dagboek van een paardenmens
Inhoud blog
  • verveling bij paarden
  • weet je wel op welke rug je je kind zet???
  • tussen wal en kant
  • de verantwoordelijkheid van de instructeur
  • advocaat van het paard

    Zoeken in blog


    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     


    Over mijzelf
    Ik ben ginie
    Ik ben een vrouw en woon in ertvelde (belgie) en mijn beroep is .
    Ik ben geboren op 29/01/1969 en ben nu dus 50 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: dieren.
    hey, mijn naam is ginie en nog voor ik kon communiceren met andere mensen, 'praatte' ik al met dieren. Paarden en paar

    paardenwelzijn nader bekeken
    27-02-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.verveling bij paarden
    Wat weten wij nu écht van paarden? Eigenlijk niet zo heel veel, althans niet over hun psyche tenminste. We kunnen jammer genoeg, niet in hun hoofd kijken en hun gedachten lezen, of hun gevoelens begrijpen. We kunnen observeren op een wetenschappelijke manier, en hiermee bedoel ik dat we kunnen observeren zonder meteen conclusies te trekken en wat we observeren te gaan interpreteren vanuit onze eigen belevingswereld. Het vermenselijken van onze paarden, het gebeurd steeds meer en meer. Wij hebben het koud, dus leggen we paarden dekens op. Wij vinden dressuur maar saai, dus gaan we ervan uit dat paarden dit ook saai vinden. Wij vinden wandelen leuk, dus denken we dat onze paarden hier ook vrolijk van worden. Wij houden van warme enkels, dus gaan we onze paarden bandageren. Wij denken dat paarden 'vrij' moeten zijn, dus vinden we dat ze elke dag op de weide moeten kunnen staan. Het regent (wat wij verschrikkelijk vinden), dus moet het paard op stal wanneer het regent. Wij mensen houden van zonnebaden, dus denken we dat onze paarden het leuk vinden op de weide op een warme zomerdag, ipv op stal te staan...
    Ik zeg maar wat. We staan er vaak niet eens bij stil hoeveel we vermenselijken bij onze paarden, en hoe vaak we terecht of zeer onterecht, labels op onze paarden plakken als: dat doen ze graag, dat doen ze niet graag, blijdschap, verdriet, angst, boosheid, enz. We interpreteren er op los. Mijn paard mist me als ik weg ben. Mijn paard staat niet graag stil. Mijn paard is gelukkig op de wei. Mijn paard vindt zijn buurpaard maar niks. Mijn paard is verdrietig als ik geen wortel meebreng. Mijn paard lacht naar me als ik toekom!
    Al deze uitspraken hoor ik dagelijks. Jammer genoeg zegt dit meer over hoe weinig we weten dan juist over hoeveel... Observeren betekent niet dat we conclusies kunnen trekken over emoties, gevoelens, gedachten die er in onze paarden omgaan. Begrijp me niet verkeerd, ik ben ervan overtuigd dat paarden gevoelsdieren zijn, dat zij emoties voelen, pijn voelen, ongemak en stress ondergaan als wel iets kennen als vredigheid en wie weet zelfs een paards concept van 'geluk'. Maar gevoel en emotie interpreteren is als dansen op het slappe koord. Wat wij denken te zien en wat er werkelijk in het paard omgaat gaat vaak gestoeld op grote misverstanden en valse interpretaties. Als een goede trainer moet je juist afleren om te interpreteren. Een trainer en uiteindelijk elke houder van een paard moet oefenen in het observeren op een wetenschappelijke manier, zonder onze menselijke gevoelens over te brengen op het paard en wat we menen te zien. 
    Hier volgen enkele vragen, die ik aan de hand van mijn observaties en kennis van het paard zo objectief mogelijk probeer te beantwoorden:
    • Kan een paard zich vervelen? Als we een paard in natuurlijke, wilde omstandigheden observeren (dit wil dus niet zeggen op een weide, maar in de steppe), dan zien we dat paarden een vast schema hebben dat per kudde kan verschillen, maar in wezen bij elke kudde hetzelfde verloop heeft. Er is een slaap- en rustperiode gedurende de nacht en de dag. Deze periode herhaalt zich om de paar uur. Er zijn verschillende graas- en fourageerperiodes. Er zijn drinkpauzes. Tussen de graas- en fourageerplaatsen en de drinkplaats(en) stappen de paarden naargelang het gebied x aantal kilometers. Er zijn ook socialisatieperiodes waarbij er wederzijds gepoetst word, waarbij de veulens met elkaar spelen of donderjagen en de banden tussen kuddegenoten aangehaald worden. De hengst bakent zijn territorium af door op verschillende (vaste) plaatsen te mesten. Dit alles gaat de klok rond. Extra opwinding komt er wanneer een hengst een andere kudde en / of hengst ruikt, er onraad word bespied (het zien / ruiken / horen van predatoren), of er andere merries worden geroken die bvb klaar zijn om gedekt te worden, die nieuw zijn in het gebied enz. Binnen de groep kunnen er ook strubbelingen ontstaan als een jongere, lagere in rang zijnde hengst probeert hogerop te komen (vaak achter de rug van de heersende hengst om), als een veulen het te gortig maakt en gestraft word door de alfa merrie of zijn moeder, zussen of tantes, als twee merries proberen strijden om hogerop te komen in de rangorde enz. Een wild paard (verwilderd paard zoals ook bvb de mustang) heeft een vaste dag en nacht indeling, maar deze kan uiteraard ten allen tijde verstoord raken en een kudde paarden zal altijd op zijn hoede zijn, ook tijdens slaap en rustperiodes. Tijdens de rustperiodes zullen er paarden zijn die plat slapen en een REM slaap hebben, een deel paarden zullen rusten, liggen met de benen onder hun lichaam getrokken, en een deel rechtstaand, al dan niet met één been in rust-stand. Dit heeft een zeer belangrijke functie: ieder paard zal een periode ongestoord kunnen slapen, rusten, terwijl er altijd paarden rechtstaand waken over de kudde en alarm slaan indien nodig. Paarden zijn vluchtdieren en in wilde, natuurlijke omstandigheden, zal een paard altijd, behalve tijdens zijn REM slaap zijn aandacht richten op de omgeving, ook terwijl hij graast, drinkt enz. Het is moeilijk te meten of paarden zich vervelen, maar in natuurlijke omstandigheden hebben paarden een constante instroom van prikkels. Een geluid in de verte, de wind die draait, geuren die op hen af komen, temperatuurverschillen... het paard word continu geprikkeld, sensorisch, auditief, cognitief enz. Er zijn ook constant sociale prikkels, binnen de kudde, rangorde, speciale vriendschappen, familiebanden, enz. Een paard in deze omstandigheden moet continu van al zijn zintuigen gebruik maken. In de natuur observeren we nooit volgende gedragingen, die we in gevangenschap wel zien: Repetitief gedrag (weven, ijsberen...), automutilatie (luchtzuigen, zichzelf bijten...), ook vinden we geen maagzweren bij wilde paarden, terwijl dit wel vaak voorkomt bij paarden in gevangenschap.
    Wil dit zeggen dat een wild paard zich nooit verveeld? Of een in gevangenschap levend paard zich altijd verveeld? Moeilijk te zeggen. We kunnen enkel objectief observeren en uitmaken dat in natuurlijke omstandigheden een paard altijd 'iets' doet: socialiseren, rusten, grazen, drinken, ruiken, kijken, horen, territorium verdedigen, rangorde bevestigen enz., allemaal gedrag dat paarden in gevangenschap niet altijd kunnen ontplooien. In gevangenschap ontbreekt het aan een 24 uurs vulling. Paarden die op stal staan kunnen geen x aantal km stappen, een maaltijd duurt hooguit een halfuur, terwijl fourageren in het wild tot 18 u per dag kan vullen, paarden hebben vaak enkel nog de kans om elkaar te ruiken maar kunnen niet meer met elkaar spelen, elkaar poetsen enz. Hengsten en merries leven gescheiden van elkaar. De prikkels die een 'wild' paard continu binnen krijgt, zijn bij een paard op weide/stal vaak meer dan gehalveerd (in het beste geval). In sommige gevallen worden paarden volledig alleen gehouden, zonder zelfs één kuddegenoot. 
    Als we rekenen dat een 'wild' paard 24u prikkels ontvangt een ideaal is en een paard in eenzame opsluiting zonder weidegang en contact met soortgenoten het minst ideaal is, dan moeten we ervan uit gaan dat elk paard in gevangenschap ergens aan prikkels te kort komt. Of paarden dit ervaren als 'verveling' is niet te zeggen, maar we kunnen er wel van uitgaan dat hoe meer het paard blootgesteld word aan de prikkels die hij in natuurlijke omstandigheden kan ondergaan, hoe meer het paard een gevoel van 'welzijn' zal ervaren. Dat betekent dat houders van paarden rekening moeten houden met de kuddegeest van hun paard, socialisatie met soortgenoten, stal- en weidegang met elkaar worden afgewisseld, dagelijkse beweging nodig is, fourageermogelijkheden creëren voor meer welzijn zorgt, en enrichment van de omgeving (speelmogelijkheden, fourageermogelijkheden) zeker een pluspunt zijn! 

