Als de weerman loog, bedenk dan: 'tussen de druppels door was het droog'
Zoeken in blog
Pepijn!
Onze kleine prins
12-05-2009
Als een grote
Hebben wij toch een lieve jongen... Die gedachte speelt dagelijks wel een paar keer door mijn hoofd. Ongetwijfeld denkt iedere mama dit wel, maar toch. Ik wou het toch eens geschreven hebben . Omdat het lang geleden is dat ik er nog eens iets over zei: met de Zantac gaat het nog steeds prima. Ik merk dat, als het lang geleden is dat hij er kreeg, Pepijn weer meer en zuurder gaat overgeven. Volgende week is hij alweer 3 maanden en dan ga ik nog eens met de kinderarts overleggen hoe het moet. Maar liever nog wat doorgeven als het nodig blijkt. Overdag laat hij er nu telkens een 2 uur en half à 3 uur tussen. Aan 6 voedingen op een dag zijn we dus nog bijlange niet, te meer omdat hij nu al sinds een nacht of 4 ook weer de voeding om 2uur erbij neemt. Maar hij drinkt wel veel vlotter dan in het begin, ipv een uur is het nu toch al vaker 20minuten of een half uur. Lachen doet hij bijna heel de dag. Ook de andere gezichtsuitdrukkingen lukken wonderwel. Hij is de prins van de expressie. Het is vooral grappig als hij een pruilmondje trekt. En als hij iets nieuw kan dan vormt zijn mondje echt een 'o' en zijn zijn oogjes erg groot. De laatste 2 weken gaat het nu wel erg snel. Elke dag doet hij iets nieuw. Nu vandaag was het het plonzen in het bad. Het is echt leuk.
Pepijn heeft weer iets nieuws gevonden... na het bubbelbad het golfbad . Heel de tijd heeft hij zitten spetteren deze namiddag. Het was echt grappig. Resultaat: een doodmoe Pepijntje (en een tafel/vloer die volledig nat was ).
Er is iets waar ik me nu al een paar dagen aan erger, en dat is aan de vele pagina's in de kranten over Tom Boonen. Onze wielerheld is zogezegd gevallen en daar mag iets over bericht worden, maar hoeven al die artikels met Jan, Pier en Paul hun mening? Het komt erop neer dat hij publiekelijk aan de schandpaal wordt genageld. Pas op, ikzelf praat hier niks goed hoor, maar waarom al die commotie? Jan met de Pet heeft zijn mening erover en laat hem overal goed horen. Dat hij het zeker nooit zou doen en dat hij het niet begrijpt en zo. Ja, Tom is dom geweest. En hij zal er de gevolgen van dragen. Strafrechterlijk en in zijn ploeg. Jan met de Pet die (ver)oordeelt kan nooit weten hoe de situatie echt ineen zit. Even de advocaat van de duivel spelen. Zou diezelfde Jan met de Pet niet iets gelijkaardig doen als hij (1) al van in zijn jeugd als een asceet moest leven (2) hij slechts een paar keer in een jaar eens niet moest opletten op wat hij at of dronk (3) hij dan ook nog het geld had om zich van dergerlijke drugs te bedienen. Ikzelf zou nooit drugs gebruiken en kan moeilijk begrip opbrengen voor mensen die dat wel doen. (zoals ik ook niet echt begrijp hoe je kunt blijven roken of zwaar aan de drank kunt zitten) Maar ik vergeet nooit dat iedere mens in een ander leven, een andere situatie zit en dat (ver)oordelen dus heel moeilijk is als je niet het hele verhaal kent. En zo heb ik nu ook even meegedaan aan de berichtgeving over Boonen. Dat is dan ook alles dat ik erover zeg.
Onze katers kunnen op hun 2 oren slapen: Pepijn houdt van katten. De poes van zijn mobiel is zijn nieuwe liefde. (dat gaat toch snel tegenwoordig) Hij zou zich al 'weren' om eraan te kunnen. Ze is zijn ideale gesprekspartner...
Omdat Pepijn vandaag wat hangerig is, moet ik mijn tijdsverdrijf weer op het net zoeken . Ik vond dit stokje op een blog.
You are The Tower
Ambition, fighting, war, courage. Destruction, danger, fall, ruin.
The Tower represents war, destruction, but also spiritual renewal. Plans are disrupted. Your views and ideas will change as a result.
