fris aan de vis chilly aan de willy koud aan de bout koel aan de spoel Kalt in das Wald vorst aan de worst bevroren aan de toren niet te warm aan de darm ijs aan de vijs guur in de schuur kou aan de vouw noors klimaat aan de soldaat min een aan de elfde teen min twee aan de pistolet min drie aan de zizi min vier aan mijn scheepskwartier min vijve aan den stijve min zes aan de vès min zeven aan den scheven min acht aan de vracht min negen aan den degen tandgeklapper aan de lange wapper glad onder de mat rijmspoor in de voor rillen tussen de billen min acht aan de gracht windy aan de cindy killekes tussen de billekes tis kil an eur spil schraal aan de garnaal Fraîche à la pêche
Pepijn dit weekend: "Mama, ik ga je haar kammen." (en hij voegde de daad bij het woord) en dan: "Papa, ik ga je ... (lichte twijfel) hoofd kammen." (en dat deed hij dan)
Een tijdje geleden trok ik mijn wel heel stoute schoenen aan, en zond ik een mailtje naar Moeders Mooiste (http://moeders-mooiste.blogspot.com/). Ik spotte op haar blog namelijk een prachtig hemdje dat ze voor haar oudste Kleine Man had gemaakt, en ik was er helemaal weg van. Helemaal de kleuren die Pepijn super staan, en zo cool...! Hoewel ze vaak niet meer weet wat eerst doen (met drie kleine pagadders, ik krijg al het koud zweet als ik eraan denk ) zag ze het toch zitten om zo eentje voor Pepijn te stikken... Van een gouden hart gesproken! En zie, eind vorige week stak er in de bus dat prachtige hemdje dat ik 'bestelde', als een vervroegd verjaardagscadeau voor Pepijn. En Pepijn, die staat er zo super mee, dat hij de naam van zijn verwenster helemaal eer aan doet. Een dikke merci!!!
Kleine Man maakt er de gewoonte van de foto's met dat hemdje absoluut niet te willen poseren zoals het hoort, en misschien is het die stof die 'vervloekt' is, maar Pepijn heeft er precies ook last van.
hier wou hij per sé een lepel in zijn neus steken.
Weten jullie nog? Er is een tijd geweest dat we Pepijn niet meer in bad noch in douche kregen. Hij had een schrik opgedaan in het zwembadje in de tuin toen hij anderhalf jaar oud was. Van een kindje dat elke dag in zijn badje zat te genieten veranderde hij in een schreeuwend, spartelend, brullend, volledig in paniek en doodsangst manneke vanaf we hem in zijn badje probeerden te zetten. Noodgedwongen wasten we hem dan maar met de washand, elke dag. Haar gewassen krijgen was een nachtmerrie. Met zijn poep in water zitten ging niet, niet niet. Het is met hele kleine stapjes voorwaarts dat dat gebeterd is. Het heeft zeker tot zijn twee jaar geduurd eer hij weer gewassen wou worden. We lieten hem altijd kijken als wij ons wasten, we deden gek, hij moest lachen, hij zag dat wij ons amuseerden en zo hebben we hem heel langzaamaan bij ons in de douche gekregen. Eerst nog met zijn kleren aan, dan met enkel een body aan, en dan eindelijk in zijn blootje. Nooit onder de straal maar kom, het lukte ons om hem, terwijl hij dan speelde met potjes en gieters, ondertussen te wassen. Sinds we Floris in de shantala zetten, wil Pepijn er plots ook weer in, dat was een volgende grote stap vooruit. En zo'n goede maand wil hij nu ook onder de douchestraal staan! Maar we forceren hem niet hoor. Hij moet enkel doen was hij zelf wil. Het voordeel van onze douche is dat je nog een behoorlijk stuk douchebak hebt waar de douchestraal niet komt. Dus zo kan Pepijn spelen, en af en toe eens onder de douche gek komen doen. Laatste nieuwtje is nu sinds vorige week ingevoerd: Floris mag nu in het weekend eens in de badstoel in het grote bad, en Pepijn zit erbij. En dat vinden ze leuk hoor!
Pepijn ging Floris wassen.
Als Pepijn in de buurt is, is Floris door niks anders af te leiden. Of je moet al érg goed je best doen.
Omdat het al veel te lang geleden is, en ik hier toch in de zetel geplakt lig tot ik weer in bed zal kruipen, nog eens een verslag van onze jongens hier.
