Het gouwfeest van VNJ Brabant, ten voordele van nieuwe lokalen, gaat door op 20 maart in de parochiezaal Sint Jozef in Sint-Katharina-Lombeek. met dank aan Johan, Slembrouck:
VOOR MEER EN BETER ONDERWIJS IN BRUSSEL, ANDERS MOET SMET OPSTAPPEN
Tekort aan opvang. Minister van Nederlandstalig onderwijs in Brussel Vanraes pleit opnieuw voor een uitbreiding van het aantal Nederlandstalige klassen en scholen. Door de aangroei van het aantal kinderen in Brussel-19 zullen er binnen 5 jaar 15.000 leerlingen meer zijn. Om ons huidig marktaandeel van 20% te behouden, wil hij bijgevolg 3.000 plaatsen meer in het Nederlandstalig kleuteronderwijs. Hij wijst er op dat nu reeds meer en meer kinderen moeten geweigerd worden en rekent voor volgend jaar met een tekort van 1.021 plaatsen. Hij vraagt bijgevolg van de Vlaamse Gemeenschap meer kredieten voor de bouw van bijkomende klassen, en desgevallend, scholen. In zijn pleidooi wordt hij gesteund door VUB-rector de Knop. Vlaamse regering asociaal? Maar minister van Onderwijs van de Vlaamse Gemeenschap, Pascal Smet, wil daar niet van weten. Dat zou de kwaliteit van ons onderwijs in Brussel schaden, stelt hij. Alle experten zijn immers van oordeel, oreert hij, dat om deze te behouden, minstens één van de ouders van 1/3e. van de kinderen het Nederlands als huistaal moet hebben. Allemaal goed en wel, maar dit doet niets ter zake. Zeker, een flink percentage kinderen die thuis al in contact komen met de onderwijstaal, is wenselijk. Maar als die regel wordt toegepast op het huidige leerlingenbestand, dan kan meer dan de helft van de Nederlandstalige scholen gesloten worden.....! Dat geldt trouwens ook voor de Franstalige scholen, want de ouders van de meeste kinderen zijn ook niet Franstalig. Dus wil Smet de meeste Brusselse kinderen geen onderwijs aanbieden(?). Geen subnationaliteit als keuze. Nochtans zijn de Gemeenschappen ertoe gehouden om voor voldoende capaciteit te zorgen, zodat ALLE kinderen kunnen opgevangen worden in alle onderwijsnetten. In Brussel-19 hebben de ouders, omdat er geen subnationaliteit bestaat, het recht om vrij te kiezen tussen het Nederlandstalig en het Franstalig onderwijs. En laat ons niet vergeten dat de Vlaamse Gemeenschap nog steeds de Brusselnorm aanhoudt. Dit betekent dat zij kredieten te beschikking moet stellen voor 330.000 Vlamingen in Brussel. Kwaliteit? Reeds nu ligt de kwaliteit van ons onderwijs in Brussel lager dan in de rest van Vlaanderen. Dit is te wijten aan het aanhouden van een verkeerd toegepaste gelijkheidsideologie van " alle kinderen moeten van in het begin in dezelfde klas 'gemixt' worden ". Bovendien is Minister Smet, meteen bij zijn aantreden, teruggekomen op de beslissing van zijn SP.a-voorganger, om een brusselpremie toe te kennen aan de Brusselse leerkrachten, broodnodig om het personeelsbestand te stabiliseren. Het VVO steunt tenvolle de eis tot uitbreidng van Vanraes - de Knop. Het VVO vraagt dat men de anderstalige leerlingen, aleer ' te mixen' , zou opvangen in taalovergangsklassen. Tevens dat de leerkrachten in het lager onderwijs die tweetalig moeten zijn een taalpremie ontvangen. Als Minister Smet zich hiervoor niet wil inzetten, vraagt het VVO om zijn vervanging. De toekomst van onze Vlaamse Gemeenschap in Brussel staat op het spel, en meteen ook de sociaal-economische toekomst van de bewoners van deze stad. Het zou onbegrijpelijk zijn dat Vlaanderen daarvoor geen 100 miljoen kan ophoesten, terwijl het anderzijds wel een paar miljarden weigert te innen opdat buitenlandse automobilisten gratis door Vlaanderen zouden kunnen rijden. De bouw van scholen zou ook bijkomende arbeidsplaatsen kunnen creëren in de bouwsector, waarbij plaatselijke laaggeschoolden betrokken worden, een niet te verwaarlozen optie in deze barre tijden. Een maatregel die trouwens,als een remedie wordt aanbevolen door internationale instellingen . En de federale overheid zou hiertoe kunnen 'samenwerken' door de BTW op de bouw van scholen af te schaffen. En we mogen ook niet vergeten dat DE RAND rond Brussel zou ontlast worden van de uitwijkelingen die geen band hebben met de gemeente en in vele gevallen de taal.