The Tower is a card about war, a war between the structures of lies and the lightning flash of truth. The Tower stands for "false concepts and institutions that we take for real." You have been shaken up; blinded by a shocking revelation. It sometimes takes that to see a truth that one refuses to see. Or to bring down beliefs that are so well constructed. What's most important to remember is that the tearing down of this structure, however painful, makes room for something new to be built.
...maatje 62. Ok, Pepijn kan nog in 1 broek, die van zijn doop, omdat er een erg goeie rekker in zit. Maar voor de rest: finito. Body's waren al een kleine week te klein en ook de pyjama's gingen niet meer. Nu blijkt dat het wel erg oncomfortabel wordt voor Pepijn om nog zijn truitjes aan te trekken (die dan toch maar tot onder zijn oksels schuiven) en om een broek aan te trekken die ik dan niet meer over zijn pamper krijg - heb ik maar besloten me gewonnen te geven en maatje 62 weg te steken. Welkom dus aan de volgende maat.
Vandaag zijn we nog eens naar onze thuis geweest. Eerst naar mijn ouders waar we aten voor middag en achteraf nog wat rustig in de tuin zaten (heerlijk weertje!). Dan naar Jeroens ouders waar we eerst koffie en taart aten buiten en daarna nog bleven voor het avondeten. Pepijn heeft, buiten het ommetje door de tuin met mammie en wat turnoefeningen, veel geslapen.
Als hij het moe was zijn we naar huis gegaan. Daar kreeg hij weer zijn badje, altijd een feest. Alleen - hij wou niet gaan zitten . En dan wordt het wat moeilijk hé.
Na het badje weer de pyjama aan en nu zitten we hier op ons gemak in de zetel. Papa bekijkt documentaires op Discovery channel en mama checkt het internet terwijl Pepijn zijn buikje vult.
Pepijn zegt: een dikke proficiat aan alle mama's! Vandaag vierden we: 1) mezelf: ik kreeg van papa een mooi bloemstuk en van Pepijn een goddelijke glimlach. 2) mijn mama: haar wacht nog een verrassing die Annelies en ik aan het 'bebroeden' zijn. Een tip? Het zal iets zijn om naar te blijven kijken. 3) mijn schoonmama: Mammie kreeg een restaurantbon van De Vlaamsche Pot om eens lekker te gaan eten. Uiteraard werd ook tante Annelies gevierd vandaag - zij kreeg een ontbijt op bed, maar daar had ik uiteraard niks mee te maken .
11 weken... Dat is niks op een heel mensenleven, maar al heel wat voor een kleintje. Het lijkt alsof Pepijn al altijd bij ons is, toch vliegt de tijd. Het gaat heel snel nu. Dag per dag zie je hem veranderen. Wat begon als een klein, slapend, geel ventje, is nu al een goeie actieve 'brokke'. Hij kent zijn wereld al goed de laatste weken. Hij ziet duidelijk dat hij ergens anders is. Mama door heel de kamer volgen is super interessant. Hij ligt nog steeds erg graag dicht bij ons, maar als hij wil kijken dan wil hij kijken.
Rechtstaan - laat me doen! Voelen, tasten, spelen, kijken, brabbelen en schoppen. Ik kan me wel een uur aan een stuk amuseren in mijn park. In mijn relax toch ook wel een tijdje. In bad gaan vind ik nog steeds heerlijk. In het grote bad kan ik 'spletsen', in de shantala maak ik er een bubbelbad van (gisteren ontdekt!), op het luchtmatrasje kan ik lekker ronddobberen (samen met papa in bad). Mijn speelmat is ook leuk, telkens ik de flamingo raak rinkelt hij. Al die diertjes die voor me zingen! Ik vind dat allemaal erg grappig.
Oh...! Ik heb 1 hand... 2 zelfs! Ik kan ze draaien... Ik kan ze zwaaien... Ik kan erop sabbelen...Ik kan er uuuuren naar kijken! Hé, dit maakt geluid als ik erop sla! Hé dit voelt zacht! Hé dit knispert! Af en toe neem ik iets vast als mama het me aangeeft. 1 Keer schudde ik er zelfs mee. Ik ontdek de wereld, beetje bij beetje...
Een ander lid van ons gezin werd wel geleverd met geluid. Met behoorlijk wat geluid zelfs de laatste tijd. Steeds meer klanken passeren de revue bij dit babygebrabbel. Hoewel ik reeds verschillende pogingen ondernomen heb, ben ik nog niet erin geslaagd zijn gesprekken met mobiel/konijn of giraf op te nemen. Vanaf Pepijn me ziet, is hij meer in mij geïnteresseerd dan in zijn speeltjes (en zegt hij dus niet zoveel meer). Vandaar dit filmpje met 1 'woordje' op.
