Foto
Inhoud blog
  • Hoe zou het nog zijn met...?
  • Stille nacht
  • Verdere update
  • Update
  • Hulp in huis
  • Nu Floris
  • Eerst Pepijn
  • /
  • I, robot
  • Florisje
  • C.H.A.O.S.
  • Poort naar de hemel
  • Mijn broer is een teddybeer
  • Zelfgemaakt
  • Van mei
    Foto
    Archief per maand
  • 02-2014
  • 04-2013
  • 02-2013
  • 12-2012
  • 10-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 11--0001
    Categorieën
  • Allemaal beestjes... (15)
  • Bloggen (27)
  • Bolle buik (25)
  • Cookie monster (10)
  • De wereld (21)
  • Dinges (61)
  • Familie (39)
  • Floris (56)
  • Huisje,tuintje (61)
  • In Pepijns buikje zit... (14)
  • Kinderpraat (12)
  • Klaaghoekje (43)
  • Mannen (19)
  • One 2 watch (6)
  • Onze kleine prinsen (770)
  • Pepijn (36)
  • The chronicles of Floris (125)
  • Tijdsverdrijf (21)
  • Vrienden (8)
  • Woordseltjes (15)
  • Foto
    Zoeken in blog

    Pepijn en Floris!
    Twee prinsjes
    07-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.En bolle buik werd minder bol
    Borstvoeding is goed voor vele dingen, in de eerste plaats voor het kindje. Maar ook voor de mama heeft borstvoeding verschillende voordelen: mama wordt 'gedwongen' rust te nemen, tijdens het geven van borstvoeding voel je je goed, het bevordert de relatie moeder-kind, het bevordert het samentrekken van de baarmoeder en dus het herstel van de mama. Zo wordt de bolle buik snel kleiner. En zo zijn er nog wel voordelen.
    In deze 2 weken zag ik mijn buik snel plat worden. Het is nog niet zoals vroeger, maar het deed me vanmorgen toch voorzichtig de vraag stellen aan Jeroen "Zou ik...?". Met een klein hartje probeerde ik een jeans, en met veel trots kan ik hier zeggen: hij paste! Applausjes zijn altijd welkom .
    Bovendien een volgende mijlpaal: er staat ook geen 7 meer op de weegschaal. Als je weet dat ik op mijn zwaarste in de zwangerschap 81,6kg woog, ook een hele prestatie, niet . Een kleine staande ovatie is welkom .

    07-03-2009 om 19:57 geschreven door Vivache  


    Categorie:Bolle buik
    » Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een nieuwe dag...
    ...een nieuwe foto (of 2, 3)







    Bijlagen:
    PICT0172b.jpg (185.3 KB)   
    PICT0186b.jpg (165.3 KB)   
    PICT0189b.jpg (139.5 KB)   

    07-03-2009 om 00:00 geschreven door Vivache  


    Categorie:Onze kleine prinsen
    » Reageer (2)
    06-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.9 jaar geleden...
    Leerden Jeroen en ik elkaar kennen. Het lijkt zo lang al en toch zo kort . Om te bewijzen hoe lang het écht wel geleden is, 2 foto's van hoe we er toendertijd uitzagen...




