Foto
Blog als favoriet !

O jerum jerum jerum…

Mijn memoires

(2006, 206 p., 17,95 €)

Te bestellen via mail:

kvansteenbrugge@gmail.com

(geen verzendkosten)

Mijn nieuwste boek (Uit het schuim van de zee, 2011) behandelt de hele Griekse mythologie in 136 verhalen (408 pag.) en 18 originele tekeningen. Het is nu reeds aan zijn derde druk toe. Het boek is te bestellen via mail (kvansteenbrugge@gmail.com). Betaling na ontvangst (18,95 euro). Bij bestellingen vóór 1 mei dienen geen verzendkosten betaald te worden. 
Foto

Voor véél meer interessante verhalen: www.bloggen.be/kris

Voor talloze verhalen uit de Griekse mythologie:
www.bloggen.be/dzeus

Het toneelstuk "DE TWISTAPPEL" is een dolle klucht die gaat over de oorsprong van de Trojaanse oorlog. Voor inlichtingen: www.bloggen.be/kris/archief.php?ID=855455  of mail kris.vansteenbrugge@skynet.be .

Inhoud blog
  • Vandaag in 't Nieuwsblad
  • Vondelingen
  • Hashimoto.
  • Staken voor koopkracht.
  • Iljo Keisse.
  • Vermeersch
  • Geen standaardtaal.
  • Q-ratio
  • 2019: wensen en illusies.
  • Politieperikelen.
  • Jozefientje.
  • Over quizzen, mondharpen en trompetviolen.
  • Aspirine
  • Panacee en placebo.
  • De nieuwe krant.
  • Optimalisatie.
  • Het (laatste) Laatste Nieuws: est modus in rebus...
  • Het loopt de spuigaten uit.
  • Toen waren ze met negen.
  • Verkiezingen deel 4: samen één.
  • Verkiezingen deel 3: Verantwoord Vlaams
  • Verkiezingen deel 2: Amandine.
  • Gemeenteraadsverkiezing 2018 (deel 1).
  • Emeriti 2018
  • Vakantieuitstap naar de Gironde.
  • Kallie
  • Gentse Fieste, Rik De Saedeleer en de veiligheidsgordel.
  • Picasso
  • Kunst en filosofie.
  • Over penissen en zo...
  • Dietjes en datjes en Buffalo's.
  • Pasen
  • Kostschool: nostalgie.
  • Twee maten en evenveel gewichten.
  • De drie dilemma's.
  • De laatste loodjes ( V )
  • Deus ex machina ( I V )
  • Verder zoeken op Campo Santo ( I I I )
  • Een berg Gentse geschiedenis ( I I )
  • Jean Paul Van Bendegem ( I )
  • Oef!...
  • Griekse Mythologie.
  • Taart
  • NIET ONBELANGRIJK INTERMEZZO
  • Nieuwjaarsgedicht 2018
  • Ingezonden stukjes.
  • ARBA
  • Rafaël Liefooghe
  • De ast van Streuvels
  • Vier miljoen lezers.
  • De trommel van Bárány (1).
  • De Platteberg
  • Iedereen UGent
  • Over de zwangere man e.a. (brief aan Firmin).
  • HLN 21/9
  • Texel
  • Vaarwel Daantje.
  • O. VTDW slaat wild om zich heen.
  • Brief aan Jan (over Van Togenbirger)
  • De Pruymelaer
  • De neuker
  • Martjes barkruk
  • De pictaiku: een immens succes.
  • Terug naar Elsegem (3)
  • Terug naar Elsegem (2)
  • Terug naar Elsegem (1)
  • Weest nu allen welbedankt
  • Jaloezie
  • Op den drempel
  • Het jaar van de hoop
  • Mini-enquête
  • Dexters, Trump en Zwarte Piet.
  • Hotverdomme.
  • In de voetsporen van Daudet (7)
  • In de voetsporen van Daudet (6)
  • In de voetsporen van Daudet (5)
  • In de voetsporen van Daudet (4).
  • In de voetsporen van Daudet (3).
  • In de voetsporen van Daudet (2).
  • In de voetsporen van Daudet (1)
  • Katertjes.
  • Een zekere Dupont.
  • Brons, zilver, goud.
  • Evano Cuyck.
  • Curd Jürgens.
  • Hoe komt hij erbij?
  • Een weerzien in Gent.
  • Het laatste HLN.
  • Anti-rimpel crème.
  • Hoofdplaat, IJzendijke en Truzement
  • Paraskevidekatriafobie (bis)
  • Koudwatervrees.
  • Over twintig jaar geleden...
  • De manier waarop...
  • Methylfenidaat
  • Een moedig man is heengegaan.
  • Meldonium
  • Vier meesterwerken
  • De wens van 't jaar (2016).
  • Sinistromanie en zwanzerij
  • Brenda
  • Shana
  • Een gelukkige ontknoping (Kunstroof, finale)
  • Brief aan Raymond Creus
  • Een helder betoog
  • Sigarenrook en parfum
  • Hoe is 't?
  • Nog drié boeken !
  • Kiezelsteentjes
  • Rugpijn, dementie en Tradonal
  • Over Poëzie en het perpetuum mobile
  • Een halve eeuw geleden... (over de lichting '65)
  • Jotithooftiaanse neoromantiek
  • De baas van de vakbond.
  • Moeilijk en onmogelijk (Kunstroof, deel 15)
  • Noël De Stoop
  • Spreekverbod (Kunstroof, deel 14)
  • Urbain, Eugène en de witte producten.
  • De Gentse nachtzwaluw (Kunstroof, deel 13)
  • Poëzieprijs Jotie T'Hooft.
  • De tweede brief ontleed (Kunstroof, deel 12)
  • En daar is van Togenbirger weer...
  • Expertiseverslag (Kunstroof, deel 11)
  • De taart: toch deelbaar door vijf?
  • De tweede brief (Kunstroof, deel 10)
  • Mon guide Stéphanie.
  • Neerbrechtegem (Kunstroof, deel 9)
  • Toen waren ze nog met zeven...
  • Het geheim (Kunstroof, deel 8)
  • Dik tegen mijn goesting
  • Marie Leonie Vancrayenest (Kunstroof, deel 7).
  • Twee lichtingen
  • Reactie uit Friesland (kunstroof, deel 6)
  • Van loezenknijpers en billenknijpers
  • De mysterieuze roof van de rechtvaardige rechters (kunstroof, deel 5)
  • Lucien Beel
  • De brief van Apollo (kunstroof, deel 4)
  • Tineke van Telenet.
  • Napoleon Destanberg (kunstroof, deel 3)
  • Dokter Odilon Debakker
  • Spyckerelle
  • Napoleon Destanberg (kunstroof, deel 2)
  • West-Vlaamse studenten.
  • Kunstroof (deel 1)
  • Oudejaarswens.
  • Een rouwjaar gaat ter ziele.
  • Gezwam over lapsus calami.
  • Werenfried over discriminatie.
  • Van Elie Bradt tot Edgard Hoebeke.
  • Irrationeel.
  • Ik weet het niet.
  • Brief aan Fernand (met foto's).
  • Een soepverhaal.
  • Gallicië (deel 2).
  • Gallicië (deel 1).
  • Grillig slaat het noodlot toe.
  • Voetbal in de Langestraat anno 1962.
  • Zwarte Piet: een levensgroot probleem
  • Paus Franciscus.
  • Olalla.
  • PolitieK met grote K (brief aan Jan)
  • Cursiefjeswedstrijd.
  • Weer een dagje Gent.
  • Over Omsk (brief aan J.Bauwens).
  • Vergiffenis.
  • Origineel protest?
  • De Visser-Neerlandia prijs.
  • Een kunstpaus is niet meer.
  • Stromae.
  • Willy Weldoener en prins Laurent
  • In memoriam: Luc Termote
  • De krant van Firmin.
  • Midén agan
  • Koffie
  • Over kopspringers en appeltrekkers.
  • Sinterklaas spreekt.
  • Laurence De Ghellinck, etcetera.
  • Het zestiende lustrum.
  • En daghee.
  • Wilfried Martens.
  • De preventieve aanpak.
  • Twee razend hete media-items (voor Andrea).
  • De reis naar Portugal.
  • Terug uit vakantie.
  • Het Kazerneplein.
  • De laterale arabesk.
  • Europa
  • Delphine
  • Nieuws...
  • De driehoek, deel 6 (einde).
  • De driehoek, deel 5: Bermudadriehoek.
  • Een appeltje tegen de dorst.
  • De driehoek, deel 4: de Orde van de Halve Maan.
  • Paasbeschouwingen 2013.
  • Het paasweekend 2013.
  • De driehoek, deel 3: doorbomen...
  • De driehoek, deel 2: basis x h/2.
  • De driehoek, deel 1: Boris.
  • Quiz.
  • Onze rechtsstaat.
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    ZEVERARIJ

    FLAUW EN PUBERAAL, MAAR GOED BEDOELD: dit soort verhaaltjes vindt u bij de vleet ('n 200-tal) op www.bloggen.be/kris .......... PICTAIKU'S (de allernieuwste kunstvorm) vindt u op www.bloggen.be/pictaiku
    15-03-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vandaag in 't Nieuwsblad

    In de krant van heden (Het Nieuwsblad) trekken niet minder dan vier artikelen mijn bijzondere aandacht.