    • Een paard op de weide verveelt zich niet: een weide van 1 ha, omheind en met eenzelfde grassoort is NIET de natuur, en al helemaal niet het nabootsen van de natuurlijke omgeving (steppe) waarin een paard leeft. Een weide kan net zo 'saai' zijn als een stal. Het paard heeft nood aan sociaal contact met soortgenoten, nood aan fourageren (het eten van verschillende kruiden, grassen en hiernaar op zoek gaan), enz. Een weide bied geen kilometers lange wandelingen van de ene graasplek naar de andere of van de ene beek naar de andere drinkplaats. Een weide bied geen contact met andere kuddes. Merries en hengsten leven niet samen op een weide, hooguit ruinen en merries grazen samen. Een weide bied niet vaak mogelijkheden om te knagen aan takken, het proeven van verschillende grassen / kruiden, Een weide laat niet altijd spelen en ontdekken toe (te klein) en geeft vaak ook geen uitweg bij rangorde strubbelingen (paard kan niet ontsnappen aan een jagende en bijtende kuddegenoot, en kan zelfs in een hoek gedrumd worden waaruit hij niet meer weg kan). Als er geen schaduwplekken zijn in de zomer kan het paard zich ook niet aan de felle zon onttrekken, of aan bijtende insecten. Het paard kan zelf niet beslissen waar het naar toe gaat, een weide blijft hoe dan ook in negentig procent van de gevallen te klein om te 'wandelen'. Net zoals op stal moet een weide gezien worden als een omheinde ruimte waarbinnen het paard gehouden wordt. Het paard kan zelfs, bij gebrek aan soortgenoten, net zo goed 'stalondeugden' zoals kribbebijten, automutileren, weven etc ontwikkelen op de weide als in een stal. Een weide geeft het paard enkel een meerwaarde als wij paardenhouders de weide goed onderhouden, voorzien van speelmogelijkheden, schuilmogelijkheden en enrichment van de omgeving. Als dit het geval is, spreekt het vanzelf dat de prikkels aan welke we ons paard kunnen blootstellen kunnen vergroten, wat het welzijn van een paard zeker ten goede komt!
    We komen zeker nog op dit onderwerp terug, net zoals we dieper in zullen gaan op observeren en het probleem van het vermenselijken van onze paarden. Dit zijn immers onderwerpen die het welzijn van onze paarden enorm kunnen beïnvloeden, in goede zowel als in negatieve zin. Willen we enigszins leren begrijpen wat paardenwelzijn is, dan moeten we niet gaan vermenselijken, maar zelf als een paard beginnen denken. Pas dan zitten we op goede weg...

