Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 21-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kom en volg mij! - 3e zondag door het jaar B 2018 - Marc

    Derde zondag door het jaar B 2018 - Zondag 21 januari 2018

    Eerste lezing: Het boek Jonas 3, 1-5.10 'De boeteprediking van Jona'
    Evangelie: Marcus 1, 14-20 - 'Ik maak u tot vissers van mensen'

    Onze eerste lezing begint bij hoofdstuk 3 van het boek Jonas. En wat staat er in hoofdstuk 2? 
    Juist. Jonas in de walvis.

    Het is misschien een van de mooiste verhalen uit de bijbel, zo eentje dat kinderen altijd onthouden. En ook wij zullen nog wel weten, dat Jonas in die vis terecht kwam omdat hij ging lopen van een opdracht van God: naar de stad Nineve gaan om daar de mensen te bekeren. Dat ziet ge van hier, zei Jonas. Dat zijn allemaal grote zondaars, die verdienen niet beter dan gestraft te worden.
    Maar, zegt het verhaal, God onderschept hem onderweg, en via die walvis trekt hij dan toch maar naar de grote, zondige stad. Daarom staat er in de eerste zin: voor de tweede keer... 

    Nu, Jonas doet nog niet helemaal wat hem gevraagd wordt: hij waarschuwt niet, hij voorspelt hel en verdoemenis. Maar God, ook de God van het Oude Testament, is een barmhartige God. Hij doet wat Jonas voor onmogelijk hield: Hij brengt redding. 
    Hij is een reddende God die altijd opnieuw kansen geeft, veel meer dan naar menselijke maatstaven mogelijk is. 
    Zo heeft ook Jezus het 'rijk Gods' begrepen. Die goede boodschap verkondigde hij. Niet alleen met woorden, maar met daden. Hij viste mensen op uit hun miserie, uit hun zondigheid, uit hun onmacht. Hij gaf ze terug hoop, richtte ze op, gaf hen een nieuw leven. Zo leeft hij voort in de verhalen die we over hem vertellen, tot vandaag toe. 

    Maar wacht eventjes. Is dat allemaal niet naïef? Nineve, dat heet nu Mosoel. Het is helemaal verwoest... Ik hoor Jonas al lachen in zijn baard. Waar blijft die goede boodschap voor de mensen van Mosoel, voor zoveel mensen die onherstelbaar verdriet hebben, die lijden, die, zoals wij allemaal, ooit de dood in de ogen moeten kijken?

    Wie de rest van het evangelie kent, tot het einde, schrikt niet van die vraag. Die leerlingen, die in de tekst vandaag zo spontaan en enthousiast Jezus volgen, ze zullen hem in de steek laten, Petrus zal hem verraden. Jezus zelf zal gruwelijk sterven en op het kruis uitroepen: "Mijn God, waarom hebt U mij verlaten?" Het geloof, dat ons in deze kerk samenbrengt, vraagt ons iets te geloven dat menselijker wijze onmogelijk lijkt. Het is geen fluitje van een cent dat in een vingerknip alles oplost. Het wordt pas geloof, als het moet standhouden tegen beter weten in. Maar zo is het: tegen beter weten in. 

    Het is hoop op een toekomst die niet te bewijzen is, een visioen dat telkens de kop blijft opsteken, als een bloem die die wortel schiet tussen de puinen: hel en verdoemenis, dat kan toch niet het einddoel zijn van ons bestaan? 

    Jezus heeft zo geleefd en is zo gestorven, dat ook bij die laffe leerlingen die tere bloem van het geloof weer begon te bloeien, het geloof dat een koninkrijk van God onweerstaanbaar op komst is: ooit, ooit worden alle tranen gedroogd, wordt onrecht voorgoed bedwongen. We weten niet hoe, we weten niet wanneer. Maar het zal.
    Dat geloof is teer. Daarom is het goed dat we elkaar in dat geloof rechthouden. 
    Dat we het voorleven voor mekaar, dat we zelf al beginnen met tranen te drogen, met recht te doen, met barmhartig te zijn. Dat tere geloof fluistert dat hij ons niet alleen laat: hij blijft het brood met ons breken, hij blijft zijn leven geven. "Doe dit tot mijn gedachtenis", zegt hij, ook vandaag.  Hij blijft ons roepen om te geloven, tegen beter weten in

