In december hadden we eerst sneeuw, daarna vrieskou en uiteindelijk dooi. Met de autoped op pad gaan in een ondergesneeuwd landschap was niet vanzelfsprekend. In losse, mulle sneeuw had ik de grootste moeite om vooruit te komen. Over een weg met aangestampte (NIET aangevroren) sneeuw wilde het nog wel eens lukken... maar het best van al was uiteindelijk het koude, en vooral, DROGE weer. Met een muts, een paar handschoenen en een winterpull van Under Armour ben je voldoende gewapend tegen lage temperaturen hé!
    Maar die bestendige en overvloedige regenval van de laatste weken, neen... leuk is anders .
    Sinds de Corrida in Lombardsijde (waar ik uiteindelijk toch nog 75ste op 285 atleten was bij de 10000 meter) heb ik slechts twee toertjes met mijn kickbike gereden: op 9 januari een grote rit van ruim 30,66 km, helemaal tot in Moere, en afgelopen zondag 16 januari een rit naar Westende die 19,76 km lang was. Toen ik van Westende terugkwam ging ik in Middelkerke het strand op met mijn trapfiets. 4100 meter lang reed ik op het harde zand, golfbreker na golfbreker stak ik over. Kickbiken op het strand is behoorlijk zwaar vergeleken met het gewone baanwerk. De wielen zakken soms tamelijk diep weg in 't zand, en af en toe moet ik er ook een strookje zacht zand bijnemen, wat écht ploeterwerk is, maar grosso modo kan ik toch wel zeggen dat ik er veel plezier aan beleef.
    In een verloren moment durf ik al eens te dromen van de lente, wanneer het weer opnieuw wat beter zal worden, zodat ik dan weer volop de deur uit kan om te gaan steppen in de vrije natuur, ZONDER collant, ZONDER loopvest, ZONDER winterlooptrui, neen, gewoon in korte broek en in T-shirt... maar dat zal nog niet voor direct zijn denk ik! Dus doen we voorlopig dapper verder, regen of niet.

    't Kan alleen maar beteren !

    Bye,
    Dieseltje

    18-01-2011 om 09:56 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    08-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Diesellocomotief op het strand van Westende/Lombardsijde

    Ik startte vanmiddag aan sporthal "De Bamburg" voor de zesde opeenvolgende keer in de Lombardsijdse Corrida. Alhoewel ik op tijd m'n sportdrank, energiegel en dextrosetabletjes had ingenomen, en alhoewel ik me toch al redelijk wat opgewarmd had voor de start, hield ik in 't achterhoofd dat ik hier absoluut géén wonderen van mezelf moest verwachten. De laatste keer dat ik liep was in de... Massajogging van De Olifant. Haast drie maand geleden dus Toch geraakte ik vrij goed door de eerste twee kilometers. Wel lagen er in de wegels achter camping de Lombarde en camping Albatros enkele enorme plassen, en natuurlijk moest héél dat pak lopers daar allemaal tegelijk passeren, met het nodige gevloek, hier en daar een verraderlijke schuiver en wat nat gespetter tot gevolg . De trambaan over dan maar, klein stukje de kustbaan gevolgd en dan tjoeps, de smalle en hobbelige zandwegel in (waar ik een paar keer van m'n lijn moest afwijken door uitstekende stukken duingras, met hier ook weer het onvermijdelijke gevloek en gesakker ). Daarna het strand op voor een 700-tal meter (mét wind achter), hierna een steile klim over het mulle zand en achter Bistro Guido weer naar beneden, linksaf en weer een duinenwegel in. Terloops even opmerken, dat het vandaag bijlange zo koud niet was als vorig jaar -en vooral, als in 2009, toen was het echt bibberen en beven- maar de wind was wél nadrukkelijk aanwezig. Dat de wind stevig tekeer ging werd ik aan den lijve gewaar toen we, na een korte passage over de Westendse zeedijk, tussen 4620 meter en 6970 meter terug het gevreesde strand over werden gejaagd. Nu was het uit met de pret! Terug over het strand richting Nieuwpoort, 2350 lange meters aan één stuk, met een striemende zuidwester recht in 't gezicht: halleluja!!! Net zoals vorig jaar kwam ik in een groepje terecht dat aanvankelijk een man of vijftien telde. Clint en nog een andere renner trokken aanvankelijk het groepje aan kop vooruit maar moesten na enkele honderden meters afhaken. Was het een toevallige herhaling van het scenario van verleden jaar, ik weet het niet, maar ineens schoof ik door naar voren en was nu zélf plots kopman geworden. Ik moet er wél eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik dit jaar wél zelf het initiatief genomen heb om het groepje vooruit te trekken. Dat groepje, ondertussen aangezwollen tot zeker 20 à 30 lopers (ik zag het toen ik over m'n schouder keek), bleef netjes achter me aanhangen. Zo trok ik in mijn eentje als een fiere diesellocomotief het "treintje" twee kilometer lang over het mulle en zompige zand vooruit, foeterde aan Crystal Palace naar boven en ging er toen op kousevoeten alleen vandoor (heb dus m'n reputatie als DIESELLOCOMOTIEF vanmiddag alle eer aangedaan ). Aan het kamp van CDSCA volgde een steile beklimming van een duin, direct erna gevolgd door een nog steilere afdaling, waar ik flink wat voorsprong op mijn eerste achtervolgers nam. Opnieuw de trambaan over en dan de gevreesde smalle en zeer hobbelige zandwegel in (die vaak door mountainbikers wordt gebruikt). Het is er zo smal dat je er bijna niemand kunt voorbijsteken. Ik deed het tóch , en wel op een zeldzaam breder stuk: twee lopers liet ik achter mij. Ik dook hierna het bosje in, klom nog éénmaal omhoog en nam toen de draai rechtsaf in de grindwegel achter camping Albatros zéér kort, vooraleer de laatste etappe van 1700 meter lang aan te vangen. In de verte, een meter of 150 voor me, zag ik nog een loper in paarse tenue vooruitstuiven, speelde even met het idee om te proberen tot bij hem te geraken, maar voelde dat er bij mij niets explosiefs voor de aankomst meer inzat. Dus liep ik dapper verder langs Villa Babelou, langs het Texacostation, om uiteindelijk in de Baronstraat nog een finaal sprintje uit mijn sletsen te toveren en binnen te komen in 47'20. M'n slechtste tijd ooit op de Corrida van Lombardsijde, 't is waar... waar is de tijd toen ik hier 40'31 liep, was dat in 2006, ik geloof het wel, enfin, ik weet het niet zeker, maar ooit heb ik hier eens 40'31 gelopen. "We worden oud, mijnheer!", zou het dat zijn? Of ben ik onherroepelijk uit m'n beste vorm gegroeid, het zou ook kunnen. Nu ja, kijk, al bij al ben ik wel content. Uiteindelijk heb ik twee kilometer bijzonder zwaar kopwerk verricht met harde tegenwind op het strand en, belangrijk toch ook, werd ik hierna zelf niet meer voorbijgestoken. De exacte afstand bedroeg 10,54 km, dat is dus 4'29 per km of 13,4 km/u als gemiddelde snelheid. In de sporthal dronk ik nog een tas sterke koffie en nam een rijsttaartje tot mij .
    Morgen moet ik er om 4u uit om te gaan werken. Trotinetten zal er wellicht niet van komen, of het zou moeten zijn dat ik toch ergens een gaatje vind... zoniet zal het maandag moeten gebeuren.
    Schluss damit tot één dezer!

