Inhoud blog
  • 2007 Fr 1 augustus We zijn er mee weg
  • 2007 FR 2 En nu definitief?
  • 2007 Fr 3 Lac de la Platte Taille
  • 2007 FR 4 Via Lac du Der naar Goncourt s/Meuse
  • 2007 FR 5 Goncourt - Villars Les Dombes
  • 2007 FR 6 Villars naar Serrières en Chautagne
  • 2007 FR 7 naar Thones
  • 2007 FR 8 naar Die via Corrençon en Vercors
  • 2007 FR 9 naar Montbrison en St Saturnin Lez Apt
  • 2007 FR 10 naar St Paul l/Durance
  • 2007 FR 11 naar Les Salles de Verdon
  • 2007 FR 12 naar Le lauzet Ubaye
  • 2007 FR 13 naar l'Argentière La bessée
  • 2007 FR 14 Via Col du Lauteret , Galibier, Télégraphe, Col de la Croix de Fer, col du Glandon
  • 2007 FR 15 naar St Paul Lez Durance tot St André les Alpes
  • 2007 FR 16 naar Colmar les Alpes
  • 2007 FR 17 naar Annot
  • Griekenlandnajaar 2006
  • overtocht Italië Ancona naar Griekenland Igoumenitsa
  • Corfu
  • Plataria
  • Lefkas en Kefalonia
  • terugreis door Italië
  • terugreis door Frankrijk
  • Griekenland voorjaar 2006
  • vervolg Griekenland voorjaar: de terugreis
  • Portugal Maart/April 2006
  • Frankrijk najaar 2005
  • Frankrijk Alpen aug 2005
  • Nederland Valkenswaard WE Nov 2004
  • Frankrijk Norm/Bret sept 2004
  • Frankrijk Alpen aug 2004
  • Portugal voorjaar 2003
  • Andorra Transitland
  • Marokko voorjaar 2001
  • Oost-Duitsland Jena-Lobeda 1988
  • Tsjechoslowakije - de splitsing
  • We schrijven 1968
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    ribbe1
    reisverhalen tekst
    20-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2007 FR 10 naar St Paul l/Durance
    We worden wakker met 't zonneke en doen rustig aan. 't Is bijna middag als we beslissen toch nog wat verder zuidwaarts te rijden - geen vast plan, we zien onderweg wel wat ons voor de wielen komt.
    Even voorbij Apt op de N100 oostwaarts zien we platen staan  "Colorado" Het intrigeert ons en we nemen de D22 noordwaarts. Het park kreeg zijn naam omdat de natuur er fel gelijkt op een deel van Colorado in de VS met dezelfde kleurrijke rotsformaties. Er lopen verschillende wandelwegen door. Aan de ingang staat een jonge vlaamse student die hier een vakantiejob doet. Na wat praten en uitleg vragen moeten we vaststellen dat ik hier niets kan doen...een paar meter voorbij de parking worden de wegen smal, zanderig en fel geaccidenteerd en dus niet met de scooter te doen. 't Ventje gaat wel een verkenningswandeling doen en is er opgetogen over maar ook verderop wordt het voor hem te fel bergop ... We krijgen nog de uitleg hoe we in Rustrel via een "verboden" straatje bergop een mooi uitzicht over heel de streek hebben. We rijden dus even om en houden ons hart vast als we begrijpen waarom het "verboden" is ... maar we komen er heelhuids door.
    Het is een mooie route, we komen langs kapellekens en kleine dorpen, rijden tussen de wijngaarden, stoppen om de haverklap en voelen ons lijk God in Frankrijk.

    .


    We rijden een ommetje naar St Michel Observatoire waar men naar de sterretjes kan kijken...Voor wie het interesseert, de camperplek ligt richting observatorium, keggen nodig.
    Het centrummeke zelf is wel heel toeristisch maar toch gezellig gebleven.
    Ondertussen vlamt de zon er op door. We willen een plaatske vinden onder een boom en ja... we kennen er eentje dat hier niet zo ver af ligt.
    Forcalquier, Manosque, Vinon s/Verdon, St Paul Lez Durance.
    We vinden een goede boom, hebben een picnic tafel naast de deur, kort bij 't centrum en wat wandelmogelijkheden. De bewoners rond het pleintje zijn ondertussen goede bekenden... een beetje thuiskomen dus.

    20-09-2007 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2007 FR 11 naar Les Salles de Verdon
    Ze vlammen er goed op deze morgen. Volgens de buren baadt heel Frankrijk in de zon .. goed om wat bergskes te gaan doen.
    We nemen rustige routes via Ginaservis naar La Verdière, met onderweg veel druivekens, Tavernes, Sillans La Cascade. We stoppen op de parking waar één van de wandelingen naar de waterval vertrekt. Het is er zeer druk en heet. 't Ventje vertrekt met de hond richting waterval maar is vlug terug. veel te warm om te wandelen. De boom waar we onder staan geeft ook weinig soelaas. Ons maar verplaatsen naar de andere kant van 't centrummeke ( waar we nu niet veel meer kunnen gaan doen - ligt op een helling .. een paar jaren terug deden we dat nog zonder problemen maar dat is verleden tijd) Hier onder de bomen valt het mee en ...'t is hier rustig en vlak om te wandelen.
    Een Brugs gezinnetje komt even langs om te vertellen over hun mooie tocht .. ze raden ons aan zeker Tourtour te doen ... We kennen dit mooie dorpje maar met de kampeerauto??? no way ... veel te smal en we hebben echt geen nood aan gebibber of adrenalineopstoten...we willen het rustig houden.
    Via Aups rijden we verder naar Les Salles en installeren ons voor de rest van de dag aan 't meer.
    Ik haal mijn cursus photoshop boven en genietend van een 5* uitzicht leer ik hoe ik foto's moet rechtzetten... zal van pas komen.
    Laat in de avond verhuizen we naar de camperplek ... oei .. we waren hier nooit in 't hoogseizoen en dat gekrioel is nu ook niks voor ons en... veel loslopende honden.
    We weten een paar km verder nog een andere plaats .. wel nogal scheef maar daarvoor hebben we onze keggen toch.
    De ondergaande zon kleurt de rotsen, de krekels zijn wakker en wij gaan slapen.


    19-09-2007 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    18-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2007 FR 12 naar Le lauzet Ubaye
    Even overleggen langs waar we rijden. 't Ventje wil graag richting Lauteret en daarvoor moeten we eerst al wat bergskens over. De Col d'Allos is van Zuid naar Noord geen optie voor ons (te smal en geen uitzicht) Col du Labouret is OK Daar het hier overal zo druk is en we de Canyon de  Verdon reeds herhaaldelijk deden, rijden we dus  niet via Castellane maar via Moustiers naar Mezet en digne Les Bains.
    In Digne zijn er feestelijkheden , parkings overvol, stapvoets verkeer langs de vele stalletjes. we hebben zelfs de kans om door mijn vensterraam olijven te kopen...
    De route noordwaarts van hieruit reden we al een paar maal maar steeds met slecht weer. we genieten nu dus dubbel. La Javie, Col du Labouret, Le Vernet, Col du Maure, Seyne, Col St jean ... wat draaien en keren maar verder heel gemakkelijk te rijden.
    In St Jean houden we onze "afternoon tea" met een goei tas koffie om even te bekomen. We wilden onder de bomen gaan staan op een brandweg achter de parking en bij 't achteruitrijden ...wat te goed afgedraaid zeker... even de baan wat moeten bijwerken met grote stenen maar we zijn er zonder stukken uitgekomen.
    We doen het dus even zonder die schaduw.
    Van hieruit nog een sprongske van 15 km naar Le Lauzet, één van onze lievelingsplekskes.
    De camperplek aan 't meertje en boulodrome staat vol maar aan 't speeltuintje duiken we onder de bomen. Vermoedelijk voor de laatste keer want men vertelde ons dat  ze hier gaan bouwen...
    De scooter van de auto en we zijn op pad. 't Ventje raapt en plukt hazelnaten .. wil thuis notenbrood gaan bakken zegt hij...
    's Nachts schiet ik wakker ... er zit iemand aan mijn scooter denk ik ... rolgordijnen op maar niks te zien. Even later weer....ons Kaya blaft en springt en verjaagt ....DE KAT...

    De volgende dagen wordt er gewandeld, gelezen en de auto opgekuist....


    ..

    18-09-2007 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2007 FR 13 naar l'Argentière La bessée
    Stralend weer. De bakker in 't dorp is nog gesloten. Ja, zo vroeg zijn we de baan op vandaag...We rijden via Barcelonnette naar Jausiers we een 'restaurant" kopen en neen, geen zaak maar een grote baguette. Tijdens 't ontbijt vergapen we ons aan al dat verkeer en verwonderen er ons over dat zovelen afslaan naar de Col de Bonette (de hoogste van Europa en blijkbaar ook een heel mooie) We willen onze plannen niet weer veranderen maar noteren hem met "een stip" voor de volgende keer.
    De Col de Vars is een aangename bergroute. Op de pashoogte worden we geschroeid door de zon en de wind.

      .   


    Vars centrum is langgerekt en vooral een skioord.
    In Guillestre willen we een overnachtingsplaats zoeken maar dat valt dik tegen... ligt tegen de helling geplakt en dus steile straatjes, druk verkeer en op de grote parking staat een circus. We rijden aan de andere kant het dorp terug uit. We willen wel graag een plekske vinden voor Briançon.
    De route volgt de Durance en hier en daar zijn vertrekplaatsen voor kayaks.
    We rijden wat rond in Argentière waar veel mooie parkeergelegenheid is maar wij ontdekten nog een parking aan 't water waar wedstrijden georganiseerd worden. Nu, heel rustig...met een boom om onder te staan, een beek voor de Kaya, mooie wandelwegen... meer moet dat niet zijn.


    . . . . .. .

    17-09-2007 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2007 FR 14 Via Col du Lauteret , Galibier, Télégraphe, Col de la Croix de Fer, col du Glandon
    De dag starten we met een flinke wandeling en genieten van de nog frisse ochtendlucht. Strak blauw zonder één enkel wolkje en ze beloven ons een hete dag.
    We rijden nog steeds langs het Parc Nat des Ecrins en genieten van het uitzicht. Briancon, zoals het bij een levendige stad hoort, druk verkeer.
    Door de vallei van de Guisane en zien veel Italiaanse Motorhomes die huiswaarts rijden .. voor hen zit het verlof er op en dat is te zien want op de parking in Le Monétier is ruimte zat.
    De Col du Lauteret is van Oost naar West zeer gemakkelijk te rijden en we zitten op 2059m voor we er erg in hebben. We vinden een plekske met een 5* uitzicht om onze tafel te dekken en eten met zo'n uitzicht smaakt eens zo goed.
    Voor wie het interesseert achter het hotel aan de zuidkant is een heel mooie plek om met de camper te staan ... het is wel even hobbeldebottel rijden en de wei is alles behalve plat maar het uitzicht is onvergetelijk... doen, zolang ze het daar nog tolereren...Wat lager aan de Z/W kant is er een vlakkere parking waar men beschut staat maar... beperkt uitzicht natuurlijk. En wie weg van alles wil in Villar d'Arene richting camping rijden en onder de bomen aan 't riviertje....wel opletten bij regenweer voor vastrijden.
    Het is stralend weer dus nemen wij de Galibier er bij. Hier is heel wat meer stuurkunst vereist om de top op 2646m te bereiken .. zeker als men niet de tunnel neemt. Er is een kleine parking aan de linkerkant...
    De afdaling is gewoonweg "genieten" van een prachtig uitzicht ... soms voelt mijn borstkas wat te klein aan... zo mooi.. (het verschil: bij 't klimmen ziet men veel baan en een beetje omgeving, bij 't dalen is er meestal onbeperkt uitzicht)
    Maar ... er komen zwarte wolken opzetten ...geen goed idee om in La Rivine aan de beek te gaan staan. We zoeken ons een plaatske in Les Verneys waar we nog het gezelschap krijgen van 3 andere campers. Ook bij 't binnenrijden van Valloire is er rechts een mooie parking maar daar zijn feesten en 't centrum afgesloten, dus parking vol vandaag.

    Deze nacht heeft het goed geregend. We staan midden in een plas. Dus eerste werk de auto wat verplaatsen zodat de Kaya niet direct een bad neemt.
    Het is nog steeds fel bewolkt en we hebben niet veel zin bergroutes te gaan doen. Bij de baker weten ze ons te vertellen dat voor de volgende dagen ook regen op 't programma staat. Hier dus blijven spreekt ons ook niet aan.
    We wagen het er dan maar op. Bij de afdaling van de Col du Télégraphe rijden we een stuk door de mist....gelukkig heel weinig verkeer.
    In St Jean de Maurienne komt de zon er door. Dus toch maar naar boven rijden.
    Er zit een omlegging op en dat wordt een avontuur. Ze zetten ons rond langs Albiez en dat hadden we in 't begin niet door ... er stond wel détour maar dat was het dan.. niet langs waar.
    De route wordt vlug heel smal en mekaar kruisen niet eenvoudig. We rijden ook tussen bomen en hebben dus ook geen plezier van uitzichten. Na een 10tal km komen we in wat bewoonde wereld en wordt de baan ook breder. Te vlug gejuichd want voorbij La Cochette is de baan weer zo breed als de auto...Maar we deden het in de goede richting want komende van 't zuiden is het ook nog heel steil.
    Terug op de hoofdbaan valt het mee tot St Sorlin en dan is het weer smal tot de pashoogt ..gelukkig komen we maar één wagen tegen met een bestuurder met angst ...een Nederlander met zijn hele gezinnetje..We vertellen hem over de toestand van de omweg en hij  verkiest terug te rijden wat ook geen sinecure was, achteruit tot op een plaatske waar meer ruimte was om te keren. En mijn ventje, die blijft daar altijd rustig bij... alles lost zich op als ge met mekaar praat en voorzichtig blijft ...ik krijg veel vlugger de bibber.
    We dalen een beetje en staan aan de voet van de Glandon..het is nog geen km de D927 op en 16m hoogteverschil .. doen we dan maar. En daar openen de hemelsluizen...
    De afdaling van de Croix de Fer is een mooie ruime baan met uitzichten waar we niet kunnen van genieten door de laaghangende wolken. Zelfs de koeien verkiezen de asfaltbaan ipv door het drasserige gras te ploeteren.
    Aan de Lac de Grd Maison is er aan de noordkant beneden aan 't meer mooie parkeergelegenheid maar vermoedelijk niet ideaal met dit weer. Aan de barrage is ook een parking met orientatiepaneel en wat uitleg. Zonde van 't weer ..... al komt er af en toe een waterzonneke piepen.

    .


    We overleggen ... drinken een tas koffie ... beslissen om toch maar verder te rijden. Door de Défilé de Maupas; de kleine wandeling naar de waterval kan ons niet lokken.
    In Le Rivier d'Allemont en aan de electriciteitscentale zijn ook mooie staanplaatsen maar 't ventje heeft zijn zinnen gezet op l'Alpe du Grand Serre, nog zo één van onze lievelingsplekjes.
    Waren we toch maar in Allemont gebleven.... Halfweg de beklimming komen we weer in de mist terecht. Op de parking is ons lievelingsplekske nog vrij. 't Ventje koppelt aan voor de electriciteit en heeft een praatje met de buurman camperaar... ze zitten hier al een paar daen in de mist... dat belooft.
    Een uurtje later trekt de mist nog meer toe. We zien met moeite de auto die op 5m van ons af staat.
    Killig en vochtig en .. we steken de verwarming aan.

    We worden wakker, trekken de rolluiken op en... duiken weer onder de dons. We zien geen steek buiten.
    Gaan we door de mist naar beneden rijden of kijken we het een dagske aan. Hier blijven dus want gisteren hebben we genoeg gereden.
    We maken het gezellig binnen .. gaan alleen buiten om de hond uit te laten ... lezen, yatsen, ik haal mijn cursus photoshop boven en aangezien we aan de paal hangen ook mijn laptoppeke ..foto's rechtzetten, kleur vervangen....met dank aan Avia Dina ...De koffie vloeit met sloten, de voorraad koekskes slinkt ... we verwennen ons bij 't avondeten.
    Uiteindelijk was het een rare maar toch gezellige dag. We gaan slapen in de hoop van .....

    Maar als we 's morgens onze ogen open doen is alle hoop op beter weer vervlogen.

    16-09-2007 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    15-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2007 FR 15 naar St Paul Lez Durance tot St André les Alpes
    Een paar dagen slecht weer volstaat. 't Ventje denkt dat als we een paar honderd meter dalen we uit de mist zijn. En hij had gelijk In Le villard is er van mist geen sprake meer en in Corps komt zelfs de zon er door maar 't is frisjes. We beslissen de voet op de gas te houden en weer zuidwaarts te rijden naar de Provence waar het weer toch stabieler is.
    Niet veel te beleven vandaag ... we rijden, stoppen en rijden verder. Een muziekske, een drankske en een knabbeltje. Het is geen autostrade maar we vorderen toch goed.
    Col Bayard, Gap en om daar door te rijden krijgt men een echte sightseïng.We vervolgen de Route Napoleon tot Sisteron. Daar is aan de noordkant een nogal drukke parking met een service punt maar wel goed gelegen om 't stadje te bezoeken.
    In Volonne verlaten we de Route Napoleon , stoppen even aan de rotsen in Les Mées, zijn blij dat de zon nu volop schijnt en 't zelf redelijk warm is en rijden via de D4 verder... een rustig baantje maar wel zeer geaccidenteerd en niet echt een baantje om kilometers te vreten.
    St Paul Lez durance .... hier zijn we weer.

    Na een 3tal dagen krijgen we weer de kriebels.
    Even gaan kijken of langs de route naar Ginaservis en Montmeyan de druiven al geplukt zijn .. neen dus .. dan helpen wij even (sorry) De route van Montmeyan naar de westkant van Lac de Ste Croix is aangenaam en rustig rijden. Fontaine en Baudinard vonden we prachtig. Dit laatste heeft een zeer smalle hoofdstraat maar er is éénrichtingsverkeer. Richting meer is er aan de linker kant een parking.
    De afdaling naar de barage en 't meer geeft mooie uitzichten.
    Ste Croix de Verdon en zeker de camperplek konden ons niet bekoren... een echt toeristencircus brrr
    Ook de route verder langs het meer is wel groen aangegeven maar vonden wij niet zo bijzonder. de afdaling naar Moustiers was dan weer andere koek - niet aan te raden met iets groter dan een kleine camionnette .. smal, steil (16%) en heel korte op mekaar volgende bochten. Gelukkig rijden we bergaf want in de andere richting zouden we het wel halen maar  't ventje zou zweten denk ik.
    We rijden de noordroute van de canyon du verdon en er is veel volk op de baan. We stoppen om te eten en willen verder naar rustiger oorden. In La Palud s/Verdon vertrekt de route des Crëtes. we deden die reeds herhaaldelijk en is zeker een aanrader - er is ook éénrichtingsverkeer wat het een gemakkelijk te rijden route maakt. In La Palud is langs de hoofdbaan een parking in terrassen aangelegd maar wij vinden het veel aangenamer aan de speeltuin waar de baan doodloopt.
    Wij rijden verder, stoppen af en toe om de kunsten van de kayakkers te bewonderen, genieten van 't uitzicht voor we Castellane binnen rijden en zijn wer ontgoocheld hoe dit vroeger zo mooie plaatsje door de massale toeloop zo verloederd is.
    We hebben heel goede herinneringen aan de vallei d'Allos (aan de col wat minder) en willen er graag weer nartoe.
    Ze geven heel goed weer voor de Maritieme alpen en we twijfelen niet. Langs de Lac de Castillon en de electriciteitscentrale naar St André les Alpes.
    Hier in 't centrum is een service punt maar de parking is daar nogal scheef.
    Nabij het centre de voile is er een parking en als men zich niet op de landingsrichtig plaatst maken ze (tot nu toe) gen probleem. Een beetje verder langs het kantoortje en achter de camping is er ook ruime parkeermogelijkheid met veel bomen maar weinig uitzicht.
    Het is een mooie wandeling naar 't dorp.
    Ook hier goed voor een 3tal dagen.


    . .

    15-09-2007 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    14-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2007 FR 16 naar Colmar les Alpes
    We rijden verder van de vallei d'Allos in en volgen de loop van de Haute Verdon. Volgens mij één van de aangenaamste valleien. Onderweg kleine, aangename dorpjes en rustige parkeermogelijkheden. We rijden slechts 28 km en zijn in Colmar les Alpes, een Vauban stadje en dus ommuurd.
    Er is een mooie parking met zon of schaduw naar keuze alleen, ze ligt er nogal scheef bij. En zoals altijd als er veel ruimte is duurt het wat voor we het, volgens ons, ideale plekske hebben gevonden.
    De keggen zorgen dat de pannen op 't vuur blijven staan, 's morgens worden we wakker met de zon in 't bed, op 't heetst van de dag zitten we in de schaduw, ons Kaya kan kiezen tussen gras, zand en asfalt, 't ventje heeft ruimte zat om zijn stoel buiten te zetten en ik heb zelfs van binnenuit een prachtig uitzicht...lijk God in Frankrijk dus: ons huisje bij en heel die mooie omgeving onze tuin overgoten met een stralend zonneke.
    Van hieruit vertrekken vele wandelingen en kan men ook aan canyoning doen ... De waterval ligt op een half uurtje van de parking, de andere wandelingen zijn uitgedrukt in uren of dagen....niks meer voor ons dus.
    Het stadje zelf vind ik heel mooi. Het oude deel met smalle straatjes. Er rond een oude burcht, een parkje en heel veel groen. De bakker is een vakman en het woord dieet wordt voor een paar dagen geschrapt.
    Na een paar dagen moeten we gaan rijden want de batterijen van mijn scooterke staan laag (ze nemen te veel energie op om ze te vullen alleen met de zonnepanelen) Het is slechts 24km tot La Foux d'Allos waar de beklimming van de col begint (en die staat absoluut niet op ons programma)
    Allos en La foux doen een beetje spookachtig aan. Het zijn echte skioorden en in de zomer kunt ge de mensen op beide handen tellen. Er is een kleine maar mooie camperplek rechts voor Allos maar ze lag er zeer onverzorgd bij en het service station is juist links achter de tunnel maar.... opgelet want heel nauw en moeilijk om te draaien. Nabij 't schooltje is er ook een aangename parking. In La Foux zijn er grote parkings aan de skiliften met betalend service station, maar ook hier geen enkel plaatsje vlak.
    Vanuit Allos kan men naar het Lac d'Allos maar de route is smal, heel veel scherpe bochten en hellingspercentages tot 20%. We doen het deze keer niet ..absoluut geen nood aan spanning...
    We rijden rustig terug naar colmar, alle batterijen goed gevuld.

    . . . . . . . . .

    14-09-2007 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2007 FR 17 naar Annot
    De route van Colmar naar Guillaume heeft gedeelten van -2m breed en is dus niks voor ons.
    We hoorden van zwervers onderweg dat Annot aangenaam is en we willen daar dan graag eens gaan kijken.
    We moeten terug tot St André les alpes want de route via de Col St Michel is afgesloten wegens grondverschuivingen.
    We gaan eerst nog naar de markt en naar de bakker. We laten ons verleiden tot de aankoop van olijven in alle soorten en tapanades van olijven, tomaten enz.
    't Is bijna middag als we vertrekken en we stoppen dus nog eens in St andré om wat te eten en platte rust te houden.
    Nog 25 km via de verbindingsas Grenoble-Nice. Drukker verkeer dan dat we de laatste tijd gewoon zijn maar de mooie omgeving maakt er toch een aangename rit van.
    In Annot moeten we even goed uitkuiken om de camperplek te vinden. Ze ligt wat buiten en boven het centrum. Heel rustig. op de wei (keggen doen goed dienst) met wat bomen, waterkranen en dump en grote wasbakken.
    We vinden een plaatske naast het wandelwegske naar 't centrum en hebben een mooi uitzicht. Niettegenstaande er toch een deel kampeerauto's staan is het er heel rustig. Een paar hebben de was uithangen en dat brengt ook ons op ideeën.
    Het stadje beviel ons meer dan 100% Mijn scooterke moest wel puffen... en de bakker?? gelukkig hadden we onze voorraad in colmar ingedaan... (vermoedelijk waren we te laat op de dag en was het er eentje uit zijn overschot van gisteren???) De volgende keren gingen we wat verderop onze voorraad indoen.
    Smalle en soms steile straatjes met overbruggingen, hier en daar een beekske en wasplaats .. de straatjes met trappen mocht 't ventje alleen doen haha
    Ook weer goed voor een 3tal dagen - we willen graag blijven maar willen aan de andere kant ook nog veel nieuwe dingen ontdekken.
    Een stadje waar we zeker zullen terugkomen als 't God belieft


    13-09-2007 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    07-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Griekenlandnajaar 2006
    Griekenland najaar 2006

    Het vertrek
    We zijn er mee weg - see you in 2 months - vanaf morgen maken we de Europese wegen weer wat drukker ... geen peceke, geen krant, geen macabere nieuwsberichten, geen verkiezingen ... gewoon rustig wakker worden, door 't raam loeren om te zien of 't zonneke schijnt, opstaan als we zin hebben, kijken naar bootjes en inslapen op 't geklots van 't water en luisteren naar de vogels en 't ruisen van wind in de bomen - eten als we honger hebben, in slaap vallen op een boek ... uren naast mekaar zitten zonder de nood om te praten ... SAMEN GENIETEN VAN 'T LEVEN zolang het ons gegund is.
    Oh ja, we mikken op Griekenland.. of we er geraken??? Hangt af van 't weer en de plekjes die we ontdekken en of die ons al of niet kunnen bekoren. Niks moet, alles kan....
    Salukes


    In tegenstelling met het voorjaar rijden we nu met een prachtig weertje door de Dolomieten - we stoppen regelmatig en genieten van al dat mooi's vooral
    Valle di Landro - Meer op de Rienza

    We stoppen op de camperplek in Misurina. Er staat slechts 1 collega Italiaan. Even groeten maar Babel legt ons beperkingen op. Pa gaat de nodige boodschappen doen nl. dumpen en de watervoorraad aanvullen


    Een prachtig wandelgebied en 't ventje en de Kaya gaan een stapke doen. En het blijft stralend weer

    De auto route naar boven is prachtig met heel mooie uitzichten herinneren we ons van vele jaren terug. Vermoedelijk is het nog even mooi maar er hangt nu een prijskaarte aan: 30€ om te mogen doorrijden. Vinden we veel te veel en draaien met een grote bocht terug dalwaarts

    Een heel mooi meer waar het in 't hoog seizoen enorm druk kan zijn. Nu zijn er hoogstens een paar tientallen toeristen en we kunnen genieten van de pracht en de rust  

    Wandelen in het Marmarole gebied nabij Cortina d'Ampezzo is een lust.

    07-12-2006 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (48 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.overtocht Italië Ancona naar Griekenland Igoumenitsa
    We naderen Venetië.
    Het is laat in de namiddag en we zoeken ons een overnachtingsplaatsje in Mogliano want we vermoeden dat de ticket offices van de ferrymaatschappijen wel zullen gesloten zijn tegen dat we aan de haven geraken.
    't Ventje weet te vertellen dat het een aangenaam plaatsje is maar dat ik best thuis blijf ...druk werkverkeer en hij wil niet dat ze nu al mijn scooter kapot rijden (en ikke?) en de stoepen zijn te hoog.
    Geen zorg: we sleuren 40 boeken mee en 6 verschillende handwerkjes.
    Na een heel rustige nacht naar de haven.
    Venetië: We proberen kort bij het gebouw te komen waar gehandicapten P zijn .. een lachertje, 4 kleine plaatsjes die wel leeg zijn maar niet op te geraken omdat er gewoon dubbel voor geparkeerd is ... we zijn dus wel degelijk in Italië (zullen nooit op een voorbehouden P staan want dat komt hun duur te staan - of ze de toegang blokkeren hindert niemand) Ik word gedropt en 't ventje gaat zich verderop parkeren.
    We zouden met Minoan willen varen omdat die van venetië ook naar Corfu gaan. Vandaag geen plaats meer en morgen?? ja, dat weet ze niet daarvoor moeten we morgen terug komen. U zegt mevrouw?? Werkt uw peceke niet of te lui om te kijken?? En dan morgen weer hier staan en geen plaats?? In 't plat vlaams .... Ze bekijkt me of ik van Timbouktoe kom. Als ik een papier pak en de naam noteer die op haar kaartje staat gaat ze plots toch kijken ... no thanks lady - to late. Hoop dat ze vandaag een beetje 't zuur heeft. Slecht karakter van mij maar 'k krijg de broebbelen als ze me zo behandelen en ... 'k zit in een rolstoel hé dat zijn dus toch allemaal debielen.
    Dan maar naar Anek, maar die hebben geen camping open deck meer vanuit Venetië. Vanuit Ancona wel en ze kijkt het voor ons even na. Er zijn groepen geboekt, morgen is er nog wel plaats maar we kunnen best toch even checken of het vandaag niet meer lukt.
    Zogezegd zo gedaan. We rijden zuidwaarts. Iets voor Ravenna hebben we nog een 10tal kms slechte weg, de rest is al hersteld. Vanaf Ravenna was 't in 't voorjaar hopeloos dus we beslissen hier maar de autopista te nemen. Vinden we doorgaans zonde omdat ge niks anders moet doen dan gasgeven en er doorgaans weinig te zien is maar zo halen we Ancona nog tijdig om de afvaart van vandaag te checken.
    Ik laat het genot aan 't ventje en haal mijn haakwerk boven. Ja, 'k ben aan de zoveelste zak bezig gehaakt van plastiek winkelzakjes  ...
    Ancona: ook hier druk bezette p aan de ticket office. Ik word gedropt maar ze kunnen ons vandaag niet meenemen op open deck, er zouden nog genoeg plaatsen vrij zijn maar een duitse groep heeft al de plaatsen gereserveerd.
    's Anderendaags kunnen we wel mee en ze schrijven onmiddellijk de tickets uit ook al is het er druk ... service dus.
    We rijden terug een paar kms noordwaarts en parkeren op het strand - van de eerste keer goed. Al wie er ooit met een MH op uittrok weet wat dit betekent: zonder veel kommentaar van de bijrijder over tever of tekort, te schuin of wat dan ook en zonder in 't mul zand te komen.
    De Kaya kan buitelen, 't ventje met ogen toe genieten van 't zonneke, ik in mijne zetel met mijn boek.

