Wij reizen om te leren.

11-09-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kieldrechtroute

Fietsknooppunten: 12-60-64-65-59-13-17-14-12 = 34,6 kilometer.

Vertrek: Marktplein, aan de kerk van Kieldrecht. In de Dorpstraat is bordje 12.

Maandag 21 augustus 2017. We vertrokken uit Ekeren met een helderblauwe lucht, maar als we in het Waasland toekomen hangt er een nevelige waas voor de zon. Vandaar de naam: 'Waasland', denk ik. De temperatuur meet hier slechts 18°C aan. Een beetje frisjes voor de tijd van 't jaar zou de weerman zeggen. We trekken een lichte trui aan en vertrekken, op onze e-bikes, voor een trip door het Waasland. De eerste Sint-Michielskerk, van Kieldrecht, werd op het hoogste punt van het dorp gebouwd in 1238. Tijdens de daarop volgende eeuwen te klein bevonden, afgebroken en sterk vergroot weer opgebouwd. In 1788 werd de westtoren grondig vernieuwd. Op het Marktplein werd het monument opgericht dat de inwoners van het dorp herdenkt die tijdens de beide Wereldoorlogen omkwamen of vermist werden. Naast de kerk werd een verkoperd monument op een sokkel geplaatst met de naam: 'Boegbeeld'. In Oud Arenberg staan we voor de pastorij die vermoedelijk gebouwd werd tussen 1894-'97. Sinds 2012 is het gebouw in privé bezit.

We rijden door de Dorpstraat tot nummer 24 waar het voormalige gemeentehuis staat te pronken. Het gebouw dateert van 1893. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw getroffen door een vliegende bom. Het was wachten tot 1948 voor de schade werd hersteld. Momenteel is het een politiekantoor. In de gevel werd een monument aangebracht. We lezen: 'Door een bominslag vielen hier op deze plaats op 22 maart 1945 negentien onschuldige slachtoffers van zinloos geweld. Kieldrecht zal hen nooit vergeten'. Daaronder staan de namen van 13 burgerslachtoffers en zes Britse militairen. De gedenkplaat werd op 11 november 1998 onthuld.

Bij knooppunt 12 rijden we 800 meter tot knooppunt 60. Aan de splitsing in de Kouterstraat gaan we de Belgische – Nederlandse grens over en fietsen een stukje door Zeeuws – Vlaanderen dat omgeven is door de Westerschelde en de Noordzee. Zeeuws – Vlaanderen is een geliefde bestemming voor strand- en natuurliefhebbers. We belanden in het dorpje Nieuw-Namen dat bijna op de grens van België en Nederland ligt. Het dorp behoort bij de gemeente Hulst en is omgeven door zeekleipolders. De Heilige Jozefkerk in de Hulsterloostraat dateert van 1860. Aan het eind van de 19e eeuw werd de kerk sterk uitgebreid. De toren werd in 1912 opgetrokken. Naast de inkom staat een levensgroot beeld van Jezus afgebeeld, hoog op een arduinen sokkel. Daaronder de woorden: 'Komt allen tot mij'. Als we het dorp verlaten moeten we knooppunt 64 volgen. Het bord is niet echt duidelijk. We moeten rechtdoor maar de straat splitst zich. Links is een doodlopende straat die overgaat in een zandpad tussen een grasberm. Links van ons, tussen enkele schapen, toornt een hoge luchtwachttoren met uitkijkplatform hoog de lucht in. Een infobordje legt uit: 'In Nederland zijn in de tijd van de 'koude oorlog' 140 uitkijktorens gebouwd. Deze toren uit 1953 is er één van. De torens deden dienst als uitkijkpost om vliegtuigen van 'de vijand' te signaleren. Het Koros Luchtwacht Dienst, bestaande uit vrijwilligers, bemande de torens. Al sinds 1964 worden de torens niet meer gebruikt. Deze luchtwachttoren is nu in particulier bezit. Aan Staatsbosbeheer is destijds gevraagd om bomen en struiken aan te planten zodat de torens uit het zicht werden onttrokken'. Ons plan vertelt dat we de Schelpstraat moeten volgen over een rustige asfaltbaan. De andere straat dus waar we rechts, in de verte, de koeltorens van Doel zien. Ze spuien onophoudelijk dikke wolken van waterdamp de lucht in. De boosdoener die een waas voor de zon brengt. Voor ons staat de skyline vol met geordende groene loofbomen.

2,8 km verder is knooppunt 64. We fietsen langs een perenplantage van hectaren groot. Trossen fruitige peren hangen klaar om eind augustus te worden geoogst. De houten verzamelbakken staan reeds klaar. We rijden rechtdoor voor 2 km tot knooppunt 65. Hier fietsen we door Emmadorp. Buurtschap Emmadorp is een kleine kern in de gemeente Hulst. Er zijn nog enkele oude huizen en zelfs nog nieuwbouw. We fietsen zelfs nog voorbij enkele grote bedrijven. Na knooppunt 65 volgen we even knooppunt 59. Rechtdoor dus tot het eind. Links van ons bevindt zich het café, ‘Het Verdronken Land’. Het heeft net vandaag zijn sluitingsdag. Nog meer naar links is het bezoekerscentrum van het Zeeuwse Landschap gevestigd. Het omvat een moderne expositie, met veel doe – activiteiten die verrassend zijn voor jong en oud. Op de parking staat de voormalige lichtbaken 'Marlemontse Plaat'. “De Waker van Saeftinghe”. Dit baken werd geplaatst op 15-08-1966 en uit Saeftinghe verwijderd op 26-11-1997.

Voor ons ligt een hoge dijk die men kan beklimmen door middel van enige trappen. Kleine zwaluwen blijven op de houten trapleuning zitten als we naar boven stappen. Eens we te dicht genaderd zijn vliegen ze weg. Als we voorbij zijn zitten ze al terug op hun plaats te wachten op hun ouders die hen komt voederen. De beklimming is de moeite waard want eenmaal boven hebben we een prachtig zicht over het uniek natuurgebied het 'Verdronken Land van Saeftinghe' met een oppervlakte van 3.500 hectare. Het gebied leeft op het ritme van het getij: het zilte water van de Westerschelde stroomt bij elke vloed het gebied binnen; bij eb zakt het water weer. Via de drie hoofdgeulen, die zich het gebied in vertakken, komt het water tot vlak bij de dijk. Van de vroege 14e tot en met de 16e eeuw was de 'Heerlijkheid Saeftinghe' zeer vruchtbaar polderland. Het lag ook zeer strategisch voor de haven van Antwerpen. Er lagen vier dorpjes en er stond zelfs een kasteel, Slot Saeftinghe. Door opeenvolgende overstromingen is het land “verdronken”. Het is een magnifiek schorren- en slikkengebied met de mooiste planten en kruiden. Het aantal vogels dat hier overwintert loopt in de tienduizenden en vormt daarom een belangrijk gebied voor broed- en trekvogels. We kunnen nog een stuk de dijk af tot bij een draadversperring. Hier waait een strakke bries. We hebben een thermos koffie meegebracht en genieten zo nog meer van de uitgestrekte natuur die zich voor ons uitspreidt. In de verte spotten we twee wandelaars. Rechts van ons grazen talloze schapen. Nog verder, vlak voor ons, vaart een COSCO containerschip op de Westerschelde naar een losplaats. Het gaat tergend langzaam. De Westerschelde is één van de drukst bevaren wateren ter wereld. Ze staat in open verbinding met de Noordzee en de Schelde en vormt daardoor een belangrijke verbinding tussen Antwerpen en Vlissingen. 

Na onze lange stop in Emmadorp vergeten we even de knooppunten en volgen gewoon de  ‘Emmaweg’. We laten de hoge dijk links liggen. We hebben nu de koeltorens vlak voor ons. Tussen de twee reuzen schouwen zien we de minuscule spitse kerktoren van Prosperdorp. Op de voorbijrijdende akkers wordt in mindere maten maïs geteeld. Het zijn de groenten die hier domineren. Bij zo'n akker zijn de erwten klaar om machinaal geoogst te worden. Het loof is al geel geworden. Emmaweg wordt Prosperweg en even verder nemen we de derde straat rechtsaf (Petrusstraat). Nog wat verder rijden we terug de grens over en fietsen we opnieuw in België. Home sweet home. Na knooppunt 13 volgen we knooppunt 17 en komen in Prosperdorp. Een gehucht van de gemeente Beveren. De polder dateert van 1846 en is nog tamelijk jong. Bij een infobord, langs de kant van de weg, houden we halt. Het gaat over de voormalige Prosperhoeve, genoemd naar hertog Prosper van Arenberg die het gebied liet indijken. Zo creëerde hij landbouwgrond en trok hij bewoners aan. Een infobord vermeld: 'Hertog Prosper Lodewijk van Arenberg (1785-1861) liet in 1846 de grensoverschrijdende Prosperpolder aanleggen. Hij paste er een uniek uitbatingsmodel toe. In plaats van de gronden te verkavelen en te verpachten, baatte hij de polder in eigen regie uit. Vier hoeves stonden hiervoor in. Vanuit de centrale hoeve, de Prosperhoeve, coördineerde de rentmeester van de hertog de uitbating. Aan de overzijde van de straat staat nog de schuur van de voormalige Prosperhoeve. Wat verder werd de Sint-Engelbertuskerk gebouwd in 1910-11 in opdracht van hertog Engelbert – Marie van Arenberg. In Prosperdorp vonden, in 2015, de opnames plaats van de bekende televisieserie ‘Den elfde van den elfde’. Naast de kerk staan enkele zitbanken waar we in het middagzonnetje onze picknick houden. De plaatselijke kroeg, café 'Den Angeluus', heeft zijn sluitingsdag.

We verlaten het centrum van Prosperdorp en fietsen tot aan de hoge dijk met een infobord. We lezen: 'Tot 2020 bouwen we hier aan een grensoverschrijdend natuurgebied van internationaal belang. Door 465 hectare voormalige poldergrond terug te geven aan de rivier, stijgt de veiligheid, natuurlijkheid en toegankelijkheid van deze grensstreek aanzienlijk. De Schelde krijgt weer meer ruimte en de getijdennatuur herleeft. Deze prachtige regio kan verder uitgroeien tot een toeristische trekpleister met talrijke kansen voor de streek. Een hoge muur van steen- of schanskorven trekt onze aandacht. Achter de muur nodigen trappen uit om tot op de dijk te klimmen. Het Hedwige – Prosperproject. Op dit punt staan we oog in oog met de gevolgen van de strijd tegen het water. Dit gebied is altijd onderhevig geweest aan de grillen van de getijden. Al in de 13e eeuw begint men de strijd tegen het water. Men werpt dijken op en wint polderland. Maar soms wint de natuur iets terug. In 1570 bijvoorbeeld zet de Allerheiligenvloed dit hele gebied blank, van Saeftinghe tot Kallo. Vandaag voorziet het Hedwige-Prosperproject in een teruggave van zo'n 450 hectare grond aan de Schelde. Een deel daarvan ligt op Nederlandse grond, in de Hedwigepolder. Een ander deel ligt hier, in Prosperpolder. De getijden krijgen hier opnieuw vrij spel. En zo ontstaan slikken en schorren.  Het is bijna net hetzelfde uitzicht als het 'Verdronken Land van Saeftinghen'. Plassen, kreken en oneindig veel groen. De skyline wordt gedomineerd door de Scheldehaven met laad- en loskades voor containerschepen. Momenteel legt de MSC aan om gelost te worden. Een ander containerschip maakt zich los van de kade en wordt naar zee geloodst.

We staan bij de infokeet op de Zoetenberm bij een infopunt. De loods is niet open, maar aan de zijkant staat op een infodoek dat het infopunt tijdens de week open is van 8u30 tot 16u30. Niet dus.

Na knooppunt 13 bereiken we Oud Doel, nog een gehucht van Beveren. Het dorp wordt niet aangegeven door de gebruikelijke verkeersborden F1 – F3. We fietsen langs een aantal oude boerderijen en in de verte spotten we weer de koeltorens van de kerncentrale Doel. Al snel verlaten we het dorp over een kasseiweg. Links aanhouden en langs een steil pad met grove grind klauteren we te voet de dijk op. We moeten oorspronkelijk naar rechts. We hebben voor ons de Schelde. Een pracht van een uitzicht. En dan denk ik: hier wil je niet staan koekeloere bij slecht weer. Eerst naar links tot bij de uitkijktoren. Na 44 treden houd een balustrade ons tegen. Het uitzicht van 360° is waanzinnig spectaculair en adembenemend. 200 m verder staat de radartoren. De radartoren vervangt de toren die vroeger aan de Nederlandse grens stond. Hij bevond zich midden in een voormalige polder. Die 'ontpoldering' kadert in het Sigmaplan, dat Vlaanderen beschermt tegen overstromingen. De radartoren begeleidt het scheepvaartverkeer op de Westerschelde. De oorspronkelijke toren lag pal in een gebied dat ontpolderd zou worden. Daarom bouwden ze hier een gloednieuwe toren.

Een veeboer komt zijn koeien van de polder ophalen. Op sommige plaatsen stonden ze tot hun buik in de zwarte modder. We vervolgen onze weg langs knooppunt 17. Voor we de dijk afrijden volgen we het bord naar een Brits monument. Rechts van ons ligt de Doelpolder (71 ha) en Brakke Kreek (36 ha). Beide gebieden zijn natuurcompensaties voor de natuurwaarden die verloren zijn gegaan bij de aanleg van het Deurganckdok. Een witte lepelaar zoekt naar prooi in het ondiepe water. Het is een zeldzame vogel die voornamelijk in het Zwin voorkomt. Tientallen andere watervogels zwemmen in de grote plas. Eenden maken om de beurt een duik tot op de bodem. De meeste eenden zitten op de oever de zonnen. We maken een grote bocht om de kerncentrale. De koeltorens zijn ongeveer 1,70m hoog. De vier kernreactoren werden in gebruik genomen tussen 1975 en 1985. Het jaagpad brengt ons tot vlakbij het monument. Het werd opgericht in juni 1948 door de dankbare bevolking dat hulde brengt aan de dappere Britten die hen bevrijdde van september 1944 tot mei 1945.

Voor de Scheldemolen staan de eerste 'huizen' van Doel. Door de graffiti zijn ze duidelijk zichtbaar tussen het groen. Een pand is volledig uitgebrand. Bij een ander pand staan de ramen wagenwijd open. Weer en wind heeft vrij spel. Dan praat ik nog niet over de vogels die hun nest binnen maken. Bij een volgende pand staat een auto en een caravan op de oprit. De Scheldemolen is nog één van de oudste stenen molens van Vlaanderen, maar wordt al bijna 90 jaar niet meer gebruikt. De eerste houten korenmolen werd waarschijnlijk gebouwd voor de indijking van 1614. Hij werd geveld door een zware storm. De huidige molen dateert van 1835 en stopte met malen in 1927. Tijdens WOII werd hij bezet door het Duitse leger en daarna door Engelse soldaten die er een observatiepost van maakten. De gemeente Beveren kocht de molen in 1978 en na restauratie werd het 'Restaurant De Molen’ met een terras voor wandelaars en fietsers. Van hieruit hebben we een mooi zicht op een bosrijk gebied dat het dorpje Lillo herbergt. Vroeger kon je met een veer naar de rechteroever en terug. De drukte op de Schelde laat het niet meer toe.

Het voormalige dorp Doel is een spookdorp geworden waar kunstenaars zich met graffiti hebben kunnen uitleven. Op een enkeling na hebben alle inwoners het polderdorp verlaten. We maken een fietstocht door het kleurrijke dorp. In elke straat zijn er nog enkele huisjes die bewoond zijn. Een plastieken bloembak voor het raam is pas gevuld met geurige bloemen. Witte gordijnen hangen voor het mooi gepoetste raam. Borden waarschuwen vandalen en graffitikunstenaars dat het pand bewoond is. Eigenaars die voet bij stuk houden. De overige gebouwen zijn dichtgetimmerd met hout of aluminium platen. We stoppen bij de Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaart kerk. Ze is nog omgeven door een begraafplaats en een gietijzeren omheining van 1857. De eerste kerk dateerde van de 15e eeuw. Maar deze werd afgebroken, vernieuwd en vergroot. De huidige kerk werd gebouwd in 1851-'54. De deur is op slot. Een bord met camera laat weten dat er constant bewaking aanwezig is. De parochiekerk wordt nog regelmatig gebruikt voor huwelijken, uitvaarten en doopplechtigheden. Voor de kerkingang werd het monument voor de gesneuvelden van beide Wereldoorlogen geplaatst. Op de parking staan enkele auto's geparkeerd. Twee daarvan met Nederlandse nummerplaat. Nog meer ramptoeristen, net als wij. Bij een kleine speeltuin werd op 1 juni 1985 het monument geplaatst van de schipper. Het werd opgericht naar aanleiding van het 125 jarig bestaan van de Koninklijke Schippersgilde van Doel. Het 'Sinte Cornelius Gesticht' van Doel werd eveneens gebarricadeerd met houten platen voor ramen en deuren. Verschillende dakleien ontbreken en zorgen binnen voor wateroverlast. Een voormalig klooster en eertijds een kostschool voor meisjes. Hoe de toekomst er voor 'het dorp' uitziet is anno 2017 nog altijd onduidelijk. Zal de haven zich hier verder ontwikkelen? Wat dan met de kerk en de molen? Twee geklasseerde gebouwen. Dat maak je niet zomaar met de grond gelijk.

Na een natje en een droogje fietsen we weer bovenop de dijk en vervolgen we onze weg over een brede kasseiweg. We wanen ons even als professionele wielrenners in de 'Ronde van Frankrijk'. Tot alles begint pijn te doen. Beneden de dijk bemest een tractor zijn akkers. De wind staat in onze richting en kunnen we mee genieten van de geur. Wat een fietser niet allemaal lijden kan.

Na knooppunt 14 belanden we in Saftingen, een gehucht van Beveren. Het dorp situeert zich slechts naast de straat Saftingen. Naast een wegkapelletje “H. Maria bidt voor ons” staan enkele huizen en een boerderij, omgeven door hectaren landbouwgrond. De uien liggen op de bermen te drogen.

Een paar kilometer voor Kieldrecht rijden over de Pillendijk. Links van ons kijken we uit over 'Putten West' dat net als Putten Weide een natuurgebied is. Aangericht om het verlies van kostbaar groen te compenseren toen het Deurganckdok gebouwd werd. Een plaats waar we genieten van vogels of gewoon van de stilte. Verderop zijn we terug bij knooppunt 12.

Op weg naar huis stoppen we even aan het Verheyenplein van Verrebroek. Een deelgemeente van Beveren. De Sint-Laurentiuskerk dateert vanaf de 15e eeuw. In 1688 kreeg de kerk haar huidige uitzicht. De torenspits werd gehalveerd in 1804 door de Fransen die er een semafoor op plaatsten. De begraafplaats is al lang verdwenen. Er rest nog het oorlogsmonument dat de gesneuvelde soldaten gedenkt. Op een arduinen sokkel werd het bronzen borstbeeld geplaatst van Philip Verheyen. Geboren te Verrebroek op 23 april 1648. Hij was ontleedkundige, doctor in de medicijnen en hoogleraar te Leuven waar hij stierf op 28 januari 1710. Het monument werd in 1862 ingehuldigd. De gemeentepomp met sierlijke vaas werd geschonken door de familie Jaequemyns in 1857 aan de inwoners van Verrebroek. Het is nog ongeveer een half uur rijden tot Ekeren. Foto's: Rina Meurs.