    Dieseltje

    08-01-2011 om 22:26 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Van rood naar groen licht!

    We schrijven (op dit moment) zaterdag 8 januari. Totaal onverwacht kreeg ik gisteren op mijn werk te horen dat ik vandaag (zaterdag, dus) THUIS ben. Dat wil dus zeggen dat ik dan tóch een zesde opeenvolgende keer kan meedoen met de Lombardsijdse Nieuwjaarscorrida, of beter, de "Record Bank Run", zoals die nu officieel heet. 't Kwam als een totale verrassing, ik zeg het je, maar goed, zoveel te beter hé Voorbereid ben ik ook niet echt. 't Is te zeggen: het is al een eindje geleden dat ik nog eens een stukje gelopen heb. Natuurlijk heb ik wél veel getraind met de autopeds, zowel de grote als de kleine, en dat heeft m'n basisconditie wel op peil gehouden. Ook ben ik zonder "scha" de feestdagen doorgekomen (géén overtollige kilo's bijgekregen, bedoel ik). Het zou dus morgen normaal gezien moeten lukken om de grootste afstand, da's de 10 km, uit te lopen. Wél zal ik er niet té hard invliegen. Niet zoals de vorige keren dus, gewoon, rustig opwarmen, rustig starten, een plekje zoeken in de grote massa en hier of daar ergens een groepje zien te vinden dat min of meer mijn tempo loopt... een knaltijd neerzetten is hier dus absoluut géén must. Als ik de weersvoorspellingen mag/moet geloven zal dat sowieso al niet binnen bereik komen, die knaltijd. Men voorspelt 6 tot 7 Beaufort aan zee met venijnige rukwinden tot wel 80 km/u...!!! Net als vorig jaar dus dat wordt nog lachen! Zeker als men ons opnieuw een paar kilometers op het strand laat draven met die rukwinden als vervelende gesel... pfff... "wat gaat dat geven?", vraagt een mens zich dan af...??? Nu, ik zal in elk geval moeten zorgen dat ik tijdig in sporthal "De Bamburg" sta. 'k Moet me namelijk straks nog ter plekke gaan inschrijven, vandaar. Maar goed, ik kijk er toch naar uit om Lombardsijde-(een strook duinen)-(een strook strand)-Westende-(een strook Zeedijk)-(wéér een strook strand)-(wéér een strook duinen)-Lombardsijde, 10000 meter lang, mét een stevige zeewind vanvoren/vanachteren, mee te lopen. 't Is ondertussen zo'n beetje een jaarlijkse traditie geworden, en... tradities zijn er om in ere te worden gehouden, niet ?

    Tot vanavond, mét een verslag!

    Diesel

    08-01-2011 om 00:35 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vliegende start

    Eergisteren (4 januari) nam ik van de eerste keer een vliegende start door met de kickbike een potige tocht van ruim 21600 meter te maken!
    Die toch ging heel eenvoudig van Oostende doorheen de Duinenweg naar Middelkerke, en vandaaruit nog verder tot aan Westende-Bad. Aan de tennispleintjes draaide ik de Zeedijk op, pauzeerde even om een Isostar energiegel met appelaroma in te nemen en wierp een blik op m'n Garmin: 10,75 km! Nu had ik rugwind en dus vertrok ik met een vliegende vaart langs de Zeedijk terug naar Middelkerke. Het ging écht vliegensvlug, de meters zoefden onder mijn wielen voorbij en algauw flitste ik het Middelkerkse casino voorbij. Rechtdoor, strak afgelijnd en verder maar weer richting Raversijde. Waar ik in 't oprijden door de Duinenweg (met tegenwind) steeds met snelheden onder de 20 km/u moest voortzwoegen, ging het nu met een stevige zuidwester in mijn rug haast als vanzelf. Ik zag mezelf in de ruit van een tea-room bezig tijdens 't voorbijrijden, en ik moest aan een beeld van een schaatser denken. Om de stroomlijn van mijn lichaamshouding op de kickbike te verbeteren, strekte ik na elk afduwen m'n afzetbeen volledig naar achteren, precies zoals langeafstandschaatsers dat ook doen op lange stukken piste. "Economisch kickbiken", heet dat dan Tijdens de terugrit over de Zeedijk kon ik de snelheid van de kickbike moeiteloos boven 20 km/u houden. Eén enkele keer, ter hoogte van Domein Walrave, piekte ik zelfs naar 23,5 km/u. 't Is niet vanzelfsprekend om met deze zware trapfiets zulke snelheden te halen en te handhaven, zeker niet, maar op lange rechte stukken weg zoals de Zeedijk -én met de wind van vanachteren welteverstaan- wil het héél af en toe wel eens lukken. Plezierig was het in elk geval! De verbaasde blikken van toeristen in voorbijrijdende trams, van wandelaars en fietsers op de Zeedijk, die waren zoals altijd weer niet te tellen en ik geniet daar eerlijk gezegd wel van, ja

    Zaterdag is het in Lombardsijde weer de jaarlijkse Corrida. Na opeenvolgende deelnames in 2006, 2007, 2008, 2009 en 2010 zal ik er dit jaar niet bijzijn. Ben namelijk vergeten verlof te vragen, en... ik moet werken tot 14u30. Niets aan te doen! Erg is het niet, hoor. Ik had eigenlijk geen congé gevraagd omdat ik tot voor enkele weken nog wat last had van de rechtse knie. Nu, sedert ik halverwege december op het voedingssupplement NC 2 ben overgestapt, moet ik eerlijk toegeven dat de pijntjes in de knie wonderwel gebeterd zijn. Ik wil niet té hard van stapel lopen met mijn enthousiasme, maar ik merk toch een duidelijke verbetering vergeleken met de supplementen met glucosamine (die ik tot voor een maand innam). Het doosje NC 2 dat ik momenteel gebruik bevat een kuur voor één maand en als het weldoende effect ervan blijft voortduren, zal ik het zeker verder blijven innemen !
    Hoe dan ook zou ik stilaan eens opnieuw willen gaan testlopen op de Schorre. Het is van oktober geleden dat ik er nog gaan lopen ben...
    In elk geval zal ik het lopen zeker blijven combineren met het steppen, en de nadruk moet sowieso op het steppen blijven liggen, kwestie van het kraakbeen niet teveel te belasten zodat de pijntjes niet meer terugkomen...

