Het nieuwe verhaal blijkt evenmin een sprookje, zoals verwacht. Onderhand heb ik in elk verlies, elke dood en elke leegte, het potentieel leren vinden. Verdriet ebt weg in kleine schokjes, als een verteringsproces, in peristaltische bewegingen doorheen gedachten en tijd. Almaar verder weg. Vroeg of laat berust ik in aanvaarding en raak ik het kwijt. Peristaltiek stuwt slechts één richting. Er valt geen keuze te maken. Hoe langer ik me verzet, hoe pijnlijker de krampen. De leegte die blijft, pulseert van mogelijkheid. Inspiratie ligt in elk begin, in elk eind. Ik maak me niet langer druk tussenbeide. Dit leven zit vol spanning, romantiek, lessen om te leren. Elke zege is ook een vloek. Niets brengt ware voldoening. Wat de ene leegte vult, scheurt een andere weer open. Gelukkig. Volwaardige voldoening zou verdomd vervelen.

De almachtige ze kijken verbaasd naar Jona's foto op mijn computerscherm. Argeloos knoopt men conclusies vast. Ik laat ze. Nochtans staat die foto daar, nog steeds, uit mijn enige verlangen wat hem betreft. Hij is gelukkig op die prent. Een beeld dat mij slechts sterkt in het afscheid. Alle andere keren - wat waren we woelig met twee - was mijn afscheid gedwongen: het was niet mijn wil, louter een moeizaam respect voor de zijne. Deze keer is het wel, en absoluut, de mijne. In tegenstelling tot zijn wezen, voel ik wat ik voel en kan ik mij niet voor mezelf verschuilen. Hij sprak weerom de woorden die mij in het verleden zouden vertederd hebben tot geduld - doorheen jaren vol tranen - ondanks de rebelse reflectie ervan aan het oppervlak. Nu reageerde ik in zelfbehoud. Mijn geloof en vertrouwen in zijn liefde, zijn dood. Ik geef het afscheid door het zelf te nemen. Alle andere keren heb ik zijn foto, emotioneel beladen, van mijn scherm gegooid.

In hetzelfde ogenblik waarop mijn wil geschiedde (in mijn wereld ben ik god, zoals u in de uwe), richtte mijn geest zich elders. Ik staakte het gevecht. Herinneringen en verdriet begonnen meteen te verteren in peristaltiek: er is geen weg meer terug. Mijn hart brak door zijn beslotenheid en vindt zichzelf reeds verlangend. Elke vloek is ook een zege. Mijn leven is boeiend, vol spanning en romantiek. Ik, slavin, laat mij drijven op het water zoals het stroomt en voel wat ik voel. Ik sjor een vlot met de warmte van een vriend die veilig dichtbij voelt in de afstand onder een lied en hoop dat hij erkent noch ontkent wat hij ziet. In mijn wereld mag ik dan wel god zijn: daarbuiten ben ik verwonderd, voelend, verloren - een kind. Ik heb een vlot nodig, of ik verdrink. De almachtige ze staan waarschuwend op de kant doch ik begrijp hen niet. Vertrouwen is geen keuze. De vraag blijft onbestaand en ik ben dankbaar, een keuze wil ik niet. Ik ben koning der luchtruim, adelaar die het potentieel overziet.

02-02-2010 om 09:32 geschreven door Resi Di Rogue  

29-01-2010 om 21:09 geschreven door Resi Di Rogue  

My Love, he did not love:

he only cared to cause the tears

in which he found himself beloved.

I close my eyes.

The pain, it dies

in the rhythm of six strings.