Wie trouwens ook al een paar dagen 'zonder geluid' is, is de zingende kip. In mijn enthousiasme (en op Pepijns vraag) om haar telkens opnieuw te laten zingen, heb ik het touwtje te ver getrokken. Pepijn vraagt haar nog elke dag te zingen, en streelt haar en trekt aan haar, maar er komt geen geluid meer uit. Papa zal haar eens moeten opereren in de hoop dat ze weer zingt als tevoren.
Iedereen die Loki ooit al eens gezien heeft, weet wat ik bedoel. Geen kater die meer decibel haalt dan hem. Hij kan miaauwen zonder stoppen, in allerelei toonaarden, soms tot op het irritante af. Tot zijn 'accident' van zondag. Misschien zijn op de 1 of andere manier zijn stembanden geraakt geweest, ofwel is het door de beginnende ontsteking, maar er komt dus geen geluid meer uit. Wel, spinnen nog heel zachtjes - je moet al dichtbij staan om het te horen. Maar geen miaauw meer. Hij probeert het wel nog, maar het enige dat je hoort is een diepe zucht als zijn bek weer dichtklapt. Het heeft wel al voor grappige taferelen gezorgd, zoals ik die zeg aan Jeroen 'Loki is nogal kepperig' en Jeroen die vraagt 'Waar is hij misschien?' 'Euhm naast je'. Het doet echt raar dat ons groot lawijt nu zijn stem kwijt is.
Pepijn heeft zonet weer lekker zitten dobberen in de shantala.
Hij zit daar dus dolgraag in. Pas op, in zijn ander badje ook hoor. Als ik alleen ben was ik hem nog steeds daarin. Maar 's avonds, als het krampjestijd is, doet het deugd zo opgeplooid te zitten. 2 andere voordelen zijn dat er minder water nodig is en dat hij ook minder vlug koud heeft omdat hij tot zijn schouders in het water zit.
Na zijn badje, pyjama aan. Sinds 2 weken doen we dit omdat vanaf 8 weken aangeraden wordt een slaapritueel te onderhouden zodat je baby weet dat het avond is.
Het is trouwens maat 68 reeds (4-6 maanden). Ik mag maatje 62 nu heel snel beginnen opbergen. Body's zijn te klein geworden. Sommige truitjes gaan nog, en sommige broeken ook. Maatje 68 past al héél goed vind ik...
Ik ben zonet met Pepijn eens naar de crèche geweest om nog wat afspraken te maken. Want ja, hoe jammer ik het ook vind, binnen een maand ben ik alweer aan het werk en zal ik Pepijn uit handen moeten geven. Pas op, ik doe mijn werk dood- en doodgraag hoor! Maar de gedachte dat ik Pepijn heel de dag ga moeten missen geeft me nu al kippenvel. Het is waarschijnlijk iets dat je ook snel gewend bent, maar toch. Zoals ik al schreef, ik doe mijn werk erg graag, laat daar geen twijfel over bestaan. Toch pleit ik voor 6 maanden bevallingsverlof. Niet voor mezelf hoor - eens die eerste lastige weken voorbij zijn, ben je vrij snel van de zwangerschap/bevalling gerecupereerd. En ook niet om extra 'verlof' te hebben, want ongetwijfeld zal ik in de maand die nu nog volgt wel eens momenten hebben dat ik me verveel. De dagen zijn soms lang als je alleen thuis bent. Voor Pepijn dus. Eerst en vooral voor de borstvoeding. Na de moeilijke start en de problemen achteraf, voel ik me nu erg goed erbij. Helaas moet ik binnen een week of 2 aan stoppen beginnen denken. En dat wil ik helemaal niet. Niet alleen genieten we allebei van ons momentje samen, ook voor Pepijn blijkt mijn melk dan toch de beste. De Wereldgezondheidsorganisatie pleit ervoor om 6 maanden uitsluitend borstvoeding te geven in het belang van het kind. Maar dat kan ik dus niet. Afkolven op het werk zeg je? Dat risico kan ik niet nemen: stel dat er bacteriën in mijn melk komen: Salmonella of Listeria of zelfs E.coli O157. Om van al die chemische stoffen nog maar te zwijgen. Borstvoedingsverlof? Ik had niet voorzien dat (1) de borstvoeding ging lukken en (2) ik er zo aan gehecht ging zijn - en nu nog aanvragen is ook wat bij het haar gegrepen. Op mijn werk staat het ook al op de kalender 'dan komt Veerle terug'. Vandaar 6 maanden thuis. Dan is geen enkele vrouw verplicht te kiezen. Het is gewoon een recht. Je hoeft het niet te gaan vragen of aan te vragen. Bovendien is goed 3 maanden nog klein hoor om weg te doen. Maar ja, hier in België is het nog steeds 15 weken, waarvan 1 week voor de bevalling. Dat maakt dus dat we Pepijn de 4e juni eens een half dagje zullen binnen doen, en de week erna is het volle bak. Pepijn zal verblijven in Minimuis in Kuurne bij Griet. Oh ja, kent er iemand een oppas voor Pepijn van 25 juli tot 10 augustus? Want dan is de crèche dicht.