    Aan wie zaterdag toch deelneemt in Lombardsijde, hetzij 5 kilometer, hetzij 10: véél succes en loop ze!!!

    Dieseltje

    06-01-2011 om 00:31 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gelukkig Nieuwjaar !!!
    Aan iedereen die dit leest:

    HAPPY NEW YEAR !!!

    Moge 2011 een gezond, gelukkig en supertof jaar worden vol loopgenot, stepgenot, wandelgenot, etc.!

    Tot straks,
    Niek

    01-01-2011 om 22:49 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-12-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2010: over and out!

    Voilà. 2010 zit erop. 365 dagen zijn weer gepasseerd. Voor mij was het op sportief vlak een eerder gematigd jaar. Zo waren er begin 2010 nog veelbelovende deelnames aan de Corrida in Lombardsijde  en aan de Corrida van 't Sas met goeie eindtijden, maar door aanhoudende knieklachten moest ik het lopen uiteindelijk toch voor onbepaalde tijd staken. Eind mei was er dan de operatie van de beruchte rechterknie, gevolgd door een redelijk lange revalidatieperiode. Intussen had ik me (eind april) bij Decathlon wél al een kleine autoped aangeschaft, waarmee ik voorzichtigweg begon te trainen als alternatieve oplossing voor de toch wel belastende looptrainingen. Die kleine, compacte trotinet hielp me ook aardig bij de revalidatie-oefeningen in de weken na mijn knieoperatie. Eigenlijk is het door dat kleine onbenulletje, dat ik het steppen als sportbeoefening heb leren kennen. Begin augustus mocht ik eindelijk opnieuw lopen. In 't begin ging dat nog heel behoedzaam, op de Schorre en in 't Bosje, en gaandeweg dacht ik opnieuw in stijgende lijn te gaan en opnieuw te kunnen aanknopen met m'n goeie vroegere loopprestaties van 2004 tot 2009... Deelnames aan de Strandloop, Nieuwe Koerswijk, Hermesloop en Massajogging volgden. Het werd echter geen afsluiter om trots op te zijn, want in oktober kreeg ik andermaal af te rekenen met kleine pijntjes aan de rechterknie. Ik besloot dan maar om het lopen voor onbepaalde tijd op de lange baan te schuiven en stortte me volop op het rijden met de autoped. Een grote verandering kwam er op 10 december, toen ik m'n eerste échte kickbike aanschafte, een loopplank met echte luchtbanden, een fietsstuur en krachtige V-brakes. Hiermee kon ik vanaf nu ook op onverharde ondergronden uit de voeten. Het rijden met deze "Roller" gaat me heel goed af en ik hoop dat ik dezelfde positieve lijn zal kunnen doortrekken in 2011... Zo ben ik onder meer al van plan om er eens helemaal langs de Groene 62 van Oostende tot in Torhout (en terug!) mee te rijden. Wanneer dat juist zal gebeuren weet ik nog niet. Misschien in 't voorjaar, als het weer wat beter wordt.
    Deze week reed ik er maandag 16,29 km mee, woensdag 18,97 km en vandaag ging ik er, om 2010 op een leuke en sportieve manier af te sluiten, nog eens mee tot in Gistel, goed voor 26,18 km heen-en-terug. Het was zeer rustig op de oude spoorwegberm, beetje nevelig ook, gelukkig niet meer zo barkoud als enkele weken geleden. Dat scheelt meteen een vest of twee (niet te letterlijk nemen hé ).
    Ziezo, ik ben uitverteld voor 2010, dat was het, "over and out" dus. Deze avond is het bij mijn ouders thuis te doen. Gezellig samen met de familie eten, drinken en vieren, weet je wel, en vannacht gaan we misschien nog eens tot in 't Kursaal of zo, wie weet...

    Deze Sylvesterstepper wenst iedereen alvast een prettige Oudejaarsavond en een veilige en gelukkige start van het nieuwe jaar "2011" !

    31-12-2010 om 18:00 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    23-12-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.steppen op het harde zand

    Gisteren wilde ik een ritje tot aan het Domein Walrave maken. Omdat de Zeedijk er -door de deels weggesmolten, en nadien terug aangevroren sneeuwpap- omzeggens on-be-rijd-baar bijlag, en ik totaal niet vooruitgeraakte, besloot ik ter hoogte van Ravelingen eens het harde zand op te rijden en langs deze weg verder proberen te geraken. Met m'n kleine step zou dit absoluut niet lukken (de skatewieltjes zijn ongeschikt op zandige ondergrond en blokkeren onmiddellijk). Met de stoere profielbanden van m'n grote step, daarentegen, gaat dat zeer vlot! En 't is nog leuk ook ! Enkel het op- en afrijden van de golfbrekers vraagt enige voorzichtigheid. Voor de rest gedraagt de grote step zich zeer stabiel en betrouwbaar op het harde zand! De weersomstandigheden zijn de laatste dagen natuurlijk verre van ideaal geweest om te gaan steppen, maar ik houd alleszins in 't achterhoofd, voor de lente en zomer van 2011 dan alvast, dat kickbiken op lange stroken hard zand enorm plezant is en ik weet nu al dat ik dit in 't voorjaar nog véél meer zal doen.
    Ik vrees dat ik de komende dagen niet aan steppen zal toekomen. Morgenavond is het Kerstavond en ik moet m'n vrouwtje nog wat helpen met de voorbereidingen van de Kerstmaaltijd voor de schoonfamilie (die morgenavond op bezoek komt). Overmorgen is het dan de eigenlijke Kerstdag en ook dan zal de step langs de kant van de weg blijven staan omdat we dan bij mijn oma gaan eten met de ganse familie.
    Misschien vind ik op tweede Kerstdag ergens een vrij uurtje om wat te gaan rijden, zoniet zal het zeker de 27ste moeten gebeuren (maar ik hoop en zal m'n uiterste best doen voor de 26ste) - Kerstdagen en -diners zijn allemaal heel gezellig, maar... DODELIJK voor de conditie, nietwaar!!