    21-01-2018 om 17:16 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    14-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een vraag en een antwoord - 2e zondag door het jaar B 2018 - Gie

    Tweede zondag door het jaar B 2018 - Zondag 14 januari 2018

    Eerste lezing: Eerste boek van Samuel 3, 3b-10.19 'Spreek, Heer, uw dienaar luistert'
    Evangelie: Johannes 1, 35-42 - 'De eerste leerlingen bij Jezus'

    Vandaag hoorden we in de eerste lezing hoe Samuel tot driemaal toe door God bij zijn naam geroepen wordt. En hoe Samuel antwoordt: “Spreek Heer, uw dienaar luistert”. 
    Ook vandaag, maar dan in het evangelie, vernemen we hoe Johannes de Doper twee van zijn leerlingen, Andreas en zijn broer Simon Petrus, wijst op Jezus die voorbijgaat en over Hem zegt: “Zie daar het Lam van God”. De twee leerlingen horen hem dat zeggen en gaan Jezus achterna. Jezus keert zich om, ziet dat zij Hem volgen, en vraagt: “Wat verlangt gij?” 
    Ze antwoorden: “Meester, waar verblijft U?” waarop Hij hun zei hun: “Ga mee, om het te zien.” Daarop gingen zij mee en zagen waar Hij zich ophield.

    Toen we vorige week afscheid namen van de drie koningen, vertelden ze dat ze in een droom gewaarschuwd waren om niet naar Herodes terug te keren, en dat ze langs een andere weg naar hun land terug gingen (Mattheüs 2, 12). Ze kregen dus de opdracht om langs een andere weg terug te gaan. 
    Drie heel verschillende verhalen, waarin telkens op een verschillende manier, soms in een droom, soms in gedachten en soms rechtstreeks, een uitnodiging, een vraag gesteld wordt, waarop de betrokkene ingaat. 

    Een opdracht krijgen en je daar door aangesproken weten. Een vraag … en het antwoord daarop. Dat is wat we “roeping” noemen. Misschien wel omwille van dat “roepen” van de Heer in het verhaal van Samuel. 
    Een opdracht, een roeping. Het lijkt niet meer van deze tijd. Maar toch. 
    Alle scouts en oud-scouts onder jullie kennen nog altijd de leuze “Be prepared”, “Wees paraat”, sta klaar, wees voorbereid, de opdracht waarmee oprichter Baden Powell zijn allereerste verkenners voorhield om altijd paraat te staan ten dienste van de medemens. 

    Een vergelijkbare voorbeeld: 
    Ik kijk nogal eens graag naar de televisieserie NCIS. De hoofdrolspeler en teamleider Leroy Jethro Gibbs zwaait daarin te pas (en soms te onpas) met de leuze “Semper Fi”, afkorting voor de Latijnse spreuk Semper fidelis die "altijd trouw" betekent. 
    Ook in Chiro-middens stond “Trouw” altijd hoog in het vaandel. 
    Vragen, opdrachten en leuzen blijken dus niet zo wereldvreemd. 
    “Wat verlang je?” vraagt Jezus in het evangelie. 
    “Waar houdt Gij U op?” Waar logeert U?, is de wedervraag van de leerlingen. Dat is een vraag om meer te weten te komen over dat Lam van God: Hoe is Jezus “thuis” bij God? 

    Iemands verblijf, iemands woning, vertelt heel veel over diens levens-gesteldheid. Ben je er welkom en mag je er binnen? Of blijf je gewoon aan de deur staan? 
    Wat verlang je? Die vraag van Jezus wordt vandaag ook aan ons gesteld. Wat vragen, wat hopen wij van Hem? En hoe is het als Jezus “ons” als Zijn woning kiest? Staat zijn stoel en onze koffie dan al klaar?
    Op die niet-zomaar-een vraag volgt niet-zomaar-een antwoord. 