29-01-2010 om 18:28 geschreven door Resi Di Rogue  

Verdenk ik mijzelf van megalomanie? Uit de prille correspondentie tussen mezelf en een medeschrijver, haal ik volgende brief. Ik herschrijf hem, om geen gegevens te openbaren die louter mijn correspondent toebehoren, bevrijd hem van enkele beschamende taalfouten en neem hem openlijk in beschouwing:

"Beste,

Zolang een afspraak niet gezien wordt als sollicitatiegesprek voor een potentieel tot liefde (in ene noch andere richting) wil ik u graag ontmoeten. Ik verwacht dan ook dat uw eigen integriteit daarin overeind blijft. Uw agenda is voller, laat mij weten wanneer het u past, dan leg ik de mijne naast uw voorstel. Uiteraard geloof ik net als u dat wij elkaar heel wat kunnen bieden. Anders had ik geen van de woorden die u reeds ontving, of deze, geschreven. Ik kijk ernaar uit en hoop dat ons wederzijds vermoeden bevestigd zal worden in een aangenaam, stimulerend en misschien zelfs inspirerend delen van de tijd.

Over het cijfer dat psychologie wil kleven op ons potentieel tot inzichten vergaren, spreek ik mij liever niet uit. Het lijkt mij duidelijk dat we in staat zijn elkaars gedachtegang te begrijpen, op zijn minst te verstaan. Inzicht is één ding; kennis een heel ander; de gebieden waarover het denken zich buigt, zijn een keuze; perceptie en gevoel zetten een bijkomende stempel en bovendien is waarheid, altijd, subjectief. In die zin, is zo'n cijfer zinloos. In andere zin, biedt zo'n cijfer bijkomend begrip over waarom men soms zo onbegrepen en alleen middenin de massa verblijft.

Liefde is een gevoel. Een relatie echter, is een keuze waarvan het gros der tijdgenoten graag de mooie kant wil koesteren maar verantwoordelijkheid noch moeilijkheden wil dragen. Dat alleen al - de tijdsgeest - maakt het moeilijk tot vrijwel onmogelijk, zelfs indien beide partners bewust een gezamenlijk ideaal in keuze nastreven, om liefde tot werkbaar delen van het leven te brengen. Het vergt heel wat om een gebroken relatie met goed resultaat te verwerken: gemis is immer pijnlijker wanneer het onnatuurlijk en redeloos is. (verwijzing naar eerder verhaald gemis in de dood)

Tot slot, wees zo vriendelijk om rekening te houden met het volgende: ik raak overal met het openbaar vervoer en kan elke tijd op bus of trein nuttig besteden, maar mijn woonplaats is voor mij de minst belastende stad gezien zij mijn uitvalsbasis in de wereld is.

Universeel liefs,

Resi."

Nee, ik verdenk mijzelf niet van megalomanie. Wel van overmoed. Ben ik wel zeker van mijn eigen integriteit, betreffende de verwachting in eerste alinea? Ik durf erin te berusten, maar geheel zeker ben ik niet. Anderzijds, impliceert de verwachting ook een vorm van vertrouwen. Er had kunnen staan: "Houdt u vooral uw eigen integriteit overeind mocht de mijne ten onder gaan." Niet dat ik een bewust sollicitatiegesprek tot liefde zou houden. Ik besef slechts dat geen mensenhart op deze wereld immuun is aan eenzaamheid of doelloos verlangen. Een spreekwoordelijk hart valt niet ter objectief oordeel te onderwerpen en is moeilijk te temmen. Rede raakt even vlot begeesterd door de illusie van liefde als door de waarheid ervan. De leegte der eenzaam verlangen kent, vreemd genoeg, slechts een vage grens met de volheid van werkelijke liefde. Een inzicht dat geen cursus of psychologisch cijfer kan duiden. Ook deze tekst kan u niet helpen indien u niet reeds weet wat ik bedoel. Alleen het leven kan u leiden, ik wens u veel sterkte want het hart kan u evenzeer pijnigen als verblijden. Indien u reeds begrijpt: ik zie nu pas waarom ik ú niet eerder begreep. Op de drempel van mijn dertigste verjaardag, dan nog. Wat is het leven toch ondoorgrondelijk boeiend en poëtisch in zijn toevalligheden, of men nu wel of niet wiskunde daarin ziet. Jona geeft mij een koekje van het onbewuste deeg waarmee ik meermaals andermans hart tot onbruikbare pannenkoek heb gebakken. Slechts zelden vermoed ik wat hij achterlaat, door mij veroorzaakt. Voor de zeldzame: mijn spijt is reeds geleden. Het bestaan waarin wij leren... Het is fair. Het is steenhard. Alles, ook ik, heeft zijn ongekende reden.