    Vrolijk Kerstfeest en tot over enkele dagen
    Niek

    23-12-2010 om 00:00 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    21-12-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sneeuwpret op de Witte 62

    De overvloedige sneeuwval die de voorbije dagen Oostende en omstreken heeft geteisterd, heeft me gisteren in elk geval niet tegengehouden om er met de kickbike nog eens lekker hard in te vliegen. Ik reed eerst naar Stene en dan naar de Conterdam. Dat lukte allemaal nog vrij aardig, gezien ik op fietspaden of op de rijweg kon rijden, en daar is de sneeuw grotendeels weggeruimd. Mijn bedoeling was om helemaal tot aan de oprit van de Groene 62 te rijden. Vandaar zou ik dan tot Gistel voortdoen. Welnu, dat viel lelijk tegen. Héél lelijk zelfs. Het eerste stuk van de Groene 62, zo'n 3000 meter lang, vanaf de Zandvoordestraat tot aan de Schorregistelstraat, lag zó dik ondergesneeuwd, dat ik er met de kickbike gewoonweg haast niet doorheen kon. Hoewel er al enkele bandensporen van voorgangers in de dikke, stevige sneeuwlaag getrokken waren, kon ik me slechts tegen een slakkengangetje (niet harder dan 8 km/u) voortbewegen. Eén enkele maal liep het zelfs bijna helemaal mis, toen ik het voorwiel van de kickbike plotseling vastreed in een flinke hoop poedersneeuw. Net na de passage over het tweede viaduct was dat. "Woeps!!", dacht ik, "nu lig ik écht tegen dek!", maar gelukkig kon ik de step op het laatste nippertje weer rechttrekken. Een harde, pijnlijke val zou het nu wel niet geweest zijn, de sneeuwlaag was immers dempend en zacht genoeg om de schokken goed op te vangen. Op de "Witte 62" sakkerde ik verder, steeds na enkele stampen alweer van afzetvoet veranderend omdat het voortbewegen van de kickbike zo'n enorm vermoeiend karwei was. Voorzichtig beklom ik de voetgangersbrug over het kanaal, reed 'm aan de andere zijde weer af en kwam in Snaaskerke terecht. Hier lag de sneeuwlaag duidelijk wat meer aangestampt. Dat zorgde meteen ook voor een meer comfortabele rit en een stabielere grip! Vanaf de tunnel onder de E40 tot in Gistel zelf, het laatste stuk "Witte 62" op de heenreis van m'n tocht, was het echter wéér alle hens aan dek. Een smerige berg dikke papsneeuw waar ik mezelf zonder ongelukken doorheen moest zien te wurmen, daar moest ik het mee doen !
    In Gistel zelf nam ik vijf minuutjes pauze en slikte een PowerBar energiegel door. Met 14 km op de Garmin, rechtsomkeer gemaakt en langs de ondergesneeuwde Groene 62 terug naar Snaaskerke. Weer de voetgangersbrug over, ditmaal halverwege van de brugafrit afgereden en richting Verloren Kost gestampt, om eventjes verder het jaagpad langs de vaart op te draaien. Ook het jaagpad lag er abominabel slecht bij. Ik zwoegde, zweette, vloekte en pufte mezelf vooruit, werkte mezelf zódanig in 't zweet dat ik er stijve rechterkuitspieren van kreeg en was geweldig opgelucht toen ik onder Snaaskerkebrug passeerde en vandaaruit het jaagpad, dat hier ook door auto's wordt bereden en er dan ook stuk-ken beter bijligt, nu toch weer aan 15-16 km per uur kon verder volgen ! Rechtsaf dan maar, recht de Cleyemeereweg in, die er ook zeer treffelijk bijlag (ik kon namelijk in de brede bandensporen van eerder gepasseerde auto's rijden), en op het einde, via het fietspad tussen de bomenrijen, even verder de rijweg over. Nu 't fietspad aan de andere kant van de rijweg gevolgd tot aan de Kromme Elleboog, dan naar links gedraaid, de Torhoutsesteenweg opgereden (eveneens voorzien van een nieuw en zeer goed liggend fietspad). Vanaf de Oostendse Hallen ging het "goeie" fietspad echter over in een stippellijnfietspad op de rijweg, zeer onveilig, en 't lag dan nog vol met vuile bruine smurrie, smurrie waarin het heel onaangenaam rijden is. Toch zette ik door en op het einde, na het rond punt te hebben genomen in tegenwijzerszin, kon ik via de Duinkerkse Steenweg weer huiswaarts peddelen. Bij mijn thuiskomst stond er 27,54 kilometer op de teller. Door de sneeuwhinder had ik wel 2 uur en 18 minuten nodig gehad om die afstand te vervolmaken, maar ja, wat wil je...
    Een pluim voor de stevige, dikke profielbanden van mijn kickbike en voor de V-brakes: geen van beiden gaf ook maar de minste krimp in de massieve laag sneeuw! Prima zo!
    Nu, dit was dan misschien wel een ritje van het meer extremere soort, de komende dagen, zo wordt voorspeld, zou het dan toch eindelijk een beetje gaan dooien. Met wat geluk kan ik dan weer onder min of meer normale omstandigheden gaan kickbiken op een opnieuw groene "Groene 62"!

    Bye en tot één dezer dagen
    Sneeuwscooter

    21-12-2010 om 00:00 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-12-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.kickbike

    Met enige trots kan ik jullie melden dat ik me vorige week vrijdag na lang beraad eindelijk de grote kickbike, die ik al een tijdje op het oog had, aangeschaft heb!
    Deze lijkt in de verste verte NIET op het kleine en lichte trotinetje van Oxelo waarmee ik tot nu toe mijn oefeningen deed.
    Neen, mijn nieuwste aanwinst, de "Roller MX-200", heeft een massief stalen kader en metalen velgen met gewone spaken. Verder is hij uitgerust met V-brakes (zoals op een mountainbike) en stoere 20 inch-profielbanden. Dit maakt hem dus behalve voor asfalt en beton ook heel geschikt voor onverharde wegen en paden. De V-brakes geven, zelfs op een vochtig wegdek, geen krimp en laten me toe om snel, veilig en efficiënt te stoppen wanneer dat nodig is. Het zware stalen kader van de kickbike zorgt voor een prima en zekere wegligging en de dikke terreinbanden in combinatie met het conventionele fietsstuur met handvatten zorgen voor een stukken comfortabeler rijplezier in vergelijking met de Oxelo-step.

