Inhoud blog
  • BLOG 19 februari
  • BLOG 17 februari 2017
  • BLOG 14 februari 2017
  • BLOG 13 februari 2017
  • BLOG 12 februari 2017
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Over mijzelf
    Ik ben Paul
    Ik ben een vrouw en woon in Vlaanderen (België) en mijn beroep is Studente.
    Ik ben geboren op 06/06/1998 en ben nu dus 19 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: Muziek, lezen, dansen.
    Pauls blog

    22-08-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BLOG 19 februari

    Ik wil mijn kamer herschilderen. Al een tijdje. Maar vandaag begon mijn mama er ook over. Op dit moment is mijn kamer rozig en met andere woorden te jong, plus het past gewoon niet bij mij. Ik ben nooit het ‘meisje- meisje’ geweest maar ik herinner me de pijn toen mama het ook luidop zei. Opnieuw een rol die ik wou vervullen maar nooit zou kunnen vervullen. Het is niet wie ik ben. Wie ik was of ooit zal zijn. 

    Terug naar mijn kamer. Ik wil er iets cools van maken. Iets, zodat als er mensen binnenkomen, ze een beetje overdonderd worden. Ze niet onmiddellijk weten waar kijken. Een simpele, witte achtergrond maar een grote prent en details. Mama haar reactie ging op voorhand door mijn hoofd, toch zei ik mijn gedacht. En mijn hoofd was juist. ‘Goed zot’, ‘doet dat maar als ge zelf een huis hebt’. Te verwachten. Maar ergens knaagt er iets. Ik ben volgens mij aan het rebelleren. Ik wil verandering, iets cools doen, uitvliegen. Ik wil later wilde verhalen kunnen vertellen en geen spijt hebben dat ik bepaalde dingen niet gedaan heb. Ik wil nog een gaatje laten schieten en misschien een tattoo laten zetten. Maar ik weet dat ik dat niet zal doen. Want dan breek ik de enige rol waarvan ik het gevoel heb dat ik hem goed vervul: die van het wijze, oudste, verantwoordelijke kind. Ik ben bang om die rol te verliezen maar aan de andere kant kan ik niet wachten om te doen waar ik zin in heb. Misschien is het niet zozeer de rol verliezen waarvoor ik schrik heb. Nee, het zijn de gevolgen van die rol. Dat beeld dat ik zou kunnen veranderen, niet alleen bij mijn ouders maar ook grootouders, broer en zus… Het steekt ergens dat ik daarvoor zo bang ben: als ik zo gebrand ben om die rol te doorbreken, is die rol dan wel een deel van mijn echte-ik? Ben ik wel dat meisje zoals mijn familie mij ziet? Een deel wel, daar ben ik zeker van. Ik ben verantwoordelijk: altijd voor iedereen zorgen en klaarstaan. Ik ben wijs: ik heb nog geen dingen uitgestoken waarvoor ik me diep zou moeten schamen. Het is eerder dat ik deze rol lang genoeg vervuld heb en het ‘mijn beurt’ is om het omgekeerde te doen. Ik moet toch niet altijd diegene zijn die voor alles zorgt als mijn ouders weg zijn? Toch doe ik dat, deels omdat ik dat wil, deels omdat ik weet dat dat van mij verwacht wordt. En nu slaag ik de nagel op de kop: ik wil wel aan hun verwachtingen voldoen, maar heb ik dat al niet heel mijn leven gedaan? Ik heb het gevoel dat ik in herhaling val. Het is zoals in mijn hoofd: ik draai cirkels rond één en dezelfde kwestie. Hoor ik niet ergens een knoop door te hakken? In mijn gedachten doe ik dat soms: dan skip ik les om een gaatje te laten schieten en probeer ik mij de reacties te verbeelden. Het komt erop neer dat dat geen beste scenario’s zijn. Ik zou een slecht voorbeeld worden voor mijn kleine zus, mijn broer zijn reactie kan ik niet eens voorspellen maar ik denk dat mijn ouders boos zouden zijn. Ik zou het hen ook gewoon kunnen vragen. ‘Ik wil nog een gaatje’. Maar dan komen de vragen waarop ik geen antwoord kan geven. ‘Waarom, waar, hoezo zou je dat willen.’ En ik zou enkel mijn schouders kunnen ophalen en antwoorden met ‘gewoon’. Gewoon omdat ik dat wil. En ik weet dat dat antwoord niet zal volstaan.

