15 december - Dr. Stockmans Terug naar dr.Stockmans
Mei 2010
14 mei - Huwelijk Joke en Stijn Onze vrienden Joke en Stijn stappen in het huwelijksbootje :-)
Tekst van de dag
Als de weerman loog, bedenk dan: 'tussen de druppels door was het droog'
Zoeken in blog
Pepijn!
Onze kleine prins
20-11-2009
Berichtje
Ik zit eindelijk (!) neer in mijn zetel, en maak nog even tijd voor dit berichtje dat ik vond in Pepijns schriftje van de crèche. (en ik citeer Tine)
HOERA HOERA, Door het vele stimuleren heeft Pepijn vandaag een halve tegel vooruit geschoven! Bravo!! Hij zette zijn beentjes in kikkersprong en duwde zich af met zijn rechterbeentje, half op zijn knie en met zijn linkerarm zo wat langs hem, de rechter goed gestrekt! Wat vreemd maar hij deed het! Bravo!!
Joepie
En tweewerf joepie, ons huis staat sinds vandaag online, morgen komt er reeds bezoek! Het zou nu wel erg veel geluk zijn als dat al iets zou betekenen, maar kom, er is toch interesse.
Ik ben nogal principieel, ik geef het toe. Het is niet dat ik andere mama's beoordeel voor de keuzes die ze maken, maar ik heb mijn eigen gedacht over bepaalde dingen. Over plop en bumba bijvoorbeeld, blijkbaar een familietrekje (http://www.2becomes3.be/?p=1640#comments). Maar dat kon u al lezen in mijn award-bericht. Ik vernoemde het deze week aan tafel 's middags op het werk. Dat je er niet aan kunt ontsnappen eens ze een jaar of 5 zijn of zo, maar dat zo'n baby'tje daar toch niet van weet en dat ik dus geen kleertjes met plop of pooh op koop en al zeker niet bereid ben meer geld te geven voor een stomme tekening op de kleertjes. Er antwoordde een collega 'maar ze hebben dat al heel vroeg door hoor, mijn achternichtje van 6 maanden is wild enthousiast van bumba op tv!'. Ja maar... Een kindje van 6 maanden al voor tv zetten? Ik durf met de hand op het hart zeggen dat Pepijn hier in zijn bijna 9 maanden nog nooit, nooit, nooit tv heeft gekeken. De tv gaat zelfs maar aan als hij al in bed zit. Zo'n zesmaandertje is in alles geïnteresseerd, als het maar beweegt of geluid maakt. Het is toch veel beter voor de ontwikkeling dat ze dat geluid of die beweging zelf moeten uitlokken? Voor een tv zetten is natuurlijk gemakkelijk. Ze zijn rustig, nooit hun speelgoed kwijt, ze amuseren zich. Als je echt actief speelt met je kindje, moet je er zeker in het begin mee bezig zijn. Het boekje vasthouden, vertellen, een speeltje aangeven dat te ver is gevallen, tonen hoe hij geluid kan veroorzaken. Daarom is Pepijn dus ook niet wild enthousiast van bumba, hij heeft het nog nooit gezien. Dus ik vind het hoegenaamd niet nodig om plop of pooh of bumba hier in huis te halen. Zo heb ik nog wel mijn principes. Over koekjes en snoepjes bijvoorbeeld. Over eten in het algemeen eigenlijk. Over uitgaan en rekening houden met je kindje. Niet dat ik andere mama's meewarig bekijk, ik heb niks te zeggen over iemand anders opvoeding. Elk maakt de keuzes die hij of zij belangrijk vindt en daarom is die persoon zeker geen slechte ouder. Maar ik heb zo mijn principes, en de papa volgt me daarin.
Alles moeten ze nog leren...wat voor ons supersimpel lijkt, is voor onze kleine kerel een grote stap. Na nog een kwellend weekend en een niet zo'n super maandag, is sinds dinsdag de groeispurt verleden tijd. Tegelijk zien we hier weer wat nieuwe dingen. Zoals onder en tussen en in dingen kijken, dat kon u gisteren reeds lezen. Hij begint de flapjes in zijn boekjes op te heffen. Het spelen verloopt meer geconcentreerd en bewuster. In Oei, ik groei! las ik ook dat baby'tjes nu echt kunnen genieten van dingen te betasten, aan iets te voelen. En niet alleen met hun handjes - ze schurken blijkbaar met vanalles tegen voorwerpen om te weten hoe het voelt. Er stond een voorbeeld van een kindje dat overal met haar buik tegen wreef. Ik moest er gisteren nog om lachen, er kwam me spontaan een nieuw werkwoord voor de ogen . Maar onze prins deed het vanavond ook toen hij (achteruit) op zijn buik door de woonkamer schoof en plots tegen het tv-meubel belandde. Eerst vond hij het niet zo leuk, maar toen voelde hij met zijn hoofd tegen de kast. Hij wreef het echt weg en weer tegen het hout. Deed me aan Balou de beer denken. Voor ik de camera vasthad en kon filmen dacht hij er alweer aan dat hij niet vooruit was geraakt, dus de stemming sloeg om. Daarom in de plaats een filmpje hiervan:
Er hangt nu dus een bord aan onze gevel van het immokantoor. Voor hoeveel gaan we wedden dat binnen de week heel het dorp hier vertelt dat we uit elkaar gaan en daarom ons huis moeten verkopen? Zeker nu papa vanaf volgende week niet teveel meer thuis zal zijn...