    Natuurlijk heb ik deze stevige nieuwe trainingsgenoot al uitgebreid proefgereden en getest en ik moet zeggen dat ik er zeer over te spreken ben.
    Zo reed ik er vorige week vrijdag 17650 meter mee, onder meer ook op de Groene 62 (het stuk van Schorregistelstraat tot aan de Zandvoordestraat); zondag laatstleden ging ik ermee op zwier richting Middelkerke -heen over de Zeedijk, terug via de Duinenweg, goed voor 15900 meter- en eergisteren waagde ik me aan een écht grote rit van ruim 38350 meter. Opnieuw over de Groene 62, ditmaal echter de andere richting uit, helemaal tot in Moere. Ik moest mezelf zelfs inhouden, anders was ik er misschien wel helemaal mee tot in Torhout gestept ...!
    De Groene 62 is zo'n soort fietspad waar je nooit genoeg van krijgt. Volgens mij komt het door de vele "overwegen", waardoor het voormalige spoorwegpad als het ware in overzichtelijkere, kleinere etappes wordt opgedeeld. Je kunt als het ware steeds weer van het ene naar het andere overweggetje rijden. Je krijgt de indruk dat je met een klein ritje bezigbent, en... ongemerkt sta je zo ineens wel vijf, tien of zelfs vijftien kilometer verder dan je je eerst voorgenomen had te rijden.
    Waarom zou ik er eigenlijk niet eens mee tot in Torhout rijden? De volledige Groene 62 is 21 kilometer lang. Heen-en-terug zou dat dus zo'n 42 kilometer opleveren. Dit moet toch perfect haalbaar zijn, denk ik? Mijn persoonlijke record (op de Oxelo-step) was een rit van ruim 43 kilometer, zodus! Zeker iets om in de nabije toekomst nog eens over te bezinnen...

    Zo, tot hier dan maar voor het verslag over mijn eerste drie kickbikeritten. Laat  dit een nieuwe start zijn en laat ons hopen dat er nog vele andere mooie ritten zullen volgen.

    Tot één dezer,
    Niek (nu ook ingewijd in het "kickBIKEN")

    16-12-2010 om 11:06 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    18-11-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Marathon op het kickboard

    Onlangs had ik met mezelf een deal gesloten: ik zou de nieuwe, grote kickbike (met luchtbanden) niet kopen alvorens ik met m'n (kleine) autoped een tocht van 30 kilometer had gereden. Een faire en haalbare deal, niet? Dacht ik ook. Okay. Welnu... deze morgen, omstreeks 10u30, ging ik er voluit voor. Vastberaden vertrok ik thuis met het idee, die magische kaap van dertig lange kilometers eindelijk te passeren. Natuurlijk ging ik niet op pad zonder extra "brandstof". Twee zakjes PowerBar Energygel en vier druivensuikertabletjes stak ik in de zakken van m'n loopvest. Thuis had ik eerst nog een halve liter Aquarius uitgedronken en een flinke banaan naar binnen gewerkt. Koolhydraten stapelen alsof mijn leven ervan afhing ! Langs de Duinenweg reed ik tot in Middelkerke. Dan over de Zeedijk helemaal tot in Westende-Sint-Laureins. Vlak voor Lombardsijde draaide ik de Essex-Scottishlaan in en even verder ging het naar rechts en dan door de Matthieulaan. Vervolgens langs sporthal "de Bamburg", steeds rechtdoor tot aan Vijfwegen; dan een radicale ommezwaai naar links en over een zeer prettig liggend asfaltbaantje richting Slijpe. Ik stak de vaart over ter hoogte van de Rattevallebrug en reed dan een flink stuk door de polders van Slijpe, steeds wisselend van afzetbeen. Het was koud temidden van de polders. 'k Was dan ook blij dat ik m'n muts en handschoenen aanhad! Een koude zuidoostenwind laat zich nu eenmaal niet zomaar temmen ! Even stak ik langs een brug de autostrade E40 over om aan de andere kant even te pauzeren ('k had toen al meer dan twintig kilometer afgelegd). Ik slikte een zakje energiegel door om wat verse krachten op te doen. Volgens de verpakking zou dat goedje een soort "groene-appelsmaak met cafeïne" moeten hebben. Welnu, geloof me, voor de lekkere smaak moet je het niet doorzwelgen, want dat spul is haast niet te vreten maar helpen doet het wel als je even een dipje hebt, dat is een feit. Oké, dan maar terug dezelfde brug weer over, in omgekeerde rijrichting, en nu volle vaart richting Slijpe. Ik kwam uiteindelijk weer aan het kanaal uit, stak het bruggetje over en kwam nu weer uit op het beruchte jaagpad dat ik enkele weken terug al eens afgehaspeld heb. Volle kracht vooruit maar weer, langsheen Leffinge, steeds met mijn verstand op nul en mijn blik op oneindig - niet eens zó moeilijk als je op een jaagpad, dat zich kaarsrecht als een lint voor je uit slingert, aan het skaten bent met een kickboard ! Aan de Verloren Kost een scherpe draai naar links en over de dijk, langsheen de hondenschool, recht vooruit naar het kruispunt met de Groene 62. Jammer toch, jammerjammerjammer dat ik er met dat kleine kickboard van mij niet op kan rijden, de skatewieltjes zijn niet geschikt voor gravelpaden, ze rollen er niet goed op, ze zakken weg in het grind en blokkeren, met alle gevolgen vandien (salto mortale of erger nog) voor Uw beminde berijder/verteller ... maar daar komt zéér binnenkort verandering in als ik de kickbike-met-luchtbanden gekocht zal hebben! Alvorens ik langs de Steensedijk-Rosmolenstraat-Duinkerkse Steenweg-André Chocqueelstraat-Nieuwpoortse Steenweg mijn weg huiswaarts verder vervolgde, hield ik me eerst nog een beetje bezig met skaten-om-kilometers-te-vreten doorheen de Snaaskerkse polders. Ruim 35500 meter had ik op dat moment, een zeer ruime tocht dus, absoluut, maar ik wàs nu zover, waarom niet meteen doortrekken tot aan 42 kilometer en er maar meteen een échte kickboardmarathon van maken?! Een flinke omweg onder de vorm van een lus langs de achterkant van pallettenfirma Rodanar zorgde voor de nodige extra kilometers om mijn totaalafstand tot boven de veertig op te krikken. Van een black-out of burn-out had ik nog steeds geen last. Ongetwijfeld kwam dat door die geweldige energiegels van PowerBar; zoals ik eerder al zei zijn ze niet te vreten maar zorgen ze wél voor een formidabele en langdurige energieboost die zijn gelijke niet kent!
    Toen ik thuis weer voor de deur stond, ruim 2 uur en 28 minuten later, had ik liefst 43,45 kilometer (43450 meter, kan het haast niet geloven!!!) op mijn trouwe Garmin staan. Dat is, met andere woorden, een heuse "autopedmarathon" Cool, niet?
    Eigenlijk was het me er gewoon om te doen om eens uit te testen hoever ik de trotinet kon pushen, m'n grenzen verleggen tot ik op of voorbij een punt kom waarvan ik tot voor kort niet eens durfde te vermoeden dat het binnen m'n bereik lag...
    Menig lezer die op m'n blog komt piepen zal me nu wel helemaal onnozel verklaren, maar ik denk dat dat Niek Franco zo'n beetje typeert: wél onnozel, niet zot !