     

    Het eerste is een portret van onze pas overleden gewezen aartsbisschop, kardinaal Danneels. Rik Torfs noemt Godfried Danneels een godsgeschenk en een bruggenbouwer tussen Rome en de provincie. Hij was een gewaardeerd en wijs man, die de kerk in het midden trachtte te houden, die de kool en de geit trachtte te sparen. Maar juist die goede eigenschap werd hem op ’t einde van zijn leven kwalijk genomen en wel in de zaak van de pedofiele bisschop Vangheluwe. Toen hem in een TV-programma gevraagd werd hoe hijzelf zou reageren mocht zijn kind sexueel misbruikt zijn, antwoordde hij: “De enige taal om erover te spreken is de stilte”. Val nu omver! In 2010 kwam Danneels in nauwe schoentjes toen bleek dat hij al jaren op de hoogte was van kindermisbruik in de Kerk, maar de strafbare feiten toedekte. Doofpotoperatie? Geen sprake van, zegt mijn raadsman, Godfried was niet op de hoogte van het kindermisbruik, Godfried wist nergens van, Godfried kwam immers van Kanegem! Hoezo, Godfried kwam van Kanegem? Lees maar wat wikipedia ons daarover leert:

    "Ik kom van Kanegem en ik weet van niets." Men gebruikt deze zin om te zeggen dat iemand van niets weet. De volkswijsheid komt van Jan Vleminck, een konijnenhandelaar uit Tielt, die in 1402 in Kanegem een hevige storm moest trotseren. Hij was zo vermoeid dat hij zelfs spoken in het bos zag. Uiteindelijk viel hij in slaap. Diezelfde nacht werd er in Kanegem een pastoor vermoord. ‘s Morgens werd Vleminck met een bebloed mes in zijn zak gevonden. Hij werd daarop beschuldigd van moord op de pastoor. Maar hij antwoordde op de beschuldigingen dat hij van niets wist, omdat hij van Kanegem kwam. Hij bedoelde daarmee dat Kanegem de laatste gemeente was die hij gepasseerd was. Uiteindelijk werd Jan Vleminck ter dood veroordeeld maar bleef zijn onschuld uitroepen. Net voor zijn executie zei hij nogmaals dat hij van Kanegem was.

    Kardinaal Godfried Danneels was inderdaad geboren en getogen in het klein West-Vlaams dorp Kanegem, nu een deelgemeente van Tielt. En als ik u vertel, beste lezer, dat de persoon die verkozen werd tot grootste West-Vlaming van de 20e eeuw een geboren en getogen Kanegemnaar is… Wie denkt u? Danneels? Bijlange niet. Godfried is gestrand op de tweede plaats, heeft de duimen moeten leggen voor Briek Schotte, ijzeren Briek, de laatste der flandriens, die zijn standbeeld heeft op het dorpsplein van Kanegem.

     

    Het tweede artikel gaat over de onverkwikkelijke zaak van de neurochirurg die haar veertienjarige dochter om het leven heeft gebracht. En ook een beetje over advokaat Jef Vermassen, die de daderes zal verdedigen. Hij heeft aangekondigd dat hij zo min mogelijk zal vertellen over de feiten zelf omdat daar “op enkele details na geen enkele discussie over bestaat”, maar dat hij zal peilen naar hoe het zover is kunnen komen. Een andere strategie dus dan bij de parachutemoord van enkele jaren geleden - toen was Jef de verdediger van het slachtoffer. Tijdens zijn pleidooi beschreef hij toen tot in de griezeligste details hoe de (vermoedelijke!) daderes de touwen van de parachute, en meteen ook de levensdraad van het slachtoffer had doorgeknipt. Iemand die er met de neus bovenop had gestaan zou het niet nauwkeuriger kunnen beschrijven hebben. De toehoorders, ook de juryleden, huiverden. De (vermoedelijke) daderes werd dan ook zwaar gestraft. Tijdens het proces van de neurochirurg zal meester Vermassen, zoals gezegd, de hier toegepaste “techniek” niet uit de doeken doen. Het zou immers geen zoden aan de dijk brengen. We gaan voor de vrijspraak!

     

    Het derde artikel is ronduit verontrustend. De titel ervan luidt: “Géén genade voor de bedrijfswagen”. De Groenen willen de bedrijfswagens, met tankkaart, afschaffen. En dat nét nu er mij één beloofd was. Ik had al uitstapjes gepland voor de komende zomer: Luxemburg, Amsterdam, of misschien de streek van de Moezel. Niet verder, want het was allerminst mijn bedoeling misbruik te maken. Helaas…

     

    Hartverwarmend is het vierde artikel. Op de speelplaats van de Gemengde Basisschool in Peizegem heeft een elfjarige jongen een schoolvriendje van de verstikkingsdood gered met het Heimlich maneuver. Het vriendje had een wortel ingeslikt en die was in het verkeerde keelgat geschoten. Waar de jongen het maneuver geleerd had? Vorige week tijdens de recentste aflevering van de TV-serie Baywatch! Ik ben zelf ook een enthousiaste kijker van die serie geweest, maar dat was toen Pamela Anderson erin meespeelde. Ik schaam mij diep.

     

     

    15-03-2019 om 00:00 geschreven door kris vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-03-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vondelingen

    Gisteren werd in Antwerpen, in de inkomhal van een flatgebouw, een pasgeboren jongetje gevonden, in een papieren zak met een dekentje errond. Het kind was te vondeling gelegd. Het te vondeling leggen van pasgeborenen is “van alle tijden”. Reken maar!

    Eén van de roemrijkste maar ook meest dramatische helden uit de Griekse mythologie, Oidipous (van het Oidipouscomplex!), was een vondeling, of toch “zo goed als”. Ziehier hoe de vork in de steel zit. Koning Laios van Thebe wilde kinderloos blijven omdat het orakel voorspeld had dat indien zijn vrouw een zoon zou baren, deze zijn vader zou vermoorden. Toen zijn echtgenote Iokaste dan toch zwanger werd en het leven schonk aan een zoon wilde Laios zich van het kind ontdoen. Hij gaf één van zijn herders de opdracht het kind te knevelen en het in een bos te leggen, ten prooi aan de wilde dieren. Maar de herder kon dit niet over zijn hart krijgen, hij trok het bos in met het kind en overhandigde het daar aan een andere herder die in dienst was van de koning van Korinthe. Deze laatste was kinderloos… en zo kwam het dat Oidipous opgroeide aan het koninklijk hof van Korinthe. Over zijn roemrijk en dramatisch leven kunt u verder lezen in mijn boek “De Griekse mythologie in 136 verhalen” dat rond het eind van de maand klaar zal zijn en dat in feite de vierde en licht herwerkte uitgave is van het boek “Uit het schuim van de zee” dat het licht zag in 2011.

    In het boek kunt u ook het verhaal vinden van een tweeling die te vondeling werd gelegd. Hun namen? Amphion en Zethos. Hun moeder was een Thebaanse prinses. Hun vader? Niemand minder dan de oppergod Zeus...

    Ontroerend is het verhaal van een andere vondeling, Ion (naar wie de “Ionische zee is genoemd”). En… met een happy end. Hier volgt de onverkorte versie uit het boek:

    Eén van de dochters van de Atheense koning Erechtheus was Kreousa. Ze werd zwanger gemaakt door Apollo. Dit geschiedde in een grot, aan de noordelijke flank van de Akropolisrots, niet ver van haar vaders paleis. In deze gezegende toestand werd ze door Apollo aan haar lot overgelaten. Ze hield haar zwangerschap voor iedereen verborgen en toen haar tijd gekomen was baarde zij een zoon. Ze legde het kind in een mandje, in geborduurde luiers, samen met een kostbare halsketting en een krans van olijven. Met pijn in het hart liet ze het kind achter in genoemde grot: ze wilde te allen prijze vermijden dat haar misstap de koning ter ore zou komen. Ze hoopte dat Apollo wel zorg zou dragen voor zijn zoon. Hetgeen ook geschiedde: Apollo zond zijn halfbroer, de god Hermes, naar de grot om het kind te halen en het naar zijn tempel in Delphi te brengen. Hermes zette het kind in het mandje neer op de drempel vóór de tempel, waar de tempelpriesteres het vond, het als een moeder verzorgde en inwijdde in de tempelgeheimen. Alzo groeide het op tot een rijzige knaap, die Apollo’s tempeldienaar werd in Delphi.

    Kreousa was ondertussen gehuwd met Xouthos, een uit Thessalië verbannen koning. Hun huwelijk bleef echter kinderloos. Om de oorzaak daarvan te kennen gingen zij het orakel van Delphi raadplegen. Onderweg ging Xouthos eerst nog te rade bij het orakel van Trophonios in Levadia. Het antwoord van dit orakel luidde: gij zult niet zonder zoon huiswaarts keren! Deze uitspraak verheugde Xouthos zeer. Kreousa echter voelde zich door angst bevangen, nu ze weldra vóór het altaar van “haar” god zou komen te staan. Bij hun aankomst in Delphi werden ze door de tempeldienaar verwelkomd. Toen deze de reden van hun komst vernam was hij getroffen door de emotie en het verdriet van Kreousa en de jongeman voelde plots behoefte om zelf zijn hart uit te storten. Evenzeer als u naar een kind verlangt, zo sprak hij, verlang ik ernaar mijn ouders te kennen. Het kind dat Apollo jaren geleden bij haar verwekt had, zou nu ongeveer even oud zijn als deze knaap, dacht Kreousa. Niettemin vermoedde zij niet in het minst dat ze oog in oog stond met haar bloedeigen zoon. Na al die jaren immers was ze ervan overtuigd geraakt dat haar kind niet meer leefde, dat wilde dieren het wel zouden verslonden hebben…

    Ondertussen had Xouthos het orakel geraadpleegd; hij kwam de tempel al uit. De jonge tempeldienaar ging naar hem toe. Doch ziet: Xouthos strekte zijn armen uit naar de jongeling, drukte hem krachtig tegen de borst en stamelde, tot tranen toe bewogen: mijn zoon, mijn zoon. Niet begrijpend trachtte de knaap zich uit de omarming los te maken. Ziehier, sprak Xouthos, wat het orakel mij geopenbaard heeft: ga de tempel uit en de jongeman die u zal tegemoet komen is uw zoon. En verder sprak Xouthos nog: laat je door mij omarmen mijn zoon, want jij bent mij tegemoet gekomen en daarom noem ik jou Ion, dat is “hij die komt”. Terwijl de jongeling zich nu gewillig liet omhelzen, keek Kreousa verbaasd en achterdochtig toe. Niet zíj doch haar echtgenoot had een kind teruggevonden. Hoe was dat te verklaren? Was deze Ion misschien de vrucht van Xouthos met een andere vrouw? Hoe kon het anders? En haar echtgenoot had daar met haar nooit met één woord over gerept! Valselijk had hij haar meegenomen naar Delphi om alzo dit kind officieel tot zijn zoon en erfgenaam te kunnen maken…