Nog niet de helft van agenten woont in eigen politiezone
Agenten van uit de regio of werk in eigen streek
De laatste jaren hebben beleidsmensen de mond vol van ?nabijheidspolitie? en het zogenaamde ?community policing?. N-VA-Kamerlid Ben Weyts onderzocht of dat ook wil zeggen dat de politieagenten ook wonen in de politiezone waar ze werken. Zijn bevindingen zijn ontnuchterend; amper 2 op de 5 politieagenten woont in de zone waar ze werken. Vooral de steden blijken een weinig geliefde woonplaats voor agenten. N-VA pleit voor stimulansen.
Ben Weyts analyseerde het cijfermateriaal dat hij bij minister Turtelboom opvroeg. Blijkt dat amper 43% van de politieagenten woont in de politiezone waar ze werken. In Vlaanderen is dat 49%, in Wallonië 51 %, maar in Brussel zakt dat aandeel tot 11 %. Kijken we naar de provinciale verschillen dan valt op dat in Limburg maarliefst 67 % van het politiekorps woont en werkt in de eigen politiezone. In West-Vlaanderen is dat ook nog 60 %. Maar voor Oost-Vlaanderen zakt het cijfer al tot 54 %. Vlaams-Brabant is voorlaatste met 43 %. In de provincie Antwerpen wonen tot slot amper 36 % van de agenten in de politiezone waarin ze werken.
Weg van ?t stad
Volgens Weyts vallen er twee tendensen waar te nemen. Ten eerste wonen weinig agenten daar waar het zeer duur wonen is. Zo woont bijvoorbeeld amper 10 % van het eigen korps in de politiezone van de faciliteitengemeenten Kraainem/Wezembeek-Oppem. Meest opvallend is echter dat de agenten vooral de grote steden mijden. Gent doet het met 41% nog behoorlijk maar van de Brugse politieagenten woont nog geen 20% in de stad zelf.
Amper 11% van het Antwerps politiekorps woont in ?t stad. Nog erger is het gesteld in Brussel. In zones waar de criminaliteit welig tiert, wonen amper politieagenten. Van de 2.345 agenten in Brussel-Elsene woont maar 6 % in de zone zelf. Absolute kampioen is de veelgeplaagde zone Zuid (Anderlecht, Vorst en Sint-Gillis) waar niet eens 5% van de agenten woont.
Centrumsteden als Hasselt (72 %), Oostende (54%) of Aalst (52 %) scoren dan weer boven het gemiddelde. In Turnhout woont 74 % van de agenten in de stad zelf. Lommel doet met 80 % best van al.
Onder de kerktoren
In de politiezones van de Duitstalige gemeenschap is het blijkbaar aangenaam toeven voor agenten. In de zone Sankt-Vith woont 95 % van het korps in de zone zelf. Vlaamse uitschieter is de politiezone van onder meer het lieflijke Poelkappelle (met ook Moorslede, Staden en Zonnebeke), waar 86 % van de agenten in de politiezone zelf woont.