    06-03-2009 om 19:21 geschreven door Vivache  


    » Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Namen...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Het alombekende verhaal... Zo zeker als we waren van een naam voor ons toekomstige kindje vóór het zover was, zoveel 'discussie' is er geweest toen we de beslissing definitief moesten maken... Onze naam waar we vroeger bij zworen was 'Elias'. Geen misse naam, nog steeds niet, maar ondertussen waren er naar onze mening al iets teveel Eliassen geboren. Dus gingen we op zoek naar een nieuwe naam. Gelukkig hebben Jeroen en ik ongeveer dezelfde smaak en waren we er al snel uit wat het niet moest worden... Geen Franse namen, geen Engelse namen, geen namen die op een -y eindigen. Speciaal maar toch nog uitspreekbaar. Niet veel voorkomend maar geen reden tot uitlachen. Scandinavische namen hoorden we wel graag, net als de oudere Bijbelse en Vlaamse namen. Een makkie, dachten we dus...
    De namen die aanvankelijk op ons lijstje stonden waren: Jasper (afgevallen wegens J en niet zo mooi als de andere namen), Timo (afgevallen wegens Timo Lannoo), Silas (de mama moest teveel aan Silar denken, een slechterik uit een TV-serie), Tobias (afgevallen wegens niet zo mooi als de andere), Sander (idem), Ingmar (idem), Arjen (idem), Thomas (idem), Lander (papa hoorde dit echt niet graag). Toen kwam papa met Merijn af en vroeg hij wat mama ervan vond. Ik antwoordde: "Dan hoor ik nog liever Pepijn." In de film Lord of the rings heb je namelijk een olijk duo Merijn en Pepijn. Nu, toen papa die naam hoorde, was er geen enkele andere naam nog goed genoeg. In de weken erna heb ik werkelijk alles geprobeerd om hem van gedacht te doen veranderen, maar niets hielp nog. Ik vond Pepijn geen lelijke naam, maar moest er wel aan wennen. Ik had niet meteen een klik 'dat is het'. Bij een Pepijn stel ik me namelijk een mager ventje voor met krullekes. En nu ja, je genen doen me vermoeden dat je er zo alleszins niet zult uitzien.
    Begin februari hebben we dan toch de knoop doorgehakt. Pepijn zou je heten. Ik hoorde de naam steeds liever en geef toe, Pepijn Lannoo, dat klinkt wel.
    Je volledige naam is:
    Pepijn: Over de betekenis van die naam is er heel wat discussie. De naam zou komen van het Franse Pépin, wat 'zaad van een appel' betekent. De naam zou ook kunnen komen van het oud-Duitse Pepin, wat 'vastberaden' betekent.
    De jongensnaam Pepijn is waarschijnlijk een fantasienaam, zonder duidelijke betekenis. Pepijn is een bakernaam (een door kinderen verbasterde naam) heeft haar oorsprong in de eveneens bakernaam Pippo, die is afgeleid van Wilbo uit ofwel Wilbald of Wilbrecht. De naam is bekend sinds de 4e eeuw.  Tijdens de middeleeuwen was Pepijn een populaire naam bij hofmeiers, vorsten en graven, denk maar aan Pepijn de Korte en Pepijn van Landen.
    Pepijn zou ook kunnen afgeleid zijn van Filippus en dan betekent het 'paardenvriend'.
    Momenteel is er in West-Vlaanderen sinds januari nog maar 1 Pepijn geboren. Van de 5042288 mannen in België zijn er 313 die Pepijn heten. (Bron: http://www.sopres.be/website/n/3/4/1/000.asp)
    Simon: Je peter koos dit als 2e naam. En mama is erg blij, want deze naam stond ook op haar lijstje als favoriet maar papa vond Pepijn veel mooier. Simon zou afgeleid zijn van het Hebreeuwse 'sjema' en zou dus 'de verhoorde' betekenen.
    Lucas: Je meter koos als derde naam Lucas. Ook deze naam stond trouwens op ons lijstje. Lucas zou afgeleid zijn van het Latijnse 'lux' dat licht betekent.
    Lannoo: In België wonen er momenteel 1323 personen met de familienaam Lannoo (bron: www.familienaam.be), waarvan de meerderheid in West-Vlaanderen.

    Bijlagen:
    MerryPippin800.jpg (141.5 KB)   

    06-03-2009 om 14:10 geschreven door Vivache  


    Categorie:Onze kleine prinsen
    » Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gexpressie
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Wat wil je, met deze genen... Met een papa die zonder veel moeite menig Spiessens nadoet. Met een mama met een gezicht als een open boek... Tuurlijk kan ik dan al meteen heel wat gezichtjes trekken.
    Het lukt nog niet altijd om ze op foto vast te leggen, maar hier alvast al een voorsmaakje:
    1.Wat is slapen lastig 
    2.Stoer en ongeïnteresseerd 'wat doe je me nu aan'
    3. Klaarwakker en in volle adoratie
    4. Een tong heb ik ook
    5. Kijk eens in mijn mooie ogen
    6. Daar kun je toch niet aan weerstaan











    Bijlagen:
    PICT0060b.jpg (130 KB)   

    06-03-2009 om 13:35 geschreven door Vivache  


    Categorie:Onze kleine prinsen
    » Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kind en Gezin (deel 1)