    Bij 't wakker worden de rollo's naar beneden - 't zonneke schijnt binnen - we draaien ons nog eens om maar te mooi om lang te blijven liggen.
    Rond de middag vertrekken we naar de haven.We krijgen een goed plaatsje op de boot.
    De overtocht verloopt heel rustig.


    Goed aangekomen op Griekse bodem.
    We sturen een berichtje naar onze vrienden die reeds een paar weken hier zijn dat we naar Sagiada gaan voor de eerste dagen.
    's Avonds telefoon dat zij in Plataria staan een 30 km meer zuidwaarts. Zullen hun daar morgen treffen.
    De dingen waaraan we ondervinden dat het herfst is : vliegen en muggen. Deurgordijn wordt heel vlug voorgehangen en de vliegenmepper boven gehaald. Opletten de volgende dagen dat we niet teveel onder bomen of nabij waterplassen gaan staan.
    Sagiada vinden we heel aangenaam, rustig en deze tijd van 't jaar zijn we hier de enige toeristen.
    We waren hier ook een paar dagen in 't voorjaar en dz Griekse koffie komt er al heel vlug aan.

    06-12-2006 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (20 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    05-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Corfu
    naar Corfu

    We hebben een dagske doorgebracht met onze vrienden in Plataria aan het strand. Nogal veel muggen onder de bomen en we plaatsen ons aan de overkant van de straat waar we nog even kunnen genieten van het zonneke.
    's Morgens na het afscheid vertrekken onze vrienden zuidwaarts, wij terug naar Igoumenitsa.
    Om de paar uur zijn er boten naar Corfu: Corfu stad en Kelimmi op de zuidpunt van 't eiland. Vermoedelijk is dit laatste erg rustig en ... 't kost ons 20€ minder. De boot is er al en 't is vlug, vlug.
    Achterwaarts de boot op en de klep gaat reeds toe voor we fatsoenlijk stil staan. De pier in Kelimmi is een stuk buiten 't centrum. Er is een cafeetje, een ticket box en een heel grote parking. Wie hier tevoet aankomt moet blijkbaar maar zien hoe hij in 't centrum geraakt.
    Wij willen eerst het zuidelijkste tipje doen en... na een half uurtje heb ik al heel veel zin om terug naar de ferry te rijden. Kavos
    lijkt wel een hippie oord, cafeetjes met open terras en ligzetels, overal grote TVschermen en filmvoorstellingen, verhuur van fietsen(matig), moto's en quads, en overal reclame voor "foam sex". De muziek knalt er door de smalle straten. Nieuwsgierig rijden we toch tot de uiterste punt waar een heel mooi plaatsje is om te staan ware het niet dat de jeugd er stoned rondhangt.
    We zijn dus even vlug terug in Kelimmi en rijden noordwaarts.
    We vinden een parking boven een mooi strandje:
    Gardenas beach.
    Minibusjes brengen de hotelgasten tot hier. Eens deze vertrokken zijn hebben we de wereld weer voor ons alleen.


    We rijden verder noordwaarts gelukkig dat niet alles lijk Kavos is.
    Overal is men bezig met de olijven oogst: netten uitleggen, takken schudden, vruchten vergaren. Hier en daar stoppen we even en in de namiddag vinden we een rustig plekske aan een klein strand  Gouvia. De hotelletjes hier zijn meestal verlaten. De ligstoelen staan er verlaten bij. Hier en daar een familie met kinderen.
    Ons Kaya heeft het gezelschap van een roedel honden die hier rondzwerven en door zowat iedereen gevoed worden. Ze wegjagen helpt maar voor even. Gelukkig schrikken ze wat van de venijnige blaf van de Kaya en vertrekken ze ( ben een beetje bang voor vlooien) 't ventje gaat wandelen en ik haal mijn handwerk boven.
    's Avond wordt het ineens druk. Op 't hoekske gaat de bar open. We hebben geen zin om dit plekske te verlaten en schuiven alleen wat op naar 't ander eind van de parking ... in de hoop dat de vrijende koppeltjes in de auto's minder lawaai maken dan de disco. Uiteindelijk valt het allemaal mee en zijn de laatste auto's vertrokken voor ik om middernacht mijn boek sluit. 't Ventje en ons Kaya snurken tegen mekaar op.


    We rijden op de flanken van een mooi kustgebergte in het Noord-Oosten. Aan de andere kant van de plas ligt Albanië en zoals reeds enkele vorige keren hebben we het gevoel dat we volgende keer toch over land door dit intrigerend land moeten rijden. Moet enorm mooi zijn van natuur.Van Corfu stad is er een ferry naar de overkant. Veel toeristen doen het dan ook als daguitstap.
    Zouden hier ook mensen met bootjes oversteken, of al zwemmend naar een beter leven willen? Wat zijn wij toch gelukzakken en we zijn er ons nochtans veel te weinig van bewust.



    Noord Corfu vinden we mooi al zijn de vissershaventjes ook in deze tijd van 't jaar druk bezocht door toeristen. Vooral veel mensen die op hun boot leven doen blijkbaar de haventjes aan.
    Kassiopi is klein maar heel gezellig. De doorsteek naar het haventje smal en we moeten goed opletten nergens geen terrasje mee te nemen. Het parkingske dat we van veraf hadden gezien lijkt van kortbij toch niet dat te zijn. Overal afval gedropt en geen enkele Griek die zich daaraan stoort ... wij wel.
    Aan de andere kant van het stadje is een vissershaven met grote parking. Een nederlander ligt er met zijn boot en blijkbaar voor lange tijd. Op de kade heeft hij rudimentair een tafel gemaakt met daaronder zijn generator; satellietantenne hangt aan de boom; wat verder tussen de stenen heeft hij ook een kookplaats. We houden hier onze siësta


    De noordelijke kuststrooks kon ons niet zo echt bekoren. In Roda zijn er heel wat rustige plaatsjes om te staan. Op een paar honderd meter zijn we al herhaaldelijk aangesproken doen Vlamingen die hier op hotel zijn. Plezant om even te praten en wat nieuws te horen van ons landje maar we hebben geen zin ons in een soort Benidorm onder te dompelen.
    Ag Astrakeri kon ons wel bekoren. Het weer is ondertussen wat omgeslagen en 't drijgt te regenen we zijn dus blij op harde bodem te staan aan het haventje al is er een heel leuk plekje aan 't strand.
    Sidari lijkt wel de tegenhange van Kavos alhoewel hier met welstellende toeristen. We rijden eens rond, wandelen wat rond en zoeken daarna ons heil in de bergen.
    Arilas laten we liggen en dat blijkt later van een andere camper wel een vergissing te zijn. Reden misschien om hier later nog eens terug te komen.
    Naar Angelokastro. Route er naartoe OK alhoewel soms steil en zeer smal. Ontgoocheling, eens daar is het nog ver stappen naar boven waar de site gesloten is. Op de kleine parking veel auto's en veel volk. We zijn de engelsen dankbaar die de weg voor ons een beetje vrijmaakten en een oogske in 't zeil hielden dat we niet 't bergske af gingen.
    Op de route naar Paleokastritsa heeft men mooie uitzichten vooral dat op het dorpje zelf. Alle bussen stoppen er en het is er een drukte van belang ...


    Een serieuze afdaling met uitzichten en af en toe redelijk smal brengt ons op een parking aan 't water (wat verder is ook een grote drukke parking waar de bussen hun lading lossen).
    Er vertrekken boottochtjes naar de grotten. Tevoet kan men de heuvel op naar 't heiligdom.
    Eens 16u is zowat iedereen verdwenen, alleen de restaurantjes hebben nog wat klanten.
    We gaan 's anderendaags ook nog een kijkje nemen aan de andere kant aan de haven. Van hier vertrekken boten met glazen bodem zodat men wat beter kan zien wie en wat er allemaal in deze zee leeft (al vraag ik me af of er nog veel te zien valt - Grieken hebben jaren de zeeën bestookt met ontploffingstuigen om zoveel mogelijk vis boven te halen zodat ze nu leeggevist zijn, vissers nog zelden met een fatsoenlijke vangst binnenkomen en ze voor verbruik vis uit Spanje en Marokko invoeren - verse vis in de restaurants is dan ook heel dikwijls al even onderweg geweest over land)


    Op de heenreis waren we maar even gestopt in Benitses. We gaan er nu onze schade inhalen. Het is er heerlijk staan aan de haven. Een licht briesje mildert de hitte maar houdt vooral de muggen een beetje weg. Het is een gezellig stadje. We blijven hier dan ook heerlijk een paar dagen rondhangen en hebben vlug contact met de bevolking die 's avonds hun stapte komen doen langs de waterkant. Ook Vlamingen voelen zich hier blijkbaar thuis.
    We proberen hier ook herhaaldelijk onze vrienden te bereiken maar 't lukt niet, noch met de gsm noch met de telefoon en 't internet café gesloten in 't laag seizoen

    Zuidwaarts nemen we nog even de afslag naar Beach Alonaki via de arch. site van Gardiki. We geraken niet tot aan 't strand want de weg vinden we te slecht en de takken van de olijfbomen zwiepen langs alle kanten tegen de auto. Ook aan Lago Korissia hebben we blijkbaar niets verloren. Ge kunt er gerust staan maar 't zegt ONS niks. Waarom? dat 'k het niet weet.
    In Agh Georgios zuid van het meer voelen we ons goed. Allé we rijden wel eerst eens vast in 't zand want einde van de baan moeten we keren en 't ventje gelooft dat het wel in ene keer lukt en er hebben toch al veel auto's op 't strand gereden. Ja, ja ik voel de wielen zakken, 'k blijf stil zitten en zwijg als de dood. Buiten kijken een paar toeristen bedenkelijk om, wij bekijken mekaar en schieten in een lach. Wagen uit, vuilblik mee om te spitten, voetmat om er onder te leggen. We krijgen gelijk hulp van een koppel Canadezen en een strandwachter. Wat stenen bijgelegd, wat heen en weer wiegen, een forse duw en.. we zijn eruit. "Dat doe ik nooit meer" zegt 't ventje maar dat gezegde heb ik toch al verschillende keren gehoord.
    We vinden een mooie parking nabij de speeltuin en 't kapelleke. Waterkraantje om onze voorraad weer eens aan te vullen. Goed voor een paar mooie dagen (zelfs de bakker stopt als hij ons ziet staan)
    Willen we ook nog wat anders van Griekenland doen moeten we ons toch wat meer geen verplaatsen.
    Vandaag rijden we naar Petriti en onderweg is 't druk in de olijfgaarden. Het stadje heeft een bedrijvige vissershaven. Even voorbij nestelen we ons aan een keienstrandje. Wel vissersboten maar in 't heel oord geen verse vis te krijgen.


    Morgen willen we de oversteek doen. We zoeken dus een plaatsje niet ver van de haven.
    We rijden naar de stranden van Lefkimi, eigenlijk zijn het 2 kleine nederzettingen maar de namen ben ik glorieus vergeten. We rijden langs een verbindingskanaal waar veel kleine vissersbootjes liggen. Voor de nacht vinden we een plaatsje aan het vissershaventje dat door God en klein pierke verlaten is, zelfs geen loslopende hond en dat is zoiets als een mirakel in Griekenland. Ook het strand ligt er totaal verlaten bij, maar voor wie het interesseert een heel goede parking.
    Aan de ferryhaven ligt er reeds een boot aangemeerd - ticket office gesloten - de gast in 't cafeetje doet of hij onnozel is, de eerste griek die we tegenkwamen die niet vriendelijk was.
    We wachten wel af. Als er na een tijdje een andere ferry aanlegt gaat het ticket kotje open. Even in 't verweer als ze ons meer willen aanrekenen. En als onnozel weg maar goed hardop tegen mijn ventje in 't engels zeg dat we dan wel een ticket op de boot nemen is het van slag OK OK en krijgen we het aan dezelfde prijs. (mé alle toeristen maar ni mé de deez hé)
    Op de boot ook nog een nieuwe ervaring: achteruit erop zijn we al gewoon maar nu heel achteraan de helling op ... ikke bang ... houden de remmen dat? wat als we naar voorschieten en die voor ons rammen? Kan het juiste hellingspercentage niet schatten maar 't was serieus. Met massa's adrenaline die door mijn aderen raasde zijn we toch veilig aan de overkant geraakt. Volgende keer hebben ze ons niet meer ... achteraan aanschuiven, maar misschien is 't dan weer wat anders.



    05-12-2006 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    04-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Plataria
    Plataria

    We zijn terug in Plataria en we plaatsen ons op 't einde van de pier om zo weinig mogelijk last te hebben van vliegen en vooral muggen.
    Het is wel wat smal om te draaien maar met een aantal "pasop"'s lukt het - kop richting lantaarnpaal (moest hij gaan rijden ramt hij de paal ipv in zee te duiken - één van mijn nachtmerries)
    Rondom ons water en 't plekske voor ons alleen. We genieten, luieren, lezen, knutselen, rijden eens naar 't dorp en gaan wat internetten. Elke morgen onze verse portie vis. De tijd vliegt om.
    Volgende keer zeker ook een vislijntje meebrengen ...
    We horen over noodweren in de rest van Griekenland en iedere avond komt een inwoner op zijn wandeling langs om ons te verwittigen "hier gutes wetter, bleiben"
    's Zaterdags grote drukte. Een Engelse groep zeilers komt aanleggen, einde van hun verlof. De mensen van 't agentschap hebben het druk om alles weer klaar te maken want de volgende dag vertrekt de laatste groep voor 't seizoen.
    Daardoor vindt ook een Duitser met zijn mooie catamaran geen aanlegplaats. 't Ventje helpt hen aanmeren - ze moeten wel nog gymnastiek doen om aan land te komen. Heel gezellige mensen en 't klikt nogal goed. We lenen ons trapke om het hen wat gemakkelijker te maken. Ze hebben ook veel reisverhalen bij en dat versmaden wij niet.
    Als ze vernemen dat wij nog nooit gezeild hadden nodigen ze ons uit, maar 't ventje heeft geen zeebenen en een zeer gevoelige maag en bedankt maar ik neem de uitnodiging graag aan. Het was een heel fijne dag.
    Een paar dagen later wuifden we ze uit en wensen hun nog veel vaarplezier en mooi zeilweer.

    04-12-2006 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    03-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lefkas en Kefalonia
    Lefkas en Kefalonia

    We bleven nog nooit zolang op dezelfde plaats staan maar nu is het toch wel geweest. We willen ook nog een ander stukje Griekenland zien.
    We nemen de kustweg zuidwaarts. We rijden toch nog even Syvota
    in. Een mooi oord met een parking onder de bomen vooraan rechts. In 't centrummeke zelf geen parking. Aan de haven is ook parking maar verboden te staan en, 't is aan de straatkant. Aan het zuideind van 't dorp is een wasserij.
    Amoudia
    was ons in 't voorjaar goed bevallen en we gaan eens kijken. Lijk we de grote baan verlaten valt onze frank, 't zal er niks zijn met al dat stilstaand water hier in de lagune en, zo was het ook. Vliegen en nog eens vliegen. Aan 't kanaal staan een 3tal duitse campers maar niet van 't soort die anderen graag zien komen. We stoppen om iets te eten en we krijgen direct bezoek om te zeggen dat "zijn vriend" straks terug op dit plekje komt staan. Zo van die MH bezitters die denken dat de wereld hen toebehoort en dan ga ik stijgeren. Sorry, ik versta geen Duits (haha) Dan maar met veel gestes en ik trek mijn schouders op. Hij druipt geërgerd af.
    We zetten de stoeltjes buiten en dekken de tafel maar zijn even vlug weer binnen door de vliegen.
    Als zijn vriend er aankomt zijn we benieuwd - we krijgen weer bezoek en hij vraagt ons in 't engels op te schuiven omdat hij hier naast zijn vriend wil staan. In 't "duits" geantwoord dat deze plaatsen vrij zijn voor iedereen, gratis aangeboden door de gemeente en dat geen Duitser moest beslissen wie waar mocht staan, maar dat hij geluk had daar wij niet zinnens waren hier te blijven, zeker nu we ervaren hadden hoeveel vieze vliegen er zaten. (soms kan ik het mij niet laten die arroganterikken effe te pesten) Rustig verder gegeten en daarna opgebroken.
    Verder langs de kustweg. Ligia
    heeft een klein haventje met een parkingske. We weten echter dat iets verderop aan de stranden veel plaatsjes zijn waar ons Kaya ook in 't zand kan buitelen.
    De volgende dag naar Preveza
    . Zijn hier steeds voorbij gereden maar willen nu toch even het stadje in. 't Begint goed maar als we wat verder wegens éénrichting door de hoofdstraat moeten waar een ongeval is gebeurd zitten we vast. Nooit zo'n oploop gezien en niemand die uit de weg gaat voor de ziekenwagen. Ze verdringen mekaar zelfs als de gekwetsten al opgeladen zijn zodat ze de deuren niet kunnen sluiten ... nooit gezien. 't Duurt nog een tijdje voor het zich oplost want niemand wil wijken voor een ander en het blijft een kluwen.
    De jachthaven is enorm groot en er is veel parkeergelegenheid maar voor de nacht willen we hier niet blijven; vermoedelijk de hele nacht gerij.
    Door de tunnel richting Lefkada
    . We stoppen voor de brug die het eiland met 't vasteland verbindt. Een mooi plaatsje aan een oude site, oude wijncooperatieve en naast 't kanaal waar de zeilers wachten tot de brug opengaat. Mooi om zien.
    In de late namiddag rijden we verder rond de stad langs de stranden die er verlaten bij liggen. Heel in de verte zien we een paar campers in de duinen staan. Bij ons begint het echter te kriebelen om naar Kefalonia te gaan en we rijden verder. Djesus was dat baantje zo steil en smal?  Maar wat verderop heeft men de mooiste uitzichtpunten vooral nu met een beetje nevel boven 't water en de eilanden in de verte.
    In Vassilliki stoppen we aan de haven en gaan ons informeren voor de ferry

    We hebben hier een paar mooie dagen. De Nederlanders die we in Plataria ontmoetten zijn hier ook aangekomen en het is een "leuke" boel.
    Avonds steekt de wind op en hij heeft allures. Tegen dat we gaan slapen giert hij rond de auto. De golfslag op het keienstrand houdt ons uit de slaap. De wind verandert nogal van richting en in 't midden van de baai zwiept het water meters hoog op. 't Ventje en de Kaya zijn weldra aan 't snurken, ik blijf nog een tijdje lezen.
    Het noodweer neemt toe en rond 3u hoor en zie ik het water over de oude zwiepen. Hup ventje 't bed uit we gaan ons een beetje verplaatsen. Misschien neemt het nog toe en ge slaapt toch niet meer rustig van 't lawaai.
    Hij in zijn onderbroek achter 't stuur en we zoeken beschutting achter het parkske waar ge ook de golven op 't keienstrand niet meer hoort. Na een paar minuten slapen we gerust.
    's Morgens is er veel ravage aan de terrasjes enzo. Vandaag vaart de ferry niet wegens teveel wind. Een dagske wandelen en lezen dus.
    's Zondags staat er zoveel volk aan de ferry dat we beslissen de overtocht nog een dagske uit te stellen want op de boot wordt het parkeren op de halve centimeter ...en dikwijls veel blikschade.
    't Zonneke schijnt weer. We houden wat grote schoonmaak.
    De Nederlanders vertrekken en we krijgen gezelschap van Zwitsers ... weer nieuwe mensen om te leren kennen, andere verhalen .. wat zijn we toch gelukzakken.

    We vullen in Vassilliki nog onze watervoorraad aan en tegen de middag schuiven we aan voor de oversteek. En ..achteraan.

    De ferry maakt de verbinding met Fiscardo, Sami, Ithaki en terug naar Vasilliki.

    Kefalonia

    Wij ontschepen in Fiscardo. Aan de aanlegplaats is zo goed als geen parking. We rijden het dorpje in en bovenaan is een grote parking voor zien, mooi, nabij 't centrum maar heel schuin. Wie hier met een MH wil staan heeft zeker keggen nodig.
    't Ventje gaat op verkenning. Het is een mooi oord met smalle straatjes en de huizen in allerlei kleurtjes. Met de auto in rijden is geen optie.
    We rijden er rond en even langs de kust richting Katsarata. Op een parkingske stoppen we om wat te eten.
    We rijden terug want we willen naar Assos.
    Even voorbij kan men afslaan naar Emplisi beach. Steil maar goed te doen. Kleine parking, goed voor wie een strand zoekt.
    Wat ons opvalt is dat alle dorpen zo netjes zijn, zien bijna geen zwerfvuil en de huizen in pasteltinten.

    We zien diep onder ons Assos liggen en de weg duikt in veel bochten naar beneden.
    We vinden het een mooi plaatsje en voelen ons onmiddellijk thuis. 's Avonds als de dagjestoeristen vertrokken zijn is het weer rustig.
    We ontmoeten hier een zwitserse circusastiest die Europa rondzwerft en hier en daar zijn kunstjes vertoont. De andere toeristen die hier verblijven kunnen we op 1 hand tellen. Volgens de winkelier in 't seizoen heel druk.
    We wandelen, terrassen, bellen de kinderen en genieten van de prachtige uitzichten.
    Goed voor een paar dagen


    We verlaten Assos een beetje met gemengde gevoelens. We zouden graag blijven maar ... Griekenland is nog zo groot om te verkennen. Mirtos beach was ons aangeraden. We kijken dus uit naar de wegwijzer en zoals op vele plaatsen in Griekenland staat hij een deel meter achter 't hoekske. De baan begint heel slechts met geruwde beton tegen 't slippen. Onderweg zijn ze bezig de rotswanden te stabiliseren want met al de regens die ze hier gehad hebben ligt een deel van de berg op de weg. De baan is breed genoeg maar serieus steil ... geraken we hier terug op. 't Ventje lacht eens dus dat zal dan als geruststelling moeten doorgaan. De baai ligt heel mooi en die kleuren in 't water, onvoorstelbaar mooi met allerlei tinten groen en blauw. Een groot mooi strand en een grote parking. Goed om wat te rusten en de Kaya eens goed te laten ravotten. Terug bergop in sommige bochten in eerste versnelling maar uiteindelijk lukt het zonder problemen.
    De kustroute blijft mooi. We slaan af naar Aghias Kiriakis. Het baantje kronkelt tussen de weiden en we komen uit op een klein gezellig haventje. Ontmoeten er een jong engels gezin en de klein mannen genieten van 't plodderen in de modder. In 't restaurantje serveren ze lekkere snackjes bij de pint - wat kan 't leven toch mooi zijn.
    Via Zola naar de golf van Argostoli.
    De route naar Lixouri kan ons niet veel inspireren. Lixouri zelf is een heel gezellige bedoening. 's Avonds zoeken we ons een plaatsje nabij de ferry en ... dat hebben we geweten. Rond 23u komt er een ferry binnen en die laat zijn motoren de ganse nacht draaien - waarom weten we niet maar 't is wel hinderlijk. Gelukkig is het deze avond niet te warm en we sluiten dan maar vensters en luiken en genieten van een rustige nacht verder.
    In Lixouri nog maar eens naar 't internetcafé om proberen nieuws te krijgen van onze vrienden. Wat ons opvalt is dat in elk internetcafé veel jeugd ook overdag zit spelletjes te doen .. spijbelen?
    In Lixouri kunnen we de ferry nemen naar Argostoli en voor die 7€ moeten we niet twijfelen, het was geen baan om voor 't plezier opnieuw te rijden.
    Argostoli, de hoofdstad van Kefalonia heeft een aangenaam centrum al kan het er soms heel druk zijn en 't verkeer een beetje chaotisch.
    Aan de zuidkant van het havengebied is een heel grote groenten- en fruitmarkt en 't ventje komt terug geladen als een muilezel. Voor wie het niet weet, de griekse witte druiven zijn overheerlijk, geen pitten en een zachte pel; de tomaten ruiken en smaken naar echte tomaten lekker om uit 't handje te eten.
    Aan het vissershaventje kunnen we na veel palaveren toch direct verse garnaal kopen (3 kg voor 10€ - normaal moeten ze u naar de vishandel verwijzen) 't Koken gaat vlug maar maar zoveel garnaal pellen daarmee zijn we een tijdje zoet.
    Kaya komt voortdurend aan de deur kijken zodat we haar niet vergeten ... straks dus tomate crevête en de rest de vriezer in.
    We rijden richting vuurtoren. Onderweg zien we heel veel overnachtingsplaatsjes. Een heel mooie kuststrook met holen in de rotsen, zeer helder water met alle mogelijke kleurschakeringen. En wat er overal tussen de rotsen zit? Wij weten het niet maar ons Kaya wel maar kan het ons niet zeggen, ze snuffelt, springt en doet gek tot ze stikop en hijgend in 't gras neervalt.
    Zij haar amusement, wij een mooi uitzicht en stralend weer; een goed plaatsje dus om een dagske te blijven.

    We rijden rond de baai van Argostoli en weer noordwaarts langs de kustweg terug tot nabij Mirtos beach waar we het eiland oversteken naar Aghios Evfimia en ... 't is liefde op het eerste zicht.
    Een klein dorp en een mooi haventje. De auto op 't einde van de pier met zicht op zee en in de verte het eiland Ithaki. 's Avonds veel wandelaars.
    Wat ons steeds opvalt is dat kustbewoners een heel ander ritme hebben dan de inlanders. 's Morgens heel vroeg zitten ze reeds bij een tas koffie op een terrasje dat tegen de waterkant plakt, 's avonds zijn ze op wandel langs de haven of 't strand. Ge hebt hier dan ook heel veel contact met de lokale bevolking. Ze leren 't ventje zelfs hun vistechniek ... draad op een grote platte bobijn en de kunst om die lijn uit te gooien zonder in de war te geraken of voorwerpen op 't vasteland aan de haak te slaan ...
    We krijgen steeds meer het gevoel dat we hier moeten terugkomen. Vooraf dachten we: een klein eiland, een viertal dagen ... neen, neen, het bevalt ons nog beter dan Corfu.
    We blijven hier dus veel langer hangen dan voorzien. 't Geeft niet, als we maar tijdig terug zijn in Patras voor de laatste boot met camping on deck.
    Wandelen, lezen, wat haken en naaien en ... 3 dagen zijn voorbij.


