Ik ben Paula, en gebruik soms ook wel de schuilnaam PauLeen.
Ik ben een vrouw en woon in Antwerpen (België) en mijn beroep is Aanvulster.
Ik ben geboren op 28/12/1972 en ben nu dus 39 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Mijn zus, Elvis, internet, YouTube, Facebook,... .
Chauffeurs, daar kan ik mij zo aan ergeren. Deze week nog reed er weer zo eentje achter me aan. Een bompaatje dat net met zijn neus boven het stuur kwam. Heb je zelf zo al eens proberen te rijden ? Je hebt totaal geen zicht op het verkeer rondom je en je hebt geen armvrijheid om in een reflex een zwakke weggebruiker te ontwijken indien dit nodig moest zijn. Levensgevaarlijk is dit! En dat tuft dan gezellig aan 30 km op een baan van 70 waar je alles ineens moet dichtgooien of je zit er bovenop. En als je in het voorbijrijden dan teken geeft om sneller te rijden merken ze je nog niet eens op! Zo geconcentreerd zitten ze boven het stuur naar de witte lijn op de baan te turen want ze mochten maar eens één centimeter afwijken. Ja te turen, want een bril vinden ze ook niet nodig. Een bril? Zij ? Zij zijn nog niet bejaard he! Nee, zij zijn op leeftijd en veel te ijdel voor een bril. Dat ze thuis voor een breedbeeld tv met doorsnede van 60 inch zitten, heeft niets met hun slecht zicht te maken maar enkel met het feit dat ze dan beter van het panoramisch zicht in ne goeie ouwe cowboy- en indiaan film kunnen genieten! Nu gij! Maar we wijken af.
Chauffeurs dus. Jonge chauffeurs zoals die 19-jarige knaap die een jochie van 9 ondersteboven rijdt en daarmee zijn korte leventje abrupt beëindigt die ergeren me ook. Dubbel zo veel zelfs. Dat heeft zijn rijbewijs na een eerste rijexamen al op zak en krijgt van trotse ma en pa hun eerste wagentje dat, zodra ze hun kont gekeerd hebben, opgefokt en gepimpt wordt dat het geen naam heeft en 's avonds door de straten knalt als een straaljager op steroids. Nachtlawaai? Pff, geen zaken mee. Rijervaring ? Pff, ze hebben een rijbewijs, dat geeft hun al de ervaring die ze nodig hebben. Verzekering? Pff, die staat op pa en ma hunne naam dus zij draaien op voor de kosten. Auto in de prak? Pff, dan stelen ze toch gewoon een nieuwe! 19 jaar en dat zit al in de bak voor moord. Ja moord. Want dat is het enige dat men in de rijschool niet aanleert. Hoe een overstekend kind op tijd ontwijken. Wel hoe men tussen paaltjes moet parkeren of op een heuvel uit stilstand moet vertrekken. Maar een wispelturig kind dat zich uit de hand van moeder lostrekt omdat het zijn zin niet krijgt en onverwacht tussen auto's door de straat oploopt, nee dat leren ze niet op de rijschool. Een kind dat juist zijn nieuwe fietsje heeft gekregen en dit natuurlijk wilt uittesten op de grote mensen weg en uit een zijweg komt getrappeld, nee dat leren ze daar ook niet. Op papier ja. Maar in praktijk? Noppes. Toen ik mijn rijbewijs behaalde, nu zo'n 15 jaar geleden, mocht ik zelfs de baan niet op! Ik moest met mijn vader mee naar een grote parking 'het plein' zoals wij dat noemden en daar moest ik oefenen en nog eens oefenen op het uitwijken van obstakels tot mijn vader vond dat ik het, naar zijn normen, goed onder de knie had. En dan waren dit geen 'dode' stilstaande obstakels neen. Neen het obstakel was hijzelf. Dan moest ik 'het plein' rondtoeren met verschillende snelheden en dan kwam hij plots tussen geparkeerde auto's tevoorschijn gelopen en dan moest ik maar zien om op tijd te stoppen of ik mocht m'n rijbewijsje netjes terug gaan inleveren. Soms nam hij een bal mee en stampte die tussen de auto's uit. Op den duur was ik zo getraind dat ik al vol op de remmen stond als er nog maar een blaadje van een boom voorbij dwarrelde. Maar de reflex zat erin. En daar was het om te doen. Vooruitzien, Anticiperen en Reageren. VAR dus. Vraag nu aan een twintigjarige om dit uit te voeren en ze horen het in Keulen donderen.
Tegenwoordig wordt dit minder en minder van belang want de autoconstructeurs doen er alles aan om de wagens van zoveel sensors en airbags te voorzien en zo veilig voor andere weggebruikers te maken dat men tegelijkertijd kan tv kijken, gsm'men, gps'sen, internetten, schminken, eten, en wat nog meer zonder ook maar een oog op de weg te hoeven hebben. WANT zo beredeneren ze: de mens kan men niet aanpassen, die leert het toch nooit, dus moeten ze het 'wapen' waar ze zich mee op de weg begeven maar aanpakken. Alsof die vele slachtoffers die elke dag sneuvelen of levenslang verlamd zijn daar wat aan hebben...
