Philippe & Christel op vakantie
Naar Amerika (2013, 2015, 2018 ...) ...
Foto
Inhoud blog
  • Dag 21: vrijdag 21 september - de laatste dag...
  • Dag 20: donderdag 20 september - naar Santa Cruz
  • Dag 19: woensdag 19 september - Yosemite
  • Dag 18: dinsdag 18 september - Mono Lake
  • Dag 17: maandag 17 september - naar Lake Tahoe
    Zoeken in blog

    22-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 21: vrijdag 21 september - de laatste dag...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het is (bijna) zover. Morgen reisdag (going home) en vandaag een wat luie dag hier
    in Santa Cruz. We staan wat later op, het is toch bewolkt en we zorgen ervoor dat
    alle bagage op de kamer staat zodat we die later netjes kunnen inpakken.
    In de voormiddag een wandelingetje gemaakt langs de kustlijn noordwaarts wat
    vooral een rotsige kustlijn is met hier en daar wat strandjes. Hoe dan ook is dit geen
    echt zwemwater.

    Toch is er een plaats waar er gesurft wordt in dit gevaarlijke water waar de golven
    recht op de rotsen gericht zijn. Er staan zelfs gedenktekens voor de slachtoffers die
    hier vallen en dat zijn er blijkbaar wel wat. Hoe dom je zijn om met zulke risiko's de
    juiste golf te willen opzoeken. Maar ja, wij zijn geen surfers hé ...

    We kunnen wel het spel van de pelikanen bewonderen die op jacht gaan naar iets lekkers
    uit de zee. We zien in de verte ook iets groters in de zee. Christel ziet met haar spiedende 
    blik de spuiters van enkele walvissen. Geen idee welke soort maar één ervan laat toch
    even zijn/haar staart zien. Al is het ver weg, toch blij van het gezien te hebben.

    Straks nog een ommetje langs de boardwalk naar het pretpark en nog iets gaan eten.
    De boardingpass (of althans de confirmation) is mits enige elektronische omweg langs
    een slechte verbinding afgedrukt geraakt. Onze plaatsen op de Airbus 380 zijn gereserveerd.
    Ik denk op het bovendek, we zien wel.

    Morgen vertrekken we rond 10u langs de kustweg naar de vlieghaven, nog effe tanken en wagen
    binnenbrengen en dan zijn we op tijd voor de check-in. We vertrekken om 15u en hopen dan tegen
    zondag 5 uur 's avonds in Kontich station aan te komen.


    Zo, dat was het dan weer.
    Volgende keer meer?


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    22-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    21-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 20: donderdag 20 september - naar Santa Cruz

    Het begin van het einde kondigt zich aan. Vandaag verkassen we naar onze laatste slaapplaats
    in Santa Cruz.

    Wat langer geslapen en ontbeten op ons terras met mountain view! Onze buren zijn ook wakker
    en we gerakken aan de babbel. Het accent verraadde al dat ze uit Australië komen.
    Ze zijn al enkele jaren met pensioen en hebben al heel wat avontuurlijke reizen achet de rug.
    Nu hebben ze in Connecticut een 2de hands Harley gekocht waarmee ze 3 maanden rondtrekken
    en die ze dan meenemen naar huis. Voordien hebben ze al eens hetzelfde gedaan met een motorhome
    en 5 maanden rondgetrokken tot in Alaska. De motorhome hebben ze daarna wel weer verkocht.

    Eerst rijden we tot in Gilroy, naar de premium outlet center waar we de Amerikaanse economie
    nog een laatste maal een injectie geven. Hier waren we 5 jaar geleden ook al geweest.

    Onderweg komen we de landbouw in al zijn glorie tegen met massale plantages.

    Pistache noten en amandelen (de laatste waren al geoogst).

    Appelsienen (nu nog groen)

    En zelfs katoen

    Die hele mooie bloemen hebben

    Verder zien we nog paprika, aarbeien, frambozen of bosbessen, ... allez, te veel om op te
    noemen en alles in het groot zoals de treinen hier.

    in Santa Cruz verblijven we in de Bay front Inn waar ze blijkbaar letters W en I tekort komen en
    dan maar de Y gebruiken.

    We zitten op wandelafstand van de pier waar we lekker en ook prijselijk vis gegeten hebben.
    Uiteraard zijn ook de zeeleeuwen present, nu vooral te horen wegens te donker.

     

    Bij nacht is het pretpark goed te zien.





    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    21-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    20-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 19: woensdag 19 september - Yosemite

    Vandaag is Christel jarig!!!

    We hebben een koude nacht achter de rug in de tentcabin. Dan maar eerst het gaskacheltje
    opgezet om wat warmte te brengen. Het stevige ontbijt American style brengt wel enig soelaas
    maar het kan wel beter.
    In de doening zijn er nog een koppeltje belgen, 2 hollanders (in de tentcabin naast ons) en
    nog een gezelschap van een zestal catalanen. Die Amerikanen snappen niet echt dat ze die
    niet kunnen (of maar half) verstaan.
    De zon klimt hoger en de temperatuur ook al. Op naar de Tioga pas om Yosemite binnen
    te rijden. Het is al efkes file bij de poort maar we mogen voor alsze zien dat we al een pas
    hebben en geen extra uitleg van doen is.

    Eerste stop bij de Lembert dome. Van dichtbij is zo'n stuk geslepen graniet wel imposant.

    Op de tram wachten hoeft hier niet.

    We stappen naar de soda springs waar inderdaad borrelend water uit opborrelt.

    De Tuolomne (riviertje) is hier heel idyllisch.