    22-08-2017 om 19:31 geschreven door Paul  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-08-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BLOG 17 februari 2017

    Vandaag heb ik bijna een flater begaan. Dit concept met mijn gevoelens te typen is echt een goed plan maar mijn rationeel deel denkt dat ik hier toch verder mee moet gaan. Misschien dit eens laten lezen door een professioneel iemand. Dat had ik bijna luidop gezegd. Bijna.

    Maar dan dacht ik aan de gevolgen. Ik had me niet voorbereid en ik weet dat ik me niet had kunnen ‘verdedigen’. Niet dat mijn ouders mij verbaal zouden ‘aanvallen’ maar ik denk niet dat ze het zouden begrijpen. Ik heb een derde nodig. Iemand die niets van mij afweet waar ik kan zeggen wat ik denk zonder de gevolgen in rekenschap te moeten brengen. Soms heb ik namelijk schrik dat, als ik soms mijn werkelijke gedachten zeg, ik hun beeld over mij zo in de war ga brengen dat ik een barst veroorzaak. Iets waardoor ze zo anders over mij gaan denken dat er een kloof tussen ons komt. Een kloof waardoor ik daarna nooit meer iets ga zeggen en mijn ouders mij voortaan raar aankijken. Het is niet ok om zo te denken, meer nog, ik voel me zelf schuldig dat ik zoiets durf te denken. Maar ik doe het toch maar. Mijn hart weet dat mijn ouders mij altijd graag gaan blijven zien maar iets blijft altijd zeuren over dat idee dat ik heb over het delen van mijn gevoelens. Vandaar een derde. Iemand met wie ik niet de rest van mijn leven mee moet delen. Iemand die ik kan ontwijken wanneer ik wil en eventueel wel kan opzoeken wanneer ik wil. Iemand die niet te dicht staat om zelf geleid te worden door eigen gevoelens maar wel iemand die weet waarmee hij/zij bezig is. 

    Ik ben bang dat ik mijn ouders ga kwetsen. Ik wil hen niet het gevoel geven dat ze als ouders tekort schieten. Want dat zal mama waarschijnlijk denken. ‘Mijn dochter wil niet met mij praten.’ ‘Ik ben geen goede mama want ze durft tegen mij niets zeggen.’ Maar dat is het niet, ik wil haar niet kwetsen of in een lastig parket brengen door meningen over mensen die ze graag ziet. Dit is een best goede redenering: ik wil met iemand praten die er verder van staat, die niet geleid wordt door een voorgeschiedenis. Ik denk niet dat ik de moed heb om dat werkelijk te zeggen. De schrik dat mijn stem breekt is te groot. Want dan maak ik van dit alles iets precies veel groters. Alsof ik met iets dieper zit en het eruit moet. Wat waar is maar lastig is om toe te geven.