11-09-2017 om 14:52 geschreven door Luc Verschooten  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
>> Reageer (0)
01-09-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kapelle-op-den-bosroute

Fietsknooppunten: 28-29-87-53-25-45-17-18-13-14-33-43-35-34-30-28.

Geplande afstand: 40 kilometer.

 

Dit is de derde en laatste fietslus van de Brabantse Kouters. De route is ongeveer 40 km lang zonder afwijkingen. In tegenstelling tot de vorige Brabantse Kouterroutes laten we vandaag de afwijkingen voor wat ze zijn. De routes worden te lang en we rijden dan gewoonlijk nog verkeerd ook. We volgen op deze route gewoon de knooppunten en bezoeken de oorlogsrelicten die we langs de fietslus passeren, genietend van mooie vergezichten, van het prachtige weer en van elkaars gezelschap. De Brabantse Kouters liggen tijdens de eerste oorlogsweken in niemandsland. Een gespannen situatie. Af en toe breekt er geweld uit en huizen worden in de as gelegd. Een uitval van het Belgische leger uit Antwerpen eindigt met gevechten in Zemst, Grimbergen en Meise.

 

Maandag 7 augustus 2017. We parkeren vlakbij knooppunt 28 in de Spoorwegstraat te Kapelle-op-den-Bos. Als we met de fietsen vertrekken wijst de temperatuur al 20° Celsius aan. En het beloofd een warme zomerse dag te worden. We rijden terug tot aan de spoorwegbrug, bij knooppunt 28 en slaan rechtsaf. We rijden via de stalen Jan Bogaertsbrug over de Willebroekse vaart. Het zijn twee bruggen, één brug voor het wegverkeer en over de ander loopt het dubbel spoor van spoorlijn 53. De wegbrug werd gebouwd in 1979 en de spoorbrug twee jaar later. Links toornt de uitkijktoren hoog de lucht in. De getinte ruiten geeft de bruggenwacht een onbeperkt uitzicht over het water. Niets ontsnapt aan zijn aandacht. Met het graven van het kanaal werd gestart in 1550 en is daardoor één van de oudst bevaarbare kanalen van Europa. Inmiddels vaart een binnenschip, geladen met meer dan twintig grote containers in het ruim, zonder moeite onder de brug door. De Franse vlag wappert achteraan het schip. Voor grotere schepen moeten de bruggen opgehaald worden. We rijden even in een kring. Daarnet hadden we de uitkijktoren links van ons. Nu zien we de toren recht voor ons en fietsen onder de Jan Bogaertsbrug door. Twee passagierstreinen ratelen net boven ons hoofd over de brug. Gelukkig kruisen ze elkaar. Tot knooppunt 29 fietsen we naast de Willebroekse vaart. We houden halt voor het grondgebied van Willebroek. Een wegwijsbord geeft de richting aan naar een 'Hopveld'. We volgen rechtsaf knooppunt 87. Het hopveld weet van de droogte. Enkele ranken zijn verdroogd en geen enkel is volgroeid. Toch zien we de bloempjes op de zijscheuten van de ranken. Nog even en er kan geoogst worden.

 

Via de Alemstraat rijden we het centrum binnen van Leest. Het dorp is een deelgemeente van de stad Mechelen. Niets roert zich in de straten van Leest. Geen levende ziel te bespeuren ondanks de grote vakantie. We horen geen kinderen joelen of roepen. De bewoners zijn hoogstwaarschijnlijk gaan werken of naar het buitenland op vakantie. Eens uit het centrum fietsen we langs akkers met spruitplanten. De vruchten zijn nog zo klein als mini knikkers. In september begint de oogst die in maart eindigt. Tussen de planten groeien savooikolen. Het zijn typische groenten die aardig wat vorst kunnen verdragen. Tractors verwijderen de laatste hectaren koren in de omgeving. Ondanks de droogte in het voorjaar is de graanoogst een succes geworden. Maïs domineert de regio. Tussen de plantages in is het warm. De temperatuur stijgt. Er staat bijna geen wind. 

 

Vlak voor knooppunt 25 fietsen we langs spoorlijn 53 en houden halt bij een klein monument langs de kant van de weg. Dit R.A.F. monument werd ingehuldigd op 10 mei 2013 voor het 158ste eskadron dat tijdens de nacht van 23 juni 1943 met hun Halifaxvliegtuig neerstortte in het omringende veld en de bemanning doodde. Hun namen worden op het monument vermeld. Aan landbouwgronden is hier geen gebrek. In een afgespannen weide grazen tientallen schapen. Mooie uitzichten worden ontsiert door de stalen pilaren met vuistdikke elektriciteitskabels. In een groene poel verderop zoekt een reiger naar prooi. Hij houd ons scherp in de gaten opdat we niet te dicht naderen.

 

We rijden door het dorp Laar. Een gehucht van Zemst. Bij het kruispunt staat een kapel in de schaduw van een grote den. Het opschrift boven de deur luidt: 'God ziet mij'. Daarboven werd een oog in de bekende driehoek geschilderd. Het beeld van 'Moeder Maria' kleurt het interieur. De kapel splits de straat in twee. Het naast gelegen Café 'Hof van Laar' is vandaag gesloten. Het is niet direct duidelijk of het zijn sluitingsdag is of dat de eigenaars op vakantie zijn. Het café was, enkele jaren geleden, het decor voor de populaire VRT-reeks 'Loslopend Wild'. We rijden rechtdoor en laten de Sint-Engelbert en Bernardus kerk, uit de late 19e eeuw, links liggen. Bij de Larestraat, buiten het centrum, houden we halt bij de kapel van O.L. Vrouw van Scherpenheuvel. De kapel dateert uit het midden van de vorige eeuw. Ze wordt door de buurtbewoners prachtig onderhouden. De deuren staan uitnodigend open. Verse bloemen sieren het altaar. Het beeldje staat in een nis achter glas en traliewerk ervoor. Een bezienswaardigheid is het met rode ledlampen verlichte kruis in de nok. Er werden zitbanken en een picknicktafel naast de kapel geplaatst waar we dankbaar gebruik van maken. Tijd om het innerlijke te versterken. 

 

Voorbij knooppunt 45 fietsen we langs het park 'Wormelaar' of het 'Dalemansbos'. Een 20 ha groot park met vijver dat werd aangelegd rond 1880. Een pracht locatie die uitnodigt te wandelen langs monumentale oude bomen. Het natuurgebied wordt beheert door Natuurpunt. Nog verder naar knooppunt 17, op de Singelweg, houden we weer halt bij een bijzonder mooi onderhouden kapel. De O.L. Vrouw van zeven smarten kapel werd gebouwd aan het eind van de 19e eeuw in opdracht van de familie Deudon. Rondom werden zeven nissen in de muur gemetseld waarin de zeven smarten van Maria staan afgebeeld. Slechts door een getralied raam kunnen we het prachtig interieur bewonderen. Het altaar werd gedecoreerd met kantwerk. Vervolgens stoppen we even bij het 'Impelkasteel'. Het slot ontstond in de 11e – 12e eeuw als een omwalde hoeve. De hoeve werd op termijn omgeven door water en op een motte geplaatst en evolueerde zo tot een kasteel. In 1783 werd het slot omgebouwd tot een landhuis en kreeg het zijn huidige gedaante. Het park werd in de 18e eeuw voorzien van een 300 m lange gracht en een eilandtuin. Tussen 1812 en 1820 werd het naar Engels model omgevormd tot een romantisch rivierlandschap van 5,5 hectare.

 

Aan knooppunt 18 bevinden we ons in het centrum van Eppegem. Het dorp is een deelgemeente van Zemst en ligt aan de Zenne rivier. De gemeente Eppegem werd zwaar geteisterd tijdens WOI. Er werden 176 huizen platgebrand en er vielen acht burgerdoden. We fietsen door de Rekelstraat tot bij nummer 37. Het is de weer opgebouwde hoeve Pickaerts, genoemd naar de laatste uitbaters. In de nazomer van 1914 werd de hoeve volledig verwoest en rond 1918 terug heropgebouwd. Het toenmalige gemeentehuis en ook de kerk liepen zware schade op tijdens WOI. De Sint-Clemenskerk dateert van de 16e eeuw en bezit een noord toren, wat zeer uitzonderlijk is. In het oorlogsjaar 1914 werden de daken en gewelven grotendeels vernield, om pas in 1920-21 in hun volle glorie te worden hersteld. De parochiekerk werd recent opnieuw gerestaureerd. Ervoor werd het monument voor de gesneuvelden geplaatst. Het herdenkt de inwoners van het dorp die zijn omgekomen tijdens beide Wereldoorlogen. Het wordt omringt door een ijzeren hekwerk. Ook hier is de dorpskroeg gesloten. Al goed dat we nooit zonder flesjes water van huis vertrekken. We rijden naar de Belgische Militaire begraafplaats van Eppegem op de Brusselsesteenweg. We kunnen het niet laten om even van onze route af te wijken. Normaal gesproken moeten we nog verder van onze route afwijken. De brochure 'Brabantse Kouters' stuurt de fietser naar de Begijnhofstraat en de Schoondonkstraat. In deze straten vond de Duitse heropbouw plaats van een 'Noodwoning' in 1915. De frontlinie van augustus – september 1914 kwam daarvoor in aanmerking. De nieuwe huizen verschilden erg van de traditionele huizen. In Eppegem werden zo'n 20 tal Duitse huizen gebouwd. We fietsen naar de opgegeven locatie maar zien niets anders dan vrijstaande moderne villa's. Waarom men de mensen langs hier loodst is ons een raadsel.

 

Maar bon, we houden onderweg halt voor een welverdiende verfrissing op het zonovergoten terras van café Richelieu. Een Palm en een Vedett extra dragen bij om de fietsende mens niet te laten uitdrogen. Daarna rijden we tot bij de militaire begraafplaats. Naast de Belgische begraafplaats bevond zich vroeger een Duitse begraafplaats met militairen die sneuvelden tijdens deze periode. Na WOI werden de Duitse graven naar Wespelaar overgebracht. Op de begraafplaats, die in juni 1918 werd ingewijd, kwam een beeld te staan dat in 1939 naar de militaire begraafplaats van Lier werd verhuisd. Vanaf dan werd het een Belgische begraafplaats. Met de 'Uitval van Antwerpen', die plaats vond van 24 tot 26 augustus 1914, sneuvelden 227 soldaten waarvan er 46 niet meer konden geïdentificeerd worden. De meeste slachtoffers vielen vooral op 24 augustus 1914. Het zijn voornamelijk 2de en 3de Jagers te Voet die hier hun laatste rustplaats hebben gevonden. Het metalen gedenkkruis werd vervaardigd uit twee kanonlopen. Na ons bezoek rijden we terug naar knooppunt 18. We volgen de Zenne rivier die ontspringt in het gehucht 'Naast' (Henegouwen) op 123 meter hoogte. Na 103 kilometer vloeit ze over in de Dijle.

 

Bij knooppunt 13 maken we weer een afwijking. Even volgen we knooppunt 14 tot de eerste straat links, de Havendoklaan tot het eind. Rechtsaf op de drukke Mechelsesteenweg tot bij de ingang van de stedelijke begraafplaats van Vilvoorde. Een groot perk is voorbehouden met grafstenen van oud-strijders rondom een monument voor de gesneuvelden van WOI. Er werd ook een monument opgericht voor de slachtoffers van de ontploffing van de springstoffenfabriek op 31 mei 1919. Het monument is van het 'Pompiers korps van Vilvoorde die hulde brengen aan de kameraden-slachtoffers van hun zelfopoffering'. Het onderhoud om en rond de zerken laat te wensen over. Distels groeien op het wandelpad. Terug naar onze fietsroute. We fietsen langs de twee koeltorens van Vilvoorde die vanaf 2014 niet meer gebruikt worden. De centrale is niet meer rendabel.

 

Bij knooppunt 14 slaan we rechtsaf en rijden de Zenne over. Bij knooppunt 33 rijden we over de 'Verbrande Brug' van Grimbergen. De brug overspant het zeekanaal Brussel – Schelde en werd gebouwd in 1968. De naam 'Verbrande Brug' is afkomstig van de houten brug over het kanaal die in 1577 in brand werd gestoken door een Spaans garnizoen uit Vilvoorde. Oorspronkelijk moeten we rechtsaf maar wij fietsen rechtdoor tot bij de Heilig -Hartkerk van Grimbergen. De kerk werd in 1873 gebouwd en in 1887 ingewijd. In 1923 werd ze hersteld na oorlogsschade. De gebrandschilderde ramen in het koor bleven gespaard. Ze dateren van rond 1889. De glasramen worden momenteel verwijderd voor renovatie. Spaanplaten vervangen tijdelijk de glas-in-loodramen. Rond de kerk bevinden zich geen burgerlijke graven meer. Er is slechts nog een perk met 20 Belgische gesneuvelden waarvan er acht niet meer konden geïdentificeerd worden. Ook hier ontbreekt het onderhoud. Er werden kleurige bloemen voor de zerken geplaatst maar door het hoge onkruid verliezen ze hun waarde. Er werd ook een zerk geplaatst voor korporaal Léon Trésignies waarvoor men een monument bij de Verbrande Brug oprichtte. Een Brits oorlogsgraf is van soldaat Thomas Martin. Hij was slechts 21 jaar jong toen hij sneuvelde op 21 mei 1940. Deze zerk wordt regelmatig onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission.

 

Terug naar de brug over het kanaal Brussel – Schelde. Voor de brug linksaf tot het monument dat werd opgericht voor Léon Trésignies. Soldaat Trésignies meldde zich, op 26 augustus 1914, als vrijwilliger om het kanaal over te zwemmen en de brug naar beneden te draaien zodat zijn peloton kon oversteken. Op het moment dat hij het mechanisme van de brug in werking zette werd hij dodelijk getroffen. Hij kreeg de graad van korporaal. Op de Westoever werd een monument opgericht met een tekst van Koning Albert I die herinnert aan deze heldendaad. Verderop is knooppunt 33. Linksaf voor 3,2 km fietsen naar knooppunt 43.

 

Onderweg naar knooppunt 43, te Grimbergen, moeten we over de Oyenbrugstraat met kasseien fietsen. Dat is geen lachertje. Al onze spieren en botten voelen we. Als we denken dat het voorbij is, kondigt zich weer een kasseistrook aan. Ons geduld wordt danig op de proef gesteld. Best niet te hard in het stuur knijpen om pijnlijke vingers en polsen te voorkomen. Hoe sneller je fietst, hoe minder je schokt, maar een hoge snelheid aanhouden is niet vol te houden. Op het laatst rijden we nog stapvoets. Hoofdpijn en een pijnlijk zitvlak als eindpunt. In een scherpe bocht werd 'De Liermolen' gebouwd. De molen dankt zijn naam aan het geslacht 'De Lire', één van de vele eigenaars uit het rijke verleden van deze graanwatermolen. Een eerste vermelding dateert van 1341 toen de abdij de molen kocht. De huidige gebouwen dateren uit de 17e en de 18e eeuw. De molen bleef actief tot begin jaren zeventig van vorige eeuw. Daarna werd de molen, in opdracht van de gemeente, gerestaureerd. In de oude molenschuur is een tentoonstellingsruimte ondergebracht over het MOT. Het molengebouw is nu een taveerne geworden. Het is een drukbezochte herberg waar we in de schaduw van een parasol van een fris streekbiertje kunnen genieten.

 

In Grimbergen is een straat die aan winkelen doet denken. Geloof me, de Winkelveldstraat is een landelijk smal asfaltbaantje naast een open gracht met enkele prachtige vrijstaande woningen. Geen enkel gebouw staat er te koop. Na knooppunt 34 rijden we terug op het grondgebied van Kapelle-op-den-Bos. Vlak voor knooppunt 28 linksaf naast het spoor tot bij onze auto. De dagteller op de fiets duidt 48 kilometer aan. Tot schrijfs.















01-09-2017 om 09:22 geschreven door Luc Verschooten  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
>> Reageer (0)
19-08-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Asteneroute

Fietsknooppunten: 13-14-19-10-8-87-85-90-93-96-99-78-89-88-98-97-87-5-94-86-82-80-2-3-5-6-9-11-13.

Geplande afstand 41,7 kilometer. Parkeren naast de kerk in de Nieuwstraat te Astene.

Maandag 14 augustus 2017. We rijden met de auto naar het Meetjesland onder een licht bewolkte hemel. Ontelbare schapenwolkjes laten amper de vitaminerijke zonnestralen door. De weergoden voorspelden gisteren nog dat we vandaag toch een warme zomerse dag mochten verwachten. Momenteel duid de buitentemperatuur van de auto 19°C aan. Hopelijk halen we vanmiddag de beloofde 24°C. Het verkeer op de Antwerpse ring valt reuze mee voor een eerste werkdag. Of heeft het iets te maken met de feestdag van morgen? Dan is het 'Moederdag' en velen zullen wel een brugdag hebben genomen. Aan de Kennedytunnel is er sterk vertraagt verkeer. Te vroeg Victoria gekraaid? Met een slakkengang van vijftig kilometer per uur rijden we onder de Schelde door. Daarna gaat het gelukkig terug vlot. En 'last but not least', eens voorbij Sint-Niklaas lost de bewolking op.

Het Meetjesland is een landelijke regio in Oost-Vlaanderen tussen Gent en Brugge. Het heeft een sterk uitgebreid fietsknooppuntennetwerk met een totale lengte van 790 kilometer. Daar gaan we ruim 40 km van fietsen vandaag. Hopelijk staat de bewegwijzering op punt. We parkeren de wagen in het kleine dorp Astene, naast de kerk, waar je nog gratis met de auto kan parkeren. Het dorp grenst aan de Leie rivier en is een deelgemeente van de stad Deinze. 

De parochiekerk Sint-Amandus wordt nog steeds omringt door haar oude begraafplaats. De kerk werd gebouwd tussen 1834-36 ter vervanging van een kleine vervallen kerkje dat gesloopt werd in 1836. De toren werd tijdens WOI zwaar beschadigd door bombardementen. Het was wachten tot 1920 vooraleer de schade herstelt kon worden.

Over de kerkingang staat het voormalig gemeentehuis, school en onderwijzerswoning. Het geheel werd in 1866-68 gebouwd. In de gevel werd een arduinen oorlogsmonument aangebracht voor de gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog. Er hangt ook een neon lichtreclame van 'Ten Hove'. Een vereniging kan hier een zaal huren voor feesten of  andere activiteit. In de Nieuwstraat op het nummer 8 rijst de pastorie de hoogte in. Het gebouw werd opgetrokken in 1853.

We rijden over spoorweg 75 die Gent met Kortrijk verbindt. Het spoor loopt tot in Fives bij Rijsel. Iets voor knooppunt 13 zien we links het grote complex van 'De Nieuwe Ceder'. Dit voormalige vakantiecentrum had niet alleen tal van prachtige wandelroutes langs de Leie rivier maar bezat menig sport- en recreatiemogelijkheden waaronder een zwembad met sauna, sportzaal, speeltuin, minigolf en een park met grote visvijver. Sinds oktober 2015 werden er 86 studio's gerealiseerd. 'De Nieuwe Ceder' is een 'Zorgverblijf' geworden van rust en ontspanning voor mensen met of zonder beperking. 