    Een paar mannen repareren de brug maar hun kruiwagen heeft wel platten tuub ...

    We komen een koppeltje wandelaars tegen die al 200 mijl achter de kiezen hebben in 16 dagen
    en wel snakken naar een echt bed annex douche. Er zijn zo van die volhouders!

    Aan het Tanaya lake houden we picnic met onze voeten op het strand.

    Op naar de valley via Oldesmed point rijden we echt op de rots.

    waar we een eerste zicht krijgen op de Half Dome. Prachtig!

    Er volgen nog wat van die zichten zoals vanop het panorama point

    El Capitan

    We gaan niet in de valley maar rijden verder richting Glacier point. Omdat het al wat te laat
    begint te worden skippen we dit in het voordeel van Mariposa grove waar we de grote bomen
    nogmaals gaan bewonderen.

    Onderweg zien we de sporen van de brand van deze zomer. Ook zien de soms de rode kleur
    van de brandvertrager die op de overlevende bomen langs de weg is aangebracht.

    Sinds ons vorig bezoek is er heel wat veranderd. Er is nu een welcome center en we moeten
    met de shuttle naar de grove. In de grove self is alles opnieuw aangelegd en kom je niet meer
    zo dicht bij de bomen.

    De Grizzly Giant is nog steeds paraat.

    Evenals de tunnel-boom.

    Het 2de deel van de rondwandeling is niet zo strikt ingericht en Christel kan nog een laatste
    boom knuffelen.

    We hebben een kamer/chalet met mountain view.

    Dat is niet gelogen maar ondertussen zijn ze vlak voor ons de weg aan het asfalteren. Dat
    gaat nog lang doorgaan en er zijn lage wachttijden. Dus snel (?) naar het stadje Oakhurst 
    voor een maaltijd in een diner waar we de laatste en enige gasten zijn. Gelukkig is er al
    nieuwe asfalt als we uiteindelijk onze doening bereiken.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    20-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    19-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 18: dinsdag 18 september - Mono Lake

    Na een dikke halve mijl zijn we al in Nevada. Dat is er aan te zien met de dikke casino-hotels
    die aan de overkant van de straat staan. We rijden vlotjes richting Bridgeport, het stadje waar
    we ergens verderop logies hebben voor vannacht. Er zijn duidelijk sporen van recente
    (bos)branden en er moet aan de weg gewerkt worden wat al eens wat vertraging meebrengt.

    Eergisteren hebben we dat ook gezien in de wijnvalleien waar het vorige herfst zo gebrand
    heeft. Er was een grote bouwactiviteit enkel te verklaren doordat er in de verte brandsporen
    waren waar ook huizen in betrokken waren. Nu bouwen ze volledig nieuwe wijken op.
    Ook enkele wijngaarden z!jn nieuw aangelegd.

    Maar terug naar vandaag. Na een korte afstand komen we terug in California waar we weer
    eens gevraagd worden of we geen fruit bijhebben. We gebaren van krommenaas (dat
    kennen ze hier toch niet) en we smokkelen wat appels en bananen terug de staat binnen.

    We rijden eerst naar Bodie.

    Een ghost-town waar tussen pakweg 1875 en 1935 goud ontgonnen werd. Het is een echt
    ghost-town, de huizen liggen er verlaten bij met huisraad en al dat overal in en buiten de
    huizen nog rondslingert.

    Het is niet enkel in Leuven dat ge ne fiets te lang onbeheerd moogt laten staan.

    Er word maar sporadisch gerestaureerd en dat geeft een speciale indruk. Om er te geraken
    moet er eerst een dikke 10 mijlen gereden reden worden op asfalt (ook een door een
    desolate omgeving) en de laatste 3 miles op onverharde weg om het echte pioniersleven
    te ervaren zeker?

    Een filmke geeft ook een idee van het leven in de mijnstad. Echt niet simpel.

    Dan naar Mono Lake.

    Een zout meer dan 2 keer zo zout is als de zee waar het via kalkhoudenden bronnen in het
    meer zelf, 'tufa' gesteente onstaat met grillige schouwachtige vormen.

    Omdat de stad Los Angeles in de jaren 40 water van rivieren die het meer voeden hebben
    afgeleid is het peil met zo'n 15 meter gezakt zodat die tufa torentjes nu boven water staan.
    Heel fotogeniek.

    Ook daar wordt aan pilates gedaan!

    Hé, dit is geen foto van mij ... wat komt die hier doen? (wel een mooie...)

    We komen er een Duits koppel tegen dat na het pensieon van man-lief ineens 3 maanden
    naar de US is gekomen. Ze hebben daar hun eigen busje voor meegebracht (goedkoper dan
    3 maanden huren). We hebben ze aangeraden om naar Leavenworth (zie hiervoor) te gaan
    om de thuissfeer op te snuiven.

    We overnachten in een tent cabin. Een soort tuinhuis "western style" met campeercomfort.
    's Nachts wordt het hier dan wel echt donker.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    19-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    18-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 17: maandag 17 september - naar Lake Tahoe

    In de aanloop naar Yosemite gaan we vandaag naar Lake Tahoe, groot meer gelegen op zo'n
    dikke 1600 meter hoogte en (winter-)sport paradijs.

    Het is eerder een reisdag en gaan via Sonoma en Napa richting Sacramento. Het is best druk
    op de weg. Eens voorbij Sacramento begint het te stijgen. Rond de middag passeren we een
    stadje dat wel speciaal oogt. Dan maar van de snelweg en we komen in "Hangtown" Placerville!

    De hangman tree wordt nog als "monument" bewaard.

