ornamenten
what else?
12-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Laurel and Hardy.


Aanvankelijk was dit een sidekick van het blog "argumenten".
En toen was het een gevolg van het blog "argumenten"
Of nee, eigenlijk was er eerst een groot deel van "ornamenten" en toen had ik een writers block.
En toen was "argumenten" een zoeken naar de oorzaak, een zoeken naar wat ik precies wilde vertellen.

En......
Aaaargh...
Whatever.

12-10-2010, 00:00 Geschreven door johan  


17-02-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Anoniem
09/01/2011:
Ik hoor u al lachen.
"Dat heeft niet lang geduurd, zijn goede voornemens."
En dan uiteraard "haha" er achteraan.
Het is u gegund. Maar toch, het zal niet helemaal zijn zoals u denkt.
Ik vind het zelf alleen nogal vervelend op een site terecht te komen waar al maanden niets meer toegevoegd is.
Een mens voelt zich daar zo eenzaam.
Dat gevoel wil ik u onthouden.
Ik ben hier namelijk ook.
Ik had de afgelopen dagen nog honderden (bij wijze van overdrijving) kattebelletjes kunnen schrijven, maar dat zou dan ten koste gaan van de "big picture" denk ik op dit ogenblik.
Vandaar dat ik me zal beperken tot dit teken van leven: ik lees over uw schouder mee. (en u WEET dat dat ook voor argumenten geldt. Sssst. )
Een teken van leven in de vorm van een actuele link.
What's eating Gilbert Grape?


Dikwijls zal het een spelletje Cluedo zijn. Soms ook niet, dat is namelijk eigen aan het leven volgens mij.
Cluedo heb ik altijd een leuk spelletje gevonden. Ik was er trouwens, al zeg ik het zelf, REDELIJK goed in. Echt iets op mijn niveau.
Wie valt wie aan en waarmee?

Laat ik mezelf eens als voorbeeld nemen (ik heb altijd al een voorbeeld willen zijn): ik zit bij de  eerste "nee ".
Ik zat bij de "worden", maar als je daar te lang blijft zitten WORD je, mijn dierbare vriend Nietzsche indachtig, krankjorum. De eerste "nee" is mijn vluchthaven.
Ik val alle andere posities aan, nu eens de ene, dan weer de andere.
Mijn gedrag is inconsequent omdat ik gebruik maak van de logica, een logica die ik vanuit mijn positie als scepticus als onbestaande beschouw.
Van zodra ik van de logica gebruik maak, hinkel ik naar een andere positie. (Wat kom jij hier melken man als je niet in de logica gelooft?)
EN IK HAAAAAAT HINKELEN.
Ik wil graag terug (dit blog is naar mijn zin veel te ver verwijderd van de "epochè"), maar ik krijg het de laatste tijd zo verschrikkelijk op mijn zenuwen van dat voortdurende gehakketak, van dat eindeloze gepalaver, van die eeuwige discussies, van die "objectieve, wetenschappelijke, ethische, redelijke, relevante, morele, esthetische, rationele woordenbrij", dat ik er spontaan van begin te hinkelen.
EN IK HAAAAAAT HINKELEN.

Bij mij is het zoals dringend moeten plassen. Hup van het ene been op het andere. Ik zal er pas mee kunnen stoppen als mijn blaas geledigd is.




16/02/2011
Marie-Rose Morel

Morel wordt moral.
http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1223200/2011/02/16/Heer-vergeef-ons-het-cordon.dhtml
http://nl.wikipedia.org/wiki/Moreel
http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1223784/2011/02/17/Flirten-met-de-democratie.dhtml

Flirten met de democratie

17/02/11, 07u13

Het cordon sanitaire is amoreel en zelfs zondig, omdat het haat met haat heeft beantwoord, zo schreef Jean-Pierre Rondas naar aanleiding van Marie-Rose Morels uitvaart. Ignaas Devisch heeft een antwoord klaar. Devisch is filosoof, verbonden aan de Arteveldehogeschool en de Universiteit Gent.

  •  Wat onder Bush is gebeurd, is een triest voorbeeld van 'haat beantwoorden met haat'. Maar is dat het geval met het cordon? Me dunkt van niet  
In zijn bijdrage over de begrafenis van Morel noemt Jean-Pierre Rondas het cordon sanitaire "een met filosofische drogredenen goedgeprate ideologie die zich tegen een kwart van de bevolking richt". Verder heeft hij het nog over datzelfde cordon als het beantwoorden van "haat met haat en uitsluiting met uitsluiting". Van groot belang is natuurlijk ook de vergelijking van het cordon met de amnestieweigering in België die Rondas omschrijft als "verwanten in de eerste graad".

Beter ware het geweest dat hij die zogeheten drogredenen opsomde en ze vervolgens argumentatief te gronde richtte, want in zijn stuk lees ik geen zinnige weerlegging van dat cordon. Rondas' oproep tot een nieuw geluid is in die zin merkwaardig, want het nieuwe geluid is al in zijn stuk te lezen: hef het cordon op.

Of dat het nieuwe geluid is waarop we moeten wachten, is maar de vraag. De redenen voor het cordon waren en zijn zeer eenvoudig: een partij die oproept tot het rabiaat uitsluiten en desnoods repatriëren van bepaalde bevolkingsgroepen gaat uit van een ideologie die onverzoenbaar is met democratische basiswaarden zoals vrijheid, gelijkheid, respect voor eigenheid, enzovoort. Dat is niet zozeer haat beantwoorden met haat, maar de grenzen van de democratie bewaken; wat daar de filosofische drogredenering achter is, ontgaat me volledig.

In een democratie is het perfect legitiem dat partijen beslissen om niet met andere partijen in zee te gaan en dit wegens uiteenlopende redenen. Vreemdelingenhaat en racisme lijken me trouwens zeer goede redenen om niet samen te regeren met de partij die daarmee uitpakt. Ik kan mij bijvoorbeeld evenmin inbeelden dat ook maar één partij in België een gesprekspartner ziet in Sharia 4 Belgium.

