19-11-2009 om 21:41 geschreven door Resi Di Rogue  

Ach, beste dame, ik mag dat - ik ben gek. Een stap die u maar één keer in uw leven kan wagen. U kan nooit meer terug maar daarna hoeft u zich nergens meer om te schamen. Dan kan u mij, met veel meer dan een blik, openbaren dat u mij een kreng vindt omdat ik openlijk durf te huilen om liefde, terwijl u in stilte zoveel verdriet verdraagt omdat u haar niet kent. Ik zal u net zo onbeschaamd antwoorden dat eigen pijn, voor elk van ons unieke individuen onder dit overkoepelende dak van De Lijn, de ergste is. En dat u en alle anderen gerust een potje mee mogen grienen, er is geen wet die dat verbiedt. Ik stop echter bij één uitgewisselde vreemde blik en sluit me bij Jona aan wat het negeren van de omgeving betreft. Behalve dan dat mijn werkelijkheid krampachtig de zijne wil penetreren. Tenslotte penetreert hij mij en ik vind - misschien ten onrechte, want ik ben gek - dat ik daarom recht op inzage heb. Feedback. O mijn lieve comateuze intellect, feedback? Jona droomt verder en negeert mij volstrekt.

Ik hak en tak de bus op. We belanden recht tegenover elkaar - andere mensen anoniem achter mijn rug. Ze kunnen dan ook mijn rug op. Jona echter, zit waar ik nu niet zou willen zitten. De stakker. In zijn geval wordt hij gelukkig stilzwijgend door het reizende collectief geprezen om zijn ijzige geduld. Want ik, gekkin, ratel maar door. Het ene woord na het andere. Soms rijmend en allitererend, zonder schroom. Als hij zich mag beschermen met een stoïcijnse, pijnlijke stilte - mag ik het met een even pijnlijke woordenvloed. Al wil ik hem zeker geen pijn doen. Het lukt anders simpelweg niet. We hebben wel meer van die contrasterende raakvlakken, hij en ik. Wij zijn havermout en melk: zonder elkaar lijkt zo'n ontbijt nergens naar. Giet ze samen en je kan er een leven lang je dagen op bouwen. Maar angst brengt brokken in de pap. Het hele goedje begint dan apocalyptisch over te koken. Cerberus, mijn botten! Ik heb vandaag lak aan hoogdravende mythen: zolang het vuur der liefde brandt, hoeven we alleen maar te roeren. Het is simpel als pap. Hier, in dit angstaanjagend diepe oogcontact boven de stilte der zwijgen en de stilte der spreken, ligt de eerste stap.

We stappen af terwijl zijn telefoon rinkelt. Hij neemt op en voert een gesprek met zijn broer. Ik zwijg en luister naar zijn woorden. Mijn verdriet wordt in één klap van zijn troon gedreven door een woedend geluk. 'Wat? Hoezo, we zijn er nog over aan het discussiëren? Je besluit stond toch vast, kan je dat je broer niet vertellen? Je bent nog gekker dan ik, jij!' De woede valt prompt van mijn geluk af terwijl mijn oog gretig het beeld opzuigt van een Jona die quasi verlegen lacht. Klein, klein, kleutertje voelt zich net zo koppig als betoeterd en betrapt. Ik wil boos zijn. Mijn lichaam staat het niet toe. De radjes in mijn hersenen pompen razendsnel een cocktail van serotonine, endorfine en oxytocine door mijn lijf. Mijn lippen trillen heel even maar mijn ader injecteert het spul, vrijwel onmiddellijk, diep in mijn hart. Er blijft geen boosheid overeind: ik voel niets dan liefde voor het gevoelige, bange jochie dat verstopt zit in dat goddelijke uiterlijk. Zelfs met zo'n betrapt snoetje, is hij het beeld van een Griekse God waardig. Hij gooit zijn arm om me heen en het valt me plots zwaar om na te denken: 'Neuk me, lief. Neuk me hard. Neuk me zacht. Neuk me vooral lang en tot het ochtendgloren.' Ik weet niet langer wat er loos was nu zijn masker is gevallen. Ik schiet zelf in de lach.

'Je bent echt een eikel, weet je dat?'
'Ja, ik hou van je.'