Pepijn
doet het echt super op school. Hij gaat heel graag, is heel geïnteresseerd, geniet van de andere kindjes en de aandacht van de juf. Sinds twee weken moet hij nu in de avondopvang ook, en dat gaat redelijk hoewel hij naar het einde van de week doodop is. Vandaag viel hij in slaap in de autostoel. Gelukkig begint papa met werken om 8u30, zodat Pepijn aan school kan afgezet worden tegen 8u, wanneer de poort open gaat. Hij gaat eerst nog mee naar Mini Muis om kleine broer af te leveren, en daarna gaat het naar school.
is almaar meer een spraakwaterval. Het staat niet stil, dat mondje. Hij kon al heel goed praten, maar het gaat de laatste tijd heel snel. De waarom-vragen zijn al van de partij, net als het in discussie treden. En soms, heel soms, zoals nu nu mama ziek is, zou je eens willen dat hij eens zwijgt.
heeft sinds de herfstvakantie geen ongelukjes meer gehad op school en ook thuis niet meer.
met de peuterpuberteit valt het allemaal nog wel mee: meestal is hij een hele lieve jongen. Alleen als hij doodop is, zoals vanavond, zou hij wel eens in zijn 'nee' kunnen zijn.
wat wel erg vervelend is, is zijn 'tijd rekken' alvorens te gaan slapen. Dat duurt soms eindeloos, en als je er een strijd van maakt, duurt het nog langer. Zucht. De ene dag kunnen we er wat meer tegen dan de andere.
is een knuffelaar, meer en meer. En dat doet ons zo'n plezier.
favoriet speelgoed is (nog steeds) zijn auto's. Af en toe haalt hij de diertjes boven, maar meestal vliegen de auto's op de zetel en moeten ze in de rij staan. Ook als ik 's avonds in de opvang kom, is hij meestal met de auto's aan het spelen.
Floris
7 en een halve maand reeds, en onze kleine flinke man. Sinds de tweede dag dat ik ging werken, slaapt hij door ( ). Daarmee goed een half jaar vroeger dan zijn broer, hoewel hij nu deze nacht rond half vier even wakker was.
hij zit goed en is héél gefrustreerd dat hij niet vooruit geraakt op zijn buik. Hij ligt dan te spartelen maar het haalt niets uit.
hij gaat zo snel niet meer vooruit qua lengte en gewicht, zijn groentjes zijn een ramp. Waar Pepijn met gemak 250g binnenspeelde, haalt Floris met moeite 70g. Nu hij had wel wat reserve, maar het moet toch niet blijven duren.
twee karaktertrekken die ook voor Pepijn golden: nieuwsgierig en sociaal!
Ziekjes, enfin, ziekjes... Zeg maar serieus ziek! Gisterenavond had ik 39,8° koorts. Ik, die anders nooit koorts heb... Hopelijk ben ik beter tegen maandag want een belangrijke dag. Pfff, zelden al zoooo ziek geweest.
Terwijl het mooi weer was, hebben we zaterdag nog eens geprofiteerd ervan. We trokken richting gavers met de boys en een fiets. Pepijn vond het super, al ergerde het hem dat sommige wegjes glad lagen door de modder en hij zo goed niet fietsen kon. Want het moet vooruit gaan.
All dressed up tegen de koude wind.
Zietemgaanzietemgaan.
Bij momenten was hij een veldrijder.
Florisje bekeek het allemaal.
Sven Nys? Bart Wellens? Niels Albert? Neenee, Pepijn!
(Ik zie dat ik nog steeds zo'n honderd volgertjes per dag heb, hoewel het hier de laatste tijd zo stil is van mijn kant - bedankt om niet af te haken, hoor, u bent een fijn publiek )
Maar dit even ter zijde . Als ik onze twee prutsen 'broederlijk' samen zie, ben ik de koning te rijk!
Samen spelen... Pepijn is toch zo lief voor zijn broer. En Floris geniet met volle teugen!
En ze hebben allebei het meeste interesse in dat beestje dat achter dat deurtje zit.
Het is nog geen vechten ervoor...nog niet
Al moest Floris hier wel oppassen want zijn vingertjes gingen ertussen zitten.
Floris zit trouwens op een week tijd heel wat steviger plots. Al durft hij zichzelf nog wat teveel 'shwung' meegeven, hij kent het einde van zijn kracht niet.
Pepijn zijn allereerste echte kerstvakantie is alweer bijna voorbij. Floris die verandert snel, maar Pepijn is ook serieus aan het spurten. Niet alleen zie je het aan zijn broeken en groeit hij uit, zoals we zeggen, maar ook qua karakter is hij echt een minimensje aan het worden. Een minimensje met zijn noden, gevoelens, willetjes, spelletjes, grilletjes. Het ene moment smelt je voor zijn lieve dingen. Het volgende moment zit je te glimlachen met zijn kleine maniertjes zo typisch aan de leeftijd (huppelen in het bos *smelt*). Een paar momenten later moet je even tot tien tellen in jezelf omdat je hem anders achter het behang zou plakken. Omdat hij de bedtijd weer aan het rekken is. Of niet wil eten. Een paar foto's van onze lieve oudste.