    Met alle horrorverhalen van andere mama's in het achterhoofd, was het bang afwachten op het bezoek van Kind en Gezin deze morgen.
    Maar het viel mee! Het was een heel begrijpende mevrouw. Ze maakte er geen probleem van toen ik zei dat ik maar een goeie 3 maanden borstvoeding zou kunnen geven. En geen probleem dat ik nog steeds niet goed al zittend borstvoeding kan geven.
    Onze kleine jongen heeft inderdaad zijn groeispurt, het zou normaal gezien gedaan moeten zijn tegen achter het weekend. Dan zou hij weer een beetje in zijn ritme van om de 3 à 4 uur hervallen. Gisteren en deze nacht was het elke 2 uur; als je dan weet dat hem drinken geven een kleine 3 kwartier duurt, dan blijft er niet veel tijd meer over om te slapen.
    Maar kom, we moeten niet klagen, Pepijn is een heel braaf kereltje. Af en toe plast hij alles eens onder, iets nieuws dat hij kan sinds hij zijn wortelpureekanon heeft ontdekt. Zo werd de mevrouw van Kind en Gezin ook gezegend, én haar weegschaal.
    Pepijn weegt ondertussen opnieuw 3,420kg (dat is nog mét plas ). Hij is dus mooi aan het bijkomen. Zijn hoofdje mat 35,4cm en hijzelf nog steeds 50cm. Goed gedaan, flinke jongen.
    We hebben nu een nieuwe afspraak donderdag om 16u voor de gehoortest. Eens zien wat ons klein meneerke tegen dan uitgevonden heeft.

    06-03-2009 om 13:07 geschreven door Vivache  


    Categorie:Onze kleine prinsen
    » Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zal ik ook zo groot worden?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Kijk eens papa, hoe groot ik al ben... - zal ik ook ooit zoooo groot worden?

    06-03-2009 om 13:04 geschreven door Vivache  


    Categorie:Onze kleine prinsen
    » Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Op wie lijk ik...?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Kunnen jullie het zeggen?

    06-03-2009 om 10:21 geschreven door Vivache  


    Categorie:Onze kleine prinsen
    » Reageer (0)
    05-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mijn papa
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Mijn papa is de beste!

    Zo staat het vaak op T-shirtjes en bodykes... Vaak gaat het dan om mannen die gewoon met hun kleine stoefen als ze met de kinderwagen wandelen of zo.
    Ik zou heel het huis moeten volhangen met zo'n T-shirts, en het zou zelfs op Pepijn zijn pamper mogen staan... Papa doet zo zijn best. Al in de kraamkliniek konden ze er niet over zwijgen. Dat er erg weinig papa's zijn die (vooral bij een eerste) zo met hun kindje bezig willen zijn. Wie kon er als eerste de pamper verversen? Wie gaf er het eerste badje? Ja, papa!
    Blijkbaar zijn de meeste mannen gewoon bang van hun baby...
    Ook nu we thuis zijn zit ik hier met 2 lieve schatten. Eentje die af en toe wat huilt of een pamper voldoet, een andere die zonder problemen rechtspringt als het even niet gaat voor mij. Vannacht was onze kleine spruit wat lastig, papa heeft hem getroost... En had er alle begrip voor dat mama doodmoe was na 2 uur aan een stuk borstvoeding geven.
    Toen we thuiskwamen van de kraamkliniek, stond er de volgende morgen een ontbijtmand te wachten - papa had daar tussen het racen naar de cm en het stadhuis aan gedacht.
    Om nog maar te zwijgen van alle lieve dingen die hij deed toen onze rakker nog in mijn buik zat...

    Dus papa, bij deze, merci, danke, je bent fantastisch!

    05-03-2009 om 19:56 geschreven door Vivache  


    Categorie:Mannen
    » Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Womanizer
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Wat is dat toch met vrouwen en baby'tjes? Of heeft onze kleine prins iets extra dat hem tot zo'n 'womanizer' maakt... We kunnen de deur niet uit ermee of we worden omringd door kirrende vrouwen . Maandag naar de bank, we geraakten er niet weg. Het commentaar navenant: zo'n mooi mondje, zo'n snoetje, zo'n mooi kleurtje, velleke, ga zo maar door. En dan 's namiddags zijn we gaan wandelen en zijn we Katia tegengekomen. Zelfde verhaal. Ja, dan sta je daar natuurlijk te blinken als trotse ouder hé .
    Maar geef toe, ze hebben toch gelijk...

    05-03-2009 om 19:44 geschreven door Vivache  


    Categorie:Onze kleine prinsen
    » Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hoe bolle buik kleine prins werd

    Ik was uitgerekend voor 9 maart. Die datum stond al van eind juni vorig jaar op onze kalender aangekruist. In het begin was die datum nog erg ver weg. Ik telde mijn zwangerschap week per week en wat is een datum 20 weken in de toekomst... Maar plots was het nieuwjaar. Maart kwam dichterbij, en we begonnen te beseffen dat we best zorgden dat alles klaarstond. Valiesje, doopsuiker, kamertje,... Op mijn werk begon ik de weken af te tellen. Plots was het niet veel meer: nog 5 weken werken, nog 3 weken werken. Ondertussen maakte ik papa duidelijk dat begin maart even goed eind februari kon worden. 