    Xouthos wist met zijn vreugde geen blijf, nu hij een zoon gevonden had. Terwijl hij voorbereidingen trof om die heuglijke gebeurtenis te vieren, broedde Kreousa snode plannen: ze zou de knaap uit de weg ruimen! Xouthos liet een grote feesttent oprichten en nodigde alle inwoners van Delphi uit op een feest ter ere van Ion. Eén van de dienaars, die evenwel met Kreousa samenspande, werd aangesteld om de wijn in de bekers te schenken. Niemand had gezien dat hij in de beker die voor Ion bestemd was, een snel dodend gif had gedaan. Toen de jongeling de beker aan de lippen bracht, klonk plotseling een vloek door de zaal. Ion wist dat dit een slecht voorteken was. Daarom goot hij de beker, die hij zopas had willen leegdrinken, uit op de grond, en hij nodigde de omstanders uit te doen zoals hij. Een dozijn duiven kwamen de tent binnengevlogen en dronken van de wijn op de grond. Tot ontsteltenis van allen die toekeken, ging de duif die van Ions wijn had gedronken plots aan ’t wankelen en bleef weldra morsdood liggen. Het was duidelijk dat iemand de gevierde had willen vergiftigen. De wijnschenker werd erbij gehaald en deze verklaarde dat hij in opdracht van Kreousa had gehandeld.

    - Ter dood met haar, stenigt haar! Zo riep Ion en zo riep de verontwaardigde menigte.

    - Ja, doodt mij maar, maar doet het dan vóór het aanschijn van de god, schreeuwde Kreousa, terwijl ze in de richting van Apollo’s tempel vluchtte. Stellig hoopte zij dat de god, die haar eens had bemind, nu haar leven zou redden…

    Toen Kreousa, achtervolgd door Ion en de anderen, vóór de tempel kwam, trad de tempelpriesteres naar buiten met in haar armen een mandje. Zij sprak:

    - Ion, wat gij doen wilt is onrecht. Zie dit mandje! Zij die gij ter dood wilt brengen is uw moeder. In dit mandje heeft zij u achtergelaten en zo werd gij door de god Hermes bij mij gebracht. Ik heb u opgevoed en het mandje zorgvuldig voor u verborgen gehouden.

    - Hoe kan ik weten dat gij de waarheid spreekt? Voor het eerst durfde Ion aan de woorden van de profetes te twijfelen.

    Kreousa die het mandje herkende riep:

    - Maak het mandje open en zie de dingen die ik er heb ingelegd: zelfgeborduurde luiers met slangenmotieven en met de kop van Medusa, een kostbare halsketting, een krans van olijven… Apollo is je vader!

    Ion kon nu niet meer twijfelen: Kreousa was zijn moeder, Xouthos was zijn stiefvader en Apollo zelf, de god die hij al die jaren trouw had gediend, niemand minder dan  Apollo, was zijn échte vader!

    Met zijn vrouw en zijn stiefzoon keerde Xouthos verzoend naar Athene terug. De tocht naar het orakel van Delphi kende dus tóch een gelukkig einde. Wat had de god dit alles goed beredderd!

    06-03-2019 om 00:00 geschreven door kris vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hashimoto.

    - Afgezien van mijn maagbreuk, mijn hartklepletsel, mijn heupartrose en mijn hoge bloeddruk, gaat het zeer goed met mij.

    Dat was het antwoord van Romain op mijn vraag hoe het gesteld was met zijn gezondheid. Hij zei het in alle ernst en er was geen spoor van ironie in zijn stem. Romain is wat men noemt een “droogkomiek”, iemand die komische dingen vertelt zonder uit de gewone spreektoon te vallen. In tegenstelling tot de overgrote meerderheid van de moppenvertellers die steeds zelf het hardst lachen om hun zelfvertelde mop: als de pointe van het verhaal komt schateren ze het uit, zodat de toehoorder precies weet wanneer hij zelf óók hoort te lachen. Niet zó met Romain dus. Maar toen ik daarna informeerde naar de gezondheidstoestand van zijn vrouw leek hij wel héél oprecht. Ik zag het aan het trillen van zijn onderlip:

    - Andrea heeft de ziekte van Hiroshima en daar is niets tegen te doen, zeggen de dokters.

    Hij keek mij aan met een straaltje hoop, denk ik. De hoop dat ik zou zeggen dat het wel niet zo’n vaart zal lopen met die ziekte van Hiroshima, in de wetenschap dat ik vele jaren geleden het diploma behaald heb van – houd u vast! – doctor in de genees-, heel- en verloskunde. Bitter was de teleurstelling toen ik bekende nog nooit van die ziekte gehoord te hebben. Een ziekte die pas ontdekt was? een bloedziekte? een soort leukemie? een laattijdig gevolg van de bom? Als doctor in de je-weet-wel hoorde ik dat desalniettemin te weten.

    - Nooit van gehoord? zei Romain en ik had het gevoel dat hij op dat ogenblik twijfelde aan mijn diploma van doctor in de je-weet-wel.

    - Ben je wel zeker van die naam? vroeg ik.

    - Natuurlijk. Mijn dokter heeft het opgeschreven op een briefje en dat briefje zit in mijn portefeuille.

    Hij diepte het briefje op uit zijn portefeuille. Hij probeerde te lezen wat er op het briefje stond maar onverrichter zake overhandigde hij het tenslotte aan mij:

    - Lees jij het maar. Ik heb mijn bril niet bij en… ’t is doktersgeschrift.

    Het handschrift van zijn dokter bleek erg mee te vallen. Er stond één enkel woord op het briefje: Hashimoto.

    - Hashimoto, las ik.

    - Ja, iets in die zin, zei Romain. Zie je wel!

    - Maar “de ziekte van Hashimoto” daar heb ik wél reeds van gehoord.

    ’t Is waar. We hadden het geleerd in de les en we moesten het kennen voor ’t examen. Maar vraag mij niet waar die les toen gegeven werd en wie toen de prof was. Wel herinner ik mij dat Yvan Coessens die dag naast mij zat, aan mijn linker kant – een mens herinnert zich soms niets ter zake doende dingen, terwijl de essentie vergeten geraakt en… wat is het geheugen toch een onpeilbaar iets! In mijn artsenpraktijk heeft Hashimoto nimmer mijn pad gekruist en als ik eerlijk was geweest had ik tegen Romain moeten zeggen dat ik de verste verte niet meer wist wat de ziekte inhield. Maar ik zei:

    - Tja, maak je maar niet al té ongerust. Het zou best nog kunnen meevallen. De ziekte uit zich nogal onder verschillende vormen. Ik zal het nog eens opzoeken en dan vertel ik je daar morgen méér over.

    Ik was blij dat hij daar nu niet verder op inging en dat de droogkomiek in hem weer naar boven kwam. Hij vroeg:

    - Zou die Hashi…dinges familie zijn van Matsuoka?

    Ik wist wie Romain bedoelde. Niet de Matsuoka, die Japans minister van buitenlandse zaken was tijdens de tweede wereldoorlog. Maar wel het titelpersonage uit het stripverhaal van Marc Sleen ,“Het geheim van Matsuoka”. Romain en ik waren in onze kinderjaren verslingerd op de stripverhalen van Marc Sleen…

    - Ik denk dat het een aangetrouwde achterneef is, zei ik.

    Ik heb het opgezocht. Het gaat om een chronische ontsteking van de schildklier, wellicht een auto-immuunziekte. De symptomen zijn velerlei en pijn is er niet bij. De ziekte blijkt inderdaad ongeneeslijk, doch goed te behandelen. Vergelijk het met hooikoorts, bijvoorbeeld. Ik heb Romain en Andrea kunnen geruststellen, in zoverre dat ze beiden nu weer onbezorgd door het leven gaan. En dát is voor mij de grootste beloning.

    Mocht u, beste lezer, een vriend of een vriendin hebben of een familielid die behept is met de ziekte van Hashimoto en niet weet wat ertegen te doen: ik hou mij sterk aanbevolen.  Hij make een afspraak en hij brenge wat cash-geld mee (270 euro, in ‘t zwart). Voor vrouwelijke patiënten bestaat, in bepaalde gevallen, de mogelijkheid van betaling in natura. Voor wie over internet beschikt is het misschien wel zo makkelijk om het zelf op te zoeken met google. Klik hier dan simpelweg op  www.cyberpoli.nl/schildklier/faq/1100. Daar heb ik overigens zelf mijn kennis gehaald.


    27-02-2019 om 11:54 geschreven door kris vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Staken voor koopkracht.

    Hou op, lieve lezer, met mij te bestoken met mail. Sedert mijn laatste verhaal (Iljo Keisse d.d. 31 januari l.l.) zit mijn mailbox iedere dag propvol. Het heeft te maken met de simpele voetnota die ik er argeloos, en in een bui van oeverloos enthousiasme, heb aan toegevoegd. En waarin ik mijn lezers deelgenoot heb gemaakt van het feit dat ik wellicht een dienstwagen krijg waar ik, helemaal conform de wet, recht op heb. Uit hoofde van mijn job als redacteur van de regionale krant! Iedereen lijkt wel te willen weten hoe ik dat voor elkaar gekregen heb: ik moet wel een financieel-fiscaal genie zijn! Er zijn er die de gelegenheid te baat nemen om vragen te stellen over onderwerpen die zich in dezelfde sfeer bevinden… Hoe kan men, op volkomen wettelijke wijze, het betalen van erfenisrechten vermijden (men verwijst naar Albert Frère)? Hoe krijgt men het voor elkaar dat, op volkomen wettelijke wijze, aan ontduiking van één miljoen euro belastingsgeld geen gevolg wordt gegeven (men verwijst naar Karel De Gucht)? Verwacht geen persoonlijk antwoord op uw mail - het zou ál te veel van mijn kostbare tijd vergen - maar wel zal ik bij deze het antwoord geven op uw brandende vragen.