    ginie

    27-02-2016, 09:25 geschreven door ginie  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    18-02-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.weet je wel op welke rug je je kind zet???
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Laat ons eerlijk zijn, wie word er nu niet vertederd door een kleutertje op een pony? die kleine beentjes die niet eens onderuit het zadel komen, die grijphandjes zo schattig om de teugels geklemd, en die schattige zwart/wit bonte pony met zijn grote, donkere oogjes? Sinds enkele jaren kan je een vakantiehuisje huren + pony, in wat zo mooi 'pony park' of 'pony dorp' genoemd word in de folders. Heerlijk toch? Mama en papa lekker op het terras met een biertje of een cola on the rocks en de kleintjes hebben hun eigen vierbenige babysit in de tuin staan...
    Als trainer en instructeur in onze privéstal weet ik hoeveel tijd, energie, liefde en vooral training in een jong paard gestopt word voor we bereid zijn kinderen of volwassenen, ervaren of niet, op zijn rug te zetten. Paarden moeten sowieso oud genoeg zijn, nl, ouder dan drie jaar en volgroeid. Daarnaast worden ze getest op een goed en rustig karakter, getraind op het omgaan met stress en contact met allerlei vreemde voorwerpen om hen 'bomvast' te maken. Dan krijgen ze hun dressuurtraining, zodat alle basis het besturen van het paard makkelijk word: het paard moet direct reageren op 'whoa' en stoppen, moet alle gangen kennen (draf, stap, gallop), moet stilstaan bij op- en afstappen, moet netjes stilstaan bij het opzadelen en poetsen enz. Bovendien moet het paard zowel in een piste als buiten kunnen gereden worden, gewend zijn aan verkeer enz. Alle paarden worden behandeld door dierenarts, osteopaat, tandarts, hoefsmid etc, zodat ze in optimale gezondheid verkeren en elk paard word een zadel op maat gepast, zodat het paard geen pijn kan lijden. Al het materiaal word dagelijks gecontroleerd, zodat onze ruiters veilig kunnen rijden en niet ineens een val maken door bvb een scheur in de stijgbeugelriem en dergelijke meer. Alle paarden werken max 2 uur per dag, met min vier uur tussen en hebben elke maandag volledige rust. Al deze voorzorgen zijn belangrijk. Paarden en pony's kunnen immers gevaarlijk zijn, het zijn en blijven sterke, grote dieren en pijn of ongemak kan hen nerveus en gestrest maken. Niemand bij ons stapt alleen op, zonder begeleiding. Een instructeur zorgt dat iedere ruiter onder de veiligste omstandigheden kan leren paardrijden of zijn paardrijkunst kan verrijken. Niets word aan het toeval overgelaten. 
    Kinderen zowel als volwassenen worden verplicht een rijhelm te dragen, sterk aangeraden word ook de valvest (verplicht bij springlessen voor kinderen onder de 14 j) en de juiste, veilige rijkledij en rijschoenen. Wie dit (nog) niet zelf heeft, wij hebben alles te leen, zodat iedere leerling toch veilig kan paardrijden. Iedereen kan, indien men dit wil, de medische geschiedenis van onze paarden inkijken, en zo ook is er alle openheid over het materiaal, voeding, bedding enz dat gebruikt word. Ouders mogen blijven kijken naar de les, iedereen kan de les volgen (mits er niet gestoord word en er geen lawaai of drukte word gemaakt) en we hebben ons veiligheidslabel duidelijk uithangen, evenals de diploma's van de instructeurs. Wij streven ernaar om paardrijden zo professioneel mogelijk te begeleiden en daarnaast ook onze leerlingen ook te leren omgaan met paarden op een goede, humane, eerlijke manier.
    Toch is het ongelooflijk hoe weinig onderzoek ouders doen naar een goede paardrijschool. Het lijkt alsof ze er vanuit gaan dat paardrijscholen automatisch veilig zijn;.. maar dat zijn ze niet. Nog steeds zijn er paardrijscholen waar het dragen van een rijhelm niet verplicht is, waar zadels zo oud en versleten zijn dat ze daadwerkelijk gevaar opleveren te breken en de ruiter in gevaar te brengen, waar zadels of hoofdstellen pijn, ongemak en zelfs wonden veroorzaken bij de paarden, waar paarden ongeleerd en soms niet eens zadelmak gemaakt worden ingezet als leerpaarden. Voor het ponykampseizoen worden in grote aantallen pony's opgekocht bij iedereen die wat op de wei heeft lopen en meteen ingezet - onervaren en nauwelijks getraind - om kinderen te leren paardrijden! Na het seizoen worden ze weer van de hand gedaan, want pony's een heel jaar eten geven en verzorgen om in de zomer bereden te worden zou de winst veel te veel afromen. Zelfs officiële ponykampen, gesteund door de grote overkoepelende sportorganisaties, werken op deze manier. 
