Ik ben Pieter Van Dyck
Ik ben een man en woon in Zandhoven (België) en mijn beroep is sociotherapeut/ psychologisch assistent.
Ik ben geboren op 30/10/1986 en ben nu dus 23 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Atletiek en andere sporten.
Gisteren vertrok ik voor het eerst sinds half mei nog eens naar een wedstrijd met de bedoeling van zelf te starten. Omdat ik samen met mijn broer naar Tongerlo reed en mijn broer de 1500m zou lopen was ik al heel vroeg ter plaatsten. Tijd genoeg dus om veel van mijn clubgenoten op de kortere nummers te zien uitpakken. Als eerste kwamen Brian Van Den Bossche en Thomas Verbiest aan de start van hun 400m. Brian won de wedstrijd voor Thomas. Beiden liepen een sterke wedstrijd met respectievelijk 50.61 en 52.31 als gevolg. Daarna stond de 1500m op het programma, waarin we weer een mooi staaltje teamwork zagen van de Westerlo-clan. Maarten Verbiest haasde Thomas Thys naar een winnende 3.54.25. Pieter Hendrickx werd 3e in 4.03.12 en mijn broer 5e in 4.09.40.
Na de opwarming met Vincent Bierinckx en Jo Prims was het met een half uurtje vertraging omstreeks 22u dan eindelijk mijn beurt. Met 19 stonden we aan de start van de snelste reeks over 5000m. Vincent, Jo en Nick Van Peborgh trokken er onmiddellijk met drie op uit. Ikzelf liep even verderop achter haas Domien Van Dyck die enkele atleten naar een tijd onder de 16 minuten wilde brengen. Rond de 16 minuten lopen was ook mijn doel. De eerste kilometer kwamen we perfect in 3.12 door, maar 300m verder had ik toch het gevoel dat het tempo iets te traag was. De tweede kilometer trok ik het tempo dus zelf op en enkel Wim Van Doren kon nog even in mijn spoor blijven. De tweede kilometer ging in 3.08 en zo kwam ik door na 6.20. Ondertussen liep ik al alleen en had ik ook door dat het tempo van de tweede kilometer toch nog net iets te snel was om op mijn eentje tot het einde vol te houden. Kilometer drie en vier waren lastige kilometers maar ik bleef wel steeds op schema voor een tijd ruim onder de 16 minuten. De laaste 600m kon ik het tempo terug optrekken en de laatste 200m ging nog in 34". Zo liep ik na een solorace van 3700m als 4e over de streep in een tijd van 15.51.48. Vooraan won Nick Van Peborgh (15.17) de wedstrijd voor Vincent (15.25 en PR) en Jo (15.34).
De eerste conditietest is dus meer dan geslaagd. Ik liep ruim onder de beoogde 16 minuten na bijna heel de wedstrijd alleen te hebben gelopen. Ik kon al goed omgaan met de moeilijke 3e en 4e kilometer en kon versnellen in de laatste rondes. Het belangrijkste volgde echter nog vandaag: ik liep een uur tegen een rustig tempo en had géén pijn aan de adductoren. Daar ging het echt om.