    Byezzz en tot één dezer
    Marathonstepper

    P.S.: ook gisteren ging ik de hort op met mijn step. Wél hield ik het toen bij een kleiner ritje van "slechts" 17480 meter. 't Hoeft niet alle dagen een marathon te zijn hé !

    18-11-2010 om 17:06 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (3)
    09-11-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.asfaltvreter

    Mijn kickboard is een échte asfaltvreter!
    Zie maar eens naar 't volgend overzichtje van m'n recentste ritjes sinds mijn laatste post op 25 oktober:

    * 27/10/2010: 9460 meter in 36'20 à 3'50 per km of 15,6 km/u;
    * 30/10/2010: 18880 meter in 1'04'22 à 3'24 per km of 17,6 km/u (een superrit onder stoom en op topsnelheid );
    * 01/11/2010: 26760 meter in 1'34'21 à 3'34 per km of 17,0 km/u (mijn GROOTSTE afstand tot nu toe op die duivelse loopplank );
    * 07/11/2010: 22120 meter in 1'16'25 à 3'27 per km of 17,4 km/u;

    Zoals je ziet ben ik aardig bezig, met mijn tweewieler-met-voetplank ware afstandsrecords te breken!
    Waar ik me in 't begin nog vaak beperkte tot toertjes van 9,10, 11,... laat ons zeggen, maximaal 15 kilometer, gaat de laatste tijd haast élke rit vlotjes richting of voorbij de twintig kilometer. En ik heb m'n "actieterrein" ook deftig uitgebreid! Zo cirkel ik allang géén toertjes meer "rond de blok". Neenee, véél liever test ik de limieten van mijn kickboard uit op het prima liggende jaagpad naast het kanaal van Plassendale naar Nieuwpoort of langs het schitterend geasfalteerde fietspad dat van aan de Oostendse Hallen helemaal tot in Leffinge voert. Volledig gescheiden door een brede grasberm van de drukke expressweg, superglad liggend fluisterasfalt van een geweldige kwaliteit, het levert me vaak indrukwekkende topsnelheden én véél plezier in 't kickboarden op. Zo haalde ik eergisteren nog een topsnelheid van 26 km/u, wél met wind achter, maar toch...! Eigenlijk had ik de grote kickBIKE die ik bij Sarah Sport besteld heb, allang in mijn bezit moeten hebben. Helaas...de fietsenhandelaar in kwestie is momenteel nog met groot verlof. Wie zal het hem kwalijk nemen? Ik alleszins niet. Uitstel is géén afstel, nietwaar ? Om tijdens lange en zeer lange kickboardtochten toch enigszins (mentaal dan) bij te blijven en om de boel niet tot een oersaai potje stampen te laten verworden tracht ik in de "stampoefeningen" ook een zekere systematiek te steken: Zo legde ik eergisteren de 22 lange kilometers af in vier gescheiden blokken van vijf kilometer. Daarbij bestond elk blok van vijf uit de volgende, steeds wederkerige beenafzetoefening: 1000 meter linkerbeen, 1000 meter rechterbeen, 750 meter links, 750 meter rechts, 500 meter links, 500 meter rechts, 250 meter links en 250 meter rechts. Deze cadans hield ik op de Garmin GPS nauwlettend in 't oog. Op die manier kon ik eenvoudigweg vier blokjes van vijf kilometer netjes aan elkaar schakelen. De overblijvende twee kilometers vervolledigden de rest van de rit tot thuis!
    Soms durf ik de intensiteit van de "stampcadans" (dit is een door mij uitgevonden term, klinkt nogal dwaas, niet op letten ) tot in 't extreme door te drijven. De Duinenweg is daarbij m'n geliefkoosd actieterrein: ik rijd pakweg twee blokken van vijfhonderd meter waarbij ik bij 't eerste blok om de 10 meter van afzetbeen wissel en bij het tweede blok zelfs om de VIJF meter! Dat vergt een opperste concentratie én daarbij moet ik het schermpje van mijn Garmin-polshorloge tegelijkertijd ook van zeer nabij in 't oog houden. En neem van mij aan dat dit misschien makkelijk LIJKT, maar dat het in werkelijkheid allemaal niet zo eenvoudig IS Bij zulke superintense oefeningen is het zwoegen en zweten, puffen en vloeken, gewoon even lekker tot het uiterste gaan (en vooral NIET op mijn bek trachten te gaan, want een misstapje is rap gebeurd ).

    Morgen en overmorgen heb ik vrijaf. Als dàt geen uitgelezen gelegenheid is om eens lekker loos te gaan op het kickboard, in de Duinenweg, tot in Middelkerke of, waarom niet, Westende....

    Goeienacht van de Dieselstepper

    09-11-2010 om 00:57 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    25-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Oostende <-> Westende

    Hallo,

    vandaag midden in de nacht moeten opstaan (3u!) om vroeg te gaan werken. 't Had natuurlijk wel als voordeel dat ik omstreeks de middag alweer thuis was ! Vorige nacht heb ik niet al te goed en ook niet genoeg geslapen. Aanvankelijk dacht ik erover om na het middageten voor één uurtje mijn kist in te duiken en een tukje te doen. Dat idee liet ik echter varen. In plaats daarvan haalde ik m'n autoped van stal en vertrok richting Duinenweg. De noordelijke wind had ik van opzij. Ik stampte de ziel uit mijn lijf ! Zo sjeesde ik loeihard naar Middelkerke. Na een ommetje rond het casino koos ik ervoor om via de Zeedijk verder te rijden tot aan Westende (Belle-Vue). Na de trambaan gekruist te hebben keerde ik om en reed terug naar Middelkerke, ditmaal weer door de Duinenweg. De snelheid op mijn Garmin Forerunner schommelde standvastig rond de 20 km/u! Hier en daar toch weer een paar verwonderde mensen zien omkijken hoor, jaja, een volwassene op een trotinet, neen, 't is nog altijd geen vertrouwd zicht in België Niet dat ik me daar iets van aantrek, hoor! Qua sportkeuze ben ik altijd al een beetje een buitenbeentje geweest. En het steppen is dan ook nog eens doodgewoon pure FUN!!! Waarom zou ik iets waar ik massa's fun aan beleef, nu zomaar stilleggen? Ik blijf ermee in topvorm en ik kan je verzekeren dat ik na een flinke rit op de autoped lekker bezweet thuiskom, hoor!
    Na 1 uur en 9 minuten kwam ik terug thuis aan met ruim 20,07 km op de Garmin. Let ook op mijn gemiddelde snelheid, die vandaag liefst 17,3 km/u bedroeg...! Ziezo, dat was het relaas van het ritje van vandaag "in a nutshell".
    Nog een goeie week geduld en ik kan m'n grote kickbike bij Sarah Sport afhalen!!! 't Is spannend en ik kan haast niet meer wachten!!!