Rondas flirt met een basisparadox van de democratie maar expliciteert deze niet. Die paradox cirkelt rond het volgende probleem. Een democratie is een broos en precair geheel dat perfect in staat is zichzelf van binnenuit uit te hollen. Daarvan zijn in de twintigste eeuw genoeg treurige voorbeelden te bestuderen. Indien de democratie voor dit kritieke punt staat zichzelf op te heffen, dan wordt ze bijgevolg met een lastige vraag geconfronteerd: mag een democratie in naam van de democratie zich intolerant opstellen tegenover intoleranten om zichzelf te redden, of moet ze in naam van haar eigen tolerantie de intolerantie 'tolereren' met als grote risico daarmee zichzelf van binnenuit op te heffen?

Zo snel de paradox is opgetekend, zo broos is ze in de praktijk. Sinds 9/11 worstelen de meeste westerse democratieën met dit probleem. Het gegeven dat een land bijvoorbeeld de 'noodtoestand' kan uitroepen, heeft daar alles mee te maken. Op dat ogenblik worden bepaalde burgerrechten of vrijheden tijdelijk ingeperkt omdat het land voor zijn eigen voortbestaan vreest. Dat dit evenzeer een bijzonder hachelijke maatregel is, weten we allemaal. We hebben ook gezien hoe dit in casu onder het Bushregime ertoe heeft geleid dat de meest brutale folteringen werden gelegitimeerd onder het mom van de bescherming van de nationale veiligheid. Op dat moment wordt de noodtoestand genormaliseerd en dreigt de democratie in naam van de strijd voor de vrijheid zelf die vrijheid te vernietigen.

Gelukkig kennen we in België niet dat soort problemen nu ja, hebben we al niet genoeg problemen? In onze contreien blijft het bij woorden, maar daarom is de hierboven beschreven paradox niet minder aanwezig. De stelling van Rondas dat het cordon "uitsluiting beantwoordt met uitsluiting" refereert aan die moeilijkheid, al is de toevoeging van "haat beantwoorden met haat" al wat minder adequaat: ik hoef de vreemdelingenhater niet te haten om hem uit te sluiten van elke mogelijke coalitie met mijn partij; ik moet hem gewoon niet omdat zijn programma in staat is de basis van de democratie onderuit te halen. Wat tijdens de Bushjaren is gebeurd, is een triest voorbeeld van "haat beantwoorden met haat". Maar is dat het geval met het cordon? Me dunkt van niet.

Daarmee komen we aan bij de fundamentele grond waarop het cordon sanitaire is gebaseerd: een politieke constitutie behoedt zichzelf ervoor te praten en te regeren met een partij die in haar beginsel ondemocratisch is omdat ze ervan uitgaat dat het programma van die partij het potentieel heeft om de democratie kapot te maken. Welke drogreden is hier aan de orde? Een cordon sluit daarmee inderdaad een partij uit om de zeer eenvoudige reden dat haar programma niet te verzoenen valt met de democratische basisbeginselen. Dat zogenaamde uitgesloten kwart van de bevolking besefte en beseft trouwens steeds meer dat het door op die partij te blijven stemmen zijn stem weggooit. Het succes van N-VA, (deels) ten koste van het Vlaams Belang, spreekt in die zin boekdelen: de kiezers van het Vlaams Belang zijn overal van harte welkom, ze worden niet uitgesloten maar in de armen gedrukt.

Een cordon plaatsen rond partijen of fracties met radicaal ondemocratische standpunten raakt bijgevolg aan de kern van een democratie, en daar moeten we zeer bedachtzaam mee omgaan: heeft een democratie het recht om in te grijpen als ze in haar kern bedreigd is? Of om het wat scherper te stellen, kunnen we beter de vraag omkeren: stel dat een democratie dat recht niet heeft, wat zou dan het gevolg zijn? Dan danst de democratie op een wel heel slappe koord.

Je kunt binnen een regime met je tegenstanders altijd coalities sluiten en 'staat maken', maar hier spreken we niet over politieke meningsverschillen maar over verschillende opvattingen over de voorkeur van een politiek regime. Een democratie is nu eenmaal niet te verzoenen met racisme (of cultureel hegemonisme) als politiek streefdoel. Zolang een minderheid haar stemmen aan een xenofobe partij toevertrouwt, komt het de meerderheid van de andere partijen toe te beslissen daar niet mee in zee te gaan. En indien dat volk zich daardoor warempel uitgesloten voelt, dat het dan gewoon met meerderheid stemt voor ondemocratische partijen. Dan is het meteen duidelijk waar dat volk naartoe wil. Tot die datum is een cordon sanitaire een legitiem en democratisch strijdmiddel om de democratie gaande te houden.



Er is een nieuwe moraal in de maak, de Morel-moraal (MM).
Zelf zit ik al een tijdje te wachten op een nieuwe moraal, ik ben de oude namelijk beu.
De oude moraal is een morele moraal.
"Het begrip moraal (of zeden) geeft de handelingen en gedragingen aan die in een maatschappelijke context als correct en wenselijk worden gezien." (http://nl.wikipedia.org/wiki/Moraal)
Correct en wenselijk. Dat is een morele moraal. De handelingen en gedragingen worden als "correct", als "juist" gezien.
Ik ben dat beu.
Ik zou het fijn vinden als die "correct en" uit de definitie zou verwijderd worden, als de handelingen en gedragingen louter als "wenselijk" zouden gezien worden. Ze zijn "wenselijk" omdat een meerderheid dat "wenselijk" acht, niet omdat ze "correct" of "juist" of "goed" zouden zijn. Een amorele moraal.
Is de Morel-moraal een amorele moraal?
De naam voorspelt weinig goeds.
Bart De Wever vraagt excuses van de RTBF.
Excuses?
Excuses kan je alleen vragen als er foute handelingen en gedragingen hebben plaats gevonden.
Excuses kan je als individu niet vragen in een amorele moraal, je kan ze alleen geven.


Over "verwijderen" gesproken.
Weet u wat ik graag zou verwijderen uit de tekst van Devisch?
"Democratische basisbeginselen"
Ik vind dat beginsel hier in de betekenis van "aanvang", "begin" gebruikt wordt. Of zou moeten gebruikt worden. Een woord zonder meervoud.
Als er meer dan één beginsel is kunnen we fijn gaan hinkelen. En ik moet eerlijk toegeven, ik vind Devisch een elegante hinkelaar (flauwe woordspeling: Devisch spartelt).
Wat mij betreft is het democratisch basisbeginsel "de meerderheid beslist".
(Is dat een amoreel beginsel? Me dunkt van wel.)