    Een nog heel authentiek stadje met in main street gezellige winkels zoals een 2de hands
    boekenwinkeltje gerund door 2 dames op (enige) leeftijd. Blijkt dat die ene in London gewoond
    heeft, half Europa gezien heeft, ook nog gesurft heeft in Hawai en haar kinderen heeft leren
    waterskien op Lake Powell.

    Wat verder is er een "hardware store" waar je echt alles kan kopen van keukengerief tot
    decoratiemateriaal, vijzen, draad en lampen ... echt alles!

    En uiteraard de "town bell".

    We vinden wat verder een park annex sportveld en hondentraining weide waar we onze
    boterhammekes eten op een BBQ plaats.

    En dan in de verte, de "lake" (dat flauwe blauwe streepke tussen de bergen) ...

    Aangekomen in Lake Tahoe gaan we naar de Lake op wandelafstand achter ons hotel.

    Uiteraard ook met de voeten in het water.

    Daar doet Christel een reeks pilates oefeningen die vlot navolging krijgen.

    Zelfs door de meeuwen.

    En dan is er nog ergens een bus chinezen gelost die per sé met ons op de foto wilden.
    Allicht zien we er redelijk autochtoon uit.

    Op zoek naar eten belanden we in een shop/eet/vermaak center rond de kabelbaan die in
    de zomer gerbuikt wordt voor zip lines, zomer bobslee enz. We zitten best binnen want de
    temperatuur daalt fors. 's Nachts is het maar enkele graden en overdag een dikke 20°C.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    18-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    17-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 16: zondag 16 september - rustdag (?) Santa Rosa

    Zoals in elke grote ronde zijn er ook rustdagen voorzien.
    Vandaag is het zover. Later opgestaan en zelfs eerst gaan ontbijten voor we onze douche nemen.


    Zoals ook in de rondes moet er natuurlijk wat losgereden worden. We doen daarom een toerke
    Napa valley en rijden rond in de wijnstreek. De valley is eerder breed zodat het meer weg
    heeft van een vlakte.

    We rijden eerst naar Calistoga. Dat ligt aan de noordrand van de valley. Een aangenaam stadje,
    alles heel verzorgd zoals ook de rest van deze trip zal aantonen. Hier wonen duidelijk ook veel
    meer welgestelde mensen. Dat is onder meer te zien aan het wagenpark (Porsche, BMW en
    Audi/VW in grotere mate aanwezig), wat meer muscle cars (Mustang, Corvette ...) aangevuld
    met een enkele Tesla, Maserati en een occasionele Lamborghini.

    In Calistoga (ik zit alsmaar met Calimero in mijn hoofd) zijn er toffe winkels zoals deze boekenwinkel
    waar je ook een notaboekje kan kopen om al je paswoorden in op te schrijven. Naar het zeggen
    van de uitgevers een betrouwbare oplossing! Men zegge het voort.

    Gebouwen (zelfs stenen) zijn ook niet allemaal even stevig blijkt.

    En verder hebben ze hier ook last van fake publicity.

    Daarna via de kleine weggetjes naar Napa afgezakt. De Napa rivier zelf is meer een beek...

    Nog een rondje JC Penney voor een kleine aankoop en nu zitten we aan (niet in!) het
    zwembad, in de zon met het aangename achtergrondgeluid van de snelweg ...

    Straks gaan we terug eten in de JB Brewery. Daar was het gisteren ook heel lekker en
    best te betalen. Ze hebben daar zeker 20 bieren van het vat. Wat betreft buitenlandse
    bieren enkel belgische (Duvel, piraat, Chimay ...) en een enkele alcoholvrije duitser.

    Spreuk(en) van de dag


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    17-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    16-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 15: zaterdag 15 september - naar Santa Rosa

    Iets later opgestaan vandaag. Weer op weg naar de "Avenue of the Giants". Dat is de oude
    highway naast de HWy-101 die (weeral?) door een aantal bossen met giants gaat. We maken
    een vroege "hike" door het stille bos (gelukkig geen beren op de weg). Verrassend (of
    misschien niet) staan hier zomaar hortensia's in het bos.

    We picknicken ook in het bos tussen de reuzen, onvervaard de wilde dieren trotserend
    (ze laten zich niet zien).

     

    Daarna via de nodige bochtige wegen van de California Hi-way 1over de bergen tot aan de kust.

    We komen ook nog een aftandse bus tegen die blijkbaar een nieuw leven tegemoet rijdt.

    Op zee duiken de pelikanen naar vis. Quite spectacular!

    Langs de weg komen we nog een arend tegen die zich tegoed wil doen aan een stukje roadkill.
    Bijna was hijzelf roadkill geworden. Maar iets verder zijn er enkele die we in hun vlucht kunnen
    vastleggen.


    We verlaten nu de kust (nog een laatste blik) tot einde volgende week en rijden naar
    Santa Rosa waar we 2 nachten zullen verblijven.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    16-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    15-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 14: vrijdag 14 september - Bomen groot en klein

    Bij het opstaan is het frisjes maar helder. Op zee vormt zich een nevel die over het land geblazen
    wordt. De typische nevel die hier wel meer voorkomt. Het zijn wel speciale beelden. De wolken
    hangen enkele meters boven de zee en we rijden vlak onder de wolken door.


    Langs de Hi-way 101 komen we op een oudere weg waar al heel wat bomen te bewonderen
    zijn zoals de "corkscrew tree" (in feite 3 - of zijn het er 4 - in elkaar gedraaide bomen).

    En ook de Big Tree (what's in a name).

    En er zijn er blijkbaar nog ...


