No me gustan las patatas fritas
en van frietjes hou ik ook al niet
Inhoud blog
  • Alfa - Patrick en Fehri
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    10-03-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Barcelona, 8 maart 2006

     

    We bevinden ons in de residentiële wijk, meer bepaald ten huize Rijkaard. Elk apart in een zetel zitten Frank Rijkaard en Jose Mourinho, deze laatste door Rijkaard uitgenodigd na de vervelende uitschakeling van Chelsea door Barcelona een dag eerder. Frank Rijkaard laat zich nooit kennen als gastheer, en puurde uit zijn keukenkasten elk borrelnootje en elke gevulde olijf die hij kon vinden en diepte uit zijn kelder enkele flessen van de beste cava op. Jose Mourinho laat zich altijd kennen en stak onmiddellijk enkele flessen in zijn voetbalzak. Zonder danku te zeggen. De Chelsea-man trekt net een derde zakje nootjes open met zijn vettige vingers, wanneer Frank Rijkaard hem vraagt naar zijn plannen voor volgend seizoen.

    Jose kijkt Frank aan met zijn meest ongeïnteresseerde gezicht, zijn gewoon gezicht dus. “Wat gaat jou dat aan?” vraagt hij terwijl hij wel twintig nootjes tegelijk in zijn mond propt.

    Frank kijkt de Portugees minzaam aan en zegt zuinigjes: “Ik heb zoiets horen vliegen.”

    Duidelijk geschrokken zet Jose zich met een ruk recht, hij krijgt zowaar een kleur en bijna verslikt hij zich in zijn nootjes. Maar hij herstelt zich rap en zegt onverstoorbaar: “Ik ruik niks.”

    “Dat bedoel ik niet, ik wil zeggen dat er geruchten de ronde doen over je.”

    Jose staat op en wandelt weg.

    “Waar ga je naartoe,” vraagt Frank, die ziet hoe Jose richting keuken stapt.

    “Naar Barcelona,” roept Jose vanuit de keuken. Die geruchten kloppen dus. Maar dat is niet wat Frank bedoelt.

    “Dat is niet wat ik bedoel,” zegt Frank die intussen ook de keuken is ingegaan, maar daar geen Jose vindt. Waar is hij nu naartoe, denkt Frank terwijl hij rond zich kijkt. Dan hoort hij gestommel en het geluid van glazen flessen die verschoven worden. Frank ziet dat het luik naar zijn wijnkelder openstaat en stapt zuchtend door de opening naar beneden. Daar treft hij Jose bij zijn duurste flessen. Vier flessen staan al apart.

    “Je komt dus naar Barcelona. Heb je al getekend?”

    Jose antwoordt niet, staat diep geconcentreerd naar de flessen te staren, maar Frank ziet hem toch nauwelijks merkbaar knikken.

    “Dan weet je dus ook van mij?” Nog steeds kijkt Mourinho niet op, maar hij spreekt wel.

    “Dat je naar Milan gaat? Dat weet intussen iedereen,” zegt hij terwijl hij een zeer zeldzame fles rode wijn uit Spaans Baskenland uit de rekken neemt.

    “Hela, wat ben je daarmee van plan?”

    “Meenemen, tiens.”

    Frank zucht andermaal. Redetwisten met deze Jose heeft geen zin, het gemakkelijkste is gewoon toegeven. Maar Frank is nog een beetje in overwinningsroes na gisteren, stroopt zijn mouwen op en geeft Jose een koek op zijn bakkes die hem nog lang zal heugen.


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    10-03-2006, 02:22 geschreven door Figobox  
    Reacties (0)
    05-03-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Alfa - Patrick en Fehri
    Een Frans skioord, maandag 27 februari 2006 20u36.