    Zou u in een auto stappen waarvan je niet weet of er wel werkende remmen op zit? Of een stuur dat degelijk werkt? Nee? Maar u laat uw kinderen wel op paarden zitten waar niemand van weet of ze wel kindvriendelijk zijn, stoppen wanneer het gevraagd word en bestuurd kunnen worden zoals het hoort...
    Dit is de rauwe werkelijkheid mensen. De ponydorpen waar je een huisje kan huren met een pony bij, koopt bij handelaren de allergoedkoopste pony's op, ongeacht hun afkomst. Veel pony's worden na het seizoen gedumpt tegen slachtprijs en net voor het seizoen worden nieuwe, onervaren en ongetrainde pony's en masse aangeschaft om uw kinderen te entertainen. Pony's die hun kinderen uit het zadel bokken, dreigen met de achterhoeven te slaan, pony's die bijten, niet gewend zijn om gezadeld te worden of zelfs nog nooit aan een halster gewandeld hebben... oude en veel te jonge pony's, pony's die te lange hoeven hebben, te dik zijn, of dag in dag uit met een zadel dat hen pijn doet moeten rondlopen... en deze worden in de handen van ouders gestoken die vaak niet eens weten hoe ze een hond moeten uit wandelen nemen. 
    Paarden en pony's die bovendien enkel en alleen gehouden worden om winst te maken. Zij worden niet gezien als levende wezens, maar als geldmakers. Vaccineren, ontwormen, behandeld worden door dierenarts, tandarts enz, hoogwaardige en aangepaste voeding...al deze dingen romen de winst af en zullen zoveel mogelijk vermeden worden. Zadels gaan van paard naar paard, worden niet gepast, zijn vaak versleten...dat zijn de zadels waar jij als ruiter moet gaan opzitten en hopen dat ze het niet begeven tijdens jouw rit, of de rit van je dierbare zoon of dochter. Een rijlesje kost niet veel, veel minder dan bij ons, en de winst is tien keer zo hoog, want men stopt tot achttien kinderen in één les, terwijl er bij ons max vier ruiters per groep zitten omdat de instructeur voldoende zou kunnen helpen en bijstaan. NIemand, hoe goed de instructeur ook is, kan 18 ruiters les geven. Het enige wat je kan doen is damage control. Stel je voor als 18 paarden gaan rondrennen nadat ze geschrokken zijn van iets... dat zijn 18 x 4 benen waaronder ruiters kunnen vertrappeld worden...begrijpt u? Hoe snel denkt u dat een instructeur 18 geschrokken paarden en gevallen ruiters kan beredderen? 
    Wat me altijd opnieuw verbaast is hoe WEINIG ongelukken er eigenlijk gebeuren. Dat toont maar aan hoe vergevensgezind en dociel paarden eigenlijk zijn. Maar ALS er een ongeluk gebeurd, is het vaak ernstig tot zeer ernstig. En het zal maar uw kind zijn dat het lot heeft getrokken. 
    Ouders en ruiters van welke leeftijd ook, doe alstublieft uw opzoekwerk. Ga er niet automatisch van uit dat het wel oké zal zijn en veilig genoeg. Kijk rond, ga naar meerdere paardrijscholen en stel vragen, liefst de vervelende vragen (wie lastig word van dat soort vragen, is niet betrouwbaar, geloof me) zoals: verzorging van de paarden, opleiding van de paarden en de instructeurs, laat hen de zadelkamer zien, kijk goed naar de paarden (zien ze er goed uit, hebben ze wonden die duidelijk niet verzorgd zijn, kijken ze levendig uit de ogen enz), vraag naar hun veiligheidsnormen of certificaten, kijk hoe de stallen eruitzien, hoe verzorgd de stallen en omgeving zijn, vraag aan ruiters hoe hun ervaringen zijn enz. Dit is belangrijk mensen! En bovendien is het belangrijk dat de paarden vriendelijk en humaan verzorgd worden. Paarden die kort vastgebonden staan, uren gezadeld moeten blijven staan, met te lange hoeven moeten bereden worden, wonden hebben op en rond de zadelstreek, mank zijn, niezen of hoesten... zijn niet alleen niet goed verzorgd, ze zijn ook gevaarlijk om bereden te worden! Gestreste dieren van vierhonderd en meer kilo, daar neem je geen risico mee. Bedenk ook goed dat, als je een rijschool steunt die hun rijdieren niet optimaal verzorgen, je dierenmishandeling sponsort. En weet goed dat goedkoop ook wel eens behoorlijk duurkoop kan zijn! Wees dus niet lui en onderzoek tot je een rijschool of paardenhotel hebt gevonden waar je je goed en veilig voelt. Dat is net zo goed de consument zijn verantwoordelijkheid als deze van de stalhouder zelf!