    Veel van dat vragen en antwoorden, van dat roepen of geroepen worden vind ik terug in het lied “De Heer heeft mij gezien” van Huub Oosterhuis, dat we straks, na de communie, nog gaan zingen. Als we goed luisteren, klinkt dan ook voor ons: “De Heer heeft mij gezien”. 

    Soms voel ik God ook dichtbij mij, voel ik Hem aanwezig bij wat ik doe. Maar heb ik voor Hem gekozen, of kiest Hij voor mij? 
    Als we kijken naar de lezingen van vandaag, dan begrijpen wij dat zien of gezien worden, dat roepen of geroepen worden, vooral in religieuze zin. Maar het gaat veel verder dan dat, zo blijkt uit het lied van Oosterhuis. 
    Zien of gezien worden, roepen of geroepen worden, zit in al onze menselijke relaties. 
    In al ons doen en laten, is er een God die ons nabij is. Zoals de bomen in de regen, zijn van Hem doordrenkt. Hij ademt onze adem, zoals de wind. Hij vormt de intieme band tussen geliefden, tot in hun slaap.

    Zoals bij de leerlingen, komt Zijn vraag onverwacht. Hij kan een nieuw licht ontsteken in mijn nacht, een nieuwe impuls geven aan mijn leven en mij opnieuw doen geboren worden. Hij doet mij kijken met nieuwe ogen, met een andere blik. 
    Zo kan een jongeman al twintig jaar in zijn omgeving een meisje hebben geweten... tot hij opeens het meisje ziét. We zeggen: met andere ogen. Dan gebeurt er iets aan zo'n jongen. Dan gebeurt er iets met dat meisje. 
    Zo kunnen wij opeens door de Heer gezien worden. Daar blijf je niet dezelfde onder. Als de Heer in liefde naar ons omziet, dan gebeurt er iets met ons. Dan word je opnieuw geboren. En dat is aan jou te zien. 

    Als wij zo willen kijken en op zijn manier met mensen begaan zijn, dan neemt de Heer ook ons onvermogen voor lief. Dan geeft Hij ons een levend hart. Dan wordt ook in onze handen Zijn naam geschreven.
    Plots schiet mij een ander kerklied te binnen, van héél lang geleden. “Heer, dicht bij U wil ik waken”. Ik hoor het nog zo klinken "Heer dicht bij u wil ik waken, waar gij uw hoede spreidt. Mijn hart zal uw schaduw smaken, oh wondere aanwezigheid. ..."
    Als de Heer het Lam Gods is … dan wil ik wel bij Hem waken, dan wil ik wel de kleine dienaar zijn die over Hem wil herderen. 
    Amen. 

    14-01-2018 om 08:55 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    31-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dat God ondersteboven blijft - Heilige Familie B 2017 - Hilda

    Heilige Familie B 2017 - Zondag 31 december 2017

    Eerste lezing: Genesis 15, 1-6; 21, 1-3 'De erfgenaam van Abraham'
    Evangelie: Lucas 2, 22-40 - 'De opdracht in de tempel'

    Lieve mensen,

    De lezingen vandaag vertellen ons over geloof, hoop en toekomst. Dat is precies wat we nodig hebben op deze laatste dag van ’t jaar. 
    Het maakt dat we afgelopen jaar in vrede kunnen afsluiten en het jaar dat voor ons ligt, met vertrouwen tegemoet kunnen zien.

    De verhalen vandaag geven aan hoe van mensenheugenis af, spijts alle tegenslagen, mensen konden geloven in de goedheid van het leven. 
    We horen hoe Abraham uiteindelijk gezegend wordt met een nageslacht. 
    We horen hoe Simeon wachten kon, op de al zolang beloofde Messias. 
    We horen hoe Maria en Jozef vanuit hun geloofstraditie naar de tempel trekken en hun Jezus toewijden aan JHWH. Hopend op een goede toekomst voor Hem.
    Geloof en hoop en vertrouwen in de toekomst, leefde in Abraham en Sarah, in Simeon en Hanna, in Jozef en Maria, in Jezus heel zijn veel te korte leven…

    Hoop is De ultieme menselijke kracht!