    Van Evfimia zuidwaarts loopt de baan vlak naast de kustlijn met hier en daar een strandje of een inham.
    Noord van Karavomilos is er een klein haventje vermoedeliik ook goed om wat te blijven maar nu zijn ze er grondwerken aan 't doen... Wat verder voorbij 't centrum en juist over het brugske links kan men via een smal wegske naar een mooi strand en een rustig hoekje om te staan aan het andere uiteinde ligt de camping en kan men tevoet verder naar Sami.
    Sami nogal een bedrijvig stadje. Ook hier aan de vissershaven grote grondwerken.
    Van hier vertrekt ook de ferry naar Ithakos.
    We rijden richting vuurtoren en Antisamos. Eerst voorbij het strand waar ook een kleine parking is maar vermoedelijk 's avonds een keerpunt voor auto's en brommers.
    Dan gaat het plots steil bergop maar met prachtige uitzichten. Onderweg komen we nogal wat strandgangers tegen van hotels die hier tegen de flank plakken ... amaai meer dan 2 km bergop en bergaf via de baan om naar 't strand te gaan??? verblijfplaats gekozen uit een prachtige brochure zonder in te calculeren wat de gevolgen zijn???
    Aan 't strand is voldoende parking langs het zandwegske maar nogal smal - het strand zelf nu niet erg inspirerend maar vermoedelijk in 't hoog seizoen heel druk.
    We rijden verder door de bergen naar Poros. Eerst een paar kleine dorpen die aan mekaar kleven daarna ... grote verlatenheid, zelfs geen tegenligger, mooie natuur, schapen en geiten zowat overal zodat ons Kaya het druk heeft met te laten horen dat ze er ook is.
    Tsarkasianos: een paar heel mooie kerkskes maar wel een adrenalineshot bij 't rijden over "het wegske".
    Van Poros hadden we wat meer verwacht. Het ligt er wat slordig bij.
    We gaan eerst kijken waar de ferry vertrekt en moeten daarvoor de heuvel over, laveren tussen diepe gaten in het wegdek en goed gas geven om boven te geraken... amaai de camions ... hier en daar liggen wel stukken verloren vracht aan de kant.
    We zoeken ons uiteindelijk een rustig plekske aan 't strand.
    Gaan op verkenning in 't centrummeke waar ons Kaya weer iets hoort achter de muurtjes, onze pa weer eens geniet van de bloemenpracht en ik maar niet te weten kan komen hoe die lange vruchten noemen die meer op een penis van een olifant lijken dan op een groente (goed voor maag en darmen, met een griekse naam die ik niet versta en in 't grieks niet gelezen krijg zodat ik het ook niet kan opzoeken dus.... wie weet wat het is, hoe het noemt, wat men er allemaal mee kan doen ik zal u tenzeerste dankbaar zijn als ik dat van u mag vernemen)
    Nog eens naar de kinderen bellen, wat genieten van 't zachte weertje op een terraske en en bezoekske aan de bakker. Wij vinden het griekse brood heel lekker maar verwonderen ons steeds hoeveel zoetigheid hier in de toonbank ligt.
    Eens terug beleven we nog een spannend moment. Ik hoor plots een gesuis - 't komt van achteraan in de wagen waar keuken en toilet zijn ingebouwd. Hetzelfde geluid denken we ook te horen als we gas tanken als die door de buizen stroomt ... iets met de gasleiding? Overdruk misschien door de warmte of condens erin? Maar er is nu toch al een deel uit. Ergens een breuk in een leiding ?... veel vragen en weinig wijsheid. Ik steek het vuur aan (later bekeken eigenlijk heel gevaarlijk had het een gaslek geweest maar ons verstand stond blijkbaar op een grote 0) gasvuur brandt goed - even laten branden - als ik het uit wil doen blijft het wat nabranden - oeioei (blijkt normaal te zijn als ge uw vuur hebt laten branden zonder iets er op... iets van oververhitting van 't plaatje ofzo) 't Ventje beslist achteraan eens te gaan kijken en de gastoevoer af te sluiten. Ik aarzel want de scooter moet eraf en dat gaat electrisch en stel dat er een vonk is (ik had wel domweg het gasvuur al aangestoken... verstand dus beneden 0 = wat paniek) De deur wordt opengedaan en... van de spanning schieten we allebei in een lach. Omdat op het pompje van de waterkraan ergens een slecht kontakt zit en het meer niet dan wel werkt had hij het pompje uit de waterbak genomen en ernaast laten hangen. Vermoedelijk iemand tegen 't kraantje geweest en was het door het schommelen van de wagen toch weer in gang geschoten. Resultaat: opgeschreven thuis zo vlug mogelijk een gasdetector te laten plaatsen, het kraantje ofwel te liquideren ofwel toch nog eens te laten zoeken naar 't vals contact.
    Het meest was ik daarna geschrokken van mijn eigen reactie: paniek die alle gezond verstand en alle kennis die men heeft van de kaart veegt ... was daar een tijdje niet goed van. Stel dat het toch een gaslek was geweest dan had ik door mijn dom gedoe dit nu niet meer kunnen schrijven.
    Allé we hebben er de ganse avond nog over nagepraat en blijkbaar voldoende want een rustige nacht gehad zonder nachtmerries.
    We hebben nog een dagske over en gaan de zuidpunt van 't eiland bezichtigen. Via de mooie kustroute, maar heel verschillend van de rest van 't eiland naar Skala. Heel toeristisch, heel netjes, een mooi strand maar niet echt een goede parking.
    Kato Katellos is klein maar heel gezellig en veel parking aan 't haventje op gravel en wat verderop kunnen we ook onze watervoorraad aanvullen.
    De route terug noordwaarts richting Argostoli is rustig maar niks bijzonders. Voor Argostoli kan 't ventje het zich niet laten nog eens naar een Lidl te gaan.
    De route door de bergen terug naar Sami kon ons begeesteren en een volgende keer willen we zeker proberen het Nat.park eens te bezoeken.
    In Sami beslissen we terug in Evfimia te gaan overnachten. Morgen moeten we wel de boot op maar 't is van daaruit maar 1 1/2u rijden schatten we.
    Vanuit Poros verzorgen 2 maatschappijen de overvaart en er is weinig verschil in prijs. Er zijn verschillende overvaarten en de eerste die aanlegt schepen we in. Kefalonia kon ons zeer bekoren - rustig en mooi en in dit seizoen heel rustig. zagen slechts één andere MH. Vermoedelijk in 't seizoen wel druk want Engelsen zijn hier thuis 't schijnt. Wij hopen hier ooit te mogen terugkomen.


    De overtocht verloopt vlekkeloos.
    In Killini voelen we ons wat thuis. Vorige keer stonden we aan 't strand nu installeren we ons aan de haven waar dit seizoen ook nog veel beweging is.
    De scooter gaat van 't rek en we kunnen heerlijk langs de kaden en door 't dorp flaneren.
    Het centrummeke is klein, wat rommelachtig maar voor mij heel gezellig. Veel toeristen lopen hier niet rond, wel veel traffiek met trucks, lijnbussen en de eilandbewoners die zich hier komen bevoorraden.
    Wij vinden hier weer onze gading: tomaten, druiven, mandarinnen en... vis en garnaal.
    's Avonds steekt de wind op. 't Wordt druk aan de haven, eigenaars van jachten en vissersboten komen de lijnen aanspannen want ze verwachten ruw weer.
    Wij staan ver van open zee, een meter van 't water en voelen ons nogal gerust. De wind draait en beukt afwisselend op de voor en de zijkant van de auto. De voetmat lag nog buiten en we zien ze als vliegend tapijt in het woelige sop verdwijnen.
    Voor we gaan slapen beslissen we toch maar een beetje 't dorp in te rijden en wat beschutting te zoeken achter een muur. 't Ventje moet er nog even uit want een lege kartonnen doos wordt door de wind voortdurend heen en weer gestuurd en dat maakt een enerverend geluid.
    Onze tweede stormnacht toch rustig kunnen slapen.


    03-12-2006 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    02-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.terugreis door Italië
    terug naar Italië

    In Patras aan de ferry was er heel wat te zien. Een 50tal vrij jonge Albanezen liepen er rond, enkel met een klein plastiek zakje met heel hun hebben en houden. Ze proberen op illegale wijze naar Italië te kunnen. Onder de omheining doorkruipen, snel aan de achterkant van een camper tussen het rek met de moto en onder de beschermingshoes. Iedereen ziet het en verjaagt ze - de politie doet een oogje dicht buiten de omheining. Voor het oprijden kijken de meeste truckers met bachiers hun lading nog eens na. Had er een heel vervelend gevoel bij. Hoe hopeloos moet men zijn om zoiets te proberen en er steeds weer uitgegooid te worden, en weer opnieuw en opnieuw en aan de andere kant wat wrevel dat ge geen ogen genoeg hebt om te kijken of ze bij u ook proberen. De overtocht verloopt zonder teveel schommelingen. Een duitse madame bekijkt ons Kaya, "du arme Hund" Vraag me af wat ze daarmee bedoeld, voel me een beetje gepikeerd en bekijk haar eens vuil en zeg richting haar man " du arme Man" Gelukkig zijn er ook gezellige mensen en vliegt de tijd.

    In Italië gaan we naar een keien strand een tiental kms noord van Ancona. 's Avonds komen er ook onze vrienden aan. Die nacht stormt het nog maar eens - de hoes van mijn scooter klappert en houdt me uit de slaap. 's Morgens schijnt 't zonneke weer maar nog steeds een woelige zee.

    We rijden samen richting binnenland via Monsano en Jesi. In Vittore de Chiuse (waar parking is) nemen we weer kleinere baantjes. Op de parking van Grotte di Frasassi houden we halt om wat te drinken en eens rond te kijken. Er is een betalende MH parking en services. Van hier gaat men met een pendelbusje naar de grotten. We verwonderen ons dat er op een weekdag in oktober nog zoveel bezoekers zijn.
    De S360 is een mooie route om te rijden met uitzichten. Voorbij Fossara rijden we door een kloof.
    Ondertussen is het wat beginnen regenen.
    In Gubbio
    stoppen we aan de sportpleinen waar een grote groep MH's staan - wel een beetje van 't centrum. 't Ventje gaat met de Kaya 't stadje wat bekijken. 's Avonds zijn plots de meeste MH's weg. (Op 300m is er ook een echte betalende MHparking met services - ook nabij 't centrum is een parking maar met veel beweging)
    Via Umbertido naar Lago Trasimeno
    . Rustig baantje maar teveel begroeiing om veel uitzicht te hebben.
    Tuoro Trasimeno... klein marktje maar weinig plaats om te stoppen zeker voor 2 wagens.
    Aan het meer is een grote parking, betalend in 't seizoen maar nu is alles er gesloten. Een heel mooi en rustig plekje om te staan.

    Vanuit Tuoro transimeno hadden we ook geprobeerd Cortona te bezoeken maar ... alle parkings overvol en heel druk. Ook nu we er terug voorbij rijden voelen we niet de noodzaak ons nog eens in die drukte te wagen. De route die we vandaag doen is mooi en heel bochtig maar door de weelderige plantengroei aan de straatkant heel weinig uitzicht.
    We zijn blij als we in Radda in Chianti aankomen en er een rustig plekske vinden op een camperplek. We moeten wel de keggen zetten want: heel schuin. Het weer blijft overtrokken maar de temperatuur rond de 20° we mogen dus niet klagen. Tot Poggibonsi volgen we nog het bochtig wegske. We proberen hier aan 't warenhuis te geraken want onze vrienden moeten dringend inkopen, maar druk, druk en de toegang tot de parking 2,70m niks voor onze vrienden die met 3m er niet onder kunnen. We rijden dus na veel gedraai en gekeer maar verder. Daarna is het weer een grotere baan. In Certaldo zien we voor het dorp rechts een mooie camperplek maar het is nog vroeg op de morgen. Castelfiorentino zien we weer wijzers naar de Coop , even zoeken en dan de parking ... klein, hopeloos vol en druk. Onze vrienden houden het voor gezien. In Empoli willen ze het nog eens proberen maar ook hier parking druk al vinden we toch een klein plaatsje. Het wordt een dag van sukkelen Wegens een slechte richtingaanwijzing rijden we zelfs in een smal doodlopend straatje...en 't is hier nergens echt aangenaam...Even de autostrade op en wat verder stoppen we op een parking - genoeg voor vandaag.
    Wij slapen rustig maar onze vrienden werden wakker gehouden. Onze wegen splitsen zich hier. Zij willen naar huis en wij nog een tijdje rondtoeren. De laatste dag was het ook niet eenvoudig om met 2 samen te rijden in die kleine drukke dorpjes. Wij rijden via Lucca waar we even stoppen naar Viareggio
    . Na even rondrijden vinden we een zalige parking op 't einde van 't strand - heel rustig en heel mooi staan, wel geen winkels nabij. We ontmoeten er 2 andere MHers uit de Vlaanders. Pa kan zijn hartje ophalen met wandelen.
    't Regent wat als we wakker worden .
    We volgen de kustweg tot nabij La Spezia .. op zijn Italiaans met veel restaurantjes en grote parkings met barelen. Veel afsluitingen zijn echter omhoog en hier en daar kan men mooi aan 't strand staan. Even de autostrade rond de stad en in Cavanella terug op de lokale wegen.en weer zalig en mooi rijden. Ook in Genova nemen we een stukje de autostrade. Ons overnachtingsplaatsje vinden we aan de haven van Varazze.

    Varazze is een hele moderne jachthaven gesponsord door de Europese Gemeenschap. Waarom dat moet dat begrijp ik niet maar allé er kunnen maar mensen geniet van hebben. We plaatsen ons eerst achteraan de haven aan de grote herstellingsgarages. Ge kunt uw ogen niet geloven wat daar allemaal te zien is. Er is een heel nieuw winkelcomplex gebouwd volledig in hout en er hangen prijzen uit van 2°hands jachten 820 000€ en neen er staat geen 0 teveel. We hebben het vermoeden dat we hier morgenvroeg wat in de weg gaan staan en gaan voor de nacht op de grote parking achter het nieuwe comples. 's Morgens gaan we aan de vissershaven staan, keuren mee de visvangst, lopen nog eens door de jachthaven en vertrekken dan landinwaarts.
    Savona richting Mondovi. Onderweg verschillende stadjes met mooie parkings maar we houden de grote baan, niettegenstaande rustig en mooi, voor gezien. Roccaforte heeft vooraan het centrum een MHparking met water en dump. We maken graag gebruik van deze service. Na 't middageten genieten we nog wat van het zonnetje. Daarna verder tot Peverango waar een camperplek is aan de sportvelden. Wel wat van 't centrum maar zo rustig aan een vijvertje en picnicplaats. Stop dus voor vandaag. Ik gebruik de picnictafels om de Kaya nog eens grondig te kammen en 't ventje steekt een handje toe bij 't ruimen van herfstbladeren. Hij moet zich nog wel een meterke verplaatsen omdat we anders te vlug in de schaduw staan.... hoor hem daarna commentaar geven tegen die man dat de auto voor de vrouwen nooit van de eerste keer goed staat.... en 'k kan niks zeggen want doorgaans is het zo maar waarom blijven staan als het beter kan??? Hij wordt bedankt met een grabbel kastanjes .. In Borgo San Dalmazo komen we op de baan richting Col de Tende. Lijkt een heel aangenaam stadje te zijn en ook MHparking maar, we kunnen niet overal blijven staan - hier misschien eens een zomervakantie uittrekken. De aanloop naar de Col gaat geleidelijk. In Limone Piemonte houden we even halt op de grote parking. Het dorp is verkeersluw. 't Ventje gaat een kijkje nemen maar is heel vlug terug. Het zonnetje schijnt wel lekker maar op deze hoogte voelt ge de kou toch goed en ... zonder jas weg natuurlijk. Bij de tunnel moeten we even aanschuiven; Hij is smal en auto's mogen tegelijkertijd langs beide kanten maar voor breder verkeer is er een beurtrol ... maar goed ook. En zo zijn we dus weer in ons geliefde Frankrijk


    02-12-2006 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.terugreis door Frankrijk
    Naar huis door Frankrijk

    We rijden Frankrijk binnen langs een fel geaccidenteerd terrein. Na Col de Tende krijgen we achtereenvolgens: gorges de Paganin, Gorges de Buerge, Gorges de Seorge, Col de Brouis, Col de Braus.
    In l'Escarène centrum is een mooie grote parking. Het is Vrijdag en er hangen briefjes uit dat morgenvroeg de parking zal ingenomen worden door de organisatie van een ralley. We hebben de keus: blijven staan en hopen dat er deze avond al niet teveel activiteiten zien, morgen vroeg op en vermoedelijk onderweg heel veel tegenverkeer. Sorry voor het mooie plaatsje maar 't is nog vroeg in de namiddag en we kiezen eieren voor ons geld.
    Krijgen nog het colleke de Nice en rijden de stad in rond 15u30 en dat hebben we geweten. Druk in de vergrotende trap. Dit wil wel zeggen dat we de kans hebben rustig rond te kijken maar veel meer dan saaie gebouwen valt er niet te zien.
    Cros de Cagnes: we rijden vast in de container haven en om er uit te geraken gaan voor ons herhaaldelijk de barelen omhoog ... ge neemt hier dus niet zo maar een containerke mee. Tussen Villeneuve en Antibes zijn er wegenwerken op de kustroute maar hier en daar zien we wel groepjes MH's staan - geen problemen buiten 't seizoen. Maar 't ventje vindt het hier maar niks.
    We nemen dus een stukje autostrade tot Fréjus en dan via St Aygulf, St Maxime, La Croix Valmer (waar een MHparking is met water en dump maar op vrijdag misschien wat druk met de kegelbaan er tegenover)
    Op het rondpunt juist er voorbij slaan we af naar de Plage Embarcadère -in 't seizoen betalend en er is dump. We vinden er een mooi plaatsje. 't Ventje gaat met Kaya even het immense strand verkennen en we ontdekken dat het doorloopt tot de plaats oost van cavalaire waar men vroeger wild kon staan en dat nu ook afgesloten is met een bareel. Eens alle restaurantgasten vertrokken is het er heel rustig.
    Opstaan met stralend weer meer moet dat niet zijn. En, we eten baguetten ... gedaan met dat droog Italiaans brood.
    Voor we door rijden naar Le Lavandou waar we nu al weken over praten gaan we nog even richting cap Lardier ... onderweg ook nog een paar parkings aan stranden maar vooral Gigaro spreekt ons aan ... opgeschreven in geval van .. of voor een volgende keer.

    Le Lavandou
    Eindelijk in Le Lavandou waar men na 31 oktober tot 31 maart mag staan. Aan de haven vermoeden we dat het het WE wat drukker kan zijn en we nestelen ons in St Clair een gehucht oost van 't centrum - vlak aan 't strand en héééél rustig met een bakker niet ver af. We blijven er verschillende dagen staan, hebben gezellige babbel met de vaste bewoners waaronder een jonge dame uit de Vlaanders (zij vindt het hier in 't laag seizoen te rustig) en aangezien iedereen hier zowat een viervoeter heeft weet ons Kaya ook wat doen.
    We leren er ook nog hoe ge best inktvis kunt vangen - niet echt iets voor ons zeker niet als ge ziet hoe ze met dat beestje omgaan.
    Onweer in Le Lavandou. Dagenlang hoorden we klagen over droogte en watertekort en blijkbaar moeten ze hun voorraad aanvullen op 't moment dat wij daar zijn. Ons Kaya wordt onrustig en gaat voortdurend naar binnen waar ze echter een echte buitenhond is ..Ik hoor het in de verte rommelen maar 't ventje zegt dat ik me iets inbeeldt tot we plots zowel boven zee als in de bergen bliksemflitsen zien. Het duurt niet lang voor voor ons de zee in helle kleuren wordt verlicht en de donderslagen de ruiten doen rammelen. Het wordt pikkedonker en dan gaan de hemelsluizen open. Lijk een tropische bui die niet van ophouden weet. Af en toe doe ik de vensterklep even omhoog om de stand van zaken op te nemen want ik ben er niet zo erg gerust in vooral daar op een gegeven moment heel het strand onder water staat en op de baan meer dan 10cm hoog het water voorbij stroomt. Gelukkig is de wind helemaal gaan liggen en 't ventje stelt me gerust dat een paar meter verder het water in een overstromingskanaal loopt. Maar 'k ben toch maar eerst gerust als het ophoudt met regenen. 's Morgens zien we maar pas goed met hoeveel kracht het water de kust heeft aangetast. Een groot deel van 't strand is weggespoeld. Op sommige plaatsen is er meer dan 1 meter verdwenen. Op verlof gaan in de herfst ... onze 4e storm ...

    La Londe
    La Londe hadden we vorig jaar gevonden en we voelden ons er prima. Ik heb stramien nodig voor mijn handwerken en de zus van de buurvrouw heeft daar zo'n handwerkwinkeltje. Geen stramien maar wel een ander werkske gevonden.
    We hebben hier het gezelschap van Fransen uit Lille wiens jacht in de haven ligt. We krijgen hun kaart voor de electriciteitspaal zodat ik eens goed mijn scooter kan bijladen.
    't Zijn ook fervente reizigers en ze doen ons watertanden door hun verhalen over "Maurice" = Mauritius en de andere Franse overzeese gebieden.
    Mijn scooter goed bijgeladen en we gaan dus veel op wandel (allé... ik rij) We proberen zelfs langs 't strand naar Hyeres te gaan maar dat lukt ons niet want even voorbij de lagune juist voor Le Salin is het zand zo mul dat zelfs VTTers er van de fiets moeten. 't Ventje wil absoluut ook een paar foto's van mij, angst dat de mensen zouden denken dat hij steeds alleen op stap is.
    Het weerbericht voor de volgende dagen: Nuageux, vent et mer agitée- 18 tot 21°. 't Moment om wat te gaan rondrijden

    Hyères
    De wind blijft en we gaan wat rijden.
    We vertrekken van La Londe richting "les salins d'Hyeres en ontdekken dat dit mooie plekje niet meer toegankelijk is. Ooit kwamen we hier vogels spotten toen de kinderen nog klein waren.
    Tussen Port Porthuau en Ayguada Ceinturon zijn verschillende parkings die toegang geven naar 't strand, ééntje heeft buiten de afsluiting mooi plaats om te staan en aan een andere zijn zelfs services voorzien.
    Port d'Hyeres, een heel grote jachthaven en een grote parking met verbodsplaten voor MH's We rijden langs de kustweg en ja, la mer est agitée zoals op de foto's te zien.
    La Capte heeft aan beide uiteinden van 't dorp parkings waar vooral surfers hun hartje komen ophalen maar ook aan het kanaal onder de brug kan men goed staan..
    In de bocht van Giens liggen veel kleine recreatiebootjes. We rijden tot 't einde van de weg in La Tour Fondue waar de ferry naar Ile de Porquerolles vertrekt.
    Het kleine baantje van Giens naar L'Almanarte is ook gesloten voor verkeer en we moeten dus langs dezelfde weg terug. Onderweg blijven we hier en daar nog op een parking wat genieten maar er is veel opstuivend zand en dat apprecieert ons Kaya niet zo zeer.
    In de late namiddag rijden we dan maar weer naar La Londe

    Massif des Maures
    Een rondrit door het Massif des Maures half November garandeert u een kleurenpracht.
    Er zijn de chateau's en de druivenstruiken in tinten van geel over rood tot donkerbruin, het is de streek van de kastanjebomen die zorgen voor een dik bladertapijt, er zijn de kurkeiken met hun blote buik .... er is ook nog goed zichtbaar de ravage die de bosbranden van de laatste jaren hebben aangericht. Deze keer de route Hyeres, Pierrefeu du Var, Collobrières (alles draait er om de kastanje) naar Grimaud.
    Onze eerste adrenaline stoot van de dag: door werkzaamheden zien we telaat de plaat voor de parking en rijden het centrum in ... direct het gevoel dat het dat niet is maar...kunnen niet terug wegens te smal door de werken. Steil omhoog en bovenaan een kruispunt: li verboden, rechtdoor verboden, rechts dan maar...door de haakse bocht hebben we geen zicht wat er achter ligt. Het moet dan maar. Heel voorzichtig, bijna per cm de bocht genomen en niks geraakt ...steil bergaf - auto's geparkeerd waar een verbodsplaat staat ...'t ventje gaat de spiegels inklappen ... één wiel op de smalle stoep en een heel diepe zucht als we beneden zijn. Als er geen verkeerd geplaatste wagens zijn is het dus wel te doen maar ik noteer wel op mijn kaart: niet naar centrum.
    Cogolin lijkt ons het handelscentrum van de streek en er is ook een Lidl. Die zijn blijkbaar in een razend tempo heel Europa aan 't veroveren.
    We rijden terug via La Mole. Op de parking in 't centrum lassen we een rustpauze in. Wilden hier blijven overnachten maar ... als we de deur openen krijgen we gelijk een deel vliegen binnen en 't is ondertussen zo'n mooi weer geworden.
    Via de Col du Canadel kan men naar Rayol aan de kust. Goed dus voor onze tweede adrenalinestoot.
    Een heel nieuw wegdek - dik bovenop het oude gelegd gevolg: aan de bergkant een scherpe diepe geul vlak naast de asfalt, aan de dalkant steile afgrond en geen 10cm om uit te wijken - nergens ook geen uitwijkplaatsen voorzien - bochtig en uitzicht noppes door de hoge struiken. Ik schat de breedte op 3m (kan iets minder zijn zeker niks meer) en wij zijn iets minder dan 2m - hopelijk dus geen tegenliggers (al lost zich dat ook altijd weer op maar toch bederft het mijn plezier) Boven op het plateau komen we onze eerste tegenliggers tegen maar daar is voldoende ruimte. We hebben de indruk dat de afdaling iets gemakkelijker is, men heeft ook meer uitzicht of is het door het zicht op de kuststrook die ligt te blinken in de zon. (De andere doorsteken in het M.Maures zijn ook smal maar meer uitwijkmogelijkheden - in dit seizoen goed te doen maar in de WE's en 't hoogseizoen zit het vol wielertoeristen die hier een echt paradijs hebben met uitgestippelde tochten - wel voor mannen en vrouwen met spieren want de colletjes zijn maar rond de 400m hoog maar niet te onderschatten)

    Naar huis
    We vatten de terugreis aan via een reeds deel gekende weg via Pierrefeu du Var, langs veel chateua's. Vooral tussen Brignoles en Chateauvert vinden we het prachtig. In Chateauvert zien we opvallend veel belgische nummerplaten...
    We rijden werkelijk door een kleurenboek.
    Barjos, aangenaam en met voldoende parkeergelegenheid. In Tavernes kiezen we weer voor kleinere baantjes richting Rouans en St Paul Lez durance

    St Paul Lez Durance kan direct ons hart bekoren.
    Het ligt tussen de Durance en een kanaal. We moeten dus eerst de brug van 't kanaal over. Aan 't speeltuintje hier is een aangename parking.
    Het dorp bestaat voornamelijk uit een hoofdstraat met een paar uitstulpingen.
    Aan het oostelijk uiteinde is een mooie parking waar MH's welkom zijn en een gratis service station. Er staat een bord waarop we welkom worden geheten en een mededeling van de handelaars in 't dorp...heel sympathiek. Services maar geen echte camperplek voor concentraties.
    't Zonneke schijnt en een lichte wind doet de gedroogde blaren naar beneden zweven ...
    Deuren open en genieten. 't Ventje gaat met de Kaya een wandeling doen langs de sportvelden en ik haal een handwerkje boven.
    's Avonds laat komen er nog een 3tal MH's bij. Vermoedelijk kennen zij de plaats heel goed.

    We blijven 's morgens plakken maar ... we willen ook naar huis. We praten hoe langer hoe meer over ons Mathiaske en de kinderen en willen ze ne keer goed knuffelen. Het is mooi geweest en we moeten 't gaan afsluiten.
    We rijden lans de Pont de Mirabeau

    Via Pertuis naar Cadenet waar we de afslag nemen naar Lourmarin (P-water en wc), via de Combe de Lourmarin, Bonnieux naar Apt. De D4 waar vooral de route tussen Murs en Venasque heel mooi is en ja... herfstkleuren. We genieten, genieten ...alleen het rijden al geeft ons een enorme voldoening ..een mooi muziekske en ogen tekort.
    In Carpentras willen we even gaan kijken naar de MHplek maar op dr ringlaan is 't druk en we rijden de stad rond zonder ze gezien te hebben. En.. watmoeten we eigenlijk in een stad?
    We rijden verder naar Malaucene aan de voet van de Ventoux waar we aan de sportvelden en de gendarmerie (blijkbaar is er een afgesloten woonwijk voor de familie van de gendarmes ...we stellen ons daar vragen bij) waar we een mooi overnachtingsplekske vinden (services maar water afgesloten)
    We zijn vroeg op - thuis roept.
    't Ventje kan zich Vaison la Romaine niet meer herinneren maar we doen niet de moeite er in te rijden.
    In Mirabel aux Baronnies stoppen we wel op de camperplek om een tas koffie te drinken ook deze plek herinnerde hij zich niet tot hij ze zag haaaaaaa.
    In Nyons zien we ook aan beide kanter MH's staan maar we nemen de baan richting crest.
    Rousses les Vignes (met p. om 't dorpke te verkennen) Montbrison heeft ook een MHplekje west van de baan... we gaan een kijkje nemen en vinden ze heel geschikt om ooit halt te houden (alle services gratis -ook electr. dus goed om mijn scooter op te laden)
    En weer is 't genieten onder 't rijden vooral tussen Dieulefit en Bourdaux is 't genieten in de vergrotende trap.