"een partij die in haar beginsel ondemocratisch is omdat ze ervan uitgaat dat het programma van die partij het potentieel heeft om de democratie kapot te maken."

Is deze uitspraak conform het democratische basisbeginsel?
Wat vindt u daar van?

P.S.
Morele moraal: mekkeren, mekkeren, mekkeren. Moedeloos. Murw. Misschien maar mauze memen.
Hoeveel eindes kan een mens verzinnen?

OOK GEMIST?
10/01 Marc Hooghe, 11/01 Elisabeth Santhouris, 13/01 Cliff Beeckman, 19/01 Stephan Claes, 20/01 Gilles De Coster, 21/01 Louis Tobback, 21/01 Rolf Falter, 22/01 Wim Opbrouck (ntg), 22/01 Evi Hanssen, 22/01 Jean-Pierre Rondas, 24/01 Rika Ponnet, 04/02 Zarathustra, 06/02 Rudi de meeuw, 12/02 Herwig Jorissen
(Ik zou personen aanvallen? Ik ben een grote jongen en zie mezelf niet echt als een watje, maar dat verwijt is echt wel om te beginnen janken. De prijs van een denkkader. Snif. De prijs van een hardvochtig denkkader. Snif. Een denkkader dat het mijne niet is bovendien! Oh, wat zou ik hier graag weg willen!)
 http://www.bloggen.be/ornamenten/archief.php?ID=906322)

17-02-2011, 00:00 Geschreven door johan  


31-12-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Herman De Dijn
Dat de verlichte principes onder populistisch vuur liggen, zoals Bas Heijne schrijft, ziet ook HERMAN DE DIJN. Alleen ligt de mislukking volgens hem niet aan de gemakzuchtige toepassing van die principes, maar aan de principes zelf.
Het kerstessay van Bas Heijne (DS 27 tot 30 december) lijkt op het eerste gezicht gewoon een variant op de intussen welbekende kritiek op het linkse establishment. Met zijn soft humanisme en wereldvreemd multiculturalisme ontstond een (paarse) politiek die een miskenning vormde van de werkelijkheid, van de nood aan identiteit en gemeenschap. De reactie erop, het populisme, dat de naaktheid van de linkse keizer reveleerde, is volgens Heijne echter evenzeer een dood spoor: het ontmaskert de verlichte idealen als illusies, maar misbruikt die tegelijk om de eigen westerse superioriteit en hegemonie te verdedigen.

Er is een diepere laag in het essay. Die gaat over de Verlichting zelf die onze cultuur beheerst of zou moeten beheersen en die haar geloofwaardigheid lijkt verloren te hebben. Hoe komt dat? Omdat ze de menselijke natuur negeert met zijn nood aan identiteit en gemeenschap. Wat betekent het populisme ten diepste? De negatie van de rede (Durf te denken!) en de bevestiging van het gevoel (Durf te voelen! En kom ervoor uit!). Wat Heijne niet lijkt te beseffen is dat deze tweestrijd tussen rede en hart zo oud is als de Verlichting zelf: Immanuel Kant tegenover Jean-Jacques Rousseau. De tweestrijd zit in de Verlichting zelf. De kritiek op de verlichte rede die strijdig zou zijn met de natuur van de mens, is trouwens zelf een verlichte kritiek, al te vinden bij David Hume. De relatie tussen rede en hart is complex. De verlichte ethiek van vandaag, door paars gepropageerd, bijvoorbeeld in het euthanasiedebat, is zogezegd een rationele ethiek. Maar het gaat om een rationaliteit die paradoxaal genoeg de gevoelens ('levenskwaliteit') centraal stelt. Het gaat om een consequentialistische ethiek, een calculus van gevoelens. Een ethiek die in absurde rechtlijnigheid nu ook dierenrechten propageert. De vandaag zo populaire neodarwinistische visie die goed aansluit bij de nieuwe no-nonsense mentaliteit is eveneens een paradoxale vorm van verlichtingsdenken.

Waalse losers

Maar hoe komt het dan dat de crisis van de (kantiaanse en liberale) verlichting pas nu zo diep en zo algemeen lijkt? En is dat zelf wel een nieuw verschijnsel? Waarom lijkt haast iedereen nu pas echt door te hebben dat de verlichte principes leeg zijn? Dat gelijkheid, vrijheid, tolerantie maar woorden zijn die alles en nog wat, zelfs hun omgekeerde lijken te kunnen betekenen? Dat komt omdat die woorden los van de reële maatschappelijke context niets betekenen. Ze konden maar betekenis krijgen en loyaliteit afdwingen zolang er een bepaalde context van ondergrondse eensgezindheid heerste die te maken had met doorlevende traditionele vormen van samenleven. Eens die manieren van leven geërodeerd zijn, weet niemand nog wat de principes precies vragen. Eist de rede formele gelijkheid voor de wet, of vraagt ze gelijkheid van kansen (en wat zou dat wel kunnen betekenen), of vraagt ze gelijkheid van alle 'verschillen'?

Slechts één of twee keer verwijst Bas Heijne naar de economie. Toch heeft de crisis waarin we ons bevinden alles daarmee te maken. Het neoliberalisme heeft de vermarkting meegebracht, niet alleen van nationale sectoren van tewerkstelling en diensten, maar eigenlijk van alle instellingen en waarden. Alles, maar dan ook alles, tot kinderen, lijken en organen is te koop. Zelfs onderwijs en zorg worden zoveel mogelijk geprivatiseerd of minstens via management 'vermarkt'. Met als resultaat de vervreemding van werknemers, leraars, zorgverleners die nu allemaal flexibele, levenslang lerende, ongebonden professionals moeten zijn. Door de destructie van de oude vertrouwensrelaties grijpt de overregulering in dit kader natuurlijk als een tsunami om zich heen. Met nog grotere malaise van de professional als resultaat. In een liberale wereld telt uiteindelijk alleen het geld; behalve voor de proletariërs die nog een echte schat hebben, hun kinderen (niet te verwonderen dat als daar iets mee aan de hand is, de wereld instort). Geld is het enige wat telt, ook voor de maatschappij als zodanig. Waar het op aankomt, is het bbp en de solvabiliteit van de staat. Daarom moeten we ons losscheuren van die Waalse losers. En uitgerekend nu lijkt dat allemaal uiterst kwetsbaar. Hoe kan het anders dan dat 'de menselijke natuur' wanhopig zoekt naar houvast en de messias verwacht?