Van egocentrisme kon ik mezelf ronduit beschuldigen, zou ik er wat verkeerds in zien. Ik zie niets verkeerds. Zolang de balans tussen altruïsme en egoïsme naar gene zijde overhelt, is er niets mis met introspectie volgens mijn voorzichtig gevormde normen en waarden. Ik gebruik te weinig woorden als 'misschien', 'lijkt', 'zou zijn' om duidelijk te maken dat ik slechts één ding echt zeker weet: niets is een volkomen zekerheid. Vanuit die zekerheid vermoed ik elke andere, dat maakt dergelijke woorden vrijwel overbodig. Als introvert zou het niemand wat kunnen schelen. Zowel gelauwerd als bespuwd omwille van het extraverte delen, zeg ik u: niemand is verplicht een ander te aanhoren of te lezen. Dat lijkt mij een universeel geldend waarheidje, waaruit wij heel wat kunnen groeien als individu én als samenleving. Wie ook welke subjectieve waarheid deelt, of wat hij ook bereiken wil of tracht te verkopen: een mens heeft zelf in handen aan welke uitingen of propaganda hij zich blootstelt of zelfs overgeeft.

Woorden zijn maar woorden. Ik weet er soms spontaan mee te toveren, nochtans heb ik ze zelden zeer zorgvuldig uitgekozen. Hij die mij beschuldigde van doelgerichte manipulatie in louter eigenbelang waar ik ons belang altijd vooropstelde in samenspraak en indien toch een keuze diende gemaakt, altijd het zijne belangrijker vond... Hij werd er sindsdien zélf van verdacht. Het idee was anders niet eens in mij opgekomen. De dodelijke kogel was door onze eerder zo verenigde geesten geschoten. Sindsdien heb ik gewacht op openheid van zijn kant om opnieuw mijn warmste, zachtste, vertrouwende kant te kunnen tonen. Als god zou bestaan, kon hij alleen weten hoe ik probeerde desondanks. Ik heb woorden gezegd, gehuild, gelachen, geschreeuwd, gefluisterd en geschreven, ik zweeg ook zolang ik kon wanneer dat volgens hem beter was. Ik heb allerlei mogelijkheden aangereikt in een poging samen de wond te genezen... Hij heeft me amper gehoord of gelezen. Laat staan dat hij de moeite nam er antwoord op te geven. Geen enkele mogelijkheid heeft hij aangegrepen. Onder de stilte, heeft hij ons bestaan alleen genegeerd en zich op andere dingen - ook de band met andere vriendinnen - geconcentreerd. Mijn allesoverheersende geloof in zijn liefde voor mij, werd bekogeld met de gruwelijkste testen en vlammen vol wantrouwen, het raakte dodelijk gewond. Toen het me duidelijk werd dat hij zich echter wel alle moeite in de wereld getroostte om ons beiden te overtuigen dat het hem niets kon schelen... Toen het me pijnlijk voor ogen kwam te staan dat het werkelijk onwil was, geen onkunde... Staakte ik de maandenlange poging tot reanimatie. Ik ben vrij in hart, zoals ik altijd al was, slechts geketend door mijn eigen keuzen. Ik geloofde al die tijd werkelijk dat hij slechts angstig was. Het bracht me tot de waanzin van mijn eigen angsten en ik keek ze moedig in de ogen. Liefde zou ik nooit verloochenen. Ik ben vernederd en belachelijk gemaakt. Ik werd langdurig en meermaals genegeerd tot ik de eer had nogmaals onderuit te worden gehaald. Ik liet alles gebeuren, als een vrome non in het oog van de dood tijdens een marteling van vijandige ongelovigen: biddend tot haar god, louter vertrouwend in haar eenzame overtuiging terwijl ze krijste van de pijn. Ik ga mij niet schamen omwille van mijn idealen, al begrijp ik best dat Don Quichote lachwekkend is. Ik hield uit beleefdheid mijn emoties zo goed ik kon in de hand, maar natuurlijk lukte dat niet zo denderend. Bijna raakte ik mezelf kwijt, bovenop de enkeling in mijn vriendenkring die afscheid van me nam erdoor. De kogel is door mijn kerk: mijn geloof in zijn liefde onder onvermogen het te tonen, is werkelijk dood. Mijn keuze was een belachelijke onmogelijkheid, mijn god een ijle luchtspiegeling van zijn diepe, eenzame verlangen. Zijn liefde was nooit: er was slechts dat. Ik draai mij om. Ik wandel weg, met geheven hoofd en zelfs vol onvoorwaardelijke liefde, onder alle boosheid er momenteel nog in vervat. Waarom hij ook zijn tijd verdeed, wat zijn reden ook was om mijn keuze zo lang mogelijk tot bestaan te dwingen in onzekerheid, angst en twijfel: ik hoop dat hij er werkelijk wat aan had, zoals het ook voor mij - hoewel pijnlijk confronterend - zinvol was.