Wonen in de zone belonen?
In de grootstedelijke politiezones woont het kleinst aantal agenten. Terwijl ze net daar het meest nodig zijn?, zegt Weyts. Het parlementslid uit Beersel verwijst naar het voorbeeld van Schaarbeek waar men specifiek heeft ingezet op de nabijheidspolitie. Er kwamen 26 wijkagenten die een band uitbouwden met hun wijk, al wonen ze niet allemaal in de zone zelf. Alleszins een succesvolle aanpak want in de zone Noord is de onveiligheid heel wat beter onder controle dan elders in Brussel.
Wie in de politiezone zelf woont, heeft natuurlijk het meest voeling met de problemen van de zone zelf. De agenten ondervinden die problemen immers zelf aan den lijve. Zij merken ook als eersten wanneer er iets niet in orde is. Daarenboven verhoogt het zeker ook de sociale controle?, vindt Weyts. Agenten gaan verplichten om in de eigen politiezone te gaan wonen, vindt Weyts te ver gaan, ?maar we moeten het wel stimuleren en belonen. Minstens moeten er specifieke campagnes worden gevoerd naar agenten toe, om alle voordelen van dicht bij huis werken in de verf te zetten. En wat mijn betreft mag er zeker een premie aan gekoppeld worden, want als agenten in de politiezone zelf wonen levert dat voor de zone ook echt iets op?.
Op vraag van N-VA-Kamerlid Ben Weyts zal het Bureau voor Normalisatie (NBN) voortaan een prioriteit maken van de vertaling van de geregistreerde normen voor producten en diensten naar het Nederlands. Dat heeft minister van Ondernemen Vincent Van Quickenborne bevestigd in de Kamercommissie.
Toen Van Quickenborne in januari op een vraag van Weyts antwoordde dat amper 8 % van de geregistreerde normen voor producten en diensten bij het NBN beschikbaar zijn in het Nederlands, eiste het N-VA-Kamerlid dat alle normen vertaald zouden worden. ?Het gaat hier tenslotte over technische regels die fabrikanten moeten toepassen?, zegt Weyts. ?Voor hun eigen veiligheid en die van de consument is het essentieel dat men die goed begrijpt en dus over een versie in de eigen taal beschikt. Ook in het kader van een eerlijke concurrentie is het van belang dat Vlaamse bedrijven, net als alle andere, toegang hebben tot normen in hun eigen taal, zonder daarvoor vertaalkosten te moeten betalen. Juridisch afdwingbaar of niet; dat er ook een Nederlandstalige versie wordt gemaakt, is wat mij betreft evident. We leven toch niet meer in de negentiende eeuw?? Van Quickenborne erkende het probleem en liet het agenderen op de eerstvolgende vergadering van het NBN.
De technische regels die gelden voor een bepaald product, procedé of dienst worden opgesteld binnen een sector, onder voogdij van een erkende instelling. Op Europees niveau worden de normen vertaald in het Engels en meestal ook in het Frans en het Duits. In ons land worden de Europese normen omgezet in nationale normen door het NBN. Ze worden echter enkel vertaald naar het Nederlands wanneer er in een wet of een kb naar wordt verwezen. Vandaag zijn er 22.146 normen geregistreerd bij het Bureau voor Normalisatie. Slechts 1.198 normen of 5 % werden gepubliceerd via kb en zijn dus beschikbaar in het Nederlands. Daarnaast werden er door het NBN nog 653 of 3 % vertaald op eigen initiatief.
