Sint-Anna-ten-Drieën

Zevende Paaszondag B 2012 - Zaterdag 19 en zondag 20 mei 2012

De eerste lezing van vandaag geeft een beeld van wat de leerlingen doen na de hemelvaart: ze sluiten de rangen door een vervanger voor Judas te kiezen en aldus terug met 12 te zijn.

Is dat belangrijk? Het heeft alles te maken met de geplogenheden van het joodse geloof. Immers ,het getal 12 verwijst naar de 12 stammen van Israël, heel het joodse volk is zo betrokken bij de zending van Jezus. Uit de beschikbare mannen werden er 2 voorgesteld die aan de vereiste criteria voldeden nl. ze moesten getuigen zijn geweest van Jezus leven, vanaf de doop door Johannes, van zijn overlevering en dood, en van zijn opstanding en hemelvaart.

Het lot bepaalde dat het Mattias zou zijn.

Staan we nu even stil bij de evangelielezing van vandaag.

Het hele hoofdstuk is één groot gebed. Een gebed van iemand die met aandrang, ja met passie de zorg van God afsmeekt voor de mensen die hij liefheeft. Legt Johannes hier Jezus woorden in de mond?

Johannes voert Jezus op als iemand die bidt voor de eenheid onder Zijn leerlingen. Hij bidt voor zichzelf en voor alle gelovigen, dus ook voor ons. Ook wij leven, net als de leerlingen toen, in een wereld vol onzekerheid, angst, droefheid , haat en vervolging.

Velen ervaren de wereld als een kwaadwillige omgeving waar liefde en vriendschap soms ver te zoeken zijn. Soms laten wij ons overspoelen door alles wat er misgaat in de wereld, hoe moeten we er mee omgaan?

Hier is het dat het gebed van Jezus een gebed van de geloofsgemeenschap kan worden: Vader, bewaar ons in uw Naam!

Het is een oproep om in een goede verstandhouding met elkaar te leven. Het is een gebed dat onze oprechte bekommernis om het welzijn van onze medemens uitdrukt. Het zijn de woorden die een moeder, een echtgenote uitspreekt wanneer een zoon, een man naar oorlogsgebieden trekt om een humanitaire taak te vervullen. Het is een gebed dat wij, soms zonder het echt bewust uit te spreken, denken als we de verschrikkelijke beelden zien van mensen in nood en de hulpverleners die hen bijstaan.

”Heer bewaar hen, laat hen ongeschonden terugkeren!”

Zou Jezus dit gebed echt uitgesproken hebben in het bijzijn van zijn leerlingen, en dit tijdens het laatste avondmaal?

De evangelist stelt het wel zo voor. Wij weten dat men het Johannes evangelie pas een 70-tal jaren na Pasen heeft kunnen lezen. Toch wil ik graag geloven dat het Jezus’ eigen woorden zijn. Voor mij passen zo helemaal in het beeld dat ik van Hem heb: een man vervult van liefde voor de zwakke mens, vol deernis om de ellende waarin velen zich bevinden, een ziener die wist wat op Hemzelf, maar ook op de anderen afkwam en die als verweer Zijn Vader bijna afdwingt om de mensen bij te staan in hun nood.

Wij weten uit de verschillende evangeliën dat Jezus zich regelmatig afzonderde om als het ware in gesprek te gaan met de oppermacht die zijn inspiratie was.

Dit is een evangelietekst die mij bijzonder aanspreekt: het staat voor alles wat Christen zijn bedoelt: leven in de wereld, maar er niet aan ten onder gaan, proberen te leven, eventueel met hulp, als een liefdevol mens die zich verre houdt van de verleidingen die ons steeds meer uitnodigen om het moeilijke pad van Jezus te verlaten, niet toegeven aan de onverschilligheid jegens noodlijdenden, durven denken hoe wil Hij(Jezus) dat ik me nu in deze situatie gedraag?

Erwin Roosen verwoordt het zo:

Als ik het zelf niet meer kan,

Omdat mijn ongeloof te groot is geworden;

Als ik er de woorden niet meer vind,

Omdat tegenwerking en kritiek elke stem in mij hebben

Onmogelijk gemaakt;

Laat Jezus dan voor mij bidden,God,en jou vragen

Dat je mij behoedt voor het kwaad en mij zegent.