30-09-2009 om 23:54 geschreven door Resi Di Rogue  

Weet je nog hoe we al je angsten overwonnen in en om de grote stad? De bus, de trein, de tram. De vreemde massale parade in de winkelstraten. De dronkenmannen in de Ierse pubs met hun gitaren. Hoe je piepend om mijn benen kronkelde, je kleine staartje opgetrokken tussen je toen nog veel te grote pootjes. Tot je trots naast me liep want je had al snel geleerd hoe dat vreemde allegaartje onnatuurlijke gewoonten veilig genoeg was. De kindjes op het speelterrein. Weet je nog het water? De regen, de sneeuw, de douche, de meren, zelfs de grote zee? Hoe je heen en weer panikeerde op de kustlijn en ik je alleen maar bij me hoefde te roepen. Je werd nooit een echte waterrat maar als het nodig was, zwom je met me mee. Weet je nog de parken en de boerderijen? De kippen, de katten, de koeien, de paarden? En de eerste keer dat ik je alleen liet, mooi op wacht... Je dacht dat ik nooit meer terug zou komen. Je was de bangste pup die ik in mijn leven heb ontmoet en je vertrouwde alleen mij - maar je leerde snel. Na twee jaar, hoefde ik alleen maar je kussen ergens neer te gooien en je wist dat daar was waar ik je altijd weer zou vinden en dat ik nooit echt lang weg zou zijn.

Herinner je de wandelingen die we maakten, Nushi. Droom van de kronkelpaadjes en de wankele bruggetjes over het water. De lange tochten naast me, je eigen rugzak op je rug. Hoe we zochten naar een plekje voor de tent. Hoe je wachtte tot ik in mijn slaapzak lag en dan - zo tevreden dat we leefden - met een sprongetje op jouw plekje slapen kwam. Hoe je bij de rugzak waakte terwijl ik een ochtendbad in één of ander riviertje nam. Je liep soms de hele tocht voor me uit achter je stok aan. Die je telkens vrolijk terugbracht. Ik kon mijn kilometers vaak niet meer tellen, jij deed er drie keer zoveel.

De woordjes die ik je leerde en hoe je daarop meteen wist wat je taak was, vrolijk omdat ik het omwille van jou was. Je rolde op commando door het gras. Je gooide zelf je touw weg nadat ik het op je snoet had gelegd en pas als ik het signaal gaf. Je liep in een drafje naast de fiets. Er waren weleens mensen die ons toeriepen dat ik een dierenbeul was - ze namen de moeite niet om te zien hoe gelukkig het jou maakte.

Als ik boos of bang was, kroop je weg. Je dacht te voelen dat het aan jou lag, maar ik was het nooit zonder ander in de buurt. Tenzij die ene keer, toen je mijn gloednieuwe schoenen kapot gebeten had. Alles wat niet naar mijn lichaam geurde en op de grond lag, was speelgoed voor jou en die nieuwe dingen had ik nog niet aangehad: het was mijn schuld. Soms was ik echt te hard. Je vergaf me al mijn foutjes. Als je me wilde verdedigen, mocht je dat niet, omdat ik wist dat mijn angst ongegrond was en ik wilde niet dat je aanvallen zou. Je leerde wegkruipen, waardoor je niet aanviel toen het die ene keer wel nodig was. Ik ben er blij om, want de wetten in dit land zouden je met een spuitje naar vroegtijdige dood hebben beloond. Volgens hun lijsten ben jij een gevaarlijke hond en kortzichtig als ze zijn: eens die hebben gebeten...

Je beet mij nochtans een keer. En ik beet terug. Je aanvaardde simpelweg dat ik nog steeds de leiding had. Als ik triest was, kroop je dicht tegen me aan en likte je een traan. Eentje, want daarna kreeg je ruzie omdat je niet in m'n gezicht likken mocht. Nu laat ik je. Lik ze maar allemaal. Neem ze met je mee. Sommigen die ons kenden in je jongere jaren, zeiden dat ik dood zou gaan als jij het deed. Ik heb ze lang geloofd. Ik heb het hen ooit zelfs beloofd. Ik meende het toen, maar je bleef leven en nu is alles anders - ik leerde zoveel bij en ik kwam Jona tegen. Sommigen, ze kwamen tot ze afscheid namen. Wij zwierven, wij verhuisden, maar altijd bleven we samen. Neem alles met je mee, Nush. Red me nog een laatste maal, ik zal je niet teleurstellen.

Al die jaren stond je sterk aan mijn zijde en nu lig je hier zo klein en kwetsbaar naast me, je oortjes futloos tegen je hoofd. Je krijgt alle koekjes waar je me nooit om bedelde: je gewrichten trekken zich je gewicht toch niet meer aan. Je vermagert zelfs alleen maar. Ik moet nog afwassen. En kuisen. Eten, ook. Maar ik heb er geen zin in. Ik schuif de zetels tegen elkaar om je ruimte te geven en toch bij je te liggen. Je ligt zo moeilijk. Het duurt geen ademtocht voor je recht komt. Je hoofd loodzwaar en bevend, duw je jezelf omhoog. Je kruipt falend over mijn lichaam om tegen me aan te liggen waar elf jaar lang jouw plekje was: het hoekje dat door mijn opgetrokken benen wordt gevormd. Je valt neer op mijn heup. Ik help je erover. Je krult jezelf moeizaam op, legt je zuchtend neer, mijn billen onder je machtig mooi gemaskerde kop.