    Want dit is inderdaad best groot. Zoals ik reeds eens vermeld heb, ben ik in mijn leven al teleurgesteld en gekwetst geweest door mensen waarvoor ik ‘care’. En ik loop soms rond met gedachten die ik kwijt moet maar toch opkrop. De dood van mijn nonkel was de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. De druppel die zorgde voor nog meer emoties en gedachten, zo groot dat ik het niet meer kan inhouden. De chaos wordt te groot. Als ik met iemand zou praten die weet wat hij/zij doet, zouden er veel verdrongen dingen terug aan de oppervlakte komen. Ik weet niet of ik sterk genoeg ben om werkelijk tegenover iemand te zitten en te praten. Ik zou dit wel durven delen en dan, als ik genoeg sterke muren heb gebouwd, er eventueel over kunnen uitweiden. Wat extra info geven, zeggen wat er allemaal is voorgevallen. Zoals ik nu dus aan het doen ben. Al deze gedachten en twijfels delen met de wijde wereld schuilend achter de anonimiteit van een e-mailadres. Ik laat zien hoe ik soms moeilijk praat of de juiste woorden vind. Ik vertel over dat hoofd van mij dat teveel denkt. Ik vraag me soms af of er nog mensen zo luidop denken. Ik voel me soms een personage in een boek. Passages waar de gedachten die niet uitgesproken worden, kunnen worden gelezen. De gedachten die ervoor zorgen dat je als lezer meer weet dan de andere personages zelf. Die eindeloze stroom woorden die bladzijden vullen zonder dat de tijd voorbijgaat. Zo voel ik me soms met als enige verschil dat bij mij de tijd niet stilstaat en er zo minuten van absolute stilte zijn. Wetend dat mijn gesprekspartners zich vaag bewust zijn dat ik aan het denken ben maar geen zicht hebben op de vele woorden. Die woorden die ik in mijn hoofd overloop om dan boos op mezelf te worden als de tranen komen, de stem het laat afweten of de woorden verdwijnen. Dat is nog het ergste: weten wat je wou zeggen, hoe je het ging zeggen en het dan vergeten. Het is alsof je tuimelt in de afgrond van kwetsbaarheid en verdriet.

    17-08-2017 om 20:52 geschreven door Paul  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-08-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BLOG 14 februari 2017

    De hele dag was ik er met mijn gedachten niet bij. Al voor ik het aan mijn beste vriendin zei, had ik het gevoel dat ze me probeerde op te beuren. Maar echt werken doet het niet. Wat wel werkt is dit. Hoe meer ik schrijf, hoe mee controle ik heb over mijn gevoelens. Mijn stem is nog een ander verhaal want die breekt nog elke keer en tranen volgen. Maar als ik de tijd krijg om mijn gedachten te ordenen en te formuleren zoals ik het op papier zou willen zetten, dan slaag ik er op één of andere manier op om te verwoorden wat er in mij omgaat. Gisterenavond na de drink belde mijn nonkel nog eens. Ik was zo blij om zijn stem nog eens te horen. Het verlichtte dat beetje schuldgevoel dat komt binnensluipen, zeker wanneer ik weet dat hij niet boos of gekwetst is. Ik geloof dat ik zeker 3 keer gezegd heb dat ik hem graag zie. Vreemd hoe mensen op het einde de nood voelen om zo’n belangrijke woorden luidop uit te spreken. Ik weet dat hij weet dat ik hem graag zie. Toch is er die drang om dat te primeren, misschien als een soort geruststelling of omdat dat het enige is dat rest om te zeggen. Al de rest zal toch vervagen maar de belangrijkste boodschap, die zal ik blijven meedragen.

    Ik heb juist een heel lang gesprek met mijn papa gehad. Dit zal zo één van die momenten worden waarvan ik weet dat ik ze lang zal herinneren. We hebben zo nog al eens een gesprek gehad maar dit was nog anders. Ik ben ook ouder nu, ik begrijp meer en hij kan meer tegen mij kwijt. Hij heeft me veel stof tot nadenken gegeven en ik hoop dat ik zowat alles op papier nog eens kan overlopen. Te beginnen bij het begin: dit. Papa zegt dat het niet gezond is dat ik dingen op krop. Ik heb iemand of iemanden nodig om dingen aan te zeggen. Vrienden die weten van de situatie en ik hoef geen details te vertellen. Ik geloof dat dat nu een beetje het geval is. Mijn beste vriendin weet het, semi dan toch. Mijn andere vriend voelt ook dat er iets aan de hand is maar er is geen druk. Ze verplichten me niet om meer te zeggen, ze laten mij op mijn eigen tempo de dingen blootleggen die ik wil blootleggen. Dat zijn het soort vrienden dat ik nodig heb. Zo’n drie jaar geleden heb ik een soort ruzie gehad met mijn vroegere beste vriendin. Noem haar voor het gemak X. Ik beschouwde haar als mijn beste vriendin, als mijn vertrouwenspersoon aan wie ik alles kwijt kon. Helaas was dat niet andersom. Ik was gewoon ‘een vriendin’ voor haar en dat doet meer pijn dan onze verloren vriendschap. Op een dag was het namelijk gedaan; ik was haar niet meer waard en werd van de ene op de andere dag genegeerd. Geen ruzie, geen rede, gewoon stilte. Ik geloof toch dat die breuk met X dieper heeft gesneden dan gedacht. Enkel het feit dat ik dat meereken in de verklaring voor mijn enigszins geslotenheid is volgens mij bewijs genoeg. Ergens ben ik daar wel boos om, boos dat ze nog altijd dat soort grip en vat op me heeft. Want ik wil dit niet, ik wil niet daar niet aan hoeven terugdenken maar ik besef dat ik dieper gekwetst ben geweest dan ik zou willen toegeven. Het komt er hoe dan ook op neer dat ik moeilijk dingen deel en soms aan de verkeerde mensen.