Uitslag 5000m (19 deelnemers): 1) Nick Van Peborgh (15.17.01) 2) Vincent Bierinckx (15.25.31) 3) Jo Prims (15.34.58) 4) Pieter Van Dyck (15.51.48) 5) Dries Torfs (16.02.51) 6) Bert Kempenaers (16.04.95) 7) Wim Van Doren (16.08.93) ... 19)
Weer een week voorbij waarin ik behoorlijk heb kunnen trainen. Al heb ik donderdag toch even serieus schrik gehad. Tijdens mijn duurloop kreeg ik reeds na 2 minuten opnieuw hevige pijn aan mijn adductoren. Ik heb mijn duurloop tegen een heel rustig tempo afgewerk en de pijn nam ook lichtjes af naarmate ik verder liep, maar helemaal verdwijnen deed ze niet. Na een nachtje slapen was de volgende dag alles terug in orde. Waarschijnlijk zat de 4 uur durende bus-, trein- en tramrit richting de kust van donderdag er voor iets tussen. Tot zover het mindere nieuws, de rest is hoofdzakelijk positief... Vorige week woensdag liep ik 2 x (5x300) in 56" en zondag stond er 5 x 1000 op het programma. Deze liep ik progressief van 3'19 naar 3'16, terwijl 3'20 de bedoeling was. Vandaag (woensdag) was het de bedoeling van 20 minuten tegen 3'35/km te lopen, maar ik had echt al goede (gezien de omstandigheden) benen vandaag. In deze 20 minuten liep ik 5,75km, wat goed is voor 3'29/km en dat terwijl ik steeds het gevoel had te kunnen versnellen. Spectaculair is ook de vooruitgang t.o.v. 10 dagen geleden toen ik met hetzelfde gevoel na 5,2km ruim 50" trager doorkwam dan vandaag. Tussen deze intensievere trainingen door stonden er uiteraard rustige duurlopen op het programma. Deze verlopen nog niet helemaal zonder problemen. Soms krijg ik het gevoel dat mijn adductoren een fractie van een seconde verkrampen om vervolgens weer niets meer te voelen. Tijdens de snellere stukken heb ik hier geen last van en de intensievere trainingen zorgen ook niet voor een weerbots de volgende dag. Ik hoop dat deze laatste ongemakken vlug van de baan zijn, zodat ik volledig zonder zorgen het winterseizoen kan aanvatten.
Volgende week woensdag zal ik in plaats van mijn snelle duurloop meedoen aan de meeting in Tongerlo die door mijn eigen club (ACHL) georganiseerd wordt. Ik loop er de 5000m. Niet om mijn PR aan te vallen, maar gewoon als een eerste doorgedreven training (en dat extra puntje voor het atletenfonds wat me in december weeral een paar uurcentjes zal opleveren). De tijd is van ondergeschikt belang. Laat ons zeggen dat ik met een tijd onder de 16 minuten al heel tevreden zal zijn en als het 16'20 is zal ik er mijn slaap niet voor laten. Een SB loop ik zowiezo.. als ik aankom.
We zijn ondertussen bijna twee weken pijnvrij aan het trainen en alles verloopt naar wens. Buiten gewone duurlopen kan ik ook al af en toe mijn lichaam enkele stevigere tempo's opleggen. Zo deed ik al 4 x 1000 in 3'28 - 3'24 - 3'20 en 3'17. Dit ging héél makkelijk. Enkele dagen later stond er na een kwartiertje inlopen een snelle duurloop over 5,2 km op het programma. Deze ging tegen 3.38/km. De tijden vallen al bij al nog heel goed mee, maar zijn op dit moment eigenlijk van geen enkel belang. Het belangrijkste is dat mijn lichaam deze inspanningen allemaal goed kan vedragen. In dat opzicht waren deze tempo's zelfs al meer dan snel genoeg. Maar het mag duidelijk zijn dat het inline skaten er voor heeft gezorgd dat mijn conditie niet als een kaartenhuisje is ineen gestuikt.
Tussendoor ging ik op zaterdag ook nog eens supporteren voor Brian, Vincent en Maarten in Ninove, die allen de 800m zouden lopen. Brian en Maarten mochten in de eerste reeks van het naprogramma van start gaan. Brian liep een aanvallende wedstrijd en werd 2e in een nieuwe seizoensbeste van 1'51"69. Maarten kreeg het in de laatste honderd meter knap lastig en moest nog enkele atleten laten passeren. Hij werd 5e in een nog niet eens zo slechte 1'53"57. Een reeks later mocht Vincent starten. Met vooral basistrainingen in de benen liep hij in zijn eerste wedstrijd op de piste sinds het PK naar een mooie 1'57"24. Slechts 2" boven zijn PR in een koers waarin hij tot tweemaal toe sterk moest afremmen en zich opnieuw opgang trekken. Het mag duidelijk zijn... hier is talent aanwezig!
Straks ga ik nog voor mijn broer supporteren in Tessenderlo en morgen vertrek ik, zoals ieder jaar, voor 4 dagen naar Oostduinkerke aan onze Belgische kust...
om de conditie verder op te bouwen en...
een beetje te genieten. (Hopelijk wil het weer wat mee.)