    Hasta mañana
    El Diesel

    25-10-2010 om 21:08 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    21-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.400 lange kilometers...

    ...heb ik sinds eind april met mijn lichte en compacte Oxelo-step op de teller staan. Ongelooflijk hé?! Enkele dagen geleden heb ik al m'n ritjes die ik sinds eind april met de step heb gemaakt bij elkaar opgeteld, en zo kwam ik aan een ruime 410 kilometer ! Ik vind het wel verwonderlijk dat men met zo'n plank-op-2-wieltjes zó rap al een paar honderd kilometers bijeen kan sprokkelen. Nooit gedacht dat dat zó vliegensvlug zou gaan! Zeker nu ik af en toe toch weer een beetje ambras met de knie lijk te hebben -pas op, 't is draaglijk hoor, niet dat ik hier loop te manken van 't zeer, maar toch, telkens weer die vervelende kleine pijntjes als ik drie of meer keer per week durf te gaan lopen... hinderlijk is dat!
    Op zo'n moment kan de trotinet soelaas brengen. Eigenlijk moet ik dat ding zelfs in ere houden: die trotinet heeft me namelijk geholpen bij het revalideren na m'n knieoperatie. Toen ik nog niet mocht lopen, was het die trotinet die me terug "liet bewegen". Geen wonder dat ik 'm dan ook een beetje koester Nu, na dik vierhonderd kilometer, zit er -tegen alle verwachtingen in- nog geen sleet op de wieltjes. Wieltjes, die per slot van rekening géén luchtbanden hebben, maar doodgewone polyurethaan (PU) rollers van het type "inline-skatewielen" zijn, zij het dan een formaatje groter (145 mm, voor de liefhebbers). Op de trotinet kan ik volgas geven, lekker vlammen door de Duinenweg of over de Snaaskerkse polderwegen sjezen aan 23-24 km/u en achteraf thuiskomen met het gevoel dat ik lekker gezweet heb, terwijl ik toch m'n knieën fameus ontzien heb in vergelijking met hetgeen ik doe tijdens het hardlopen van langere afstanden op verharde ondergrond.
    't Enige wat me nog steeds een beetje tegengaat, is de "achillespees" van mijn trotinet, namelijk dat ie ongeschikt is voor onverharde wegen en paden. Gravel, grind, slijkpoelen, aardeweggetjes,...allemaal onbegonnen werk. De wieltjes rijden er zichzelf namelijk in vast! Leuk is dat niet en het houdt zelfs bepaalde risico's in m.b.t. de stabiliteit van de trotinet tijdens het rijden.
    Omwille van die reden, en omdat ik stilaan ook de drang begin te voelen om langere tochten te gaan maken, ben ik enkele weken terug m'n licht gaan opsteken bij de fietshandelaar in m'n wijk, Sarah Sport. Die zaakvoerder heeft namelijk een échte kickbike in zijn assortiment staan. Een écht groot model dus, met luchtbanden van liefst 20 inch, een verhoogd BMX-stuur en superkrachtige remmen vooraan en achteraan van het type V-Brake. Vorige week ben ik 'm even gaan uittesten voor een piepklein proefritje, en... IK WAS METEEN VERKOCHT!!!
    Toen wist ik het: deze kickbike, deze supersnelle reuzentrotinet van het merk "Target" wordt binnenkort de mijne. Egaal zwart van kleur, staandertje inbegrepen (makkelijk tijdens het parkeren), dikke 20" profielbanden en aluminium velgen met gewone spaken...perfect geschikt voor lange en zeer lange duurtochten.
    Ik hou jullie op de hoogte!

    Grtz
    Niek

    21-10-2010 om 00:31 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    18-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Massajogging: over en uit voor 2010!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Met mijn deelname aan de Massajogging Meubelen De Olifant heb ik een punt gezet achter het Oostends loopgebeuren in 2010.
    Ik verscheen allesbehalve scherp en afgetraind aan de start
    Dat had onder meer te maken met het feit dat mijn eeuwige vervloekte rechterknie weer een volledige week aan één stuk had tegengewrongen. Waarschijnlijk heb ik weer één of ander dom kwetsuurtje opgelopen tijdens mijn laatste individuele trainingrondje op de Schorre de week daarvoor, ik weet het niet, zucht... pfffff... wat een afgang eigenlijk en dat dan nog voor de laatste koers van het jaar !
    Enfin, ik had dus een volledige week NIET gelopen om de knie een beetje te ontzien, wel twee ritjes op de autoped van 19,15 km (maandag) en 15,30 km (woensdag) gemaakt, maar GEEN looptrainingen. Van bij de opwarming voelde ik al dat ik geen wonderen van mezelf zou moeten verwachten. Starten deed ik dan ook helemaal achteraan de aanzienlijke hoop deelnemers, zo'n 282 volgens de website van het OLC.
    Ik maakte van bij het begin geen aanstalten om ook maar iets te forceren en liet me gezapig meedrijven in de stroom joggers. Door de wegenwerken die in de Manitobalaan aan de gang zijn, werd er vlak voor de poort van de Ernest Van Glabbekeschool gestart en moesten we tot driemaal toe het blokje om lopen rond de school via de August Vermeylenstraat en het voetpad dat langs de ringlaan loopt. De doortocht door het Bosje verliep tijdens mijn eerste rondje vrij moeizaam. De dagen voor de Massajogging had het namelijk nogal fel geregend. De vele bospaadjes lagen er dan ook erg drassig bij en op sommige plekken was het oppassen geblazen voor mogelijke valpartijen. Ondanks mijn gezapige tempootje haalde ik toch hier en daar wat groepjes lopers in, stak ze voorbij en werd er zelf niet meer door ingehaald. Zo liep ik een heel eind in het spoor van een stuk of vijf "Olifantjes", die in blok dicht bij elkaar bleven lopen. Gaandeweg stak ik ook de ene na de andere individuele loper uit de achterhoede voorbij en wist zo toch wat meer naar de middenmoot op te schuiven. De GRIJZE middenmoot, zou ik beter zeggen, want veel leuks of spannends viel er niet te beleven. Terwijl ik geduldig voortsakkerde langs de ene oever van de Grote Lac, zag ik ter hoogte van de voetgangersbrug, aan de overkant, op de andere oever dan, de snelste koplopers vooruitstormen, niet zo lang daarna gevolgd door een hele reeks lopers waar ik tot vorig jaar zelf altijd vertrouwd en wel tussen liep en meestal ook mee finishte, zoals Johan Deramoudt, Martin Desmedt, Dirk Luypaert, Christ Viaene, enzovoort. Nu waren ze allemaal sneller, véél sneller dan mij en ik wilde zo graag vooruit, ik wilde zo graag beter en sneller kunnen dan ik bezig was, maar... 't ging gewoon niet wat een ellende! Nu goed, ik huldig nog altijd het principe "liever traag vorderen en blijven lopen dan mezelf snelsnel op te branden en te moeten opgeven", dus deed ik een beroep op mijn gezond verstand en sukkelde verder aan een slakkegangetje (voor wedstrijden!!) van 14 km/u. Tijdens de afdaling naar de Konijnenvijver kon ik wat profiteren van de versnelling tijdens het naar benedenlopen. Zo passeerde ik de waterbevoorrading aan de Van Glabbekeschool met ruim 5400 meter op de kilometerteller, en verdween ik via het bospaadje voor de tweede maal 't Bosje in. Nog steeds geen of zeer weinig poer in m'n sletsen, vooruit dan maar met de trage geit die klaarblijkelijk begrensd was op 14 km/u Opmerkelijk was wel dat ik ondanks mijn lamme vertoning toch nog lopers bleef inhalen en zelf niet voorbijgestoken werd! Weet je dat ik de laatste 1300 meter volledig ALLEEN gelopen heb? Zéér raar was dat: geen enkel groepje voor of achter me te bespeuren, iedereen leek ineens ver uit de buurt en het was een moment doodstil terwijl ik over het bospad langs het piratenbos (speelplein) slofte. In de Manitobalaan haalde ik nog even diep adem, zette me schrap voor de laatste driehonderd meter en kwam uiteindelijk over de eindmeet in 42'59. De exacte afstand op de Garmin bedroeg 10290 meter. Iets langer dan het parcours van de vorige jaren dus, maar dat mag geenszins een excuus zijn voor mijn schandelijk trage tijd. Vorig jaar liep ik hier verdorie 38 minuten!! Ik zei het daarnet al: wat een vreselijke afgang... Blijkbaar was ik niet de enige die niet tevreden was over zijn loopprestaties: ook Kenneth Ramakers (liep met koorts en kwam binnen in 47 minuten) en Erik Hauweele (last van een pijntje in de kuit, kwam toe in 52 minuten) hadden het moeilijk gehad!
    Neen, ik ben NIET tevreden met wat ik gepresteerd heb. Het hoofd en het lijf wilden zo graag maar die verdomde knie, die wrong weeral tegen. Ik denk dat ik het lopen de komende weken een beetje op een lager pitje ga zetten en me weer wat meer ga toeleggen op het rijden met het kickboard. Zo kan de knie wat rusten. Er hangt nu toch niets meer van af hé.