    Gisteren hebben we ook de permit gekregen voor de Tall Trees Grove. Om daar te geraken
    moet er eerst 7 miles langs een verharde weg gereden worden tot aan de slagboom.
    Daar hebben we de cijfercombinatie gekregen om die open te doen (het jaar dat Abba het
    songfestival wint met Waterloo). Dan nog eens dikke 7 miles op een onverharde weg. Valt
    nogal mee. Wel heel stoffig.
    We denken alleen te zijn maar gelukkig staan er nog een 6-tal wagens. We eten eerst onze
    boterham en gaan dan op weg. De wandeling is een 6-tal km maar we moeten eerst zo'n
    200 meter dalen die we daarna natuurlijk ook terug moeten stijgen.

    We komen bomen tegen van verschillende maten:

    ...voor beginners

    gevorderden ...

    en experten!

    De Tall Trees Grove doet in elk geval zijn/haar naam eer aan!

    De "redwood" is de sequoia sempervirens niet te verwarren met de sequoia giganteum zoals
    die van Yosemite. De eerst is hoger de laatste de dikste (in volume).


    Qua beesten moesten we normaal ook "elks" gezien hebben maar ze hebben zich niet getoond.
    Dan maar genoegen genomen met de banaan-slak.


    We overnachten in Eureka. Ondertussen nog tussen de wolkenslierten gereden die vanuit de zee
    over de weg geblazen worden.

    Eerst is het nog helder in Eureka maar wat later is het gewoon onaangenaam mistig.
    Vanavond Hawaiaans gegeten in de Bananahut! Inclusief de Miss Aloha Hula verkiezing op TV.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    15-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    14-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 13: donderdag 13 september - Oregon caves

    Vandaag één enkele attractie: de Oregon caves.

    In Europa (en vooral Frankrijk) hebben we al veel grotten bezocht maar dit is onze eerste in
    Amerika. Het bezoek gaat over een totale lengte van 1600 meter en 500 treden. Omdat sommige
    delen erg laag zijn moeten we eerst een testje doen en de "cave man walk" oefenen. Grappig
    maar praktisch.
    Het bezoek zelf is leerrijk. De rangeres (of is het rangester) die de rondleiding doet is best
    grappig en interactief. Ze moet zelf ook regelmatig stoppen om op adem te komen als we een
    reeks trappen gedaan hebben. Het is n!et de meest spectaculaire grot maar wel tof om te doen.
    Er is van alles te zien maar daar hebben we geen foto's van. Dan maar de folderfoto...

    Bij het verlaten van de grot keren we terug via eenn wandeling met een mooi uitzicht op de
    Illinois vallei.

    Op weg naar de grot rijden we achter een 4-tal old timers. Ze rijden nog erg vlot! Aan de platen
    van de auto's en de jasjesvan de rijders/passagiers te zien zijn het Fords model-A bouwjaar 1929.
    In parchtige staat!

    Op naar Crescent City, terug aan de pacific coast. We wisselen Oregon voor California.
    We logeren voor het eerst in een Super 8. Deze is evenals de Cascade Lodge van in Bend
    uitgebaat door Indiers. Blijkbaar is dat een goed teken want we hebben weer een mooie
    goed onderhouden kamer.

    Het motel ligt aan de haven en we hebben mits een kleine wandeling zicht op het strand en op
    de zeeleeuwen in de haven.

     

    Bij het binnenrijden Cresent City hebben we al een voorproefje gehad van de giant redwoods
    zomaar langs de weg maar morgen wordt het een hele dag bomen kijken.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    14-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    13-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 12: woensdag 12 september - Crater Lake

    Vandaag verjaar ik!

    Ik wordt verwend met een all-american breakfast bij McKay, verkozen tot best breakfast in Bend!
    Een aangename gegelegenheid waar het gezellig druk is en de bediening erg goed en gemoedelijk.
    We nemen Eggs Benedict voor mij en Pancakes met ricotta en citroen voor Christel. Allemaal erg
    lekker en zeker een goeie "fond" om de dag te beginnen.

    Op weg nu naar Crater Lake via een "scenic byway" langs Mt Bachelor (een skigebied) die zich
    ook wat in nevels hult. Er zijn veel bossen (hoe komen ze er op) en een reeks meertjes waar
    ook wat ontspanning op te vinden is.

     


    Opgelet: het kan hier ook sneeuwen en dan hebben ze daar iets beter voor dan gewone banden.

    Het laatste stuk weg richting Crater Lake is van het rechte type.

    Ook hier zijn de laatste jaren vele bosbranden geweest. Hier en daar zie je ook opruimingswerken.

    Crater Lake is een meer in een krater (hoe komen ze daarbij?) van een vulkaan ontstaan bij
    uitbarstingen zo'n 7700 jaar geleden. De krater heeft zich dan gevuld met regenwater en
    sneeuw en heeft geen in/uitgangen. Het water is er daarom ook ontzettend zuiver en als de
    zon even meewil heel blauw.

    De liefhebbers kunnen de rondrit doen met de "trolley".

    En jawel, we zijn hier allebei wel degelijk aanwezig.
    Kwade tongen beweren dat we ergens in Beieren zaten, maar niets is minder waar!


    Op weg naar Grants Pass hangen er in de verte weeral rookwolken die het zicht wat belemmeren.

    Vanavond in Grants Pass hebben we een snelle wasoperatie gedaan (op 1 uur tijd gewassen en
    gedroogd!) zodat we weer voort kunnen. Daarna ook een all-american burger gaan eten 2 huizen
    verderop, ook weer de "best burger in town".