Vorige week woensdag en donderdag had ik al duidelijk minder pijn tijdens het lopen in vergelijking met voordien. Op vrijdag trok ik naar Runners Service in Beveren voor een rugscan en loopanalyse. De rugscan bracht niet zo veel aan het licht en na de loopanalyse werd de binnenkant van mijn rechterzooltje wat verstevigd. Ik weet niet of het door deze ingreep kwam of dat de genezing al was ingezet, maar vrijdag heb ik tijdens de LU 2 uur van Herentals een kleine 55 minuten pijnvrij kunnen lopen. Dit was een ervaring die ik al 2,5 maand niet meer had gehad. Ook zaterdag en zondag liep ik pijnvrij. Zondag zelfs grotendeels zonder de aangepaste zooltjes omwille van blaren. Op maandag deed ik, opnieuw met de aangepaste zooltjes, een eerste super lichte intervaltraining (2x 4x200 in 40"). Hierbij voelde ik dat mijn lies nog wat gevoelig was, maar pijn was er nog steeds niet. Na deze training kon ik in Herentals bij Dr. Claes terecht. Veel nieuws kon hij mij echter niet vertellen. Hij raadde me excentrische oefeningen voor mijn adductoren aan en deze probeer ik nu dan ook zo goed mogelijk uit te voeren. Indien de pijn terug moest komen zouden we eens nadenken over een inspuiting. Nadat ik dinsdag opnieuw volledig pijnvrij een half uurtje heb losgelopen was de lies vandaag tijdens de duurloop van 55' opnieuw iets gevoeliger, maar nog steeds pakken beter dan begin vorige week.
Ik heb nu echt hoop dat het licht aan het einde van tunnel in zicht komt. Nog even niet te zot doen en mijn kopke er bij houden en dan kan ik binnenkort hopelijk voluit aan de opbouw richting het crossseizoen beginnen... En blij dat ik hiermee zou zijn. Het zijn op momenten als deze dat je beseft hoe zalig pijnvrij lopen wel niet is en hoe hard ik het gemist heb.
Nog steeds aan het zoeken naar de oorzaak van mijn blessure.
Vandaag bestaat mijn blog exact één jaar, maar veel redenen om dat te vieren zijn er niet. Het afgelopen jaar stond bol van de blessures (afgewisseld met ook mooie prestaties) en ook nu kan ik nog steeds niet pijnvrij trainen. Na een echo van de adductoren en een echo van de buikspieren heeft ook een MRI niet voor duidelijkheid kunnen zorgen. Ik blijf nog steeds de oefeningen doen die mijn kiné me voorschreef maar enig resultaat blijft uit. Nadat de MRI een botletsel heeft uitgesloten heb ik, na 18 dagen niet te hebben gelopen, terug mijn loopsloffen aangetrokken. Deze 18 dagen hebben voor 0,0 beterschap gezorgd. De volgende stappen die ik ga ondernemen zijn: een rugscan en loopanalyse bij Runners Service in Beveren en hopelijk kan ik in de loop van volgende week al terecht bij Dr. Toon Claes in Herentals. Dr. Claes heeft vooral in de wielerwereld een stevige reputatie opgebouwd en heeft onlangs Tom Boonen (met zijn knie) nog op zijn operatietafel gehad. Toch verwacht ik ook hier geen wonderen van, maar je moet natuurlijk blijven hopen en verder zoeken. Ondertussen doe ik sinds een kleine week dagelijks terug korte duurloopjes, al is het met (een beetje) pijn.
Ikzelf kan nog steeds niet lopen en ben nog steeds aan het zoeken naar de oorzaak voor mijn blessure. Morgen zoek ik opnieuw het ziekenhuis op voor verder onderzoek, deze keer staat er een MRI op het programma. Hopelijk brengt deze wat duidelijkheid. Mijn clubgenoten zaten het voorbije weekend echter niet stil en gaven het beste van zichzelf op het BK in het Koning Boudewijnstadion.