    Neem nu J, een andere vriendin. Ik sta altijd voor haar klaar. Maar omgekeerd? Ok, misschien heb ik gewoon geen boeiend liefdesleven waardoor haar aandacht verslapt. Ik compenseer dat dan door veel van haar te slikken. Maar ik dwaal af. Dit was niet de bedoeling van mijn schrijven maar ik kan nu al zeggen dat het toch nog zal terugkeren. Wat ik eigenlijk wou zeggen is dat ik, denk ik, wel de manier gevonden heb om met mijn gevoelens om te gaan. Dit ‘dagboek’ is mijn uitlaatklep om alles eens op een rijtje te zetten. De stap van dagboek op mijn pc naar blog op het internet was groot maar voor mezelf nodig.

    Terug naar papa. Ik voel me soms wel schuldig dat ik zo koel tegen hem ben want ik zie hem oprecht graag. Ik duw niet graag mensen weg maar ik hou ze ook niet graag extreem dicht. Ik lijk denk ik meer op hem dan hij beseft. Mijn nonkel had gelijk: gevoelens hou ik, net als hem, voor mezelf. Mijn mama is anders. Dat is niet erg maar ik weet dat ik nooit zoals haar kan zijn. Ergens boezemt mij dat wel angst in als ik denk aan toekomstige partners. Ik heb precies geen vaste rol: het ene moment geloof ik dat ik een ‘papa karakter’ heb en iemand moet hebben met mama’s openheid. Aan de andere kant: ik dacht altijd dat ik iemand zoals papa wou. Wat denk ik logisch is als dochter; iedereen kijkt toch op naar de ‘in haar ogen ideale man’. Maar dan kwam de realiteit: ik ben mama niet. Hoe kan ik ooit samenzijn met iemand als papa als ik zo verschil van mama? Ik hoop dat dit zo een ‘identiteitscrisis-fase’ is, ook al zwoer ik bij hoog en laag dat ik mezelf kende, en ik een duidelijke rol heb. Een duidelijk iemand ben met een vast karakter waar een ander vast type goed bijpast. Om gelukkig bij te zijn.

    Dat is toch het doel van elk menselijk leven: gelukkig zijn en dat beseffen. Een bepaald doel voor ogen hebben en dat kunnen bereiken. Op dit moment is de toekomst nog wat vaag en dus zet ik kleine doelen uit maar de grote doelen blijven wel in mijn achterhoofd. Daar heb ik een heilige schrik voor: later terugblikken op mijn leven en spijt hebben. Op een gegeven moment stilstaan in het leven en niet tevreden zijn met wat zich rond mij bevindt. Ik hou werkelijk van de uitdrukking ‘better a sorry than a what if..’ Dat betekent niet dat je roekeloos met je leven moet gaan gooien en alle cliché bucket listen moet afwerken maar wel dat je bepaalde stappen moet durven nemen. Bepaalde sprongen wagen. Ik hoop dat ik daar later genoeg moed voor heb en besef wanneer zo’n beslissing voor mijn neus staat.

    We blijven onszelf onderschatten. De mens beschikt over een enorme veerkracht waar de meeste zich niet bewust van zijn. Blijven rouwen gaat niet. Als je het pessimistisch bekijkt, zou je kunnen zeggen dat men verder gaat omdat het lichaam iets anders niet aankan. Ik prefereer de verklaring dat wij zelf inzien dat het tijd is om bepaalde bladzijden van het leven om te slaan en zelf de kracht hebben om op te staan. Niet enkel omdat het niet anders kan, maar omdat we het zelf ook willen.