    De gynaecoloog zag de bui al hangen op 22 december. Pepijn zijn hoofdje zat toen al mooi in mijn bekken en begon te drukken. Hormonen maakten mijn gewrichten soepeler zodat hij zou kunnen passeren. De gyne heeft toen nog geen uitspraken gedaan, maar eind januari, bij de volgende afspraak, zei hij voor het eerst dat ik maart niet ging halen. En 2 weken later, op 2 februari, zei hij me dat ik niet mocht werken tot 23 februari, zoals ik van plan was. Want 'dan zou ik mijn week kwijt zijn'. Je hebt namelijk recht op 15 weken zwangerschapsverlof, maar daarvan ben je verplicht 1 week voor de bevalling op te nemen. Beval je vroeger en ben je nog aan het werk, ben je die week dus kwijt... Nu, was me dat even schrikken. Die 2e februari was mijn baarmoedermond verweekt en was mijn baarmoederhals al verkort. Er zijn vrouwen die om dat te hebben al een paar uur in de arbeidskamer liggen... Ik had al regelmatig voorweeën maar ze deden niet echt pijn. De week erop had ik al 1 cm opening. 16 februari ging mijn zwangerschapsverlof dus in. De gyne voorspelde dat ik ging bevallen in de week van 23 februari, zo zou ik dus net mijn week kunnen opnemen. Die 16e februari moest ik weer op controle. Op dat moment had ik al een goede 2cm opening. Jammer genoeg begon mijn bloeddruk ook te verhogen en zwelden mijn benen op. Ik had een bloeddruk van 16 over 8. Gelukkig dat het laagste getal maar 8 was, dus het was nog niet echt gevaarlijk voor Pepijn. Maar we moesten toch proberen die bloeddruk omlaag te krijgen. Ik kreeg medicatie en moest de vrijdag de 20e terug op controle. Mijn bloeddruk was die vrijdag wel wat lager maar nog niet genoeg verlaagd. Ondertussen had ik een goede 3cm opening en werd Pepijn zijn gewicht zeker boven de 3kg geschat. De gyne besliste dus om de bevalling in te leiden. Het was beter voor Pepijn en voor mij dat het niet te lang meer duurde, en 38 weken zwangerschap is matuur. Aangezien ik al opening had en alles klaar was, was het anders dan iemand die van 0 wordt ingeleid. De gyne zei 'door je vliezen te breken zal ik enkel het proces wat versnellen'. Zowiezo zou de bevalling toch natuurlijk in gang schieten die week volgens de dokter, maar hij wou het risico voor Pepijn niet meer nemen. Ik kreeg die vrijdag dus de raad me het weekend nog kalm te houden, en dan moest ik de maandag de 23e binnen om kwart voor 7 en zou hij mijn vliezen breken.

    Me kalm houden?  Die vrijdagnamiddag lukte dat nog net. Ik had wel wat last van het inwendig onderzoek dat hij die morgen had gedaan. Ik voelde me ook wat vreemd. 's Nachts heb ik weeën gehad. Geen voorweeën, maar echte pijnlijke weeën. Ze kwamen echter niet regelmatig en zeker al niet om de 10min dus er was helemaal nog geen reden om naar de kraamkliniek te gaan.
    Zaterdag heb ik me niet kalm gehouden. Er stond gewoon nog teveel op het programma, bovendien, maandag zou ik bevallen, toch? Dat gaf ons zaterdag nog de tijd om boodschappen te doen, en de zondag zouden we alle doopsuiker klaarzetten.