Straks zal ik hem nooit nog zien of aaien. Dus ik lig, en kijk ernaar. Ik aai je vacht, pluk de losse haren en kijk hoe je ligt te dromen, je hartslag trillend in je koude oren. Je pootjes drukken in kleine schokjes tegen me aan. Het spijt me dat ik je halve leven niet het geweldige baasje van eerder voor je was. Het spijt me hoe ik een man - en het verlies ervan - zoveel voor me liet betekenen dat ikzelf en dus ook jij, er jarenlang de dupe van was. We liggen samen in één zetel. De andere naast ons. Leeg waar Jona nu had kunnen liggen lezen maar hij ligt er niet. Ach, wij leerden afscheid nemen in dit leven. We deden het nooit eerder van elkaar. We liggen samen, jij en ik. En straks lig ik alleen. Alleen in dit veel te grote krot dat ik alleen maar kocht om jou niet te verliezen want ik beloofde voor je te zorgen. Ik deed het, Nush, the best i could: ik zorgde voor je.

12-09-2009 om 00:29 geschreven door Resi Di Rogue  

- Da's al goed nieuws: ze maakt flink wat koorts.

Mijn gezicht klaart op. Niks 'té versleten'! Gewoon recentelijk teveel verdriet van mij onder haar vel gekregen. Een onbenullige foute bacterie is ervan gaan profiteren om zich doelgericht te profileren. Niks ernstigs aan de hand. Antibioticaatje en we zijn weer hossend in de bossen samen achter het levenslicht aan. Toch? De dierenarts neemt een stethoscoop en zet hem tegen Nush's borstkas. Ik houd mijn bange vertrouwelingetje tegen me: één hand om haar buik, de ander aait onder haar hals door over de zijkant van haar kop en kneedt haar oortje. De dierenarts fronst.

- Dat hart is niets meer waard.

Ik weet plots heel goed hoe dat voelt. Het mijne klopt zelfs niet langer. De dame vervolgt haar onderzoek. Ik sta dwaas voor me uit te staren. Haar stem klinkt vaag door de kamer, ergens op de achtergrond.

- Verdikking... waarschijnlijk tumoraal... bloed trekken... antibiotica... koortsremmers... nog wat rekken... oké?

Ik voel alleen nog dat lieve, warme hoofd: vol vertrouwen, in mijn handen.

- Oké.

Dat nieuwtje, tezamen met antibiotica en koortsremmers om de laatste dagen tot maand nog wat aangenaam te maken: zevenenzeventig euro. De kosten van het labo en de uitslag volgen nog. Ik weet bijna zeker dat die laatste geen hoop zal brengen. Ik ken mijn hond, ze is afscheid aan het nemen. Ik voel me schuldig als ik naar het toilet ga. Dan sloft ze met grootse moeite achter me aan om gedurende de tijdspanne van mijn urinestraal op de mat naast me te liggen en weer op te staan. Niks nog wandelen. Niks nog touwtje-trek. Niks nog balletje gooien. Plasje en weer slapen, elk moment kan ze doodvallen. We doen het tóch. Rustigaan en slechts een enkel keertje, maar we doen het toch. Rekken heeft alleen zin als we mogen spelen. Soms lijkt er amper iets aan de hand. Dan weer zakt ze door haar poten en kan ze niet meer opstaan. Oude dag naast mij in de zetel, we huilen samen zwarte tranen. Ze heeft één gebroken hart teveel van mij geheeld, dit leven. Acht jaar geleden kon ik ze nog redden. Deze keer is haar eigen hart te versleten om het te absorberen. Deze keer gaat ze dood.

In februari zou ze elf worden. Twee keer is ze ziek geweest. Elf jaar en slechts de laatste maand last van kwaaltjes gekregen. Een paar maanden geleden nog, terwijl we samen stonden te spelen, merkte een passant op:

- Dat is nog een jong beestje, denk ik he?

Ja hoor. Mijn eeuwige, lieve, bange, speelse puppy: dat is zij. Het viel de dierenarts eerder al op dat haar hartje veel ouder was dan de rest liet uitschijnen. Haar hartkleppen sloten niet meer zoals het hoorde, wat niet zou genezen maar ze kon er evengoed nog jaren mee leven. Evengoed... Mij leek het anders veel beter.

