Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 12-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Je suis venu te dire que je m’en vais - 7e Paaszondag B 2018 - Gie

    Zevende paaszondag B 2018 - Zondag 13 mei 2018

    Eerste lezing: Handelingen 1, 15-17,20-26 - 'Iemand moet met ons getuige worden van zijn verrijzenis'
    Evangelie: Johannes 17, 11b-19 - 'Zij zijn niet van de wereld zoals Ik niet van de wereld ben'

    We zijn vandaag op die ene zondag tussen Hemelvaart en Pinksteren. Die verwarrende situatie waarin de leerlingen beginnen te beseffen dat Jezus echt van hen vertrokken is en het moment dat de door Hem beloofde Helper, de Geest, hen begint te bezielen. 

    Eigenlijk hadden we moeten beginnen met het evangelie en pas daarna de eerste lezing. Want die eerste lezing van vandaag, gaat eigenlijk over nadien: over een jonge kerk die zich begint te organiseren. Er is iemand vertrokken, dus moet er iemand in de plaats komen ... 

    Het evangelie situeert zich lang vóór die verwarring. Johannes vertelt hoe Jezus bidt tijdens het Laatste Avondmaal. Een groot gebed waarvan we vandaag maar een stukje horen. 
    Jezus’ gebed klinkt een beetje als in het lied van Serge Gainsbourg of Jo Lemaire: “Je suis venu te dire que je m’en vais”. Ik ben gekomen om te zeggen dat ik weg ga … en je tranen kunnen daar niets aan veranderen... het is een en al tristesse, diepe droefheid.

    Als we beter luisteren, dan klinken de woorden van Jezus lang niet zo droevig als die van Serge. Integendeel! 
    Het is in die typische stijl van Johannes. Hij gebruikt eenvoudige woorden, hij herhaalt halve zinnen en hij weegt zijn woorden goed af, om de boodschap beter te laten doordringen. 
    Ik her-taal er enkele zinnen uit:

    Vader, ik heb mijn leerlingen beschermd, ik heb over hen gewaakt. En het is met niemand van hen slecht afgelopen, behalve dan met Judas. Maar dat het met hem slecht moest aflopen, stond al in de heilige boeken. Heilige Vader, bescherm nu ook mijn leerlingen in uw naam. Met de grote macht, die u ook aan mij gegeven hebt. Dan zullen zij samen één zijn, net zoals wij samen één zijn. 
    Het klinkt een beetje als het motto van de drie musketiers: “één voor allen en allen voor één”. En het heeft er ook wel iets van.

    Vader, ik kom naar u toe. Maar nu ik nog in de wereld ben, vraag ik uw steun voor mijn leerlingen. Want ik wil dat hun vreugde ‘ten volle’ is. Ik wil mijn vreugde aan hen doorgeven. 
    Dat is een vreugdevol geluid. Héél anders dan in het liedje van Serge Gainsbourg.

    Vader, ik heb uw woord meegedeeld, ik heb uw boodschap aan hen doorgegeven. Maar ze worden gehaat door de mensen van deze wereld, omdat ze niet bij deze wereld horen. Net zoals ik niet bij deze wereld hoor. Vader, ik vraag u niet om mijn leerlingen uit deze wereld weg te halen, maar om hen te beschermen tegen de macht van het kwaad. Mijn leerlingen horen niet bij deze wereld, net zoals ik niet bij deze wereld hoor. 
    Is dat zo? Voelen jullie het aan alsof wij hier als “wereldvreemden” bij elkaar zitten? In vrede en vreugde met elkaar verbonden zijn, is vandaag inderdaad niet de algemene regel van de wereld. Zo zijn wij als christen anders dan de wereld, en staan er toch midden erin.

    Want ik stuur jullie de wereld in, om uw boodschap bekend te maken, net zoals de Vader mij naar deze wereld gestuurd heeft. 
    In die lijn hebben wij vorige zondag de aanstaande vormelingen op tocht gestuurd, de wereld in. 

    Wijd mijn leerlingen toe aan de waarheid, het woord dat bij u vandaan komt. Zorg dat zij die waarheid leren kennen, zodat ze voorbereid zijn op hun taak. 
    Wat wij waarnemen is een waarheid. Maar het is niet dé waarheid, het is ónze waarheid. We zien de dingen niet zoals ze zijn, maar zoals wij zelf zijn. De betekenis die wij geven aan dat wat wij zien, zegt dus niet zozeer iets over wát wij waarnemen, maar in de eerste plaats iets over ons en hoe wij naar de wereld willen kijken. Pessimisten zien het halflege glas. Optimisten zien het halfvolle. Heer, leer ons kijken met de ogen van Jezus: met een oog en een hart voor mensen, met voeten om naar elkaar op weg te gaan, en met handen om te delen.  

    Waar mensen het brood en het leven van harte delen, daar ontstaat een gemeenschap van vlees en bloed, een wereld naar Gods woord en naar Jezus’ hart. 
    Amen. 