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    13-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    12-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 11: dinsdag 11 september - naar Bend

    Ook vandaag weer regen bij het opstaan en het vertrek. Maar gaandeweg komt de zon toch ook
    regelmatig piepen.

    We volgen de Columbia aan de noordzijde tot aan Hood River. Eens de brug over rijden we richting
    mount Hood en krijgen al snel een voorproefje.


    Spijtig genoeg blijft die wolk er rond hangen zodat de berg ook al minder te zien zal zijn.
    Ze zijn hier wel erg origineel met de naamgeving van de camp grounds rond mount Hood:
    Campground Sherwood en Campground Nottingham...

    We gaan verder via kleine wegjes naar de scenic route. We hebben wat geluk als we een stel
    herten zien passeren.
    We volgen de Mc Kenzie river voor enkele mooie watervallen die in niks moeten onderdoen van
    degene die we gisteren gemist hebben. een korte wandeling geeft al snel mooie uitzichten.

     



    Dan de pass op en we komen in een vulkaanrots omgeving. Grote lavastromen (de meest
    recente zo'n 1500 jaar oud) maken een soort maanlandschap vergelijkbaar met Lanzarote.
    Het is er hoog (meer dan 5000 voet), fris en desolaat.

    Daarna komen we in Sisters. Een heel leuk stadje met gebouwen in Western stijl, mooi onderhouden
    met veel groen en bloemen. Een must. Zeker ook de winkel met de windmolentjes.

    Er lopen ook zomaar wat herten rond die op de gazons komen grazen en niet echt bevreesd
    zijn voor ons.

     

    In Bend aangekomen zitten we in allicht het goedkoopste motel van onze reis.
    Maar zeker niet het slechtste, integendeel!!!


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    12-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (2)
    11-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 10: maandag 10 september - naar de Columbia gorge

    Op weg na van Oceanside naar de binnenlanden van Oregon.
    Maar eerst naar de Safeways voor proviand en ook nog even tanken. De Nissan Sentra zit
    aan zo'n 41 mpg (miles per gallon) en kan zo'n dikke 10 gallon tanken als die op zijn reserve
    staat. Aan 3,35$/gal valt de brandstofkost nog best mee. Niet?

    Van bij de start regent het serieus. Gelukkig klaart het later al wat op zodat we niet de hele dag in
    de regen gaan zitten.

    Maar nu eerst richting Portland voor wat shopping. Eerst even in een shopping centre met een
    JC Penney. Daar hebben ze altijd goeie aanbiedingen en dan naar Troutdale Outlet center.
    We zijn efficient en succesvol (en dat met een sales tax van 0%)!
    Op nu naar de Columbia Gorge!!!

    De vallei van de Columbia river is redelijk breed maat toch impressionant. Langs de oude
    kronkelige highway 30 liggen een aantal watervallen die de moeite waard zijn.

    We parkeren naast een witte Sentra. Met een nummerplaat die maar een honderdtal nummertjes
    verschilt van de onze en duidelijke tekenen heeft dat ook een Avis auto is, is het (bijna) een
    tweelingbroertje.

    De mooiste waterval hebben ze echter afgesloten en kan je enkel bereiken vie een shuttle bus.
    Dat is buiten onze timing gerekend want we moeten tijdig in Cascade Locks zijn voor een bootvaart
    van 2 uur. Het weer is nu droog maar de wolken komen vanaf de kust opzetten. Gelukkig zonder erg.

    Om 6 uur op de boot: een sternwheeler, zo ene met een rad achteraan! Best cool. Die is blijkbaar
    toch redelijk wendbaar en vaart erg zacht. Een rondvaart op de Columbia is best rustgevend.


    Het rad aan het werk ...


    Niet alrijd even spectaculair maar de mooie brug (teh Bridge of the Gods!) en een zonsondergang
    aan de stuwdam zijn best fotogeniek.






    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    11-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    10-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 9: zondag 9 september - naar Oceanside

    Nog een laatste blijk op onze cabin van deze nacht!!!

    We ontbijten ins onze luxe keuken (en doen de afwas of we hebben 60$ boete!) voor we een nieuw
    aangelegde wandeling doen die vertrekt vanuit onze cabin. De Peterson familie heeft hier sinds eind
    1800 een heleboel grond en ze zorgen er goed voor.



    De wandeling gaat langs een stukje rain-forest tot aan de Hoh-river.

    Daar liggen een hoop dode bomen die allicht bij hoger water telkens wat verder drijven. We zullen
    later wel zien waar naartoe.

    Dan gaat het in de regen tot aan Ruby Beach.

    Ondertussen proberen we Eline te bereiken voor wat verjaardagswensen (!!!!) maar dat gaat maar
    moeizaam wegens weinig bereik maar uiteindelijk lukt het wel.

    Aan Ruby Beach, met zijn massieve rotsformaties voor de kust liggen dan de bomen die vanuit de
    bossen inlands naar zee drijven. 

    Een hele massa bomen ...

    En natuurlijk staan we met onze bottinekes in het water van de pacific!

    Dan wordt het rijden en rijden tot de volgende bestemmig. Ondertussen komen een hele reeks
    old timers, hot rods en nog wat muscle-cars en pick-ups tegen. Ergens is er een rondrit. Wel leuk
    om de aandacht erbij te houden.
    En voor onze veiligheid worden we netjes geinformeerd waarlangs te evacueren in geval van een
    tsunami.


    We verlaten de staat Washington via een immense brug over de Columbia river om via Astoria
    in Oregon aan te komen. We slapen in Oceanside (gelegen aan de kust, wie had dat gedacht!).
    Een paatsje met wat betere allures maar ook wat Blankenberge-achtig met de snoep, souvenir
    en gaming zaken.
    Het weer is wat opgeknapt maar tijdens het avondeten begint het weeral te zeveren.