08-09-2009 om 23:53 geschreven door Resi Di Rogue  

Wat de reactie eergisteren betreft - al is het niet mijn gewoonte op reacties te reageren - even terzijde:

Vriend, ik gooi mijn verdriet eruit. Dat is mijn goed recht en in tegenstelling tot een mij onbekend individu dat u weleens ontmoet wanneer u in de spiegel kijkt, gooi ik het niet in een poging andere mensen pijn te doen. Soms komen hier lezers die, elk om eigen reden, werkelijk om mij geven. Straks maakt u die mensen nodeloos ongerust. Het gaat duidelijk niet goed in mijn leven en niet iedereen is zich bewust van het feit dat uw oppervlakte mij niet kan deren. Werkelijk, bespaar uzelf de moeite, maar wel aardig: zelfs u vindt mij het lezen waardig.

Logica ontneemt mij het recht nog langer te voelen voorbij de zintuiglijke waarneming van het moment. Logica zegt me dat ik moet leren tijd doorstaan zonder actie. Als er niets is wat ik kan doen, als het beter is dat ik niets doe: hoor ik niets te doen. Zonder schuldgevoel. Simpel. Tik tik tik. Ik ben getikt oud aan het worden. Dertig jaar lang al, zowaar. Het ideale moment om alle ballast die niet van wezenlijk belang is, overboord te gooien. Het schip is al half gezonken. Waaraan klamp ik me vast? Wat is overbodig?

Alles is overbodig. De spullen sowieso, hoewel het leven flink vervelend wordt zonder ze. Aan de andere kant: hoe minder spullen ik heb, hoe minder ik eraan ben gebonden. Geplukte kippen verliezen geen veren meer. Hoop schept verwachting. Verwachting stelt teleur. Mensen zijn niet te vertrouwen. (Ik beweer niet dat mensen onbetrouwbaar zijn - ze zijn onmogelijk te vertrouwen: er is een torenhoog verschil) Honden gaan dood. Ik doe wat ik doe wanneer ik het doe en ik doe het alleen. Genoeg! Wat wíl ik doen? Onschuld opzoeken. Loslaten. Stil en veilig zijn. Liefhebben. Goddelijk zijn, zonder vragen wie of wat God is. Drijven op het levenswater.

Ik word moe van zwemmen. Bovenop ben ik maar twee uur toegelaten in het zwembad, inclusief douche en omkleden. Ondanks de klok voelt het heerlijk, zo'n tijdje zwemmen. Juister om te zeggen: af en toe voelt het een minuutje heerlijk aan. Het vergt namelijk heel wat concentratie om de juiste beweging te vinden. Het maakt niet uit of ik snel of traag door dat water glijd. Belangrijker is het glijden. Wanneer dat goed zit, is er een eeuwigdurend geluk van één zijn met het water. Het heeft iets spiritueels. Iets sensueels, zelfs. Tot de kant, natuurlijk, want dan moet er gekeerd worden.

Heen en weer. Jona slingert me heen en weer tussen liefde en angst. Bestaat liefde in angst? Staat liefde misschien gelijk aan angst voor een volwassen kind dat altijd bang van mama was? Hij gelooft dat hij mij meer kwaad doet door bij me te zijn dan door me te verlaten. Ik geloof er niets van. Dan ben ik niet langer bang, tot zover de feiten. Ik overwon heel wat angsten door ze recht in de ogen te kijken. Hij sluit die ogen, in het beste geval, maar ik wil helemaal geen lafaard zijn. Er is niets wat ik kan doen. Het is beter dat ik niets doe. Niets is eenzamer dan liefde voorbij het universele.

Er liggen eenzame, pijnlijke tijden in het verschiet. Ouderdom begint op mijn viervoetertje te wegen. Ouderdom weegt nog steeds op mijn oudste maar liefste familielid. Nog drie jaar en ze heeft een hele eeuw gehaald. Altijd zorgend voor de kinderen waarvan geen enkele haar eigen baarmoeder deelde. Nog dit jaar zal ik mijn meubelen opstapelen in andermans garages en koten, om vervolgens enkele maanden her en der bij vrienden en kameraden te wonen. Tegelijkertijd, zal ik een paar nuttige opleidingen volgen. Zingen in het bandje of in ieder geval toch teksten voor hen schrijven. Wekelijkse therapie bovenop. Daarna volgen mooiere tijden. Mijn huisje afwerken. Na de hele beproeving zou het mogelijk moeten zijn op eigen kracht. Werkelijk alles wat ik niet zelf kan, zou gedaan zijn tegen dan. Misschien weet ik mezelf dan veilig en tevreden. Misschien stop ik dan wel met roken. Misschien lukt het me dan eindelijk mijn leven in te richten. Wie weet, wie weet. Alles is mogelijk. Want ik eet terug. En ik zwem. Ik geloof. En ik ben.

05-09-2009 om 08:40 geschreven door Resi Di Rogue