?Het feit dat er op eigen initiatief alvast enkele normen werden vertaald, illustreert dat men bij het NBN zelf al inzag dat Nederlandstalige versies essentieel zijn?, stelt Weyts. ?Maar in de praktijk gebeurde het slechts heel uitzonderlijk. Daarom ben ik ontzettend tevreden dat het NBN nu heeft besloten om van de vertaling van de normen een prioritaire doelstelling te maken
De verhoogde staatstoelage voor terbeschikkingstellingen in sociale-economieprojecten is één van de vele maatregelen die in het leven werden geroepen voor mensen die langdurig werkzoekend zijn of die door ziekte, tegenslag,.... de trein even hebben gemist en zich daardoor aan de meest kwetsbare kant van onze samenleving bevinden. De verhoogde staatstoelage richt zich op de meest kwetsbaren onder de kwetsbaren, namelijk op de gerechtigden op maatschappelijke integratie (leefloners) en op gerechtigden op financiële hulp (vreemdelingen ingeschreven in het vreemdelingenregister en die omwille van hun nationaliteit geen aanspraak kunnen maken op het recht op maatschappelijke integratie).
De terbeschikkingstelling is een maatregel die enkel en alleen tot doel heeft om leefloners en gerechtigden op financiële hulp te (re)integreren op de arbeidsmarkt en hen toegang te verlenen tot het volledige recht op sociale zekerheid. Per definitie is deze maatregel steeds beperkt in tijd. Hij kan slechts worden ingezet tot de persoon in kwestie een reguliere job heeft gevonden, doorstroomt naar een ander activerings- of tewerkstellingsproject, (opnieuw) recht heeft op een werkloosheidsuitkering, ...
Medewerkers van de verschillende OCMW’s maken dagelijks gebruik van het zogenaamde “artikel 60, § 7”. Hiermee biedt een OCMW een leefloner of een gerechtigde op financiële hulp een (tijdelijk) arbeidscontract aan. Het OCMW is hierdoor de juridische werkgever van de persoon in kwestie. Het OCMW ontvangt hiervoor van de federale staat een staatstoelage. De persoon kan daarna ter beschikking worden gesteld van een derde werkgever.
Indien deze terbeschikkingstelling gebeurt bij een sociale-economieproject heeft het OCMW hiervoor recht op een extra staatstoelage, de zogenaamde “verhoogde staatstoelage”.
Hiermee willen we de kansen op een duurzame (her)inschakeling op de arbeidsmarkt van leefloners en gerechtigden op financiële hulp garanderen. Sociale-economie-initiatieven zijn hierbij ideale partners. Hier krijgen mensen de ruimte om én werkervaring op te doen én een opleiding te volgen.
2010: Het Europees jaar voor de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting
De bestrijding van armoede en sociale uitsluiting is een van de hoofddoelstellingen van de Europese Unie (EU) en haar lidstaten. Toen in maart 2000 het initiatief tot de Lissabonstrategie werd genomen, verzocht de Europese Raad de lidstaten en de Commissie om zodanige stappen te ondernemen dat de armoede in 2010 definitief zou zijn uitgebannen.
Momenteel lopen in de Europese Unie 78 miljoen mensen het gevaar om tot armoede te vervallen. Een gedeelte van de bevolking van alle lidstaten gaat gebukt onder uitsluiting en achterstelling en heeft dikwijls maar in beperkte mate toegang tot basisvoorzieningen. Voorts zijn er aanwijzingen die erop duiden dat diepe armoede steeds ernstiger vormen aanneemt en dat het aantal mensen dat in absolute armoede verkeert is toegenomen. Deze situatie is duidelijk in tegenspraak met de belangrijkste gemeenschappelijke waarden van de Europese Unie en moet met doortastende en overtuigende maatregelen bestreden worden. De open coördinatiemethode (OCM) voor sociale bescherming en sociale integratie – waartoe de Europese Raad van Lissabon de eerste aanzet heeft gegeven – is een belangrijk hulpmiddel gebleken waarmee op EU-niveau aan de lidstaten advies en ondersteuning kan worden geboden bij hun streven naar een grotere sociale cohesie in Europa. Gezamenlijke verantwoordelijkheid en de inzet van de relevante actoren zijn echter een cruciale voorwaarde om deze methode effectief te kunnen toepassen. In haar sociale agenda voor 2005-2010 heeft de Commissie daarom een voorstel aangekondigd om 2010 uit te roepen tot het Europees Jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting. Het Europees Jaar zal de activiteiten in het kader van de open coördinatiemethode aanvullen en zal bijdragen tot het versterken van de politieke bereidheid van de EU en haar lidstaten om doortastend op te treden bij de uitbanning van armoede en de bestrijding van sociale uitsluiting
Vlaanderen krijgt nog niet de helft van federaal politiegeld
Jaarlijks gaat er bijna 900 miljoen euro van de federale overheid naar de politiezones in België. Amper 47 % daarvan gaat naar Vlaanderen. De Vlamingen zij daarentegen wel goed voor 67 % van de opbrengst van verkeersboetes. Dat blijkt uit een studie van N-VA-Kamerlid Ben Weyts.