Op zaterdag zag ik Brian en Maarten de reeksen van de 800m lopen. Brian moest in de eerste reeks starten. In deze reeks werd niet snel gelopen zodat enkel winnaar Mathias Rosseeuw naar de finale mocht. Brian deed wat hij moest doen en liep zeer attent, maar in de sprint was hij nog een maatje te klein voor enkele concurrenten. Hij eindigde als 4e in 1'54. In een latere reeks had Maarten meer geluk. Stefan Van Aelst en Ali Hamdi maakten er een snelle wedstrijd van zodat Maarten die ook 4e werd in 1'52 wel door kon naar de finale van zondag. In de 1500m traden ook twee ACHL-atleten aan. Thomas Thys liep in de eerste reeks naar een nieuw PR van 3'54. Hiermee werd hij 6e en was hij geplaatst voor de finale. Tom Van Rooy deed hem dit na in de 2e reeks. Tom liep makkelijk naar een 3e plaats in 3'51.
Met het uitvallen van Brian gingen al onze aanmoedigingen op zondag in de finale van de 800m naar Maarten. Maarten had echter een totale offday en had de inspanningen van een dag eerder duidelijk nog niet verteerd. Maarten liep heel de tijd aan het staartje van de groep en zat nooit echt in de wedstrijd. Hij eindigde dan ook als laatste in een ontgoochelende tijd van 1'55. Ook Tom Van Rooy kende een offday in de 1500m. Halfweg moest hij een gaatje laten dat hij niet meer kon toe lopen. De laatste ronde brak de veer volledig bij Tom en kwam een opnieuw sterk lopende Thomas Thys nog over hem. Thomas liep als 8ste over de streep in opnieuw een PR van 3'53, terwijl Tom 9de werd. Het werd een weekend vol tevredenheid over goede prestaties en ontgoocheling over benen die niet willen uivoeren wat het hoofd wil. Het is net deze afwisseling die de (atletiek)sport zo mooi maakt.
Tenslotte wil ik nog een "wist je datje": Wist je dat Thomas Verbiest in een sprint over 40m het niet kan halen van zijn vriendin Sofie ; ).
Zaterdag stond er de jaarlijkse hoogmis van de Belgische atletiekzomer op het programma. De MVD reken ik dan even niet mee. Daar mogen van Belgische zijde alleen de absolute toppers aan deelnemen. De Nacht combineert topatletiek meer met atletiek voor allen. Naar jaarlijkse gewoonte stond er weer een massale aanval op allerlei PR's en limieten gepland.
Voor limieten waren de ACHL'ers nog wat te plat dus werden de pijlen op de PR's gericht. Thomas Thys werd in de 800m gegangmaakt door Thomas Verbiest. Verbiest ging er misschien iets te hard tegenaan. Met z'n tweeën hadden ze na 550m (toen Verbiest uitstapte) al een klein gaatje. Thys kreeg het nog moeilijk maar kon de opkomende bende in de laatste rechte lijn toch weer mooi afhouden. Hij won zijn reeks in 1'53"50... en weer moeten we stellen dat er nog meer in zit. Twee reeksen later was het de beurt aan Maarten Verbiest en Brian Van Den Bossche. Ze nestelden zich beiden in het pak en schoven de laatste 200m op naar het front, maar door een bruske beweging van een noorderbuur (of was het toch die Est?) werd hun opgang belemmerd. Uiteindelijk eindigde Maarten voor Brian, beiden liepen 1'53. Hiermee waren ze niet zo tevreden, maar Brian zette dinsdag in Luik de puntjes nog eens op de i door de 1000m te winnen in een mooie 2'25".
Voor de rest van de avond zagen we nog tal van mooie wedstrijden met de nodige extra limieten. Het toppunt van de avond was toch wel de ab-so-lu-te toptijd van David Rudischa over 800m. 1'41"51, de derde snelste tijd ooit!! Wel, daar wil ik mijn pet al eens voor afnemen.
Aangezien de onderkant van mijn lichaam het compleet laat afweten is het de ideale moment om die bovenkant eens wat arbeid te bezorgen. Vandaar dat ik zaterdag samen met 48 andere ACHL leden naar Houyet trok om daar in een kayak te duiken en 21 km te peddelen richting Anseremme. Deze afvaart werd georganiseerd door het feestcomitée van ACHL dat jaarlijks zijn best doet om nieuwe, originele en leuke activiteiten te verzinnen voor jong en oud. Bij deze een thanks aan de feestcomité'ers.