    Het gaat nu vlug: Crest, Chabeuil (met camperplek noordkant) Romans waar we dwars door rijden en met een aangenaam centrum, Marges (ook parking en WC) Palais Ideal Hauterives (ook een camperplek) Lens-Lestang (nog een CC), Beaurepaire, St Jean de Bourneay naar St Georges d'Esperance waar we ons voor de nacht installeren op de camperplek. Het heeft wat voeten in de aarde want ze ligt heel schuin. We rijden de stoep van 't grasveld op en moeten de keggen nog gebruiken om toch een beetje recht te staan. Hoe ze dat hier geïnstalleerd hebben is niet echt te begrijpen. voor de rest alles fantastisch maar ge rolt uit uw beds als ge niet alle hulpmiddelen gebruikt. Ondertussen is het weer weer verslechterd, het regent en waait. We liggen vroeg in ons bed. We rijden rond Lyon via Heyrieux, Cremieu,Loyette en Perouges en Bourg en Bress. We zitten op onze reguliere baan als we terugkomen van 't zuiden Van hieruit heeft 't ventje ook geen sprekende madame meer nodig.en kan ik dus gerust mijn haakwerk bovenhalen (ja..nog altijd met plastiek zakjes ..voor een vriendin die problemen heeft om een bodem te halen.. binnenkort ziet ge overal mijn beruchte linnenzakken ) Lons Le Saunier, Besançon, Vesoul en in de late namiddag staan we op ons parkingske aan 't meer in Luxeuil les Bains voor onze laatste nacht van deze trip. Er staat een vlaamse MHer maar ze zijn bitter weinig van zeggen. Ze trekken naar Alpes D'Huez op wintersport. Van hieruit rijden we op 6u naar huis de nodige stops inbegrepen. Stoppen bij de zoon en kleinzoon en weldra is ook de dochter daar. Wij dik tevreden dat we ze eens goed kunnen knuffelen -allé diegenen die zich laten knuffelen want de zoon is daar niet zo happig op die doet het met een schouderklopje. En lijk alle goeie toeristen zijn we doodmoe als we 's avonds thuiskomen. Alleen wat we nodig hebben wordt uitgeladen. De kinderen hadden de verwarming de vorige dag al aangezet en 't voelt direct lekker thuis - 't ventje in de zetel met de afstandsbediening in de hand, ik achter 't peceke om mijn berichtjes te lezen en onze vrienden te bellen dat we er zijn...

    Terug thuis
    Het voorjaar was ons zeer goed bevallen in Griekenland. Genieten van de zon, de sfeer van het land opsnuiven, af en toe iets gaan bezichtigen, rondhangen in haventjes en aan stranden, het bergland verkennen.
    Nu vertrokken we met het doel: gewoon rustig genieten. Niet teveel rondrijden. Waar we ons goed voelen blijven hangen.
    Dat hebben we dan ook gedaan al konden we het ons toch niet laten Corfu en Kefalonia te gaan bezoeken.
    Waar we ons niet aan verwacht hadden waren de zwermen muggen en vliegen. We vertoefden dus heel veel aan haventjes waar een lichte bries de beestjes weghield.
    We hoorden van anderen dat het op vele plaatsen in Griekenland noodweer was. Wij mochten er ook even van meegenieten in Vasilliki en Killini. In Vassilliki is 't ventje midden in de nacht in zijn onderbroek achter 't stuur gekropen om vlug ons huisje in veiligheid te brengen. In Killini dacht onze deurmat een vliegend tapijt te zijn maar ze eindigde roemloos in het bruisende sop ver buiten ons bereik om haar te redden. Daarna in Le Lavandou kregen we er nog eens van langs.
    We geraakten bijna niet thuis. Het was zo mooi in de Provence - al die herfstkleuren, rustige banen, verlaten toeristische oorden... en vooral het zonnetje. Vallée, massif, route touristique .... we reden graag kilometers om.
    Maar doorgaans hielden we het heel rustig - ons absoluut niet geforceerd - gewoon genoten.


    De avonden waren lang en de zon ook niet zo brandend heet en recht boven ons hoofd. De zonnepanelen deden hun best maar na 5 dagen ter plaatse moesten we toch even de motor laten draaien. We hebben het genot van een compressor koelkast maar 't is ook een energievreter ...

    Het waren een paar maanden Babel. Niet dat mijn talenkennis er fel is op vooruit gegaan want Grieks "is en blijft moeilijk" voor mij. Waarom veronderstellen Duitsers toch dat iedereen de taal van Goethe machtig is? Fransen veronderstellen zowiezo dat een B nummerplaat afkomstig is uit Wallonië. Engelsen vermoeden dat hun taal "de" wereldtaal is al spreken heel wat meer mensen Spaans of Chinees. Voor Italianen is Griekenland hun achtertuin en men komt ze er zowat overal tegen. Voor mij komt dat taaltje uit 't zelfde vaatje als Spaans, hablar of parlar, so what. Allé we zijn er steeds goed uitgekomen en hebben met iedereen ons parolleke kunnen doen. Oei, de Nederlanders nog vergeten. 't Waren meestal toffe gasten die we tegen kwamen al was er eentje die me graag wist te vertellen dat ze België eigenlijk niet kenden en er alleen stopten om te gaan plassen op hun rit naar 't zuiden. Heb hem aangeraden dat zeker in zijn reisverslag te zetten met het adres waar ge dat kunt doen zonder er voor te moeten betalen...(kon het mij niet laten - sorry - gelukkig waren de anderen die we ontmoetten toffe mensen)



    Samengevat: een heel mooie en rustige vakantie met veel zon en ..af en toe een serieuze adrenalinestoot.

    Bij leven en welzijn keren wij er volgend voorjaar weer.



    01-12-2006 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-06-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Griekenland voorjaar 2006

               GRIEKENLAND - LENTE 2006  


    De voorbereiding

    Griekenland is nog steeds een blanke vlek op onze landkaart. Jaren geleden reden we door het noorden van 't land van Bulgarije naar Turkije en stopten slechts op een paar plaatsen aan de kust om de nacht door te brengen.
    De volgende keer dat we Griekenland bezochten was met een last-minute 14 dagen naar Kreta. Deze reis beviel ons zo goed dat we beslisten ook het vasteland eens te gaan bereizen.
    Het kwam er maar niet van. We wilden vooral zolang we nog goed gezond waren eerst de verre bestemmingen doen die op 't verlanglijstje stonden.
    Voor Pasen op de terugreis van Portugal oppert mijn ventje het idee om dan toch volgend jaar maar eens naar Griekenland te gaan. Volgens mij moest dat zeker geen jaar uitgesteld worden als hij dat graag wou. Tegen dat we thuiskwamen was de beslissing gevallen: na de viering 5j SenNet zijn we weg.
    Op de forums van campersites was wel 't één en 't ander te vinden. De route overland werd nog door weinigen genomen ... kosten aan de grenzen, slechte banen, onveiligheidsgevoel enz. De meesten waren opgetogen over de ferry diensten tussen Italië en Griekenland.
    Op bezoek dus op de sites van de ferry's - prijzen vergelijken enz.  Bij een vraag om informatie kreeg ik steeds het antwoord dat ik via de site moest om de overtocht zo vlug mogelijk te boeken daar er al vele plaatsen bezet waren. Nog eens terug naar de forums...ja de meesten, zoniet iedereen, bestelde zijn tickets op voorhand uit angst voor plaatsgebrek.
    Wij wilden ons niet vastpinnen op een bepaalde datum... stel dat ge panne hebt onderweg of.. ge ziet een leuk plekske en ge moet doorrijden omdat ge anders in tijdsnood komt (niks voor ons dus)
    Via de website van diplomatie wat informatie gaan zoeken over de grenzen en de formaliteiten - bij ANWB naar de kostprijzen aan grenzen en voor de tolwegen.
    Met verbruik en al die kosten is er slechts een paar € verschil met de ferry..
    't Ventje heeft wel zo zijn bedenkingen bij een bootovertocht = slechte ervaringen met een woeste zee.. Maar hij wil het dus nog wel eens wagen aangezien anderen zo de loftrompet blazen.
    We beslissen: we vertrekken op ons eigen ritme zonder te treuzelen - gaan in Venetië naar de ferry en proberen een ticket te versieren - lukt het hier niet dan kunnen ze ons daar wel vertellen of er nog plaatsen vrij zijn met vertrek Ancona - zoniet - dan rijden we over land.
    Volgens informatie is het verboden vrij te overnachten in Griekenland maar zijn er hier en daar wel uitzonderingen. We zien wel.

    Ondertussen hebben we de auto goed uitgekuist en terug gevuld. We proberen zo weinig mogelijk mee te nemen maar als ik zie dat ik nog zoveel plaats over heb kan ik het mij toch niet laten tussendoor er nog 't één en 't ander in te steken...dom dom want 't is alleen overtollig gewicht.

    De heenreis

    Van vroeg opstaan komt niet veel in huis. Rustig ontbijten en de overschotten en de inhoud van de koelkast overhevelen naar de auto. Nog even mijn mailbox bekijken. De droogkast leegmaken ... door het huis dweilen .. stopkontakten uit en verwarmingsketel af. Hopelijk niks vergeten.
    Zoals altijd nog even bij de zoon langs om afscheid te nemen en kleine Mathias nog eens flink te knuffelen.
    Het weer is ons goed gezind en we willen door de
    Pfalz. Op dus via St Vith naar Trier - grote en rustige banen. Pirmasens de schoenenstad laten we op zij liggen. We willen niet te laat stoppen.
    In het eerste dorp dat we tegenkomen is het enorm druk aan het kruispunt. Blijkbaar een kleine markt en daar 't zaterdag is veel mensen die stoppen voor fruit en lokale produkten. We rijden het centrum in en na wat heen en weer rijden vinden we een mooi overnachtingsplaatsje tussen het oude spoorwegstation en een grote houtzagerij. De auto's die er doorkomen kunnen we op onze vingers tellen. Voor ons stroomt een klaterend beekje en als 't ventje de hond uitlaat ontdekt hij op een 100tal meter een mooi parkske waar ook ruimte is om te staan. Ik had ondertussen al de ramen afgesloten en helemaal geen zin om nog te verhuizen.
    We blijven staan, hebben een heel rustige nacht en worden 's morgens wakker met 't zonneke in ons bed.
    Gisteravond veel vliegende insecten en de eerste dag reeds hebben de ruiten een beurt nodig. Zacht water uit de beek denkt 't ventje...maar 't scheelt niet veel of hij had er in gelegen. Waarom doen mannen onderweg toch altijd zo hun best? De relaxte sfeer? 
    We zien op de kaart dat er een mooie weg loopt bijna parallel aan de hoofdroute. We zijn niet gehaast..
    In
    Dahn ontdekken we dat we hier vroeger nog waren. De rots is nog hetzelfde maar het park van de thermen is mooi heraangelegd met prachtige kunstwerken. (hebben ze hier geen last van vandalisme? alles ziet er heel keurig uit)
    Onderweg stoppen we voor brood - mensen trekken naar de kerk in zeer sobere kledij met een zwaar gebedenboek in de hand - weten niet tot welke strenge religie ze behoren - denken automatisch aan de mennonieten of zoiets...
    We mogen nu ook niet te lang treuzelen en in
    Kandel rijden we de autostrade op. Karlsruhe, Pforzsheim, Stuttgart, Ulm. Het is een heel saai stuk. Deden deze route vroeger heel dikwijls. Gelukkig geen stau maar we verschieten wel effe van de prijzen aan de pomp .. beter even de autostrade afrijden.
    Tientallen keren namen we de afslag en toch...De verkeerswisselaar is gans vernieuwd en geen Ulm West te bekennen en voor ik me dat realiseer zijn we er voorbij... wie rijdt er nu verkeerd op een autostrade? Wij dus. Dan maar de volgende.
    Memmingen, Kempten.
    We zitten zo kort bij Tannheim en kunnen het ons niet laten om er nog eens te gaan kijken.
    In
    Oy richting Oberjoch. De parkings waar we vroeger stonden zijn nu afgesloten of betalend...Juist over de Oberjoch pass en de Oostenrijkse grens weten we niet wat we zien - vier rijen dik staan auto's met duitse nummerplaat aan te schuiven aan 't benzinestation  (vroeger 1 pomp) dat echt allure heeft gekregen. Een mautsticker hebben we niet nodig (hopen we) Schattwald heeft nog steeds zijn eigen charme maar van Zoblen en Tannheim zijn we geschrokken... geen boerendorpen meer maar echte toeristenvallen - grote dik betalende parkings - hoeves die hotels of grote geschenkenwinkels zijn geworden - het kerkske staat er verloren bij - de route naar de Vilsalpsee is gesloten voor privévervoer men kan er alleen nog tevoet of met een treintje naartoe - zelfs de paardenkarren mogen in de zomer niet meer...Het Hallenbad is verdwenen.. Neen, het kan ons niet meer bekoren.
    We rijden het dal verder door en 't is er verdorie druk. Op de
    Gaichtpass staan we in de file. Blijkbaar een ongeval met motorrijder.
    Als we beneden komen hebben we er genoeg van voor vandaag. We rijden
    Weissenbach in en vinden een parking aan de Musikstube, 's winters vertrek van de langlaufpistes.
    Een goei wandeling geeft ons eindelijk het gevoel in de bergen te zijn - de rust doet deugd.
    's Anderendaags in het Turist Office hebben we een gezellig klapke - volgens hen heeft het dorp nog niet teveel last van overdrukte en proberen ze het ook zo te houden. We zijn er welkom - op beide parkingen in 't dorp mogen campers vrij overnachten zowel in de zomer als de winter.
    We nemen er nog een paar toeristische wegenkaartjes mee en ons oog valt op de
    Plansee. Het is een omweg maar we zijn in verlof. We zijn blij dat we het deden - rust en prachtige natuur.
    Oberammergau met zijn mooie muurschilderingen laten we links liggen. Van deze richting uit rijdt men in Ettal recht op het beroemde Benediktijner klooster. Steeds goed voor veel volk.
    Door
    Partenkirchen via Klais naar Mittenwald een heel mooie route en vervolgen met het Leutaschtal en Seefeld.
    In Innsbruck is het uitkijken om niet op de autostrade terecht te komen want we willen de oude route over de Brenner - een zeer gemakkelijke en brede pas.
    Richting
     Brixen tot Sciaves door het Pustertal. We nemen wel de Sonnenstrasse via Terenten, Issing, Pfalzen goed bekend bij de Tour de France fanaten. En het is er mooi. Hele weiden vol pissebloemen met daarin de donker-houten huizen met bloemen en een baan voor ons alleen.
    In
    Bruneck aan de parking van de Kronplatz staan verbodsplaten voor campers. Hadden we kunnen vermoeden. We rijden dan maar de berg rond naar Olang - In Mittenolang centrum zijn verschillende kleinere parkings.
    Ondertussen is het overtrokken en vallen er wat druppels.
    Deze nacht een paar goei regenbuien en bij 't opstaan een dik wolkendek.
    Naar
    Dobiacco en Cortina in de regen en de mist.. We blijven de 51 volgen want op de hoogtes van de Grote Dolomietenbaan met zijn mooie cols raken we zeker in de dichte mist. Anders een aanrader en een route die nooit verveelt. 't Is triest rijden - het wegdek is slecht en de voorruiten zitten voortdurend onder de modder van 't opspatten van de tegemoetkomende camions. Gaan we nu eigenlijk doorrijden om vandaag de boot nog te halen in Venetië? met regen en wind de boot op?
    Afwachten wat het meer zuidelijker wordt. Vanaf
    Longarone zitten we pas echt op de Italiaanse wegen.. veel verkeer en weinig gerespecteerde verkeersregels. Elk dorp een mollenpijp voor 't verkeer. Mestre: grote werken op de autostrades en ze sturen ons serieus rond want er is ook nog een zwaar ongeval... we rijden rondjes en ik ben het zo stik beu dat we beslissen door te rijden naar Ancona want: vandaag te slecht om echt te kunnen genieten op de boot - morgen geen boten vanuit Venetië en hier meer dan een dag in de regen blijven rondhangen zien we ook niet zitten.
    Onderweg nog even in
    Chioggia gaan kijken dat wij veel gezelliger vinden dan Venetië.
    De zon is er ondertussen doorgekomen en we genieten als we door het natuurgebied rijden
    Ravenna: druk, druk en het wegdek wordt abominabel. Voor Rimini krijgen we nog een wolkbreuk en we zien niet meer waar de putten zijn.... We zuchten... Drukte en regen ... geen goede combinatie voor ons. We gaan maar op zoek naar een overnachtingsplaatske. Het wordt Fano - we vinden een rustige parking binnen in de stad. Een hond, steeds een aanspreekmiddel en 'k zie mijn ventje gesticuleren en uitleggen tegen een paar pronte madonna's. Er zou blijkbaar ook een camperplek zijn aan het cimeterio... maar we staan hier goed.
    's Morgens worden we gewekt met klokkengelui en .. 't zonneke schijnt.
    We gaan toch maar eens kijken naar de serviceplaats - een rustige plek en water en dump maar voor mij veel te ver van 't centrum.
    We hebben tijd zat want zitten slechts op 50km van Ancona. Hier en daar rijden we dan onder of over de spoorweg naar de kust. Er zijn verschillende mogelijkheden om te staan.
    Ancona. De weg naar de haven en ferry is goed aangegeven. Op de kade even navragen. er is een ticketoffice. We zijn benieuwd. We worden te woord gestaan door een jonge dame die een paar jaar in Leuven studeerde (nogmaals: de wereld is klein) We informeren eerst welk weer men verwacht tijdens de overtocht want 'k wil mijn ventje niet weer op de woelige baren. Er zijn nog voldoende plaatsen op de boot -camping aan dek - naar Patras want in Igoumenitsa wordt 's morgens om 8u al gelost...voor de terugreis wordt een datum vastgelegd vanuit Igoumenitsa maar deze is zonder problemen mogelijk te wijzigen vertelt men ons. We betalen 350€ voor een retourtje.

    De overtocht

    2 uur voor vertrek moet men aanschuiven en staan er tussen een groep gezellige Fransen (Fransen rijden meestal in groep - Nederlanders ook meestal met 2). Het laden gebeurt op 't laatste moment en gaat heel vlot.
    We krijgen een plaats achteraan in 't midden niet te ver van de sanitaire instellingen zodat ik er met mijn krukken geraak. De zogezegde voorzieningen voor de honden zijn zeer pover - er staan achteraan een paar ijzeren boxen - maar ze mag bij ons in en aan de auto blijven en ze vindt heel vlug haar draai op het autodeck. Mijn ventje gaat op verkenning. De liften hebben een hoge stoep -gaan wel tot de bovenste verdieping maar naar beneden stoppen ze op de 6e. Slechts onder begeleiding zou ik via de personeelslift naar beneden kunnen. 'k Zal 't mij maar laten. Mijn ventje gaat zich af en toe in de lounge nestelen met zicht op zee en af en toe een bootje.
    De tijd gaat snel voorbij ook voor mij. We slapen goed en worden wakker van de drukte bij 't lossen in
    Igoumenitsa.
    Om 14u is het dan onze beurt in Patras.

    opmerkingen
     - zonder ticket vertrekken is geen probleem buiten 't hoogseizoen
    - ofwel volgende keer vanuit Venetië - ofwel de autostrade naar Ancona want de S16 is te slecht, heel druk en tijdrovend. Als er dan nog regen bijkomt is het helemaal niet leuk meer


    Peloponnesus

    Voor we het weten staan we op de grote boulevard in Patras. We vallen midden in de namiddagdrukte.
    We willen vandaag niet ver meer rijden en van medereizigers op de boot kregen we het adres in
    Rizomylos.
    Noordwaarts met onze Michelinkaart in de hand. Foute kaart dus want er staat veel te weinig op en voor we 't weten staan we voor de betaalbox van de autostrade - 2€  Het vervelende is dat we er niet zomaar af kunnen al loopt ze li of re parallel met de gewone baan.
    In
    Aegio na 40 km kunnen we er af. We nemen de kustroute want op onze kaart loopt die langs de kust. Mispoes. In Valimitika rijden we steeds vast. We vragen en ze sturen ons steeds terug van waar we kwamen. We begrijpen het niet. We rijden dan toch maar volgens hun instructies een 6tal km terug al ligt Rizomylos zelf maar op 2 km Later, op een lokale kaart zien we dat er helemaal geen doorlopende kustweg is...
    Ook het ontcijferen van de namen op de wegwijzers vraagt veel aandacht. Op sommige plaatsen staat een paar meter na die in lokaal schrift ook eentje met onze schrijfwijze maar niet altijd. Ook is er geen uniforme schrijfwijze voor de plaatsnamen . Maar 't lukt.
    Benzinestations zijn er meer dan voldoende, soms 5 à 6 op een paar honderd meter en er is een groot prijsverschil. Uiteindelijk betaalden we de diesel van 0,889€ tot 0,979€.
    In Rizomylos vinden we een rustig plaatsje aan 't strand onder de bomen.
    Onze eerste dag was toch wel effe wennen.
    's Morgens eerst naar de bakker. Er is heel veel keuze in zoetigheden maar we moeten het stellen met 2 kleine witte broden.
    Diakopto: van hieruit kan men met een treintje door de Vouraikos kloof tot Kalavrita. Wij willen echter zelf door de bergen gaan rijden - In Trapeze slaan we af richting Kalavrita. De baan is goed. Men had ons nochtans verwittigd voor heel slechte wegen maar tot nu toe valt dat mee.
    Onderweg stoppen we aan 't
    monasterio Megalo Spirilou. 't Is bergop en dus gaat mijn ventje alleen op verkenning. Het klooster kleeft tegen de berg. Van de mooie muurschilderingen mogen geen foto's genomen worden, ook niet van de monnikken. Hij krijgt bij 't verlaten wel een scheurkalender ... alles in 't grieks geschreven...
    Kalavryta zou mooi zijn maar we verslikken ons toch een beetje als we door 't stadje rijden. De straatjes zijn heel smal en toch 2 richtingsverkeer. Er is een begrafenis .. de open kist wordt door de straten gedragen en massa's volk en auto's volgen...We verademen als we er doorgesukkeld zijn... hebben de afslag naar 't centrum gemist en voelen ons niet geroepen op onze stappen terug te keren. Té druk.
    We rijden verder terug richting Patras. Het is lente en overal massa's bloemen. Langs beide kanten brem die tot halfweg het baanvak woekert. Het is rustig rijden met steeds wisselend landschap. Onderweg komen we kudden schapen en geiten tegen. Veel plaats is er niet langs de baankant om even te stoppen en zijn dan ook gelukkig 's middags een plekje op een plateau te vinden. We houden een lange rustpauze - pa gaat met Kaya een stapke doen en ik lees wat in mijn boek.
    Op 13 km van Patras rijden we zuidwaarts richting
    Amaliada. Het blijft mooi. De doorrit van de dorpjes om het smalst. Wegwijzers zo goed als onbestaande. Regelmatig moeten we onderweg de richting vragen...en in Amaliada rijden we rondjes door de wegomleggingen en opgebroken straten...
    We willen naar het strand van
    Savalia maar eindigen uiteindelijk op dat van Paleochori.
    Er zijn een paar restaurantjes. Onder de bomen is plaats maar er hangt nogal wat jeugd rond. Wat verder voorbij een geul is een vrij grote parking. Een paar mannen zitten er te vissen op de stenen maar de vangst is beperkt tot een paar kleine visjes.
    We hebben er een heel rustige nacht
    Nu moeten we toch dat strand van Paralia vinden en ja... een paar km verder is de afslag
    Paralia Savalia. Een grote vierkante parking - een verlaten camping - een vervallen drankstalletje. Aan 't strand staat een duitse MH met luifel en stoeltjes uit. Mooi plaatsje om te onthouden.
    Richting
    Pirgos. Onderweg gaan we inkopen bij Aldi (Aldi en Lidll goed vertegenwoordigt) en pa maakt er een hoogoplopende ruzie mee tussen 2 griekse mannen....'t ging er blijkbaar heel heftig aan toe...
    Pirgos lijkt ons een gezellig stadje. We parkeren eerst op de grote parking zuid van 't stadje maar er staat een plaat "no camping" en we weten nog niet goed hoe men die hier moet interpreteren. 's Avonds verhuizen we naar de parking van de haven. Wel een stoffige bedoening en veel gerij van vissers die 's avonds laat vertrekken - volgende keer op de pier gaan parkeren of helemaal vooraan in 't hoekske. Op de parking re is water te bekomen.
    Vandaag rijden we naar
    Olympia. Eén van de weinige sites die ik echt wil zien. Het huidige stadje is één commercie. Vanaf de parking is het nog een eind en redelijk bergop, niet te doen met de rolstoel. Aan de ticketbox is ook nog parking. We krijgen de toelating om daar te staan tot een macho in kostuum ons komt aanmanen te vertrekken. Een hele discussie, iedereen moeit er zich mee... resultaat we mogen 10' blijven staan en heel vlug de site bezoeken maar wel de volle pot betalen. Heb weeral eens in 't plat vlaams mijn gedacht gezegd en we zijn demonstratief vertrokken...Volgende keer zal ik er voor zorgen een schriftelijke toestemming te hebben...
    We stoppen nu regelmatig midden op de baan om aan de afsluiting te gaan kijken en hebben een goed zicht op de eerste looppiste en een deel ruines. Wat verder passeren we het monumentje waar het hart (?) van
    De Cubertain bewaard wordt en de Olympische vlam als ze niet onderweg is. Het museum zal dus ook voor later zijn.
    We besteden de rest van de dag met rustig rijden door een prachtige natuur, we wurmen ons door smalle straatjes en hebben nog steeds wat problemen met de griekse schrijfwijze en de wegwijzers.
    In
    Royia, een heel oud bergdorpje, vinden we een rustig plaatsje voor de nacht. Mijn ventje en de kaya trekken er op uit voor een fikse wandeling en komen beiden doodmoe terug want de hellingskes zijn niet min. 's Avonds genieten we op het oude pleintje.
    Verder door de bergen richting kust. We stoppen vroeg aan het strand van
    Kalo Nera.
    Voor vandaag hebben we een tip gekregen. We volgen de pijlen naar
    Voidokoilia. In Petrochori stuurt die ons een heel smal veldwegske in...zouden we wel doorrijden.. zolang er geen tegenligger komt zullen we wel zien... na een paar honderd meter komen we in een prachtig natuurreservaat. Vooraan staan wel plaatsen "no camping" nabij het strand... wij rijden door tot achteraan en genieten er van de rust, de vogels en de heel grote insecten. We blijven hier een paar dagen hangen. Alleen overdag komen er wandelaars
    Als we terug op de grote baan zijn zien we de wegwijzer naar de watervallen. Iemand vertelde ons dat het mooi was om er naartoe te rijden...na een 5tal km werd de baan een weg en daarna een pad en daarna een spoor...we houden het voor bekeken. Het kost heel wat zweet om de wagen te keren.
    In
    Galiova staan wegwijzer naar het strand en we komen uit aan de andere kant van het natuurgebied. Ook hier heel mooi. (geen enkele foto want gisteren op macro gezet om beestjes te fotograferen en niet teruggezet) We zitten met een dubbel gevoel, hier blijven of verder...We moeten nog zoveel zien en weten nu al dat we gaan proberen hier in 't najaar terug te komen.
    We rijden dan maar verder naar
    Pilos. We verkennen rustig het stadje en mijn ventje  gaat er op jacht naar een lokale wegenkaart. We overnachten aan de haven.
    Methoni: een iets "versleten" stadje. Vooraan het kasteel is een parking maar als men re omhoog steil rijdt komt men op een zeer rustige parking met een onvergetelijk uitzicht.
    Verschillende straten zijn opgebroken en we moeten nogal kunsten doen om aan 't strand te geraken. Ook daar is voldoende plaats om te staan.
    Finikounta een surfersparadijs en de ene camping naast de andere... even door het gezellige centrum gereden en...op naar rustigere oorden.
    Koroni: de slimme willen uithangen en de toeristische kustroute genomen. Bij het binnenrijden van de stad staan verbodsplaten voor MH's. Wij dus heel voorzichtig verder. 't Is nipt. Voor de haven moeten we een heel scherpe bocht rechts nemen en plots heb ik er genoeg van...er uit voor we brokken hebben. Volgende keer gewoon via de hoofdbaan er in rijden dan kunt ge gewoon rechtdoor naar de haven (najaar dus...)
    Agios Andreas. Een klein dorp met een haventje en een strand. De camping is gesloten en we vinden een plaatsje onder een boom tussen strand en jachthaven. Hebben het gezelschap van een griekse camper en een Nederlander. Goed voor een deel dagen. In een piepklein restaurantje leren we genieten van een paar lokale specialiteiten. Vraag me niet wat het juist was..in alle geval druipend van de olijfolie brrrr maar voor de rest wel lekker. We krijgen er voor ons vertrek een zak tomaten van eigen kweek mee.
    We zitten volop in de fruitstreek - overal liggen zakken van 10kg persappelsienen voor 3€
    In
    Petalidi is het markt. De zeilers die in Ag Andreas lagen zijn ook naar hier verhuisd, meer beschut en minder deining want de laatste dagen steekt 's namiddags de wind op. Er is heel veel parkeergelegenheid aan de haven en nabij 't centrum.