    ! ! !

    ¿Que pasa? Mijn engelbewaarder tikt mij op de schouder: op heden is er algemene stakingsdag. Weet mijn engelbewaarder wel dat ik tégen staken ben? Omdat ik het zo’n materialistisch gedoe vind: altijd gaat het om eisen voor meer loon, meer geld, altijd maar geld… Maar… bij deze staking gaat het niet om geld! Om koopkracht! Ha, dat zint mij wel: KOOPKRACHT. Voor koopkracht staak ik mee. Ik hou nu stante pede op met dit geschrijf en ik vertrek naar Gent voor een bescheiden city-trip met mijn geliefde, en we nemen het er eens goed van en dan komen we vanavond thuis met een splinternieuwe jurk, een dito paar schoentjes (misschien wel van Christian Louboutin), en een even dito handtas (misschien wel van Delvaux). ’t Is immers maar één keer in ’t jaar Valentijn en dat is morgen.

    En gij, beste lezer? Gij kunt ernaar fluiten, naar uw  fiscale vrijstelling door procedurefouten of verjaring en naar uw dienstwagen. En à propos, nu ik toch staak, laten we het dan meteen ook maar doen voor het milieu. Uit sympathie met Anuna en met al die dappere stakende schoolgaande kindjes.




    13-02-2019 om 16:13 geschreven door kris vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Iljo Keisse.

    Een zwaar geval van gordelcriminaliteit (*) haalt dezer dagen de media. Iljo Keisse, de gentleman van het wielerpeloton, heeft zich afschuwelijk misdragen in Argentinië: op het podium heeft hij een “suggestieve houding” aangenomen. Een vrouw die zich vóór hem bevond boog zich even voorover en Iljo, in plaats van zijn buik in te trekken, stak hem eerder wat naar voor. Evenwel zonder de vrouw aan te raken, maar toch… Iljo moge nu nog zo hard beweren dat het maar om te lachen was, een suggestieve daad als deze is onduldbaar. Misdadig! Een zware sanctie dringt zich op. Ziehier hoe ik de zaak zou aanpakken als ik het voor ’t zeggen had, kwestie van recidieven te voorkomen:

    - levenslange schorsing als wielrenner;

    - een gevangenisstraf van één tot twee jaar;

    - levenslang psychiatrische begeleiding + enkelband;

    - vergoeding van het slachtoffer voor de geleden schade, ten belope van honderd à tweehonderdduizend euro.

    Het is, hoe dan ook slecht nieuws. Ik ben er het hart van in (**). Iljo, Iljo toch!...

     

    (*) gordelcriminaliteit wordt wellicht het woord van ’t jaar 2019; in dat geval zal de exacte definitie ongetwijfeld te vinden zijn in de dikke Van Dale anno 2020; een minuuscuul tipje van de sluier werd reeds opgelicht op mijn weblog (www.bloggen.be/pierpont/archief.php?ID=3134812)

    (**) maar er is ook goed nieuws voor mij: naar alle waarschijnlijkheid krijg ik dit jaar een job toegewezen op de redactie van een regionale krant, onbezoldigd weliswaar, maar wel mét een dienstwagen.

    31-01-2019 om 15:00 geschreven door kris vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vermeersch


    In de krant van eergisteren 25 januari schrijft Peter Mijlemans, nieuwsmanager van Het Nieuwsblad: We moeten afscheid nemen van Etienne Vermeersch net op het moment dat we zijn stem eigenlijk niet kunnen missen.

    Professor Etienne Vermeersch was dé Vlaamse moraalfilosoof. Hij doceerde aan de UGent. Ik herinner mij nog de dag dat mijn zoon thuiskwam na zijn eerste les aan de universiteit: Vermeersch, zei hij, is de verstandigste mens van de wereld. Ikzelf heb de hooggeleerde enkele malen ontmoet en tot meer dan een groet en een handdruk was het nooit gekomen… tot die ene dag, vijf jaar geleden, die mij in ’t geheugen gegrift blijft als was het eergisteren.

    ’t Was na een academische zitting ter gelegenheid van het afscheid van de hart- en vaatchirurg Luc Van Lysebeth van het ziekenhuis waar ikzelf enkele jaren eerder met stille trom afscheid had genomen. Dé gastspreker van de avond was niemand minder dan professor Vermeersch. Het officiële gedeelte van de avond werd afgesloten rond halfelf. Daarna was er tijd voor gezellig nakaarten. Er was volop geestrijke drank. Was het toeval? Ik geraakte in gesprek met de professor… tot in de vroege uurtjes. Vermeersch dronk wijn, ik sterk bier. Ik hou van wijn, zei de professor, en ik kan daar goed tegen. Dat bleek. Op ’t eind was hij weliswaar niet meer zo vast te been, maar hij bleef er helder op los praten, zij het over intieme zaken die hij in volstrekt nuchtere toestand misschien niet ter sprake zou gebracht hebben. Het ontroert mij nog steeds als ik erover nadenk hoe zeer we het eens waren over  de belangrijke aspecten van het leven, over de cultuur, de godsdienst, de moraal, de maatschappij. Tot mijn spijt heb ik hem na die avond nooit meer teruggezien…

    Etienne Vermeersch was links, Vlaamsgezind, atheïst, ijveraar voor geboortebeperking en euthanasie. In dat alles heb ik mij steeds kunnen vinden. Links, als dat staat voor gelijkheid (égalité!) onder alle mensen: de Chileense mijnwerker en de CEO… En Vlaamsgezind? Als er grenzen moeten zijn laat het dan alleen taal- en cultuurgrenzen zijn. En atheïsme? Vermeersch kon zich niet verzoenen met de gedachte dat een god die almachtig is en oneindig goed en rechtvaardig, al het onheil dat in de wereld heerst, zou toelaten. En aan een god, die niet almachtig en niet oneindig goed en rechtvaardig is… hebben wij geen behoefte. “Als ik God was, ik zou het beter gedaan hebben” en “Wie in God gelooft, hoeft niet bang te zijn. En wie niet in God gelooft hoeft helemáál niet bang te zijn” zijn uitspraken van de grote moraalfilosoof die ik lees in een artikel van Jesse Van Regenmortel in Het Nieuwsblad van 25 januari.

    Een ander stokpaard van Vermeersch: de wereldoverbevolking. In de jaren tachtig waarschuwde hij er al voor dat we afstevenden op ecologische rampspoed en hij zette de overbevolking op de agenda als het probleem van deze tijd. In de krant van zaterdag 26 januari reageert Jan Dhaene, gewezen Europees parlementslid, op het overlijden van de professor: “Overbevolking is inderdaad het grote probleem en taboe in de wereld. Ik zag het nog met eigen ogen in Ethiopië. Het leidt tot roofbouw op de vruchtbare grond, tot overbegrazing en het kappen van bossen. Wat wij nodig hebben is wereldwijd een geboortebeperking. En dat kan alleen door financiële stimuli. Unicef zou dit kunnen uitvoeren: aanvullend aan de klassieke ontwikkelingssamenwerking zou men een vrijwillige sterilisatiepremie kunnen geven aan mannen en vrouwen vanaf twee kinderen.” Of Vermeersch het eens was met het idee van die sterilisatiepremie? Ik denk het wel. Maar of hij daarin helemaal consequent was? Hij ging er immers prat op dat hij niemand iets wilde “aanpraten”, want zelfbeschikking is een mensenrecht, het recht om te beslissen over jezelf. Wanneer hij zijn theorieën uiteenzette tegenover mensen die zelf een half dozijn kinderen hadden en schamper vroegen hoeveel zij er moesten “wegdoen”, antwoordde hij steevast: wat ik verkondig hoeft ge niet persoonlijk te nemen, ieder beslist voor zichzelf. Overigens richtte hij zijn pijlen in ’t bijzonder op de kroostrijke gezinnen in de onleefbare omstandigheden: “wie in onleefbare omstandigheden een kind op de wereld zet is verantwoordelijk voor het leed van dat kind”. Dat de godsdiensten een nefaste rol gespeeld hebben was ook voor hem een vaststaand feit. Vrijwel alle verzetten ze zich tegen anticonceptie. Kwestie van zoveel mogelijk zieltjes te winnen. En als we nu eens, alvorens de sterilisatiepremie in te voeren, voor een softere aanpak zouden kiezen, alle geestelijke leiders op andere gedachten zouden brengen – alleen de dwazen veranderen nooit van gedacht… Misschien wordt mijn “wishfull thinking visie” voor 2019 dan toch nog werkelijkheidDe doem van hel en zonde zal wegvallen want ondertussen hebben de leiders van alle grote wereldgodsdiensten beslist dat hun goden voortaan het verwekken van tot de hongerdood veroordeelde kinderen als een véél groter misdrijf zullen aanrekenen dan het niet verwekken ervan. Onze paus Franciscus heeft het overigens eerder al verwoord: "kweken als de konijnen" hoeft niet meer  (www.bloggen.be/pierpont/archief.php?ID=3134812.)

    Vorige week raakte ik in gesprek met iemand die ik een Vermeersch-hater zou durven noemen, een fanatiek tegenstander van geboortebeperking en vader van “slechts” twee dochters, meisjes van een jaar of tien, een tweeling. Géén sprake dus van anticonceptie, ook niet op de plaatsen waar de omstandigheden onleefbaar zijn. Niet die arme mensen dienen immers gestraft worden door hen het plezier van een talrijk kroost te ontnemen, maar de oorzaken van die onleefbaarheid moeten aangepakt worden. Ook geen anticonceptie in afwachting dat de leefbaarheid daar verbetert? Bijlange niet, de leefbaarheid verbeteren en ondertussen die mensen hun vrijheid gunnen is zijn boodschap.