    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    10-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 8: zaterdag 8 september Olympic National Park en naar Hoh rain forest

    Eerst naar het Olympic park visitor center. De ranger was niet echt breedsprakig maar er zijn
    in elk geval een aantal wandelingen die we voorzien hadden onmogelijk wegens werken.
    Hurricane ridge missen is misschien niet zo erg (wat ge niet gezien hebt kunt ge ook niet missen).
    Zo winnen we wat tijd die we "verloren" hebben met rustig op te staan. Maar het Hoh rain
    forest is afgesloten voor het publiek (dat stond voor morgen op het programma).
    Het is bewolkt en het regent soms wat.

    Onderweg aan Crescent Lake mogen we een groepsfoto maken van onze nieuwe vrienden.

    Ook worden we verleid om ons voertuig te wisselen voor een real-American bike. Maar het weer
    is te wisselvallig en we besluiten dan maar met onze Japanse overdekte vierwieler voor te doen.

    Verderop doen we een wandeling naar de Marymere falls. Best leuk door dit oude bos met
    eeuwenoude grote bomen, ook al een voorsmaak van de mosbegroeiing op de bomen.





    Bij de ingang van de weg naar de Sol-Duc falls worden we welkom geheten in het frans.
    De parkwachteres van dienst is blijkbaar van Zwitserse komaf en spreekt frans en duits.
    Dit doet ons terugdenken aan de Kroaat die de check-out deed van de wagen bij Avis in Seattle.
    Ze hebben allemaal wel iets te zeggen als ze zien van waar we afkomstig zijn.

    Aan het begin de wandeling worden we verwelkomd door onze vriend van vorige reizen: de
    Stellar's Jay. Best een aanstellerig exemplaar.


    De wandeling naar de falls is gelijkaardig aan de vorige maar het blijft steeds weer boeiend.
    Het begint wat te zeveren maar we hebben onze jassen aan dus het ergste wordt voorkomen.


    Ondertussen regent het met tussenpozen. We eten onze picknick dan maar in de wagen
    wegens geen droge plaats beschikbaar. En dan rijden we verder.

    We passeren in Forks vlak voor we naar onze slaapbestemming gaan.
    Forks? Dat mag geen onbekende plaats zijn voor Twilight fans. Forks is (blijkbaar) de setting
    voor de Twilight saga. Ze hebben hier een Twilight-tour en ook een aantal Twilight gerelateerde
    koffiebereidingen en zo.

    Spreuk van de dag (in een espresso gelegenheid in Forks):
    Chocolate doesn't ask difficult questions.
    Chocolate understands!

    Op weg naar de Hoh forest vinden we onze eindbestemming. Het gaat alsmaar in stijgende lijn!
    Deze keer een cabin vlakbij (of zelfs in) het Hoh rain forest. Splinterniew en van alle comfort
    voorzien. Hier gaan we vanavond onze lekkere lasagna opwarmen en met een goed glas rosé
    wijn (Dark Horse, allicht ook verkrijgbaar bij Colruyt waar we de rode variant van hebben).


    Hier komt al eens Roosevelt Elk langs en sporadisch een beer (zeggen ze). We zullen wel zien.
    We zijn ook kompleet off-line (geen Wi-Fi en geen GSM ontvangst). Dan kan ik rustig naast
    het haardvuur (op gas) verslag doen.
    We moeten natuurlijk wel afwassen maar de rust is hier niet geëvenaard. 


    En we moeten ook het motto van het huis respecteren.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    10-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    08-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 7: vrijdag 7 september Whale watching

    Ook vandaag iets vroeger opgestaan want we moeten tijdig in Port Townsend zijn om de boot te halen.

    Het hotel (de Quality Inn) was redelijk afgeleefd wat we niet echt gewoon zijn van die keten (maar ja ...).
    Het ontbijt met de obligate waffles smaakt in elk geval.

    Na een rit van een uurtje komen we aan in Port Townsend. Dat ligt ongeveer op dezelfde hoogte als
    Coupeville (aandachtige volgers zullen die naam al eerder tegengekomen zijn) maar aan de andere
    kant van het water (westwaarts).

    Het is enigszins bewolkt maar de zon komt er bijwijlen door. Dus inschepen maar op de Red Head.
    De schipper is wel gene rosse maar kan het in ieder geval goed uitleggen.

    Na korte tijd hebben we al chance en prijs. De ervaren whale-watcher heeft ze al gespot.

    Een familie van een 4-tal orca's melden zich en we volgen hen voor het komende uur. 


    Ze komen regelmatig even boven om dan ineens een aantal minuten onder te blijven om dan aan
    de andere kant de boot terug op te duiken. Spijtig genoeg doen ze geen circuskunstjes. Maar toch
    even indrukwekkend.



    Daarna via een eilandje waar we nog robben (nee, niet die voetballer maar het meervoud van rob)
    kunnen zien, ook wat papegaaiduikers en een eenzame "bald eagle" in de verte op de klip.
    Waarom ze die "bald" noemen is me niet echt duidelijk. Er staan voldoende veren op zijn kop
    (of is het hoofd?).

    Bij het binnenvaren komen we nog een stalen orca tegen op terugweg naar de US Navy basis
    van Bremerton.


    Niks meer te zien (wat interessant is en het melden waard)?

    Dan maar snel naar de wal!

    Nu hebben we wat tijd om naar Port Angeles te rijden en in te checken in onze (eindelijk!)
    chique kamer in het Red Lion hotel. 