    Kalamata
    is een drukke stad met veel industrie. We rijden er zuidwaarts richting Mani en vinden een rustig plekske aan het haventje van Ag Nikolaos. Blijkbaar wordt men hier soms weggestuurd maar we zijn er alleen en niemand stoort ons. We gaan heel achteraan staan en hebben de lagune voor ons alleen. Er is een watertap en openbare toiletten.
    In
    Karavosztari aan 't strand geeten maar 't is zondag en nogal druk dus willen we verder. De grotten Spileo Dirou zijn niet rolstoeltoegankelijk. Er is wel parking en men kan er overnachten (schuin-zeker keggen nodig)
    De route zuidwaarts is mooi, kaal en verlaten. Onderweg heel veel kleine kerkjes.
    Gerolimenas. Er is parking aan het haventje onder de bomen. We willen hier wat rust inlassen. Mijn tas koffie is maar pas ingegoten als ik zie dat heel de auto onder de beestjes zit - vlug alles toe - koffie weg en verder gereden. Er waren er een deel binnengesukkeld en we houden dan even halt om op jacht te gaan.
    Op Mani heerst een heel speciaal sfeertje, de huizen en dorpen lijken op echte vestingen, buren vetes en vechtpartijen waren tot een paar jaar geleden nog schering en inslag.
    Vathia is een zeer mooi vb. Men kan het van ver zien liggen. In 't dorpjes is een klein plekske waar 1 auto kan staan...gelukkig zijn we alleen en mijn ventje gaat wat trappen doen.
    De baan naar de kaappunt is nog smaller. In
    Marmari laat een restaurateur MH's overnachten maar het is parkeren op aan de zijkant van een grintbaan - stof gegarandeerd. Niks voor ons.
    We rijden tot het uiterste puntje. Ook hier een paar parkeerplaatsen en keggen nodig. Een onvergetelijk uitzicht, wat ruines en ezels maar vooral zo'n stevige wind dat we de auto moeten draaien om de deur open te krijgen. We hadden hier nochtans graag overnacht want 't is reeds een stuk in de namiddag. Maar van slapen zou zeker niet veel komen, wind op kop kunnen we ons niet zetten en met zijwind worden we allicht zeeziek.
    Op de kaart staat nog een wegske om terug te rijden ... helaas bestaat het alleen op de kaart... niemand van de inwoners kent het.
    Langs een mooie kustweg rijden we tot
    Kotronas waar we op de kade staan. Aan 't restaurantje is er meer beschutting tegen de wind maar de auto wordt er allicht gezandstraalt. De wind houdt ons binnen. Kop in de wind en we hebben hier een heel rustige nacht.

    Githio vonden we gezellig en mooi. Overnachten aan de kade mag niet omdat er regelmatig ferry's aanleggen. Even noordwaarts buiten 't centrum kan men wel aan 't strand staan.
    In
    Skala moeten we kiezen: noord of zuid. Van andere campers hoorden we dat het schiereiland niet zo veel te bieden heeft.
    We rijden dus noordwaarts richting
    Leonidio. Kosmas is klein, gezellig met een centrum dat één groot terras is maar nogal druk door 't verkeer door de smalle hoofdstraat. Vanaf hier een mooie route.
    Onderweg zien we heel hoog een klooster tegen de rotswand kleven. We vermoeden dat het voor ons te moeilijk zal zijn - steil en smal- maar naderhand vernomen dat het met een camperbusje wel te doen is (ook voor 't najaar dus) In
    Leonidi zijn er wegversperringen en het wordt een avontuur... heel lieve mensen die ons door het stadje gidsen..een beetje links, een beetje rechts, in koor roepen (vermoedelijk pasop) want 'k heb dat ook verschillende keren geroepen...Later vernomen dat hier de zoon van een dorpsgenoot woont (ja...ook voor 't najaar - 't zal druk worden)
    In
    Plaka zou een camperplek zijn. We rijden tussen een paar huizen door en staan plots op de kade. De dame van 't restaurant toont ons het wegske waar we door moeten en nodigt ons in 't gebroken vlaams uit om 's avonds te komen eten (spreekt een paar woorden van verschillende talen - een echte griekse mama. Op de parking is achteraan nog een plaatske vrij en met de hulp en aanwijzingen van de anderen geraken we er tussen gemanoeuvreerd. 't Was er gezellig en goed voor ene keer maar die drukte en dat op mekaars lip zitten is toch echt niets voor ons.
    We zitten nog laat samen buiten met een handwerkske en een drankske.
    Voor de volgende dag zit ik met een groot gat in mijn geheugen. Weet dat we overnacht hebben in
    Paralia Ag Andrea, (aan haventje en lagune????)op de kaart aangeduid dat het er goed was maar ik kan er mij niets meer bij voorstellen. Dat is het nadeel van geen dagboek meer bij te houden onderweg grrrr.

    Nafplio de vroegere hoofdstad van Griekenland, ziet er een mooi stadje uit. Aan de haven en het treintje is veel parking maar 't is verschrikkelijk heet. We stoppen en gaan even het stadje verkennen maar zijn vlug weer bij de wagen. We rijden er daarna kriskras door om toch een idee te hebben. (ook voor een volgende keer dus)
    Via
    Deprano naar Iria beach. Er zijn een paar mogelijkheden om te staan en een goed visrestaurantje.
    Een andere stopplaats meer zuidwaarts is
    Salanti. Als we over de bergrug zijn zien we onder veel campers staan. Achter het hotel nemen we het kleine wegske. Heel veel plaats aan 't strand maar slechts een paar bomen ... We keren en draaien tot we wat lommer hebben van de wagen en we geen wind binnenkrijgen.
    Buiten het hotel en de campers is er niks. Een goede plaats om met een groepje naartoe te komen. Ons zegt het weinig. Zijn eigenlijk geen strandmannen.
    De volgende dag naar
    Portocheli waar 2 grote parkings zijn aan de haven. Ermioni heeft ook een grote parking- in 't hoekske aan 't strand en achter de borstwering is 't goed staan al kan het soms wat drukker zijn als de ferry's aanleggen.
    Onze volgende halte is even voor
    Galatas nabij een kleine scheepswerf kan men goed aan 't strand staan en er is ook een goed restaurantje. We hebben er het gezelschap van nederlanders die hun boot aan 't herstellen zijn.
    Galatas heeft weinig parking maar men kan voor 5€ met de ferry naar
    Poros dat zeer mooi in een baai ligt. Het eiland zelf is een voorschoot groot.

    Naar
    Methana. Onderweg veel viskwekerijen. Methana stad is een kuuroord - er zijn werken in 't centrum maar nabij de tennis is er parking onder de bomen. De wegwijzers naar Agios Georgios laten ons rondjes draaien - na herhaaldelijk vragen zitten we op de juiste baan, een mooie kustweg die we voor ons alleen hebben. In Ag. Georgios doen we even domme toeren. De eerste afslag naar 't dorp is nogal haaks naar rechts de volgende afslag "lijkt" beter maar gaat plots over in een smal, steil stuk. We kunnen juist tussen de muren maar of we hier terug op geraken is een andere vraag... hopelijk benenden een escape... pa gaat tevoet op verkenning, links kunnen we het binnenland in, de weg zou goed en redelijk breed zijn, rechts gaan we via een smal straatje door 't dorp en kunnen we er achteraan terug uit om terug te keren.. We kiezen voor 't laatste want willen in het zo mooie Ag Theodorai overnachten. We vinden hier nog wel een parkingske om wat te genieten van 't uitzicht en het vissersleven. In Theodorai gaan we op de pier staan nabij het kerkske - de pope komt een paar maal kijken en knikt vriendelijk, vraagt zich vermoedelijk af welke vreemde snuiters naar deze uithoek komen. Mijn ventje houdt een zeiler gezelschap die hier al een paar dagen vastzit wegens windstil .en 'k kan er inkomen dat hij het niet erg vindt - ik vind het hier onwezenlijk mooi en stoor me niet aan de stilte.
    's Morgens vullen we eerst onze watervoorraad aan. Zowat overal in Griekenland zijn waterkraantjes en we hebben nog geen dag moeten vrezen om zonder te vallen.

    We rijden naar het strand van
    Epidavros. Er staan veel campers. We zoeken ons een plaatske onder een boom waar nogal wat auto's door komen maar 't is kiezen tussen schaduw of rust. 's Avonds komt de jeugd afgezakt naar het restaurantje en wij verhuizen naar 't centrum aan de haven. Er staat wat verderop een telefooncel maar ik geraak er gewoonweg niet bij - 't ventje moet het halve terras verbouwen want de stoelen en tafels staan voor de deur... ja, ook hier heeft de gsm zijn intrede gedaan en worden de telefooncellen niet meer zo veel gebruikt... ik dus wel want lekker goedkoop om met de kinderen te kletsen.
    De archeol. site van Epidavros lokt ons niet om een omwegske te doen. Het zoveelste amphitheater. Vermoedelijk niet rolstoentoegankelijk dus...liever wat natuur.
    Na een goeie 50km staan we aan de brug over het
    kanaal van Korinthe en verlaten we de Peloponnesus.



    Loutaki is een druk kuuroord. We stoppen aan de strandblvd om wat te eten maar willen voor de nacht graag een mooi rustig plekske. Door het centrum rijden was een avontuur.Aan beide kanten staan de auto's dubbel geparkeerd en de straat is dubbele richting... als ook nog een auto uit een zijstraat er bij wil raakt alles potdicht... rustig afwachten maar.. alles lost zich op... (zo spreekt mijn ventje maar ik erger me blauw) Midden in de stad aan 't kuuroord is een watervalleke.
    In
    Perachora naar Iraio. We komen langs fruitstalletjes en dus wordt er gestopt. (nooit zoveel fruit op reis gegeten als hier) Aan de binnenzee is een strand en we zien dat er parking is. We rijden eerst door tot waar de baan dood loopt op weer een archeologische site, heel mooi gelegen en aangenaam om rond te kuieren. We staan hier wel helemaal in 't scheut van de wind en gaan naar het meertje waar we een plekske met "uitzicht" vinden onder een boom. Het is heet en we luieren en lezen.
    Als men rond het meer rijdt komt men aan een kapelleke, het kleine gravelbaantje rechts op (juist voor het brugske over de verbindingsgeul met de zee) en we hebben weer een plaatsje met uitzicht voor de volgende nacht.
    We volgen de kust via
    Alepochori en Algostheni. Tussen beide plaatsjes een mooi strand en blvd met parkeergelegenheid.
    Porto Germena en de site zal voor een volgende keer zijn maar is blijkbaar ook mooi.
    Thiva, Leivadeia naar Delfi. Oeioei, heel druk, wagens staan tegen de baan geplakt...overal trappen om de site te betreden. Hier kan ik met mijn scooter niks gaan doen .. en 't ventje interesseert het niet.
    We rijden verder via
    Amfissa en Lamia en overnachten nabij Stylida.

    Een stuk autostrade brengt ons snel in Volos van waaruit we de Pillion bezoeken. Het is zondag en heel druk op de baan. Agria leek ons leuk maar geen parkingske vrij. Kala Nera heeft een paar mooie plekjes om met de camper te staan... maar voor 't moment zijn we al blij dat we zonder stukken er weer uitgeraken met al die her en der geparkeerde auto's...
    Afyssos ook leuk maar niet vandaag grrrr Maar in Horton vinden we een zalig plaatsje... Zeer smalle toegang maar aan 't kerkje onder de bomen een droomplekske. Een restaurantje, een kioskske waar ik een telefoonkaart kan kopen en vooral: rustig.
    De zuidelijke punt van 't schiereiland vind ik prachtig. 's Morgens hangt er wat nevel boven 't water en de bergen... zalig rijden en geen kat op de baan..
    Agios Kiriaki op 't eindpunt is piepklein, mooi maar geen parkeergelegenheid.  Een paar honderd meter voor 't centrum is men een grote parking aan 't aanleggen maar voor mij en mijn scooter te stijl om naar beneden te rijden. We rijden nog ergens een baantje in naar Geroplina maar 't is zo smal dat we ergens in een tiental keren gaan draaien...
    Via
    Lafkos naar Platanias waar we ons vergapen aan de vissersboten en hun bemanning die de was aan 't doen is...meestal Albanezen... Ook mooi om te blijven staan..We slaan nog even af via Promyri, rijden hopeloos verloren  en komen op 't eind van de wereld terecht... Moeten dringend een Griekse kaart gaan kopen want Michelin is hier hopeloos met die kleine achterafwegskes.
    We gaan terug overnachten in
    Horton.
    De oostelijke route terug naar Volos is er één met *** We slapen in Ag. Ioannis aan tour info onder de bomen.. heel rustig.
    Zagora en Chorefto zal voor een volgende keer zijn... we moeten keuzes maken. In Hania en Portaria zijn ook mooie parkeerplaatsen. We stoppen er even maar veel te koud om hier op die hoogte te blijven vooral omdat het allemaal in de schaduw ligt.

    Na Volos terug de autopista op Larisa, Thessaloniki (heel druk) Voorbij de luchthaven en voorbij Peraia staan we op het strand. Goed maar veel opwaaiend zand.

    Chalkidiki hadden we meer van verwacht.
    Kassandra is vooral op verblijfstoerisme gericht. Wel aangenaam rijden maar niet spectaculair.
    Even voorbij
    Paliouri zijn er grote parkings achter de duinen maar geen zicht op zee. In Afytos vinden we een mooie plaats helemaal beneden aan de restaurants ..we staan onder de bomen op de picnicplaats... Een plaats om te genieten.
    Psakoudra vonden we mooi.. een smal baantje naar haventje en strand...

    Het tweede schiereiland: Sithonia vonden we dan weer heel mooi. In Toroni kan men aan beide kanten staan. De baan van hier naar Kalamitsa slingert door een soort alpine landschap met hele kuddes schapen, geiten, koeien .. overal bijenkorven.. het heeft iets dat ons aanspreekt.

    Athos, het derde schiereiland is voor ons verboden gebied. Het heeft een federaal statuut en alleen monniken mogen er wonen, en alleen met speciale vergunning worden mannelijke bezoekers toe gelaten... ook de dieren moeten van het mannelijke geslacht zijn maar daar moet ik toch even mee lachen....primo kunnen ze dat niet zo hermetisch afsluiten en secundo zouden er geen insecten en knaagdieren zoals muisjes meer zijn... ze zullen zich daar toch niet bezighouden met muizen insemineren zeker...


    In Ag Panagias wordt vis verkocht aan de grote vissersboten en we doen onze voorraad in.
    Ag. Nikolaos vinden we niks bijzonder en we rijden tot in Stavros om te overnachten. Aan het voetbrugske over de geul is er een stuk beton en we platsen ons daarop want er hangen drijgende wolken en in de verte zien we bliksemschichten... in 't zand verderop riskeren we vast te komen zitten moest het deze nacht lelijk gaan doen. Ons Kaya is fel onrustig en kruipt weg onder mijn benen....

    Deze morgen schijnt de zon weer. Naar
    Kavala. Onderweg stoppen we even in Paralia Orfani. In Kavala is er parking naast de haven. Van hieruit kan men ook naar Thasos maar de afstand is groter en de prijs van de ferry naargelang.
    Wij nemen de boot in
    Keramoti. Thasos is een prachtig eiland en veel mooie plaatsjes om te staan. Wij sliepen in Chysi Akti aan het haventje waar het echter tot 's avonds laat druk is door de vele restaurantjes in de omgeving maar.... heel mooi.

    Terug naar Kavala en het binnenland van
    Macedonië.
    We stoppen in Filippoi en 't ventje bezoekt de site...we hebben het hier voor ons alleen...Drama, Serres en we slaan af richting Kilkis. En dat hebben we geweten. Een mooie rustige baan. Op de Michelinkaart rechtddoor met 1 zijbaan. In werkelijkheid staan we voortdurend aan kruispunten zonder wegwijzers of, als ze er al zijn: onleesbaar.... Het geluk is met ons als we af en toe een tegenligger zien of een schaapsherder...
    In
    Eptalofos gaan we op een parking langs de baan staan. Bij nader toezien aan een soort gemeentehuis en tegenover een cafeetje.
    't Is zaterdag en veel geloop naar de kantoren. Uitleg krijgen we als een jonge dame ons aanspreekt in ' t Engels. Ze help haar vader deze dagen bij de administratie want voor de EU loeten de boeren voor maandag hun stand van zaken indienen om subsidies te bekomen...en zij kan met de pc werken. Er is veel discussie.. we zien een vent in een rood Tshirt herhaaldelijk binnengaan en weer boos vertrekken. 's Avonds zitten dezelfde mannen in 't cafeetje en na de drank in de man lopen de discussies fel op....hopelijk draait dat niet uit op handgemeen, zo hevig gaat het er aantoe. Uiteindelijk gaat iedereen naar huis en zijn het slechts blaffende honden die de stilte doorbreken
    En zondag.. ja daar is de man in rood Tshirt weer. De kantoren zijn open want... de laatste dag. 'k Zie ze dat bij ons nog niet doen 't WE het gemeentehuis openhouden. De Pope verwelkomt zijn parochianen... en van in de auto kunnen we de kerkdienst volgen... amaai nogzl een volume. Na de dienst krijgen we bezoekers aan de deur.. eens komen kijken, een praatje slaan met een paar woorden Duits.. Doet me denken aan mijn jeugdjaren toen wij ook aan de kerk bleven praten, de mannen naar 't gildenhuis gingen om een kartje te leggen.. niemand gehaast.
    Kilkis, Polykastro, Giannitsa en we zitten weer op een grote baan. Edessa en stop in Arnissa aan het meer.  Parking voor ons alleen, mooie omgeving en mooi uitzicht. In 't dorp een telefoonkaart gaan kopen aan een kiosk en de kinderen gebeld. Overal alles OK.
    We rijden rond het meer en komen in
    Ag. Pantelemonas met een pracht van een parking in 't centrum en aan 't meer. In 't groot genoteerd voor een volgende keer. Nu stoppen we er even om eens rond te kijken.
    Florina is een wintersportoord. Het begint wat te regenen en dat is doodzonde want we rijden door een prachtig berglandschap. Op een parking staat een bord met een beer op en een voor ons onleesbare tekst... vermoeden dus dat men verwittigt dat hier beren rondlopen. Hebben er spijtig genoeg geen gezien.

    Voorbij
    Antartiko slaan we af naar de Prespes meren.
    Onvergetelijk mooi, pastoraal en rustig. Mijn borstkas voelt weer een paar maatjes te klein. In Psarades hebben we een stukje van ons hart verloren. Voor de Grieken is het een bedevaartsoord .. ze bezoeken er het piepkleine maar o zo mooie kerkje en doen een uitstapje met de boot naar de grotten met ikonen... We parkeren ons beneden langs de zandweg. Vissersbootjes varen af en aan, zicht op besneeuwde bergtoppen in Albanië. 's Avonds worden we weggejaagd... neen niet door politie of wie ook maar door een jonge stier... het vee komt van de wei langs het meer en door het dorp, via de trappen. We zitten er middenin, ons Kaya blaft en springt van de ene kant naar de andere. Plots voelen we een bonk tegen de auto... een jonge stier staat zich tegen de carosserie te schurken en nog eens, en nog eens. We zijn bang dat hij met zijn horens putjes gaat maken en we ruimen plaats...we gaan overnachten aan 't kerkske. 's Avonds ontdekt pa dat de deur los is.. en zoveel waardevolle dingen die daar open en bloot staan (moet denken aan mijn vrienden op 't forum van sennet waarvan velen denken dat buiten ons landje alles zo onveilig is)

    Nog een plaats om dus terug te komen... en Albanië begint ons te intrigeren...vooral als we 's anderendaags voorbij
    Kotas een plaats zien staan: Albania 6 km. We hebben echter onze reispassen niet mee... Ontdekken later dat we die helemaal niet nodig hebben en we met onze gewone identiteitskaart binnen kunnen.
    Kastoria: mooi stad, drukke stad, veel toeristen, veel parkeergelegenheid.
    We rijden rond het meer. Aan het hospitaal verslikken we ons even en rijden de parking op... het wegske er naast zal toch niet "de" baan zijn zeker. Jawel dus. Mooie route, de ene bocht na de andere, vlak op het meer maar heel smal en veel overhangende bomen... hopelijk geen tegenligger en zeker geen bus.
    Tot aan het klooster van
    Panagia Mavriotsissa is verkeer in beide richtingen toegelaten -verderop slechts enkele richting. De Pope komt een praatje slaan en toont ons een mooi plekske om te overnachten. Op de parking verkopen de boeren uit de omgeving hun olijven spotgoedkoop maar per 50kg.
    Wij rijden naar de overkant van het meer en overnachten in
    Mavrochori. Een praatje over de visvangst en over de prijsstijgingen, de E die hun door de keel is geramd en we weten dat niet alleen wij Vlamingen daar problemen mee hebben al denken de mensen hier dat wie kort bij Brussel woont uit de roompot kan scheppen.

    Naar Konitsa. Onderweg even halt gehouden in Pentalofos maar 't is nog vroeg op de dag en hier valt nu ook weer niet zoveel te beleven.
    Konitsa ligt op een helling. Vooraan in 't stadje een heel grote parking. We gaan met de auto onze aankopen doen want tevoet is het voor ons niet te doen, zo steil. En we eten maar kersen...
    We hadden het lumineuze idee om hier, achter de
    Vikoskloof door het gebergte door te steken naar Grevena.
    Een avontuur dat we niet licht zullen vergeten. Steil door het stadje maar nog steiler en heel smal om het stadje uit te rijden. Ik weet niet hoeveel meter we gestegen zijn de eerste 5 km maar 't waren er veel..En 't zal wel eens eindigen zeker.
    We rijden over een asfalt die op veel plaatsen de naam niet waard is. Goed in 't midden rijden want aan de zijkanten is de aarde er onder uitgespoeld. Gelukkig komen we geen tegenliggers tegen en dat.. dat had ons toch moeten doen nadenken. Maar neen..
    Eleftero het eerste dorp.. baantje 2,20m breed (wij 2m), tussen de hagen en met haakse bochten achter hoge muren.. Elk dorp dat we daarna tegenkwamen hetzelfde.. na 't dorp weer bredere baan. Geen kat op straat.
    De afslag naar
    Skamnelli en Monodendri is goed aangegeven maar volgens mij alleen gekken die daar in rijden zonder 4x4 - steil naar beneden 30 à 40%?? smalle uitgesleten gravelbaan met losse stenen. Wij zullen dus maar op ons baantje blijven...daar kunnen we tenminste nog omkeren als 't moest nodig zijn.
    Na uren rijden, gemiddeld 30km/u, zien we plots camions.. onze vreugde om mensen te zien slaat snel om als we zien dat het wegenwerkers zijn. Over de ganse breedte van de baan een losse laag van 30cm pek met kiezeltjes. De mannen doen teken dat we mogen doorrijden... het is slechts 800m ... ze vergeten er bij te zeggen dat het ook nog bergop is... Van de andere kant komt een sproeiwagen die 't zaakje nog wat papperiger maakt. Voor ons een wagen met wel en wij er achter...4 m en we rijden vast... vooraan zakken we er een half wiel diep in..Slot van het verhaal... zij achter het stuur... ik met de schrik ernaast... wat achteruit en dan volle gas vooruit. Wie achter de auto stond onder de klieder en mijn ventje ocharme tevoet er achteraan...Ja, hij wilde in 't oog houden dat er niks misliep. Eens boven stoppen we een tijdje om wat te bekomen en inspecteren de auto. Buiten wat vuil...alles OK Vanaf hier hebben we een degelijke baan onder de wielen. We komen in een dorpke waar de vrouwen de was aan 't doen zijn in een grote tobbe met water uit de bergen en een zwengel aangedreven door waterkracht...heel inventief en praktisch...
    Op de pashoogte ligt een skistation. Kan me er niks bij voorstellen hoe de mensen van Konitsa naar hier komen.
    Van hieruit wordt het landschap weer vriendelijker.
    In
    Grevena vinden we het veel te druk om te bekomen van ons avontuur. zuidwaarts richting Kalampaka houden we halt in Ag Theodoroi... 't Ventje gaat wandelen met de hond en komt terug met kilos kersen in zijn opgehouden
     T SHIRT - verbaasd dat ik me zorgen maak over de fruitvlekken ipv blij te zijn met zijn gekregen oogst.. mannen...............

    Meteora een hoogtepunt (vaut le voyage zou Michelin zeggen). Prachtige natuur, mooie kloosters een beetje een buitenaards sfeertje door die rotsformaties. Goed voor een dag onuitputtelijke vreugde en jaren nagenieten. Het verder beschrijven is onbegonnen werk.
    En, hadden we hier toch maar ergens op een parking blijven slapen gr..Maar we vreesden te vroeg te worden gewekt door de vele toeristenbussen die reeds vroeg de berg op rijden.
    Ergens onderweg op een onooglijk plekske de nacht doorgebracht want deze mooie route is ook een doorgangsbaan voor het truckverkeer en 24u nonstop lawaai. 't Zal goed zijn als de autopista ooit af is.

    Longades aan de overkant van Ioannina... Afslag voor Perama (grote P voor de grotten maar kort bij de baan). Riet wordt hier geoogst voor 't maken van manden. Kleine kreekjes en heel veel vissersbootjes. In Longades aan het sportpleintje gestaan.
    We rijden rond
    Ioannina richting Igoumenitsa. Het blijft druk verkeer met trucks voor en van de ferry. Via een klein baantje rijden we naar Sagiada een vissersdorpje nabij de Albanese grens. We installeren ons aan het vissershaventje. Aan het strand is het modderig door de regen van de voorbije dagen. Aan het jachthaventje grote drukte door een groep Engelse zeilers die er aanlegden. Heel klein maar gezellig.
    De visserij in Griekenland ligt op apengapen door de vele jaren van dinamiteren van de zeebodem. De paar goede visplekken die er nog zijn worden beurtelings toegewezen... De grootste vis die we er zagen binnenbrengen waren 't formaat van een bakharing, de rest sardientjes. In alle geval lekker vers van de boot. Vissersvrouwen zijn uren bezig met de versleten netten van de koorden te snijden... We rijden een stuk richting Albanese grens - overal grote viskwekerijen. Ze zijn juist zo'n ponton aan 't lossen.
    Wandelen, lezen en een praatje slaan zijn onze hoofdbezigheden.

    Naar
    Igoumenitsa. Normaal zouden we van hier terugvaren maar we laten de tickets veranderen naar een latere datum en vertrek vanaf Patras want we willen nog heel wat zien.
    Aan de haven van
    Plartaria houden we even halt. Lijkt ons niet zo aantrekkelijk - teveel jachthaven  ( kwamen in 't najaar op andere gedachten en klasseerden het bij favorieten... hoe de stemming van 't moment de indrukken bepaald)
    We rijden langs de kustweg.
    Syvota is mooi maar heeft alleen een parking onder de bomen vooraan in 't dorp en een eindje van de haven. In Parga is het verschrikkelijk druk. Auto's staan kms ver langs en half op de baan geparkeerd. We vinden een klein plekske, ik blijf in de wagen en 't ventje gaat tevoet naar 't stadje. Heel mooi maar niet te doen met de auto nu. Verder zuidwaarts en halte in Amoudia.
    Amoudia ligt in een delta (muggen dus) Aan 't kanaaltje waar de vissersbootjes liggen is parkeermogelijkheid en er staan verschillende MHs We laveren tussen de losse zand tot we naar onze zin staan met zicht op bootjes.
    Dit plekje noteren we ook met een stip om terug te keren.
    Onderweg in
    Ligia zien we aan de kust ook nog een paar mooie plaatsjes maar we rijden maar verder want onze tijd raakt op.
    We rijden rond de baai
    via Arta Amfilochia naar Vonitsa. Uiteindelijk was het niet dat wat we ervan verwacht hadden behalve rond Amfilochia dat wel heel mooi was.
    Vonitsa. Aan het strand is teveel wind en we plaatsen in de luwte van de heuvel aan de haven. Er staat nog een Belgische MH de eerste die we op deze reis tegenkomen. 's Avonds landen er verschillende auto's met zigeuners - slapen op de grond - hangen hun inktvissen te drogen aan de lantaarnpalen. 's Morgens vroeg zijn ze weer vertrokken.

    Van hier naar
    Lefkada.
    Alle eilanden in Griekenland hebben een speciaal en voordelig regime. Lefkas wou een vaste verbinding met het land maar zou dus zijn voordelen daardoor verliezen. Slimme Grieken vonden de oplossing. Het middenstuk van de brug dat toch open zou moeten om boten door te laten vervingen ze door een brug op een ponton... geen vaste landverbinding dus.
    Aan 't fort stoppen we om de va et viens over de brug te bekijken. Daarna via de duinen en de kustroute zuidwaarts. In 't zand zien we hier en daar campers staan maar 't baantje is verschrikkelijk slecht en modderig. De westkust is fel geaccidenteerd en hier en daar behoorlijk smal maar met prachtige uitzichten. We rijden door kleine dorpjes.
     In
    Ag. Nikitas is een afslag naar de restaurantjes waar wat parking is om halt te houden.
    De namiddag rijden we door tot
    Vasilliki waar de veerboten vertrekken voor Kefalonia. Er is een ruime parking.
    De oostkust is veel toeristischer ...de belgen die we vorige dagen tegenkwamen hadden hier vroeger een restaurantje.
    We genieten, stoppen af en toe aan een uitzichtpunt.
    Lefkada stad doorkruisen we in verschillende richtingen zodat ik er ook een ideeaan overhoudt. Overnachten doen we aan de parking aan 't strand en de oude wijndistillerie. En... ook de belgen arriveren hier nog.