    - Gisteren zag ik Joke en Febe, zei ik. Ze reden naar school met de fiets. Allebei met een knalrode valhelm op.

    - Ja, die valhelm moeten ze dragen van mij, ofschoon ze dat allerminst leuk vinden. Er liggen namelijk twee moordstroken op hun weg, de Kerkstraat en de Statiestraat. Daar zouden afgebakende fietspaden moeten komen.

    - Maar dan lossen die helmen toch niets op. Die fietspaden moeten er komen en ondertussen moet ge de meisjes hun vrijheid gunnen!

    - Maar in afwachting dat die fietspaden er komen…

    Hij schudde zijn hoofd voor zoveel onbegrip.

    Tenslotte wil ik u niet onthouden wat mijn goede vriend Karel mij onlangs voor de voeten wierp: hierin verschilt gij toch van Vermeersch, dat gij géén atheïst zijt. Hij baseerde zich op het feit dat ik af en toe ’s zondags ter kerke ga, dat ik Kerstmis en Pasen in ere houd en ook geloof in Sinterklaas. Mag ik dat dan niet? Omdat ik niet in God geloof? Godsdienst kan immers mooi zijn. Als hij maar niet misbruikt wordt…




    28-01-2019 om 12:58 geschreven door kris vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geen standaardtaal.

    Gisteren heb ik mij weer eens geërgerd aan een artikel in de krant. Neen, beste lezer, geen artikel over een zoveelste terreurdaad of over die CEO die een jaarbonus van tien miljoen euro krijgt bovenop zijn armzalige wedde van drie miljoen. Waar het dan wel om gaat? Een artikel, op pagina drie van Het Nieuwsblad, van mijn voornaamgenoot Christiaan Vanhoorebeke, oud politierechter: “De jonge generatie rechters is net veel strenger voor zij die een dodelijk ongeval veroorzaken”. De tekst staat in ’t rood en in ’t vetjes. Er staat een fout en dat had de eindredacteur moeten zien: er staat “voor zij” en het had “voor hen” moeten zijn. Ná een voorzetsel volgt in ’t Nederlands altijd een accusatief en de accusatief van “zij” (3e persoon meervoud) is “hen”. Ik weet het wel, als de betrekkelijke bijzin (“die een dodelijk ongeval veroorzaken”) er niet was geweest had Christiaan ongetwijfeld “hen” geschreven…  Ach, de fout komt wel meer voor, ’t is eigenlijk een slechte gewoonte die wel vaker komt piepen als een betrekkelijke bijzin volgt na “hen”: dan wordt “hen die” wel eens “zij die”, t.t.z. de voorwerpsvorm wordt onderwerpsvorm, en dat is… fout! En wat zegt de Taalunie daarover? Vergoelijkend: “het is geen standaardtaal”. Het is dus wel degelijk FOUT! In de streek van Kortrijk – ik heb er 46 jaar gewoond – hebben ze overigens geen bijzin nodig om die fout te maken: “ik zing een liedje voor gij, luister naar ik”. En in Rotterdam – ik heb daar 4 jaar gewoond – springen ze al even dartel om met het persoonlijk voornaamwoord: zonder blikken of blozen gebruiken ze “hun” als nominatief, bv. “hun hebben het gezegd”.

    Ik erger mij overigens uitermate aan het feit dat ó zo weinigen in het Nederlands taalgebied – zowel Nederlanders als Vlamingen – weten wanneer zij “hen” of “hun” moeten gebruiken. En ’t is nochtans poepsimpel: “hen” is accusatief, al de rest is “hun”. En wanneer is ’t accusatief? Als ’t lijdend voorwerp is (bv. ik heb hen gezien) of na een voorzetsel (bv. doe het voor hen). Een kleine oefening: vraag het hen of vraag het hun? Het tweede is juist want “het” is het lijdend voorwerp en er is geen voorzetsel. Gesnopen?  

    Ik zag deze middag een kennis. Zijn vrouw heeft hem verlaten sinds de dokters hem ongeneeslijk ziek hebben verklaard. Ik sprak hem over de ergerlijke taalfout van Christiaan Vanhoorebeke, oud politierechter, op pagina drie van Het Nieuwsblad van 9 januari. Ach, er zijn wel erger dingen in ’t leven, zei hij.


    10-01-2019 om 00:00 geschreven door kris vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    02-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Q-ratio

     “Curatio” is Latijn en het betekent “genezing”. Het betekent ook “verzorging”, hetgeen niet helemaal hetzelfde is: het zal u niet onbekend zijn dat vele kwalen genezen zonder verzorging, en dat anderzijds niet iedere verzorging leidt tot genezing. Curatio is ook de naam van het trimestrieel tijdschrift van de provinciale raad van West-Vlaanderen van de Orde der artsen, de vroegere Orde der geneesheren, een naam die onhoudbaar was sedert de afstuderende vrouwen zwaar in de meerderheid zijn tegenover hun mannelijke collega’s. Een zeer toepasselijke naam inderdaad. Het feit dat op het titelblad de naam Qratio prijkt dient wellicht slechts geïnterpreteerd te worden als een spitsvondigheidje.

    Sedert een dag of tien ligt de Qratio van het laatste trimester van ’t voorbije jaar op mijn schrijftafel. Iedere dag kijk ik met het grootste welbehagen naar de foto op de voorpagina. Het is een foto van de afgestudeerde artsen van de lichting 2018, de laatste lichting dus. 


    Dat de jongedames in de meerderheid zijn moge duidelijk wezen. En onder die jongedames, op de voorste rij, heb ik mijn muze gevonden en dat is nu net waarom ik het niet kan laten om iedere dag naar die foto te kijken. Ik heb haar Elena genoemd, naar Helena van Sparta, ook bekend als Helena van Troje, die de mooiste vrouw aller tijden genoemd werd… tot de komst van Brigitte Bardot. Zo’n zestig jaar geleden hing de foto van B.B. op mijn studentenkamer en was zij de muze die mij succesvol doorheen mijn jeugdjaren heeft geloodst. 

        De Brigitte Bardot uit mijn studentenjaren...

    Moge de jonge Elena mij nu succesvol naar mijn einde loodsen. Is zij immers niet het evenbeeld van Brigitte, dezelfde adembenemende schoonheid, een reïncarnatie? Dé schoonheid zal altijd blijven bestaan, de schoonheid van Helena van Troje, van Brigitte, van Elena. De schoonheid wordt doorgegeven van de ene generatie naar de volgende. Géén god is er ooit in geslaagd iemand de eeuwige jeugd te schenken. De eens zo machtige Zeus verleende ooit de onsterfelijkheid aan een Trojaanse prins Tithonos, op verzoek van Eos, de godin van de dageraad, die smoorverliefd was op de mooie jonge prins. Maar de eeuwige jeugd? Neen, dat ging zelfs de macht van Zeus te boven. Toen zijn tijd gekomen was schrompelde Tithonos geleidelijk ineen tot hij eruit zag als een krekel… Het toont aan dat niemand gebaat is met het eeuwig leven als hij er niet bij krijgt, hetgeen enkel voorbehouden is aan goden en godinnen: de eeuwige jeugd. En toch kan ik mij nauwelijks voorstellen dat het met mijn Elena net zó zal vergaan.

    Het doet mij terugdenken aan de foto van de lichting 1965. Valt het u op dat alle promovendi in smoking waren, behalve die ene, die een vrouw was, Claudine? Eén vrouw op de vierenvijftig. Wat waren wij toen verstoken van vrouwelijk schoon! Daar kwam nog bij dat de geleerdsten onder ons een cordon sanitaire rond Claudientje gesmeed hadden. Dat cordon werd slechts doorbroken op de dag van de plechtige eedaflegging, de dag waarop onze wegen – voor de meesten definitief – uit elkaar zijn gegaan. Bekijk die foto van toen: wie staat daar rechts van Claudine? Precies! En achter Claudine en mij? Mijn beste vriend Raymond Creus, die welhaast  vijf jaar geleden is heengegaan… Hoe onbarmhertig snijdt toch de tijd!


    In de Qratio wordt verder veel aandacht besteed aan de huldiging (de “laudatio”) van de jubilerende artsen van de Orde van West-Vlaanderen, ’t is te zeggen de artsen van de lichting 1968 (goud) en de lichting 1958 (diamant). Van de lichting 1948  blijkt er helaas niet één meer over te zijn. Vijf mannen van ’58, achttien van ’68. Geen vrouw. Alle drieëntwintig staan ze met hun foto in het blad, en met hun levensverhaal. Ze zijn allen blij dat ze het beroep van arts gekozen hebben en als ze het zouden overdoen deden ze het weer. Sommigen oefenen zelfs nú nog de geneeskunde uit. Omdat ze het zo graag doen, omdat ze het niet kunnen laten… Het wederwoord is van Marcel Toye. Een ernstig wederwoord. Drie jaar geleden viel mij de eer van het wederwoord te beurt. Mijn wederwoord was minder ernstig. Ludiek! Al de jubilarissen hebben er zich goed mee geamuseerd. De meesten schuddebuikten van het lachen. Sommigen hielden zelfs hun buik vast, vanwege dat schuddebuiken. Toen waren er wél een paar vrouwen. Eén onder hen: Claudine! Ik zag ze voor ’t eerst terug, na vijftig jaar. Ze was nog niets veranderd. Zij schuddebuikte niet, maar ze lachte fijntjes. Over zeven jaar zal ik bij de club van de diamanten jubilarissen horen. Wellicht zullen ze mij dan niet meer vragen voor het wederwoord. Niet in de laatste plaats omdat ik de enige ben sinds mensenheugenis die urbi et orbi verklaart dat hij nooit meer het artsenberoep zou kiezen als het te herdoen was. Maar wat zeg ik daar? Over zeven jaar! “Hoe zere vallen z’af” dichtte Guido Gezelle. Maar toch, ik denk dat ik het haal. Met de hulp van mijn muze, Elena. Ik blijf iedere dag die God mij schenkt uw foto bekijken, Elena, op de voorpagina van de Qratio. Da’s beloofd.