We verlaten het centrum van Astene door de Winkelstraat. Ze bezit totaal geen winkels maar prachtige moderne vrijstaande woningen. Op sommige opritten staat een mobilhome te blinken en ze zijn zeker niet te koop. Na het verlaten van de villawijk worden we onmiddellijk opgeslokt door groene natuur langs het Cederpad. Rechts hectaren landbouwgronden en links van ons een divers palet aan loofboomsoorten die voor de nodige schaduw zorgen. De regio wordt, hoe kan het anders, gedomineerd door hectaren maïsvelden. In de verte doemen de spitse kerktorens boven het landschap uit en lijken oneindig ver weg. De akkers met aardappelen moeten hoog nodig gerooid worden. Het loof is afgestorven. In de ondiepe grachten naast de weg staat de lisdodde. De prachtige mooie plant met grote smalle bladeren en bruine 'sigaar' is sterk toegenomen de laatste jaren. Ze komt opnieuw veelvuldig voor aan voedselrijke waterkanten. We kunnen het alleen maar toejuichen. Tussen al dat groen bloeit de wilde “Kattenstaart“. De paarsrode bloem is een hardnekkig 'onkruid' dat groeit en bloeit op natte voedselrijke grond. Het is een mooi contrast tussen al dat groen langs de weg. Hopelijk kan men hier het groene karakter nog lang bewaren.

Tussen knooppunt 14 en 19 is het slechts 900 meter fietsen. Ook over deze korte afstand wordt de natuur gedomineerd door landbouwgronden met hier en daar een vrijstaande boerderij, al dan niet verdoken achter hoge populieren. Onze tweewieler slingert zich 'snel' over de smalle plattelandswegen tot ons knooppunt op het eind van de Pontstraat. Twee kleine lama's warmen zich in het zonnetje op. Ze zijn geschoren tot vlak onder hun knieën.

Tot knooppunt 10 rijden we 3,4 km. Links horen we het auto- en vrachtverkeer over de E17 racen. Deze Europese weg is in totaal 696 km lang en loopt tot Beaune in Frankrijk. Als je het lawaai kan wegdenken is het tamelijk rustig fietsen over een smalle asfaltbaan tussen een lappendeken van landbouwgronden. Slechts af en toe worden we voorbij gestoken door auto's die vergeten dat wij tweewielers zijn. Bijna niemand vertraagt of geeft ons een ruimte van één meter. Rechtsaf op de drukke N35. Hier hebben we gelukkig een fietspad voor ons alleen. De eerste straat linksaf in de Kakelstraat waar we al slalommend fietsen tussen akkers en weilanden naar knooppunt 10. In de weilanden staan koeien vredig te grazen. Ze hebben geen oog voor ons. Ze zijn fietsers al lang gewoon. Even over de N494 maar al vlug draaien we linksaf in de Paddepoel. Voor wie naar het centrum van Petegem wil moet rechtsaf bij knooppunt 8. Wij moeten knooppunt 87 volgen. Een rit van 4 kilometer. Eens op de Lange Dreef rijden we op het grondgebied van Zulte.

Bij knooppunt 87 slaan we rechtsaf richting knooppunt 85. We rijden noordwaarts en dwarsen een dubbele spooroverweg. We naderen het dorp Machelen dat een deelgemeente is van Zulte, vlak naast de Leie rivier. De gemeenteschool in de Dorpstraat met de voormalige hoofdonderwijzerswoning werd gebouwd in 1865. We hebben ondertussen 13 km gefietst.

Op de hoek Dorpstraat/Schoolstraat bevindt zich, verborgen achter een muur en talrijke bomen, de Franse Militaire begraafplaats uit de Eerste Wereldoorlog. Tijdens het eindoffensief van 1918 sneuvelden in de streek van de Leie en de Schelde 750 Franse soldaten. Tijdens gevechten aan de Leie vielen circa 600 soldaten. Zij werden samen met 700 elders gesneuvelden hier begraven. Achteraan werd een gedenkkruis en een gedenkmuur met sculptuur opgericht. De houten kruisjes werden tijdens 1927 vervangen door ijzeren en in 1980 nogmaals vervangen door de huidige modellen. Er staan opvallend veel grafzerken van anders gelovigen. In 2013 werd een kruis vervangen door een Britse zerk waaronder een Brits piloot zijn laatste rustplaats heeft gevonden. Sinds de oprichting van de begraafplaats is er een jaarlijkse herdenking. Vanaf 1924 organiseerden Belgen en Fransen samen een plechtigheid op 11 november.

Op het kruispunt Hoevestraat/Machelendorp werd het oorlogsmonument geplaatst voor de burgerlijke slachtoffers van Machelen aan de Leie tijdens de beide Wereldoorlogen. Het werd opgericht rond 1922. Rechts, Dorpstraat 75, naast het oorlogsmonument, bevindt zich het geboortehuis van de Vlaamse kunstschilder Roger De Backer (1897-1984). De voormalige dokterswoning werd gebouwd in 1843. Achter het monument voor de gesneuvelden werd een herdenkingszuil opgericht voor de Belgische profrenner Frans De Mulder (1937-2001). Hij maakte vooral naam tussen 1959 en 1963. Hij overleed op 63 jarige leeftijd te Deinze. Een monument met een verhaal.

Aan knooppunt 85 staat het Roger Raveelmuseum in de Gildestraat 2. De bekendste inwoner van Machelen was de beeldende kunstenaar Roger Raveel. Hij werd hier geboren en wordt als één van de belangrijkste Belgische kunstenaars na WOII beschouwd. Zijn werk is eigentijds en tijdloos. Het museum dat geheel aan de kunstwerken van Raveel is gewijd opende zijn deuren in 1999. Het is maandag en het museum is gesloten. Even verder, Gildestraat 8, staat het hoekpand dat als pastorie werd gebouwd tussen de 17e en de 19e eeuw.

Gildestraat 12 vinden we de parochiekerk. De Sint-Michiel, Cornelius- en Ghisleniuskerk is nog steeds omgeven door een begraafplaats. De kerk kende een bewogen leven. De oudste vermelding dateert van 1163 toen het Sint-Pieterskapittel van Rijsel het patronaat schap verwierf. Tijdens de 16e eeuw werd de kerk geplunderd en gedeeltelijk verwoest. Tussen 1623 en 1642 werd ze weer opgebouwd en verlengd. In 1801 stortte tijdens een onweer de torenkap in en werd vervangen door een kortere spits. De kerk werd tijdens WOI zwaar beschadigd door Duitse troepen maar in 1920 vakkundig weer opgebouwd met een spitse toren van 43m hoog en een omgekeerde 'peer'. We kunnen het interieur ook bewonderen. De hoge lambrisering rondom en de biechtstoelen werden tijdens de 18e eeuw vervaardigd. Het orgel werd in 1730 gebouwd. 

We komen vlak naast de Leie te fietsen. Als we linksaf slaan bij knooppunt 85 fietsen we door de Karperstraat waar zich de 'Muur der verbeelding' van Raveel bevindt. De betonnen muur heeft een beeldengroep die de kunstenaar voorstelt met vrouw en kinderen. Vanaf hier zien we de stenen romp van een molen staan. Of wat er van overblijft. Op de hoek van de Hoevestraat/ Zandweg staat de  romp van de voormalige stellingmolen 'Hostens'. Gebouwd rond 1840 als graanwindmolen tot in 1904 het wiekenkruis werd verwijderd. Nu rest er nog slechts de romp van een oude windmolen met voormalige olieslagerij. Het werd opgericht in 1838 en bleef tot 1975 in bezit van dezelfde familie. De olieslagerij bleef in werking tot 1944. Het molenaarshuis werd om veiligheidsredenen in 2015 gesloopt.

We verlaten de drukke wegen en draaien de smallere asfaltbaantjes op. We fietsen langsheen het kronkelende pad langs het natuur- en recreatiegebied 'Machelenput' dat ruim 8 ha groot is. Het is een oude afgesloten Leiearm dat vanaf de jaren 70 van vorige eeuw een idyllische plek werd die vooral geliefd is door wandelaars, fietsers en vissers. Een oase van stilte en rust. Hier hangt een bordje dat ons naar knooppunt 90 moet brengen en toont dat we linksaf moeten. Op zich is dat niet ongewoon. Maar links zijn twee straten en het bordje is niet echt duidelijk. Normaal gesproken hangt er in tegengestelde richting ook een bordje en dat is in beide straten niet het geval. Hier blijven staan heeft geen zin. We nemen de rechtse straat en halverwege staan twee vrouwen naast hun fiets op een plannetje te staren. We houden vlakbij halt en na wat palaveren keren we terug en slaan rechtsaf. Deze straat dan maar proberen. Weer enkele honderden meter verder hebben we nog geen bordje gevonden. Ook dit lijkt niet de juiste richting. Terug naar ons laatste knooppuntenbordje met nummer 90 op. Omdat het pijltje linksaf zegt kijken we niet rechtdoor. Nu wel en we zien een kleine honderd meter verder een volgende bord hangen en ook een bordje in tegenovergestelde richting. Eureka, we kunnen weer verder. De lucht is weer zomerblauw. Op het eind worden we tegengehouden door de Leie rivier. Linksaf en we volgen de rivier langs de rechteroever tot knooppunt 90.

Tussen de knooppunten 90 en 93 is het 2,6km fietsen. Via de Rotsstraat draaien we linksaf in de Machelenstraat. Rechts zien we de Lourdes grot waar we even halt houden. Op het eerste zicht lijkt de namaak Lourdes grot, waar Bernadette Maria zag verschijnen, op het origineel van Frankrijk. Dit bedevaartsoord werd waarschijnlijk om persoonlijke redenen gebouwd in 1876 door de toenmalige kasteelheer. We houden de Lourdes grot rechts van ons en fietsen tussen twee rijen bomen. Voor het knooppunt, aan de Grote Steenweg, stond het 'Hof Ter Wallen'. Voor het kasteel er in zijn huidige vorm stond, was er reeds een omgrachte motte met waterburcht, 'hof ter Wallen' met als eerst gekende heer Willem van Olsene. Op de oude fundatie werd het huidige 'Kasteel van Olsene' opgetrokken tussen 1854-58. Het is een vierkant gebouw dat op elke hoek met een fraaie torenspits werd bekroond. Het kasteel werd in vijf jaar afgewerkt. De toegang tot het kasteel bestaat uit twee vierkante paviljoenen die dateren van eind 18e begin 19e eeuw. Het domein is niet toegankelijk voor het publiek maar we laten onze fantasie de vrije loop.

Tussen de knooppunten 93 en 96 fietsen we door de gemeente Olsene. Het is weliswaar een kort bezoek want even verder fietsen we al voorbij het 'einde centrum' bord. Ook de Sint-Pieterskerk van 1880 laten we rechts liggen. Enige tijd later rijden we door Zulte. De fraaie wegkapel werd geschonken door de familie Van den Broecke-De Meester. De dubbele grijze deur staat op een kier. Op het altaar staan verschillende heiligenbeeldjes, kaarsen en bloemen. Tegen de muur werden de dankbetuigingen aangebracht. Enkele oude kerkstoelen nodigen uit in stilte te bidden. Het dorp, Zulte, is voornamelijk bekend door de voetbalploeg Zulte-Waregem die sinds 2005 in eerste klasse speelt.

Tussen knooppunt 89 en 88 is het 1,1 km fietsen op een asfaltbaan tussen nog meer weilanden met groene vergezichten. Sommige weilanden zijn nog afgeboord met oude knotwilgen en grachten. Een beek doorkruist het contrastrijk landschap. Op de driesprong Meersstraat/Drogenboomstraat werd een witgekalkt wegkapelletje gemetseld ter ere aan Onze Lieve vrouw. We laten de kapel rechts liggen.

Terug door de bebouwde kom via de Oudeweg. Op het nummer 189 werd de 'Kapel O.L.Vrouw ten Dale' gebouwd. De eerste kapel werd opgericht aan het eind van de 15e eeuw door Jan van Damas. De legende wil dat Jan van Damas samen met zijn vrouw op reis was naar Kortrijk. De vrouw werd erg ziek ter hoogte van 'Ten Dale' wijk. De edelman deed toen de belofte dat als zijn vrouw mocht genezen hij een kapel zou laten bouwen ter ere van O.L.Vrouw. De vrouw genas en uit dankbaarheid hield hij woord. In 1614 werd de kapel heropgebouwd na de vernieling door de Geuzen. In 1790 werd ze weer verwoest. Deze keer door Franse Jacobijnen. Eerst in 1871 werd de kapel terug herbouwd. In 1954 werd de plechtige bedevaart en inwijding gevierd van de 15 rozenkranskapelletjes rond de kapel. Tot in de 20e eeuw was deze kapel een druk bezochte bedevaartsplaats. We rijden linksaf tot over de N43. Bij knooppunt 98 rijden we voorbij de jachthaven van Zulte.

Via de Oeselgemstraat rijden we langs een ijzeren brug de Leie over. Vanaf hier tot knooppunt 2 fietsen we op het jaagpad langs de linkeroever naast de Leie. Vanaf nu is er aan water en groen geen gebrek. Op de rivier zien we talrijke jachten voorbij varen. De één al wat mooier en duurder dan de andere. De laatste jaren kent de echte pleziervaart op de rivier steeds meer succes. De Leie ontspringt in Noord-Frankrijk op een hoogte van 116 meter. In Gent mondt ze uit in de Schelde na een val van 202 kilometer. Door de overdadige hoge begroeiing van struiken en jonge bomen zien we bijna niets van de rivier. Het jaagpad wordt aanzienlijk druk bezocht door wandelaars en fietsers. Blijkbaar wil iedereen vandaag van het zonnetje profiteren.

Een omgebouwde mobilhome verkoopt Bio ijs & Co onderweg. Het is er aanschuiven. Onder de Machelenbrug door die dateert van de jaren 1970-75. Verderop fietsen we langs een perenplantage. Honderden vruchten liggen op de grond te rotten. De Krommebrug te Deinze werd gebouwd in 1977. We rijden er onderdoor. 

Tussen knooppunt 3 en 6 fietsen we door het centrum van Deinze via de Markt. Eerst gaan we onze dorst lessen in de plaatselijke horecazaak. Een fris biertje op een schaduwrijk terrasje. Het vormt ondertussen de favoriete halte tijdens onze fietstochten. Het gonst hier van de gezelligheid. De zomervakantie is niet compleet zonder zon.

Op Markt 21 staat het stadhuis dat gebouwd werd tussen 1840- 1843 ter vervanging van een voormalige stadshal die vernield werd door een brand in 1729. De benedenverdieping deed toen nog dienst als café en conciërgewoning.

De prachtige O.L.Vrouwekerk, even verder langs de Markt, kende een bewogen leven tijdens haar bestaan. De eerste oprichting dateert van rond 840. Verwoesting, branden en plunderingen volgden zich in de loop der eeuwen op. Het huidige gebouw werd na een brand opgetrokken in de 14e eeuw en geldt als een mooi voorbeeld van Scheldegotiek. De laatste schade werd tijdens WOI toegebracht. Ze werd eerst in 1926 herstelt. In de toren werd in 1988 de eerste grote tertsbeiaard ter wereld geïnstalleerd. Naast de kerk werd het oorlogsmonument geplaatst die de doden herdenkt van beide Wereldoorlogen.

Bij knooppunt 11 fietsen we over de Leie via een oude ophaalbrug. Dit is het sluizencomplex ‘Astene Sas’. Vroeger moest het scheepsverkeer op de Leie enkele kilometers omvaren op een meander in de rivier. Rond 1860-70 werd een doorsteek van 300 meter gegraven. De meander werd afgesloten en vormt de dag van vandaag een groen gebied. Een oase van rust en natuur met een knooppuntennetwerk voor fietsers. Op de doorsteek kwam een stuw en een sluis. Oorspronkelijk was er een houten ophaalbrug die in 1896 werd vervangen door de huidige T-vormige ijzeren.  Het gebouw op de rechteroever zijn enkele sluiswachtershuisjes die nu één geheel vormen en omgebouwd werden tot een bruin café. Dit historisch pand is tevens de thuisbasis voor de VZW historische schepen en  herbergt een verzameling scheepsattributen, maritieme schilderijen en authentieke documenten uit de tijd van de binnenvaart op de Leie. De café uitbater is naast het tappen van bier ook sasmeester en bedient de ophaalbrug nog steeds met de hand. Het is hier een gezellige drukte. We kunnen nog net een tafeltje bemachtigen. Ook de beroemde schrijver, Hugo Claus, bracht een deel van zijn jeugd door aan het Sas van Astene. Zijn opa was er sasmeester.

Om 18:00u zijn we terug bij onze auto naast de kerk van Astene. We hebben in totaal 47,5 km gefietst. Doordat het knooppuntenbordje 90 niet duidelijk was hebben we iets meer gefietst dan voorspelt. Nog een uur rijden tot Ekeren.

















19-08-2017 om 12:30 geschreven door Luc Verschooten  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
>> Reageer (0)
08-08-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Melleroute

Knooppunten: 74-75-77-78-79-99-1-3-5-7-12-22-17-74 = 32,2 km.

Dinsdag 18 juli 2017. Het is amper negen uur en de temperatuur duid al 22°C aan. De weergoden voorspellen voor vandaag zomerse temperaturen tot 28°C. Dus dat belooft. We parkeren de auto in de Eikerwegel te Melle vlakbij het stationsgebouw dat dateert van 1837. Het gebouw kreeg zijn huidig uitzicht in 1870. Met de rug naar de parking rijden we naar rechts, richting knooppunt 74. Hopelijk staat de bewegwijzering op punt. Boven op de dijk ligt de spoorlijn Gent-Brussel. Wat verder rijst de watertoren hoog boven het dorp  van Melle uit. We fietsen achter de brouwerij door langs een smal fiets- en wandelpad. De brouwerij met de roze olifant als logo is eigendom van de familie Huyghe die de zaak opstartte in 1906. Bij de hoofdingang staat nog een oude distilleerketel van de brouwerij. Daarop wordt vermeld dat de brouwerij oorspronkelijk van 1654 is. We slaan rechtsaf op de N465 onder de dubbele brug van de spoorweg door en stoppen aan de watertoren. De constructie werd gebouwd in 1952 en is 53 meter hoog. Tijdens de open monumentendag in september 2015 mochten de belangstellenden de toren beklimmen door middel van 250 treden. De inspanning loonde de moeite want ze konden genieten van een schitterend uitzicht.

Rechtdoor leidt de weg rechtstreeks naar de deelgemeente Gontrode. Wij volgen ons knooppunt linksaf door de Kouterslag. De waterplas rechts is van de Spoorwegvissers. Een visclub die opgericht werd in 1979. Een nieuwe betonbaan leidt ons onder de twee nieuwe architecturale spoorwegbruggen door. We stoppen een poos aan een weide waar enkele paarden staan te grazen. Niet zo verwonderlijk, maar het 'ding' halverwege de weide trekt mijn aandacht. Ik was het al enkele keren tijdens een fietstocht gepasseerd en ik weet nog niet waarvoor het dient. Het is een aluminium geplooide stang met een beker bovenaan. In het midden een plastiek hoes dat een zwarte bal bijna volledig bedekt. Een man komt onze richting uit met een kruiwagen, gevuld met mest. We vragen het aan hem en hij vertelt ons dat het 'ding' een dazenvanger is. De zwarte bal wordt verwarmd door de zon en geeft hierdoor warmtestraling af. De bal beweegt heen en weer net zoals een grazend dier en lokt daarmee de vervelende insecten zoals een daas. Ze vliegt omhoog om uiteindelijk in de vangbeker terecht te komen. Mysterie opgelost. Even later rijden we over de E40 snelweg. Met zijn totale lengte van meer dan 8000 km is deze de langste van de Europese wegen. Momenteel is het file richting Brussel. Niets nieuw onder de zon dus. Beneden de brug krijgen we kasseien onder onze wielen. We houden halt bij het 'Windmolenpark Universiteit Gent' en 'Spe-Luminus'. Deze drie windturbines zijn eigendom van Spe-Luminus en staan op terreinen van de Universiteit van Gent. De geproduceerde elektrische energie wordt geleverd aan verschillende sites van de Universiteit Gent. We bereiken knooppunt 74.