Vangheluwe castreren

Wat is er nieuw? Wat nieuw is, is niet de overgang van het regime van de rede naar het regime van het hart: dat fenomeen was in de moderne geschiedenis regelmatig te noteren. Wat nieuw lijkt, is dat ook het hart onstabiel en onbetrouwbaar is geworden. Zonder ondergrondse common culture is dat niet verwonderlijk. Pas nu, nu alles vloeibaar is geworden, zelfs de staat, zelfs de meest stabiele instellingen (zoals universiteiten en ziekenhuizen), kan het hart op een extreme, individuele manier regeren. Wat telt, is niet langer de rede, noch de common sense, maar het eigen gevoel als bron van waarheid en authenticiteit. En de anderen moeten mij als zodanig, als 'een god in 't diepst van mijn gedachten' erkennen. Vandaar de depressie als dat maar niet wil lukken; vandaar de extremen in de poging tot opwekken van die aandacht. Zeker als het niet goed lukt zich goddelijk te voelen, is er het alternatief van het gemeenschapsgevoel. Maar aangezien identiteiten vandaag zelf vloeibaar zijn, is ook dat gevoel vluchtig. Het ontstaat vooral in competitie (het 'oranjegevoel') of in de emotionele tegenstelling met 'de ander'. Wij zwelgen in de gemeenschappelijke afkeer voor fundamentalisten, hypocrieten, slechteriken allerhande. Daarin aangevuurd door populistische politici (zoals Jean-Marie Dedecker die eigenhandig Vangeheluwe zou castreren!) en de nieuwe morele hogepriesters van de media. Het recht zou eigenlijk moeten wijken voor de gemeenschappelijke walging. Lijfstraffen en de doodstraf zijn niet ver weg? Heijne heeft dat goed gezien: het internet legt de troebele ziel bloot van de maatschappij.

Het heeft weinig zin, zo zegt Heijne, de diepere onvrede te willen oplossen door de gewone politieke trucs. Wat als hij gelijk heeft, als de wortels van de kwaal zo diep zitten: in het hart dat door het neoliberalisme gekoloniseerd wordt? Kan het dan helpen, zoals Heijne, de gevaren van het populisme bloot te leggen? Zijn de huidige politiek en burger überhaupt in staat weerwerk te bieden tegen neoliberalisme en populisme? In elk geval hebben we, elk op onze plaats en naar ons vermogen, een persoonlijke verantwoordelijkheid tot weerstand tegen domheid, sentimentalisme en collectief egoïsme.

HERMAN DE DIJNWie? Filosoof en emeritus hoogleraar aan de KU Leuven. Wat? De verlichte principes vrijheid, gelijkheid en tolerantie hebben hun betekenis verloren. Waarom? Omdat hun maatschappelijke context instort.


Een hartverwarmende oproep tot 'persoonlijke verantwoordelijkheid tot weerstand tegen domheid, sentimantalisme en collectief egoïsme.' Maar wat als de begrippen 'domheid, sentimantalisme en egoïsme' hun betekenis verloren hebben omdat de maatschappelijke context is ingestort? Is de oproep tot 'persoonlijke' verantwoordelijkheid opnemen dan geen pleidooi voor het 'eigen' gevoel als bron van waarheid en authenticiteit?

That's all folks.
"Durf te denken!"
Is dat geen prachtig einde.
Eerst terug naar de bron en dan weer van voor af aan beginnen:
"Durf te denken!"
Nieuw jaar, nieuw begin, al heb ik niet veel vertrouwen in een jaar als 2011.
Bewijs me mijn ongelijk!
Ik heb alvast het goede voornemen om in 2011 mijn persoonlijke verantwoordelijkheid op te nemen.
Er is geen domheid. Domheid is fictie omdat "is" fictie is.
That's all folks.


31-12-2010, 00:00 Geschreven door johan  


28-12-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hagar

HAgar op beduimeld, vergeeld papier.
HAgar heeft al ontelbare prikborden overleefd.
HAgar is een zak van een filosoof. Koester hem.


28-12-2010, 20:06 Geschreven door johan  


25-12-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Philippe Geubels


Humo: Je hebt niet zo'n nood aan een leven vol beweging?
Geubels: Als alles altijd hetzelfde blijft, gaan de dingen snel vervelen, hoor ik dan. Maar ik ga al jaren naar hetzelfde café, en dat steekt me nooit tegen. Ik heb het moeilijk om de noodzaak van evolutie en verandering te zien.

Humo: Laatste vraagje: Wanneer zal je tevreden zijn over "Hoe moet het nu verder"?
Geubels: Als ik de laatste voorstelling gespeeld heb, en die goed geweest is. En als de progressie duidelijk is. In mijn beginperiode had ik grappen waar ik nu helemaal niet meer om kan lachen. Dat ik nu denk: hoe kwam ik er toch op? Maar ik ben veranderd, en ik hoop dat dat uit de show spreekt.

Humo: Dus toch: evolutie.
Geubels: Daar heb je me (lacht). Maar altijd krak hetzelfde blijven, dat kan ik de mensen toch niet aandoen?

25-12-2010, 12:36 Geschreven door johan  


23-12-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ivan Iban

Wat met Kerstmis vaak pijnlijk duidelijk wordt, en wat het feest voor sommigen tot een gevreesde confrontatie maakt, is dat het ons in het leven minder aan rust ontbreekt dan aan een ankerpunt. Neem nu de familie. Met Kerstmis blijkt wel eens dat we die mensen niet zo heel goed meer kennen.

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=6A3420M9

 

Een column van nonkel Rik.