    02-01-2019 om 00:00 geschreven door kris vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2019: wensen en illusies.

    (voor het clubblad van Loopclub Grijsloke)

    “Gordelcriminaliteit” wordt het woord van het jaar. In dezelfde sfeer en al even schitterend als het woord van ’t voorbije jaar (“moordstrookje”). Gordelcriminaliteit is het niet dragen van de veiligheidsgordel in de auto. Er zijn twee soorten: de zware vorm waarbij de gordel over lange afstanden (of helemaal) niet gedragen wordt, en de lichtere vorm waarbij de gordel pas aangeklikt wordt nadat de auto gestart is en er al enkele meters gereden zijn. Tot onze scha en schande moeten we bekennen dat twee leden van onze loopclub in 2018 betrapt zijn op gordelcriminaliteit, zij het de lichte vorm, en daarvoor flink beboet zijn. Zij hebben hun lesje  geleerd en ze hebben zich voorgenomen zich in de toekomst behoorlijk te gedragen. De politie maakt zich sterk dat tegen eind 2019 de gordelcriminaliteit volledig uitgeroeid zal zijn door algehele prioriteit te geven aan dit probleem, ’t is te zeggen door de pakkans te vergroten door het inzetten van nog meer manschappen en camera’s, en door het drastisch verhogen van de boetes.

    De kranten zullen hun best doen om de discrepantie die bestaat in de berichtgeving tussen de verschillende sporten geleidelijk aan weg te werken. Tegen het eind van het jaar zullen niet méér pagina’s aan voetbal gewijd worden dan aan alle andere sporten samen. Fifty-fifty en nog steeds een wanverhouding dus, hoor ik u zegggen, en daar ben ik het met u eens, maar toch al wat evenwichtiger dan de toestand zoals ie op dit ogenblik is: 75% voor het voetbal, 25% voor al de rest!

    In de loop van het jaar worden over de hele wereld de inkomens van alle mensen gelijkgeschakeld, van het loon van de CEO tot dat van de Chileense mijnwerker. Ofschoon deze laatste misschien een extra premie zou kunnen claimen vanwege een hoger gevaren- en gezondheidsrisico en een lagere arbeidsvreugde...

    Er komt een drastische aanpak van de jurisprudentie. Criminelen, en in ’t bijzonder de witteboordcriminelen, zullen hun straf niet langer ontlopen door verjaring, procedurefouten, en andere advocatenspitsvondigheden. De superrijken en de gewone rijken zullen niet langer aan belastingontduiking kunnen doen door fiscale trucs, zijnde witwasserijen en “legale optimalisatiepraktijken”. 

    In 2019 wordt een eind gemaakt aan elke vorm van discriminatie. Gelijkheid voor alle mensen. Bij alle openbare diensten (onderwijs, ministeries, openbaar vervoer, gezondheidszorg, politie, leger…) worden mensen enkel nog geselecteerd op basis van bekwaamheid en niet meer op basis van geslacht, afkomst, huidskleur, haarkleur, kleur van de ogen, sexuele geaardheid, en dies meer. Eén uitzondering: de federale verkiezingen in het voorjaar. Hier wordt nog even vastgehouden aan het seksistisch principe: evenveel mannen als vrouwen op de lijst - transgenders vallen voorlopig wellicht nog uit de boot.

    In 2019 zal de massale kindersterfte door hongersnood die in de wereld heerst, serieus aangepakt worden. Te beginnen met het grote continent Afrika, alwaar de vreselijke hongerdood, als nergens elders toeslaat in de zovele onherbergzame gebieden: de helft crepeert en de andere helft blijft verder leven in erbarmelijke omstandigheden, verdrinkt in de Middellandse Zee of gaat een vaak onzekere toekomst tegemoet in een land waar ze soms maar half welkom zijn en daardoor niet zelden verzinken in de criminaliteit. Dat alles heeft te maken met o.a. de bodemgesteldheid in het geboorteland, het gebrek aan water… en niet in het minst het ontzettend hoog geboortecijfer dat wellicht gesteund wordt door het principe “hoe meer wij er op de wereld zetten, hoe groter de kans dat we er tenminste enkele overhouden” en ook door het feit dat geboortebeperking door anticonceptie een zware zonde is. Hoe zal dit probleem aangepakt worden? Luister… Alle kinderen – en ook volwassenen – die dreigen te verhongeren zullen, voor zover ze ter plaatse niet kunnen geholpen worden, op een veilige manier getransporteerd worden naar “leefbare” landen op de wereld. Deze landen zullen ervoor zorgen dat deze immigranten goed gevoed en gehuisvest worden. Als ze zich tenminste behoorlijk gedragen en hun gordel dragen. In Afrika zelf zullen niet méér mensen achterblijven dan het continent kan “dragen”. Hun zal aangeraden worden anticonceptie toe te passen omdat het anders “dweilen wordt met de kraan open”. De doem van hel en zonde zal wegvallen want ondertussen hebben de leiders van alle grote wereldgodsdiensten beslist dat hun goden voortaan het verwekken van tot de hongerdood veroordeelde kinderen als een véél groter misdrijf zullen aanrekenen dan het niet verwekken ervan. Onze paus Franciscus heeft het overigens eerder al verwoord: "kweken als de konijnen" hoeft niet meer. 

    Van mijn kant beloof ik u voor 2019 – bij leven en welzijn! – veel leesgenot op mijn blog (www.bloggen.be/pierpont) met om de maand een paar cursiefjes die ik geneigd ben “neuzelarijtjes” te noemen, omdat de neus nogal vaak centraal zal staan (in een vorig leven ben ik rhinoloog geweest). Het is overigens niet onmogelijk dat we langs deze weg tegen het einde van het jaar een “techniek” zullen vinden om onze gemiddelde levensduur met enkele jaartjes te verlengen. De moeite dus om de blog in de gaten te houden. Ook op De Druivelaar blijf ik u tot minstens eind 2021 bestoken met verhaaltjes uit de Griekse mythologie. Een verslaving die ik overgehouden heb aan Grijslokes Olympiade.

    En wat zijn mijn wensen voor Loopclub Grijsloke? Hij blijve groeien en bloeien en grote kampioenen voortbrengen. Het hoeft niet eens in de loopsport te zijn: in het veldrijden of… in ” the voice”? En voor onze koers? Zij blijve VLAANDERENS MOOISTE, hetgeen overigens de titel zal zijn van het boek over de geschiedenis van DDG dat in 2019 verschijnt.

    01-01-2019 om 08:32 geschreven door kris vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-12-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Politieperikelen.

    Aan het hoofd van de politie van PZ Mira.

    Geachte Heer Hoofdcommissaris,

    Met deze brief breng ik u en uw corps mijn beste wensen over voor het nieuwe jaar 2019. Misschien zult u dit een beetje vreemd vinden als u weet dat ik een zestal maanden geleden door uw “diensten” een verkeersboete heb gekregen waarmee ik het in feite niet eens was. Ik ben onmiddellijk ingegaan op de “uitnodiging” tot betalen van de boete en ik heb dit laten samengaan met een begeleidende brief van 11 juni 2018, waarvan hier een kopie in bijlage (ik had nog gehoopt op een reactie van uwentwege op de brief). Over het gebeurde had ik dezelfde avond al een verhaaltje geschreven. Dat is mijn manier om dingen die mij getroffen hebben “van mij af te schrijven”. De verhaaltjes worden dan meestal gepubliceerd op één van mijn blogs, maar in dit geval heb ik dat niet gedaan omdat ik bang was om jullie, die doorgaans toch zeer nuttig werk verrichten, voor het hoofd te stoten.

    Maar waarom ik u rond de jaarwisseling deze brief schrijf? Omdat u  (ik bedoel “uw corps”) het laatste half jaar nog geen dag uit mijn gedachten geweest bent. Ziehier… Zoals uit mijn verhaal blijkt ben ik bij het verlaten van de “caravan van de chef” op het trapje gestruikeld over iets dat daar niet op zijn plaats stond. Ik heb daar een enkel verzwikt, maar dat was na een paar dagen over. De dag na het incident echter is een zeurende knagende pijn ontstaan in mijn linker knie, een pijn die tot op heden niet is overgegaan en mij iedere dag kwelt, van bij het ontwaken tot het slapen gaan. Daarvóór had ik ook al reeds een pijnscheutje gehad, in mijn knieën, maar dat was sporadisch en van een heel andere aard en niet uitzonderlijk voor iemand van 78 jaar die vele marathons gelopen heeft. Hoeft het verwondering te baren dat ik bijna iedere dag aan uw team denk en dat ik het niet kan laten u rond deze tijd van het jaar in kennis te brengen van mijn blijvend ongemak?

    Gaarne zou ik wel de naam willen kennen van de man die in de caravan achter de schrijftafel het PV zat op te maken. Niet dat ik rancuneus ben of zo, of enig verhaal wil halen, alleen… hij kent mijn naam en misschien mag ik ook de zijne kennen? Hij was een beetje kortaf en er was iets dat hij verkeerd begrepen had, maar ik heb daar alle begrip voor: het was daar ook zó druk, er stonden naar mijn gevoel wel tien politieagenten en al evenveel auto’s waarvan de bestuurders een boete kwamen betalen. En om het nu eens grappig uit te drukken: die winkel draaide goed. En ongetwijfeld zal die man, die best een aardige man kan zijn, en die ik wellicht ten onrechte als commissaris bestempeld heb, mijn lichtjes ongecontroleerde reactie na mijn struikelpartij (waarvoor ik mij bij deze verontschuldig) en dus ook de struikelpartij zelf, herinneren en willen bevestigen. Hij hoeft zich daarbij geen zorgen te maken en ik neem niemand iets kwalijk voor het struikelincident. En nogmaals, het is ook absoluut niet mijn bedoeling enig verhaal te halen en ik besef overigens maar al te goed dat een oorzakelijk verband tussen het incident en de aandoening onmogelijk is aan te tonen. Met enige erkenning voor mijn leed zou ik trouwens al tevreden zijn  en met de wetenschap dat uw corps nu begrijpt waarom ik nog dagelijks aan hen denk.