Vanaf knooppunt 75 wordt het landschap gedomineerd door hoge maïs. We hadden ook niets anders verwacht. Ondanks de hoge maïsvelden langs onze knooppuntentocht genieten we af en toe nog van mooie spectaculaire uitzichten. De temperatuur is fantastisch maar in het open landschap voelen we de harde wind duwen. Het is een zwoele wind en insmeren is geen overbodige luxe. Alhoewel we al een tijd de E40 achter ons hebben gelaten horen we nog steeds het geraas van auto's en vrachtwagens. Via de Watermolenstraat rijden we door een stuk bos met hoge populieren. We genieten van het landschap rondom ons dat ontzettend groen kleurt. Na de dubbele spooroverweg bereiken we de kerk van Gontrode, een deelgemeente van Melle. De neogotische Sint-Bavokerk is niet alleen een ontmoetingsruimte met plaats voor stilte en gebed maar ook voor concerten en lezingen. De kerk werd gebouwd in 1854 na afbraak van de oude kerk.

Na knooppunt 77 hebben we het ene vergezicht na het ander. Het groen wordt hier duidelijk naar waarde geschat. Het wordt gekoesterd als een waardevol bezit. Het koren is rijp en tussen de goudgele stengels bloeit de klaproos. Het gewas heeft niets te lijden gehad van de droogte. Op het einde van onze smalle betonbaan moeten we linksaf op de Scheldeweg. Een bruin wegwijsbord nodigt uit om af te wijken naar de WOI-site. Linksaf in de Rechte Ree dus. Een paar meter verder liggen, rechts langs de kant, enkele brokstukken van een bunker, overwoekerd met onkruid en wilde planten. Niets om over huis te schrijven. Een honderdvijftig meter verder staat echter een heel grote rechthoekige bunker. Langs de straatkant eveneens bedekt met onkruid maar dat toch de moeite loont om de afwijking te maken. We moeten rondom de kolos heen. In het najaar van 1914 bouwden de Duitsers hier, in de velden tussen Gontrode en Lemberge, een vliegveld voor hun zeppelins om Londen te bombarderen. De site ligt 33 meter boven de zeespiegel en het open karakter van de kouter leent zich perfect voor de aanleg van een Duitse vlieghaven. De windmolen van Lemberge moest afgebroken worden om het luchtverkeer niet te verstoren. In de lente van 1917 wordt de vlieghaven uitgebreid met hangars, barakken, luchtafweergeschut, munitiebunkers en een windroos. Deze bunker is nog de enige stille getuige van een rijke geschiedenis. De ingang van de bunker staat onder water. Bovenop de bunker werd enige tijd geleden een houten terras gebouwd met oriëntatietafel en de nodige info. Vanaf het terras hebben we een mooi uitzicht over de velden en weiden. We glimlachen bij het zien van het landschap waar we bij weg kunnen dromen. Het koren is rijp en volgens mij mag de maïs ook afgereden worden. Naast het korenveld hebben enige groenten last van de droogte. Gewassen, zoals aardappelen en bieten, groeien langzamer. Hopelijk komt de landbouw niet te veel in de problemen.

Naast de bunker wordt 'De Stoel der Erfgoed' tentoongesteld. Het lijkt op een uitvergrote maquette van een splinternieuwe bunker of een super modern gebouw. Het kunstwerk is van de jonge kunstenaar Renato Nicolodi en werd op zondag 8 november 2015 ingehuldigd. We fietsen terug naar de Scheldeweg. Linksaf om verder knooppunt 78 te volgen. Ter info: 'In 2018 worden de knooppunten herzien en brengen ze de fietsers automatisch naar de WOI-site'. Verderop fietsen we over de Heidestraat. Een asfaltbaan met veel groen waar de loofbomen zorgen voor de nodige schaduw.

Na knooppunt 78 maken we een scherpe bocht naar links en rijden verder tussen de parking en de afdeling 'Psychiatrisch centrum Caritas' over een smal zandpad. Wat verder aan onze rechterkant staat uitnodigend een aluminium poort open. Hier rijst een gemetselde oude schouw de hoogte in. Het is niet duidelijk waarvoor ze diende. We vinden geen info. Misschien een illegale verdoken brouwerij uit de jaren 'stillekes'?  Achter de schouw staat een bordje met daarop het woord: 'Cottelhoek' met eronder verticaal: 'Bos'. Ik zoek het op en via Facebook kom ik op de site van 'Arbeidscentrum De Keiberg', een onderdeel van het psychiatrisch centrum Caritas, dat in 2001 werd opgestart. Het houten stalletje met glazen potjes ernaast is 'Ingemaakt Erfgoed'. Op enkele schabben staan acht glazen potjes met deksel. Daarin kunnen cliënten, zorgverleners en bezoekers van deze site voorwerpen zoeken die voor hen een betekenis hebben: objecten die zij waardevol vinden, die iets zeggen over hun verleden of die ze zouden willen bewaren voor de toekomst. Het resultaat is deze tentoonstellingskar met hun persoonlijk 'ingemaakt erfgoed'. Mooi initiatief. Toch?

Tussen knooppunt 79 en 99, een rit van 3 km, fietsen we door het prachtige dorp Merelbeke. Het nieuwe gemeentehuis is een modern gebouw. Vooraan werd het monument van WOI geplaatst dat in 1920 tot stand kwam. Na WOII werd het monument nog uitgebreid met namen van burgerlijke slachtoffers. Vooral van 1943 tot 1944 werd Merelbeke zwaar getroffen door bombardementen. Links staat het robuuste gebouw van de bibliotheek. Over de fontein staat de gerenoveerde pastorie die dateert van 1873. In een nis boven de eerste verdieping werd een beeldje geplaatst van Sint-Pieters. Van 1967 tot 1987 was de pastorie een dekenij. De Sint-Pietersbandenkerk werd gebouwd vanaf 1868 en ingewijd in 1874 nadat de oude kerk, in de Pontweg vlakbij de Schelde, gesloopt werd. Het hoofdportaal heeft een prachtige rondboog omlijsting op zuilen. We kunnen de kerk binnen voor een uitgebreid bezoek. Het is een lichte kleurrijke kerk. Naast de kerktoren van bijna 45 meter hoog werd de oude waterpomp geplaatst. Naast de grote bushalte werk een groot kunstwerk geplaatst van Maen Florin. 'The big pink head' van 2010.

Voorzichtig steken we de straat over. De plaatselijke apotheek heeft in haar groene logo een thermometer die 30°C aanduid. Op de hoek met de Kerkstraat staat het voormalige gemeentehuis dat voor de Eerste Wereldoorlog werd gebouwd. Café 'De Zwaan', dat deel uitmaakte van het pand, bleef private eigendom tot 1982. De gemeente kocht het pand voor de uitbreiding van het gemeentehuis. In 1991-'92 verlieten de gemeentediensten het pand waarna het gebouw werd gerenoveerd. Sinds 2001 werd het in gebruik genomen als vredegerecht. Onderaan de trap bevindt zich een arduinen steen die herinnert aan de dappere vaandrig Cornelius Sneyssens, gesneuveld bij de 'Slag van Gavere' in 1452. We volgen verder knooppunt 99 door de Kerkstraat. In de buurt zijn er heel wat kastelen en villa's gebouwd. Ze zijn niet toegankelijk voor toerisme maar er werden wel infoborden langs de straatkant aangebracht. 

De 'Art Deco' villa, aan de linkerkant werd in 1934 gebouwd. Art deco was een stijl uit de jaren 1920-'30. De woning is nog steeds eigendom van dezelfde familie. Aan de groene haag werd een infobordje geplaatst van het kasteel 'Ter Wallen'. Oorspronkelijk stond hier een hoeve waar voor 1460 de heren van Merelbeke verbleven. In dat jaar werd het 'Nederhof ter Haghen' in twee delen gesplitst. Het ene domein evolueerde tot een waterkasteel met park en neerhof. Het huidige dubbelhuis dateert van ca 1860. Ook het volgende bordje, even verder aan de overzijde van de straat, vermeld dat op de plaats van het kasteel een omwalde hoeve met brouwerij stond. Nadien kreeg de woning een nieuwe functie als pastorie. Rond 1860 werd het huis met een verdieping verhoogd. Het gebouw werd in 1873 verkocht. Het pand kreeg zijn huidig uitzicht in 1930 toen het herbouwd werd in opdracht van de familie Stas de Richelle.

Eens uit het centrum worden we meteen opgeslokt door een heerlijk stuk natuur. In de Pompweg gaat de asfaltbaan over in een grindweg. Dit stuk autovrije traject zorgt voor extra fietscomfort. Een kleine kapel met de naam: 'Maria moeder van Smarten b.v.o.' werd gemetseld in een oase van groen. Ze werd gebouwd nabij de plaats waar de eerste parochiekerk van Merelbeke stond. Op het einde van de 19e eeuw werd besloten een nieuwe kerk te bouwen aan de Hundelgemsesteenweg, omdat de oude bouwvallig was en te klein voor de parochie. Dit kerkje werd gesloopt in 1874. De vorm van de vroegere kerk wordt door middel van een haag aangeduid. De kapel is niet open. 

Voorbij knooppunt 99 komen we weer terug in een groene oase terecht van bomen, weilanden en landbouwgronden. Eksters houden luidkeels een discussie boven ons in de boom. Ze verstoren de stilte. Bij een splitsing staat geen knooppuntenbord maar we slaan linksaf en dat blijkt de juiste weg te zijn. Vlakbij vinden we een infobord over de Scheldemeersen. We fietsen langs de Kerkhoekwegel met landelijke uitzichten. Weiden met grazende koeien met op de achtergrond rijen bomen. Tussen de gekleurde akkers en groene weiden liggen bescheiden boerderijen en statige landhuizen. We dwarsen de Schelde via de Kappebrug. We moeten onze petjes dieper over ons hoofd trekken. De wind steekt een tandje bij.

Na knooppunt 1 moeten we tweemaal de Schelde over. Bij knooppunt 3 zijn we vlakbij de E17 snelweg. In de scherpe bocht spotten we een Amerikaanse legerhelikopter en een gevechtsvliegtuig van WOII. Op het erf van de autoverkoper staan nog enkele fraaie voertuigen die het bekijken waard zijn. We moeten naar het noorden langs het centrum van Zwijnaarde. Via een klein industriegebied fietsen we over een afstand van 7,5 km langs de Schelde naar knooppunt 5. Links een kruispunt van snelwegen: de E17 en de E40. Een lawaaierig gedoe met zijn ontelbare op en afritten. Vlakbij de snelwegen staat het Ghelamco Arena van voetbalclub AA Gent. Het stadion werd op 17 juli 2013 geopend. Langs een mooie sierlijke brug steken we weer de Schelde over.

We fietsen een stuk langs de Ringvaart. Een kanaal van 21,6 km lang. De aanleg begon in 1950 en werd in 1969 ingehuldigd. Bij de Sluisweg fietsen we langs de jachthaven van Merelbeke. Op mooie zonnige dagen als vandaag is het hier best druk. Terug noordwaarts fietsen we langs het Liedemeerspark. Het park van 25 ha groot is ontstaan rond een vijver in de jaren zeventig van vorige eeuw. Wat verder vinden we langs ons pad een herdenkingsbord met foto's van  Arno Francois en Chendo Van Herpe. Twee vrienden die op terugweg van een fuif met de auto op deze plek de Schelde inreden en verdronken. Het gebeurde in april 2016. Op de plaats werden aandenken neer gelegd met bloemen en kaarsen.

De lucht is nog steeds zomers blauw als we onder de 'Warmoezeniersbrug doorrijden. We fietsen onze longen vol zuurstof en blijven de Schelde volgen tot we rechts de kerk van Ledeberg zien. Een deelgemeente van Gent. We moeten door het Keizerpark van Ledekerk. Na een grondige heraanleg van het park in 2009 is het één recreatiegebied dat door twee fiets- en wandelbruggen verbonden werd. Hier vinden we knooppunt 5. Het is niet direct duidelijk hoe we moeten rijden richting knooppunt 7 en fietsen dan maar rechtdoor. Na een paar honderd meter krijg ik toch argwaan en neem er het plan bij. We moeten steeds het water volgen en we zitten midden in het centrum. Terug dan en voor de graffitimuur even de straat links nemen voor een standbeeld van Louis Van Houtte (1810-1876). Hij was tuinbouwkundige, botanicus en directeur van de Nationale Plantentuin van België. Terug naar de mooie kunstmuur voor een foto en aan de brug naar het park vinden we ons bord dat ons naar knooppunt 7 brengt. Voor we het centrum verlaten bewonderen we de enkele Bell epoque huizen aan de overzijde van de rivier. De vier villa's zijn van eind 19e eeuw en hebben nog steeds hun fraaie voorgevels behouden.  

Tussen knooppunt 5 en 7 fietsen we langs het Arbedpark. Het park ligt op een oud industrieterrein waar het ‘puntfabriek’ stond die aan de bewoners werk verschafte. Het fabriek kreeg die naam omdat men er voornamelijk spijkers en bouten produceerde. De stalen punt, de spoorwegbrug en het speellandschap met staalmuurtjes herinneren aan de vroegere puntfabriek. We steken weer de Schelde over. De rivier is 350 km lang en ontspringt in Frankrijk onder de naam Escaut. De Schelde heeft het leven een heel lange tijd bepaald. We  houden de rivier rechts van ons.

Bij knooppunt 12 vinden we tussen de splitsing het café 'In het Schippershuis'. Patrick van Peteghem is de eigenaar maar door zijn werk op de baggerschepen is het café niet altijd open. Tussen knooppunt 22 en 17 dwarsen we voor de laatste keer de rivier over via de Mellebrug en bevinden ons onmiddellijk in het centrum van Melle. In de gevel van de kerk werden de monumenten van beide Wereldoorlogen ingemetseld. Het beeld van de Heiligen Cornelius en Antonius werden in een nis geplaatst. Het H. Hart staat vooraan de kerk hoog op zijn sokkel. Het werd op 26 juni 1938 ingehuldigd. We kunnen ook hier de kerk bezoeken. Er is veel lichtinval zodat de medaillons boven de zuilen duidelijk zichtbaar zijn. Na al die creativiteit is het tijd om te relaxen. De zon schijnt nog steeds en we gaan een fris biertje drinken op het schaduwrijk terras van het Melle Rose Place café. We genieten tegelijkertijd samen van een heerlijk en welverdiend ijsje. Het is de favoriete halte van elke fietser. Daarna volgen we terug knooppunt 17 tot het monument. Dit monument werd geplaatst ter nagedachtenis aan de gesneuvelden van de Franse vloot fusiliers. Het werd plechtig ingehuldigd in 1934, 20 jaar later, na een verbeten strijd tegen de toenmalige Duitse invaller. Linksaf richting knooppunt 74 om onze rit te eindigen bij de auto. Het is 16:45u. Foto's: Rina Meurs. Tot schrijfs

















08-08-2017 om 10:06 geschreven door Luc Verschooten  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
>> Reageer (0)
23-07-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Linieroute

Fietsknooppunten: 80 – 53 – 73 – 10 – 11 – 68 – 67 – 69 – 70 – 75 – 53 – 80 = +/- 33,5 kilometer.

Vertrek: Buitenstraat De Klinge.

 

Zondag 16 juli 2017. Het is bewolkt en mistig in het Waasland. Af en toe moet ik gebruik maken van de ruitenwissers. De weergoden hadden echter droog weer voorspelt en temperaturen van om en bij de 24° Celsius. We plaatsen de auto reglementair op een parking rechtover “Basisschool De Bron”. Het is 09:15u en van de temperatuur mogen we niet klagen. Voor we de fietsen van de fietsendrager afhalen brengen we eerst een bezoek aan het 'Klingspoor' dat in juli 2013 werd geopend. Op het Ontmoetingsplein werd een perron gecreëerd op een aangelegd authentiek stukje spoorweg. Op dit spoor prijkt een originele stoomlocomotief en een wagon die ingericht werd als ontvangstruimte die vandaag gesloten is. Openingsuren staan niet aangegeven. Het geheel is overdekt maar toch worden we nat van de miezerige mist. De wagon werd gebouwd in 1903 in opdracht van de Franse spoorwegen. Na de Eerste Wereldoorlog werd deze overgenomen door de NMBS en in 1940 ingeschreven zodat deze in België gebruikt kon worden voor het binnenlands vervoer. Eind jaren 70 werd de wagon opgenomen in de collectie van de Museumbewaarplaats van Leuven tot 2012. De wagon en de locomotief werden samen gerestaureerd in het Stoomcentrum Maldegem en op 17 juni 2013 kregen ze beiden, hier in De Klinge, een nieuwe bestemming. Achter het treinstel merken we een eigenaardige 'ijzeren poort' op. Deze constructie diende om te controleren of de wagons niet te hoog geladen waren. Als de ijzeren stangen rinkelden moest een deel van de lading afgeladen worden. Verderop moest de trein door een tunnel rijden en mocht de lading geen probleem veroorzaken. Aan de waterpomp konden locomotieven water tanken. Om de locomotief te laten rijden wordt het water in een ketel verhit tot stoom. Stoom heeft een volume dat duizend keer zo groot is als water en heeft een enorme druk. Via een infobord komen we ook meer te weten over de smokkelaars en klompenmakers. Rond 1920 verdienden meer dan 10 procent, van de actieve waaslanders, hun brood in de klompennijverheid. De klompen werden uitgevoerd naar Nederland en Duitsland. De machine naast de smokkelklompen dient voor het uithalen van een klomp. De Folkloregroep 'De Klomp' vond jaren geleden deze machine terug die in 1934 werd aangekocht door de grootste klompenmaker van De Klinge.  

 

Café '(Ou)de Statie' is nooit een station geweest. Het gebouw dateert van 1902 en werd bewoont door een veekoopman en herbergier. Van in de begindagen was dit pand dus een café. Na een grondige renovatie opende het café opnieuw haar deuren op 23 juli 2016. Caroline en Hendrik zijn de nieuwe uitbaters nadat de gemeente het pand kocht in 2009. Het was eerst de bedoeling om hier een toeristisch bezoekerscentrum uit te  bouwen. Momenteel is de zaak nog gesloten anders konden we eerst een kopje koffie drinken.

 

We houden de school rechts van ons. We rijden op de Buitenstraat en aan de versmalling slaan we rechtsaf het fietspad op richting knooppunt 80. Links is het dorp De Klinge, een deelgemeente van Sint-Gillis-Waas die grenst aan het Nederlandse Clinge van Zeeuws-Vlaanderen. We fietsen even op de bedding van de oude spoorlijn Mechelen-Terneuzen. Dit stuk spoorweg werd opgeheven in oktober 1975 waarna men op de bedding van het tracé asfalt aanlegde over een lengte van 11 kilometer waardoor het nu een fiets en wandelpad is geworden. Langs de kant vinden we nog overblijfselen van de voormalige spoorweg. Kilometerpalen en een gevarendriehoek met trein om de mensen te verwittigen dat ze een overweg naderden zonder slagbomen. We fietsen tussen het groen van loofbomen. De takken en bladeren boven ons hoofd houden de miezerige mist tegen. Fietsers zien we niet maar joggers en baasjes met hun huisdieren wel. Het is nog vroeg. De drukte moet nog beginnen. Rechts van ons bevindt zich het 'Stropersbos', een natuurgebied van het Agentschap voor Natuur en Bos met een oppervlakte van meer dan 470 ha. Tijdens de 18e eeuw speelde het Stropersbos een strategische rol in de Spaanse Successieoorlog.  