    18-02-2016, 11:47 geschreven door ginie  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    13-02-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.tussen wal en kant
    Paarden hebben een vreemde status. De meeste mensen die een paard aanschaffen beschouwen paard als een huisdier. Maar anderzijds is het wel zo dat we op ons paard willen rijden. Dus als het paard niet meer kan dienen om te berijden, te oud is geworden of door een blessure niet langer meer een ruiter kan dragen of een koets kan trekken, wat is zijn status dan? Als een hond oud word, doen de meeste mensen hem niet weg omdat hij trager wordt, of wat krakkemikkig gaat lopen omdat zijn gewrichten reumatisch worden. Maar een paard, hoe luid de eigenaars ook geroepen hebben dat ze hem zo ontzettend lief hebben, lijkt ineens een stuk minder geliefd te zijn als hij niet meer kan bereden worden. Toegegeven, paarden zijn duur in onderhoud. Een paard kopen kan tegenwoordig bijna iedereen, je hoeft niet langer blauw bloed te hebben of de loterij te hebben gewonnen. Maar dat is natuurlijk maar het begin. Onderhoud, stalling, dierenarts, hoefsmid, zadel en alles wat erbij komt kijken loopt maandelijks flink op. Op het ogenblik dat je je dier niet meer kan berijden, wil je dan nog wel al deze financiële opofferingen maken? Veel mensen schijnen te vergeten dat een paard zo tussen de 25 en 30 jaar kan worden, soms zelfs nog een pak ouder. Men vergeet dat een oud paard op een bepaalde dag op pensioen zal moeten gaan, en de oude heer je niet langer meer door bos en dal zal kunnen dragen, terwijl wel alle kosten gewoon blijven lopen. Mensen denken niet zo vaak na over de dag dat de veearts je het trieste verdict geeft dat je beste vriend en trouwe metgezel niet langer meer jouw gewicht kan dragen omdat deze of gene blessure niet meer beter zal worden... Iedereen ziet zichzelf prijzen winnen, over hindernissen springen met zijn trouwe viervoeter, of met de wind in de haren op het strand galopperen. Niemand denkt na over dat enge ogenblik dat jouw paard, het dier dat je zo graag zag, niet langer meer kan gebruikt worden voor wat je hem uiteindelijk gekocht had. 
    Mensen dénken vaak dat ze van hun paard houden, maar is dat echt zo? Wat als de veearts zegt dat je paard een operatie nodig heeft dat enkele duizend euro's zal kosten? Wat als hij maandenlang moet op rust staan en dit met de onzekerheid of de blessure die hij heeft opgelopen wel helemaal zal genezen? Wat als hij revalidatie nodig heeft dat een pak geld zal kosten? Wat als jij zo graag over hindernissen springt met hem en hij dat niet langer meer mag doen? Wat als je gedroomd had van een rustig wandelpaard en hij ineens toch een pak vuriger is dan je lief is? Wat als je bang bent om hem te berijden omdat hij graag eens een bokkensprongetje maakt? Wat als je hem niet aan kan en hij training nodig heeft bij een professional? Wat als die training een paar maanden duurt en x aantal euro's gaat opslokken? Wat als jouw lieveling een hoefprobleem heeft en speciaal hoefbeslag nodig heeft bij die ene heel dure hoefsmid die hem elke vier weken moet behandelen? Wat als en als en als? Eén of meerdere van deze dingen kunnen en zullen je vandaag of morgen overkomen, het is niet een kwestie van of, maar een kwestie van wanneer. 
    Mijn paard was een fantastisch dier, we waren hard op weg om wekelijks in de prijzen te vallen. We reden lange afstandsritten, meerdaagse trektochten, wedstrijden in het Amerikaans rijden (reining), ik zou mijn examens als trainer met hem rijden... en toen gleed hij domweg uit op een gladde plek op de weide en van de ene dag op de andere veranderde mijn hobby in een hel. Het koste me een behoorlijke duit om juist te weten te komen waarom mijn paard pijn had en waar het probleem juist zat. Het onderzoek hield röntgenfoto's in, bloedonderzoeken, echografieën... en dat meerdere malen. Toen viel de prognose: zijn ligamenten aan beide knieën waren gescheurd. Dit was zowat het slechtste nieuws dat we konden krijgen. Hij kon revalideren, maar dat zou minimum een jaar duren en maandelijks had hij injecties nodig met ontzettend dure medicatie. En garanties waren er niet. Of hij ooit nog onder het zadel zou kunnen lopen, kon niemand me zeggen. De kostprijs zou ver zijn waarde overschrijden, voor dat geld kon ik vijf nieuwe paardjes aanschaffen...
    Ik koos ervoor om het erop te wagen en hem te helpen. Waarom? Toen ik hem kocht, nam ik de verantwoordelijkheid op me om voor een levend dier en gevoelswezen te zorgen. Het maakte me niet uit dat dit hij een gouden Haflinger paard zou worden, duurder dan een grand prix paard. Toen ik hem kocht, koos ik ervoor om zowel in goede als in slechte tijden voor hem te zorgen. Ik wist toen al dat ik alles in het werk zou stellen om hem een paardenleven lang zou houden, ook als hij te oud werd om me te dragen. Ik zou er alles aan doen om hem te genezen en als dat betekende dat we nooit meer samen door berg en dal zouden draven, en nooit meer rozetten zouden winnen, dan was het maar zo. Ik had geen auto gekocht, die als hij ging haperen kon vervangen worden. Amor was een dier, die zich al die tijd door mij geduldig had laten berijden, die er altijd stond voor me, hij was mijn vriend en metgezel... nee, ik kon hem niet laten lijden. Als er een mogelijkheid was dat hij terug pijnvrij kon leven dan zou ik het geld ervoor over hebben. En als de veearts me zou zeggen dat hij nooit meer pijn vrij zou zijn, dan was een zeer rustige, humane euthanasie het enige dat ik nog kon doen voor hem. In elk geval kon ik me niet van mijn verantwoordelijkheid ontdoen. Het hoort bij de aankoop van een dier.
    Zowel Amor als ikzelf hebben geluk gehad. Na anderhalf jaar was hij volledig hersteld en kon ik opnieuw op zijn rug genieten van hem en mijn hobby. De wedstrijdsport en de endurance ritten hebben we stop gezet, maar beetje bij beetje en met behulp van speciaal hoefbeslag konden we weer wandelen en dressuurmatig rijden. We zijn ondertussen alweer bijna tien jaar verder en we genieten van elkaar als nooit tevoren. Vaak grappen we nog eens over dat jaar dat ik alleen maar boterhammen met confituur kon eten, geen schoenen kon kopen (zelfs niet in de solden) en die reis naar Hawaï nooit zal maken, maar ik zou meteen weer dezelfde beslissing nemen. Voor mij was en is het nog steeds zo klaar als een klontje: wie een paard koopt, koopt er ook de zorgen bij. 
    Verwijt ik mensen iets als ze een andere beslissing nemen? Als ze de rekening maken en beslissen dat een nieuw paard aankopen goedkoper is dan hun dierbare vriend laten verzorgen? Als ze de schamele paar honderd euro's incasseren voor het vlees dat hun paard opbrengt en terug een gezond paard aanschaffen? Als mensen een oude paard niet langer houden maar euthanaseren? Dat ze de centen niet hebben om hun paard te laten revalideren? Nee, ik verwijt niemand iets. Mijn beslissing is de mijne, en ik kan enkel en alleen voor mezelf beslissen. Wat andere mensen beslissen, is iets tussen hen, hun geweten en hun paard. Maar weet dat je, als paardeneigenaar, op een dag met moeilijke beslissingen zal geconfronteerd worden. Je kan maar beter goed nadenken voor je dat droompaard dat je te koop hebt zien staan aanschaft in een opwelling van totale verliefdheid. Kijk in de spiegel, en bedenk heel goed dat er een dag zal komen dat je zal moeten kiezen tussen je hart en je verstand. Beschouw je je paard écht als een huisdier, of houd de liefde op de dag dat hij niet meer kan waarmaken waar je hem voor kocht? Wat doe je als de pony die jouw dochtertje toch zo graag wil hebben te klein is geworden voor haar? Wat doe je als je gaat trouwen en kindertjes krijgt en dat paard ineens niet meer zo belangrijk is? Is dit echt wat je wil, een paard dat een kwart leven van je zal meegaan en geld zal kosten? Dàt zijn de vragen die iedereen zich moet stellen voor hij een paard koopt. Want dertig jaar is een hele lange tijd...