     

    13-08-2017 om 19:08 geschreven door Paul  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    11-08-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BLOG 13 februari 2017

    Ondanks dat ik gisteren bijna ontroostbaar was, leek vandaag een normale dag. Ik ben blij dat ik naar de les kon want dat geeft me iets om te vertellen. Een ander onderwerp, iets om de gedachten even af te leiden, iets waar we in ‘normale omstandigheden’ over zouden praten. En dat doen we dan ook. Het is raar om zo bezig te zijn en bijna voel ik me schuldig, bijna. Maar eerlijk, ik ben blij dat we niet hoeven te huilen. De rest van mijn gezin heeft vakantie en is dan ook dagelijks in het ziekenhuis te vinden. In romans worden ziekenhuizen vrij cliché afgeschilderd en hoe meer ik er kom, hoe meer ik hen gelijk geef. Kenmerkende brede gangen met rails voor rolstoelen, de scherpe allesdoordringende geur van ontsmettingsmiddel, een cafetaria waar men met kleur de boel probeert op te vrolijken maar eerlijk waar, het is kotsgroen en ziet er maar goedkoop uit. Gangen die allemaal op elkaar lijken, verpleegsters die kamer in en uit gaan. ‘Ziekenhuis’ betekent niets goed. 

    We zijn dan ook allemaal emotioneel gedraineerd. Alles begint zijn tol te eisen wat zich steeds vaker uit in woorden. Niet dat we vechten maar we lopen allemaal op onze tenen en zijn snel kort tegen elkaar. Het voelde goed om even over iets anders te kunnen praten en te lachen. Ik hoop dat we na de begrafenis ook zo de draad weer proberen op te pakken. Er zullen natuurlijk momenten zijn, en ik zie ze zo al voor me, dat mama zich zal moeten excuseren van tafel met tranen in haar ogen. Mijn zus zal waarschijnlijk achter haar lopen en knuffelen en misschien dat ze samen terugkeren naar de tafel. Ondertussen zullen mijn papa, mijn broer en ik verder in stilte eten. Papa zal iets proberen zeggen en naarmate mijn humeur zal ik proberen ‘normaal’ te antwoorden of zwijgen. Raar hoe sommige situaties altijd dezelfde uitdraai hebben en hoe ik al weet hoe die uitdraai eruit ziet. Mensen veranderen maar niet heus.

    Mijn nonkel geeft vandaag nog een drink om de rest van de familie en zijn vrienden een laatste keer te zien. Papa vroeg of ik nog mee wou. Ik heb nee gezegd. Het idee alleen al bezorgt me geen goed gevoel. Ik denk niet dat ik het aan zou kunnen om opnieuw ernaar toe te gaan. Om opnieuw afscheid te nemen. Ik denk niet dat ik dat emotioneel zou aankunnen. Waarschijnlijk wel maar de mens heeft de neiging om zichzelf te onderschatten. 

    Ik ben erin geslaagd om het zelf goed te verwoorden naar mijn ouders toe. Toch voor een klein deel. Het is zoals papa zegt: ik voel niet de intentie om de wonden opnieuw open te rijten. Dat zullen ze toch al doen, op de begrafenis en op de vele keren dat zijn naam zal vallen. Het zal natuurlijk wel minderen maar de eerste jaren blijven de wonden te vers. Ik wil niet mee naar de drink want dan wordt ons afscheid zoals alle andere en krijg ik het gevoel dat onze relatie en band gedegradeerd wordt. Het afscheid nu vond ik wel mooi: we hebben verteld, nog gelachen. Afscheid genomen in ‘intieme kring’ zoals ze dat zeggen. Mijn verdriet moet niet ten toon gesteld worden aan andere die ik niet ken of met wie ik dat verdriet niet wil delen. Ik heb geen nood aan derden die me met medeleven aankijken en zelf tranen in hun ogen krijgen. Nee bedankt. 