 

Aan knooppunt 80 slaan we linksaf en verlaten het spoortracé. We fietsen tussen mooie vrijstaande woningen, omgeven door groen. Vanaf de Klingedijkstraat zijn we omgeven door landbouwgronden, afgeboord met rijen bomen. De Lage Sluisstraat is een smalle betonbaan waar het rustig rijden is. Het landschap wordt vanaf nu gedomineerd door hectaren maïsvelden. De plant kan wel een hoogte bereiken van twee meter. Zelfs vanop de fiets kan je er onmogelijk overkijken. We zijn aangenaam verrast door enkele fruitplantages langs onze fietsroute. Trossen peren hangen te rijpen aan kreunende takken. Het is wachten tot september of oktober om te oogsten. Naast een enorm aardappelveld fietsen we voorbij een goudgeel korenveld waartussen de papavers groeien als bloedvlekken in de akkers. De kleurrijke bermen fleuren de omgeving op. De wilde bloemen worden massaal bezocht door solitaire bijen en hommels. Naast een enorm aardappelveld ligt een akker met gladiolen. Ondanks de langdurige droogte staat het loof bijna een meter hoog. Ze werden onlangs gekopt om de knollen te laten groeien en te verkopen. Op een weide grazen tientallen koeien. Zwaluwen scheren net boven de grond op zoek naar insecten. De wulp is ook van de partij. Ze laten zich niet verjagen door de zwaluw. De zwarte kraaien ontbreken niet op het appel. We naderen knooppunt 53.

 

Na knooppunt 73 komen we bij het voormalige Fort Bedmar. Op de plaats waar nu een camping huist, lag ooit een stervormig fort van 16 ha groot. Het fort maakte deel uit van de Bedmarlinie, onderdeel van de Staats-Spaanse Linies. In het kader van de Tachtigjarige Oorlog werd in 1596 Fort De Klinge gebouwd door de Spaanse troepen. De bouw hield verband met de opmars van de hertog van Pama die in 1585 Antwerpen had veroverd en nu ten strijde trok om ook Hulst te heroveren. In 1596 rukten de Spanjaarden, onder leiding van Albertus van Oostenrijk, met 35.000 manschappen vanuit Fort De Klinge en Fort Spinola op en namen Hulst in. In 1645 viel Hulst terug in Staatse handen.

Tijdens de Spaanse Successieoorlog, die begon in 1701, waren er opnieuw vijandelijkheden. Fort De Klinge werd sterk uitgebreid onder toezicht van Alfonso de la Cueva, markies van Bedmar. De naam van het fort veranderde in Fort Bedmar. Vanaf dan was het een stervormig fort. Het heeft echter nauwelijks dienst gedaan. We fietsen als het ware door het voormalige fort heen. Een aantal kasseistroken geven de vroegere binnen- en buitengracht aan. Goudgele klinkers geven de contouren weer van het historische fort. De dwarsdoorsnede van de versterking wordt weergegeven aan de hand van een stalen constructie van meer dan honderd meter lang en tot 4,5 meter hoog. Op de parking, van de camping werd een infobord geplaatst. 

 

Even verder is een bocht naar rechts en fietsen we evenwijdig naast de grens met Nederland. We fietsen op de vier kilometer lange Koningsdijk op de grens tussen Nederland en België. Ook hier werd een infobord geplaatst met houten zitbank. Het lijkt een uitvergroot bushokje. De Koningsdijk werd in 1673 aangelegd op de grens tussen de Zuidelijke Nederlanden en de Republiek der Nederlanden. Deze dijk moest voorkomen dat de Staatsen uit het Noorden de Wase polders onder water zetten om Hulst voor invallen te behoeden. Sinds 2012 ligt hier het fietspad wat ons een mooi uitzicht geeft op de polders. Links, naast de Koningsdijk, markeren nog enkele witte palen de grens tussen Nederland en België. We rijden rustig over de asfaltbaan tussen hoge populieren. Ongeveer in de helft van Koningsdijk, aan onze rechterzijde, moet fort Fuentes/Spinola gestaan hebben. Een infobord vertelt de geschiedenis. Het fort werd rond 1591 gebouwd om het Land van Waas te beschermen tegen aanvallen vanuit Hulst. In dat jaar veroverde prins Mauritz van Oranje het dorp Hulst op de Spanjaarden. De Spanjaarden richten daarop enkele forten op tussen De Klinge en Kieldrecht. In 1626 werd het fort uitgebreid nadat de Hollanders een mislukte aanval hadden ondernomen. Vanaf dan werd het fort Spinola genoemd, naar de toenmalige opperbevelhebber Ambrogio Spinola. In 1645 echter werd het fort veroverd door de Staatsen. In 1673 verloor het fort zijn militaire betekenis. Tot de 20e eeuw bleef het fort goed bewaard, maar door zandwinning en de uitbouw van de plaatselijke boerderij zorgde ervoor dat er van het bastion nog nauwelijks iets te zien is. Op de restanten werd een metalen mast geplaatst die de ligging duidelijk moet maken voor de fietsers. We genieten van mooie vergezichten bovenop de dijk. Het maïs houdt deze keer het uitzicht niet tegen. Spijtig van de mistige waas in de verte. Onze foto's zouden nog mooier zijn met zonneschijn en een helder blauwe lucht. Het fietsverkeer komt opgang. Het wordt drukker.

 

Teneinde de Koningsdijk houden we weer halt bij een groot infobord over Fort Verboom dat de geschiedenis vertelt van een verdwenen fort. Fort Verboom werd gebouwd door het Spaanse leger in 1701. Het bastion werd genoemd naar de Vlaming Prosper Georges Verboom. Het fort doet dienst in de Spaanse Successieoorlog tussen 1702 tot 1714. In 1703 wordt het door het leger van de Republiek der Verenigde Nederlanden ingenomen. Na de oorlog verliest het fort zijn militair belang en verdwijnt het helemaal in het landschap. We rijden verder door het klein dorp Nieuw Namen. Het dorp is een deelgemeente van Hulst, vlak over de grens van Nederland. Het is 11:30u en we hebben 11km gereden.

 

Tot knooppunt 11 is het 2,7km fietsen. We rijden op het grondgebied van Kieldrecht. In de Sint-Kornelisstraat rijden we door een smalle geasfalteerde straat met hectaren landbouwgrond en enkele verscholen boerderijen. We fietsen via een bruggetje over de Grote Geule. Een oude overstromingsgeul uit de 16e en 17e eeuw dat nu nog spectaculaire mooie foto's oplevert. Het is dan ook een waardevol natuurgebied dat beheerd wordt door Natuurpunt sinds 2003. Na knooppunt 11 rijden we door een straat met de naam Turfbank. Een akker met enkele hectaren aardappelen die moeten geoogst worden. Het loof begint geel te worden en sterft af. Een smalle betonnen straat brengt ons voorbij een volgende laagstammige fruitplantage. 

 

Tussen knooppunt 67 en 69 fietsen we over de Drijdijk. Een natuurgebied dat rust uitstraalt. Het landschap dat voor de rest wordt getekend door de kranen en schepen van de Waaslandhaven. Water-, moeras- en weidevogels verpozen hier graag in en rond de drassige weiden en plassen die tijdens de winter grotendeels onder water staan. We rijden in een halve cirkel rond het voormalige Spaanse fort Verrebroek dat dateert van 1586. Er is totaal niets van te zien. Er zijn in de loop der jaren huizen gebouwd op het voormalige grondgebied van het fort. De gebouwen staan tegen de straatkant en erachter werd het domein ingericht als natuurgebied dat beheert wordt door Natuurpunt Wal- Kern Haven. Zelfs een infobord ontbreekt. We picknicken terwijl het terug begint te miezeren. Maar het duurt niet lang. Een ander fietskoppel houdt ons gezelschap tijdens ons middagmaal. Ze zijn afkomstig uit Sint-Pauwels, een deelgemeente van Sint-Gillis-Waas. Het koppel fietst zelfs tot 70 km per dag. Respect.

 

Van knooppunt 69 tot 70 is het 3,3km fietsen door de Schoorstraat. Links horen we het lawaai van voertuigen die over de E34 razen. Het is een smalle kronkelige betonbaan met hectaren landbouwgrond. Links en rechts is een smalle gracht met weinig water. We fietsen nogmaals langs een fruitplantage. Deze keer zijn het jonge appelbomen. De regio wordt spijtig genoeg ontsiert door de elektriciteitspalen. Rechtsaf in de Sint Jakobsstraat. Een smal fietspad tussen loofbomen. Een betonnen brug leidt ons over de waterpartij Driegat. Een uitloper van het Sint-Jacobs Gat.

 

Na knooppunt 70 bereiken we de Krekeldijk om opnieuw de natuur in de duiken waar het

 Sint-Jansgat de scepter zwaait. De Grote Saleghem Geul is een domein van kleine en grote plassen, rietvelden en bossen. De knotwilgen langs de weiden zorgen voor nostalgische foto's. Verderop, bij de enorme visvijver, staan op de oever talrijke houten schuilhuisjes die weerspiegelen in het water. Het is vakantie en dat zie je duidelijk. Bij enkele huisjes gonst het van kindergeluiden. Verderop links staat het Natuurhuis Panneweel. Een mooie plek om even te verpozen. Het is een gerenoveerde boerenschuur van waaruit Natuurpunt regelmatig begeleide wandelingen organiseert. Op het kruispunt, Groenendam/Verbindingsstraat ontdekken we de bronzen beeldengroep Free Foxes van Caroline Coolen. Een menselijke figuur met drie vossen die doet denken aan het verhaal van Reinaard de Vos, de ongekroonde koning van het Waasland.

 

Tussen de knooppunten 75 en 53 rijden we opnieuw op een rustig fietspad tussen rijen bomen en hectaren landbouwgronden waarvan links van ons de laatste fruitplantage van onze fietslus ligt. We volgen de Lange Nieuwstraat tot knooppunt 53. Vanaf hier fietsen we terug naar knooppunt 80 en langs het fietspad tot bij onze auto. Het (Ou)de Station is open en daar profiteren we van. Het is er druk maar er is nog net een plaatsje vrij voor ons. Ons Rina wil een Tom-Pom proeven. Een alcoholvrije cocktail van tonic met pompelmoes. Ik geniet van het plaatselijke streekbier Klingse Kalsei. Een blond biertje met een alcoholpercentage van acht procent. Het is een komen en gaan van wandelaars en fietsers. Sommigen gaan verder omdat er op het terras geen plaats meer vrij is. Anderen wachten geduldig tot er een plaatsje vrij komt. Dit was een prachtige fietstocht met heel veel natuur. Fietsen langs landelijke rust op de lange dijken, enorme akkers, weiden en stemmige dorpjes. Een prachtige route langs de oevers van de Schelde. Genietend van de polders met de vele vergezichten.











23-07-2017 om 16:52 geschreven door Luc Verschooten  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
>> Reageer (0)
03-07-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Woudrichemroute

Woudrichemroute

 

Fietsknooppunten: 30 – 23 – Werkendam – 80 – 31 – Hoekeinde – 't Zand – 78 – Oudendijk – 32 – Woudrichem – 33 – 74 – Rijswijk – 71 – Uitwijk – Almkerk – 56 – 54 – 19 – 18- Hank – ”Vissershang” – ”Middelste Gat van Het Zand” – ”Steurgat” – 14 – 12 – 22 – 30.

Geplande afstand: 42 km.

 

Zondag 18 juni 2017. Voor een prachtige fietstocht met mooie vergezichten moet je in Nederland zijn. Een vlak land waar het goed toeven is. Onder een stralende zon en een helderblauwe hemel rijden we naar Noord-Brabant. Een van oorsprong agrarische provincie met nog tamelijk veel industrie. Bij ons vertrek uit Ekeren, om 08:30u, wijst de buitentemperatuur reeds 22°C aan. Dat beloofd voor vanmiddag want de weergoden voorspellen 30°C in de schaduw. Het is bijna een uur rijden tot Werkendam waar we onze auto parkeren langs de rijweg op Sasdijk, voor of na knooppunt 30. Rechts van ons ligt Werkendam. Het dorp heeft een mooie jachthaven, vanwaar men naar de Biesbosch kan varen. Links van ons stroomt de Merwede die de drukst bevaren rivier van Europa wordt genoemd en dat zie je. Zelfs op een rustdag als vandaag varen er ontelbare plezierboten, binnenschepen met containers en beunschepen op de rivier. Om knooppunt 23 te volgen rijden we een stuk door het centrum van Werkendam. De bevolking leeft sinds eeuwen van de rivier. Schippers, vissers en binnenscheepvaart vinden hier nog steeds hun bestaan. Tijdens WOII werden talloze gebouwen beschadigd. De kerk die dateert van 1913 werd door het oorlogsgeweld verwoest. We laten het kanaal 'Nieuwe Merwede' achter ons. Langs de kinderboerderij bereiken we knooppunt 23. Linksaf nu om het centrum te verlaten. Rechts vangen we een blik op van het nieuwe complex 'Sportpark de Zwaaier'. Op deze locatie is de Nederlandse voetbalclub de 'Kozakken Boys' gevestigd die opgericht werd in 1932. Het is 3,8 kilometer fietsen tot knooppunt 80.

 

Langs de Merwededijk, tussen Werkendam en Sleeuwijk, liggen nog diverse scheepswerven en scheepsreparatiebedrijven. Hun specialisme is het afbouwen van stalen casco's (geraamte van een boot) tot complete binnenvaartschepen. Voorts is er de betonmortelcentrale 'Werkendam' en zijn er tal van metaalbedrijven. Werkendam is een dorp van binnenvaartschippers. De Beatrixhaven en de Biesboschhaven zijn belangrijke binnenvaarthavens. 20% van de bevolking werkt nog in de scheepsbouw. Vervolgens zijn Werkendammers actief in baggerwerkzaamheden en worden ze nauw betrokken bij de aanleg van waterwerken.

 

Eens uit het centrum van Werkendam worden we opgeslokt door groene natuur, die slechts af en toe wordt onderbroken door grote hoeven met rieten daken. De regio bestaat uit landbouw en veeteelt. Op het, hectaren, grote land groeit prei, aardappelen, bieten, etc. Op de enorme grote weiden grazen koeien, schapen en paarden. Momenteel fietsen we over een smal kronkelig asfaltbaantje in een oase van stilte en groen. Geen auto's, zelfs geen lotgenoten op de fiets die we een prettige dag kunnen wensen. We zijn aangenaam verrast door de kleurrijke bermen. Bijzondere planten groeien en bloeien op de kleurrijke zijbermen. Daartussen bloeien de klaprozen, als bloedvlekken tussen het groen. Voor ons, in de verte, weerspiegeld de zon op de ruiten van talrijke serres. Het is gokken wat er groeit of bloeit. De skyline wordt gedomineerd door rijen bomen. Ondanks de afstand horen we duidelijk de kakofonie van verschillende vogels. We zijn dan ook veraf van drukke verkeerswegen.

 

Het grote gebouwencomplex, voor het dorp Kerkeinde, is het 'Gemaal Altena'. Een belangrijk gemaal dat het waterpeil regelt, zodat het niet te droog of te nat wordt. Het pompt overtollig regenwater in het gebied af naar de Waal. Het gemaal heeft een capaciteit van 960.000 liter per minuut. Het dorp Kerkeinde is een gehucht van Sleeuwijk en bestaat slechts uit enkele huizen en een kerk. Het kerkje werd oorspronkelijk gebouwd als rooms-katholieke kerk tussen 1600 en 1700. Nu heeft het een bijzondere functie. Het is te huur voor allerlei evenementen tot groepen van 120 personen. Links vloeit het water van het kanaal 'Boven Merwede' dat de grens vormt tussen Zuid-Holland en Noord-Brabant. Er varen vooral veel pleziervaartuigen af en aan. Verderop, aan het viaduct van snelweg A27, is het opletten. Er staat geen bordje met knooppunt 80. We rijden toch onder het viaduct door, die het gehucht Kerkeinde afsnijd van de rest van Sleeuwijk. Dan zijn we bij knooppunt 80. Tussen dit knooppunt en knooppunt 31 houden we halt bij de Authentieke Peilschaal van Sleeuwijk die dateert tussen 1851 en 1870. De peilschaal was na verloop van tijd in onbruik geraakt en is teruggevonden tijdens dijkverbeteringswerken in juni 1996. Met behulp van deze peilschaal konden bewoners van dit gebied het peil in de rivier Merwede volgen. Rechts bevindt zich Sleeuwijk, een deelgemeente van Werkendam. We komen niet door het centrum maar rijden vervolgens voorbij de voormalige buurtschappen Hoekeinde en 't Zand. Hoekeinde ligt bij de jachthaven van Sleeuwijk waar knooppunt 31 is. Hier wacht het veerpont Sleeuwijk-Gorinchem op toeristen die de overzet wagen. In de bocht, na Hoekeinde, noemt de plaatselijke bevolking het gebied nog steeds 't Zand. Het is met de jaren vol gebouwd met moderne woningen.

 

Na Sleeuwijk fietsen we alsnog boven op de dijk en terwijl we knooppunt 78 volgen worden we opnieuw omgeven door een weidse natuur. Een groen landschap dat omringt wordt door hectaren velden met verschillende landbouwgewassen afgewisseld met bomenrijen, bosjes en houtkanten.  Tussen ons en het kanaal zijn talrijke waterpartijen die massaal worden bezocht door ontelbare watervogels. Een waar paradijs voor onze gevleugelde vrienden. Een reiger zoeft rakelings over het water. Hij zoekt een geschikte plaats om een prooi te spotten. Enkele ganzen schrikken op en stijgen na elkaar de lucht in terwijl ze een hels kabaal maken. Even verder landen ze weer rustig op het water. Bij knooppunt 78 bevinden we ons in Oudendijk. Een buurtschap in het Land van Heusden en Altena. Het dorp telde enkele jaren geleden slechts 420 zielen. Vensterramen staan wijd open. Tuintafels zijn gedekt onder grote kleurrijke parasols. Aan de overzijde van de rivier staat de sierlijke molen 'De Hoop'. De korenmolen werd op de stadswallen gebouwd en toornt daardoor in vol ornaat boven de rivier uit. De eerste molen dateert van 1764 maar werd verwoest door storm en brand. De huidige molen draait uitsluitend nog tijdens het weekeind. Ondanks de warmte zien we talrijke wandelaars, met kinderen en hun huisdier.

 

We rijden op de Woudrichemsedijk en moeten oorspronkelijk knooppunt 32 volgen. Slechts eenmaal zien we een bordje met 32 hangen. We moeten in ieder geval rechtdoor en volgen dan noodgedwongen knooppunt 74. Bij een wegsplitsing vinden we weer geen bordje, maar mijn buikgevoel zegt me dat we het water moeten blijven volgen. Links aanhouden dus en komen zo in het knusse oude vestingstadje Woudrichem dat al bestond in het jaar 866. In 1386 begon men met de bouw van de stadsmuur. We fietsen tussen de jachthaven en de vesting die in de loop der eeuwen aangepast werden maar toch nog op dezelfde plaats liggen. Hier vinden we terug een bordje met knooppunt 32, raar maar waar. Het is inmiddels 11:45u geworden en een picknicktafel in de schaduw nodigt uit voor een welgekomen middagpauze.