    De route zuidwaarts blijft de kust volgen en is op sommige plaatsen gewoon schitterend. In Palairos zien we een kleine maar zeer mooie overnachtingsplek.. Astakos Gialos Beach niet gevonden wel een heel grote goederen haven .
    Mesolongi, heel grote parking aan de haven. Naar Tourlida via een 4 km lang baantje tussen 't water. In Tourlida een mooi strand, een parking, een klein haventje. 's Avonds helemaal verlaten.
    In
    Antirrio gaan we even naar de brug kijken en informeren naar prijzen voor brug en ferry.

    Verder naar
    Nafpakto meet een zeer mooi centrum. Er zijn festiviteiten. Even op verkenning vooraan het dorp langs het strand... we sukkelen door de hoofdstraat en werpen van ver een oogske op het mooie haventje. Voor de nacht stoppen we in Ag. Nikolaos met zicht op het kerkje van Nikolaos op het piepkleine eiland. Vissers gaan er kaarsjes branden voor ze uitvaren. Fijne babbel met de lokale bevolking.Even gaan kijken naar de P in Tolifona beach en die is OK om een tijdje te gaan staan. Galaxidi rijden we door en we stoppen in Itea op een grote rustige parking aan de haven.
    't Is heet ... discreet zetten we de luifel uit en dat houdt toch de zon wat buiten.
    De route van
    Amfissa via Malandrino terug naar Nafpaktos is mooi en gevarieerd. We nemen een kijkje bij een huis waar onder het afdak kazen te drogen hangen - kaas om te raspen en niet om zo te eten verstaan we uit de uitleg. De wegwijzers zijn hier zeldzaam en regelmatig moeten we ons bevragen. We rijden lang langs het meer en verwonderen ons over de weerspiegelingen en de wisselende kleuren. Terug in Antirrio nemen we de ferry naar Rio.

    Het is verschrikkelijk heet geworden en voor volgende week verwachten ze tussen de 38 en 40°C We stoppen in Patras om te proberen vroeger te vertrekken... vandaag lukt niet meer en morgen varen ze niet.. Een daar dagen wachten dus.

    En weer rijden we op zondag rond .. alle Grieken op de baan ... alle verkeersregels opgedoekt. In
    Kaminia slaan we af richting Bikini beach waar blijkbaar heel speciale bomen staan maar... blijkbaar alleen voor de Grieken want: plots geen wegwijzers meer. Terwijl we de kaart bestuderen stopt een jonge dame en ze zal ons voor rijden.. Heel mooi is het hier - hier en daar restaurantjes die gratis parking aanbieden voor MH. Aan Bikini beach zelf is er geen doorkomen meer aan, drukn druk druk. We stoppen en de jonge dame legt ons uit hoe we er weer uitgeraken naar Metochi  en we rijden verder naar Killini.
    Hier vinden we een plekske aan 't strand. Aan de haven leggen ferry's aan voor Kefalonia en Zakynthos. Goed voor onze laatste nachten op Griekse bodem.
    We zijn veel te vroeg terug in
    Patras. Wachten bij 't openen van de ticketoffice (slechts 2u voor vertrek)
    Het laden van de boot lijkt een chaos in de vergrotende trap maar... we geraken er. Hebben weer een plaatsje niet ver van de sanitaire installaties.

    30-06-2006 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-06-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vervolg Griekenland voorjaar: de terugreis

    De terugreis

    Een zeer rustige overtocht
    We verlaten Ancona via de kustroute. Mooi weer in Italië en de scooters en brommers zwieren onder onze spiegels door.
    We rijden zovlug mogelijk de autostrade op om er slechts af te gaan om een overnachtingsplekske te zoeken.
    Voorbij Milaan gaan we weer de gewone baan op richting Aosta.
    Over de Grote St Bernard duiken we Zwitserland in. 't Ventje stopt aan een fruitkraam maar is niet goed van de prijzen hier.. geen kersen vandaag.
    We willen onder het meer van Geneve doorsteken naar Frankrijk. Even voor Evian stoppen we op een parking aan 't meer. In Evian zelf niet meer mogelijk voor MH
    's Morgens staan we op en de plannen veranderen. Niet via Frankrijk maar door de Jura gaan we rijden via heel rustige baantjes.
    Voorbij Bourg en Bresse slapen we aan het streekmuseum. De volgende halte is Luxeuil les Bains en vandaar in één trek naar huis.

     

    Het is ons hier zeer goed bevallen.
    Wist niet dat er zoveel reptielen zaten in Griekenland... zagen veel doodgereden salamanders en zwarte en dikke bleekgroene slangen... hebben er zelf ook een paar naar pierenland geholpen omdat we niet meer konden stoppen. 't Was lente en we hebben één grote bloemenpracht gezien. Hebben in verhouding weinig vogels gezien alleen in de lagunes en reservaten konden we er verschillende spotten. En niettegenstaande veel heldere luchten zeer weinig sterren gezien.. geen uitleg voor gevonden.

    Pluspunten: de natuur met veel afwisseling, zee en bergen en heel veel bloemen, het lekkere fruit, de mensen, de mooie dorpen, de vele mooie plekjes om vrij te overnachten meestal met water en dikwijls ook met douches op het strand.
    Minpunten: het verkeer (ze kennen maar één verkeersregel: stoppen om te gsm'en - desnoods midden op een druk kruispunt),  het zwerfvuil en de hevige wind die dikwijls 's namiddags opsteekt.

    Sorry voor de kunsthistorici onder jullie maar op dat gebied ben ik een beetje analfabeet, de geschiedenis van de grote sites ken ik maar er blijft soms zo weinig van over dat ge over een serieuze fantasie moet beschikken om er u iets bij voor te stellen. Olympia blijft op het lijstje staan maar de rest...een amphitheater is een amphiteater en welke stijl de krullekens bovenaan de pilaren hebben zegt me niets. Ik loop niet meer rond met een gids in de hand - ofwel vind ik het mooi ofwel niet...wat anderen daar ook mogen van vinden.


     

    29-06-2006 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal Maart/April 2006
                                 
                                                   Portugal 
                                                             
                                                            Maart/April 2006


    Gisteren nog een fijne dag in Lier
    Vandaag op de baan richting 't zuiden. De zon willen we zien.
    's Morgens wordt het nog even druk. Ons Kaya moest nog naar de dierenarts. Ik wil ook nog langs de huisarts om een nieuw medikament op te halen. Diesel tanken en de lpg tank vol. Ook nog even langs de zoon. Het is ondertussen middag en we eten daar vlug een boke.
    We weten nog steeds niet langs waar we willen rijden. Met die sneeuw gisterenavond voelt mijn ventje er niet veel voor om door 't Centraal Massief te rijden. Het wordt uiteindelijk toch via Luxemburg omdat we dan redelijk veel snelweg hebben..
    Luxemburg, Metz, Nancy. In Thaon les Vosges één van onze vaste plaatsjes lijkt de stelplaats een klein zwembad. Nog vroeg genoeg om tot Luxeuil te rijden.
    Veel wordt er niet meer gekookt. Met de verwarming op is het zo knus dat Louis boven zijn boek in slaap valt. Tijd dus om onder de dons te kruipen.
    En zoals steeds: thuis nooit voor 1 à 2u in bed en op verlof met de kippen op stok.

    We zijn vroeg wakker en 't is koud. Ik steek even een arm buiten om de verwarming op te zetten en duik daarna weer diep onder de dons tot de wagen opgewarmd is. Zelfs ons Kaya blaft niet om buiten te mogen.
    We doen rustig aan. Niks moet; geen haast. 't Ventje doet al een ferme wandeling met de hond en zal volgende keer zeker niet vergeten handschoenen aan te doen...Maar hij was zo lief om langs de bakker te passeren en een lekkere baguette mee te brengen.
    Het wordt een rustige rit langs snelle banen met weinig verkeer.. 's Middags een lange rustpauze. We hebben beide een spannend boek en vergeten de tijd. 't Is echt verlof.
    We mikken een beetje op Villard Les Dombes waar een groot vogelpark is en een zeer rustige parking. Het is er doods en verlaten - we waren de vogelgriep en ophokplichten vergeten.
    Het is nog vroeg; blijven we hier of gaan we nog wat rijden. Als we nu gaan kunnen we nog zonder teveel verkeer (hopelijk) door Lyon. En het lukt ons via de periferique du Sud om er op 20 minuten door te rijden - voor ons een record in positieve zin.
    Een stuk zuid van Lyon vinden we een rustig plaatsje aan de boord van de Rhone.
    Het lijkt ons hier wel iets warmer maar met de verwarming aan is het toch gezelliger.
    We krijgen er het gezelschap van een andere vlaamse camper die ergens een jonge demoiselle heeft opgescharreld om Valentijn te vieren met oesters en champagne (de stoeffer) Wij vierden het gewoon met een flinke knuffel.
     
    We worden wakker met het zonneke in ons bed.
    De N7 kan ons niet veel inspireren en we steken de rivier over. Na een aantal rondpoints en wegenwerken heeft onze papa het weer gehad. We rijden het binnenland in door de Ardèche in de hoop niet in de sneeuw terecht te komen want voor we in Privas zijn komen we in de mist en daarna in de regen. Het is wel sneeuwwater maar daar blijft het bij. Het is wel inspannend rijden in deze bergachtige streek.
    We steken in Montpellier rechtover naar Sète.
    Het is er geen echt aangename parking aan de haven waar veel trucks komen overnachten. 't Is alleen voor 't overnachten en dus niet erg van belang.
    We krijgen er 2 duitse zandstuivers als buren. Ze kwamen van Marokko - grens Algerije. Hadden geprobeerd daar de grens over te steken maar 't was hen niet gelukt. Hadden ze kunnen weten want de grens daar is al jaren hermetisch gesloten om veiligheidsredenen. Veel extremisten gebruiken deze route om onrust te stoken en daarna via deze verlaten plek het land weer te verlaten. Ze hadden wel een voorraad lekkere dadels bij die ze gul met ons deelden.
    Weer vroeg in bed maar allebei nog lang gelezen. Spannend.

    Over de route Sète naar Leucate valt niet veel te vertellen al was er deze keer weinig verkeer
    In leucate gaan we aan 't meer staan. Op 't eerste zicht was er niks te zien en we dachten al dat er een verbodsplaat zou staan. We rijden toch maar naar beneden. Achter de bomen staan 2 kampeerauto's. Andere keren als we hier langs komen staat het er bijna vol. Blijkbaar heeft het koude weer ook de surfers in de greep. We genieten er volop van 't zonneke met de deuropening uit de wind.
    's Avonds wakkert de wind aan en stuift het zand. We verhuizen naar de camperplek in Leucate plage... er zijn er nu al 2 - bij beiden staat de poort open en zijn in 't laagseizoen de services gratis.
    We zetten ons wat beschut aan de muur van 't restaurant, kop in de wind zodat we deze nacht niet denken op een boot te zitten.

    Laat in de avond (nacht) hoorden we motoren draaien en een paar MH zich verplaatsen ...( Wij hebben ons lesje in Patagonië geleerd. Daar werden we ooit wakker met 't gevoel dronken te zijn
    en dat de wagen op zijn kant ging kieperen. We nemen nu onze voorzorgen zeker als we ergens aan zee staan)
    De wind is gaan liggen en 't zonneke schijnt. In Canet is aan 't binnenmeer een natuurreservaatje waar het fijn wandelen is. We gaan er een uurtje stappen. De blauwe reiger in 't riet is me te vlug af. Ik heb nog steeds problemen met een digitaal toestel omdat de tijd die verloopt tussen aanzetten en klikken veel langer duurt dan bij een gewoon toestel en de meeste beestjes geen zin hebben daarop te wachten... gelukkig lagen er een paar bootjes in 't riet en staat er toch "iets" op de foto.
    We volgen de kustweg. In Collioure is de gehandicapten parking vrij. Heb ik toch geluk want de parking is klein en 't is er behoorlijk druk en in Frankrijk ziet ge zelden niet gehandicapten de plaats innemen ... De scooter er af en weer op stap. De terrasjes zijn goed gevuld en 't is er genieten goed beschut tegen de wind maar lekker in 't zonneke. We laten ons nog eens verleiden voor een klein kopje sterke koffie... vroeger vond ik dat lekker, echt een caffeïne stoot,  nu valt het ons weer dik tegen. 't Zal dus in Portugal "koffie met melk" worden.
    In Port Vendres even naar de MH parking gaan kijken maar die is voor ons te ver van 't centrum en helemaal in de schaduw (is betalend)
    De route van hier naar Portbou heb ik altijd mooi gevonden - 't is er traag rijden maar dat laat ook toe van de omgeving te genieten.
    In Llanca rijden we nog maar eens de parking aan 't strand op langs de verkeerde kant - inrit voor ambulances, want aan de goede kant staan barelen 1.90m
    Rosas vind ik niets maar mijn ventje wil er toch eens gaan kijken. Uiteindelijk stoppen we in Empuriabrava aan 't strand nabij de camping die gesloten is. De watergeul die we door moeten is nog steeds goed te doen. Het strand is toegelaten voor kampeerauto's tot 21u 's avonds. In deze periode maakt men er geen probleem van dat men er ook blijft overnachten. Bij slecht weer of felle wind kan men gaan overnachten op de P voor de camping of in één van de binnenstraatjes aan de aanlegstijgers waar deze periode alles heel rustig is.
    We blijven er uiteindelijk 3 nachten maar dat is voor ons dan ook de max aan een strand. Ons Kaya is er haar gangen gegaan - buitelen in 't zand en met hare snuit diepe putten wroeten... hare pels ziet er niet uit en hare kop wassen ... ja wadde - wij natter dan zij.

    Onze vrienden zitten in Calpé of Benidorm. De hele costa Brava van Palamos naar Lloret de Mar rijden zou teveel tijd in beslag nemen Het gaat dus via Figueras naar Girona. Er is niet teveel verkeer en we vorderen snel, ook de vervelende kustroute richting Barcelona valt wonderwel mee. Onderweg opvallend veel  nieuwbouw.. wie gaat daar allemaal verblijven??? en wat mij het meest verwonderd dat men er zo op mekaar geplakt wil zitten waar het in 't achterland zo verlaten is. Ze bouwen wel een flatgebouw naast de nationale met de afsluiting van 't terras nog geen 3(ja drie) m van het rijvak...
    En dat verhuren ze dan vermoedelijk als kamer met zicht op zee (door 't zijstraatje)
    Vanaf Mataro was er tevoren geen peaje tot Barcelone. Nu moet men tot voorbij Montgat om er op te geraken. De periferique via de haven heeft heel veel tunnels waar altijd uitlaatgassen blijven hangen.. We rijden nu via de expressweg noord/west van de stad. tot Casteldefels. Meer kortere en open tunnels.. En naar Tarragone... weer veel nieuwbouw.. Als we de kans hebben op de terugreis toch liever door 't binnenland.
    Mijn ventje vind dat het weer te onstabiel is om in Els Muntels in de Ebro delta te gaan staan. Het zand is er nogal mul en als 't regent niet zo gemakkelijk om er uit te rijden. Plus, hij heeft een boontje voor de haven en de markt in Vinaros.
    't Is zaterdagavond en veel volk op loop maar op zondag varen de vissers niet uit en dus zullen we deze nacht niet gewekt worden...

    's Voormiddags, terwijl mijn ventje naar de bakker is stopt een politieauto ...hij was ook al gestopt bij de andere kampeerauto's dus 't was niet lang raden om de reden te weten. Een jonge politieagente komt me in 't duits vertellen dat het voortaan verboden is daar te overnachten. In 't duits ... dat werkt op mij zowat als een rode lap op een stier... dat ze 't in hun eigen taal zeggen. Ik doe dus heel verwonderd en zeg in 't spaans dat ik haar niet versta... koeienogen krijgt ze daarvan. Dat ze nu toch overal eens leren niet op hun knieën te kruipen voor die zogezgde rijke supermacht. Na 2 verloren wereldoorlogen kopen ze nu met hun geld de wereld op en iedereen ligt zowat in katzwijm voor dat geld. Ze veronderstellen dat iedereen hun taal spreekt. Ik kreeg ooit het antwoord dat ze toch niet de taal konden leren van elk land waar ze doorreden. (ze vroegen aan een franse moeder met een paar kindjes de weg naar Foix in 't duits maar spraken FO IX uit- de vrouw verstond het niet en ze hadden het lef haar uit te schelden dat ze niet wilde antwoorden)..alle mensen moeten hun taal maar leren zeker... daar kan ik me nu over opwinden, zo'n arrogantie en iedereen die daarin meeloopt.  (in Australië zijn de verkeersborden buiten het engels ook in 't duits en japans geschreven - money money) Ik versta dus alleen duits in duitssprekende landen..
    Maar allé we zitten in Vinaros. Als 't ventje terug is laden we rustig in en rijden naar 't kraantje om onze watervoorraad aan te vullen.
    Langs de baan naar Valencia is niet veel bijzonders te zien buiten sinaasappel- en citroenbomen.  Vanaf Sagunto gaan we weer de autostrade op rond Valencia en daarna terug de N332 tot Cullera
    En dat was effe verschieten. Ze zijn daar zo hard aan 't werken en een grote brug nabij 't centrum aan 't bouwen dat we heel wat toertjes rondrijden voor we op ons staanplaatsje komen. De grote parking heeft al een paar jaar een andere bestemming gekregen maar waar de boulevard doodloopt worden campers getolereerd. Zoals al een paar dagen valt de wind in de namiddag en 't is nog fijn om een paar uurtjes buiten te zitten. Onze buren zijn nederlanders en de dame toont me hoe ik zakjes moet knippen om er mee te haken. Had dat een 20tal jaren geleden al geleerd maar toen met een huishouden en een fulltime job was 't er nooit van gekomen om het zelf te proberen. Nu weet ik het weer en misschien...
    's Avonds komen er nog een paar buren bij die zich plaatsen alsof Cullera van hen is... grote bakken, nemen elk meer dan 5 parkeerplaatsen in -ge moet niet naar de nummerplaat zien om te weten welke nationaliteit. Hoefde ook niet want ze stoppen, laten hun hondje buiten dat direct naar ons Kaya komt... een heel mooi jong hondje... Op de vraag hoe oud het is krijgen we als antwoord dat ze dat niet weten.. ze hebben het een week geleden meegenomen toen het alleen op 't strand liep?????????? verloren? dat wisten ze niet! Het zag er niet vies uit en daarom hadden ze het maar mee in hun Concorde genomen en zo voelden ze zich wat veiliger want hij zou zeker blaffen als er iemand aan de auto kwam. Mijn antwoord: "bei uns ist das diebstahl" en 'k heb demonstratief ons Kaya mee binnen genomen. 'k Was beschaamd in hun plaats. (en neen, ik weet het  ze zijn niet allemaal zo hoor en ook wij kennen vele lieve duitsers, maar diegenen die arrogant zijn zijn dat dan meestal ook in de overtreffende trap)
    Blijkbaar verblijven er nogal wat vlamingen in Cullera. Volgens een koppel van Gent is half het appartementsgebouw naast de zeedijk 's winters bevolkt met vlamingen. Op onze avondwandeling horen we dan ook regelmatig ons taaltje spreken.

    's Morgens schijnt al vroeg de zon maar 't is koude wind. en een wandeling langs de strandboulevard wordt al vlug een interval training ... vlug, vlug waar de wind open spel heeft en rustig waar we in de luwte van de huizenblokken zijn. Na een kleine kilometer houden we het voor bekeken er is niks aangenaams aan. Mijn ventje krijgt een bedankje van een spanjaard als die ziet dat hij het kakske van ons Kaya in een zakje doet en in de vuilbak dropt... Met plezier gedaan....
    Ondertussen smsjes van Germaine die in Calpé staan met de melding dat ze nabij 't politiebureel staan... we vinden het wel.
    Het straatje loopt dood op de strandboulevard en vooraan is de gehandicapten p nog vrij - zij staan op de volgende - we moeten wat mikken om er in te manoeuvreren maar hebben uiteindelijk een 5* uitzicht op strand en boulevard met wandelaars die dikke winterfrakken dragen.
    Blij weerzien en bijpraten... Jos kan hier inloggen op 't internet vermoedelijk bij één van de hotels in de buurt.
    We blijven er een paar dagen, gaan iets drinken bij een vlaming, brood halen bij de belgische bakker en op restaurant bij een jong vlaams koppeltje. Ni echt mijnen dada maar voor een paar dagen oké.
    De zuidelijke blvd is heel goed te doen met een scooter - alleen er is een firma die mindervaliden materiaal verkoopt/verhuurt/onderhoudt maar... hoge stoep niettegenstaande toch vele meters de mogelijkheid om een hellend vlak te maken ... zoiets kunt ge toch niet geloven ... wel uw centen willen maar voor de rest kunt ge de pot op...

    In Benidorm gaan we eindelijk de auto eens wassen, al dat zout van onderweg en Empuriabrava er af - winkelen in de Carrefour en parkeren waar 't rustig is. 's Morgens zorgen voor drinken voor de auto en water voor 't huishouden en we zijn de baan op. Hopend op beter weer.
    Ondertussen had ik al verschillende berichtjes gekregen van bekenden die rond TanTan en Layoun in Marokko verbleven. Koud en regen en dan weer hitte gevolgd door zandstormen .. veel problemen met zand in de motoren ... daarvoor moeten we nu ook de oversteek niet doen. We beslissen met Jos en Germaine mee richting Portugal te rijden.
    Ik kan me voor mijn hoofd slaan. Voor de zoveelste keer veranderen we onderweg van richting en liggen de wegenkaarten thuis. Alles mee voor Marokko, niks van Portugal. 't Zal dus rijden worden met een beetje gevoel voor richting.

    We vertrekken met zonnig weer naar Alicante, Elche, Murcia, Lorca. De zon verschuilt zich achter dikke wolken. km 354 Cullar Baza benzinestation met gratis services voor MH 
    Wat verder begint het te regenen, de regen wordt sneeuw en we passeren Granada in een sneeuwstorm. Voor ons sneeuwruimers en wordt er zout gestrooid. En 't ander zout is er nog geen 24u af.....In Fuensanta gaat de riem er af. 't Is zeer vermoeiend rijden. Aan het kerkske is een kleine parking. Mijn ventje heeft zijn vermaak met de oude vrouwtjes te bewonderen die zich de steile en hoge trappen aan het kerkje ophijsen ... heeft weinig goede woorden voor kerk en pastoor tot hij 's morgens ontdekt dat aan de zijkant een gemakkelijke toegang is en de vrouwtjes ofwel willen boete doen ofwel de moeite niet doen om 10 meter verder te gaan.
    Er lopen een paar kleine scharminkeltjes van honden rond, ééntje met een heel lief snoetje. Een vrouwtje die hun dagelijks eten geeft zegt dat we ze gerust mogen meenemen maar ons Kaya zou daar niet zo mee opgezet zijn denk ik...dat de duitsers maar langs hier komen om hondjes mee te pakken.

    We vertrekken met motregen maar nabij Sevilla is 't zonneke er weer. Rond Huelva zijn ze volop aardbeien aan 't plukken... dat hebben we wel goed gezien. We zitten ook weer in een streek waar veel ooievaars nesten... hoe zit het hier met de ophokplicht???
    En dan de brug over en we zijn in Portugal. Castro Marim ligt in een natuurgebied - de delta van de Rio Guadiana .. veel vogels, zoutwinningen. Een streek die ons zeer aanspreekt
    Op de parking staat het vol MH ik weet niet goed wat ik zie. Het was reeds een aantal jaren geleden dat we nog hier waren en toen stonden er 1, 2 of 3 nu??? heb ze niet geteld. Een zeer internationaal gezelschap met Belgen, Nederlanders, Fransen, Duitsers, Denen en Finnen. Blijkbaar heeft het hier ook goed geregend want we moeten even uitkijken om wat ruimte te vinden tussen de plassen.

    In Portugal heeft de EG een project met gratis internetafdelingen voor de jeugd waar ook wij mogen gaan internetten. We staan 's morgens een uur tevroeg aan de deur want waren vergeten dat Portugal GMT volgt. De verbinding is nog steeds zeer traag. Mijn mailbox zit overvol. Ik besteed mijn uurtje dan vooral aan 't deleten van wat junkmail en het bekijken van de berichten die ik denk van belang te zijn.. niks seniorennet, niks blog.
    In de namiddag gaan we nog eens langs en 'k heb juist de tijd om even naar 't forum te gaan en een petieterig berichtje in mijn blog achter te laten. Maar 'k ben er blij mee. Zal me maar bedwingen tot we weer thuis zijn. Nochtans er zijn bijna in elke stad van die internetlokalen maar zo traag is er ook geen fun aan.
    Vroeg in bed.. ben al aan mijn 4de boek - allemaal heel spannend.

    's Morgens vind mijn ventje dat we ons moeten aanpassen aan 't portugese uur en draait zich nog eens om voor een uurtje. Ik doe de gordijntjes open en verdiep me verder in 't oplossen van een paar moorden- ons Kaya nestelt zich op de draaizetel in 't zonneke en wacht geduldig tot 't baasje met haar wil gaan wandelen.

    Naar de Lidl en lpg tanken - voor ons nog niet nodig maar we willen eens zien hoeveel we op die paar weken hebben verbruikt met regelmatig verwarmen 's avonds en 's morgens .. er gaan iets meer dan 6 l in.

    Tavira. Hadden wij vroeger nog nooit bezocht - geen idee waarom. Op de wei aan de brug en nabij het warenhuis staan een kleine dertig kampeerauto's maar er is ruimte zat. We betrouwen het weer niet zo erg en zoeken een droog plaatske en wat hoger gelegen. We moeten een paar keer draaien en keren voor de auto naar onze goesting staat ... horizontaal, met de deur uit de wind en zoveel mogelijk de zon binnen ... ja wadde ... kieskeurig zijn we niet zeker.
    We blijven hier een weekske staan .. mijn been heeft al weken kuren en 'k wil het wat rust gunnen. We rijden enkel tot aan het pontje voor 't eiland. Onderweg staan engelsen en ik zie een prachtig liftsysteem om in de auto te geraken. Op de terugrit stoppen we .. mogen we het systeem keuren en proberen ... ik neem een paar foto's en noteer de engelse firma. Als we thuis zijn zal ik er ijverig naar op zoek gaan.
    'k Mag zeker niet vergeten te vermelden dat ze hier in een winkeltje naast de mercado heel lekkere appelsienen verkopen 1€ / 3 kg - en jonge mannen komen rond om bakjes aardbeien te verkopen. In de mercado doen we dagelijks verse vis in. En de broodjes van de Pingo doce vind ik heerlijk. Gelukkig geen weegschaal bij om op te staan.
    Een ouder nederlands koppel zien we elke morgen vroeg vertrekken en ze komen elke avond terug. Ze vertellen van een mooi plekske waar ze overdag gaan staan met zicht op de riviermonding en al de vissersbootjes die er doorkomen. We gaan hen een bezoekske brengen en genieten van het uitzicht. Onderaan in de delta staan ook campers maar de weg er naartoe is er niet eentje om elke dag 2x te doen. Wel ook heel mooi.
    Hier op de weide zie ik ook de linnenzak gemaakt van plastic zakjes en dat lijkt me wel iets. En zoals ik ben start ik er onmiddellijk mee. 't Ventje heeft een full time taak met naar de winkel te gaan en zoveel mogelijk zakjes te vergaren want 'k heb ontdekt dat de kleuren prima zijn en 'k wil er geen hutsepot van maken. Een week heb ik verwoed gehaakt 
    Het resultaat mag er zijn. Mijn zoon had bedenkingen toen ik het hem aan de telefoon vertelde en beloofde mij een dikke bol haakgaren tegen we thuiskwamen, nu heb ik voor hem ook zo'n zak in bestelling.
    Nog weinig tijd om te lezen - haken , kruisjessteek voor mijn merklap, kruisjessteek voor auto's op knuffelkussens voor de kleinzoon... Ik heb er echt zin in.

    Van Tavira gaat het naar Lagos. Wij doen het via een omwegske langs Santa Lucia waar wij het ook heel fijn vinden. Onze vrienden staan in Lagos aan de gazolina. Er is nog weinig plaats en niet ideaal voor ons Kaya. Wat verder in Meia Praya is het ook druk en lopen een paar grote honden los. Uiteindelijk installeren we ons nabij de vuurtoren in Ponta da Piedade. De parking is heraangelegd wat een goeie zaak is.