    Een mens gaat zich al gauw afvragen: waarom ben ik weer de pieneut, waarom ben ik weer het zwart schaap? En dan doet het, lieve lezer, – ik zeg het zonder schaamte – echt deugd als blijkt dat men niet het enige zwart schaap is, dat er ergens nóg een schaap rondloopt, het weze er maar één, dat even zwart en zo mogelijk nóg zwarter is dan jijzelf. Zeker als dat schaap een kennis is, een buur, een vriend of zelfs een familielid, de allernaaste zielsverwanten misschien niet te na gesproken… Hoe wáár zijn de woorden van de Franse schrijver Jules Romains: “Maladie de voisin réconforte et même guérit”. Dat ander zwart schaap diende te stoppen voor een politiecontrole: ’t was in de streek van Oudenaarde, een paar weken na míjn misdrijf. Ik doe u het verhaal uit de doeken zoals het “slachtoffer” het mijzelf heeft verteld… Een jongeman van rond de vijftig, een van mijn vrienden uit de loopclub, die nooit ook maar één glas alcohol drinkt als hij moet autorijden en voor zover mij bekend altijd in orde is met alle regels van de grond- en andere wetten – ik noem hem voor de gelegenheid Nard.  Veiligheidsgordel losgemaakt, teneinde op een comfortabele manier zijn portefeuille uit de binnenzak van zijn jas te kunnen halen. Identiteitskaart en rijbewijs in orde. Met de “boordpapieren” was het al even goed gesteld: aankoopfactuur, inschrijvingsbewijs, gelijkvormigheidsattest, verzekeringsbewijs, betalingsbewijs van rijbelasting, keuringsbewijs, bewijs van goed gedrag en zeden, en zo meer… En niet te vergeten: de alcoholtest. Negatief natuurlijk. “OK, u mag verder rijden, mijnheer”. Nard zette zijn auto in achteruit, reed ook effectief enkele meters achteruit en klikte ondertussen zijn veiligheidsgordel vast. HALT! 116 euro boete om zonder gordel te rijden. Maar net zo min als ik is Nard wrokkig op de politie. Of hij met even weinig tegenzin als ikzelf de boete betaald heeft, is mij niet duidelijk. Ikzelf kan dat wel relativeren: hoe vaak zou ik in mijn leven al niet de maximaal toegelaten snelheid overschreden hebben, zonder daar ooit een boete voor gekregen te hebben? Dan komen die 116 euro best nog voordelig uit!

    Nog even dit meegeven: dit is pas mijn eerste verkeersboete en de confrontatie met zo’n regiment politiemensen in uniform was nogal indrukwekkend. Overigens is het niet mijn eerste eerder vervelend contact met de politie. De vorige keer is zo’n twintig jaar geleden. Ik woonde toen in Kortrijk. Er was een ernstige inbraak gepleegd in mijn woning met nogal wat schade aan deuren en kasten en nogal wat ontvreemding van waardevolle zaken. De zaak is nooit opgehelderd en ik voelde mij door de politie meer als dader dan als slachtoffer behandeld. Maar dat was niet de ploeg van MIRA. Met die van u was ik toen wellicht beter af geweest…

    En als u nog even tijd hebt… Denk nu maar niet dat ik alleen maar negatieve ervaring heb met de politie. ’t Was een jaar of dertig geleden. Ik kwam, in ’t holst van de nacht, terug van een acute operatie in het ziekenhuis. Op een kruispunt op de Grote Markt van Kortrijk reed ik door groen licht: een spectaculaire botsing met een auto (een Dauphine) met daarin twee jonge Portugezen. Zij waren door ’t rood gereden. Maar: geen getuigen. Hun auto zag er “perte totale” uit en ze waren niet in staat verder te rijden. Mijn auto léék onbeschadigd. Ze bekenden geen schuld, maar verklaarden zich niettemin bereid mij “mille francs” te betalen als ik wilde ophoepelen. En daar stond plots, als reddende engel, als “deus ex machina” de politie! Hoe zij erin geslaagd zijn de Portugezen in géén tijd te laten bekennen dat zij door ’t rood gereden waren is mij nog steeds een raadsel. Ik blijf er de politie eeuwig dankbaar voor. De reparatie aan mijn auto heeft zevenentachtigduizend francs gekost. Alles terugbetaald door de Portugese verzekering.

    En dan is er nog een ouder verhaal. Ik was nog in militaire dienst. Met een deux-cheveautje reed ik naar de kazerne tussen Oudenaarde en Gent. In de buurt van Mullem reed ik achter een vrachtwagen die volgeladen was met  zware kasseien. Een kassei donderde naar beneden met als resultaat een serieuze schade aan de voorkant van mijn dierbaar autootje waar ik toentertijd zo fier op was. Ik had de tegenwoordigheid van geest om de nummerplaat van de vrachtwagen te noteren en naar de politie te bellen. Ze waren snel ter plaatse. Ik kon slechts bij benadering zeggen waar het gebeurd was. Die lieve heren van de wet wilden per se het corpus delicti vinden. En ze hébben het gevonden, na een half uur zoeken: een grote kassei, in de graskant. Hoeveel die reparatie toen gekost heeft weet ik niet meer, maar dank zij de politie was het voor mij weer een gelukkige nul-operatie. En wat mijn legerdienst in de Leopoldskazerne betreft: enkel de vlagge(n!)groet heeft het die dag zonder mij moeten doen…

    Hartelijk dank om met zoveel geduld dit epistel te lezen en nogmaals mijn gemeende gelukwensen voor 2019 en ook de jaren daarna.

    Kris Vansteenbrugge, Broekstraat 3, 9790 Wortegem-Petegem.

     

    (dit verhaal werd geschreven de avond na het delict)

    De politie, mijn vriend.

    Dat ik mij een beetje getraumatiseerd voel zult u, lieve lezer, begrijpen na het lezen van dit verhaal, dat voor de volle honderd procent met de waarheid overeenstemt – dat zweer ik op het hoofd van al mijn dierbaren. Ik was met de auto weggereden van een kleine parking in de Kerkstraat. Hooguit een paar honderd meter afgelegd of ik werd door een vriendelijk lachende politieagente uitgenodigd om een pleintje op te rijden: controle! Ze was er niet alleen: ik denk dat er acht politiemensen stonden – misschien waren het er wel tien. Het stemde mij vreugdevol: nu zou eindelijk eens officieel vastgesteld worden hoe perfect ik wel was in het verkeer! Vóór mijn vertrek had ik nog mijn “boordpapieren” gecheckt, ik had mijn rijbewijs en identiteitskaart bij, had geen druppel alcohol in mijn bloed (heb ik overigens nooit als ik rijd), mijn snelheidsmeter was niet boven de veertig gegaan (ik rij overigens nooit te rap) en ik had mijn veiligheidgordel om. Wat kon er mij dus gebeuren?

    Ik parkeerde mijn auto en een ernstig kijkende politieman kwam op mij af:

    - Dit is een controle van de boorddocumenten.

    De papieren bleken in orde te zijn.

    - En nu nog uw rijbewijs en uw identiteitskaart.

    - De identiteitskaart is nagelnieuw, eergisteren pas gehaald op het gemeentesecretariaat, zei ik naar waarheid, in een poging om de man wat op te vrolijken. Een vergeefse poging.

    - Nu nog de alkoholtest, zei hij.

    - Een jonge vrouwelijke dienaar van de wet daagde op met een piepklein mondmaskertje waarin ik diende te blazen. Op een afstand van een tiental centimeters.

    - In orde, zei ze.

    - ‘k Wil u geloven, lachte ik, of anders was uw toestel defect.

    Mijn opmerking, die weer bedoeld was om grappig te zijn, lokte een kleine glimlach uit. Een beleefdheidsglimlach.

    Toen kwam er weer een agent op mij af – en ik weet niet eens meer of het de man was die mijn papieren had gecontroleerd:

    - Hebt gij uw veiligheidsgordel om?

    - Ja, zei ik, dat ziet gij toch.

    - Ja, maar een agent heeft u daarnet zien rijden zonder gordel.

    - Ik heb amper honderd meter gereden, ik kom van een parkeerplaats hier even verder. En ik heb geen agent gezien.

    - Ga daar maar binnen in de caravan. Het zal u honderd en zestien euro kosten. Betaalt ge contant?

    Die incognito (?) agent moet alleszins een beter gezichtsvermogen gehad hebben dan deze agent die niet eens had gemerkt dat ik mijn gordel omhad. Omdat iemand mij ooit heeft gezegd dat men beter een politieagent nooit in ’t ongelijk tracht te stellen, zei ik nog, in een poging om de kool en de geit te sparen:

    - Het zou kunnen zijn dat ik mijn gordel pas omgedaan heb na het starten van mijn auto en na enkele tientallen meters gereden te hebben. En contant betalen zal niet gaan want zóveel heb ik niet bij en ook geen visa-kaart.

    - Als ge weigert te betalen wordt een proces-verbaal naar huis opgestuurd en dan zult ge wel zien wat er van komt, zei de man achter het bureau in de caravan. Een simpele agent zal het wel niet geweest zijn. Misschien iemand met de graad van commissaris, alleszins iemand met strepen, en op die strepen daar stond ie op.