 

We hebben via de post een wandelbrochure opgestuurd gekregen van het plaatselijk VVV-kantoor. Hierop staan alle bezienswaardigheden van de oude stad vermeld. Met de fiets aan de hand maken we een wandeling door 'Woerkum'. Woudrichem figureert sinds 2012 voor de opnames van de plattelandsarts Dokter Tinus, dat voor SBS 6 wordt opgenomen. Momenteel loopt op de zender Vitaya jaargang twee van deze serie. Er zijn tot dusver vijf seizoenen ingeblikt en een zesde seizoen is in de maak. In de serie wordt de plaats 'Woerkum' genoemd. Woudrichem is een oer-Hollands en charmant stadje en ligt aan de oevers van daar waar de Afgedamde Maas samenvloeit met de Waal.

 

We beginnen onze wandeling bij de waterpoort. Via de waterpoort komen we bij de gevangenpoort. Deze voormalige waterpoort is de enige van vijf overgebleven poorten van Woudrichem. Ze werd gebouwd na de stadsbrand in 1573. Het bouwwerk diende in de 19e eeuw als gevangenis en bleef deze benaming ook behouden. Het pand behoort momenteel bij een restaurant. Naast de gevangenpoort wordt het bronzen beeld tentoongesteld van Jacoba van Beieren, gravin van Holland en Zeeland. Het beeld werd geschonken door Jaap Hartman, een bekende beeldhouwer en bronsgieter van Oudendijk.

 

Aan het volgende kruispunt slaan we rechtsaf de Molenstraat in tot bij nummer 2. Dit is het oudste stenen huis van Woudrichem, het 'Jacoba van Beierenhuis'. Het is slechts een overblijfsel van een complex dat de 'Hoftoren', 'Tolhuis' en de 'Visbank' omvatte. Dit gebouw werd in de loop der eeuwen meerdere malen gerestaureerd. De laatste keer was in 1965. Wat verder, op de hoek Molenstraat/Rijkswal, vinden we het huis van 'Dokter Tinus'. De woning wordt in werkelijkheid ook bewoond door een huisarts. De dokter is al enige tijd op pensioen. Wij zijn niet de enige die het gebouw komen bezoeken. Door de serie trekt het vestingstadje duidelijk meer toeristen aan. Bovenop de Rijkswal werd het bronzen beeld van Pieter (Peer) Verhagen op een natuurstenen sokkel geplaatst. Pieter Verhagen was burgemeester van Woudrichem van 1903 tot 1925. Het beeld werd aangeboden door de 'Stichting De Oude Vissershaven Aan de Gemeente Woudrichem' ter gelegenheid van 650 jaar stadsrechten op 24 augustus 2006.

 

We blijven de Molenstraat volgen en na de bocht naar links wordt het de Rijkswal die na een volgende bocht overgaat in de Bagijnestraat tot het eind. Linksaf in de Kerkstraat tot bij de kerk. Deze gotische Sint-Martinus is nog een middeleeuwse kerk en stamt uit de 15e eeuw. Deze kerk echter werd plat gebrand door de Geuzen als voorzorg om de Spanjaarden te beletten de stad in te nemen. In 1621 werd de huidige hervormde protestantse kerk gebouwd. Tijdens de daarop volgende eeuwen vonden nog verschillende verbouwingen en restauraties plaats. De rijk gebeeldhouwde vierkante toren had aanvankelijk een hoge spits. Bij een zware storm in 1717 waaide de spits van de toren en werd nooit vervangen. De toren kreeg de bijnaam 'Mosterdpot'.

 

We blijven de Kerkstraat volgen en nemen de eerste straat rechts: Vissersdijk. Op de hoek met de Schoolstraat werd de Heilige Johannes Nepomucenuskerk gebouwd, een rooms katholieke waterstaatskerk uit 1838. We fietsen de Schoolstraat tot het eind. Links en rechts is de Hoogstraat met enkele prachtige voorgevels. We moeten linksaf. Deze straat was één van de eerste straten van Woudrichem. Tijdens de 16e en 17e eeuw werden een aantal woningen opgetrokken met een Dordtse gevel zoals 'In de Salamander' van 1609, 'In den gulden Engel' van 1593, 'In 't Hert' van 1601 en 'In den vergulden Helm' is eveneens van 1601. Een gevel met rijm trekt onze aandacht: 'Die tidt is cort, Die doot is snel, Wacht u van sonden, So doet ghy wel'.

 

We rijden terug en laten de Schoolstraat rechts liggen. Op het nummer 47 in de Hoogstraat werd het Oude Raadhuis of Raedthuys gebouwd. Het is het voormalige gemeentehuis. Op de balustrade van het bordes zitten nog steeds de twee schild houdende leeuwen. De voorgevel draagt het jaartal 1592. Het is momenteel een restaurant met een gezellig aangebouwd terras. We fietsen linksaf en komen vanzelf bij de vestingwerken met wallen, bastions en ravelijnen. Het is een schaduwrijke plek en een zitbank nodigt uit om even te verpozen. We hebben een prachtig zicht over de 'Boven Merwede'. De rivier wordt druk bevaren door een mengelmoes van bootjes. Pleziervaartuigen, watertaxi's en kleine cruiseschepen. Het is enorm druk aan het veer van Woudrichem. Iedereen wil vandaag het water op. Het is er dan ook het weer voor. Eens aan de overzijde zet je voet in de provincie Gelderland. Recht voor ons, eveneens aan de overzijde van de rivier, vangen we een blik op van kasteel Loevenstein. Het kasteel is een imponerende 17e eeuwse vesting. Rondom de burcht gonst het van prachtige natuur. Vlakbij is een zandstrand met recreatiemogelijkheden. Het gonst er dan ook van de bedrijvigheid. Er wordt gezwommen, gesurft en met kano's gevaren.

 

Het standbeeld van de Zalmvisser werd op de Rijkswal geplaatst bovenop een bakstenen sokkel. Het werk is van Ton Koops, beeldhouwer te IJzendijke. We wandelen verder over de vestingwerken uit 1580 en later. Op deze manier komen we bij een grote parking die we schuin oversteken en staan even later voor de molen. De eerste stenen stellingmolen 'Nooit Gedagt' stond op deze plaats aan de Rijkswal en werd opgetrokken in 1662 op de plaats van een vervallen houten windmolen. Tijdens WOII werd de oude korenmolen opgeblazen door de Duitse bezetter. De eerste steenlegging van de huidige molen vond plaats in april 1991. Vijf jaar later werd hij officieel geopend. Wat verder worden we geconfronteerd met diverse 19e eeuwse militaire magazijnen en twee arsenalen uit 1851. Ze zijn met aarde en gras bedekt en werden oorspronkelijk gebruikt voor de opslag van kruit en kanonnen. Momenteel zijn het opslagruimtes voor een party-centrum. Voor Arsenaal 5 staat de hardstenen dorpspomp. Deze stond voorheen in de Hoogstraat voor nummer 18. De dorpspomp werd op die plaats rond het jaar 1800 gemetseld.

 

Het visserijmuseum bevindt zich aan de Kerkstraat 41 met een uitgebreide tentoonstelling van visserijbenodigdheden zoals netten, fuiken en dergelijke. Er worden vervolgens oude foto's en films getoond uit vervlogen tijd. Pure nostalgie. Bij het Arsenaal staat, op een natuurstenen sokkel, het bronzen beeld van Jan Claesen. Het werd vervaardigd door Marcus Ravenswaay en aangeboden door de Rotaryclub op 9 september 1977.

 

We rijden terug naar de Vissersdijk bij knooppunt 33 en volgen knooppunt 74. Tijd voor een verfrissing. Onderweg kunnen we genieten van een ijsje onder een grote schaduwrijke parasol. Via de Schapendam verlaten we het centrum van Woudrichem langs een brug over de jachthaven en fietsen voorbij de 'Pannekoekenbakker'. Het restaurant, dat aangemeerd ligt in de Maas, heeft een prachtige locatie met een snelle en super vriendelijke bediening. Wat verder duid een bord aan dat we Woudrichem verlaten.

 

Links van ons stroomt de 'Afgedamde Maas'. Het is zalig fietsen langsheen het water. Het brengt enige verkoeling. Rechts van ons is er slechts één hoofdingrediënt: natuur. Met zijn verschillende soorten loofbomen straalt de regio rust uit, dat slechts onderbroken wordt door het getjilp en gezang van vogels. We blijven de Hoge Maasdijk volgen die overgaat in Maasdijk. Ter hoogte van Maasdijk 61 houden we even halt om de mozaïeken zitbank te bewonderen die geplaatst werd op 30 augustus 1997. Dit kunstwerk kwam tot stand door de buurtbewoners. Ze brachten het geld bijeen voor de vervaardiging van dit kunstwerk. Een zitbank met daarachter een ovalen stenen monument, ingelegd met mozaïek. We rijden ondertussen op het grondgebied van Rijswijk. Bij knooppunt 74 moeten we rechtdoor om knooppunt 71 te volgen en rijden door de Dorpstraat van Rijswijk. Het dorp leefde vanouds van landbouw en het fokken van paarden en runderen. Bij knooppunt 71 bereiken we het dorpje Uitwijk. Het bestaat uit een oude kern met de kerk in het midden. Er is echter ook een nieuwbouwwijk in aanbouw. We nemen een foto van de bakstenen dorpspomp uit 2008, herplaatst nadat de voorganger door een vrachtauto vernield werd. Enige maanden later werd de pomp opnieuw vernield, nu door aanrijding met paard en rijtuig. Daarna werd ze opnieuw hersteld, geflankeerd door een aantal paaltjes.

 

Eens uit centrum van Uitwijk worden we weer verwelkomt door een groene natuur. Bomen met wild groene bermen. Daarachter een weids landschap van akkerbouw zonder bebouwing. Zalig om te fietsen of te wandelen. Je kan er niet genoeg van krijgen. We fietsen vervolgens via het buurtschap Zandwijk naar Almkerk. Na Zandwijk fietsen we even op de drukke N322. Het fietspad ligt echter gescheiden van de rijweg. We rijden al op het grondgebied van Almkerk. Even verder linksaf in de 'Altena's Laantje' en bereiken het centrum van Almkerk. We rijden niet echt door het historische centrum. Almkerk is een voormalig plattelandsdorp en werd genoemd naar de kerk die gebouwd werd langs het riviertje de Alm. In de middeleeuwen was de rivier een belangrijke route. Na eeuwen van verlanding is er weinig meer over dan een brede sloot. Het dorp werd grotendeels tijdens WOII verwoest. Het was wachten tot 1948 vooraleer de eerste nieuwe huizen werden gebouwd. Linksaf in de Brugdam, over de brede Almrivier en verderop rechtsaf in de Emmikhovenseweg. We verlaten Almkerk en fietsen naast een grandioos polderlandschap. De rechterzijde bezit recent gebouwde alleenstaande woningen. We fietsen tot knooppunt 56. Aan dit knooppunt wijken we af, richting knooppunt 40, om twee oude windmolens te bezoeken. Langs de Provincialeweg Zuid rijden we dwars door Almkerk en na de rotonde aan de N322 rijden we over de Provincialeweg Noord. Op Google Maps leek het niet al te veraf. Doch met deze extreme warmte lijkt het een eeuwigheid voor we de eerste molen bereiken. Aan de eerste straat rechts moeten we rechtsaf in de Oude Doorn voor de molen. De Oude Doornse molen is een poldermolen uit de jaren 1700, een achtkantige molen van het type grondzeiler. De oude molen maalde tot 1965. Begin 2011 werd de molen stilgezet en begon men het jaar daarop met de restauratie. De molen is op afspraak te bezichtigen.

 

We fietsen terug naar de Provincialeweg Noord en slaan rechtsaf om knooppunt 40 verder te volgen voor molen twee. Het is constant fietsen in de blakende zon. Frustrerend omdat we niet exact weten hoeveel kilometer het is tot bij de Zandwijkse Molen. Zijn we al te ver gereden? Moeten we nog ver? Altijd maar vragen en geen enkel antwoord. Nog maar eens stoppen en op het plan zien. We moeten voorbij het gehucht Uppel zijn. Het wordt echter niet met borden aangegeven. Ik wil het aan een voorbijganger vragen, maar blijkbaar is het te warm om op straat te komen. En dan plots zien we in de verte de wieken van een poldermolen. Ons Rina houd halt voor een foto en we besluiten er niet meer naar toe te rijden. Gezien de afstand is het nog een kilometer of twee. De Zandwijkse Molen werd gebouwd in 1699 en draaide zijn rondjes tot 28 oktober 1961. We dwarsen de straat en rijden terug naar knooppunt 56. Het is vervolgens 1,6 km fietsen over de Provincialeweg Zuid tot knooppunt 54.

 

Het is vier kilometer fietsen tot knooppunt 19. We rijden op de Schenkeldijk via een smal asfaltbaantje dat ons door een prachtige groen polder loodst. Heerlijk fietsen met dit weer. Maar toch! We zijn moe en ondanks we water en frisdrank bij hebben lijkt het alsof we zijn uitgedroogd. Ik hoop elke minuut een schaduwrijk terras te zien waar we minstens een uur kunnen stil zitten,  genietend van een streekbier. Hier is geen schaduw, zelfs geen zitbank om even te verpozen. Desondanks genieten we van de mooie vergezichten. We rijden op het grondgebied van Hank. Bij de splitsing linksaf en onder de A27 door en fietsen verder op de Haakse Buitenkade. Opletten hier want we wijken weer even af, allee ik hoop toch voor even. Bij de volgende splitsing houden we links aan en rijden door de Hellegatsweg. Bij de Buitenkade staat de windmolen verscholen achter het vele groen. De Zuidhollandse Molen is een achtkantige molen uit 1791 die tot 1964 de polder maalde. Na een ingrijpende restauratie in 2007 maalt deze poldermolen water in een gesloten circuit rond. Terug naar de Haakse Buitenkade en linksaf voor knooppunt 19. we fietsen door een straat die afgeboord is met hoge stokrozen. Ze bloeien in verschillende kleuren. De geur komt ons nog een tijd achterna. Bij knooppunt 19 rijden we door Vierbannen, een buurtschap van Werkendam. Aan knooppunt 18 houden we halt in het schilderachtige dorpje Hank. Gebouwd aan de rand van de Biesbosch. Op de hoek met de Kerkstraat is café 't Centrum met een enorm groot terras met openstaande parasols en knusse zetels waar je diep kan in wegzakken. Tijd voor een verfrissing. We genieten ten volle van onze rustpauze maar na een uur willen we weer verder. We fietsen even tot aan de kerk. De Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen, toegewijd aan de H. Antonius van Padua, is een neogotische parochiekerk die dateert van 1915. De kerk werd door oorlogshandelingen beschadigd in 1944, maar grondig hersteld in 1948. Voor de 60 meter hoge toren was het wachten tot 1958.

 

Tussen knooppunt 18 en knooppunt 14 begint het Nationaal Park De Biesbosch, een bewerkt land van grienden en kreken. Een landschap van polders, moerassen, en geulen. Met zijn diverse rivieren, eilanden, kleine en grote kreken is het een groen doolhof. Heb ik van horen zeggen. In 1994 is het park opgericht. Het gebied heeft een oppervlakte van ongeveer 9000 hectare. Het is ondertussen even over half vijf en af en toe verdwijnt de zon achter grote witte wolken. Een welgekomen afwisseling. Aan het kruispunt van Oranjepolder en de Aakvlaaiweg werd het Halifax monument geplaatst. In de nacht van 24 op 25 mei 1944 voerde het R.A.F. Bomber Command met 432 vliegtuigen een aanval uit op de spoorwegemplacementen bij Aken. Er gingen tijdens deze operatie 25 toestellen verloren. Ook de Halifax LV905 van piloot Erik Wilson werd, tijdens de terugvlucht, door vijandelijk vuur getroffen en stortte hier in de Oranjepolder neer. Bij de crash kwam de voltallige bemanning om het leven. De resten werden eerst in 2005 geborgen. Het monument werd in 2006 onthuld en vertoont twee kromme propellers met motorblok. Van ver leek het een reuze bromvlieg. We genieten enorm van onze fietstocht. We verlaten een bosrijk gebied en komen in een gestructureerd landschap met piekfijne landerijen.

 

Als we op de Jeppegatweg fietsen is er links van ons een hoge dijk die ons beschermd tegen het water van het “Middelste Gat van Het Zand”. Wie verzint die namen toch? Bij knooppunt 14 stroomt links van ons het Steurgat. 3,6 km tot knooppunt 12. We blijven naast het Steurgat fietsen dat druk bevaren wordt. Al wat maar blijft drijven en een buitenboordmotor heeft vaart vandaag naast ons. De meeste op een slakkengangetje. Een uitzondering in de regel is een speedboot die alles en iedereen voorbijsteekt. De kleine bootjes moeten het ontgelden. Op de woelige baren schommelen ze vervaarlijk heen en weer. Iemand brult dat ze rustig moeten varen. De speedboot vertraagt even om wat verder weer gas te geven. Onverantwoord. Ondertussen is het me wel duidelijk geworden dat bijna elke burger van Nederland een boot bezit. Ze varen bijna allemaal naast ons. De fietsers die ons voorbijsteken, en ons tegemoet komen, bezitten hoogstwaarschijnlijk een caravan.

 

Tussen knooppunt 22 en knooppunt 30 vloeit links van ons het kanaal “Nieuwe Merwede”. Het kanaal werd tussen 1861 en 1874 uitgegraven en vormt tevens de grens tussen Noord-Brabant en Zuid-Holland. Het traject langs de rivier is zonder meer lovenswaardig.

 

Om 18:20u zijn we terug bij onze auto. De route was zwaar, maar we hebben er intens van genoten en daar hebben we graag wat zweet voor over. We hebben 56,8 km op de teller staan. Nog een uur rijden tot Ekeren. Tot schrijfs.

 





















03-07-2017 om 18:55 geschreven door Luc Verschooten  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
>> Reageer (0)
18-04-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Perenroute

Fietsknooppunten met (*) afwijkingen: 65-97-60-58-59-*-59-*-Eethen-Genderen-62-66-64-99-*- Spijk-*-65 = 28 km.

Parkeren: Grote Kerkstraat/Torenstraat in Wijk en Aalburg.

Zondag 9 april 2017. Het is 10:15u als we de auto parkeren vlakbij de kerk van Wijk en Aalburg in Noord-Brabant. De temperatuur bedraagt momenteel 14°C. Maar het wordt beslist warmer op de middag. De weerprofeten beloofden alvast 20° C in de schaduw. De lucht is lenteblauw en we snuiven de geur op van frisse perenbloesems. De perenboom, die heel oud kan worden, heeft in het voorjaar een fascinerende bloesempracht en zorgt voor menig fietser en wandelaar rond deze periode steeds voor bloesemkoorts. Om deze koorts te onderdrukken rijden we naar Nederland. Ook onze noorderburen bezitten bloeiende fruitboomgaarden naast de pittoreske dorpjes, uitgestrekte rivierlandschappen en gastvrije bewoners. Het dorpje Wijk en Aalburg is gelegen aan het Heusdensch Kanaal en de Afgedamde Maas. In de hervormde kerk van Wijk en Aalburg is nog een eredienst bezig en dus niet toegankelijk voor toerisme. Het gebedshuis is van oorsprong gotisch met een 14e-eeuwse toren. De gemeente bouwde een nieuwe kerk naast de oude omdat deze te klein werd. De nieuwe kerk werd in 2010 in gebruik genomen.