Ik herinner me zijn lieve knuffel aan de afwasbak, zijn zucht, zijn warme stem en woorden in mijn oor:

"Ik hoop echt dat ik bijdraai voor het te laat is,"

Ik zoende geduldig de muizenissen in zijn lichtjes kalende hoofd, waarop hij me abrupt losliet, zijn zin koud vervolgde:

"maar bij u is het toch nooit te laat!"

en iets te eten nam.

De repetitie begint. Ik moet gaan. Mijn liefde voor hem zal altijd in mijn liedjes staan. Ik hoop dat hij bijdraait voor het te laat is: een andere dame is misschien nog wel sterk genoeg om onder zijn bombardementen overeind te blijven, met een cd-speler valt niets te delen.

27-01-2010 om 00:00 geschreven door Resi Di Rogue  

Het voelt kouder dan mijn zintuigen willen ervaren, ik trek drie lagen kleding aan. Nochtans hoor ik vogels hier en daar de lente al bekwetteren, bekoeren en bekraaien: de winter heeft zijn hoogtepunt bereikt. Hij wordt meer en meer zomer naarmate hij verstrijkt. De koudegolf ten spijt, dien ik de bus op te stappen. Ik voel me gelukkig. Vrede is al wat in mij huist. Het leed is geleden. Maanden gingen voorbij in kil verdriet en rauwe pijn maar samen met Jona's liefde voor mij, zijn ze voorbij. Ofschoon hij die liefde misschien alleen negeert: mij kan dat niet langer schelen. Onder de leugen der woorden zoek ik niet langer zijn gevoelsmatige waarheid. Elke twijfel duw ik vanzelf over naar een beeld dat weliswaar mooier kon gekeerd maar waarmee ik tenminste met zekerheid verder leef. Voor sommige waarheden heb ik het inzicht van de ander nodig. Stilstand is geen groei. Hij weigert introspectie, hij weet niet wat hij wil. Ik wachtte angstige maanden. Ik volgde het ritme van de maan die hij niet voor werkelijkheid zag. Zag hij haar toch, dan laaiden naderhand zijn vlammen vol woede op: al wat vreugde was vanwege mij - was verkeerd. Ik, dame die uiteindelijk verbleekte van wonder tot zonde van zijn kostbare werktijd, was tot teveel bereid. Ik vocht tegen mijn eigen demonen. Eerst omwille van mezelf. Daarna omwille van hem. Uiteindelijk zelfs ten koste van hem. Hij staakte zijn lokkend luchtig liefdevol lied voor de poorten van mijn hel. Er vallen engelen der hemel te bezingen, ziet u? Voor het eerst in mijn leven, voelde ik - boeddha noch godin - dat ik een heel gewoon mensje mocht zijn. Toen ik het werd, in harmonie met de golven in mijzelf en voorzichtig hopend dat ik veilig was, liep hij weg. Ver weg. Hij bleek ronduit teleurgesteld.