...is zowat de enige foto die ik vandaag van Pepijn kan nemen. Zijn het alle nieuwe indrukken, of komt het door onze uitstap van gisteren? Wie zal het zeggen maar Pepijn is vandaag oververmoeid. Eten, meteen weer willen slapen, eten, slapen,... Hij heeft het zelfs wat lastig als hij niet meteen de slaap kan vatten. Ik laat hem doen en maak niet teveel lawaai.
Ik beloofde mijn collega's een hele tijd geleden eens een paar foto's van Pepijns kamer. Het is er toen nooit van gekomen - ook wel een beetje omdat ze dan misschien gingen doorhebben dat Pepijn een jongen was. Pepijns kamer is dus behangen in het 'Vegetal' (groen) en 1 muur in het 'Roest'. We hebben een band op de rode muur met dinosaurussen. En de gordijnen hebben hetzelfde motief. We kozen voor die kleuren omdat we zeker geen kamer wilden in een typische jongen- of meisjeskleur. En ook geel zien we niet zo graag. Maar een kinderkamer mag wat kleur hebben, dus de bruintinten die we anders wel graag zien waren ook geen optie. Toen ik die dino's zag was ik meteen verkocht. Zo verkocht zelfs dat het voor mij ook dat mocht zijn moest het een meisje geweest zijn. Nu, we wisten dan dat Pepijn een jongen was, het was redelijk duidelijk op de echo dus dan hebben we helemaal niet meer getwijfeld...
Oeioei - ik die zo'n afkeer heb voor dt-fouten, en nu staat er in mijn vorige bericht zelf één! Ik krijg er echt de kriebels van, als je soms op het internet (en dan vooral in fora of in stukken waar mensen mogen reageren) leest welkeen schrijffouten mensen kunnen maken. Gisteren las ik ergens: en hij klouterde uit de put! Woorden met lange ij die kort zouden moeten zijn, mensen die exeem schrijven, hoever zijn we nog verwijderd van een volwassene die schrijft: ik heeft honger? Ik ben hier nu misschien wat aan het zagen, maar een beetje zorg in wat je schrijft is toch maar normaal vind ik. Dus let ik op. Ik denk toch dat je me zelden op een fout kunt betrappen, behalve dan de occasionele fout door te snel te typen of door met 1 hand te typen omdat ik met Pepijn bezig ben. En nu staat er bij mij ook een dt-fout in...(een beetje zelfkastijding staat me dus niet mis) Onlangs kreeg ik zelfs een reclamebrief in de bus met een dt-fout. Ik denk dat er stond: 'Vindt u ook dat u teveel betaald?' Dan lees ik al meteen niet verder meer... Over de zinsbouw en zo valt er nog te discussiëren. Ik zou hier ook met veel meer zorg mijn zinnen kunnen wikken en wegen, maar ik heb besloten dat ik daar de tijd niet voor heb. En dat ik dus maar schrijf alsof ik het hier aan u zou vertellen. Toch ben ik stiekem jaloers op deze mensen en hun prachtig geschreven blog! (maar ik heb er dus de tijd niet voor) http://kruimels.blogspot.com/ http://flarden.wordpress.com/ http://madamezsazsa.blogspot.com/
. 
En als hij iets nieuw kan dan vormt zijn mondje echt een 'o' en zijn zijn oogjes erg groot. 
. Heel de tijd heeft hij zitten spetteren deze namiddag. Het was echt grappig. Resultaat: een doodmoe Pepijntje (en een tafel/vloer die volledig nat was 
dus dan hebben we helemaal niet meer getwijfeld...