We laten de kerk links liggen en draaien linksaf, de Torenstraat in tot het eind. Rechtsaf op de Maasdijk. Bovenop de dijk waait nog een frisse wind. Schapen met hun jonge lammeren grazen de schuine dijken af. Links, tussen de huizen, ontwaren we de ‘Afgedamde Maas’. Een kanaal dat de grens vormt met Gelderland en Noord-Brabant. Wat verder vinden we de stenen stellingmolen 'De Twee Gebroeders', een gerestaureerde korenmolen uit 1872. In 1880 werd een stoommachine in een bijgebouw geplaatst om bij windstilte te kunnen malen. De molen fungeerde onder meer als schorsmolen voor de leerindustrie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte de molen door oorlogshandelingen beschadigd. De schade werd hersteld, waarna de molen tot ca. 1954 in bedrijf was. Daarna werd de molen verkocht aan de Coöperatieve Boerenbond van Aalburg, die hem als opslagruimte gebruikte. In de molen wordt nu op vrijwillige basis graan gemalen. De molen is sinds 1969 eigendom van Molenstichting het land van Heusden en Altena en is op afspraak te bezichtigen.

Na de bocht wordt het water het ‘Heusdensch Kanaal’. De Hervormde kerk van Wijk, langs de Maasdijk, heeft een schip en een koor die in de 18e eeuw zijn verbouwd. De 15e-eeuwse toren werd tijdens de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd, maar grondig hersteld in 1955.

Bij knooppunt 97 rijden we voorbij de eerste perenbloesems. We fietsen iets hoger dan het veld en kunnen op deze manier het parfum opsnuiven. Het is één grote bloemenzee. Het lijkt alsof het pas gesneeuwd heeft. Aan het kruispunt houden we halt bij het monument van de Kromme Nolkering dat werd onthuld op 21 mei 2005. De Kromme Nolkering is een keersluis tussen Wijk en Aalburg en Heusden. De sluis werd gebouwd nadat zich in 1993 en 1995 een zeer hoge waterstand voordeed en dat de dijken langs het kanaal en de Afgedamde Maas onvoldoende bescherming bood. Een infobord met foto's van binnenschepen laat weten dat de binnenvaart 24 uur per dag beschikbaar is. Als er één veelzijdige en kostenefficiënte tak van transport is, is dat de binnenvaart, zo vertelt het bord. Voor elke soort lading en voor elke bestemming in Europa bestaat er een geschikt schip als betrouwbare schakel in de moderne logistieke keten. In de verte hangt er nog een waas van dikke mist. Spijtig voor de foto's.

We rijden over de dijk langs de Bergsche Maas, die ruim honderd jaar geleden werd gegraven. Aan de overzijde liggen de dorpen Heesbeen en Doeveren die door het kanaal destijds van het Land van Heusden en Altena werden afgesplitst. We worden vaak voorbijgestoken door motorrijwielen. Het is een oorverdovend lawaai. Het volgende veld met perenbloesems kunnen we van dichterbij bekijken. Eindeloze laagstammige boompjes staan achter elkaar te schitteren in de zon. Het is haast ondenkbaar dat hier binnen enkele maanden tonnen peren worden geplukt. Bij knooppunt 59 wijken we af. We bevinden ons in de kleine gemeente Drongelen. Tijdens WOII zijn in Drongelen vrijwel alle huizen verwoest. Door de ligging van het dorp aan de Bergsche Maas, in 1944 de frontlinie, kwam het dorp zwaar onder vuur te liggen van geallieerd geschut. Ook de kerk werd toen verwoest. De bewoners moesten hun toevlucht nemen tot een houten noodkerk, welke in 1946 door Zweedse geloofsgenoten was geschonken. In 1951 kwam een nieuwe, bakstenen kerkgebouw gereed.

We volgen even knooppunt 57. Via de 'Middenbrug', langs de hoger gelegen Eindsestraat, rijden we over het 'Oude Maasje'. Een landschappelijk mooi gelegen oude loop van de Maas van enkele kilometers lang met afwateringssloten. Sinds enkele jaren werd de Oude Maas ingericht als ecologische verbindingszone met brede en natuurlijke oevers. Boomgaarden omringen het dorpje Eethen en in de bermen staan de vele fruitbomen met perenbloesem en oude notenbomen. Bij de sportvelden met het logo van Tante Pietje bistro moeten we oorspronkelijk rechtsaf, richting Genderen. We rijden echter rechtdoor tot het centrum van Eethen. We houden halt bij het monument 1940 – 1945 in de Kleibergstraat. Het monument herdenkt de 31 inwoners van het dorp die omkwamen tijdens WOII. Het gebouw naast het monument is het voormalige gemeentehuis dat gebouwd werd in 1938. De hoofdingang bezit nog de bordestrap waarop een smeedijzeren balustrade geplaatst is met het jaartal 1939 in verwerkt. Het gebouw deed dienst als gemeentehuis tot 1973. Daarna werd het gebouw gerenoveerd tot woonhuis.

We rijden terug tot het kruispunt bij de sportvelden en slaan linksaf in de Nieuwe Steeg waar we al vlug het dorpscentrum verlaten. De Nieuwe Steeg is een oude verbinding tussen Eethen en Genderen en wordt druk door fietsers gebruikt. De omgeving is vrijwel één landbouwgebied dat momenteel groen oogt. De meeste bomen in de berm zijn nog bladloos. Ze zitten klaar in de knoppen. De bermen daarentegen kleuren geel. De vink zingt hoog in de bomen zijn lied. Links zijn de fruitplantages waar we stoppen. We spreiden een dekentje uit op het grasveld tussen de bloesems. We picknicken tussen al het moois wat de natuur ons biedt. Een fantastisch contrast na al het groen. Rechtdoor in het dorp Genderen door de Hoofdstraat tot nummer 28. In 1944 werd het dorp bijna geheel verwoest door geallieerde beschietingen. De Bergsche Maas vormde toen de frontlinie tussen het bevrijde zuiden en het nog bezette noorden. De oorspronkelijke gereformeerde kerk dateert van 1865. Ze werd tijdens WOII in 1944 verwoest. In 1950 werd de huidige kerk “Het Kruispunt” plechtig ingehuldigd. Als we rechts van ons supermarkt ‘Spar’ zien moeten we linksaf in de Kelderstraat tot de rotonde. Recht oversteken in de Lange Pad waar we knooppunt 62 volgen. Het is overduidelijk dat de belangrijkste bestaansbron van Genderen de veeteelt is. De sappige groene weiden kleuren zwart wit en bruin van ontelbare koeien die vredig naast elkaar staan te grazen.

Vervolgens rijden we naar knooppunt 66 en even verder dwarsen we de Provinciale Weg Oost N267. Over de viaduct fietsen we langs een buxusplantage met jonge plantjes. We naderen knooppunt 64. Daar rechtsaf en we volgen opnieuw de Afgedamde Maas richting knooppunt 99. We rijden eerst op de Hoge Maasdijk en dan opnieuw op de Maasdijk. Na de waterplas rijden we een stuk door het recreatiegebied Veense Put en rechts is Moleneind, een buurtschap vlak bij de recreatieplas Veense Put. Bij knooppunt 99 zijn we bij het dorpje Veen. Naast een enkele katoenweverij, die reeds in 1856 sloot, kende Veen vooral ambachtelijke bedrijvigheid. Vooral van belang waren fruitdrogers, een siroopfabriek en koffiestroopbranders, hetgeen aangeeft dat ook de fruitteelt een belangrijke bron van inkomsten vormde. Aldus ontwikkelde zich ook de handel, met name in fruit en aardappelen.

De ronde stenen stellingmolen De Hoop werd opgetrokken in 1838, vlak naast de Maasdijk. Hij is nog steeds in bedrijfsvaardige toestand en draait op vrijwillige basis. Sinds 1965 is De Hoop in bezit van de Stichting Land van Heusden & Altena. De molen staat pal naast de weg waar het verkeer onder de stelling passeert. Vrachtwagens moeten er uitwijken om te voorkomen dat ze in aanraking komen met de schoren. De Hoop is in de regel op zaterdag te bezoeken.

Na de camping fietsen we voorbij de Grotestraat waar de Hervormde kerk werd gebouwd. Het gebouw is van oorsprong Romaans dat tijdens de 13e en 14e eeuw werd uitgebreid. Even verder is knooppunt 99. We blijven even knooppunt 65 over de Maasdijk volgen tot de eerste straat rechts. Dat is Den Oudert te Spijk, een buurtschap aan de Afgedamde Maas. Bij de splitsing rechts aanhouden. Na de bocht weer een splitsing die we links aanhouden en Den Oudert tot het eind blijven volgen. Rechtsaf in de Rivelstraat en onmiddellijk linksaf in de Robberdestraat tot het eind. Rechtsaf in de Wijksestraat tot het eind. Linksaf op de Groeneweg tot aan de rotonde. Rechtdoor waar we de Provincialeweg-Oost dwarsen. Linksaf in de Bosseweg tot het eerstvolgende kruispunt. Linksaf volgen we knooppunt 65 over de Veldstraat. Onderweg spotten we menige schitterende boerderijen met rieten daken. Om 14:00u zijn we terug bij de auto aan de kerk van Wijk en Aalburg. Na een welkome verfrissing in café D'n Dijk rijden we terug naar huis.











18-04-2017 om 07:43 geschreven door Luc Verschooten  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
>> Reageer (0)
13-03-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Oude Landen

Zondag 12 maart 2017. De eerste prachtige lentedag van dit jaar valt bijna midden maart. De voormiddag wordt even onderbroken door het lawaai van de eerste grasmaaier. Enkele seconden later roept een luide schrille stem om stilte en een andere stem roept: “t is zondag, hé!”. Net voor de lunch zetten enkele buren zich buiten in een tuinstoel om van de warme zonnestralen te genieten en om te luisteren naar de kakofonie van verschillende vogelgeluiden. Gewoon prachtig. Kort na het middaguur haast iedereen zich naar buiten om van het lentezonnetje te genieten en om de eerste broodnodige vitaminen op te slaan. Ouders en/of grootouders met peuters en kleuters trekken naar het park om rond de vijver te wandelen, de eendjes eten te geven en ze gaan steevast na afloop met hun kroost naar de nabijgelegen speeltuin. Het gonst er nu al van vrolijke kinderstemmetjes.

 

Het is al oppassen geblazen bij het oversteken van de straten. Op de fietspaden rijden vandaag meer fietsen dan op andere dagen. Je haalt er de E-bike rijders zo uit. Met een brede glimlach op het gelaat stuiven ze je voorbij. Ze knikken dankbaar als ze de ruimte krijgen om te passeren.  Af en toe werpen ze een blik op hun bikepointer en als het nummer klopt met het cijfer op een bordje naast de weg, duwen ze met een vinger op het display en steken zonder moeite nog een tandje bij. De voortuintjes hebben al meer kleur dan de afgelopen maanden. Het werd tijd. Al dat groen begon saai te worden. De krokussen steken de kop op en de narcissen kleuren geel zoals de zon. Het is wachten op het weelderig kleurenpalet van de mooie azalea's.

 

De rozenperken in het Veltwijckpark staan er nog droevig bij. De knopjes zitten echter al klaar om open te springen. Niets dan vriendelijke en glimlachende gezichten passeren we op onze weg naar 'De Oude Landen'. Het voormalig militair domein grenst aan het Veltwijckpark en wordt vandaag massaal bezocht. We willen de eerste planten, bloemen en dieren spotten. De robuuste Galloway's liggen in het middagzonnetje te herkauwen. Voor de bloemen, zoals de wilde orchideeën, is het nog te vroeg. Sommige struiken kleuren al groen. De katjes van de wilgen, els en hazelaar kondigen ook de nakende lente aan. Ook hier in het natuurgebied hangt de lucht vol van vogelgeluiden. Het lijken wel honderden soorten. Volgens Natuurpunt wordt het gebied gegeerd door kleine rietvogels zoals blauwborst, kleine karekiet, bosrietzanger en rietgors.  Ze zijn moeilijk te spotten met hun uitstekende schutkleuren. Soms zie je ze vanuit je ooghoeken voorbij scheren. Ze landen op de tak van een boom maar verdwijnen voor je een foto kan nemen. Ons Rina slaagt er toch in om enkelen te fotograferen. Hoog in de lucht vliegen krijsend enkele meeuwen boven 'De Oude Landen'. We wanen ons enkele seconden aan de kust. Eksters maken een hels kabaal met hun krassend geschreeuw. De roek is niet mensenschuw en land op een paar meter voor ons. Ze pikken met hun snavel enkele keren op de grond en vliegen weer weg. We schrikken op door een opvliegende fazant. Hij zat verscholen in het hoge riet. Enkele vlinders fladderen voorbij. Zouden ze al nectar kunnen vinden om te overleven?

 

Wandelaars en zelfs fietsers die ons passeren knikken één voor één een goeden dag. Er is toch nog samenhorigheid. Zalig toch? Op de weg terug gaan we langs het dorpsplein waar alles in gereedheid wordt gebracht voor het gansrijden van 'De Lustige Gans'. Om 15:00u wordt de paardenstoet verwacht na een doortocht door de Ekerse straten. Ze hebben dit jaar uitzonderlijk veel geluk met het weer en het zorgt voor een grote opkomst van toeschouwers. Het is meer dan 17°C in de volle zon. De terrasjes bij café en taveerne zitten stampvol. Tijd voor een streekbiertje in het heerlijk lentezonnetje. Tot schrijfs.

Foto's: Rina Meurs.





13-03-2017 om 00:00 geschreven door Luc Verschooten  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
>> Reageer (0)
27-02-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tuinhalloween

Het is eind oktober en de dagen zijn al flink korter geworden. We hebben ons twee kleinkinderen, Joey en Yuna, op bezoek en ook ons achterkleinkind Brent mag op deze dag zeker niet ontbreken. We vieren Halloween in de tuin rond een nep kampvuur. Dikke brandende kaarsen staan op het grastapijt in een cirkel. Het flakkerende kaarslicht werpt op ieders gelaat een griezelige dansende schaduw. We zitten allemaal op een zacht kussen en een fleece deken houd onze benen warm. Iedereen draagt een dikke jas, een sjaal, een muts en handschoenen. Bomma heeft warme chocolademelk gezet en we kunnen eraan beginnen. Bompa heeft voor een griezel verhaal gezorgd. Eerst leg ik de kinderen uit wat precies Halloween is. “Halloween is een feestdag en wordt gevierd op 31 oktober, de vooravond van Allerheiligen. Op Allerheiligen worden de doden herdacht. Op de begraafplaatsen worden potten met chrysanten op de zerken gezet van overleden vrienden en familieleden. Een kleurrijke bedoening. Verschillende woningen worden versierd met pompoenen, brandende kaarsen, nep spinnen en spinnenwebben. Allemaal om het een beetje griezelig te maken. Kinderen verkleden zich als heks, zombie, een skelet of gewoon als een lelijke clown. Ze gaan van deur tot deur om de bewoners een griezelige Halloween te wensen of een liedje te zingen waarbij de kinderen dan snoepjes krijgen”.

 

In een dorpje hier niet zo ver vandaan wandelen drie kindjes door een donkere straat. Alle drie zijn ze verkleed. De kleinste, Brent, en is gekleed als een skelet. Met een echt masker op. Je kan hem nauwelijks herkennen. De middelste, Yuna, is verkleed als een oude lelijke heks. De oudste, Joey,  draagt een zombie pak met brede schouders. Ze gaan van deur tot deur en zingen een Halloween liedje als de bewoners komen open doen.                                                         

 

Na afloop stoppen de bewoners onze drie vrienden een hoop snoepjes in de hand en enkele centen in een schoendoos waar een geld gleuf ingemaakt is. De drie kinderen doen eveneens een geldinzameling voor 'De warmste week'. Ze hebben al bijna een uur rondgewandeld en al heel veel snoepgoed verzameld. Het doosje met geld begint ook al door te wegen. Het is koud en ze snakken alle drie naar een kopje heerlijke warme chocolademelk bij mama en papa. Ze zijn moe maar toch houden ze nog halt voor de woning naast hun huisje. Ze weten dat daar een eenzaam oud vrouwtje woont. Ze komt niet vaak buiten en soms kunnen ze slechts haar schim zien achter een vuil ondoorschijnend gordijn dat voor een nog vuilere raam hangt. Aan het raam hangt een reusachtige nep spin die de wacht houd in het midden van een kolossale spinnenweb. Op de stoep staan brandende kaarsen en een paar uitgesneden pompoenen met brandende theelichtjes. Het huis is zo mooi versiert dat ze hier toch nog even willen halt houden en voor het laatst hun Halloween liedje zingen. Als Joey aanbelt moeten ze even wachten. De deur gaat langzaam tot op een kier open. Een hoofd verschijnt in de deuropening maar het is te donker om te zien wie er staat. De drie kinderen willen aan hun liedje beginnen maar het voorovergebogen vrouwtje onderbreekt hen: -”Ha, ha, haa. Wie we daar hebben” krast de stem van de oude vrouw. -'Kom binnen, kom binnen kindjes, ik heb voor heerlijke warme chocolademelk gezorgd. Jullie hebben vast kou”. Onze drie vrienden willen eigenlijk niet binnen komen, maar het oude vrouwtje kan nog net de arm grijpen van Joey en trekt hem als het ware over de deurdrempel. Yuna en Brent volgen vanzelf de oudste en achter hen wordt de straatdeur met een smak dichtgegooid. Het kan allemaal niet snel genoeg gaan. Het oudje duwt hen door de gang  naar de leefkamer. Deze kamer wordt slechts verlicht door enkele brandende kaarsen. De flikkerende en dansende vlammen werpen angstige schaduwen van onze drie vrienden op de muren. De twee kleinsten gaan dicht bij Joey staan die een beschermende arm om hen heen legt. De oude voorovergebogen vrouw zet zich voor haar fornuis en roert in een grote ketel: -“Het zal niet lang meer duren. De chocolade is bijna gesmolten”. -”Misschien kunnen we beter straks terug komen” stelt Joey heel voorzichtig voor. Yuna en Brent knikken: -”Ons mama en papa zullen ongerust zijn” proberen ze nog. En dan zien ze plots hoe de oude vrouw traag recht komt terwijl ze zich naar de kinderen draait. Ze lijkt opeens niet meer het oude vrouwtje van daarnet. Met één hand trekt ze een masker van haar gezicht. Onze vrienden schrikken en doen een stap achteruit. Ze sperren hun ogen wijd open en Brent slaat een gilletje terwijl hij zijn handjes voor de ogen slaat. Voor hen staat de lelijkste heks die ze ooit in hun jonge leven hebben gezien. Haar ogen zijn net twee gloeiende rode kolen. Haar neus is lang, dik en krom. Aan het eind, van haar neus, heeft ze een grote wrat met enkele grijze haren op. Haar mond opent zich en toont niets anders dan rotte tanden. Haar handen grijpen onze vrienden vast en ze roept dicht bij hun oor: -”Uw mama en papa zal jullie nooit meer zien. Ik maak warme chocolademelk klaar en dan betover ik jullie in kikkers en gooi jullie in de ketel. Die kikkerchocolademelk zal mij lekker smaken. Kom, in de kelder zodat jullie niet kunnen ontsnappen”. Brent begint stilletjes te wenen. Yuna probeert hem te troosten maar dat helpt helemaal niet. De heks opent een andere deur en ze worden één voor één een donkere plaats ingeduwd. De deur wordt dicht gesmakt en ze horen de scherpe lach nog even van de oude heks: -”Ha, ha, haaa, lekkere  kikkerchocolademelk”.