    We doen nog boodschappen in de Safeways waar we gebruik kunnen maken van onze Safeways
    Club kaart om de nodige kortingen te krijgen.

    Bij het buiten komen regent het. Voor de komende dagen zullen we het waarschijnlijk niet droog
    kunnen houden. Dat mag ons ook niet echt verwonderen als we overmorgen nog een regenwoud
    gaan bekijken. We zien wel...

    Wel nog lekker gegeten (Sirloin steak voor Christel en Catch-of-day met crab, shrimp & cod voor mij)
    in het hotel van het restaurant. Morgen wordt het home-cooking!


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    08-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    07-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 6: donderdag 6 september Mount Rainer national park

    Iets vroeger opgestaan dan anders om zeker de waffles bij het ontbijt niet te missen.
    Zoals geweten zijn we zeer bedreven in het waffle bakken!!!


    Op weg nu naar Mount Rainier. De temperatuur is zoals we nu gewoon zijn 's morgens maar een
    15°C en dus best fris. Straks zal het wel weer beteren maar dan zijn we wat hoger in den berg
    en is het niet te warm.
    Na een dik uur rijden komen aan de "ingang". We worden al verwelmkomd door een prachtig
    zicht op de Mount Rainier, een uitgedoofde vulkaan (als ik het goed heb zo'n 4300 meter hoog).



    Het duurt nog even voor we controlepost met ranger tegenkomen en meteen daarna doen we
    een eerste wandelingske naar de "cove of the patriarchs". Een bos met al redelijk grote bomen
    zoals de "douglas fir", "western hemlock" en de "red cedar". Vertalen maar wie kan ...
    Inderdaad een oud stukje bos waar de dode bomen rustig liggen te vergaan.
    Er zijn er wel een aantal die echt groot zijn maar die kunnen toch de vergelijking met de
    sequoia en red-wood echt niet aan.




    Een tweede wandeing naar de viewpoint op de Nisqualy gletsjer. Impressionant zicht op de
    gletsjer en de morene waardoor het smeltwater met een vaart stroomt. Ergens wordt ook 
    aangegeven dat al van in 1890 er opgemerkt werd dat de gletsjer zich terugtrok. De mensen
    die het ijs gebruikten om voedingsmiddelen koel te bewaren moesten elk jaar wat verder gaan.

    Een laatste inspanning voor de Narvada falls. We moeten daar een 40 meter voor afdalen.

     Ooit kwam de gletsjer tot hier en staan we met onze voeten op gletsjer-gepolijst gesteente.
    't Is maar dat we het weten.

    Dan is het nog 2 uur rijden naar Bremerton, onze volgende slaapplaats. Bremerton ligt 
    op de hoogte van Seattle maar aan de andere kant van het water achter nog wat eilanden.
    Voor het eten hebben we beroep gedaan op de plaatselijke chinees. De bar aan de overkant
    van de straat (een dikke straat met 5 brede wegstroken zoals gewoonlijk) was wat te lawaaiig
    wegens een optreden.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    07-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 5: woensdag 5 september : naar YAKIMA

    Inderdaad hebben ze hier in de staat Washingtion sinds kort een soort gedoogbeleid en eigenlijk
    meer een offciële wet over het gebruik van cannabis. Het wordt aangeboden in winkels die door de
    staat erkend zijn. En er wordt zelfs reclame voor gemaakt.

    Daar kunnen ze in Nederland nog een hele toeter aan zuigen


    We sliepen vannacht in kamer "Jasmine", een gezellige kamer tussen de zonnebloemen niet ver
    van het Lake Chelan.

    Best een leuke plaats voor watersport liefhebbers.


    Bij het doorrijden nog even aan het mee gestopt om het thuisfront te bellen.

    Vandaag is het wel een overgangsdag. Geen grooste zaken maar we rijden verder door deze
    immense fruitstreek (niks dan appelen en peren en ook wat wijn). In Wennatchee (dat zich de
    titel grootste "appel"-stad ter wereld toeëigent) gaan we ook even shoppen in de JC-penney.
    En waarachtig zijn er koopjes te doen en komen we met wat broeken en een fleece buiten.

    Dan verderop naar Leavenworth. Stadje waar we "Wilkommen" zijn en het het iedere maand
    Oktoberfest is. Er zijn de nodige worst-, zuurkool- en schnitzelgelegenheden inclusief meiboom
    en duitse straatnamen. In dit mini-Bayern is alles peis en vree en komen de toeristen ook nog
    wat kerstversiering kopen en "lebkuchen" proeven.




    Yakima is eveneens een fruitstad en daar is er ook een spoorweg waar we de grote lange
    treinen horen passeren.

    En ook nog dit: vandaag zitten we tegen de 30°C aan. Dat belooft voor morgen...
    We hadden gedacht in de Hop-nation te gaan eten maar daar was een quiz aan de gang
    waar we geen ploeg voor hadden ingeschreven. We hadden ook niet geweten wie de laatste
    versie van American idol gewonnen had, dus zijn we dan maar iets gaan eten in het station
    (of wat dat ooit geweest was) van Yakima.
    Morgen wat vroeger uit de veren want dan staat Mount Rainier op het programma.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    07-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 4: dinsdag 4 september North Cascades naar Chelan

    Het heeft even geduurd. Eergisteren was de kwaliteit van de Wi-Fi niet super en gisteren lag
    bloggen.be blijkbaar plat. Dus nu even wat extra werk.

    We rijden nu door de North Cascades, een bergketen met de nodige stuwmeren (Diablo lake en zo)
    die via de centrales energie leveren voor de Seattle City Light Co.