    Uit internationaal onderzoek blijkt dat 90% van de wereldbevolking een hoopvolle kijk op de toekomst heeft. 
    Hoop is universeel, ongeacht leeftijd, geslacht of inkomen.
    De bekende psychiater Viktor Frankl schreef, dat de laatste vrijheid die men van een mens kan wegnemen, de manier is hoe hij tegenover de omstandigheden staat.
    Dàt is de kern van hoop. Zegt Frankl
    Echte hoop schept geen valse verwachtingen, het is de bron voor positieve emoties. Het laat ons nieuwe mogelijkheden zien, en stimuleert verandering. Hoop maakt passieve mensen weer actief. (Leo Bormans)

    In zijn prachtige - maar eindeloos lange - tekst over de ‘tweede’ van de drie kardinale deugden van het Christendom (Geloof, Hoop en Liefde), roept Charles Péguy (Franse schrijver overleden in 1914) het beeld op van de hoop, die als klein meisje tussen haar twee grote zussen (volwassen vrouwen, moeders) wandelt en daarom door iedereen over het hoofd wordt gezien...

    Het kleine meisje hoop
    Het geloof waar ik het meest van hou, zegt God, is de hoop.
    *Geloof, dat verwondert me niet.
    Ik ben overal zo zichtbaar aanwezig,
    in de zon en de maan en de sterren aan de hemel
    en in ’t gewemel van de vissen in de rivieren,
    en in alle dieren,
    en in het hart van de mens, zegt God,
    dat het diepste is
    en het meest in het kind
    dat het liefste is
    dat ik ooit heb geschapen.

    In alles wat boven en onder is ben ik zo luisterrijk aanwezig,
    dat geloven, zegt God, is in mijn ogen geen wonder.
    *Ook liefde verwondert me niet, zegt God.
    Er is onder de mensen zoveel verdriet, 
    soms niet te stelpen,
    dat je toch vanzelf ziet hoe ze elkaar moéten helpen.
    Ze zouden wel harten van steen moeten hebben als ze voor één
    die tekort heeft aan brood
    het niet uit hun mond zouden sparen.
    Nee, liefde, zegt God, dat verwondert me niet.

    *Maar wat me verwondert, zegt God, is de hoop.
    Daar ben ik van ondersteboven.
    Ze zien toch wat er in de wereld allemaal omgaat
    en ze geloven dat het morgen allemaal omslaat.
    Wat een wonder is er niet voor nodig
    dat zij dat kleine hoopje hoop nooit als overbodig ervaren
    maar met voorzichtige gebaren, in hun hand en in hun hart bewaren,
    een vlammetje dat keer op keer weer wankelt en
    dreigt neer te slaan, maar, altijd weer weet op te staan,
    en nooit wil doven.

    Soms kan ik mijn eigen ogen niet geloven.
    Geloof en liefde zijn als vrouwen.
    Hoop is een heel klein meisje van niks.
    Zij stapt op tussen de twee vrouwen
    en iedereen denkt: die vrouwen houden
    haar bij de hand, die wijzen de weg.
    Maar daarvan heb ik meer verstand, zegt God, 
    Ik zeg:
    het is dat kleine meisje hoop
    dat al wat tussen mensen leeft, hun heen en weer geloop,
    licht en richting geeft.
    Want het is dat kleine meisje hoop
    - je ziet het zwak zijn, bang zijn, beven,
    je denkt soms dat het zo onooglijk is ­
    het is dat kleine meisje hoop dat de mensen zien laat, 
    zien soms even,
    wat in het leven mogelijk is.

    Het geloof, zegt God, daar hou ik van,
    de liefde daar hou ik van
    waar ik het meest van hou, is de hoop.
    Geloof, dat verwondert me niet.
    Liefde, dat is geen wonder.
    Maar de hoop, dat is haast niet te geloven.
    Ikzelf, zegt God, ik ben er van ondersteboven.

    Charles Péguy  
    vertaald door Frans Van Bladel s.j.

    Wat wens ik dat God ondersteboven blijft van ons klein hoopje Hoop; waarmee we het oude jaar kunnen afsluiten en 2018 met vertrouwen tegemoet kunnen zien.

    31-12-2017 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!