    13-02-2016, 13:34 geschreven door ginie  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    02-02-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de verantwoordelijkheid van de instructeur
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Een instructeur leert kinderen en volwassenen paardrijden. Maar wie kan beter een advocaat van het paard zijn, dan de instructeur? Hebben we als lesgever niet ook de verantwoordelijkheid om onze leerlingen te leren op een correcte, humane, integere manier met paarden om te gaan? Ik ben ervan overtuigd dat instructeurs een grote voorbeeldfunctie hebben, en dat wij een belangrijke rol te vervullen hebben in hoe we mensen, van kinds-af, kunnen leren op een paardvriendelijke manier te leren rijden en met paarden omgaan. Het lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Kinderen zowel als volwassenen verliezen heel snel hun geduld als ze denken dat hun paard 'tegenwerkt', ze vatten het persoonlijk op als hun paard niet doet wat ze willen en werken hun frustratie meer wel dan niet uit op het paard, wat kan gaan van mopperen, roepen, tot de zweep gebruiken of een ruk aan de teugels geven, ongeacht of het paard dit verdiend heeft of niet. Het gaat immers om het uiten van frustratie, van onmacht, van boosheid en niet om het trainen van het dier. Geduld moet men leren, als instructeur gaan mijn lessen even vaak over het aanleren van geduld, discipline en empathie voor het paard dan over het aanleren van de juiste zit en balans van de ruiter. 
    Onlangs had ik een klein meisje van een jaar of zeven in mijn les. Omdat kinderen van deze leeftijd nog zo klein zijn en hun voeten nauwelijks van onder het zadel uitkomen, krijgen zij een kort zweepje in de hand om hun pony te leren stappen, draven of galopperen. Het zweepje is hierbij een middel om 'te wijken voor druk'. Elk paard en elke pony, leert wijken voor de druk van het been en de teugel, dit is een basis principe in de dressuur. Maar kleine kindjes hebben korte beentjes en de pony kan hierdoor niet altijd de druk van het been voelen. Hierbij helpt het zweepje. Leg het tegen de schouder of hals aan van de pony, en de pony zal wijken voor de druk van het zweepje. Het zweepje, zo leer ik al mijn leerlingen, is géén middel om het paard vooruit te slaan. Een zweep is als een aanwijsstokje, het laat het paard wijken voor druk en dient niet om het paard te versnellen, maar om hem te leren begrenzen of hem bewust te maken welk deel van zijn lichaam hij iets meer moet gebruiken, door met de zweep aanwijzingen te geven. Geen enkel paard zou mogen gestraft worden door de zweep tegen zijn lichaam te slaan, paarden mogen geen angst voelen voor de zweep, noch ervan leren te vluchten.
    Als ik dit aan mijn leerlingen zeg, knikken ze allemaal volmondig 'ja'. Niemand wil paarden pijn doen... tot de frustratie zich opbouwt... Het meisje reed op één van onze zeer goede sportpony's, maar hoe goed ze ook is, ze is net als alle pony's af en toe flink ondeugend. Als kinderen haar te strak in de teugel rijden gaat ze er als een speer vandoor, en leert ze hen dat je maar beter niet teveel in haar mond kan trekken. Af en toe gaat ze ook een andere kant uit of parkeert ze zich ergens halverwege de piste om eens flink met haar tanden dat jeukende plekje op haar been aan te pakken . En hoe bozer haar ruitertje wordt, hoe meer poetsen onze Lola bakt! Dat is precies wat pony's het beste doen: ze voeden hun ruitertjes op. Maar dit meisje was duidelijk niet gewend om haar zin niet te krijgen en ze barstte los in een grandioze woedebui, waarbij ze haar zweep hard op het hoofd van Lola deed neerkomen. Ik reageerde onmiddellijk, liet mijn leerling bij mij komen en nam haar het zweepje af. Ik legde haar uit dat zo'n gedrag tegenover de paarden niet getolereerd werd en ook na de les nam ik haar nog eens bij mij, waarbij ik uitleg gaf waarom je niet slaat op paarden, ook niet als je boos bent. 
    De zweep en paardrijden. Ze zijn bijna onlosmakelijk met elkaar verbonden, maar als instructeur moeten we bijzonder veel aandacht besteden aan het gebruik, of beter gezegd, het correct gebruik ervan. Als instructeur heb ik een paar grote no-no's waar ik altijd weer op terugval:
    • ik tolereer geen geweld tov paarden in mijn piste.
    • ik haal paarden die pijn lijden / manken of andere signalen van stress en ongemak vertonen onmiddellijk eruit.
    • ik laat niemand rijden met materiaal dat onveilig is en/of klemt.
    • niemand komt in mijn les zonder veilige rij kledij en rijhelm.
    • ik tolereer geen sterke taal, noch tegen medeleerlingen, noch tegen de paarden.
    Dat is toch normaal, zou je denken. Wel, vreemd genoeg lijken heel wat instructeurs doof en blind in bepaalde mate. En erger nog, sommige lesgevers blijken zelf niet vies van een staaltje geweld te gebruiken. Op wedstrijden, demonstraties enz, maak ik me graag klein en onzichtbaar. Ik observeer graag en leer door te observeren, zowel in positieve als in negatieve zin. Soms leer ik bij, soms leer ik wat ik absoluut nooit zou moeten doen ook. In deze categorie zie ik trainers en instructeurs de pony's van jonge wedstrijdruitertjes flink slaan met de zweep, terwijl de kinderen hierop toekijken. De grote voorbeelden van dit kind leren dat agressie normaal en aanvaardbaar is en dat als zij het doen, het kind dit ook mag doen. Ik hoorde een paar jaar geleden een instructeur doodleuk tegen zijn leerlingen zeggen dat 'paarden geen pijn voelen'. In dezelfde trieste categorie valt een jonge instructrice die tegen haar ruitertjes roept dat ze hun pony eens flink van de zweep moeten geven, want ze zijn 'lui'! 
    Ik zie een jong meisje tegen haar paard aanschoppen op een wedstrijd en niemand, ook niet haar ouders, zeggen hier iets op. Ik zie een volwassen man zijn paard een flinke mep geven met zijn sporen omdat het paard schrikt... in diezelfde piste rijden ook jongeren. Mooi voorbeeld geeft deze man...
    Als je studeert voor initiator / instructeur word geweld op paarden zo goed als doodgezwegen. Dat is niet alleen jammer, het is naar mijn gevoel een zware tekortkoming. Het is belangrijk dat instructeurs, trainers, juryleden en al wie met opleidingen in de paardensport bezig is, bewust te maken van het feit dat wij een verantwoordelijkheid hebben, niet alleen naar de toekomstige paardenliefhebbers en ruiters, maar naar de paarden zelf ook! Het is aan de instructeur om de ruiters te leren dat geweld tov paarden ondenkbaar is, dat lijfstraffen en toebrengen van pijn aan paarden ontoelaatbaar is. en dat paardrijden niet alleen evengoed kan zonder geweld, maar zelfs betere resultaten geeft! 
    Sommige professionele paardenhouders hebben een hekel aan dierenrechtenactivisten. Zij zouden zogenaamd 'de sport' kapot maken. Niets is minder waar. Ik geloof dat dierenrechtenactivisten belangrijk zijn als objectieve graadmeter. Zij doen ons nadenken over waar we mee bezig zijn, ze dwingen ons eeuwenoude gewoonten te herzien en humanere oplossingen te zoeken. Zij houden de mensen die bezig zijn met dieren in de sport zowel als recreatief een spiegel voor en wat we in die spiegel zien, is niet altijd fraai. Laat ons eerlijk zijn.
    Het meisje dat ik aanpakte omdat ze de zweep gebruikte om te slaan, begreep na ons gesprek waarom ik zo streng had gereageerd. Bij nader inzien, vond ze het een wijze les en ik ben ervan overtuigd dat ze dit zal blijven onthouden. Misschien, als zij zelf ooit les geeft, zal zij ook streng reageren op het gebruik van een zweep en zo kunnen we stap voor stap de wereld voor het paard beter maken. 