    's Morgens zijn onze vrienden reeds vroeg daar.. Louis kan gaan wandelen met de Kaya - ik kan naaien en lezen.
    Vandaag rijden we naar Aljezur en willen naar onze converter laten kijken. We hoeven ons geen zorgen te maken. FFSolar heeft hier wel nogal een vlucht genomen - vroeger in een smal straatje en de werken buiten op straat uitvoeren. Nu staan ze daar alleen op een heel groot industrieterrein en hebben ze ruime hangars en een grote winkel.
    We doen een omwegske naar praia de armoreira. Ook zo'n plekske waar we graag zijn. We eten er een boke en verpozen er een tijdje. We mogen even ons Italiaans boven halen maar dat lukt niet goed; spaans en italiaans liggen te dicht bij mekaar en ik maak er dan ook een hutspotteke van maar, we verstaan mekaar.
    Het opvallendste waren de duinen die weer de boardwalk hadden ingenomen.
    Terug naar Piedada.

    We houden eerst hier nog een dagske rust en rijden 's avonds naar Praia de Porto De Mos. 's Avonds uit eten maar we mispakken ons toch een beetje aan de temperatuur op het overdekt terras.
    Ze hebben hier wel een heel mooi strand maar de parking is veel te klein vooral omdat ook hier een grote bouwwoede heerst... overal residenties die tegen de bergflank liggen en velen komen met de auto naar 't strand. Ik vraag me af aan wie ze dat allemaal gaan verkopen/verhuren. Honderden nieuwe residentiele parken hebben we gezien hier en in Spanje. Als ge er in rijdt hebt ge bijna een planneke nodig om er weer uit te geraken...En goedkoop is het zeker niet ... € 250 000 voor een appartementje met 1 slaapkamer - naar de prijs van de grote villa's heb ik maar niet gevraagd.

    't Is maandag vandaag en heel rustig. Het is weer warm. We hebben nu al bijna 2 weken mooi weer en daar genieten we van. We doen rustig aan. Nemen afscheid van Jos en Germaine die het binnenland intrekken naar de barragems. Wij terug naar Lagos.
    Als ik alles klaar maak om te vertrekken ontdek ik dat mijn batterij van de GSM plat is... en natuurlijk berichten. De dochter dat ik eens moet bellen maar niet panikkeren... ja, da's nu juist goed om me helemaal ongerust te maken. Vlug naar de telefooncel en oeps haar antwoordapparaat. In Lagos parkeren we aan 't warenhuis vanwaar ik gemakkelijk met mijn scooter naar 't centrum kan. Nog eens bellen en nog steeds antwoordapparaat. Ben me ondertussen serieus druk aan 't maken dat ze vraagt om dringend te bellen en dan onbereikbaar is.
    We genieten toch van een dagske stad. Goed om wat prulletjes te kopen voor de kleinzoon en een bezoekske aan de apotheek. We struinen heel Lagos af... naar de vuurtoren en langs het strand dat toch wat speciaal is tussen de rotsen, vind ik toch. Op de terugweg heeft ons Kaya kuren. Soms wil ze absoluut niet meer verder. Zou ze pijn hebben in haar geopereerde heup? was de afstand wat ver?
    We stoppen dan ook regelmatig aan een rustbank ... elke bloem en elk struikje onkruid heeft ze besnuffelt en gedoopt... we voelen ons wat schuldig maar ze wil zich niet laten dragen en vooraan op mijn scooter raakt ze in paniek de schrikkepees. We zijn gelukkig dat we weer tot aan de auto zijn geraakt en rijden naar Meia Praia zodat ze kan rusten .. en wij ook. Er staat bijna niemand.
    We blijven hier dan maar een paar dagen staan. De Kaya is na een uurtje al weer aan 't bedelen om te gaan stappen maar rust is rust....
    Ondertussen Peter aan de lijn die vertelt dat Els een auto ongeval had met onze oude wagen. Auto perte- totale maar zij is er goed vanaf gekomen. Goed geschud en geblutst en haar knieen gekwetst maar Tom en de kleine niks. Werden aangereden door iemand die de stopplaten van de stwg niet had gezien enz... Haar uiteindelijk kunnen bereiken ... ze was terug thuis..vreest wel voor haar knieën om terug te kunnen rijden met haar camion - zal een tijdje duren, eerst rusten tot de zwellingen meer weg zijn en dan druk oefenen om terug te verstevigen. En ik me schuldig voelen dat ik niet bereikbaar was op 't moment dat ze me nodig had. Naar huis gaan heeft weinig zin, ik kan er niks aan verhelpen. Maar ja, hart en verstand spreken soms een andere taal en ik raakte nogal mijne klurts kwijt. Met mijn been kunnen we niet ganse dagen rijden en tegen dat we thuis zijn is 't grootste leed geleden. We zullen dus maar gewoon verder doen en gaan overnachten in de nabijheid van een telefooncel zodat ik ze kan bellen.
    Aan de gasolina tanken we diesel en water en kopen een bak appelsienen. (we zullen ze missen thuis)
    We willen rustig huiswaarts. Na Portimao slaan we af naar Ferraguda. De parking is er nog steeds maar voor mij nu moeilijk om vandaar naar 't gezellige centrum te gaan wegens te steil en geaccidenteerd terrein.

    Carvoeira rijden we in... waren vergeten hoe smal de straatjes hier zijn en de parking aan de bootjes is omgetoverd met stalletjes enz.  Aan de vuurtoren op de kaap zijn ze grote werken aan 't doen en is het niet gemakkelijk om te parkeren.

    Nossa Senhora da Rocha.. het kleine kerkje ligt mooi op de rotspunt en er zijn mooie parkings maar 't ventje wil graag naar Quarteira omdat we daar een wandelboulevard hebben waar ik ook kan gaan wandelen. Na wat rondlopen en iets te hebben geeten zijn we weer de baan op.

    In Armacao de Pera zijn er parkeerplaatsen aan beide uiteinden aan 't strand. Het is wat laat op de middag en we blijven dan hier maar staan. Wie hier naar 't strand wil moet goed te been zijn want steil bergaf.

    Albufeira: niks voor ons, een doolhof tegen de berghelling met smalle straatjes en overal bouwwerven. We zijn er zo vlug mogelijk weer uit. Op de ringbaan gaat pa naar de Lidl. Naast ons zijn een paar campers komen staan. Als we wegrijden zien we dat het ook belgen zijn

    En dan naar Quarteira. Heb ondertussen een wegenkaart van de Algarve aangeschaft maar dat is blijkbaar toch niet voldoende want we rijden hopeloos rond tussen de vele golfterreinen van Vilamoura. We hadden moeten afslaan naar de jachthaven want met onze kleine wagen kunnen we door het smalle straatje maar de andere afslag naar Quarteira hebben we vierkant gemist.
    Met een omwegske geraken we er uiteindelijk.
    Aan de haven staan veel campers tussen de grote plassen... niks dus, aan de andere kant hebben ze een nieuw plaatsje ontdekt maar 't staat er ook nogal vol en ook modderig. Dan maar naar 't parkske aan 't strand. Ze hebben er een grote gehandicapten parking gemaakt en de telefooncel staat op 6m. Ik verdeel dus mijn tijd tussen wandelen op de boulevard, een terrasje doen, ons Els bellen en handwerken. De laatste dagen geen boek meer vastgehad. Nu ja, hetgeen ik nog bij heb is ook niet veel soeps of veel te zwaar...
    Ilja de Faro: mooi staan aan de Ria Formosa. Mooi zicht op de landingsbaan van de luchthaven, de vissers- en baggerbootjes. Een heel speciaal sfeertje met veel zand in de straten en parkings voor gehandicapten onder 2m zand...Op verschillende plaatsen zijn er openbare WC's en waterkraantjes.
    Willen hier zeker nog ooit terugkomen. We werden aangesproken door de bemanning van het baggerbootje.. Belgica = bagger...

    De volgende stop is nog eens Tavira. Er staan slechts een 8tal campers. Mijn linnenzak is bijna af - ik mis nog een paar zakjes voor de afwerking. Mijn ventje dus weer op stap naar Pingo Doce. Ken ondertussen de kleuren van de logo's van de meeste warenhuizen.

    Manta Rota een grote parking achter de duinen. Ons Kaya heel gelukkig met haar speelterrein.
    Het gevoel is dubbel; ik wil naar huis maar ik wil ook hier blijven.

    Altura: Mooie grote parkings op asfalt aan het strand, maar weinig vlak. Wandelpaden met boardwalk misschien wel te doen met de scooter. maar 't is vrijdagnamiddag en de jeugd verzamelt hier. Zal vermoedelijk niet rustig zijn vanavond.

    We rijden verder naar Castro Marim - internetkantoortje is vroeg gesloten. We gaan overnachten aan de verkaveling. We zitten nog heel lang buiten.

    Vroeg op de baan en we rijden tot Motril. Aan villa Astrida is de parking heraangelegd en verboden voor campers. Er staan er wel een paar maar 't staat ons niet erg aan.

    We rijden verder tot juist voor Calahonda. Achter de groentenserren parkeren we aan een kiezelstrand. Er staan nog MH's en in de namiddag komen er nog bij. Het is warm en we installeren ons buiten in de zeteltjes. Mijn ventje vergeet te smeren en heeft 's avonds een serieus rode neus.
    Jan en Jansje kwamen van Marokko, kranige nederlanders van rond de 80jaar. Hun fiets was er gestolen en ze vermoeden door medecamperaars. De verhalen over Agadir zijn niet echt opbeurend. Herhaaldelijk moesten ze op camping en de meeste heel vuil. Een Fransman heeft er een camping geopend en vraagt blijkbaar €15 zonder stroom. De meesten willen niet meer terug naar ginder. Misschien tijd voor ons volgend jaar om het dan eens terug te proberen. Het zal er vermoedelijk rustiger zijn.
    We houden het hier wel een paar dagen uit.
    Calahonda centrum heeft ook nog steeds zijn camperplekje - water

    Wij nemen zoveel mogelijk grote banen Nog een uurtje na Valencia en we rijden af naar Benicassim. Voor ons een heel mooie plek. Vanaf het rondpunt zuidwaarts zijn er verschillende parkings - aan de andere kant is er parking aan 't einde aan 't strand en even voorbij de doodlopende straat is er tussen de huizen ook een grote parking die op zee uitgeeft.
    We plaatsen ons op de gehandicapten parking. Een man komt kijken of er wel een parkeerkaart in onze auto ligt en gaat achteraan kijken naar mijn scooterlift. Ik hoor hem in 't duits zeggen.. ja, hij mag hier staan maar er zijn er velen die de kaart van een familielid gebruiken en zelf niet gehandicapt zijn en die komen hier dan van een goede plaats profiteren. Ik ontplofte bijna. Hij met zijn Winnebago had verschillende parkeerplaatsen in gebruik en die komt dan wat kommentaar geven. En dan die arrogantie om het zo hard te zeggen dat ge het goed hoort.
    We hadden genoeg van de kust en genoeg van collega zwervers.

    we reden de volgende dag het binnenland in. Zalig, rustig en heel wat mooie natuur en oude dorpjes;
    Alcaniz, Caspe en overnachten aan de oevers van de Ebro in Mequinenza

    Met heel mooi weer naar Fraga, Monzon, Barbastro, Ainsa naar Bielsa waar we voltanken. We zitten hier al in de bergen maar rijden nog steeds in t shirt en short met de vensters open.
    De tunnel is serieus verbeterd en nu volledig verlicht. Aan 't einde denk ik dat er rook in de tunnel hangt maar 't is de mist die door de opening dringt. We zien geen 3 meter als we uit de tunnel komen. Het is berekoud. Vensters potdicht en verwarming op de hoogste stand. De afdaling is normaal heel mooi maar nu gevaarlijk want hier en daar zijn de witte lijnen zo goed als verdwenen. De eerste voetgangers die we zien dragen skikostuums. Van een plots verschil gesproken.

    St Lary Soulan. Heel druk- geparkeerd aan de rand van 't centrum en pa op zoek naar brood. Zondag en geen enkele bakker open. We hebben nog wat en zullen verder wel bij een bakker stoppen. We eten vlug en beslissen zo ver mogelijk te dalen om te overnachten.
    Via St Gaudens naar Martres Tolerane. Hier zou een camperplek zijn. Bij 't binnenrijden van 't dorp staat er een plaat maar verder niks. We bevragen ons even .. 't zou op de route d'Allan zijn nabij 't kerkhof.  Maar blijkbaar sterven hier geen mensen... de eerste waar we 't aan vragen weet niet of er een kerkhof is, de mevrouw van een immobiliën kantoor ook niet en dat verwondert ons en we twijfelen aan de informatie...iemand die hier huizen verkoopt zou toch moeten weten of er een kerkhof is...een oudere man helpt ons op weg nadat we al 2x rond de kerktoren zijn gereden. Het is nog geen 500m van de plaats waar we ons bevroegen.... versta ik niet. We dumpen en vullen het water bij. Om te overnachten vinden we het niet erg gezellig. Nog geen 10 km verder ligt Cazeres waar een parking is aan de Garonne. We staan er rustig.
    Mijn ventje gaat nog vlug een telefoonkaart kopen. 't Lukt me niet een verbinding te maken. Er staan zoveel verschillende inbelnummers....

    Geen bakker meer tegengekomen en uit mizerie pannenkoeken gebakken. In Carbonne ga ik nog eens proberen te bellen .. zelfs in de "tabac" kunnen ze me niet vertellen hoe het werkt... nog maar eens proberen en 't lukt via de call back... na 't draaien van het inbelnr vragen ze u in te haken en bellen dan zelf terug .. waar dat goed voor is weet ik niet maar 't voornaamste: ik heb de kinders weer eens gehoord en alles is oké.
    In Muret rijden we naar 't centrum en uiteindelijk aan een grote parking kunnen we terecht bij de warme bakker... 't ruikt er lekker.
    We draaien hier de autostrade op om rond Toulouse te rijden... een gek geval ...ze is gratis tot een tiental km van de ring.. ze sturen ons naar de Nbaan maar een 5 tal km kunnen we er weer op. Zou het zijn voor al de winkels die op de N liggen? Zie geen andere reden waarom ze dat zouden doen.
    De ring rond Toulouse is druk maar ergens in de omgeving zijn er races. Vanaf Montastruc wordt ze weer betalend.

    We moeten via de Ardèche naar huis want hebben een bestelling wijn op te halen. De A68 naar albi - onderweg juist voor Gaillac aire met dump enz.
    Albi, Baraqueville, Rodez. Er komen zwarte wolken opzetten en het duurt niet lang voor 't begint te regenen. Richting Mende.
    Even voorbij Severac le Chateau is de aire de l'Aveyron waar ook dump en wc is.
    Komende uit deze richting is er rechts in Mende een busparking niet ver van 't centrum.
    Het is opgehouden met stilletjes regenen, het water valt met bakken naar beneden tegen de hoogtes aan wordt het sneeuwwater. We blijven op een hoogte rijden tussen de 1000 en 1250m te hoog om 's nachts de verwarming niet te moeten gebruiken. 't Ventje is moe maar wil toch nog zakken.
    In Langogne gaan we kijken naar de MH P aan 't meer. Er zijn niet zoveel plaatsen maar nu heel rustig. Ze staan wel alle in de plassen. Voor een volgende keer misschien wij zoeken er nu wel eentje op asfalt. Deze vinden we in Pont de Labeaume. In Thueyts was er ook een grote maar daar was 't carnaval geweest en was het precies een mesthoop.

    Onze pa vraagt zich af wat dat koppeltje in de auto aan de andere kant van de parking zolang zit te doen - 3u vrijen vindt hij van 't goede teveel... Heb maar gezwegen. 's Nachts is het enige dat we horen het stromen van 't water in de rivier

    Wakker met 't zonneke. Nu op zoek naar Valvignières naar de wijn cooperatieve. Dat lappen ze ons volgende keer niet meer...als we er langs komen oké maar er voor rond rijden... Het is nochtans een heel mooie streek. Aan de cave staat een grote camion met oplegger - Poolse nrplaat - wijn voor Luxemburg.
    We doen de heenreis in omgekeerde richting - zware voet op het pedaal. We rieken onze stal. Tegen de avond zijn we in Thaon les voges. We staan er alleen. De halve graskant is omgewoeld. De struikjes zijn weggenomen. Zal beter zijn als 't weer wat ingegroeid is.

    's Morgens naar de SuperU voor petit exotique voor de zoon. We zijn weer zo zwaar geladen als toen we vertrokken (of zwaarder) 't Ventje ziet leuke dingen om in de zandbak te spelen en een schommelpaard. Moeder dus maar opruimen en stapelen. Ons Kaya ziet haar loopruimte in de auto krimpen en ligt de hele terugweg aan alles te snuffelen... Onderweg nog fritjes gaan eten en om 15u staan we bij de zoon voor de deur. 

    We moeten nog kunsten en omwegskes doen om thuis te geraken. Eind van 't jaar gemeenteverkiezingen - dus alle straten opgebroken voor verbeteringswerken die eind augustus moeten klaar zijn.
    Ons zo rustige straat lijkt wel een snelweg.........
    Rond 6u is heel de wagen leeggehaald.
    't ventje valt in zijn zetel en zet 't nieuws op en ik.... 1x raden.... achter mijn peceke om mijn berichten te lezen...

    meer dan 7 weken geen pc en 't niet gemist...
    't Was rond 3u toen ik de lichten uitdeed.

    Het was een fijn verlof. Het weer liet het soms wat afweten maar al bij al mogen we niet klagen.
    We hadden geen behoefte iets te gaan bekijken. Gewoon rusten en genieten, wat wandelen, lezen of handwerken. Meer moest het niet zijn

    30-04-2006 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (19 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-12-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Frankrijk najaar 2005
                         Frankrijk - najaar 2005

    Woensdag 21 september

     De herfst begint. De kampeerauto staat al meer dan een week vertrekkensklaar. Deze keer is het onze papa die maar niet kan beslissen om te vertrekken. We genieten thuis van een heerlijk weertje. Het is ’s morgens en in de late namiddag heerlijk in de veranda.

    Als ze op ’t nieuws spreken van verslechtering van ’t weer wil hij toch graag morgen vertrekken.

    We rijden dus nog even naar Boutersem om de kleine Mathias nog eens te knuffelen. We zullen er niet zijn voor zijn eerste verjaardag maar pa heeft wel al zijn kadoke meegenomen.

     

    Donderdag

     Kot in de nacht gaan slapen. Pa verstaat niet dat ik nog een was wil doen….

    Vroeg uit de veren. Ontbijten, laatste spullen en restjes uit de koelkast inladen, het huizeke nog wat opkuisen enz. en ’t is middag tegen dat we de deur toetrekken.

    Langs de appelboer en LPG bijvullen en richting autostrade. We willen vandaag al een stuk zuidwaarts.

    In Luxemburg moeten we nog steeds beslissen of we nu langs het Lac du Der gaan of Thaon Les Voges. Het wordt het laatste omdat we dan de autostrade kunnen blijven nemen. Metz, Nancy, Thaon les Voges. Rond 18u zijn we ter plaatse. Er staan slechts 2 andere MH en ons favoriete stekje is nog vrij. De deur wagewijd open om de laatste zonnestralen binnen te laten.

    Doodmoe van ’t autostrade rijden liggen we om 21u reeds in bed.

     

    Vrijdag

     Bijna de wijzer rond geslapen. Aangezien de nachten hier redelijk koud zijn is de beslissing vlug genomen om toch maar verder te rijden.

    We rijden door ’t centrum van Epinal. We vinden het een mooie stad met veel bloemen. Alle brugskes over de Moesel zijn mooi versierd. Het is marktdag en druk en we vergeten even naar ’t haventje te gaan kijken waar een MH parking is.

    Plombières les Bains: het centrum ligt in de diepte – lijkt ons niet mogelijk om met mijn scooter rond te rijden. Richting Luxeuil.

    Luxeuil les Bains: het centrum valt ons wat tegen. We stoppen even op de parking aan Casino en Thermen. Er is een klein park en een kleine wandelroute. We volgen de platen van een aire de CC. Deze ligt aan een klein meertje en is zeer ruim. Er staat een sanizuil, water en electriciteit met jetons af te halen bij OT. Pa loopt met de Kaya rond het meer terwijl ik de tafel dek. We houden wat platte rust en genieten van het zonnetje.

    Saulx aire CC achter de kerk – sanizuil met electriciteit gratis. De parking is klein en niet echt inspirerend maar vlak bij ’t centrum (wel heel rustig)

    Besançon: we rijden de stad in maar houden ons vlug weer aan de grote verkeersaders want de straatjes zijn heel smal, eenrichtingsverkeer en een echte doolhof. De toegangweg naar de citadel is smal, bochtig en steil. Aan de kathedraal is geen parking en ik kan er met mijn scooter niet geraken. We rijden verder bergop. Aan de citadel is een ruime parking waar men ook kan overnachten. Stom dat het toegangspaadje ook zo steil is – niks voor mij. Pa gaat een kijkje nemen. Er valt heel wat te doen. Binnen de muren zijn verschillende musea over diverse onderwerpen er is zelfs een dierentuin, een aquarium en een kinderboerderij. Met een treintje kan men van hier naar ’t stad.

    In Poligny zien we niet direct de MH parking. Naar Louhans of Orgelet? Louhans is mooi maar Orgelet kennen we niet.

    Orgelet: de parking ligt hellend maar de keggen verhelpen het ongemak. Kaya heeft een groot grasperk. Er is een gratis sanizuil op de hoek van ’t straatje naar ’t centrum.

    We liggen weer vroeg in bed. Gisteren autostrades, vandaag steden  pffff zijn we niet meer gewoon zoveel te rijden.

     

    Zaterdag

     Wat zijn we lui. Weer geslapen tot bijna 9 u.

    Via D3/D60 rijden we langs de Lac de Vouglans. (onder de brug zou men mooi kunnen staan heeft men ons later verteld) Een mooi wit baantje, zalig rijden, we voelen ons goed. Bellecin aan ’t haventje geen parking wel aan de plage maar geen uitzicht op ’t meer. De route blijft mooi en we komen voorbij verschillende barages en waterkrachtcentrales. Daarna door de gorge de l’Ain, niet spectaculair maar gewoon aangenaam rijden al hinderen de bomen wat teveel het uitzicht. In Poncin op de MH parking aan de sportvelden gaan we eten en middagrust houden. Ruime parking, geen schaduw, toiletten en water.

    Als pa hoort dat het hier vorige nacht slechts 3°C was wil hij graag nog wat gaan rijden.

    In Ambronay een grote parking aan sportvelden rechts op de ringbaan en in St Rambert en Buget een grote mooie parking aan de overkant van de rivier (sanitair)

    En de route blijft mooi en aangenaam om rijden.

    Waarom ik op de kaart ooit Pugieu en Virignin heb aangeduid blijft me een raadsel er zijn wel een paar kleine parkings maar niks speciaal.

    In St Genix s/ Guiers  stoppen we op een grote gravelparking beneden aan de tennisvelden links voor de brug. Pa gaat het stadje verkennen. Goed om morgen te gaan wandelen en rond te rijden.

     

    Zondag

     Gisteravond nog veel toeterende auto’s voor een trouwfeest in de zaal wat verderop. Verder toch alles rustig gebleven.

    Als ik wakker word denk ik vogels op ’t dak te horen  (wishful thinking) maar er vallen wat kleine regendruppels. Het is vlug over maar ’t blijft bewolkt. Pa wil absoluut naar de zon en voelt er niks voor om hier te gaan stappen. We rijden dus maar kriskras door het stadje om er een idee van te hebben en zitten vlug op de baan naar Aoste, Abrets en Voiron.

    Door ’t centrum van Voiron  rijden bevalt ons ten zeerste; zeer ruime en groene boulevards, een prachtige kathedraal met de bergen op de achtergrond als een prachtig decor.

    Voor Grenoble slaan we af naar Sassenage richting Villard de Lans.

    Het is zondag, ondertussen mooi zonnig en dus veel volk op de baan en vooral veel motards. Het is dus opletten. Het is een heel mooie route maar aan de gorges d’engins zo druk dat er geen vrij plaatsje te vinden is. In Villard de Lans is er parking voor MH achter de grote parking aan ’t OT. Op de grote P. sanitair en water maar alles behalve proper.

    In Corrençon en Vercors vinden we in ’t centrum een rustige parking om te eten en van onze middagrust te genieten. We vullen er onze watgervoorraad aan.

    ’s Avonds rijden we terug naar de parking in Villard waar we een serieus onweer op ons dak krijgen.

     

    Maandag
     
    Goede nacht gehad, niet te koud, geen regen meer. Tussen de bergen hangen de wolken laag maar dat kan ons niet weerhouden om te beginnen aan een mooie rondrit. Via de gorges de la Bourne. Aan de eerste brug staat een verwittiging dat de route aan de Grands Goulets gesloten is. Na het spectaculaire van de gorges volgen we nu een zeer lieflijk golvend dal naar St Julien en Vercors, Les Baraques en Vercors. Hier zijn ze naast de Grand Goulets een tunnel aan ’t boren – het werk zal 2 jaar duren. We mochten ook niet te voet door de tunnels omdat bij ’t boren door de trillingen rotsblokken kunnen loskomen. Het boren lijkt me een immens werk en gensters springen in ’t rond. La Chapelle en Vercors, Vassieux. Hier slaan we af naar Lente via de Col de la Machine. Van de Combe Laval (die ook spectaculair is) zien we niets; het is rijden in de mist op een smalle baan, onder overhangende rotsen en bogen. Van St Jean en Royans  naar Pont en Royans (een grote p in de diepte in ’t centrum zeer smal) en terug via de Gorges de la Bourne. We vragen ons af hoe de mensen het hier oplossen als ze oud worden of gehandicapt geraken. De dorpjes liggen steeds op steile hellingen.

    We houden middagrust op een picnic plaatsje richting Corrençon. Maak me zo druk over de appelsienen die niet deugen en die ik dan maar probeer uit te persen dat ik de helft van de boel over de zetel mors en ook nog kan gaan wassen. We keren terug naar de parking in Villard om de kinderen te bellen en te overnachten.

     

    Dinsdag

     Via Bois Barbu  rijden we terug naar St Julien en Vercors. Het staat aangegeven als toeristische route maar er valt niks te zien want men rijdt op een smal baantje tussen hoge bomen. Aan het kladderwerk op de baan zien we dat de tour hier is doorgekomen. Via de D103 naar st Agnan (p met water en wc) In Rousset een mooie picnic parking. De beklimming naar de Col de Rousset gaat heel rustig aan. Voor de col links in ’t skicentrum zijn ook parkings. De tunnel is er eentje van de oude garde. Aan de zijkant hangen neonlampen aan losse kabels…Een mooi uitzicht bij ’t uitkomen van de tunnel op een massieve rots en op de spaghetti kronkels van de afdaling.  Het zijn heel veel bochten en vermoedelijk de beklimming langs deze zijde niet zo gemakkelijk. We voelen ons ook onmiddellijk in een andere regio. We rijden tussen lavendelvelden en olijfbomen. De dorpjes en huizen hebben de zo typische provençaalse stijl; smalle lommerrijke straatjes en pleintjes  afgezoomd met platanen, de dakpannen in alle tinten kleuren tussen beige en bruin, de kleine ramen en luiken.

    In Dié is er aan het OT een grote parking waar men 24u mag staan (en sommigen al een week staan) Er is water en er zijn openbare toiletten. We plaatsen ons goed in ’t zonneke en onze papa heeft direct zijn zetel buiten. In de late namiddag gaat hij het stadje verkennen en heeft een weg gevonden langs waar ik er ook kan geraken.

    We hebben nog een babbel met een Nederlander die de installatie van mijn takel voor de scooter komt bekijken. Hij weet dat het morgen markt is. Wij vermoeden dat het druk zou kunnen worden op de parking en verzetten ons naar de parking op het gras (nabij de landingsplaats voor de reddingshelicopter – hopelijk staan we ver genoeg uit zijn bereik)

    Na een spelleke yatse, door pa gewonnen, gaan we naar bed – ik lees nog tot middernacht (spannend boek moest uit)

     

    Woensdag

     Rustige nacht – heerlijk zonnetje.

    We zoeken onze weg langs de smalle en steile straatjes en geraken op de markt waar we onze voorraad groenten aanvullen en ons laten verleiden door de geur van versgebraden kip. Ons Kaya geniet van al die verschillende geuren, loopt met haar neus over de grond en we moeten opletten dat ze niet verstrikt geraakt tussen al die mensenbenen

    Voor de rest van de dag installeren we ons buiten en genieten van het zonneke.

     

    Donderdag

     Grote kuis en was gedaan. Watervoorraad aangevuld en de rest gedumpt. Het is wat winderig. We moeten dringend tanken en zien op de kaart dat er een Super U is in Dieulefitte. Pa zegt dat er geen probleem is om tot daar te geraken.