En hopelijk vind ik dan de kracht om

Een enthousiast christen te zijn,

Zesde paaszondag B 2012 - Zaterdag 12 en zondag 13 mei 2012

Eerste lezing: Tweede brief van Johannes 4, 7-10 - Jezus is Liefde

Evangelie: Johannes 15, 9-17 - De wijnstok en de ranken

We luisteren al een paar weken naar het evangelie van Johannes. Volgende week krijgen we er nog zo eentje te horen. Hij heeft een speciale stijl van vertellen, het is niet mijn stijl. Wie kan nu nog herhalen wat er precies gezegd werd in het evangelie? Laat staan er iets mee doen deze week.

Johannes schrijft wel vanuit zijn hart, dat is het minste dat je van hem kunt zeggen. Hij moet Jezus ongelooflijk graag gezien hebben. Proberen we toch maar eens zijn woorden te doorgronden, ze te verstaan, ze te hertalen.

God is liefde. Het is een formidabele uitspraak.

Hoe kunnen we van iemand die we niet zien, zeggen dat hij liefde is? Voor Johannes ligt het antwoord bij Jezus. Hij is door God gezonden. Hij is door hem bemind. Hij doorleeft wat liefde is tot in de dood.

God is liefde, Dit betekent nog niet dat wij die woorden kunnen omwisselen en zeggen dat liefde God is.

Er gaat geen dag voorbij of er klinkt een nieuw liedje over de liefde. "All you need is love”, zongen de Beatles.

Er gaat geen dag voorbij zonder dat mensen ergens ter wereld aan elkaar gezegd hebben: I love you, ik zie je gaarne, je t’aime. En een realist voegt er aan toe. “Je t’aime pour la vie, je t’aime pour toujours, mais pas tous les jours.”

Er gaat geen dag voorbij zonder dat de sensatiepers schrijft over vurige liefde en over bedrogen liefde.

Er gaat geen dag voorbij of ergens ter wereld heeft iemand tijd gemaakt voor een medemens, door te luisteren, door wonden te verzorgen, door de hand vast te houden van een stervende,

Er gaat geen dag voorbij of ergens ter wereld wordt een sukkelaar gelukkig gemaakt.

Zo liepen we een paar weken terug met Catherine Loodts (ja die van de schilderijen in onze kerk) en haar vriend Patrick, in de straten van Jambes.(sombere voorstad van Namen)

Om de 100m zat er wel een drugverslaafde, een dakloze, een sukkelaar…maar ze veerden allemaal recht toen ze C.en P zagen om hen 3 kussen te geven.

Een zei er zelfs: "oh Jesus est revenu" doelend op haar Christus-schilderijen die voor een paar weken in onze kerk hingen en nu terug in haar atelier waren. Catherine en Patrick gaan liefdevol met deze mensen om, je voelt hun dankbaarheid…

Mocht er geen liefde zijn, de wereld zou van kilte ophouden te bestaan.

Als de liefde niet bestond

zullen ze stilstaan de rivieren

en de vogels en de dieren

als de liefde niet bestond

Als de liefde niet bestond

zou de maan niet langer lichten

geen dichter zou meer dichten

als de liefde niet bestond

Nergens zouden bloemen staan

en de aarde zou verkleuren

overal gesloten deuren

en de klok zou niet meer slaan

Als de liefde niet bestond

zou de zon niet langer stralen

de wind zou niet meer ademhalen

als de liefde niet bestond

Geen appel zou meer rijpen

zoals eens in het paradijs

als wij elkaar niet meer begrijpen

dan is de wereld koud als ijs

Ik zou sterven van de kou

en mijn adem zou bevriezen

als ik je liefde zou verliezen

er is geen liefde zonder jou

Toon Hermans is zoals Johannes, maar dan een paar eeuwen later. Maar wel met dezelfde geestdrift.

Misschien zou dat meer tot ons moeten doordringen: dat God geen onderscheid maakt tussen mensen, en dat Gods Geest rust op ieder van ons.

Dus ook op die mens die een paar stoelen of banken van ons af zit, en met wie we het misschien niet echt goed kunnen vinden. En op die mensen die heel andere accenten leggen en niet meer naar deze vieringen komen.

En op die mens met een heel andere taal en een heel andere cultuur dan de onze. Voor God zijn al die mensen gelijk, en allen leven ze in en door de kracht van zijn Geest.

Het voornaamste is de liefde. Dat hebben we nu wel al door, en de rest is eigenlijk ondergeschikt.. Volgens Johannes is het nog meer: het is een gebod.