    12-05-2018 om 18:58 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    10-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kies voor broederlijkheid, gelijkheid en vrijheid - Rerum Novarum - Hemelvaart van de Heer - Marc

    Rerum Novarum B 2018 - Donderdag 10 mei 2018

    Evangelie: Lucas 10, 25-37 - 'Het voornaamste gebod'

    De Samaritaan heeft gezien, hij heeft geoordeeld dat moest helpen en hij heeft gehandeld. Doe dan voortaan net als hij, zegt Jezus. Hij zegt dat vandaag, op de dag van zijn hemelvaart. We moeten dus niet te lang dubben over de vraag: wat moeten we doen, nu Jezus efkes weg is. 
    Oordelen is altijd een keuze: ik ga dit doen, of ik ga dat doen. Heel het evangelie door maakt Jezus duidelijk, in welke richting die keuze moet gaan. Onze keuzes moeten gericht zijn op de liefde voor onze naaste. 
    De mens die naast mij staat. In mijn gezin, in mijn beroepsleven, in mijn buurt, ook de mens die naast mij staat in de lift, als iedereen slecht gezind is omdat men de deur maar blijft openhouden voor een of andere achterblijver. En ik moet die graag zien, zegt Jezus. 
    Zo graag als mezelf....

    Nu graag zien, dat kan van alles betekenen. 
    Ik denk niet dat Jezus eender welke liefde bedoelt. Dat leer ik uit het verhaal dat we gehoord hebben. Zijn liefde toont zich in zijn onvoorwaardelijke barmhartigheid. Die barmhartigheid van Jezus is niet van deze wereld. Ze stelt geen vragen over wie die mens is, van waar hij komt, hoeveel dat gaat kosten aan tijd en geld om hem te helpen. Zij is grenzeloos, en ze nutteloos, want ze bekommert zich hopeloze gevallen, ze is naïef, want ze vraagt zich niet af of daar geen profiteur ligt, ze berekent niet welk rendement ze uit haar investering kan halen.

    De lat ligt hoog. 
    We vragen in elke viering om ontferming, omdat we weten dat we, vergeleken met hem, te kort schieten. Maar het struikelend beleven van die veeleisende barmhartigheid is het belangrijkste wat het christendom te bieden heeft aan onze wereld. Het roeit tegen de stroom op van het eigenbelang, het winstbejag, de onbarmhartigheid die zo dikwijls overheersend zijn. 

    Die barmhartigheid is een ander woord voor de ‘broederlijkheid’, in de titel van deze Rerum-Novarumviering. En die broederlijke barmhartigheid doet iets, ze handelt. Ze wil deze wereld veranderen. 
    Christenen zijn geen dromers. En daarom doen zij ook aan politiek. Het heeft maar zin dat er christelijke bewegingen zijn, met vlaggen en programma’s, als ze onze samenleving en in de politiek die barmhartigheid als ideaal en doel willen vooropstellen. Vrijheid en gelijkheid, daar streven we naar, en het fundament van die idealen is de grenzeloze barmhartigheid.

    We moeten niet (meer) op een lijst staan om daaraan te werken: de naaste woont en staat naast ons. 
    Maar wij, de vele veteranen die hier in de kerk zitten, moeten niet denken dat we in de bredere samenleving geen rol meer zouden spelen. In de Romeinse legers stonden de veteranen in de derde linie, achter de jongere soldaten. En als het er echt op aan kwam, riep de generaal hen naar voor, en meestal waren zij het die de overwinning binnenhaalden. 
    De derde linie die wij zijn, kan meer invloed hebben dan we misschien zelf geloven. Wij kunnen mee de sfeer van onze familie bepalen, maar ook de mentaliteit van onze wijk, van onze parochie, van onze stad, van ons land. Wij beslissen of we kiezen voor barmhartigheid. Die keuze, die tegen de stroom oproeit, zal onze omgeving veranderen. 
    Wij kunnen vele naasten genezen.

    10-05-2018 om 17:26 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    29-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik ben de wijnstok - 5e Paaszondag 2018 - Jan

    Vijfde paaszondag B 2018 - Zondag 29 april 2018

    Eerste lezing: Eerste brief van Johannes 3, 18-24 'Liefhebben met concrete daden'
    Evangelie: Johannes 15, 1-8 - 'Wie in Mij blijft, draagt veel vrucht'

    Er staat niet: "Ik ben de wijnstok en jullie zijn de vruchten".
    Er staat wel dat de ranken - wij dus -, vruchten moeten dragen. En nog liefst rijpe vruchten.
    Een rank die er zo maar bij hangt en geen vruchten draagt,
    zo'n rank wordt door de wijngaardenier weggesnoeid. En dat is de basis van de boodschap van de gelijkenis die Jezus vandaag geeft.

    Alle elementen zijn aanwezig: 

    de wijngaardenier is de Vader;
    als een wijnstok, zo is de Zoon;
    de kleinere ranken, dat zijn wij - versta : wij worden ertoe uitgenodigd dat te zijn of te worden.
    En de vruchten?
    Valt het u op dat de vruchten niet verpersoonlijkt worden, dat wij ook die vruchten niet zijn?
    Neen, wij zullen vrucht dragen, niet vrucht zijn. Het vrucht dragen lijkt hier de grote zorg van Jezus te zijn. En het zal dan ook onze opdracht zijn. En weet je, snoeien draagt bij tot een rijke oogst. De werkman van de wijngaard snoeit in de winter heel wat dorre takken die het vuur in moeten. In de lente knipt hij de wild woekerende scheuten. Je zou er van staan kijken hoeveel bundels takken zo bijeen gesnoeid worden.