De nagel op de kop (de waarheid?)

 

Kortom, het was geen hoogdag voor de commissie gisteren. Kardinaal Danneels kon zijn blazoen niet echt oppoetsen. De commissie miste dan weer competentie en scherpte om de juiste vragen te stellen. Als ze bovendien ook leden telt die zich door een eigen agenda laten leiden, en voor wie de waarheid slechts een voetnoot is, valt voor de toekomst het ergste te vrezen.

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=T63417V3

 

Ook uit een column van nonkel Rik. De waarheid?

Soms blijkt dat ik die mens niet zo heel goed meer ken.

Een city trip naar Madrid lijkt me aangewezen.

Kwestie van af en toe te herbronnen.
Of misschien volstaat het om zichzelf te herlezen.

 

Overvalt u soms, op een onbewaakt ogenblik, het geluk? Dan volstaat het een blik te werpen op de discussiefora. Daar verneemt u dat rechters onbekwame vlegels en politici zakkenvullers zijn. De Kerk moet worden verboden, terwijl Roger Vangheluwe in een vergeetput thuishoort, uiteraard zonder voedsel en drank. Walen zijn luilakken, werklozen profiteurs. En over allochtonen lezen we telkens weer het wonderbaarlijke zinnetje: 'Ik ben geen racist, maar…' Waarna racisme volgt.

Bitterheid alom dus, en geen vertrouwen. Waarom?

Misschien ligt de oorzaak van het kwaad bij de uitdrukking 'de klant is koning'. Of liever, bij de interpretatie ervan. Want de tijd is gelukkig voorbij dat je in een stedelijk postkantoor op gelijk welk ogenblik aan het loket kon worden afgesnauwd. Omdat je in de verkeerde rij stond bijvoorbeeld. Neen, dat de klant koning is, kan alleen maar worden toegejuicht. Het probleem is echter hoe de koning zich gedraagt. Vaak nukkig en lomp. Genadeloos veeleisend tegenover iedereen die hem dient. Bewust van zijn onaantastbare waarde en ontdaan van elke zelfkritiek. Wie betaalt, koopt niet alleen het product, maar ook het recht op norsheid. Kortom, de koning is een tiran. De verlichting is aan hem voorbijgegaan. Hij is een genadeloze absolute monarch, geen wankelmoedige vorst die bescheiden glimlachend met bevende handen lintjes doorknipt. De klant is een koning die nooit heeft geleerd het te zijn, en het daarom op een wrede manier is. Zijne doorluchtigheid duldt in zijn buurt zelfs geen nar die hem een spiegel voorhoudt, zodat hij zich zonder enige gêne druk kan maken over de middelmatige wereld waarin hij dient te verkeren.

Nochtans wordt een klant pas echt koning wanneer hij zich niet langer als een klant hoeft te gedragen. Dat besefte ik heel helder toen mijn Madrileense collega Iván Ibán mij uitnodigde in een peperduur restaurant nabij het Bernabeustadion. We werden ontvangen in een afzonderlijk kamertje, kregen geen menukaart te zien, dineerden heerlijk en verlieten het pand zonder te betalen. Een hoofse buiging, een handdruk, meer niet.

Je kunt op drie manieren een rekening vereffenen, zei mijn collega, die uit een welgestelde familie stamt en het professoraat als een aangenaam tijdverdrijf ziet. Hij schonk me nog een glaasje in op zijn flat, Guadalquivir 1.

Je kunt gewoon aan tafel de rekening vragen. Ze rondt de transactie die de maaltijd is op een zakelijke manier af. Je legt je betaalkaart op een bordje. Of een bankbriefje dat vervolgens door de ober even tegen het licht wordt gehouden. Je weet immers maar nooit met al die valse biljetten. Betalen is een daad. De tafel is afgeruimd, met uitzondering van een glas waarin een laatste bodempje rode wijn treurig met verschalen aanvangt. De koning wordt op heel nadrukkelijke wijze gereduceerd tot wat hij in werkelijkheid is: een klant.

Je kunt ook anders betalen. Na de maaltijd verdwijn je onopvallend. Je betaalt discreet in een verborgen hoekje alsof wat je doet beter niet het daglicht ziet. Alsof het eigenlijk niet hoort dat een koninklijke maaltijd gewoon aan de kassa eindigt. De betaling vermindert de kwaliteit van het ogenblik. Zij vindt plaats in het verborgene.

Je kunt ook niet betalen, aldus Iván Ibán. Zo doet hij het. Wekelijks komt hij in het restaurant. Als hij een kind was zelfs dagelijks, want toen was het nog een lagere school. Enfin, elke week meldt hij zich aan, en achteraf wordt de rekening hem thuis bezorgd. Elke maand. Nauwelijks bestaat er een verband tussen de maaltijd en de betaling. Zo blijft hij een minzame koning, die nooit de indruk krijgt een klant te zijn. Die vernedering weet hij meesterlijk te vermijden.

Iván Ibán zal nooit een ober afsnauwen, zijn ongeduld tonen of zijn beklag maken over de kwaliteit van het voedsel. Precies daarom moet alles excellent zijn. De restauranthouder kan zich geen middelmatigheid veroorloven. Hij moet zelf oordelen of hij de vereiste kwaliteitsstandaarden haalt. Want Iván Ibán zegt niets. Alle rekeningen zal hij, zonder ze verder een blik waardig te gunnen, betalen. Het enige wat zou kunnen gebeuren is dat hij plotseling niet meer terugkomt. Niet meer terugkomen is erger dan weggaan. Dat laatste is alleen maar het einde. Niet meer terugkomen is de afwezigheid van een begin. Daarom zorgt de baas ervoor dat Iván Ibán altijd koning blijft en nooit de vernedering moet ondergaan een klant te zijn.

P.S. Ik wist dat ik deze column ergens op mijn harde schijf had opgeslagen, maar ik vond hem niet direct.
Tijdens het opzoekwerk opgemerkt dat Free Willy daar ook nog altijd rond zwemt.


 

 

23-12-2010, 15:27 Geschreven door johan  


22-12-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tim Heysse

Via via belandde de cursus “wijsbegeerte” van Tim Heysse ( KUL faculteit ingenieurswetenschappen) op mijn bureau.