    Ik wilde nog zeggen dat ik niet weigerde te betalen, maar dat ik het niet stante pede kón. Maar zwijgen leek mij nu het beste. Ik had overigens al veel te veel tegengestribbeld naar de zin van de commissaris, hij vond mij erg brutaal en ik deed er maar best aan snel van onder zijn ogen te verdwijnen.

    In mijn haast om de caravan te verlaten struikelde ik over een koffertje dat een van de agenten achteloos op het trapje had neergezet. Er viel van alles uit het koffertje en er was gerinkel van brekend glas. Overmaat van ramp!...

    Ik was daardoor een heel klein beetje over mijn toeren. Ik keerde mij nog om naar de commissaris en zei op een toon die venijniger moet geklonken hebben dan ik het bedoeld had:

    - En schrijf nu alstublieft niet in uw verslag dat ik dit koffertje met opzet heb omvergestampt.

    Ik droop af. De agenten stonden in een rijtje en ze groetten mij. De vrouwtjes-agenten en ook één van de mannelijke collega’s glimlachten vriendelijk. Ik had even het gevoel dat het uitlachen was, maar dat zal maar een gevoel geweest zijn, denk ik… 

    De politie, mijn vriend.

     

    (op deze brief, geschreven op 11 juni 2018, had ik heimelijk op een antwoord gehoopt)

                                                                              Elsegem, 11 juni 2018. 

    Geachte Mevrouw, Mijnheer,

    Zopas heb ik de boete betaald. Ik wil geen betwistingsformulier invullen omdat  iemand die heel goed van dit soort zaken op de hoogte is, mij verzekerd heeft dat het er enkel zou kunnen toe leiden dat ik een zwaardere boete krijg. Immers, zo zegt hij, de mensen van de politie (in casu Veerle D’Haene en Bart Vandevoorde) zijn beëdigd (en worden dus op hun woord geloofd) en … gij niet. Anderzijds zou het zo zijn dat het betalen van de boete betekent dat ik schuld beken en dat wil ik eigenlijk evenmin. Daarom dus deze brief.

    In bijlage het “cursiefje” dat ik de avond na het misdrijf geschreven heb, met mijn versie van de feiten. Ziehier waarom ik mij moeilijk bij de beschuldiging kan neerleggen…

    Ik geef toe dat het een enkele keer gebeurt dat ik mijn gordel pas vastklik als ik al enkele tientallen meters aan ’t rijden ben en het signaal in mijn auto mij verwittigt. Maar dat het ditmaal het geval is geweest kan ik moeilijk geloven aangezien ik mij dat vervelend signaal ongetwijfeld nog zou herinnerd hebben  op het ogenblik dat ik, nog geen minuut later, door Veerle D’Haene aan de kant werd gezet.

    Mag ik terloops opmerken dat ik steeds een fervent voorstander geweest ben van het dragen van de autogordel. Dat komt o.a. omdat ik tijdens mijn loopbaan van keel-neus-oorarts (ik ben 78 en al 13 jaar met pensioen) meer dan eens geconfronteerd ben geweest met een gebroken neus, als gevolg van het niet dragen van de gordel.

    En dan nog dit… In mijn verhaaltje had ik het over mijn struikelpartij over het koffertje dat op het trapje van de politiecaravan stond. Ik moet mijn voet omgeslagen hebben, maar op ’t ogenblik van de feiten voelde ik geen pijn. ’s Avonds is de pijn komen opzetten en dat heeft mij enkele slapeloze uren bezorgd. ’s Anderendaags was de enkel zelfs een beetje gezwollen. Gelukkig waren die klachten na een dag of drie (en met de hulp van Brufen) verdwenen en het zal u ongetwijfeld plezier doen dat te horen. De pijn in mijn linkerknie (t.g.v. artrose?) is sindsdien echter duidelijk toegenomen…

    Ik had mijn loopbaan als autobestuurder willen afsluiten zonder boete – dit was mijn eerste, voor zover ik weet – en in de hoop dat deze brief er mij geen tweede oplevert, groet ik u

    Kris Vansteenbrugge


    31-12-2018 om 00:00 geschreven door kris vansteenbrugge  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Blog als favoriet !

    Foto

    O jerum jerum jerum…

    Mijn memoires

    (2006, 206 p., 17,95 €)

    Te bestellen via mail:

    kvansteenbrugge@gmail.com

    (geen verzendkosten)



    Mijn nieuwste boek (Uit het schuim van de zee, 2011) behandelt de hele Griekse mythologie in 136 verhalen (408 pag.) en 18 originele tekeningen. Het is nu reeds aan zijn derde druk toe. Het boek is te bestellen via mail (kvansteenbrugge@gmail.com). Betaling na ontvangst (18,95 euro). Bij bestellingen vóór 1 mei dienen geen verzendkosten betaald te worden.

    Foto

    Archief per week
  • 11/03-17/03 2019
  • 04/03-10/03 2019
  • 25/02-03/03 2019
  • 11/02-17/02 2019
  • 28/01-03/02 2019
  • 07/01-13/01 2019
  • 31/12-06/01 2019
  • 10/12-16/12 2018
  • 03/12-09/12 2018
  • 26/11-02/12 2018
  • 19/11-25/11 2018
  • 12/11-18/11 2018
  • 29/10-04/11 2018
  • 08/10-14/10 2018
  • 24/09-30/09 2018
  • 17/09-23/09 2018
  • 03/09-09/09 2018
  • 27/08-02/09 2018
  • 23/07-29/07 2018
  • 25/06-01/07 2018
  • 14/05-20/05 2018
  • 09/04-15/04 2018
  • 02/04-08/04 2018
  • 19/03-25/03 2018
  • 12/03-18/03 2018
  • 26/02-04/03 2018
  • 19/02-25/02 2018
  • 12/02-18/02 2018
  • 29/01-04/02 2018
  • 15/01-21/01 2018
  • 01/01-07/01 2018
  • 25/12-31/12 2017
  • 20/11-26/11 2017
  • 06/11-12/11 2017
  • 23/10-29/10 2017
  • 09/10-15/10 2017
  • 25/09-01/10 2017
  • 18/09-24/09 2017
  • 04/09-10/09 2017
  • 28/08-03/09 2017
  • 07/08-13/08 2017
  • 24/07-30/07 2017
  • 17/07-23/07 2017
  • 26/06-02/07 2017
  • 05/06-11/06 2017
  • 29/05-04/06 2017
  • 22/05-28/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 24/04-30/04 2017
  • 03/04-09/04 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 26/12-01/01 2017
  • 28/11-04/12 2016
  • 07/11-13/11 2016
  • 31/10-06/11 2016
  • 24/10-30/10 2016
  • 17/10-23/10 2016
  • 10/10-16/10 2016
  • 03/10-09/10 2016
  • 26/09-02/10 2016
  • 29/08-04/09 2016
  • 22/08-28/08 2016
  • 15/08-21/08 2016
  • 25/07-31/07 2016
  • 18/07-24/07 2016
  • 27/06-03/07 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 23/05-29/05 2016
  • 16/05-22/05 2016
  • 09/05-15/05 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 18/04-24/04 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 07/03-13/03 2016
  • 22/02-28/02 2016
  • 28/12-03/01 2021
  • 21/12-27/12 2015
  • 07/12-13/12 2015
  • 02/11-08/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 21/09-27/09 2015
  • 07/09-13/09 2015
  • 17/08-23/08 2015
  • 27/07-02/08 2015
  • 20/07-26/07 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 29/06-05/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 18/05-24/05 2015
  • 11/05-17/05 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 20/04-26/04 2015
  • 13/04-19/04 2015
  • 06/04-12/04 2015
  • 23/03-29/03 2015
  • 16/03-22/03 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 23/02-01/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 09/02-15/02 2015
  • 02/02-08/02 2015
  • 26/01-01/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 12/01-18/01 2015
  • 05/01-11/01 2015
  • 30/12-05/01 2014
  • 22/12-28/12 2014
  • 15/12-21/12 2014
  • 08/12-14/12 2014
  • 24/11-30/11 2014
  • 17/11-23/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 22/09-28/09 2014
  • 08/09-14/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 11/08-17/08 2014
  • 04/08-10/08 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 30/06-06/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 05/05-11/05 2014
  • 28/04-04/05 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 17/03-23/03 2014
  • 03/03-09/03 2014
  • 17/02-23/02 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 03/02-09/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 30/12-05/01 2014
  • 23/12-29/12 2013
  • 09/12-15/12 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 07/10-13/10 2013
  • 30/09-06/10 2013
  • 26/08-01/09 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 05/08-11/08 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 17/06-23/06 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 22/04-28/04 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 11/02-17/02 2013
  • 04/02-10/02 2013
  • 28/01-03/02 2013
  • 31/12-06/01 2013
  • 10/12-16/12 2012
  • 03/12-09/12 2012
  • 26/11-02/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 17/09-23/09 2012
  • 03/09-09/09 2012
  • 20/08-26/08 2012
  • 13/08-19/08 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 23/07-29/07 2012
  • 16/07-22/07 2012
  • 09/07-15/07 2012
  • 02/07-08/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 16/04-22/04 2012
  • 02/04-08/04 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 05/03-11/03 2012
  • 13/02-19/02 2012
  • 09/01-15/01 2012
  • 24/12-30/12 2012
  • 12/12-18/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 25/07-31/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 30/05-05/06 2011
  • 23/05-29/05 2011
  • 16/05-22/05 2011
  • 18/04-24/04 2011
  • 04/04-10/04 2011
  • 28/03-03/04 2011
  • 21/03-27/03 2011
  • 14/03-20/03 2011
  • 07/03-13/03 2011
  • 21/02-27/02 2011
  • 14/02-20/02 2011
  • 31/01-06/02 2011
  • 24/01-30/01 2011
  • 17/01-23/01 2011
  • 26/12-01/01 2012
  • 06/12-12/12 2010
  • 22/11-28/11 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 09/08-15/08 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 28/06-04/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 03/08-09/08 2009
  • 27/07-02/08 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 27/04-03/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 28/11-04/12 -0001

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!