Mijn verwondering van het oorspronkelijke delen dat ons zo spontaan overviel, rijpte al die tijd tot een stevige vrucht vol sterke pitten potentieel maar rotte tot gekwelde eenzaamheid alvorens vruchtbare grond te raken. Zijn bewondering rijpte tot marteling: machtig doch halsstarrig liet hij het steeltje niet los. Zijn bewondering rotte tot degout. Zelf raakte ik daarom gekwetst. Net omdat ik een heel gewoon, klein mensje ben en graag veilig verwonderd was gebleven. Hij plaatste bewondering boven verwondering en raakte teleurgesteld. In geen verwachting gebeurde dat andersom. Hij is een wonderlijk verweesd zieltje, belichaamd als zinnenprikkelende mythische god. Zijn keuze voor liefde en haar toverfee, bleek niets dan schuldgevoel jegens een arme huishoudster met theatrale kuren. Er zijn betere te vinden. Ware vrijheid, bleek voor hem slechts een vermoeiend contract tussen de innerlijke uitingen van zijn eigen dualiteit. Hij schoof de dwangmatigheid daarvan in mijn schoenen. Ik sleurde en trok aan de schoonheid die ik desondanks in hem zag. Werkelijk, ik kon niet beter maar ik sleurde veel te snel, trok veel te hard. Mijn eigen oprechte, vrije keuze bleek een koele, wiskundige onmogelijkheid in tijd. Onze taaltalenten leerden niet te delen: ik telde hem op, hij trok mij af. De som van onze delen bleek wat altijd al in onszelf zat. Het bestaan waaruit wij leren... Het is fair. Het is steenhard. Ik vond het nochtans net zo mooi toen hij nog naast mij aan zijn eigen scherm zat te typen.

In mijn eentje krijg ik dat soort twee-zaamheid echter niet tot gedeelde romantiek in een gedeeld leven verheven. Ik toast op de pracht, diep verscholen onder al zijn spijt en onze onmogelijkheid. Ik bid tot elk bestaand idee dat geen van ons liefde ooit nog tot de noodlottige climax van een machtsspel strijdt. Zodat hij gelukkig moge wezen in de speeltuin aan de oppervlakte van zijn wezen waaronder hij in stilte zijn leven lijdt. Opdat hij te weten komt wat hij nodig heeft, zijn innerlijke kracht tot openlijke waarheid bevrijdt en zijn bange schaapjes veilig tot het droge leidt. Zelf, herneem ik mijn eerdere pad met een geheel ander ritme in de pas en dank Jona voor wie hij is en tot dit heden voor mij was. Ik, boeddha noch godin: ik ben. Ik hoef nooit meer te worden. Er zijn geen verwachtingen waaraan ik dien te voldoen. Het voelt kouder dan mijn zintuigen willen ervaren. Ik trek drie lagen kleding aan en voel de zon doorheen de koude lucht mijn wimpers zoenen. Ik, hij, jij, wij. We worden allen liefgehad. Alleen zonder eenzaam te zijn, bengelt een oprechte traan in het hoekje van mijn oog, onder de oprechte glimlach in mijn blik. Het leven is zo wonderlijk bijzonder en boeiend. De zomer komt eraan. Ik stap de bus op, mijn tijd is eindelijk gekomen. Ik ben, en ik ga.

26-01-2010 om 15:30 geschreven door Resi Di Rogue