    Langs de andere kant twijfelde ik wel. Een klein stemmetje zei dat ik nu de kansen moet grijpen om nog zoveel mogelijk bij hem te zijn. Ik hoop dat er later geen spijt heb dat ik niet nog een laatste keer geweest ben. Maar hij is toch niet meer dezelfde. Gisterenavond was het toch al beter dan die middag. ’s Middags werd hij opstandig en had mijn nonkel tijd nodig voor zichzelf. We hebben hem dan ook rust gegund en zijn ’s avonds teruggekeerd voor het afscheid. Ditmaal waren er geen oorverdovende stiltes en die wetende blikken die mijn ouders naar elkaar sturen, heb ik ofwel gemist ofwel onbewust genegeerd. Misschien ‘verheerlijk’ ik ons afscheid nu, het is niet het juiste woord maar ik kom op geen betere omschrijving, maar dat geeft niet. Als mijn brein besloten heeft om mijn laatste momenten met hem zo te herinneren dan is dat voor mijn eigen welzijn. Het is goed zo, ik heb dag gezegd en heb het afgesloten. Dat probeer ik mezelf alleszins wijs te maken.

    11-08-2017 om 20:16 geschreven door Paul  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-08-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BLOG 12 februari 2017

    Geen idee wat ik eigenlijk aan het doen ben. Ik ben nooit iemand geweest die het uithoudingsvermogen had om een dagboek bij te houden maar hier zit ik dan, achter de pc, klaar om toch maar iets op te schrijven. De reden? Chaos. Er gaat op dit moment zoveel door mijn hoofd dat ik de nood heb om iets op papier te hebben. Ik ben namelijk niet al te best met emoties tonen/uiten en door de jaren heen, betrap ik mezelf erop dat ik beter ben met woorden die ik niet moet uitspreken maar neerpennen. Vandaar dit hier. 

    Ik speel er al een tijdje mee om even tijd te nemen voor dit documentje maar de woorden van mijn grootmoeder gaven vandaag de doorslag. Want ik moet eerlijk zijn, haar vraag ‘caught me off guard’. Ze vroeg wat ik voelde. En ik kon geen antwoord geven. Ik weet niet wat ik voel. Veel emoties, soms precies geen. Lastig om op zo’n vraag antwoord te geven. Ik ben nooit een groot schrijver geweest en dat hield me tegen om die vele emoties te proberen verwoorden. Ik zou misschien namelijk teleurgesteld uitdraaien dat het niet overkomt zoals ik bedoel, er niet genoeg nuances inzitten of ik een deel vergeet. Maar dan nu toch een poging. Je ziet het, dit verhaal is al een even grote chaos als mijn gedachten. Geen duidelijk begin of goede overlopen, dat was te verwachten, de hak-op-de-tak-springer dat ik ben. Het begin is altijd moeilijk, er is ondertussen al zoveel gebeurd, zoveel details en dingen waarvoor ik niet de moed heb om ze erbij te vermelden. Want ik weet wat er aan de hand is, geen nut om dat nog eens te benadrukken. Misschien dat ik het later nog wel doe, voor als de details onzuivere pixels worden en de herinneringen vervagen. Maar op dit moment heb ik er geen behoefte aan. Juist dit: ik weet niet meer wat te doen. 

    Mijn nonkel is stervend, meer nog, deze week kan het gedaan zijn. Het voelt raar om dit te typen, ik had gedacht dat ik zou moeten huilen maar mijn wangen zijn droog. Er zijn reeds tranen gevloeid en het typen maakt het niet reëler aangezien ik het woord ‘dood’ deze week al in de mond genomen heb. Toch blijft het moeilijk. Echt moeilijk. Toen ik voor het eerst het nieuws hoorde, had ik delen van een rouwbrief in gedachten. Een rouwbrief waarin ik een beeld zou proberen schetsen van mijn relatie met mijn nonkel. Hij was immers veel meer dan gewoon een nonkel, hij verdient een categorie apart. Hij ging mee op reis, hij leerde mij sudoku’s oplossen, hij was de helpende hand bij het kaarten, hij was het stille gezelschap zittend in zijn stoel met een sigaar en boek bij de hand. Hij was deel van ons gezin. Ik kan nog bladzijden volschrijven met dingen die ik later al lachend wil ophalen maar op dit moment kan ik me er niet toe aanzetten om verder te schrijven.