    ginie

    02-02-2016, 05:59 geschreven door ginie  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    30-01-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.advocaat van het paard
    Mijn naam is ginie, met de kleine g. Ik hoef geen bijzondere titel en ik hou er al helemaal niet van om op de voorgrond te staan, maar als ik mijn stem laat horen, en op de barricaden klim, is het om paarden - die immers geen stem hebben - te verdedigen zo goed en zo kwaad als ik kan. Ik heb veel aan paarden te danken, immers. Ik kom uit een mishandelings- en misbruik verleden, en wat de volwassenen die me hadden moeten liefhebben niet gaven, heb ik van de paarden met zoveel gratie en geduld wél gekregen: liefde, mededogen, normen en waarden binnen een sociale groep, warmte, geborgenheid, vertrouwen en dat allemaal onvoorwaardelijk. Ik leerde mijn beroep als trainer, ik kon brood op de plank brengen en mijn kinderen groot brengen als trainer en instructeur, ik kon een boerderij af betalen en uiteindelijk kon ik mijn dochter helpen bij het opstarten van haar zaak, een privéstal waar paarden training / hertraining krijgen en ruiters opgeleid worden. Mijn hele leven is met dat van paarden verweven, en dus vind ik dat ik de paarden op zijn minst verdienen dat ik hen niet alleen met respect en waardigheid behandel, maar ook opkom voor hun welzijn. 
    Vroeger, als jonge geitenwollensokken-meid dacht ik alle paarden te kunnen redden...en algauw stonden mijn weides en stallen vol met de paarden van ieder die er van af wilde. Je wordt ouder en wijzer (althans toch zo af en toe) en ik leerde dat ik het bewustzijn van de paardenhouders en -liefhebbers moest gaan veranderen, wilde ik de wereld voor het paard werkelijk mooier maken. En zo groeide ook mijn bewustzijn om een advocaat te worden voor de stille viervoeters op wie we zo graag rijden... Ik probeer, op een zeer nederige manier mijn kleine stem te gebruiken, en hopelijk mijn beetje schrijftalent dat ik bezit, om het bewustzijn rond paardenliefde te vergroten bij al wie met paarden in contact komt: van de ouder die aan de kant van de piste zijn zoontje of dochtertje bewonderd tijdens zijn/haar eerste ritje op een pony tot de sport en commerciële paardenhouderij. Een Joods gezegde leert ons dat: 'red één iemand en je red de wereld'. Daar geloof ik wel in, en zo hoop ik, mede via deze blog, dat als ik één paard kan redden en één persoon bewuster te maken rond paardenwelzijn, ik de wereld een beetje kan redden. Niet door hem alleen maar mooier voor het paard te maken, maar ook mooier voor ons, voor de mensheid. Want goedheid is iets dat we kunnen leren, en welzijn voor kinderen, mensen, dieren, flora, habitat, de natuur, de wereld is iets dat we moéten leren, en elke inspanning, hoe klein ook, is een bijdrage tot een betere wereld voor.  alles wat leeft en bloeit en groeit.
    Mooi hé (grijns)?
    Maar nu even echt serieus... paardenwelzijn. Wat is dat eigenlijk? Iedereen die met deze dieren te maken krijgt, heeft wel een subjectieve kijk op paardenwelzijn. Wat voor mij welzijn is, is voor anderen misschien helemaal geen issue. En wat ik helemaal geen welzijnsfactor vind, zal een andere paardenliefhebber juist heel nauw aan het hart liggen... Paarden het jaar rond bvb weidegang geven. Of met een bit rijden. Of hoefbeslag. Al deze woorden lokken bij voorbaat al controversie uit. De ene vindt immers dat bitten paarden pijn doen, terwijl anderen juist het hele bitloos rijden maar gedoe vinden van overbezorgde ruiters. De ene ruiter wil dolgraag zijn paard terug naar de 'natuurlijke' staat brengen door hem zonder hoefijzers te leren door berg en dal te draven. Anderen vinden dat hoefbeslag juist een must is. Discussies laaien soms hoog op, zelfs op hoog internationaal niveau in de sport. Wie iets weet van klassieke dressuur zal zich wel bekend weten met de discussie rond de rolkür dat zoveel stof deed oplaaien, en voor hen die niet weten wat dit is, heel rudimentair uitgelegd gaat het over een trainingstechniek om paarden te gymnastiseren. Voor de pro's is dit een techniek dat het paard meer flexibel maakt en belangrijk is om van het paard een superatleet in de dressuurring te maken. Voor anderen is het dan weer een gruwelijke foltermethode. Je ziet dat het niet zo kant en klaar is om te beslissen wat paardenwelzijn is. 
    Wat zou het minimum aan paardenwelzijn moeten zijn? De wet bepaalt een minimum grootte aan stalling, voeding & verzorging. Deze zijn standaards dat een paard zouden moeten beschermen tegen extreme verwaarlozing. Maar dit is natuurlijk slechts het minimum en laat heel wat onbesproken. Een dierenarts kan ons een objectieve beoordeling geven of een paard bvb te mager is of juist obees, of hij mankt, lijdt onder pijn en/of ziekte. Maar wat met de niet te meten waarden rond welzijn? Zoals psychische stress, verveling, het tekort aan sociaal contact met andere paarden enz? Hoe beoordeel je dat? Hoe kunnen we dit wetenschappelijk en accuraat vastleggen? 
    In sommige landen is het bvb verboden om paarden alleen op een weide te houden, zonder contact met soortgenoten. Dit is voor mij zeer logisch, paarden zijn kuddedieren en zouden nooit of te nimmer alleen mogen worden gehouden. Ongetwijfeld brengt eenzaamheid ongemak teweeg, stress, psychische pijn... ik denk dat geen enkele paardenliefhebber hier over twijfelt, maar hoe meet je stress of emotionele pijn? Is het contact met één andere soortgenoot voldoende? Hoe groot moet de kudde zijn? Is het paard overstelpen met paardenkoekjes en nieuwe gadgets uit de paardenwinkel paardenwelzijn? Word het paard daar beter van? Is het paard gelukkiger als hij elke dag bereden word of hoe leuk is het voor een paard om altijd op de weide te staan zonder enig werk, uitdaging of menselijk contact behalve bij het voederen? 
    Beetje bij beetje wil ik in deze blog al deze en andere vragen die door mijn hoofd spelen aankaarten. Het is een subjectieve kijk op paardenwelzijn, het is mijn kijk op paardenwelzijn en ze zal ongetwijfeld mensen tegen de haren strijken en anderen enthousiast doen knikken... Het zijn de dingen die me bezig houden, en hopelijk kunnen ze andere mensen helpen, aan het denken zetten en / of aanzetten tot nieuwe advocaten die weer een paar druppels meer zijn op de hete plaat... En hopelijk, zo af en toe, kunnen ze een paard helpen die het hard nodig heeft om een stem te krijgen!

    ginie xxx






    30-01-2016, 17:17 geschreven door ginie  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Proficiat!
    Proficiat!

    Uw blog is correct aangemaakt en u kan nu onmiddellijk starten! 

    U kan uw blog bekijken op http://www.bloggen.be/paardenwelzijn

    We hebben om te starten ook al een reeks extra's toegevoegd aan uw blog, zodat u dit zelf niet meer hoeft te doen.  Zo is er een archief, gastenboek, zoekfunctie, enz. toegevoegd geworden. U kan ze nu op uw blog zien langs de linker en rechter kant.

    U kan dit zelf helemaal aanpassen.  Surf naar http://www.bloggen.be/ en log vervolgens daar in met uw gebruikersnaam en wachtwoord. Klik vervolgens op 'personaliseer'.  Daar kan u zien welke functies reeds toegevoegd zijn, ze van volgorde wijzigen, aanpassen, ze verwijderen en nog een hele reeks andere mogelijkheden toevoegen.

    Om berichten toe te voegen, doet u dit als volgt.  Surf naar http://www.bloggen.be/  en log vervolgens in met uw gebruikersnaam en wachtwoord.  Druk vervolgens op 'Toevoegen'.  U kan nu de titel en het bericht ingeven.

    Om een bericht te verwijderen, zoals dit bericht (dit bericht hoeft hier niet op te blijven staan), klikt u in plaats van op 'Toevoegen' op 'Wijzigen'.  Vervolgens klikt u op de knop 'Verwijderen' die achter dit bericht staat (achter de titel 'Proficiat!').  Nog even bevestigen dat u dit bericht wenst te verwijderen en het bericht is verwijderd.  U kan dit op dezelfde manier in de toekomst berichten wijzigen of verwijderen.

    Er zijn nog een hele reeks extra mogelijkheden en functionaliteiten die u kan gebruiken voor uw blog. Log in op http://www.bloggen.be/ en geef uw gebruikersnaam en wachtwoord op.  Klik vervolgens op 'Instellingen'.  Daar kan u een hele reeks zaken aanpassen, extra functies toevoegen, enz.