    Pontaix, Saillans. Hier nemen we de D156 via Les Trois Becs en de Col de la Chaudière naar Bourdeaux. Het is een mooie maar zeer rustige route. Bij steigen of dalen gaat het verklikkerlichtje voor de brandstof branden (en ik zeg maar niks) D538 naar Dieulefit waar we 66liter tanken.

    Via D540 naar La Bégude en de D9 naar Grignan. De parking is niet veel soeps. De lijn- en schoolbussen komen er keren. Aan de salle de fête is wel een mooie parking maar verboden voor CC er is wel sanitair met douches en kraantjes. Het stadje ligt, zoals alle stadjes in de Provençe op een helling met steile en smalle straten. We zien wel wat we kunnen doen. We geraken zelfs tot boven aan het “chateau” en de omwalling. In ’t centrum zoeken we ons een terraske in de zon om een tas koffie te drinken. In de schaduw is het fris vooral de wind is snedig.

    In Grignon vinden we een paar rustige parkings. Aan de lagere school ligt ze nog helemaal in de zon en we twijfelen dus niet om ons hier te installeren. De wind steekt weer op. Volgens météo France krijgen we Mistral tot 90km/u voor de volgende dagen.

     

    Vrijdag

     De ganse nacht felle wind. Gelukkig de auto met de kop in de wind gezet zodat we niet gewiegd werden. We ontbijten terwijl de kinderen naar school komen – zelfs in zo’n klein dorp worden ze allen met de auto gebracht.

    Valréas kan ons helemaal niet bekoren. Het centrum is enorm druk. Langs de baan naar Nyons is aan de linker kant het Domaine Lumion dat gratis campers ontvangt maar wij zijn geen wijnliefhebbers en rijden door naar Nyons. Voor de brug rechts vinden we de camperplek. Deze is nu ook betalend 3€/24uen max. 48u– langs de baan kan men ook staan maar alleen ’s nachts – verboden tussen 10 en 18u. We ontmoeten hier Vera en Ludo weer. Zij rijden huiswaarts.

    Vanaf nu willen we weer kleine en mooie routes nemen. We rijden een paar km richting Gap tot Curnies en nemen de D64 tot Buis les Baronies. De parking links voor ’t centrum staan geen verbodsplaten op de parking sud wel maar een paar meter voorbij kan men ook wel staan. We stoppen en gaan het stadje verkennen. Rustig nu buiten ’t seizoen – oude arcades en een geurentuin. In ’t OT is ook een museumke maar alles is er nu gesloten.

    Na ’t middagmaal houden we platte rust. Daarna wil pa weer rijden. Hij had deze voormiddag zo genoten van de rustige rit en de prachtige uitzichten.

    D546 naar Sederon, D542 naar Montbrun les bains, D942 naar Sault –Parking 3 voor campers, nabij kerkhof en redelijk ver van centrum, niet mooi maar in ’t zonneke.

    We hebben vandaag enorm genoten van de prachtige route, rustig, gevarieerd en steeds op een plateau tussen de 650 en 800m.

    De dorpjes waar we doorrijden hebben bijna allemaal zeer oude en geklasseerde kerken, kastelen of burchten en wallen. Als ze op onze weg liggen stoppen we wel even  maar de tijd dat we ze gingen bezoeken met de groene Michelin in de hand ligt reeds ver achter ons. We hoeven het niet meer allemaal te weten of te zien, of ze uit de 12° of 16° eeuw zijn maakt voor ons niks uit – ze zijn oud en mooi en gewoon genieten van het uitzicht is voor ons voldoende

     

    Zaterdag

     Watervoorraad aangevuld aan kraantje nabij kerkhof.

    Via D943 langs fort Javon; weer zo’n prachtige route. We raken wat verliefd op deze streek.

    Roussillon, chaussée des Geants, okerkleurige rotsformaties. Er is een grote betaalparking voor het dorp. Te steil om naar ’t dorp te gaan voor mij en de wandelwegskens tussen de rotsformaties is wat klimwerk. We genieten van het uitzicht van op afstand en rijden door.

    We waren al gewoon aan de zachte provence kleuren, beige voor de grond en flauw groen voor de bomen en struiken. Nu is alles oker, de grond maar ook de bomen hebben een roestige schijn van het stof dat er ophangt.

    In Bonnieux vinden we een mooie parking achter de kerk en aan de pompiers. We draaien de zijdeur uit de wind en ’t is heerlijk genieten.

    We krijgen nog het gezelschap van een koppeltje uit Brugge die voor ’t eerst met de camper van de ouders op rondrit zijn.

    Wat verder aan de Boulodrome is er nog een parking waar sanitaires zijn.

     

    Zondag

     Zondag en veel verkeer op de baan. Ook veel motorrijders die de bochten nogal scherp aansnijden. We moeten opletten.

    Lourmarin; aan ’t kasteel en aan ’t dorp staan de parlings vol; vooraan aan de boulodrome enz. is er voldoende plaats- er zijn ook sanitaires en water. Pa gaat het centrum verkennen maar vindt het niet speciaal.

    Richting Cadenet. We vinden het Bassin de St Christophe heel mooi. Er staan serieuze golven op. We stoppen even maar het is teveel wind om er echt te kunnen van genieten. We rijden binnendoor naar Pélissanne langs het Canal de Marseille.

    We willen niet teveel rijden vandaag en stoppen in Pélissanne aan de stade de Prouvenque waar water en dump is. De straatjes in ’t centrum zijn smal en er is markt. We moeten dus effe zoeken voor we er zijn. De wind is nog meer opgestoken en ’t is echt guur buiten. Pa gaat alleen even tot op de markt en komt toch nog terug met brood en tomaten.

    Het wordt een dag lezen.

    Ons jong koppeltje komt hier ook nog aan. Zetten zich met de wind op de flanken. Zullen dus goed wiegen deze nacht.

     

    Maandag

     Veel wind deze nacht maar er weinig last van gehad. We gaan proberen rond de centra te rijden. Via Lançon Provence, Grans richting Istres. Af en toe hebben we een mooi uitzicht op het Lac de Berre. Er is een grote, mooie parking maar voor ’t ogenblik ligt ze opgebroken en staat het vol grote werktuigen. Het Etang de l’olivier laten we voor een andere keer als het beter weer is. We vermoeden dat er veel bomen langs de baan staan en weinig uitzichtpunten en om te stoppen is het te winderig. Via Fos naar Port St Louis. De camperplek is juist links voor de draaibrug. Er zijn een 8tal plaatsen en gratis voorzieningen (aan bushalte). We willen ook eens gaan kijken aan de stranden waar we al zoveel over hebben gehoord. Er rijden een paar douaneauto’s over en weer. Aan ’t strand is een grote parking en men kan ook verder over ’t strand rijden om er te gaan staan. Plots veel aktie. Er komt een cammionette de parking op achtervolgt door de douane. Maken ons maar uit de voeten en rijden terug naar ’t centrum. Rond de haven zijn grote parkings. We plaatsen ons met ons achterste naar de wind en kunnen eten met de deur wagewijd open.

    Door de wind is het niet aangenaam om buiten te zitten. Het is wel aangenaam om te rijden.

    Moeten even zoeken om van de autoweg richting Carro te geraken. Het is een mooi plaatsje en heel rustig in de week. Op de camperplek (5,50€ alles in) staan een 20tal wagens. Ze is mooi boven de zee gelegen met uitzicht op de surfers maar de asfalt ligt nogal schuin en men staat er tussen een houten afrastering. Wij vinden een rustig plekje helemaal aan ’t einde waar de baan doodloopt. De wind is wat gevallen en pa kan zich in de luwte van de auto in ’t zonneke zetten. De Kaya geniet van ’t buitelen in ’t zand.

     

    Dinsdag

     We nemen de auto om naar de bakker te rijden en ontbijten op de parking aan de vissershaven.

    Pa gaat met de Kaya wandelen maar is zeer vlug terug. Rond elk struikske zit het vol muggen. We hoorden al veel verhalen over de grote muggenplaag van dit jaar. Na een viertal beten is hij het moe.

    We rijden verder via La Couronne. Er is een heel grote parking (met water) en ik ga effe naar de kinderen en Germaine bellen. Langs de kust naar Sauset met onderweg hier en daar een mooi plaatsje maar helaas met struiken en muggen. In Sauset stoppen we even op de parking in de haven. Er is een heel lange wandelboulevard maar helaas is het gaan regenen.

    We doorkruisen Carry (ccplek aan gendarmerie bij verlaten centrum ri Marseille) en nemen de autostrade om rond Marseille te rijden. We hoorden via de radio dat vandaag alle steden in Frankrijk plat liggen door stakingen en hebben niet veel zin ergens in Marseille vast te zitten.

    Simiane, Mimet, Peypin naar Destrousse (veel p.) over een slecht wegdek en weinig te zien.

    Gémenos heeft een ccplek voor slechts 3 wagens maar wel gratis water en dump. In Cuges les Pins ligt ze ver van ’t centrum via een zeer smal en steil wegske, achter de camping en speeltuinen. Het is er rustig staan, op plateau’s voor 2€ maar er valt helemaal niets te beleven.

    Verder via Signes, Belgentien, Hyeres naar La Londe. Willen gaan kijken waar Yvonne en Luc hun optrekje hebben maar geraken er niet in met de auto. We vinden wel een mooie parking een straatje verder.

    We reden een mooie route maar veel tussen bomen.

     

    Woensdag

     Het weer is nog steeds wisselvallig en fris. We gaan op verkenning naar de haven en kunnen zelfs op het strand rijden. Uit de wind valt het mee en we genieten op een bank van het uitzicht. We willen eens tot aan het huisje van Luc rijden. We nemen baantjes binnendoor en leggen nogal wat afstand af omdat we voortdurend voor hekkens staan of hoge stoepranden. Tegen dat we het gvonden heben kennen we de hele omgeving.

    ’s Namiddags houden we het rustig en slaan een praatje met onze buren hier.

    Genoten van een rustige dag al kon het weer bter zijn.

     

    Donderdag

     Het zonneke schijnt maar er is weer meer wind. De lokale bevolking klaagt over het slechte seizoen. Wij trekken er terug op uit naar de andere richting langs de surfschool. Het is wel oppassen maar het lukt ons toch overal door te geraken. Op het kiezelstrand zitten we uit de wind. We willen rond rijden via een smal wegske tussen het riet. Het lukt maar we moeten een grote omweg doen om terug op de baan te komen. Als we terug op de parking zijn heeft pa zijn km’s voor vandaag wel gehad (hadden natuurlijk weer geen zitje meegnomen) De namiddag houden we het rustig en tegen de avond nogeen wandelingske. Komen langs een handwerkwinkeltje. De mevrouw spreekt ons in ’t Nederlands aan. Ze is de zus van Yvonne.

    Blij dat ik weer wat te naaien heb.

    Nog een lange babbel met de kranige dame van Grenoble.

     

    Vrijdag

     Een tourtje doen. We willen nog eens langs de kust rijden die we een 25 tal jaren  geleden steeds in de herfstvakantie deden.

    We zijn juist vertrokken als we al in een file staan. Ze schuift niet op. We keren terug en nemen kleine wegskes langs verschillende chateau’s. Het is wel inspannend rijden voor pa want door de file is er veel sluipverkeer en de baan is héél smal. Juist voor Bormes les Mimosas komen we weer op de baan. In Le Lavandou staan overal platen dat het verboden is voor campers tussen 1 maart en 31 oktober. In zijstraatjes zien we er hier en daar wel een paar staan maar vlak naast de baan. We genieten van de mooie uitzichten. In Cavalaire rijden we door alle kleine straatjes. Het is er gezellig. Voorbij Cavalaire staan een hele hoop campers samen op een grote zandparking. In Croix Valmaire slaan we af langs de toeristische route en vonden ze niks bijzonder. In La Ramatuelle zijn er grote Ccparkings (6,90€ en druk) en in Pampelone ook (5€ -met gras en mooier  dan Ramatuelle) In St Tropez zijn zeilwedstrijden we laten het centrum dus maar liggen en rijden via Cogolin terug naar La Londe.

     

    Zaterdag

     Prachtig weer. Om 8u schijnt de zon al in mijn bed. We houden een luie dag. Pa gaat wat pijnboompitten rapen voor in de salades.

    Gestart met mijn handwerkske en ’s avonds een fout ontdekt en alles terug kunnen losdoen. Voel me net ne kleine met zijn nieuw speelgoed die niet kan stoppen. Pa maakt dus het avondeten klaar met een diepe zucht. Hij zucht nog meer als hij daarna verliest bij ’t yatsen.

     

    Zondag

     Ontwaakt in ’t zonneke. Pa ontdekt dat hij dagelijks zijn baguetten gaat halen bij de schoonbroer van Yvonne. De wereld is hier ook precies nogal klein. Op ’t strand zijn vandaag moto en quad wedstrijden. Ze hebben met groot materiaal sleuven in ’t zand gegraven (wat verderop is een deel van ’t strand afgesloten voor herstel van de vegetatie – ook niet erg logisch) We houden ons rustig bij de kampeerauto, lezen, naaien en tetteren met de fransen en de friezen. In de late namiddag nog een toertje gedaan.

     

    Maandag

     Pa vindt het moeilijk om al te vertrekken maar Donderdagavond moeten we zeker thuis zijn. We willen ook nog wat mooie routes rijden dus tijd om te gaan. Het is al middag als we afscheid nemen van de buren.

    We rijden van Bormes les Mimosas richting Collobrières via de Col du Babaou. Aan de afslag staat: route étroite; attention aux cyclistes. ’t Zal wel meevallen zeker. Gelukkig is het geen WE want de baan is echt smal. Ze hebben een nieuwe asfaltlaag over gegoten en de zijkant heeft een hoge rechte kant van 30cm . Bij ’t wisselen trek ik regelmatig mijn rechter been weg en onze pa maar monkelen. Hij zegt niks maar ‘k weet het, dat onnozel reflex geraak ik nooit kwijt.

    We rijden volop tussen kastanjebomen. Collobrières heeft zich toegespitst op de verwerking en is zeer toeristisch. Een potje kastanjekonfituur lijkt hier wel zijn gewicht in goud waard te zijn. Zal er thuis wel zelf maken als pa ze wil gaan rapen. We zijn door ’t centrum gereden en moeten een zeer smal brugske over. Aan de sportvelden is er een zeer ruime parking maar ze ligt wel ver van ’t centrum.

    Richting Gonfaron via de Col de Fourchuvette. We rijden nog steeds tussen kastanjelaars maar komen meer en meer kurkeiken tegen. Had er geen idee van die hier te vinden. Het wegdek is hier nog niet vernieuwd en dus iets breder met  een vaste berm.

    Heel dit gebied zit vol fietsroutes die zeer goed aangegeven zijn.

    Gonfaron, Flassans en Isola. We rijden tussen de wijngaarden en op verschillende plaatsen zijn ze aan ’t oogsten. Er zijn verschillende chateau’s die aan particulieren verkopen. We verwonderen er nog steeds over dat een land dat stikt van de wijngaarden in de warenhuizen en op de markten de franse druiven verkocht worden aan 3,50€/kg en de italiaanse aan 1,50€.

    In Flassans vertrekt aan de parking een klein, zeer mooi wandelwegske.

    Via D13  langs Lac de Carcès. In Cabasse en Carcès goede parkings aan de sportvelden.

    Cotignac, Sillans la Cascade naar Aups waar in ’t centrum mooie parkings zijn. We blijven tussen de wijngaarden rijden.

    In de namiddag vinden we een mooi plaatsje aan ’t meer in Les Salles de Verdon. Het is nog warm genoeg om buiten te zitten. We genieten er van een mooie zonsondergang voor we in ’t centrum naar de voorziene MH parking gaan.

    Het was weer een prachtige dag, mooi weer, mooie rustige routes.

     

    Dinsdag

     Nog maar eens gewekt door ’t zonneke. Het is al 10u voor we weer weggeraken. We willen de rive Gauche doen van de gorges du Verdon. We nemen een heel mooie route met uitzichten op het meer. Aiguines is een toeristisch stadje. Wat verder ontdekken we dat de route op weekdagen gesloten is van 7 tot 19u Ergeren ons dat ze daarvoor geen verwittiging gezet hebben bij het begin van de route, maar ja, ze leven hier van ’t toerisme en als die plaat er staat zal Aiguines niet veel volk zien. We zijn dus verplicht terug te rijden om de rechter oever te nemen. We deden deze route reeds een 25tal jaren geleden.

    Het is adembenemend mooi en we genieten met volle tuigen… onze borstkas is precies een paar maatjes te klein. Hebben genoten van ons verblijf aan zee, maar dit is toch echt onze dada.

    We nemen de route des crêtes erbij. In een kloof. Adembenemend hoe een koppel arenden hun jongen meenemen op de vlucht en  ze ondersteunen om in de goede thermiek te blijven. Belgische alpinisten oefenen op de 750m steile rotswand.

    Castellane is fel veranderd  en kan ons niet meer zo bekoren.

    Aangezien het prachtig weer is willen we de Col d’Allos nog doen. De aanlooproute is gewoon mooi en aangenaam rijden via stuwmeer en door een brede vallei. Onderweg staat een plaat “troupeaux” We denken eerst dat er vee vrij rondloopt maar ineens zien we een hele troep schapen en geiten. Een paar km’s verder komen er nog een massa via de baan de berg af. Het vee wordt voor de winter binnengehaald.

    Vanaf La Foux wordt de baan zeer smal en gemiddeld 15%, de bochten kort en zelfs met onze Fiat korte basis moeilijk ineens te nemen en, er is geen borstwering. We hebben wel redelijk uitzicht op dalend verkeer. Hopelijk komen we niet teveel zondagschauffeurs tegen….De afdaling naar Barcelonnette is wat breder maar er is veel minder uitzicht door de vele kleine bochten en de bomen. De natuur is overweldigend en we stoppen herhaaldelijk midden op de baan om er te kunnen van genieten.

    Ter hoogte van de afslag naar Pra Loup komt ons een grote motorhome tegen die aan de beklimming gaat beginnen. Hoe gaat die daar ooit over geraken? Zelfs hier waar de baan breder is durft hij niet naar de kant om mekaar te kruisen.

    In Barcelonnette zien we verschillende MH gewoon langs de baan staan. De sanizuil nabij de aerodrome is buiten gebruik en de parking boven alles behalve gezellig.

    Wij rijden door tot Le Lauzet Ubaye waar een mooie parking is aan het meertje in ’t centrum.

    We hebben veel gereden vandaag maar ook heel veel mooie dingen gezien. Willen hier zeker nog eens terug komen.

     

    Woensdag

     Wakker geworden met gedruppel op ’t dak. Tegen de voorruit kleven gekleurde herfstbladeren.

    Vlug water opgezet voor koffie om de kilte uit de auto te verdrijven. Het is niet echt koud maar het uitzicht geeft ons echt een herfstgevoel.

    Tegen dat we in Gap zijn is het opgehouden met regenen. De beschermingsnetten van de fruitbomen zijn opgehaald. Hier en daar zien we nog een vergeten peer of appel hangen of op grond liggen. De houten kistjes liggen er troosteloos bij.  We kijken uit naar een bakker maar zien slechts uithangborden voor escargots. Lust ik wel graag maar dan liefst op een berekoude dag in de Brusselse Nieuwstraat bij madame carracollle.

    De zon breekt door en we hebben een mooi uitzicht op l’Obiou waar wat verse sneeuw ligt. In La Mure beslissen we toch maar naar Vizille te rijden. Rechts van ons ligt ons geliefde Alpe du grand Serre, maar we moeten naar huis.

    Rond Grenoble zijn er veel wegenwerken op de autostrades en in Voiron is het markt, middag en dus héél druk.

    We rijden weer met de vensters wagewijd open. Rond de middag zijn we in Morestel en stoppen op de parking in ’t centrum en kunnen zelfs de schuifdeur openzetten.

    Bourg en Bresse, Lons le Saulnier, Besançon, Vesoul

    Waar gaan we slapen? In Saulx met klokkengelui? In Thaon  maar daar geraken we niet voor ’t donker? In Luxeuil Les Bains aan ’t meertje? Dit laatste is het dan geworden.

    ’s Avonds komen een 5tal jongeren voetballen naast de auto al is de parking heel groot… een beetje pesten? Pa en de Kaya vallen direct in slaap, ik ga nog een tijdje lezen en tegen dat ik ’t licht uit doe is ook op de parking alles stilletjes geworden.

     

    Donderdag

     We gaan de autostrade op.  Hadden beter direct langs Longwy gereden want rond Luxemburg stad zijn er omleidingen voor wegenwerken. We tanken nog eens in Martelange en pa haalt frietjes met een goei klodder mayonnaise. ….We zijn thuis…….

     

     

     

    01-12-2005 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (9 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Frankrijk Alpen aug 2005
                            Frankrijk - naar de Alpen
                                                       augustus 2005


    't Is zomer en heet. Mijn ventje heeft de bergetappes van de Tour de France gevolgd op TV en wil dus weer eens gaan genieten in die prachtige Alpen.
    We gaan nog even ons Mathiaske (eerste kleinkind) knuffelen. Ik spreek af met de zoon dat ze pa komen verrassen voor zijn verjaardag en moet dus de route een beetje in de goeie richting houden. Tienen, St Truiden, Tongeren. We stoppen aan De Motten om wat te wandelen en beslissen hier onze eerste nacht door te brengen. De oudste stad van Vlaanderen maar ook de meest rolstoelvriendelijke - zelfs alle monumenten en musea toegankelijk. PROFICIAT TONGEREN! 
    De parking in Visé is één grote mesthoop maar wat verderop genieten we van een prachtige route door de Voerstreek. Onderweg ziet pa buiten de kinderen wandelen en kan zijn ogen niet geloven. Verrassing gelukt. We willen gaan wandelen aan de afdamming van de Vesder wat ons tussen de regenbuien ook nog lukt. Dit is één van onze lievelingsplekjes in ons landje omdat ik daar ook met de rolstoel vele kilometers kan doen.
    We gaan er een paar dagen wandelen. Tegen 't WE zijn er veel aktiviteiten. Vrijdag zijn er proeven voor militairen, Zaterdag is de P de wisselzone voor de triathlon. Deze drukte kunnen we missen en Vrijdag vertrekken we vroeg in de morgen.
    Thaon les Voges aan de Moesel kan ons slechts een paar dagen bekoren  want het is er echt herfstweer; dus op naar 't zuiden.
    Een aanrader voor iedereen: het vogelpark van
    Villars les Dombes waar het ondertussen snikheet is.                                                   
    Onze eerste overnachting boven de 1000m houden we in
    St Pierre de Chartreuse: heel scheve parking en de keggen doen goed hun dienst. Wanneer het daarna begint te regenen stroomt het water onder de auto door. Als mijn ventje 's morgens de gordijntjes opentrekt duikt hij snel terug onder de dons - slecht teken. De mist hangt zo dik dat er helemaal geen bergen meer te zien zijn. 's Middags roepen we Ethias ter hulp - we staan met platte band op de autostrade in Grenoble. 30 km zuidwaarts op 1300m hoogte vinden we een prachtige camperplek met alle voorzieningen in Alpe du Grand Serre.
    Veel ruimte, mooi uitzicht, klein dorpke, klingelende koeienbellen en een werkende telefooncel om de kinderen te bellen, meer moet dat niet zijn. De weergoden zijn ons goedgezind en we wandelen, luieren, lezen en vergeten dat de bergzon niet echt vriendelijk is voor een sproetenvelletje. De Kaya, onze Chowchow, heeft het plezier van 't pootjebaden ontdekt en probeert alle bergwatertjes leeg te drinken om daarna alle struikjes te dopen.
    Voor de volgende dagen zetten we ons camperke aan de voet van de col du Lauteret aan de oever van een snelstromend beekje. Weinig volk en heel veel wind in Alpe d'Huez maar de natuur is er wondermooi. Onderweg naar
    Briançon blijven we een paar uurtjes genieten van het uitzicht op La Meije volgens mij één van de mooiste toppen in de Franse Alpen
    en 's avonds vinden we een rustig plekje aan de oevers van het mooie
    Lac de Ponçon  (kunstmeer - bij laag water ziet men de toren van het ondergelopen dorp)
    Een paar dagen kunnen we het hier goed uithouden maar als 't weer ons weer in de steek laat wil mijn ventje graag meer zuidwaarts. Het is lang geleden dat we nog in de
    Provence waren. Dus ingepakt en wegwezen...dom, dom, dom.. Augustus in de Provence is drukte in de overtreffende trap. We reden file in Fontaine de Vaucluse en Carpentras. Aan de voet van de Ventoux moesten we zigzaggen tussen de wielertoeristen en de goesting om naar boven te rijden was vlug over. In Vaison la Romaine was 't file aan de parkings maar in Frankrijk zijn er voldoende gehandicaptenparkings - alhoewel een mooie parking maar overal stoepen om U tegen te zeggen. We waren dus vlug terug. Na al die drukte en hitte snakken we weer naar de bergen en rijden via een andere route terug naar Alpe du Grand Serre. 't Was weer genieten man tot na een paar dagen de mist ons weer het zicht benam. In 't dal schijnt 't zonneke zegt de boer en wij dus bergaf aan 20km/u en met de kop door 't raam om toch iets te zien. Via de col du Lauteret rijden we naar de col du Gallibier. Een aanrader met zijn mooie uitzichten. Amaai waar ze die coureurkens over jagen - steil en veel haarspeldbochten. In Valloire willen we weer aan de beek gaan staan maar er komen drijgende wolken opzetten en we houden niet zo erg van riviertjes die het water niet kunnen slikken - we nemen dan maar genoegen met de parking in 't centrum. Wijze beslissing want 's avonds krijgen we tromgeroffel en vuurwerk en de hemelsluizen zetten hun poorten wagewijd open. Albertville is een aangename en zeer groene stad. In Flumet aan de voet van de col d'Arravis hebben we het weer vlaggen. Feest in 't dorp en we realiseren ons dat we vorig jaar dus op hetzelfde WE die mizerie hier ook hebben meegemaakt. Auto's staan km's ver aan beide kanten van de smalle baan geparkeerd en al het verkeer moet er door omdat er maar één straat is. Waarom leren wij het toch niet af om in 't groot verlof te gaan rondrijden grrr; We komen met regen aan in ons geliefde Thones. De kinderen vertellen ons dat het weer thuis absoluut niks beter is. 's Anderendaags zittten we weer op de autostrade in Grenoble  en mijn ventje zet zijn voet ferm op het gaspedaal zodat we in de namiddag reeds in Louhans zijn waar het zonnetje schijnt.
    Louhans is een gezellig stadje aan de
    Saone gekend voor zijn oude winkelgalerijen. Aan het haventje is een mooie camperplek met voorzieningen (alleen hangen de takken van de bomen wat laag voor grote Motorhomes) Langs het jaagpad  is het heerlijk wandelen en fietsen. Van de Saone rijden we naar de Marne in Viéville en vinden er een  piepklein oud dorp met een sluis en aanlegplaats en een mooie parking en ligweide. Het is er heel rustig en er zijn uitgezette wandel/fietspaden.
    In
    Joinville is er ook een plekske aan de Marne, mooi aangelegd maar de omgeving is niet zo inspirerend. Het Lac du Der, zuid van St Dizier spreekt ons wel enorm aan. Er zijn op 3 plaatsen service punten en men kan rond het meer fietsen over de dijkweg. Er staat een strakke wind en ook hier blijft het niet droog. We zijn de regen kotsbeu en rijden in één trek naar huis. Verdun zal voor volgende keer zijn.
    Niettegenstaande het weer dikwijls stokken in de wielen stak hebben we toch heerlijke dagen gehad, genoten van de prachtige natuur en veel vriendelijke mensen ontmoet.
    Binnen een paar weken vertrekken we hopelijk weer naar La douce France deze keer ricchting Normandië, Bretagne of?????????? We zien wel.

     

     

     

    31-08-2005 om 00:00 geschreven door ribbe  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 24/09-30/09 2007
  • 17/09-23/09 2007
  • 10/09-16/09 2007
  • 04/12-10/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 26/06-02/07 2006
  • 24/04-30/04 2006
  • 28/11-04/12 2005
  • 29/08-04/09 2005
  • 29/11-05/12 2004
  • 25/10-31/10 2004
  • 30/08-05/09 2004
  • 28/04-04/05 2003
  • 19/08-25/08 2002
  • 16/04-22/04 2001
  • 26/12-01/01 1989
  • 29/08-04/09 1988
  • 31/12-06/01 1974

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek
  • Mooie blog hoor, ik wens jullie nog een fijne avond toe.Dikke knuf.Liefs Mieke
  • ik wens je het allerbeste voor het nieuwe jaar 2008
  • NACHT GROETJES
  • Hobby-zwerver
  • fijne zondag

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!