    Dan zal ik misschien proberen om de rest van mijn eindeloze gedachtestroom te omschrijven. Mijn hoofd tolt en mijn gemoed is zwaar; mijn nonkel heeft besloten euthanasie te plegen. De pijn wordt ondragelijk en zijn toestand is uitzichtloos. Dus is het tijd om elkaar voor de laatste keer te zien.

    Alles drukte het definitieve uit. Elke woordkeuze. Er zijn zoveel manieren om dag te zeggen en mijn nonkel koos voor het definitieve. Misschien voor zichzelf, om zelf ook rust te vinden. Of voor ons, om het ons toch te proberen beseffen. ‘We gaan afscheid nemen’, dat waren zijn letterlijke woorden. Afscheid nemen, elkaar zien voor de laatste keer. Nu huil ik wel. Beter nu dan straks waar iedereen bijzit. Het is zo al emotioneel genoeg. Mijn grootmoeder zei het ook: ‘het is onherroepelijk’. Niet omkeerbaar, de tijd is niet terug te draaien. Hij keek me erna niet meer in de ogen. Hij staarde naar het plafond, om de tranen tegen te houden of om te zien waar hij binnenkort zou terechtkomen. Ik kan het niet bevatten. Ik moet me inhouden om de bladzijde niet te vullen met ‘dit was de laatste keer, dit was de laatste keer, dit was de laatste keer’. Het maalt als een soort mantra door mijn hoofd en ik krijg het niet weg. 


    Ik weet het, best wel emotioneel om te beginnen... Toch was dit een bewuste keuze: op deze manier is de volgorde van de gebeurtenissen niet gebroken en blijft het waarheidsgetrouw en authentiek. 

    Liefs Paul xx 

    10-08-2017 om 22:53 geschreven door Paul  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hallokes!

    Hallo aan iedereen die de moeite neemt om dit te lezen. Allereerste welkom! Welkom in mijn wereld, de gevoelens en gedachten van een 19-jarige studente. Ik ben een absoluut groentje in de wereld van de bloggers vandaar dat ik ook voor mezelf even uitleg wat je kan verwachten van Pauls blog.


    Deze blog is als een dagboek voor mij. Ik ben geen open persoon maar wat jullie hier te lezen krijgen, zijn mijn diepste gevoelens en eerlijkste gedachten. Het is mijn uitlaatklep waar ik alles schrijf wat ik in het echte leven niet gezegd krijg of durf uitspreken. (Leve de anonimiteit van het internet) Het is toegestaan om te lachen, er zitten serieus droevige en ernstige passages bij maar het zijn vooral de struggles van een tienermeisje die haar hart lucht.


    Mijn verhaal begint bij de dood van mijn nonkel die als spreekwoordelijke druppel ervoor zorgde dat ik mijn gevoelens niet langer negeerde. Ik denk tegenwoordig veel na en deze blog helpt me om door de bomen het bos te blijven zien. Het heeft lang gewoon op mijn pc gestaan maar nu voelde ik toch de drang om dit te delen. Misschien herken je jezelf erin, misschien slaag ik erin om jouw gedachten te omschrijven. Misschien is het een geruststelling als je ziet dat er andere, zoals ik, niet altijd weten hoe het zit. Hoe dan ook, de verdere inhoud van mijn blog zal dit verder verduidelijken. Hoe meer je leest, hoe meer je mij leert kennen.


    De titel van elke blog geeft weer wanneer ik het getypt heb. Je zal merken dat de eerste berichten dateren van februari maar wees gerust, de recentere gedachten komen snel genoeg aan bod. 


    Zo, dat is het zo een beetje in een notendop. Alleszins veel leesplezier!

    Tot een volgende blog!

    Liefs Paul xx

    10-08-2017 om 22:44 geschreven door Paul  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)

    Archief per week
  • 21/08-27/08 2017
  • 14/08-20/08 2017
  • 07/08-13/08 2017

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!