Intrigerend om te achterhalen wat onze toekomstige wetenschappers zoal onderwezen worden.

Ik was zeer aangenaam verrast.
Geen gortdroge geschiedenis van de filosofie zoals er dertien in een dozijn zitten.
Probleemstelling. Aristoteles. Descartes. Nietzsche. Wittgenstein. Conclusie.
Tak. Tak. Tak. Tak. Tak. Tak.
De nieuwe zakelijkheid.
Staat u me toe om de cursus samen te vatten als “een zoektocht naar redelijkheid”.

Zijn we daar niet allemaal naar op zoek?

 

Een mooie samenvatting van de overheersende gedachten ook.

 

“Met de analyse in dit hoofdstuk hebben we dus een dubbele interpretatie gevonden voor het woord redelijkheid, voor de uitdrukking ‘ik heb goede redenen om dit te doen of te denken’.

1)      Soms hebben we goede redenen om iets te doen of te denken omdat het zaken betreft die een essentieel onderdeel uitmaken van het kader waarbinnen ons leven zich voltrekt en die we dus niet werkelijk in twijfel kunnen trekken.

2)      In andere gevallen hebben we goede redenen in de zin dat we aanspraak maken dat alle oordeelkundige mensen het ermee eens zullen worden en er dus geen overtuigende objecties bestaan tegen onze handelingen of gedachten of tegen de redenen die we aanvoeren ter verdediging van onze handelingen of gedachten. In die zin verplicht de aanspraak ergens goede redenen voor hebben tot discussie en argumentatie.

 

De twee interpretaties van redelijk zijn vanzelfsprekend met elkaar verbonden. Wat tot het kader behoort waarin ons leven zich voltrekt, kunnen we niet in twijfel trekken. Dat neemt natuurlijk niet weg dat we afzonderlijke aspecten van dat kader wel in twijfel kunnen trekken. Als we in een dergelijk geval goede redenen menen te hebben voor een andere opvatting, nemen we de verplichtingen op ons die we in de principes hierboven hebben samengevat. Het hele kader kan niet ter discussie gesteld worden, maar wel afzonderlijke elementen. Op die manier kan natuurlijk het culturele kader waarin ons leven zich voltrekt, veranderen, zoals ook Wittgenstein al opmerkte.

“De zinnen die dit wereldbeeld beschrijven zouden tot een soort mythologie kunnen behoren.[….].

“De mythologie kan weer vloeibaar worden, de rivierbedding van de gedachten zich weer verleggen. Maar ik maak onderscheid tussen de beweging van het water in de rivierbedding en het zich verleggen van de bedding; hoewel er geen scherpe scheiding is tussen het een en het ander.”

 

Iemand is maar echt in iets geïnteresseerd, wanneer hij daarover met anderen wenst te discussiëren. Om deze zin uit te leggen, moeten we de discussie accepteren zoals ze is: het einde van de discussie is altijd voorlopig; de discussie moet altijd herbegonnen worden, als iemand ze heropent. Met discussie is een opvatting over het woord ‘redelijk’ verbonden zodat wat je redelijk noemt fundamenteel historisch is (d.w.z. veranderlijk in de tijd.)”

Blz. 164

 

Waarom doet me dat aan Heraclitus denken?
Rivier. Water. Vis.

Tak. Tak. Tak.
Een vis in het water zwemt, een vis op het droge spartelt.

Op het droge is het beter een ezel te zijn dan een vis.

Is dat een goede reden?

 

22-12-2010, 00:00 Geschreven door johan  


17-12-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jean-Paul Van Bendegem





Hilarisch filmpje.

Het filmpje op zich (Das Ding an sich) is top, en bovendien is het een mooi ezelsbruggetje.
(Ezelsbruggetje: Het woord is waarschijnlijk afkomstig van het feit dat de ezel maar een heel klein randje nodig heeft om snel op de plek van bestemming te komen; een plank over een sloot volstaat al. Wikipedia)

 

Paradoxen, ik ben er ook dol op. (de paradox van Zeno, het driedeurenprobleem…)

http://nl.wikipedia.org/wiki/Paradox_(logica)

De leugenaarsparadox.

Paradoxen, het smalle randje om aan de versmachtende krachten van de logica te kunnen ontsnappen.

Meer dan dat smalle randje is er niet, maar meer dan dat smalle randje heeft een ezel ook niet nodig om aan de overkant te geraken.

 

Nog een ezelsbruggetje.

De vraag van professor Van Bendegem deed me aan de kwisvraag van Einstein denken.

 

Einstein beweerde dat 98% van de mensen het niet kan oplossen. Hoor jij bij die overige 2%?

Er zijn vijf huizen in vijf verschillende kleuren. In ieder huis woont iemand met een verschillende nationaliteit. De vijf personen drinken ieder iets verschillend, roken allemaal een ander type sigaar en hebben ieder een verschillend huisdier.
Een iemand heeft een vis. De vraag is: wie?

Aanwijzingen:

De Brit woont in het rode huis.

De Zweed heeft honden als huisdier.

De Deen drinkt thee.

Het groene huis staat naast en links van het witte huis.

De eigenaar van het groene huis drinkt koffie.

De man die Pall Mall rookt houdt vogels.

De eigenaar van het gele huis rookt Dunhill.

De man die in het middelste huis woont drinkt melk.

De Noor woont in het eerste huis.

De man die Blends rookt woont naast degene die katten heeft.

De man die een paard heeft woont naast degene die Dunhill rookt.

De persoon die Blue Master rookt, drinkt bier.

De Duitser rookt Prince.

De Noor woont naast het blauwe huis.

De man die Blends rookt heeft een buurman die water drinkt.

 

Stop, niet verder lezen.

Eerst een antwoord geven!

 

Check even het internet. Uiteraard alleen als u al een antwoord gegeven heeft.

 

Had u het juist?

The Real Solution to the Einstein Quiz

Are you sure you want to read the real answer? Maybe you want to think about it some more? Once you read the answer, you can't go back...