Hou in Godsnaam van elkaar

Deze woorden doen mij denken aan het moment dat we met z’n allen rond het sterfbed van ons moeder stonden. Een van de laatste dingen die ze zei was: “mannekes, blijf mekaar geeren zien” Blijf mekaar graag zien…hoeveel moeders hebben dit niet gezegd of gewenst.

Eigenlijk is het ook dat wat Jezus zei op het laatste avondmaal. Misschien nog wat straffer: blijf dit doen, en dan blijf ik in uw gedachten.

Herman, onze pastoor vertelde op de laatste vergadering van de preekploeg: dit evangelie van Johannes heb ik uitgekozen als evangelie op mijn priesterwijding. En wel speciaal voor deze zin: “niet gij hebt mij uitgekozen, maar ik u” Dat zegt de Heer tot ons. Dit is wat wij nu noemen: zich geroepen voelen.

Het minste wat je kunt zeggen over Johannes is dat hij Hem graag moet gezien hebben. Eigenlijk valt de tekst van dit evangelie toch nog wel mee. Doe er maar iets mee…

Naar ideeën van Antoine Rubbens en Romain Debbaut en het gedicht is van Toon Hermans

Vijfde Paaszondag - Zaterdag 5 en zondag 6 mei B 2012

Eerste lezing: Handelingen 9, 26-31 - Paulus bij de leerlingen te Jeruzalem

Evangelie: Johannes 15, 1-8 - Wie in Mij blijft, draagt veel vrucht

De geschiedenis hangt soms aan een dun draadje. In de eerste lezing horen we hoe Paulus na zijn bekering ontvangen wordt in de jonge christelijke gemeenschap. Ze waren bang van hem! Dat is nu wel begrijpelijk: hij had zich tot voor kort een eerste klas christenvervolger getoond.

Stel u eens voor dat ze inderdaad hem buiten de kerk hadden gehouden. Dan zouden wij hier misschien niet gezeten hebben: het zal Paulus zijn die een open kerk opbouwt, de heidenen - de niet-Joden, dus ons - binnenhaalt, de basis legt voor de wereldkerk nu. Zonder hem zouden christenen - als die er nog zouden zijn - waarschijnlijk een groepje binnen het Jodendom gebleven zijn.

Gelukkig was er die Barnabbas om zijn angst opzij te zetten en ervoor te zorgen dat de deur van de jonge kerk open zou staan voor die gevreesde outsider.

En ook in het evangelie gaat het over de jonge kerk. De tekst komt uit de afscheidsrede van Jezus, de avond voor zijn lijden. De zoekende christelijke gemeenschap van de eerste eeuw was deze tekst een antwoord op de vraag: "Hoe moet het nu verder? Hoe blijven wij trouw aan Jezus, welk is onze leidraad, nu hij niet meer zichtbaar bij ons is?"

En het antwoord ook in deze tekst is: blijf open staan. Wij moeten open mensen zijn, open voor anderen, en open voor Jezus' geest. Sluit je niet op in jezelf, in het eigen gelijk, in het idee: “Wij weten het wel”, en in de eigen angst. Want dan sluiten we ons af voor de werking van Jezus zelf, die ons moet kunnen doordringen zoals het sap de ranken van een wijnstok doordringt.

"Jezus leeft" was de meeslepende overtuiging van die eerste christenen. Hij bezielt ons, en het is God zelf die in hem aan het werk blijft, zoals het God zelf was die de mensen konden herkennen in het gelaat, de goedheid, de barmhartigheid van Jezus toen die tastbaar en zichtbaar al weldoende rond ging. En nu leeft hij in ons, in elk van ons, en in ons allen samen. Als wij ons tenminste voor hem open zetten....

Als wij ons voor hem open zetten, verandert hij ons, zoals hij Paulus veranderde: van vervolger tot een volgeling die zelf vervolgingen trotseerde. Hij verandert ons van bange leerlingen tot open mensen, die niet bang zijn voor verandering en toekomst. Die niet bang zijn voor andere mensen, die over het verleden heen durven stappen en geloven in nieuwe kansen.

We hebben de christelijke boodschap, het evangelie, gehoord, aan ons is ze toevertrouwd.