    WAT IS CONCREET DE BEDOELING??
    De bedoeling is dat u op regelmatige basis een bericht toevoegt op uw blog. U kan hierin zetten wat u zelf wenst.
    - Bijvoorbeeld: u heeft een blog gemaakt voor gedichten. Dan kan u bvb. elke dag een gedicht toevoegen op uw blog. U geeft de titel in van het gedicht en daaronder in het bericht het gedicht zelf. Zo kunnen uw bezoekers dagelijks terugkomen om uw laatste nieuw gedicht te lezen. Indien u meerdere gedichten wenst toe te voegen op eenzelfde dag, voegt u deze toe als afzonderlijke berichten, dus niet in één bericht.
    - Bijvoorbeeld: u wil een blog maken over de actualiteit. Dan kan u bvb. dagelijks een bericht plaatsen met uw mening over iets uit de actualiteit. Bvb. over een bepaalde ramp, ongeval, uitspraak, voorval,... U geeft bvb. in de titel het onderwerp waarover u het gaat hebben en in het bericht plaatst u uw mening over dat onderwerp. Zo kan u bvb. meedelen dat de media voor de zoveelste keer het fout heeft, of waarom ze nu dat weer in de actualiteit brengen,... Of u kan ook meer diepgaande artikels plaatsen en meer informatie over een bepaald onderwerp opzoeken en dit op uw blog plaatsen. Indien u over meerdere zaken iets wil zeggen op die dag, plaatst u deze als afzonderlijke berichten, zo is dit het meest duidelijk voor uw bezoekers.
    - Bijvoorbeeld: u wil een blog maken als dagboek. Dagelijks maakt u een bericht aan met wat u er wenst in te plaatsen, zoals u anders in een dagboek zou plaatsen. Dit kan zijn over wat u vandaag hebt gedaan, wat u vandaag heeft gehoord, wat u van plan bent, enz. Maak een titel en typ het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks naar uw blog komen om uw laatste nieuwe bericht te lezen en mee uw dagboek te lezen.
    - Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met plaatselijk nieuws. Met uw eigen blog kan u zo zelfs journalist zijn. U kan op uw blog het plaatselijk nieuws vertellen. Telkens u iets nieuw hebt, plaats u een bericht: u geeft een titel op en typt wat u weet over het nieuws. Dit kan zijn over een feest in de buurt, een verkeersongeval in de streek, een nieuwe baan die men gaat aanleggen, een nieuwe regeling, verkiezingen, een staking, een nieuwe winkel, enz. Afhankelijk van het nieuws plaatst u iedere keer een nieuw bericht. Indien u veel nieuws heeft, kan u zo dagelijks vele berichten plaatsen met wat u te weten bent gekomen over uw regio. Zorg ervoor dat u telkens een nieuw bericht ingeeft per onderwerp, en niet zaken samen plaatst. Indien u wat minder nieuws kan bijeen sprokkelen is uiteraard 1 bericht per dag of 2 berichten per week ook goed. Probeer op een regelmatige basis een berichtje te plaatsen, zo komen uw bezoekers telkens terug.
    - Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met een reisverslag. U kan een bericht aanmaken per dag van uw reis. Zo kan u in de titel opgeven over welke dag u het gaat hebben, en in het bericht plaatst u dan het verslag van die dag. Zo komen alle berichten onder elkaar te staan, netjes gescheiden per dag. U kan dus op éénzelfde dag meerdere berichten ingeven van uw reisverslag.
    - Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met tips op. Dan maakt u telkens u een tip heeft een nieuw bericht aan. In de titel zet u waarover uw tip zal gaan. In het bericht geeft u dan de hele tip in. Probeer zo op regelmatige basis nieuwe tips toe te voegen, zodat bezoekers telkens terug komen naar uw blog. Probeer bvb. 1 keer per dag, of 2 keer per week een nieuwe tip zo toe te voegen. Indien u heel enthousiast bent, kan u natuurlijk ook meerdere tips op een dag ingeven. Let er dan op dat het meest duidelijk is indien u pér tip een nieuw bericht aanmaakt. Zo kan u dus bvb. wel 20 berichten aanmaken op een dag indien u 20 tips heeft voor uw bezoekers.
    - Bijvoorbeeld: u wil een blog maken dat uw activiteiten weerspiegelt. U bent bvb. actief in een bedrijf, vereniging of organisatie en maakt elke dag wel eens iets mee. Dan kan je al deze belevenissen op uw blog plaatsen. Het komt dan neer op een soort van dagboek. Dan kan u dagelijks, of eventueel meerdere keren per dag, een bericht plaatsen op uw blog om uw belevenissen te vertellen. Geef een titel op dat zeer kort uw belevenis beschrijft en typ daarna alles in wat u maar wenst in het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks of meermaals per dag terugkomen naar uw blog om uw laatste belevenissen te lezen.
    - Bijvoorbeeld: u wil een blog maken uw hobby. U kan dan op regelmatige basis, bvb. dagelijks, een bericht toevoegen op uw blog over uw hobby. Dit kan gaan dat u vandaag een nieuwe postzegel bij uw verzameling heeft, een nieuwe bierkaart, een grote vis heeft gevangen, enz. Vertel erover en misschien kan je er zelfs een foto bij plaatsen. Zo kunnen anderen die ook dezelfde hobby hebben dagelijks mee lezen. Als u bvb. zeer actief bent in uw hobby, kan u dagelijks uiteraard meerdere berichtjes plaatsen, met bvb. de laatste nieuwtjes. Zo trek je veel bezoekers aan.

    WAT ZIJN DIE "REACTIES"?
    Een bezoeker kan op een bericht van u een reactie plaatsen. Een bezoeker kan dus zelf géén bericht plaatsen op uw blog zelf, wel een reactie. Het verschil is dat de reactie niet komt op de beginpagina, maar enkel bij een bericht hoort. Het is dus zo dat een reactie enkel gaat over een reactie bij een bericht. Indien u bvb. een gedicht heeft geschreven, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze het heel mooi vond. Of bvb. indien u plaatselijk nieuws brengt, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze nog iets meer over de feiten weet (bvb. exacte uur van het ongeval, het juiste locatie van het evenement,...). Of bvb. indien uw blog een dagboek is, kan men reageren op het bericht van die dag, zo kan men meeleven met u, u een vraag stellen, enz. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.

    WAT IS DE "WAARDERING"?
    Een bezoeker kan een bepaald bericht een waardering geven. Dit is om aan te geven of men dit bericht goed vindt of niet. Het kan bvb. gaan over een bericht, hoe goed men dat vond. Het kan ook gaan over een ander bericht, bvb. een tip, die men wel of niet bruikbaar vond. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.


    Het Bloggen.be-team wenst u veel succes met uw gloednieuwe blog!

    Met vriendelijke groeten,
    Bloggen.be-team

    30-01-2016, 15:25 geschreven door  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - ( Stemmen)
    Archief per week
  • 22/02-28/02 2016
  • 15/02-21/02 2016
  • 08/02-14/02 2016
  • 01/02-07/02 2016
  • 25/01-31/01 2016

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!