Hij hielp de kerstboom afbreken.
Zou je hem geen vijf frank geven.
Op nieuwjaarsdag met mammie.
Pepijn verbleef deze week een drietal dagen bij de grootouders. Deze mooie ballon maakte hij met mammie.
De dagen zijn hier meer dan goed gevuld...al een tijdje nu. Zoals jullie weten ben ik ontslagen net voor ik ging bevallen. Na mijn moederschapsrust nam ik borstvoedingsverlof, omdat mijn werk te gevaarlijk is wanneer je borstvoeding geeft. Daarna nam ik nog twee maanden ouderschapsverlof. Eén maand om zeker zes maanden borstvoeding te kunnen geven, en die tweede maand ingecalculeerd voor de zoektocht naar nieuw werk. Eind oktober ben ik daaraan begonnen, met november en december twee maanden waar ik de ziel van onder mijn lijf liep om een nieuwe job te vinden. Ik heb veel goede reacties gehad, ben op gesprek mogen gaan, ben zelfs mogen terugkeren. Maar helaas telkens met dezelfde uitkomst: toen ik en nog iemand anders overbleef, kozen ze diegene met het meeste ervaring in de sector. En gezien ik solliciteerde voor jobs die niet echt in mijn huidige sector zitten, maar wel dicht bij huis zijn (het voornaamste criterium nu met twee jonge kindjes), was ik dus nooit de persoon waarvoor ze kozen. Dus ja, maandag de laatste dag van mijn ouderschapsverlof, en dan rest me nog een opzegperiode van 7 maanden op mijn werk. Tenzij er toch nog iets uit de bus valt in het kort, hebben we daar dus nog meer dan een half jaartje respijt. Het is een onzekerheid die nu al meer dan een jaar doorgeschoven wordt... Maar ook één van de redenen waarom het hier zo super kalm is. Al dat solliciteren neemt ongeloofelijk veel tijd in beslag, niet alleen aan verplaatsing maar brieven opstellen, websites bezoeken, voorbereiden van gesprekken of testen. Want ik wil het goed doen, weet u. En daarbij komt dan nog dat een tweede kindje zo mogelijk nog meer werk is dan een eerste, vind ik. Het heeft alleszins heel wat meer impact dan dat eerste had, ofwel ben ik dat vergeten. Ik wil noch Pepijn, noch Floris tekort doen dus dat is samen spelen, verhaaltjes voorlezen, eens zot kunnen doen. Met allebei. Zoveel mogelijk vers eten klaarmaken. Voor allebei. Daarbij komt dan nog eens het normale huishouden. Kleren wassen, dat is niet zomaar +1kindje momenteel, maar Floris slaagt er altijd in om ofwel mijn, ofwel papa's tenue te zegenen met paphandjes, een boertje, enz. En dan heeft hij geregeld een té volle pamper en mag ik hem weer helemaal verversen. Gelukkig heeft Pepijn nooit geen ongelukjes meer nu sinds de herfstvakantie, en is dat toch weggevallen want dat waren soms drie broeken op een dag. Maar ik mag hier toch om de dag één machine goed vol laten draaien, met alle was. Poetsen, dat is ook niet zomaar +1 bewoner. Die bewoner eet helemaal niet proper, dus de vloer is een puinhoop na een voedingsmoment. Sinds ik met de borstvoeding gestopt ben, komen ook al die flessen wassen, steriliseren bij. Opruimen is soms huilen met de pet op want eens opgeruimd is die oudste spruit daar weer en die wil spelen en kun je het hem kwalijk nemen... De ramen die zijn een ramp, nu de zon vandaag nog eens scheen was het duidelijk sinds dat de buren die aan het bouwen zijn af en toe eens moeten schijven, het nog erger gesteld is met de ramen. Maar ik zou niet weten wanneer ik daartoe zou komen... Het is de laatste dagen telkens goed half tien eer ik me even kan neerzetten, tussen het wassen, strijken en voorbereiden door. Dus ja de blog schiet er serieus bij in. Deze namiddag nam ik even een kwartiertje pauze tot de droogkast klaar ging zijn om wat foto's te selecteren, maar na vijf minuten hoorden we Floris babyfoon aanslaan dus daar was het kwartiertje dat ik even ging rusten wat sneller voorbij. En zo is het altijd wel iets. Het is die 'gezellige' drukte die kleintjes meebrengen, en het zal er niet op verbeteren: dinsdag dus weer aan het werk! Eerst nog maandag een belangrijke dag op een eventuele nieuwe job, waarover later meer... Eerst wat foto's plaatsen.
) zag ze het toch zitten om zo eentje voor Pepijn te stikken... Van een gouden hart gesproken!