Maar alleen, op onszelf aangewezen, kunnen we niet veel. Dat Rijk Gods op aarde brengen, waartoe Jezus zich gezonden wist, vraagt een grotere kracht dan wij kunnen opbrengen. “Los van Mij kunt gij niets” staat inde evangelietekst. In Jezus is iets machtigs aan het werk, iets dat veel groter is dan waar mij mensen toe in staat zijn.

Dat machtige noemen wij "God", en Jezus heeft ons geleerd het "Vader" te noemen, en hem te vertrouwen. Als Hij niet in ons werkt, verdorren wij, zijn we maar in staat tot een korte opflakkering, zoals dorre twijgen die dienen om de kachel aan te steken: daar moet snel andere brandstof bij, anders is het een strovuurtje.

In de verhalen over Jezus na de verrijzenis, stelt hij ons verschillende keren gerust: "Wees niet bang...". De God, de kracht die hij zichtbaar maakt, is de kracht van liefde.

Als er in de evangelietekst van vandaag sprake is van ranken die afgesneden worden, of weggegooid, gaat het volgens mij niet over straf, hel of verdoemenis. het is een evidentie, bijna een natuurwet: een bloem zonder water verslenst, een boom waar de sapstroom afgesneden wordt valt om, als de aders het bloed niet kunnen doen rondstromen vallen wij stil.

De tekst wil ons de moed geven om open gelovigen te zijn, ook als we bang zijn: bang voor verandering, bang voor offers die gevraagd worden, bang voor de toekomst die onzeker wordt. De tekst wil ons moed geven om te geloven dat er vruchten zullen komen, de vruchten van het goede, gelukkige, lieve, hoopvolle bestaan voor allen, ook als we in de koude, angstige dagen zelfs nog geen bloesems zouden zien.

Maar wat is dat: open gelovigen worden? De geest van Jezus ons laten doordringen? Zoals Elias God hoorde in het ruisen van de bries, zoals Jezus zich terugtrok in stilte en eenzaamheid om zijn Vader te vinden, zo moeten wij waarschijnlijk in deze tijden van jachtigheid en lawaai doen wat we eigenlijk allang weten.

Het zijn ouderwetse woorden: het rustig durven maken in en rondom ons, een paar versnellingen lager schakelen, de knoppen eens omdraaien, zwijgen, ja: bidden of hoe we dat ook willen noemen, luisteren, en ons dan laten doordringen door die kracht die onze zwakheid voor lief neemt, voor Jezus' geest die dank zij ons, dank zij ons allen, dank zij de kerk van zijn volgelingen, weldoende wil waaien over onze wereld.

Vierde Paaszondag B 2012 - Zaterdag 28 en zondag 29 april 2012

Eerste lezing: Handelingen 4, 8-12

Evangelie: Johannes 10, 11-18

Zoals we in de inleiding horen, geven de geschriften aan hoe Jezus zichzelf regelmatig voorstelt als “Ik ben…”: Ik ben de Wijnstok en gij de ranken, Ik ben het Brood des levens, Ik ben de Deur wie door mij binnengaat zal leven, Ik ben de Weg de Waarheid en het Leven, Ik ben de goede Herder en gij de schapen,…

Op die manier zie ik Jezus als een bron, een inspiratiebron, meer zelfs, een ultiem gegeven om van te leven…

Ik ben de Wijnstok en gij de ranken, daar geeft Hij aan hoe de ranken ten diepste niet zonder de wijnstok kunnen bestaan. Ik ben het Brood des levens, daar geeft Hij aan hoe we zonder brood niet lang zullen overleven. Ik ben de Deur, hier geeft Hij aan hoe men niet kan binnengaan als men niet eerst de deur opent en er langs gaat…

Zo geeft Hij zichzelf eigenlijk als een heel belangrijke schakel aan om van onze mensen ketting een christelijke mensenketting te maken! Want als christen worden we zomaar niet geboren, we kunnen het worden dag na dag…

We kunnen het worden door altijd opnieuw een beetje van die Jezus afhankelijk te blijven.

Moeten we daarom als brave schaapjes, in één grote kudde, bij onze goede Herder leven?

Zo is het niet bedoeld vermoed ik!

Ik denk dat we stevige, degelijke mensen mogen worden met een eigen mening!

Maar blijven luisteren naar onze Jezus als Wijnstok, of Brood of Deur, kan ons wel helpen om ons leven tot degelijke goede christenen uit te bouwen! Met Hem, als “hoeksteen” op verschillende plaatsen, kunnen we mooie, goede, christenen worden en blijven.