    We bevinden ons in een gezellige chalet waar een knetterend haardvuurtje een aangename warmte en dito gloed verspreidt. Aan de houten chaletmuur overschouwt een lege hertenkop de chalet en ziet behalve de buitenkant van een geschoten beer op de vloer en onder een salontafeltje, twee mensen bij het haardvuur. Het zijn Patrick Dewael, Belgisch minister van buitenlandse zaken, en Fehriye Erdal, Turkse activiste en aanstaande terroriste. De minister heeft net een lekkere pot warme chocolade gezet en bij een heerlijk speculaasje genieten beide mensen van elkaars gezelschap. Een gesprek komt op gang, eerst nog over de voorbije skidag, dat de sneeuw goed was en hoe vaak Fehriye op haar smikkel gevallen was. Geleidelijk aan echter komen serieuzer onderwerpen aan de orde.
    Patrick neemt de pot warme chocola en schenkt hun beider kopjes opnieuw vol. Hij neemt zijn mok -met beide handen omklemmend, nooit bij het oor- en leunt met licht bezorgde uitdrukking op het gelaat achterover in de comfortabele zetel. Hij staart in de vlammen en priemt de toekomst. Vervolgens kijkt hij Fehriye met goedwillende, zij het licht debiele blik aan. En zucht.
    "Straks word je veroordeeld," zegt Patrick een beetje benepen.
    Fehriye hoort hem niet, want het speculaasje dat ze net in haar kop chocolade had gedoopt, is afgebroken. Met een klein lepeltje roert en schept Fehriye driftig in de mok tot ze het laatste restje speculaas heeft verwijderd. Patrick merkt dat hij ongehoord is, maar dat wekt in hem geen furie. Ontroerd staart hij naar de mooie Fehriye met haar veel te grote bril, naar die zachte meisjestrekken en die geconcentreerde blik. Fehriye voelt in haar ooghoeken de starende blik van de minister en kijkt verstrooid op.
    "Zei je wat," vraagt ze, terwijl ze hem met een verwarde glimlach aankijkt. Nu smelt Patrick Dewael pas helemaal weg. Wat een vrouw!
    "Vandaag is de dag van je veroordeling," herhaalt hij zacht.
    Fehriye slaat haar ogen neder en zucht nu op haar beurt. De glimlach op haar gezicht krijgt een droeve uitstraling.
    "Ik weet het," zegt ze broos. Een traan biggelt over haar linkerwang. Patrick, die bang is dat hij dadelijk in janken zal uitbarsten, zet zijn mok chocolade neer en neemt Fehriye stevig in zijn armen. De Turkse laat het zich graag welgevallen.
    "Het zal wel meevallen, Fehri. Er kan je niks gebeuren, je zit veilig hier bij mij."
    "Ik weet het, maar dat is net het oneerlijke. Ik zou in België moeten zitten, in plaats van als een laffe hond te gaan lopen. Maar dat tot daar aan toe. Waar ik me vooral schuldig over voel, is dat jij in mijn plaats de schuld gaat krijgen, wanneer ze merken dat ik er niet ben."
    "Dat heb ik er graag voor over, Fehri."
    Fehri kijkt de minister vol liefde aan. Hoe kan er toch zoveel goedheid schuilen in zo'n lelijke mens, vraagt ze zich een beetje beschaamd af. Vroeger had ze van hem gewalgd, toen ze hem op tv zag en in de kranten over hem las. Maar sinds hij haar ruim een half jaar geleden uit haar schuilplaats in België was komen halen en naar een anoniem plekje in Frankrijk had gebracht, had ze haar mening moeten bijstellen. Sindsdien hadden ze veel tijd samen doorgebracht, was ze hem beter gaan leren kennen en dat waarvoor ze een jaar geleden haar hand in het vuur zou hebben gestoken dat het nooit zou gebeuren, gebeurde: ze werd verliefd. Op Patrick Dewael. Al snel werd duidelijk dat de liefde wederzijds was. De vele uren samen waren hemelse momenten in het helse leven dat Fehri de laatste jaren had geleefd.
    "Ik hou van je," zegt Patrick, die Fehri's gedachten had gelezen in haar blik.
    "Ik hou ook van je," antwoordt Fehri zacht. En dan: "Wanneer moet je vertrekken?"
    "Woensdag of donderdag, schat ik zo. Straks volgt de uitspraak, dan de vaststelling dat je gaan lopen bent en dan zal Guy wel bellen dat ik moet terugkomen." Patrick lacht een lachje zonder vreugde. "Er zal veel kabaal om gemaakt worden. Bananenrepubliek zal nog een aardige omschrijving zijn in de pers. Dom woord eigenlijk, want België is geen republiek. Een koninkrijk, dat is België. Vlaanderen zou graag een republiek zijn, maar historisch gezien is het meer een graafschap. En Wallonië is eigenlijk helemaal niks. Een stukje Frankrijk, denk ik."
    "Ga je ontslag moeten nemen," onderbreekt Fehri de man van haar dromen. Patrick ontwaakt uit zijn onzintrance, weet even niet waar hij zich bevindt, spoelt zijn hersenen terug naar het begin van het gesprek, weet weer waar hij is en kijkt Fehriye een beetje schaapachtig aan.
    "Ik denk van wel," fluistert hij nauwelijks hoorbaar.
    Fehriye breekt en laat haar tranen nu de vrije loop. Ze klampt zich aan de minister vast.
    "Je weet toch dat je dat niet moet. Ik zal me wel aangeven, uiteindelijk ben ik toch wel schuldig. Zo slecht kan het leven in een gevangenis niet zijn, toch?"
    Patrick legt zijn geliefde met een vinger op de lippen het zwijgen op.
    "Zwijg nu, liefste. Ik heb mijn beslissing genomen en ik zal er me naar gedragen. Morgen ga ik naar huis, overmorgen kom ik al terug om de amateuristische indruk compleet te maken, volgende week trotseer ik het parlement en daarna neem ik ontslag, voor één keer met de rechten van de mens aan mijn kant. Het is het minste wat ik kan doen. Na mijn ontslag kom ik terug naar hier en genieten we nog enkele weken van onze welverdiende vakantie."
    "Ooh, ik hou toch zoveel van jou, ik hou zoveel van jou!" snikt Fehri en ze begint hem hartstochtelijk te kussen. Wat volgt is een teder liefdesspel, waarvan de schaduwen dansen op de muren van de chalet. Twee uur later, wanneer de vlammen van het haardvuur allang gedoofd zijn en de ogen van een slapende Fehri evenzeer, houdt de minister zijn Turkse terroriste nog steeds in zijn armen. Ze ligt met haar hoofd, nu zonder grote bril, op zijn borstkas. Patrick Dewael ligt wakker in het donker te staren en telt huilend de laatste uren van zijn ministerschap.

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (4 Stemmen)
    05-03-2006, 00:00 geschreven door Figobox  
    Reacties (0)
    Archief per week
  • 06/03-12/03 2006
  • 27/02-05/03 2006
    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    Blog als favoriet !

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!