Om de zoveel jaar steekt er wel een communautaire rel de kop op over de onrechtvaardige verdeling van het Verkeersveiligheidsfonds. De analyse van de N-VA-volksvertegenwoordiger bewijst dat nog steeds maar 57,8 % van dat fonds naar Vlaanderen vloeit. Uit de recentste cijfers die Weyts opvroeg bij minister van Financiën Reynders blijkt daarentegen dat ongeveer 67 % van de verkeersboetes werden betaald door Vlamingen. De inkomsten uit de boetes blijken in 2009 opgelopen tot 342 miljoen. Naast de 67% uit Vlaanderen, wordt 21% van de boetes in Wallonië en 12% in het Brussels gewest geïnd.
Als je de bijdragen via de verkeersboetes vergelijkt met de return via het Verkeersveiligheidsfonds, komt Vlaanderen er dus bekaaid af. Nochtans beloofde de huidige regering beterschap. Het Verkeersveiligheidsfonds zou voortaan rechtvaardiger verdeeld worden door een deel ervan toe te kennen op basis van de inspanningen die er werden geleverd op het vlak van verkeersveiligheid. Zo geschiedde. Echter, het ?rechtvaardige deel? blijkt in concreto te gaan over welgeteld 1,4 % of zowat 1,5 miljoen euro van het gehele fonds? Nog erger
?Op zich al schandelijk?, zegt Weyts, ?maar de realiteit is zo mogelijk nog erger?. De N-VA?er ontleedde van naaldje tot draadje de federale financiering van de politie in ons land. Blijkt dat via niet minder dan 15 Koninklijke en Ministeriële besluiten federaal geld wordt doorgesluisd naar de politiezones. ?Het gaat om honderden bladzijden regelgeving. Door de bomen ziet niemand nog het bos. En dat is waarschijnlijk ook de bedoeling?, zegt Weyts.
De volksvertegenwoordiger komt voor 2009 uit op een totaal van 881 miljoen euro. Weyts ging ook de verdeling per gewest na. De resultaten zijn op z?n minst verbazend te noemen: Vlaanderen krijgt in totaal maar 47 % van de federale gelden. Wallonië en het Brussels gewest zijn goed voor respectievelijk 36 en 16 %.
?Iedereen staart zich blind op het Verkeersveiligheidsfonds, maar dat is maar het topje van de ijsberg. Het Verkeersveilgheidsfonds verdeelt 88 miljoen euro en geeft 57,8 % aan Vlaanderen. De totale financieringsstroom gaat over bijna 900 miljoen, meer dan het tienvoudige van het Verkeersveiligheidsfonds. En daar is de verdeelsleutel met 47 % nog veel nadeliger voor de Vlamingen?, concludeert Weyts. Vlaming 3 keer gestraft
Door de onderfinanciering vanuit de federale overheid moeten de Vlaamse gemeenten volgens Weyts een veel grotere bijdrage leveren aan de politiezones dan de Waalse en Brusselse gemeenten doen. Uit een Dexia-studie blijkt dat het geld van de Vlaamse politiezones voor 63 % uit de gemeentekassen komt, in Wallonië is dat maar 53 %. ?Zo wordt de Vlaamse belastingbetaler dus drie keer gestraft. Één keer via de boetes die voor 67 % door Vlamingen betaald worden. Een tweede keer doordat de Vlamingen maar 47 % van de politiedotatie krijgen en een derde keer doordat de gemeentekas meer geld moet doorsluizen naar de politie dan in Wallonië?, zegt Weyts. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, berekende Weyts ook nog eens dat Wallonië per hoofd van de bevolking 17% agenten meer heeft dan Vlaanderen. ?Dat zal dan wel door de grote onveiligheid in de Ardennen zijn en de hoge criminaliteitsgraad bij de everzwijnen?, stelt Weyts cynisch.