    Het was zo'n mooi weer zaterdag, dus Jeroen wou fietsen met zijn collega. Ik had het liever niet, ik voelde me wat raar. Op dat moment begon ik te denken dat ik maandag misschien niet zou halen. Maar er was niet veel aan te doen, papa had het zonnetje gezien . Hij beloofde me dat hij zijn GSM bij zou houden, en weg was hij. Om de tijd te doden surfte ik was op het net. En belde ik naar mijn zus. Ze zei me dat ik in bad moest als ik dacht dat het gestart was. Als ik uit bad kwam en ik voelde nog altijd iets, dan was het waarschijnlijk geen vals alarm. Om 15u kroop ik in bad en ik ben er in slaap gevallen. Anderhalf uur en een koud bad later werd ik wakker. Toen ik uit bad ging voelde ik nog veel meer dan ervoor. Het was dus toch begonnen... Ik durfde echter Jeroen nog niet bellen, wie weet duurde het nog uren eer het het moment was om naar de kraamkliniek te vertrekken. Ik ben in bed gekropen en het de weeën gechronometreerd. Elke 18 minuten had ik een regelmatige wee... Te vroeg dus nog om naar de kraamkliniek te vertrekken. Om 18u was het plots koekenbak. Pepijn vond het nodig nog eens goed te schoppen en daar brak mijn water. Geen grote geut in 1 keer maar druppels. Alsof je naar het toilet moet en niet meer kunt ophouden. Ik ben naar de badkamer geweest, een druppelspoor achter me latend. Ik heb oude kleren aangetrokken en Jeroen gebeld. 'Jeroen, zit je nog ver? Ik denk dat je best naar huis zult komen want ik denk dat mijn water is gebroken.' Gelukkig waren ze net weer bij de auto aangekomen en duurde het toch niet zo lang. Toch heb ik in de auto tegen Jeroen gezegd 'dat is nog 1 dat je nog lang zult horen hoor' .

    Rond 19u kwamen we in de kraamkliniek aan. Dokterassistent Bram heeft ons een arbeidskamer aangewezen en een vroedvrouw heeft me aan de monitor gelegd. Pepijns hartje klopte aan 140 slagen per minuut en ik had weeën ongeveer elke 5 à 7 minuten. Ze deden een test om te kijken of ik vruchtwater verloor en keken hoeveel opening ik had, een kleine 4cm. Voor de rest was het wachten. Ik probeerde me te installeren en Jeroen ging me inschrijven. Rond 20u30 had ik 5cm opening. De weeën kwamen steeds regelmatiger. Het was ondertussen al om de 2 minuten en het deed écht pijn. Buikweeën waren overgegaan in rugweeën en ik kon ze niet meer wegpuffen. Zolang dat in de buik zit ben je nog min of meer wat met die ademhalingsoefeningen, maar die rugpijn ging niet weg! Om de 2 minuten een wee die een minuut duurde, ik begon draaierig te worden en ik wist amper nog waar ik was. Jeroen kon niet veel anders doen dan machteloos toekijken en voelde zich ambetant. Of ik nu stond of zat of lag, ik voelde me altijd maar slechter. De vroedvrouw zei me dat ik best epidurale ging nemen, dat ik ook nog de kracht moest hebben om te persen. Bovendien hou je de bevalling tegen als je te veel pijn hebt, want je spant je op en je moet zo ontspannen mogelijk proberen te zijn. Ik heb het nog een half uur geprobeerd zonder epidurale, maar uiteindelijk vroeg ik om 21u30 toch 1. Die werkte behoorlijk vlug en vanaf dan lag ik in bed af te wachten. Jeroen heeft toen naar 'Hidalgo' gekeken, een film over paarden blijkbaar maar meer dan dat heb ik er niet van gezien.
    Tegen 22u30 had ik al 9cm opening, bijna volledige ontsluiting dus. Door die epidurale ging het plots veel vlugger. Omdat onze kleine man een sterrenkijkertje was, moesten we echter nog proberen om hem te doen draaien. Ik heb daar dus een hele tijd op mijn zijde moeten liggen. Even na middernacht was hij een klein beetje gedraaid en had ik volledige ontsluiting dus toen hebben ze me naar de verloskamer gereden. Ik mocht een paar keer proberen te persen. Ondertussen was de epidurale alweer afgekoppeld dus ik voelde de weeën wel weer opkomen, zodat ik kon meepersen op een wee. Het hoofdje vorderde, maar langzaam. Elke keer ik moest persen daalde Pepijns hartslag naar 70-80. Ik maakte me daar zorgen over, maar de vroedvrouw zei me dat dat geen probleem was zolang hij weer goed recupereerde. Maar te lang moest het toch ook niet duren... Jeroen kon ondertussen het hoofdje reeds zien zitten. Het was behoorlijk heftig allemaal; ik kwam er niet vanaf met 2 keer persen zoals sommige andere maar moest behoorlijk werken. En een vroedvrouw op mijn buik en mijn handen in een kramp van die metalen leggers vast te grijpen. De dokterassistent riep er de gyne van wacht bij (mijn eigen gyne was jammer genoeg niet te bereiken). Die heeft me ingeknipt en dan de vacuümpomp erop gezet. Even later was het hoofdje geboren. Vanaf dan moet het vlug gaan. Pepijns schoudertjes bleven echter hangen dus de gyne heeft 2 keer serieus moeten trekken om hem eruit te krijgen... Ik was compleet verdwaasd toen ze Pepijn even op me legden. Hij zette meteen goed zijn keel open. Papa is dan meegegaan naar het kamertje ernaast, waar ze hem wogen, maten en slijmpjes weghaalden.