Na een busrit van 2 uur kwamen we iets voor 11u aan in Houyet. Het eerste weekend van de grote vakantie en het goede weer had een massa toeristen op de been gebracht en we waren dan ook absoluut niet alleen ginds. Na lang aanschuiven (en onderhandelen) konden we uiteindelijk toch met z'n allen een kayak bemachtigen. Via een soort van roetsjbaan kwamen we met onze kayak in het water terecht. Ik had al gezien dat diegene die vooraan zat zich meteen aan een nat pak mocht verwachten dus liet ik mijn eerste kayakcompaan Nick Renders gewillig vooraan plaatsnemen in de kayak... En inderdaad hij kreeg onmiddellijk de volle laag over zich. Niet dat ik heel lang van een droog pak kon genieten want Kris en Jelle konden het niet laten om met hun peddel ook mij op een nat pak te trakteren. Uiteindelijk maakte het geen bal uit, als je droog wil blijven moet je gewoon niet in zo'n ding stappen. Ook in het water was het super druk. Het was één lange fille van boten en het vroeg dan ook heel wat behendigheid om niet constant op elkaar te botsen. Al kan ik niet ontkennen dat het af en toe met opzet gebeurde. Na een half uurtje peddelen stopten we een eerste keer om onze middagpauze te houden en wat te eten. Van daaruit vertrok ik in de éénspersoonskayak waar Tom S. in startte verder, terwijl Tom mijn plek innam bij Nick. Halfweg namen we een tweede onderbreking. Het feit dat we nog maar halfweg waren deed vele tot het besef komen dat 21 km kayakken eigenlijk best wel ver is. Daarom namen de meisjes die samen in een kayak zaten plaats bij een jongen. Zo kwam ik bij Caroline terecht en Tom bij zijn wederhelft Sanne, terwijl Nick plaatsnam in de éénpersoonskayak.
Naarmate de afstand vorderde werd het stiller en stiller in de kayaks en begon iedereen echt wel te verlangen naar het einde. Waar in het begin gelachen werd met een aanvaring, kreeg je nu een boze blik terug. Twee watervalletjes zorgden nog even voor wat opwinding. Bij het eerste watervalletje kwamen we zowaar de (wieler)familie Planckaerts tegen: Christoffer, Stefanie, Junior en zijn vriendinnetje. Junior hebben we per accident (echt waar) een ferm duwke gegeven (Wij zijn goe bezig, ook al zeggen ze van ni...). Na een tweede watervalletje kwamen we om kwart voor 4 eindelijk in Anseremme terecht. Ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat we blij waren dat we uit die kayak konden stappen. Toen was het wachten op de jongste onder ons. Er waren enkele jonge kinderen van AC Westerlo bij. Ik verwachtte dan ook dat we nog héél lang zouden moeten wachten, maar dat viel al bij al nog goed mee. Een dikke proficiat aan die kleine mannekes. Dat die van Westerlo straffe mannen waren had ik ondertussen al langer door. Ik had het hen zeker niet nagedaan op die leeftijd. Dan was ik nog voor halfweg al boekig uit die kayak gesprongen.
Al bij al was het een leuke dag, maar volgend jaar misschien toch de afstand net iets korter maken...?
Ondanks dat ik blijf zoeken naar een oplossing voor mijn blessure blijft verdere beterschap uit. Lopen lukt, maar slechts met kleine beetjes. Bij deze: genoeg over die vervelende blessures gepraat!
Kardinaalsjogging Vorselaar Vrijdagavond stond de jaarlijkse kardinaalsjogging op het programma. Een wedstrijd waar ik ontzettend graag had aan deelgenomen, maar helaas pindakaas...! Supporteren dan maar voor enkele vrienden. Op de 5 km bevestigde Yelte Renders zijn knappe pistetijden met een mooie 2e plek. Kleine jongens worden groot en binnen enkele jaren zal hij het ons ongetwijfeld knap lastig maken in de wedstrijden. Tom Steenackers liep na een zware examen periode naar een 3e plaats, maar voelde duidelijk een gebrek aan (specifieke) training in de benen. Op de 10 km liep Nick Renders naar een 2e plaats achter de regionale jogging held Chris Gommers. Deze master is niet te kloppen deze zomer. Hij doet het toch maar mooi, alle respect daarvoor! Na de wedstrijden kwam ikzelf ook nog even in actie. We oefende voor het volleybaltoernooi van de volgende dag in datzelfde Vorselaar. Kwestie van toch een beetje op elkaar ingespeeld te zijn en onze eerste wedstrijd niet volledig af te gaan.