 

Onze vrienden blijven angstig dichtbij elkaar staan in het donker. Een klein beetje straatlicht komt door een kelderraam naar binnen en maakt het allemaal nog griezeliger. -”Gaat die ons echt opeten Joey?” vraagt Yuna bang. Brent begint opnieuw te snikken. -”Ik weet het eigenlijk niet, we moeten proberen hier uit te geraken”. -”Misschien door dat raam Joey!” zegt Brent snikkend. -”Dat is te hoog Brent. We moeten iets anders verzinnen”. Met hun drieën kijken ze rond maar ze zien echt geen uitweg. Plots horen ze samen een zacht piepstemmetje: “Ik kan jullie wel helpen”. Onze vrienden speuren rond maar nergens zien ze iemand staan. -”Hier, hier beneden ben ik”. Joey kijkt naar de grond en schrikt. Daar, in het klein beetje licht dat binnen schijnt ziet hij een piepkleine muis met een lange staart zitten. -”Muizen kunnen toch niet praten?” zegt Joey en wrijft in zijn ogen. Misschien slaapt hij nog. -”Echte muizen niet nee. Maar de heks heeft mij daarstraks betovert om in de chocomelk te gooien. Ze had zin in muizenchocolademelk. Ik ben naar hier kunnen ontsnappen. Daarom wacht ze nu nog even om jullie te betoveren. Als kinderen kan je hier niet weg. Maar ik ben nu een muis en die graven gangetjes”.

-”Wie ben jij dan?” vraagt Yuna nieuwsgierig.

-”Ik ben jouw schoolvriendje, Maxim” zegt de muis “ik wou bij jullie aanbellen om Halloween te wensen. Ik belde eerst op dit adres aan en ben nu een muis”.

 

-”Hoe ga je ons dan helpen?” onderbreekt Joey het tweetal. “Wij kunnen niet door kleine muizengangetjes”.

-”Dat weet ik wel, maar ik kan door de muren naar jullie huisje trippelen en jullie mama en papa vertellen waar jullie zijn”.

-”Een goed idee Maxim” zegt Joey: -”Maar mama en papa gaan heel hard schrikken van een pratende muis en mama is bang van muizen. Weet je wat? Wij hebben een hond, een brave Buldog. Een echte waakhond. Zayco, noemt hij. Probeer hem naar hier te lokken”. De muis glipt weg en onze vrienden zijn terug alleen. Maar ze hebben terug hoop. Zal Maxim op tijd zijn om de Buldog te waarschuwen? Met hun drieën verstoppen ze zich achter een oude kast en luisteren ze heel scherp of de heks hen al komt halen. Yuna denkt aan haar schoolvriendje. Maxim is in een muis veranderd. Hoe kan hij terug een jongetje worden?

 

Maxim, de muis, is ondertussen door de muren bij de mand gekomen waarin Zayco, de Buldog, ligt te slapen. Zo stil als een muis maar kan zijn sluipt hij naar de hond. Hij kijkt naar de ouders van Joey en Yuna. Hopelijk horen ze hem niet. Ze zitten beiden gezellig in een luie stoel naar één of ander spannende serie op TV te kijken. -”Zayco?” fluistert Maxim zachtjes. De Buldog gromt en opent even zijn rechteroog. Hij is veel te lui en sluit onmiddellijk weer zijn oog. -”Zayco!” roept de muis nu iets harder. Zayco schrikt nu wel en is ineens klaar wakker.                 

 

-”Luister Zayco” gaat de muis vlug verder nu hij de aandacht van de Buldog heeft. “Joey, Yuna en Brent zitten hiernaast in de kelder gevangen. Je moet ze vlug helpen, voor de heks hun in kikkers veranderd. Zayco staat op en begint te blaffen. Maxim spurt terug naar het holletje in de muur. De Buldog stormt naar de deur en blijft onophoudelijk blaffen. Mama roept: -“stop ermee Zayco!”. Maar Zayco stopt niet. Hij krabt zelfs aan de deur. -”Hé, wat is dat daar Zayco?” roept papa nu en komt afgelopen. Net zoals de Buldog gehoopt had. -”Zijn de kindjes er al?”. Papa opent de deur en zo vlug als Zayco kan stormt hij de trap af naar de voordeur waar hij opnieuw begint te blaffen en te krabben. Ook papa komt naar de deur en denkt dat de kindjes voor de deur staan. Hij opent de deur en als een hazewind stormt de Buldog naar buiten. Hij maakt een korte draai naar links en begint aan de deur van de buurvrouw te blaffen en te krabben. Papa is verbaast en ook mama is er komen bij staan maar ze snappen niet waarom Zayco daar naar binnen wil. -”Zijn de kindjes daar, Zayco?” vraagt mama. Zayco blijft blaffen en grommen. Mama en papa gaan tot bij de hond en als Zayco even stil is horen ze het roepen en schreeuwen van de kinderen. Mama en papa zien door het stoffige raam van de kelder de drie kinderen staan met een van angst vertrokken gelaat. Brent en Yuna beginnen te huilen. Ondertussen zijn de grootouders van Brent toegekomen. Ze willen hun kleinzoon mee naar huis nemen. Het is tijd voor zijn bedje. Brent herkent door de vuile ruit van de kelder zijn moeke en Tato en begint hartstochtelijk te wenen. Papa en Tato stampen met al hun krachten tegen de deur. Met een luid gekraak wordt ze uit haar hengsels gerukt en valt met een luide plof op de stenen vloer van de gang. Samenwerking noemen ze dat. Zayco rent als eerste naar binnen. Gevolgd door papa en Tato en als laatste rennen moeke en mama naar de schaars verlichte kamer. Daar zien ze onmiddellijk de lelijke oude heks bij de kelderdeur staan. Ze zijn net op tijd. Iets later en onze drie vrienden zouden in kikkers veranderd worden. De heks kijkt verschrikt naar Zayco, die gevaarlijk blijft grommen naar de vrouw. Tato en papa grijpen de heks stevig vast. Mama opent de deur en de drie kinderen stormen binnen en vallen in de armen van mama en moeke. Zayco komt naar Brent en Yuna en begint hen af te likken. Zo blij is hij. De heks begint te snotteren: -”Hoe komen die kinderen in mijn kelder?”. Ze doet alsof ze van niets weet maar dat is buiten Maxim, de muis, gerekend. Hij klimt op de tafel en roept zo hard hij kan: -”Je hebt mij betoverd heks en je wilde mijn vrienden ook betoveren en in de chocolademelk werpen. Hou je maar niet van de domme”. Yuna vertelt wie de muis is en vraagt: -”Hoe moeten we Maxim helpen om terug een jongetje te worden mama?”. Niemand weet raad. Papa roept tegen de heks om de betovering te verbreken. Ze houdt echter haar lippen strak opeen geklemd. -”Kijk daar” piept de kleine muis -”Op die kast. Bovenop ligt een boek. Uit dat boek heeft de heks een spreuk gezegd en toen werd ik ineens een muis”. Moeke neemt het grote zware boek van de oude stoffige kast en blaast er het stof af. Een poetsvrouw blijft nu eenmaal poetsvrouw.             

 

Het boek wordt uitgespreid op tafel gelegd en samen kijken ze naar al die magische spreuken. Alle spreuken zijn netjes alfabetische gerangschikt en in het Nederlands vertaalt. “Wat uitzonderlijk”, denkt Tato. De heks die ook meekijkt in het boek begint plots enkele woorden hardop te lezen. Snel dekt papa haar ogen af: -”oef, net op tijd of we waren allemaal in een olifant betoverd” legt hij uit. Ondertussen hebben ze de spreuk gevonden om kinderen in een muis te veranderen. Maar nergens vinden ze de woorden om de betovering te verbreken. -”Ik heb al eens in een avonturenboek gelezen dat je zo'n spreuk in de tegenovergestelde richting moet lezen” vertelt Joey dan. De heks begint te grommen. -”Je zou wel eens gelijk kunnen hebben zoon” zegt mama en ze begint traag de spreuk van achter naar voor te lezen. Er gebeurt niets. Maxim blijft een muis. Van woedde stampt Yuna op de grond en plots voelen ze allen een felle wind die zich rond de muis begint te draaien. Ze doen allemaal een stap achteruit en kijken angstig naar de tafel. Traag verdwijnt de wind en in de plaats staat de jonge Maxim op de tafel. Dolgelukkig springt hij van de tafel en begint iedereen te knuffelen. Bij Yuna duurt de knuffel iets langer, maar dat kan een gedacht zijn. -”Wat doen we met de heks?” vraagt moeke. Ze bladert ondertussen in het grote toverboek. -”Hier kijk, is dat geen mooie spreuk voor die lelijke oude heks?”

-”Nee! Neen. Alstublieft, heb medelijden. Ik zal het nooit meer doen!” roept de oude heks bang. Ze kan niet zien welke spreuk moeke bedoelt. Iedereen buigt zich over het grote boek en de kinderen roepen luid: -”Ja, laten we dat doen, mama!” Papa begint langzaam de spreuk voor te lezen: -”Alle heksen, zo mager als een lat, betover ik in een dikke zwarte kat”. Daarbij houdt hij zijn hand op het hoofd van de heks, zo weet de spreuk wie ze moet veranderen.

Er volgt een lichte knal tussen papa en Tato. Een grote wolk in meer dan veertig tinten grijs stijgt naar boven en de beide mannen hebben plots een zwarte kat bij haar poten. Ze laten het dier los en de kat komt, zoals altijd op haar pootjes terecht. Maar dan ziet ze Zayco. Ze zet een bolle rug op, sist en gromt. De dikke staart zwaait heen en weer. Maar de Buldog is niet onder de indruk. Hij gromt om te waarschuwen dat hij gaat aanvallen. Als een pijl uit een boog, nou ja iets trager dan, schiet hij op de zwarte kat af. De betoverde heks slaakt een kattengil en stuift onder de tafel door naar de uitgang. Met de Buldog achter haar aan rent ze door de gang en ze vliegt bijna van angst naar buiten. Zayco zou wel gek zijn om nog achter dat zwarte geval aan te rennen. Hij blijft in de deuropening staan om te waken. Onze vrienden staan nog steeds in de kamer uitbundig te lachen. Maar dan wordt het tijd om naar huis te gaan. Het is al vrij laat. Ze blazen overal de kaarsen uit voor ze de woning verlaten. Maxim neemt afscheid en loopt naar huis. Papa en Tato plaatsen de deur zo goed mogelijk terug en nemen dan afscheid van elkaar. Moeke, Tato en Brent rijden ook naar huis. Joey, Yuna en Zayco gaan met mama en papa naar binnen. Het einde van een griezelig avontuur. Moesten jullie ooit een zwarte kat tegenkomen laat ze dan lopen. Het kan wel eens de betoverende zwarte heks zijn. Tot schrijfs.

27-02-2017 om 03:10 geschreven door Luc Verschooten  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
>> Reageer (0)
20-02-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Winterwandeling

Het is onze eerste winterwandeling sinds … lang. Ja, eigenlijk veel te lang geleden. Nadat de herfstkleuren verdwenen zijn en de temperaturen onder de tien graden dalen komen we niet vaak meer in de natuur om een fikse wandeling te maken. Alleen met de dagelijkse inkopen of enkele uren slenteren in het Wijnegems shopping center bouw je je conditie niet op. Gewoonlijk wachten we op de eerste sneeuw om een korte wandeling te maken, maar dat wil zeggen: als het deze winter niet sneeuwt komen we niet meer buiten! Dat kan dus niet en dat mag niet. In beweging blijven schrijft de huisarts voor en deze raad moeten we maar opvolgen. Anders zitten we toch maar voor het computer- of TV scherm. Folders van ons laatste bezoek aan de fiets en wandelbeurs te Antwerpen worden te voorschijn gehaald en geselecteerd. Naderhand houden we wandelingen over in Antwerpen, Limburg en Gent. We verkiezen om in de provincie Antwerpen te blijven. 

 

Vrijdag 30 december 2016. Een winterdag zoals er al zo veel zijn geweest. Afgelopen nacht heeft het enkele graden gevroren en door de mist ziet alles wit. Nu schijnt de zon volop en er staat een zwakke wind. Een uitgelezen dag om een winterwandeling te maken. Liefst door een bos zodat we de kans krijgen om wild te spotten. Of zouden ze al aan hun winterslaap begonnen zijn?

 

Na een half uurtje rijden staan we precies om 12:30u geparkeerd bij de Sint-Pauluslaan in Malle. De lucht is winterblauw zoals ze zelfs in de zomer niet te zien is. De temperatuur duidt slechts 2° Celsius aan. We staan vlakbij de rand van het Molenbos. Een oase van stilte en rust. Het natuurgebied van 175 ha wordt beheerd door Natuurpunt en ligt vlakbij Malle, Zoersel en Schilde. Doordat de zon het ijs laat smelten, dat zich op de takken van de bomen heeft gevormd, vallen dikke druppels water op een zee van verdorde bladeren. Het lijkt wel het staccato van een machinegeweer. Maar we zullen het bij het tromgeroffel van een steelband houden.

 

We volgen even knooppunt 33. Via de knooppunten kunnen we alle kanten op. Het Molenbos is overwegend aangeplant met dennen. Dennenbossen groeien vaak op een voedselarme bodem. Het zijn statige rechte stammen met alleen groene naalden bij de kruin. Slechts langs ons pad staan naakte loofbomen. Tussendoor spotten we de altijd groene heerser: de rododendron. De grond ligt bezaaid met een tapijt van natte bruine bladeren. Je ruikt de grond zelfs. Paddenstoelen zien we niet meer. De  kabouters zijn verhuist, hopelijk naar warmere oorden. Ons pad is modderachtig en een tractor heeft diepe gleuven nagelaten die vol water staan. Het lot van de regen van de afgelopen weken. Al kunnen we daar niet over klagen. Slechts traag komen we vooruit, maar op deze manier genieten we nog meer van onze boswandeling. De zon schijnt tussen de takken van de kale bomen. Het levert mooie foto's op. Op de bladerloze struiken hangen witte, door de bevroren mist, spinnenragdraden. De fotocamera legt het voor het nageslacht vast. De lucht kleurt blauw, andere kleuren zien we niet. Of het moeten de enkele groene sprieten onkruid zijn die uit de grond schieten. Zwart en wit zijn ook kleuren, ik weet het. Bossen nodigen altijd uit voor een uitdagende wandeling. We proberen steeds wilde herten en of everzwijnen te spotten. Hun schutkleur is echter optimaal aangepast aan dit weer. Of houden ze ook een winterslaap? We horen zelfs geen vogels fluiten. De meeste zijn naar het zuiden getrokken om te overwinteren. Een roodborstje vliegt laag boven de grond. Het land iets verder tussen de bomen. Hij zoekt nog naar insecten onder verdorde bladeren. Voor we de vogel kunnen fotograferen is hij al verdwenen. Dood hout blijft liggen. Talrijke insecten knagen zich door het hout heen en vogels vinden er hun maaltje. Mossen en zwammen overwoekeren het hout. Hoog in de lucht vliegt een kolonie roeken. Nog een standvogel. Eentje die niet bang is voor de mens.

 

Na knooppunt 34 volgen we even knooppunt 37 en komen aan de rand van het Molenbos. Bomen maken plaats voor weilanden. Groots en wild spreidt de natuur zich voor ons uit. Nu kunnen we genieten van spectaculaire uitzichten. Waar de zon schijnt is de vegetatie groen. In de schaduw is nog alles ijselijk wit. Op 150 m of misschien 200 m van ons staat een hinde in de open weide. We kunnen nog net een foto nemen voor ze ons ziet en terug het bos in vlucht. De open ruimtes, waar we ons nu bevinden worden in ons landje schaars. Wat verder werd een kruis gemetseld in rode baksteen. Er is een houten omheining rond gemaakt en bomen zorgen voor schaduw in de zomer. Op een arduinen herdenkingssteen staan de woorden: 'Hier viel een ruiter in Gods hand. Mevrouw L. Luiten Pee. 27 oktober 1964'.

 

In een groene weide die blaakt in de zonneschijn staan nog enkele koeien te grazen onder het waakzame oog van een gespierde stier. Hij blijft doodstil staan en geniet van de zonnestralen op zijn lichaam. Een flink stierenkalf blijft dicht naast zijn moeder. Ondanks onze jas voelen we ook de warmte van de zon door onze kleding. Het is doodstil. We zijn ver verwijderd van drukke banen en een dorpscentrum. Slechts de luidkeelse discussie van enkele eksters verstoren de stilte. Uit een eenzame boom langs ons pad vliegen enkele verschrikte duiven op en vluchten weg over het weiland. Verderop landden ze en zijn aan het zicht onttrokken. Tussen twee weiden in slaan we rechtsaf. Oorspronkelijk een ruiterpad maar wandelaars met of zonder hond zijn ook toegelaten. Zalig om te wandelen in het zonnetje. Tijdens de winter staat de zon op haar laagste punt en werp ze lange schaduwen. We moeten onze ogen haast volledig dichtknijpen om nog een beetje te kunnen zien. Druppels hangen aan lage struiken. We proberen zo'n druppel te fotograferen met de zon erin. Het is moeilijker dan het lijkt. Op deze manier komen we terug in het Molenbos. Een antieke brug nodigt uit om mooie foto's te nemen. Hier wandelen nog meer mensen. Hoogstwaarschijnlijk zijn ze van Huize Walden. Een zorgaanbieder voor meerderjarige personen. We zijn vlakbij de abdij van Westmalle. Een cisterciënzer klooster dat gesticht werd in 1794. Het bier dat in dit klooster gebrouwen wordt, is één van de elf trappistenbieren. Om 14:15u zijn we terug bij de auto. Nog altijd blauwe lucht, geen wolkje te bespeuren. Tot schrijfs.







20-02-2017 om 09:05 geschreven door Luc Verschooten  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
>> Reageer (0)


Inhoud blog
  • Kieldrechtroute
  • Kapelle-op-den-bosroute
  • Asteneroute
  • Melleroute
  • Linieroute
  • Woudrichemroute
  • Perenroute
  • De Oude Landen
  • Tuinhalloween
  • Winterwandeling
  • De Draak
  • Druivenroute
  • Rudolf de hond
  • De Laatste Speeldag
  • Kapellenroute
  • De Merel
  • De Kabouter
  • Tussen Beer- en Oubroek
  • Fitness
  • Steenhuffelroute
  • Pajottenroute
  • Mollemroute
  • Everzwijnen
  • Melay 4
  • Melay 3
  • Melay 2
  • De Pinguïns
  • Melay 1
  • De Leeuw
  • Radiokenner
  • Guldenberg 3
  • Guldenberg 2
  • Guldenberg 1
  • Betuweroute Gelderland
  • De Goedgemutste Greet-route
  • La Douce France
  • La Douce France
  • La Douce France
  • La Douce France
  • De Goedgemutste Greet-route
  • Schrijver
  • Jozef De Weerdtstraat
  • Wolvenbosch
  • Beenhouwerstraat, Pastorijveld, ...enz.
  • Lange- en Korte Sterrestraat...enz.
  • Kloosterstraat pare nummers
  • Kloosterstraat onpare nummers
  • Bilderdijkstraat, NSBstraat, ...enz.
  • Driehoekstraat
  • A. Scheyvaertslaan, Kannekenslaan, ...enz.
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Archief per maand
  • 09-2017
  • 08-2017
  • 07-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 07-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 03-2014
  • 02-2014

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    medialol
    www.bloggen.be/medialo
    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    boeketje
    www.bloggen.be/boeketj
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    frankloopt
    www.bloggen.be/franklo
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    groenekeren
    www.bloggen.be/groenek
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    tlissewegenartje
    www.bloggen.be/tlissew
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    fictiereeksen
    www.bloggen.be/fictier
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    danronkids
    www.bloggen.be/danronk

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!