    Het was 22/02/2009, 0u50, en onze flinke zoon was geboren. 38 weken, 3,635kg en 50 cm groot. Met op zijn hoofd een lange rode punt van de vacuümpomp en heel wat stress in zijn kleine lijfje. Hij kreeg van de kinderarts een score van 6/10 mee net na de geboorte en 5 minuten later 7/10. Hij moest de couveuse in om hem in het oog te houden, omdat het voor hem zo'n zware bevalling was geweest. Terwijl ze mij aan het 'dichtnaaien' waren, hebben ze hem nog even bij me gelegd maar dan moest hij weg. Toen Jeroen en ik rond half drie op de kamer waren, voelden we ons nog niet echt mama en papa. Dat is pas gekomen toen we de zondagmiddag onze kleine jongen eindelijk bij ons hadden. Zo'n mooi lief bazeke, en we hadden echt medelijden met hoe hij had afgezien. Zijn linkerarmpje was gekwetst bij de geboorte. Hij maakte stressgeluidjes en -bewegingkjes. Maar hij was bij ons! Zo'n wonder, zo iets klein dat je al al die weken bij je hebt gehad, om dat dan in je armen te zien liggen, dat maakt al de rest zo bijkomstig...









    05-03-2009 om 00:00 geschreven door Vivache  


    Categorie:Onze kleine prinsen
    » Reageer (0)
    03-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De eerste keer

    Voor alles een eerste keer...

    Om jullie mailbox een beetje te sparen en voor het gemak (en op vraag van oma), hebben Jeroen en ik besloten om ook een blog op te starten. Naar het goede voorbeeld van tante Annelies: www.2becomes3.be. Onderwerpen genoeg, met zo'n kleintje .

    Veel leesplezier!

    03-03-2009 om 10:03 geschreven door Vivache  


    » Reageer (0)
    30-11--0001
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Florisjes
    Even een niet-wijvenweek-gerelateerd bericht - als het toegelaten is, natuurlijk.

    30-11--0001 om 00:00 geschreven door Vivache  


    Categorie:The chronicles of Floris
    » Reageer (0)


    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Foto

    Pepijn Simon Lucas
    geboren op 22/02/2009 om 0u50 in Kortrijk
    50cm (48cm) - 35cm hoofdomtrek - 3,635kg

    26/02/09 3,360kg - 50 (48)
    06/03/09 3,420kg - 49
    12/03/09 3,640kg - 50
    27/03/09 4,180kg - 52
    23/04/09 5,230kg - 57
    26/05/09 6,400kg - 59
    24/06/09 6,970kg - 63
    26/08/09 8,240kg - 68
    03/12/09 9,700kg - 73
    24/02/10 10,40kg - 75
    25/05/10 11,24kg - 77
    01/03/11 13,08kg - 86
    19/08/11 14,04kg - 89,5
    Foto

    Floris Marcel Maxim
    geboren op 10/06/2011 om 11u24 in Kortrijk
    52cm-36cm hoofdomtrek-3,820kg
    15/06 3,540kg - 52cm
    23/06 3,820kg - 53cm
    30/06 4,290kg -
    04/07 4,600kg -
    15/07 5,120kg - 56,5cm
    30/07 5,960kg -
    19/08 6,740kg - 61cm
    20/09 7,900kg - 65cm


    Foto

    Veerle Michelle Lieve
    °16/04/1983
    x04/05/2005 met Jeroen
    Zoontjes Pepijn en Floris
    Biochemicus
    Gedichten en woordseltjes


    Foto

    Jeroen Emeric Hector
    °02/08/1978
    x04/05/2005 met Veerle
    Zoontjes Pepijn en Floris
    IT'er
    Drummer
    Fietsen


    Mijn favorieten
  • Fiona & Linus!
  • Oma
  • Eline
  • Alejosa
  • Wolf
  • Saar en Titus
  • Prutsen
  • Kleine Man, kleine pruts en...
  • Noremi
  • Fien en...


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!