Volleybaltoernooi Vorselaar Zaterdagmorgen moest ik al redelijk vroeg uit mijn bed om rond half tien terug in Vorslaar te staan voor het jaarlijkse volleybaltoernooi. Volleybal is niet ideaal voor mijn blessure, maar ach... Op de duur kan en mag je gewoon niets meer doen voor de fun. Er waren 49 ploegen ingeschreven die na 6 wedstrijden hun plekje op de rangschikking kregen. Onze ploeg bestond uit: Nick Renders, Yelte Renders, Sanne Renders, Tom Steenackers, Tom Bekers, Hanne Bekers, Els Van Tom B., Vincent Bierinckx, Jo Prims en ikzelf. De eerste wedstrijd was de belangrijkste. Won je de eerste wedstrijd was je al zeker van een plek bij de eerste helft. Won je de tweede wedstrijd was je zeker van een plek bij de eerste 12, enz. Ons parkoers zag er zo uit: verlies, winst, verlies, verlies, winst, winst. Zo zijn we 35ste geworden op 49 deelnemende ploegen. Niet slecht als je dat vergelijkt met voorgaande jaren en wat het belangrijkste is... We hebben ons geamuseerd! Het is een recreatief toernooi, maar het niveau is toch zeker niet te onderschatten. Voor een ploeg waarvan het overgrote deel nooit aan volleybal doet een heel lastige opdracht. Na onze laatste match zijn we nog een kijkje gaan nemen naar de finale, die gewonnen werd door de familie Jacobs. Het niveau dat we daar konden aanschouwen was absoluut gene kattepis, het ging er behoorlijk hard aan toe.
Meeting Lier Als trouwe supporter van de AC Westerlo en Running bears-clan van ACHL kon ik zondag niet ontbreken in Lier. Als eerste zag ik Brian Van Den Bossche zijn snelle spiervezels testen over 100m. Hij liep deze afstand in ware Usain Bolt stijl naar een flitsende 12.03. Niet slecht voor een halve fond loper. Met deze tijd liet hij ook heel wat spurters zijn hoogopvliegende hielen zien. Daarna stond de 800m op het programma. Hierin bewezen de Westelboys dat ze goed op elkaar ingesteld zijn. In de eerste reeks maakte Maarten Verbiest het tempo om zijn wederoptredende jongere broer Thomas naar een tijd van onder de 2'00 te loodsen. Maarten kwam over de streep in 1'59"99, maar Thomas kon er de laatste 100m niet meer over komen en kwam zo enkele hondersten te kort. Misschien een tegenvallende tijd voor Thomas, maar hij mag de moed niet laten zakken en in het achterhoofd houden van waar hij komt. In de tweede reeks haasde Brian Thomas Thys voor een tijd onder de 1'55, maar stiekem werd er aan een snellere tijd gedacht. Brian deed zijn werk uitstekend en stapte uit na 600m. Thomas won de wedstrijd in 1'54'3. Mooi, maar er zit nog véél meer in.