Als medewerkster in een supermarkt maak ik elke dag wel het één en ander mee waar je haren ten berge van rijzen. Zoals...
- Oudjes die nog vóór het openingsuur (8.00u) voor de poort staan te zuchten en te wachten tot de winkel e-i-i-i-n-d-e-l-i-j-k opengaat want ze moeten toch o-zo dringend boodschappen doen ... OP ZATERDAG!!!
- Klanten die ervan uitgaan dat de winkel elke avond door kaboutertjes wordt aangevuld en verwachten dat de schappen constant vol liggen.
- Klanten die recepten uit één of ander kookboek uit de jaren stillekes pleuren en dan teleurgesteld zijn als ze het 'speciale' ingrediënt uit die tijd niet vinden.
- Klanten die het spreekwoord 'Klant is koning' heel letterlijk nemen en zogauw ze de winkel in zijn een personeelslid aanklampen, hun boodschappenlijstje in z'n handen duwen en vragen "of hij het effe voor hun kan gaan halen" want ze willen niet zelf de hele winkel doorlopen!
- Of ze doen wel de moeite maar zijn te lam om hun ogen te gebruiken: "Juffra, waar staat de koffie?" "Vlak voor u madam!" Grrr!
- Klanten die je letterlijk overhoop rijden en dan antwoorden dat ze je niet gezien hadden! Hallo, wij maken geen deel uit van het meubilair zene!
- Klanten die een potje breken en zich dan vliegensvlug uit de voeten maken zodat niemand zou zien dat zij iets hebben laten vallen.
- Andere klanten die gewoon door diezelfde smurrie op de grond rijden en totaal niet bewust zijn dat ze de troep zo door heel de winkel smeren.
- Nog andere klanten die je, terwijl je bezig bent om de vuiligheid op te ruimen, komen vragen of je mee kunt komen zoeken naar de kaneelstokjes in het kruidenrek. Nee, zoek zelf maar mens! Ik ben bezig, zie je dat niet?!
- Een één eurostuk in het winkelwagentje steken en dan komen zagen dat ze het karretje niet loskrijgen of hun euro er terug uit. Ja met een muntstuk van twee euro heb je dat probleem niet hé! "Twee euro? Das mij te duur hoor!" Ja hallo! Je krijgt het toch terug als je het wagentje terugparkeert? Zucht.
- Klanten die hun behoefte doen waar ze staan. Ja dit gebeurt !
- Klanten die zó ranzig stinken dat de sprinklers spontaan knappen en er een automatisch alarm bericht onder de bevolking wordt verspreid met oog op gevaar voor de gezondheid. Was jezelf mensen! Neem een duik in een zwembad of loop door ne carwash of ooh nog beter KOOP EEN STUK ZEEP! (of rat er één!) maar was jezelf!!! Geez! Ontsmettingscabines aan de ingang worden hierdoor een steeds groter noodzakelijk kwaad!
- Klanten die een produkt uit het schap nemen en dit twee stappen verder terug in het schap smijten wegens 'toch niet nodig'.
- Klanten die aan de kassa beginnen te gsm'men en dit vanaf, de artikels op de band leggen tot en met het afrekenen volhouden en de kassierster het gevoel geeft er voor Piet Snot bij te zitten.
- Klanten die als een stoomtrein staan te zuchten bij het wachten aan de kassa en dan bij eigen afrekenen al hun kleingeld bovenhalen en een uur nodig hebben om al hun muntjes uit te zoeken!
- Klanten die vragen of je een werknemer bent terwijl je klaar en duidelijk een uniform draagt dat de naam van de winkel vertoont! "Werkt u hier?" "Neeje, dit is mijn pijama! Duh!"
- Klanten die een produkt dat per drie stuks wordt verkocht openen, er één stuk eruit nemen en dan aan de kassa erop worden gewezen dat het niet per stuk te koop is en dan antwoorden "dat het zo in de rayon lag".
- Vrouwelijke klanten die een pakje tampons openen en er één uitnemen (pikken). Ah ja ge gaat toch geen volledig pak kopen als je er maar één nodig hebt hé!
- Klanten die een lege verpakking meebrengen en op zoek zijn naar juist hetzelfde artikel als de verpakking en erop stààn zéér zeker te weten dat ze het bij ons al zijn komen kopen. Goh , dat zou wel héél straf zijn meneer/madam, want dat is het huismark van den Carrefour en waar zijn we hier? Ah ja bij den Delhaize. Toedeloe!
"Ik stel jullie twee vragen," zegt een onderwijzer. "Wie het antwoord weet, mag de tweede overslaan. Hier komt de vraag: Hoeveel haren heeft een poes?" Het wordt muisstil in de klas. Dan steekt Juul zijn vinger op en zegt: "Vier miljoen negenhonderd zestugduizend en achthonderdvijftien haren, meester." "Hoe weet je dat zo precies?" vraagt de onderwijzer verbaasd. "Ja da-hag, dat is de tweede vraag. Die mocht ik overslaan!"
Ik ben Paula, en gebruik soms ook wel de schuilnaam PauLeen.