Wat nu met onze Jezus als goede Herder?

In deze vreugdevolle paastijd die als zes wittebroodsweken duurt tot aan Pinksteren, feesten we geregeld! In deze periode vieren vele kinderen hun eerste communie en vele jongeren hun vormsel! We mogen vele mensen verwelkomen op deze feestelijke kerkelijke momenten!

Ook buiten de kerk wordt er weer heel veel gevierd! Er zijn de meiboomplantingen en hun folklore, dit week-end zijn er de tulpenfeesten te Bererndrecht, verleden week zette de ten miles heel ons St Anneke op stelten….

In de drukte van al die feesten kunnen we ook wel eens mensen ontmoeten die het moeilijk hebben, al feesten ze daarbuiten zo heel uitbundig!

Wanneer mensen dàn hun verhaal vertellen gaat het dikwijls over wat ze aan pijn en verdriet meemaakten

In het parochieblad van vorige week stond een uitnodiging voor een vormingsnamiddag met als titel: “In kleine goedheid zorgen voor elkaar”. Roger Burggraeve gaat daar meer over vertellen volgende woensdag…

En in een korte inleiding schrijft hij:

Wanneer mensen hun verhaal vertellen, kan het heel dikwijls over hun lijden gaan… het kan fysisch lijden zijn, maar ook psychisch of economisch, of sociaal. Het kan dan gaan over pijn, of armoede, of eenzaamheid…

Als mensen over hun lijden vertellen, doet het iets met een mens en het houdt tegelijk een grote verantwoordelijkheid in voor wie het te horen krijgt.

Lijden roept meestal op tot zorg. We willen iets doen! We willen zorgen dat die man of vrouw uit zijn of haar lijden geholpen wordt.

Maar zegt Borggraeve, omdat we altijd vlug geneigd zij om iets te gaan doen, houdt het ook een grote terughoudendheid in.

In al ons willen zorgen voor elkaar zijn we nog al eens veel te vlug bezig met van alles te organiseren: boodschappen doen, iemand naar een onderzoek brengen, kinderen even oppassen…

In al onze ijver om toch iets te willen doen, zouden we kunnen vergeten om aandachtig te luisteren.

We zouden kunnen vergeten om de ander in zijn lijden voluit aan het woord te laten. En niet alleen letterlijk!

De lijdende mens moet ten diepste veel meer kunnen en mogen zijn dan alleen maar het voorwerp van onze zorg.

In ons aandachtig luisteren zouden we ons mogen afvragen: Wat maakt deze mens mee? Hoe ervaart deze mens wat hij meemaakt? Wat zou deze persoon nu echt wensen?

Alleen zo luisteren we echt naar wat hij of zij met zijn lijdensverhaal te vertellen heeft. Zo voelt die andere zich ook echt gehoord, zo kan er een echte uitwisseling zijn en kan er een gevoel van warme geborgenheid groeien en niet alleen dat gevoel van afhankelijkheid.

Als christen zouden we best mededogen en wederkerigheid, vast verankerd, in ons godsbeeld en mensbeeld meedragen.

God is rechtvaardig, maar ook barmhartig en dat toont Hij in dat beeld van de Goede Herder.

Hij zegt ons als het ware: ‘bemin elkaar’, laat mekaar niet in de steek, wees er, wees mekaar nabij opdat de ander zich geborgen voelen, zoals de schapen bij hun goede Herder.

Vanuit die verantwoordelijkheid onder de vorm van warme nabijheid, kunnen we niemand die te lijden heeft, alleen laten met zijn of haar pijn en verdriet.

Die aandachtige, schroomvolle zorg voor mensen die lijden is een mooi voorbeeld van wat de goede Herder ons te vertellen heeft.

Jezus, de goede Herder en wij de schapen!

Zonder Hem, de Hoeksteen, de Bron waar we onze goddelijk Kracht gaan putten, blijven we brave kuddeschapen. Met Hem en in Hem putten we onze goddelijke Kracht om op onze beurt zelf een kleine goede maar degelijke Herder te zijn. Dat we zulke christenen kunnen zijn, zelfs te midden al die mooie kerkelijke feesten, dat wens ik ons allen toe.

20-05-2012 om 09:36 geschreven door de preekploeg

13-05-2012 om 09:22 geschreven door de preekploeg

06-05-2012 om 11:11 geschreven door de preekploeg

28-04-2012 om 00:00 geschreven door de preekploeg