Solution to the Einstein Quiz: the Fifth Pet
Almost all the answers to the Einstein Quiz I have seen on the web go through the same mechanical process to solving the puzzle. They chart out the problem, lay out each clue graphically, and slowly build a picture of which persons, drinks and pets are in which houses. Its a logical, technical and involved process. If you do all this you inevitably conclude that it is the German who has fish.

But is this the right way to solve the problem? No its not! Nowhere in the problem, except in the question, is the word fish found. Thus the fifth pet might just as well be elephants as fish. After a lot of work you can safely conclude that the German has the fifth pet, but you have to ASSUME that the fifth pet is fish in order to conclude the German has fish. But you have no basis for making this assumption. Note that Einstein was very careful to separate the "Facts" from the "Question" in this puzzle.

So the correct answer to the Einstein Quiz is: You have no idea if anyone keeps fish or not. Once you grasp the nature of the problem correctly, its rather simple to solve. And it is just like Einstein to give us a puzzle like this, for he stressed examining assumptions, and once wrote: "The important thing is to not stop questioning."

 

Wat weet u trouwens over Jean Paul Van Bendegem?

Jean Paul is de auteur van deze tekst:
 http://deburen.eu/nl/nieuws-opinie/detail/over-vrije-dingesuiting

Ik stel voor dat we bij de verkiezingen elke stem die niet fatsoenlijk gemotiveerd is gewoon schrappen.
"Het is een spijtige zaak dat er zovelen zijn die deze twee gevallen toch graag willen meerekenen."
Wetenschap en democratie, nog zo een smal randje waar de ezel graag vertoeft.

17-12-2010, 00:00 Geschreven door johan  


16-12-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Angelina Jolie

“Awel, waar hebt ge de afgelopen maand gezeten?”, vroeg Angelina Jolie.

Zoals u wellicht WEET spreekt Angeline Jolie vloeiend Nederlands, zij het met een klein verkavelingsvlaams accent.

“’t Was gene vette de laatste tijd”, voegde ze er nog aan toe.

Wat u wellicht NIET WEET is dat Angelina Jolie een fervent lezer is van mijn blog.

“Mijn excuses”, antwoordde ik, “de wiskunde zat in mijn hoofd.”

Ze fronste haar wenkbrauw.

Daar maakte ik uit op dat de verklaring niet beantwoordde aan haar verwachtingen.

Allé vooruit, voor Angelina dan.

 

Alles begon met een tekst van Etienne Vermeersch in de Standaard.

 

“Er is wetenschap en pseudo-wetenschap. Er zijn bewijzen en veronderstellingen. ETIENNE VERMEERSCH vindt dat al die begrippen goed tegen mekaar moeten worden afgewogen.

 

Steven Stroeykens stelt in zijn column 'Resonanties' (DS 28 oktober) een interessante thematiek aan de orde. Hij heeft het er moeilijk mee dat wij, skeptici, 'te pas en te onpas' het argument inroepen dat iets 'fysisch onmogelijk' is. Hij verkiest de formulering dat er bijvoorbeeld voor astrologie of homeopathie 'geen greintje bewijs bestaat'. Hij vergist zich. Er zijn talloze hypothesen of veronderstellingen, op het gebied van de fysica, de scheikunde en de biologie waarvoor nog geen greintje bewijs bestaat. Bestaan er multiversa? Biedt de stringtheorie het middel om alle fysische theorieën te verenigen? Zal ons universum na verloop van tijd weer inkrimpen tot de omvang van een 'singulariteit'? Voor die hypothesen bestaat nog geen greintje echt bewijs. Dat geldt ook voor de talloze vragen die wetenschappers zich momenteel stellen en de antwoorden die tijdens de komende decennia aan het licht zullen komen. Toch behoren die niet tot de pseudo-wetenschap. Ze kunnen immers ooit betrouwbare kennis worden. Voor pseudo-wetenschap geldt dat niet.

Stroeykens vindt dat het nergens goed voor is dat wij soms beweren dat iets onmogelijk is. Laten we dit vooreerst weerleggen in verband met de wiskunde. Eeuwenlang - ook nu soms nog - kregen departementen wiskunde uitvoerige teksten met de oplossing van de kwadratuur van de cirkel (dat is de opgave om met passer en liniaal een vierkant te construeren met dezelfde oppervlakte als een gegeven cirkel). Grote wiskundigen hebben ongetwijfeld uren tijd verloren aan het natrekken van de geldigheid van die constructies. Sinds 1882 hoeven ze dat niet meer te doen: von Lindemann heeft dan immers bewezen dat pi transcendent is en daaruit volgt dat er geen oplossing voor de kwadratuur van de cirkel bestaat. Van dan af zijn al die constructievoorstellen pseudo-wetenschappelijk. Men mag ze zonder meer in de papiermand kieperen.

Perpetuum mobile

Vergelijkbare situaties doen zich ook voor op het vlak van de fysica. Sinds jaar en dag krijgen natuurkundigen en filosofen geregeld voorstellen om het energieprobleem op te lossen via processen die men kan interpreteren als het realiseren van een perpetuum mobile. Nu is het een universeel aanvaard postulaat van de fysica dat een perpetuum mobile (een systeem dat energie opwekt uit niets) niet kan bestaan. Stroeykens suggereert dat zo'n postulaat niet te bewijzen valt. In absolute zin inderdaad niet. Wel is het zo dat wie afstand doet van dit postulaat onze hele fysica op de helling zet en meer bepaald de thermodynamica. Wanneer wij dus zeggen dat bepaalde processen 'onmogelijk' zijn, bedoelen we niet, 'in abstracto onmogelijk', bijvoorbeeld in een ander universum. We bedoelen wel dat het zich voordoen van zo'n 'onmogelijk' proces hier, ons ertoe zou nopen de hele fysica, met die miljoenen wetten en waarnemingen, te herschrijven. Dat hebben de meeste geleerden er niet voor over. De werkelijkheid is al ingewikkeld genoeg, en het leven is kort.