    Een niet gesnoeide wijnstok brengt alleen bladeren voort. De wijnbouwers hebben een uitspraak over het snoeien: 
    ze zeggen dat de wijngaard weent, als hij wordt gesnoeid. Het sap stroomt overvloedig uit de snede van de wijnstok alvorens de wonde dicht gaat. Snoeien is noodzaak. Snoeien is reinigen, zuiveren of bevrijden van dodende overtolligheid, van wat er teveel is. Deze tekst komt toch echt wel juist op tijd.

    Nu de natuur op haar mooist is, nu de bloemen kleur geven in de tuin, op de grasvelden, in de bloembakken... Nu leren we dat we eerst moeten snoeien om daarna vruchten te kunnen oogsten. Precies nu alles openbarst.
    Snoeien doet pijn. Snoeien is weggooien wat je niet meer nodig hebt.

    Wat kunnen wij in ons leven zoal niet wegsnoeien?
    Onze overtollige luxe die ons onder druk zet omdat we denken dat we niet meer zonder kunnen?
    Onze gejaagdheid, omdat we denken dat we van alles zouden missen indien we er niet op tijd bij zijn. Onze drang om op elk moment alles te willen weten, mails lezen, tweets lezen, elektronische krant lezen, faceboek toestanden…
    Onze hebzucht, omdat we denken dat we alles wat we willen en zien, moeten hebben?
    Onze eigenzinnigheid, omdat we vaak denken dat enkel wij gelijk hebben? Aangespoord door de Wijngaardenier moeten we bij onszelf durven laten wegsnoeien zodat het goede kan doorgroeien.

    Och mensen laat ons toch eens snoeien in onze gewoontes. 
    We gaan er misschien veel beter uitkomen en zullen dan ook betere vruchten voortbrengen.
    Vruchten van vriendschap, van hulpvaardigheid, van er zijn voor mekaar. van tijd maken voor uzelf.
    Verschillende malen hadden wij de geweldige gelegenheid met pelgrims samen een stukje weg af te leggen. Pelgrims die in België vertrekken, of elders in de wereld, en dan te voet naar Santiago De Compostella. Iemand die hier vertrekt doet meer dan 2200 Km. Te voet door België, Frankrijk en dan nog 800 Km Spanje.

    Die pelgrims hebben gesnoeid in hun manier van leven om deze keiharde pelgrimstocht van bijna 3 maanden te kunnen afleggen. We hebben een weekje samen door de Auvergne gestapt. We hebben een stuk van de tocht ook eens per fiets afgelegd.
    We hebben gezien hoe de natuur open bloeit, hoe groen het groen is en ondervonden hoe stil het is wanneer je alleen door een bos, over een klein wegeltje, stapt. Ik heb ooit op 1 week elke nacht de nachtegaal gehoord. Pure schoonheid, puur genot dat niets kost.

    En op zo’n momenten ben je dan ten diepste verbonden met mekaar, net zoals het thema van deze viering ons duidelijk maakt.
    Wij zijn allen ranken aan dezelfde wijnstok., we worden door hetzelfde sap gevoed. We krijgen dezelfde impulsen. We moeten het alleen willen opnemen, willen slikken, het willen aanvaarden dat we door iets of iemand gevoed en gesterkt worden, om dan samen overvloedig vruchten voort te brengen.
    Is dit geen schoon beeld?
    Zoals de wijnranken verbonden zijn met de wijnstok, zo moeten wij ons dan ook met mekaar verbonden voelen. Ik heb tijdens die pelgrimstocht gezien en ervaren hoe ruwe bolsters, mannen met baarden en slordige kledij en zware botinnen aan hun voeten, hoe die mannen heel devoot een kaarsje brandden en een gebedje prevelden. Ze hebben vele briefjes bij met steeds een intentie van iemand die vroeg om daarvoor een kaarsje te branden in één of andere kerk. En er zijn veel kerken op de weg naar Compostella.

    Het doet goed te ervaren hoe het leven ook mooi kan zijn in soberheid. Een van de schoonste momenten was, wanneer we even halt hielden, hij een koekje, een "petit beureke" uit de rugzak van een pelgrim. Telkens hij het gaf moest ik er dan een stuk afbreken, en telkens zeiden we: "op de vriendschap”.
    We zullen merken dat we op onze tocht heel veel anderen ontmoeten die in dezelfde richting gaan. Die dezelfde droom hebben en die dezelfde verbondenheid voelen, die ons bij mekaar houdt. Bestaat er een schonere manier om vruchten voort te brengen? Kunnen mensen op hun weg nog dichter bij mekaar leven?
    Het is de moeite waard om het te blijven volhouden, laten we samen vruchten dragen en uitdelen aan hen die het nodig hebben.

    29-04-2018 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!