    Bye!
    Dieseltje

    18-10-2010 om 00:00 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    05-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.kickin' the miles away :-)

    Zoals beloofd nam ik twee volle dagen rust na de grandioze verzuippartij in de Hermesloop. Twéé volle dagen heeft het trouwens geduurd, alvorens ik m'n loopschoenen volledig droog heb gekregen, twee dagen, je moet niet vragen....! Waar enkele proppen oud gazettenpapier allemaal niet voor kunnen dienen hé
    Overigens, een blik op de tabel met de aangekomen deelnemers van de Hermesloop heeft me geleerd dat ik 33ste geworden ben op een totaal van 132 heren (voor de langste afstand, de 11,640 km welteverstaan). Daarmee ben ik heel tevreden. Vooral ook de manier waarop ik zaterdag weer (zoals vanouds) traag gestart ben, om daarna gestaag verder door te schuiven en groepje na groepje voorbij te steken EN, zéér belangrijk ook, zelf NIET voorbijgestoken te worden, dat heeft me veel plezier gedaan. Het heeft me ook gesterkt, het besef dat ik stilaan weer goed op dreef aan 't geraken ben na al het blessureleed waar ik mee af te rekenen kreeg in de eerste helft van 2010, het besef dat ik op de Strandloop dan misschien wel een mal figuur geslagen heb, maar dat ik de koersen in de Nieuwe-Koerswijk en op de Hermes wél goed doorgekomen ben. Of ik ooit opnieuw zal VLAMMEN zoals ik in 2009, m'n beste jaar ooit, gedaan heb, daar durf ik niet meer op hopen. Vergeet niet dat ik bijna 33 ben en dat het met de jaren ook waarschijnlijk wel stilletjesaan wat trager en wat moeizamer zal beginnen te gaan. Hardlopen deed ik voor 't eerst toen ik 25 was maar dat ligt intussen wel al bijna tien jaar achter ons hé ! Ach kijk, als ik een tabel met finishtijden bekijk, dan tracht ik die (voor mezelf) steeds in 4 stukken in te delen. Elk stuk stelt 25 procent voor. Welnu, als ik bij de eerste 25 procent (of in de omtrek daarvan) kan finishen, dan ben ik al een tevreden man. En of dat nu op plaats 24 of 36 of 81 is... wat maakt het uit? Een profatleet ben ik niet, hoogstens een enthousiaste amateursporter, da's al, dus,... ik heb niets te verliezen hé!?

    Om nu even terug te komen op de titel van mijn artikeltje... ik stampte vandaag dus de mijlen onder mijn voeten weg. Op mijn autoped. Redelijk veel mijlen, zelfs. Al verkies ik wel de omgerekende versie in kilometers: 19,31 waren het er om precies te zijn. Eén uur, zeven minuten en zesenveertig seconden kostte het me. Mijn step joeg ik aan een gemiddelde snelheid van 17 km/u door de Snaaskerkse polders, om op het jaagpad langs het kanaal zelfs even tot 24,4 km/u te pieken (met rugwind welteverstaan)!! Dat is een flinke rit hé? En moet je eens iets weten? Ik heb er veel, véél plezier aan gehad .

    Morgen moet ik om 12u15 beginnen werken. De kans bestaat dus dat ik nog rap een loopje meepik op de Schorre, al is dat nog niet helemaal zeker, maar goed, ik zal m'n uiterste best doen.

    Goeienavond en tot één dezer maar weer,
    Niek (de Turbostepper )

    05-10-2010 om 20:58 geschreven door Roadrunner  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (3)


    Foto


    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     

    Archief per week
  • 18/04-24/04 2011
  • 14/02-20/02 2011
  • 07/02-13/02 2011
  • 24/01-30/01 2011
  • 17/01-23/01 2011
  • 03/01-09/01 2011
  • 26/12-01/01 2012
  • 20/12-26/12 2010
  • 13/12-19/12 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 16/08-22/08 2010
  • 09/08-15/08 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 12/07-18/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 14/06-20/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 03/08-09/08 2009
  • 27/07-02/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 27/04-03/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 06/04-12/04 2009


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!