    We kopen onze annual pass voor de parken en krijgen er natuurlijk de nodige uitleg over de
    wandelingen. De beren zijn in dit seizoen eerder geïnteresseerd in de bessen dan in onze lunch
    en dus moeten we ons niet echt zorgen maken.


    Een wandeling gedaan naar een mooi uitzichtspunt maar en er waren er ook wat makkelijker te
    bereiken (met de auto).


    We merken wel op dat het zicht nogal troebel is. Het lijkt geen ochtendenevel te zijn (toch al
    zeker niet na de middag). Het is het restant van bosbranden die hier en in Canada huisgehouden
    hebben en waar het stof nog niet is gaan liggen.

    En wij denken dat het hier zuivere lucht is terwijl er allicht meer fijn stof in de lucht hangt dan
    aan de ring in Antwerpen.


    Ook een korte wandeling in een "oud" bos waar we onze eerste eekhoorn van de reis te zien krijgen.


    We komen ook nog even in Winthrop. Een stadje waar ze het goeie idee hebben gehad om de
    aftakeling naar een ghost-town voor te zijn en er een authentiek Wild-West stadje van gemaakt
    hebben. De meeste gebouwen dateren van rond 1890 en hebben dus al een hele geschiedenis.


    Onderweg nog een platte skunk tegengekomen (roadkill) en ook nog moeten stoppen voor een
    ree met haar jong dat bijna aan het oversteken was. Het is opletten geblazen zo in de late namiddag
    op wegen waar er veel dieren aangereden worden (op 1 stuk weg al bijna 100 dit jaar).

    In Chelan eten we 's avonds buiten een lekkere pizza. De temperatuur is al aardig aan het stijgen.
    's Morgens nog best heel fris maar overdag best warm.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    07-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    04-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 3: maandag 3 september - naar de North Cascades

    Na Seattle en al enigszins aangepast aan de lokale tijd gaan we “on the road”.

    Eerste bestemming is Mukilteo (of all places), een uurke rijden naar het noorden.

    Wat gebeurt er daar allemaal wat de moeite is om te zien? Awel, daar bouwen ze allerlei
    vliegtuigskes (747, 777, 787) en dat in het grootste gebouw te wereld. Het is inderdaad
    indrukwekkend om dat daar allemal te zien in een rondleiding van anderhalf uur. Is daar
    toch een slimmeke dat vraagt hoe dat zit met de Airbus 380.
    En daar zijn dus geen foto's van. Zogezegd om de veiligheid ... Ge moest uw apparelleke maar
    eens op ne vlieger laten vallen.


    Op nu naar de North Cascades en dan gaan we eerst langs een paar van de San Juan islands.
    Daarvoor moeten we dan eerst de ferry nemen.





    We vinden een plekske voor onze eerste picknick in de bossen.


    En ja daar is her eerste kiekske van ons voituur.


    Onderweg gaan we nog een koffietje drinken in Coupeville, een klein stadje aan het water.
    Het is er aangenaam rustig ...








    Dan verder naar Marblemount waar we een kamer hebben in de Buffalo Run Inn waar het
    één en al buffalo is (ook op uw talloor als ge wilt, maar dat hebben we niet gegeten).

     


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    04-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    03-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 2: zondag 2 september - Seattle (by day)

    Na een eerst nacht redelijk goed geslapen (gelukkig geen “Sleepless in Seattle”), rond achten uit
    bed en in het belendende koffiebar een ontbijt genomen.

    En dan weer de stad in. Het is prachtig weer. Bijna wolkenloos en zo'n 22°C.

    In het oudere deel zijn er wel heel wat daklozen die zelfs hun tentje gewoon op het voetpad zetten.
    Dat wordt hier blijkbaar gedoogd evenals de wiet-geuren die regelmatig alle richtingen uitwaaien.

    Met de monorail naar de Space Needle (beide van de wereldtentoonstelling in 1962 en recentelijk
    gerenoveerd). De Needle is best tof. Bovenaan in openlucht een prachtig zicht rondom tot aan de
    omringende bergen. Op het restaurant verdiep (waar het restaurant voorlopig weg is) nog een
    beter zicht, ook recht naar beneden. Heel dat verdiep draait netjes rond in 45 minuten.



    Op het dak van een gebouw beneden zitten 2 gigantische spinnen ...


     

    Voor de rest is het daar vooral een kermis met Dart Vader, waarzegsters, de nodige eettentjes
    en veel volk van allerlei soorten en gezindten. Letterlijk een bont gezelschap.

     

    Naast de needle liggen de Chihuly Gardens. Dat is een tuin anex expo waar een zekere Chihuly
    glas sculpturen heeft staan. Vooral geinspireerd op planten. Prachtig gewoon ...







    Teruggewandeld naar het hotel langs Pike Market, een onvoorstelbaar aantal winkeltjes, eettentjes,
    vis- en bloemenstandjes. 

    We hebben nu verbinding op de Wi-Fi en zijn dus terug (even) on-line om het eerste blogje maken.



    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    03-09-2018, 00:00 geschreven door philippe_en_christel  
    Reacties (0)
    Foto
    Archief per week
  • 17/09-23/09 2018
  • 10/09-16/09 2018
  • 03/09-09/09 2018
  • 09/07-15/07 2018
  • 14/09-20/09 2015
  • 07/09-13/09 2015
  • 31/08-06/09 2015
  • 24/08-30/08 2015
  • 17/08-23/08 2015
  • 22/04-28/04 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 08/04-14/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 25/03-31/03 2013
  • 18/03-24/03 2013
    Blog als favoriet !

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!