Fietsdag Fase A Dinsdag stond er mijn eerste fietsdag met het werk op het programma. De mannen van onze afdeling en enkele ex-collega's halen dan hun stalen ros van stal, terwijl de de vrouwelijke collega's het werk mogen opknappen. Met 10 vertrokken we rond 9u in Duffel voor een tocht richting de Bruine Put. Dit is een helling uit de Waalse of Branbantse Pijl (weet niet juist welke) die tussen Beersel en Lot ligt. In de voormiddag reden we over Mechelen, Vilvoorde en Zaventem naar het park van Tervuren. Buiten twee lekke banden hadden we tot dan nog niet al te veel problemen gehad. Na de middag reden we van Tervuren door het Zoniënwoud naar Hoeilaart. Daar verliep het al iets minder vlot. De slechte ondergrond in het Zoniënwoud zorgde al vlug voor opnieuw een lekke band. Enkele onder ons hadden koersfietsen met dunne bandjes bij en die waren niet echt voorzien op deze ondergrond. De andere met meer een moutainbike-achtig fiets werden gespaard van lekke banden. Maar in Hoeilaart begonnen de moeilijkheden pas echt. We reden van knooppunt naar knooppunt en moesten in Hoeilaart knooppunt 48 hebben. Zo stond het op internet, maar het was een nieuw netwerk en ze hadden nog geen tijd gehad om de bordjes al op te hangen. Na heel wat zoekwerk, waarbij we van onmogelijk kleine paadjes tot in het gevaarlijke centrum van enkele steden terechtkwamen, zijn we in Waterloo beland. Van daaruit reden we richt de Bruine Put, maar oepsie de poepsie... We kwamen blijkbaar van de verkeerde kant en hebben hem naar beneden gereden in plaats van beklommen. Geen Bruine Put dus. Het was al 17u en we besloten vlug naar het station van Lot te rijden om daar de trein, via een overstap in Brussel-Zuid, terug naar Mechelen te nemen. Van Mechelen reden we dan met de fiets terug naar Duffel. Met 105 km op de teller konden we de dag afsluiten. Het verliep niet altijd even vlot, maar we hebben toch goed gelachen. En hey... Twas goei weer hé.
Eindelijk een beetje beterschap + wedstrijd en training Herentals
Mijn blessure lijkt na 5 weken eindelijk een beetje beterschap te vertonen. Woensdag slaagde ik er voor het eerst in om 20 minuten pijnvrij te lopen. Om dat vreemde gevoel van pijnvrij te zijn te compenseren besloot ik om daarna tijdens het inline skaten eens lekker tegen de grond te smakken en mijn rechter knie en rechter bil van heel wat vel te ontdoen. Leuk is het niet maar gelukkig bleef het allemaal bij oppervlakkige schaafwonden. Buiten enkele lastige nachten heb ik er geen last van ondervonden. Vrijdag liep ik 25 minuten, zaterdag 30 en zondag 35. Dat lukt allemaal maar na 20 minuten begin ik toch steeds iets te voelen. Echt pijn kan ik het niet noemen, maar het geeft toch aan dat ik nu niet te hard van stapel mag lopen en nog steeds voorzichtig moet zijn.
Gisteren (zaterdag) liep ik mijn half uurtje in Herentals tijdens de meeting. Ik warmde op met Thomas Thys die daarna een voor hem ongebruikelijke 200m liep in een héél knappe tijd van 24.27. Later op de middag zag ik ook nog een mooie wedstrijd over de mijl. Pieter Hendrickx wist deze wedstrijd na een stevige laatste 300m te winnen in 4'29 voor Jo Prims en Gunter Geens (beiden 4'30).
Vandaag (zondag) trok ik opnieuw naar Herentals waar een 600m voluit werd georganiseerd om de 1/2 fond-lopers van onze club een serieuze trainingsprikkel te geven. Opnieuw warmde ik mee op met de snelheidsduivels van de piste. Maarten Verbiest, Tom Van Rooy, Brian Van Den Bossche, Thomas Thys en de wederoptredende Vincent Bierinckx en Thomas Verbiest gaven daarna het beste van zichzelf over 600m. Maarten zou de eerste 200m voor zijn rekening nemen, terwijl Brian de ondankbare taak kreeg de tweede 200m op kop te lopen. Daarna was het uiteraard ieder voor zich. Na een doorkomst in 26" (200) en 52" (400) was het min of meer verassend Thomas Thys die als eerste over de streep kwam in 1'19. Tom en Maarten liepen zij aan zij in 1'20 over de aankomst met in hun spoor Brian (1'21). Vincent liep met een minimum aan training naar 1'26, terwijl voor Thomas Verbiest een 400 voluit voorlopig nog voldoende is. Knappe tijden die veel belovend zijn voor de komende wedstrijden. Het was leuk en mooi om dit allemaal van aan de kant te aanschouwen, maar ik hoop toch snel zelf opnieuw voluit te kunnen gaan op training.
Ik ben Pieter Van Dyck