?Vlaanderen betaalt 67 % en krijgt maar 47 % terug. Waarom zouden we dat nog blijven dulden? Diegenen die de grootste inspanningen doen voor verkeersveiligheid, krijgt het minste geld van de federale regering. Diegenen die het minste doen, krijgen het meeste geld. Probeer eens aan uw kinderen uit te leggen dat diegene die het slechtste schoolrapport heeft de grootste beloning krijgt?, besluit het Beersels parlementslid. ?Maar er is beterschap op komst. De service Public de Wallonie deelde verleden week triomfantelijk mee dat er tegen eind dit jaar maarliefst 8 flitscamera?s aan het werk zullen zijn in het Waals gewest. Nu staan er 4, waarvan er een pas flitst bij een snelheid boven 155 km/u. In Vlaanderen staan er een 1.200-tal flitspalen...?
voorzitter conservator en bezieler van het erfgoedhuis Kortenberg
Adviseur -historicus van de gidsenbond Dijleland.
Tijden veranderen zo ook ons omgaan met de dood.
Sterven is volgens Van Gennep een ‘rite de passage’. Men gaat van zijn naar niet-zijn over. Dat gaat gepaard met heel wat rituelen. Sterven roept de problematiek op van de doodsoorzaken. Dit waren in de 19de eeuw eerder epidemies Op het einde van de 20ste eeuw waren de belangrijkste doodsoorzaken hart- en vaatziekten, kanker, auto-ongevallen en zelfdoding. Wanneer er iemand op sterven lag ging men de pastoor roepen. De pastoor diende het H. Oliesel toe en bracht de H. Teerspijs. Hij ging te voet in wit koorkleed met stool en zwarte rok naar het sterfhuis met de koster en de misdienaar.
Wanneer iemand in de jaren ’50 thuis gestorven was, hield men een spiegeltje voor de mond van de overledene, om te zien of hij niet meer ademde en wel degelijk dood was.
De doodsklok luidde volgens het kerkelijk recht op het moment van het sterven, na de dood en bij de uitvaart. Het klokkengelui bepaalde wie gestorven was.
Dit en nog veel meer zal het onderwerp zijn waar Dr. Vannoppen ons zal over vertellen. op Vrijdagavond 26 MAART 2010 in zaal ONS HUIS Servranckxplein Sint Stevens Woluwe
een boeiende uiteenzetting over een ernstig onderwerp.
Op zondag 28 februari organiseert N-VA Zemst zijn pannenkoekennamiddag. Iedereen is welkom in Zaal In de Prins, Victor Servranckxstraat 5 in Elewijt-Zemst De zaal ligt vlakbij de kerk. Voor meer informatie kan je bij Dirk Van Roey terecht via e-mail familie.vanroey@telenet.be
Ik ben Piessens Alfons
Ik ben een man en woon in Sint-Stevens-Woluwe /Zaventem (Vlaanderen dus) en mijn beroep is Verpleegkundige.
Ik ben geboren op 12/07/1962 en ben nu dus 47 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Politiek, lezen,computeren,fotografie,modeltreintjes en m'n huisgezin.
-Ik ben aktief in het UZ BRUSSEL te Jette als verpleegkundige.op de eenheid diabetologie-endocrinologie
Ik ben Piessens Alfons