Het sprongetje heeft zeker al 1 ding opgeleverd. Iets wat hij hiervoor niet deed. Sinds vanavond zelfs: Pepijn kijkt in voorwerpen, onder, achter, boven. Het begon toen ik deze avond met hem in een boekje keek. Dat is 1 van Pepijns lievelingsbezigheden. Hij zit dan altijd muisstil en super geconcentreerd te kijken, wat te voelen, weer te kijken. Toen we bij foto's van poezen aanbeland waren, zijn lievelingsdieren, begon hij weer zijn 'pe pe pe' te zeggen. En dan voelde hij aan de poes, nam het boekje vast en draaide het om, alsof de poes erachter zat. 1 Keer kon nog toevallig zijn, maar hij heeft het een keer of 5 gedaan. Dan zat hij op tafel voor zijn badje, en omdat papa niet kon helpen wou ik zijn badje vullen, we hebben hier een kom om het water aan te vullen want de shantala kan niet onder de kraan. Plots zag ik Pepijn zijn bad vastnemen en omkeren zodat hij erin kon kijken . Gelukkig zat er nog geen water in.
Deze avond kroop Pepijn een paar centimeter vooruit, op de speelmat. Het linkerbeen nog hulpeloos gestrekt, het rechterbeen op de knie, en zich afduwend. Zijn hoofdje op de grond en zo een paar centimeter vooruit. Het zag er bijzonder oncomfortabel uit. Hij is aan het zoeken, gaat nu al behoorlijk snel in achteruit. De vooruit zal ook wel goed komen. Hij probeert alleszins...
En even later, achter zijn duwwagen. Recht, joepie da's leuk. Even later, knielen terwijl hij zich nog met 1 handje vasthield en een blokje pakken. Op de poep. Dan weer recht. Allemaal zonder hulp.
Zo. Het staat te koop. Ons huis. Onze thuis. Het doet me wel wat. Ik heb hier erg graag gewoond. Ons eerste échte plekje. Ons huurhuis in Gent, dat was het onze niet, met al de gebreken en toestanden van dien. Maar dit is echt van ons geweest, bijna 5 jaar nu. Hier hebben we in gewerkt, het naar onze wensen gevormd, verbouwd, geschilderd. Vrienden uitgenodigd, barbeques georganiseerd, de kerstboom gezet en weer afgebroken. Zwanger geweest en een kindje gekregen. Ja, het zal raar doen. We moeten hier natuurlijk nog niet meteen buiten. Het is ten eerste nog niet verkocht. Hopelijk gaat het wat snel dat de onzekerheid voorbij is. En dan nog laten we in de akte zetten dat onze bouw eerst af moet zijn. Maar toch, we kunnen niet terug hé. Binnen een paar maanden is het het onze niet meer.
Papa bouwt iets, Pepijn breekt het af. Het is zodanig erg dat, om papa de kans te geven een groot genoeg bouwwerk te maken, ik ondertussen Pepijn mijn toren moest laten omgooien.
Deze namiddag had papa onze kleine prins eindelijk in slaap gekregen door een rit met de auto te gaan maken, en dus begon voor ons een race tegen de tijd... Om ervan te profiteren dat we eens konden voortdoen, hebben we opgeruimd in de tuin en op het terras. Nooit gedacht dat er zoveel blaadjes van zo'n catalpa konden vallen. En die tuinmeubelen moesten al een tijdje in de garage geraken. We waren net klaar toen hij weer wakker werd. Dat was even passen...
Vandaag gaan we nog eens voor onze gevelstenen. Het is een moeilijke keuze. Veel wordt natuurlijk wel bepaald door het voegwerk, maar een andere steen verandert heel je huis. En natuurlijk is de portemonnaie ook niet oneindig - dat bepaalt ook wel een beetje onze keuze van steen...
heeft Pepijn vandaag een halve tegel vooruit geschoven! Bravo!!
Joepie 
Deed me aan Balou de beer denken. 