Meer algemeen vertrekken we van de vaststelling dat er een kerngebied bestaat in de natuurkunde, de scheikunde, de biologie… waarvan de wetten en theorieën zoveel miljoenen malen zijn bevestigd, dat de kans dat we dit kerngebied ooit moeten heropbouwen, te verwaarlozen is. Neem nu de homeopathische geneeskunde. Daarin wordt een 'substantie' vaak op zo'n wijze verdund dat de kans dat in het uiteindelijk geneesmiddel nog één molecule ervan overblijft, doorgaans nul is. Dat zo'n middel nog geneeskracht zou hebben, is onmogelijk. Let wel, het toedienen ervan kan soms wel een positieve werking hebben, maar die is niet aan de verdunde stof te wijten, maar aan een zogenaamd placebo-effect. Deze houding van de skepticus betreft wel de homeopathie, maar niet andere hypothesen, ook die waarvoor nog 'geen greintje bewijs' bestaat. Als iemand zou zeggen dat een thee van maretakken kanker kan genezen, zullen we het bewijs - of de weerlegging - afwachten, want er is geen natuurwet waaruit volgt dat zo'n werking onmogelijk zou zijn. Dat is een heel belangrijk onderscheid: een skeptische houding staat open voor alle vormen van onderzoek, behalve voor die welke alleen tot nodeloos tijdverlies leiden.

Van sterren en planeten

De astrologie is een ander goed voorbeeld. De grote statisticus op het gebied van de psychologie Hans Eysenck heeft rond 1970-1980 onderzoek verricht naar de invloed van de stand van de planeten - bij de geboorte - op de latere prestaties van volwassenen (het Gauquelin-effect). Hij kwam tot 'positieve' resultaten! Uit de wetten van de kerngebieden van de natuurwetenschappen, volgt echter dat zo'n invloed van planeten totaal uit te sluiten is. Dat was dus pseudo-wetenschap. Maar nagaan of een geboorte in de winter of in de zomer tot verschillen leidt, is normaal onderzoek; dat heeft met astrologische denkbeelden niets te maken.

Het komt allicht voor dat iemand dit basisbeginsel (strijdigheid met de kerngebieden van de wetenschap) ten onrechte toepast, maar zoiets brengt de essentie van deze benaderingswijze niet in het gedrang.

Sommigen zouden uit de column ook kunnen afleiden dat de astrologie zou ontstaan zijn 'als een soort symbolische codificatie van een eeuwenlange ervaring'. Zo'n interpretatie zou onjuist zijn. A. Bouché-Leclercq, de auteur van L'astrologie grecque heeft op minutieuze wijze aangetoond dat de Griekse astrologie (waarop de onze gebaseerd is) een puur mythologische constructie is, die op geen enkel waarnemingsgegeven steunt. Hetzelfde geldt overigens voor de Babylonische astrologie.

Ik heb voor Steven Stroeykens als wetenschapsjournalist een grote waardering, maar: amicus Plato, magis amica veritas (Plato is mijn vriend, maar de waarheid nog meer).

ETIENNE VERMEERSCH

Wie? Filosoof en hoogleraar emeritus. Wat? Net als in de rechtbank, mag ook de wetenschap niets van tevoren uitsluiten op basis van 'gebrek aan bewijs'. Waarom? Dat wetenschappers op bepaalde vragen geen antwoord hebben, wil niet zeggen dat ze met pseudo-wetenschap bezig zijn.”

 

De kwadratuur van de cirkel, een dikke maand geleden had ik er nog nooit van gehoord.

Uuuuuuuuuuuuren in het kwadraat ben ik er sindsdien mee bezig geweest, met die kwadratuur van de cirkel. En als ik het beu was, dan was ik bij wijze van ontspanning bezig met de driedeling van een hoek. Samenhangend met het probleem van de kwadratuur van de cirkel blijkt het namelijk ook onmogelijk om met louter passer en liniaal een hoek in drie gelijke delen te splitsen.

Uuuuuuuuuuuuren in het kwadraat ben ik bezig geweest met die passer. Ik heb in de afgelopen maand meer met een passer gewerkt dan in al de jaren die er aan vooraf gingen.

Jeugdige overmoed zou men kunnen zeggen, ware het niet dat die voorafgaande jaren ondertussen toch aardig opgelopen zijn.

 

Het lukt me niet.

Lukt het me niet omdat het onmogelijk is of lukt het me niet omdat ik te weinig technische bagage heb?

Dat laatste is ongetwijfeld WAAR.

(Een beetje opzoekingswerk is me zuur opgebroken.
http://www.pandd.demon.nl/inversie/passermeetk.htm#0
Toen ik dat begon te lezen werd het zwart voor mijn ogen. Van ’t verschieten heb ik nu een vrij originele piercing in mijn tong: een passerpunt.)

 

Lukt het niet omdat het onmogelijk is?

Ik geloof dat niet. Volgens mij is het bewijs van von Lindemann niet relevant.
U mag daar rustig om lachen.

Heeft dat met koppigheid te maken?

Wie weet?

Al geloof ik niet dat het met koppigheid te maken heeft.

U mag daar alweer rustig om lachen.

Lachen is gezond, dat is wetenschappelijk bewezen.

 

Jammer dat het me niet gelukt is.

De  eerste naam aan wie ik een post ophing was die van Etienne Vermeersch, ik had het mooi gevonden als hij ook de laatste was geweest. Het mag niet zijn, jammer.

Ik heb trouwens een grote waardering voor Etienne Vermeersch, en ik hoop ooit met hem het glas te kunnen heffen, want in gezelschap van de waarheid is het eenzaam drinken.

 

(voor de wiskundige bollebozen die zich geroepen voelen een hoek in drie te delen: "Waar is Wally?" vond ik altijd een mooi boek. Wally is de straal van de cirkel die het boogsegment in drie deelt. Maar ik zou begot niet weten waar hij uithangt.)

 

 

 

 

 

Bijlagen:
waar is wally.pdf (534.6 KB)   

16-12-2010, 14:14 Geschreven door johan  


15-12-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Walter Zinzen

"Het wordt dus hoog tijd om terug te keren naar de rede en naar de redelijkheid"
Walter Zinzen in een opiniestuk in de morgen.

Less is more Walter.
Het wordt dus hoog tijd om terug te keren.
Volver.

15-12-2010, 12:30 Geschreven door johan  


14-12-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Béatrice Delvaux


Gisterochtend had Bart De Wever op de VRT een eenvoudige verklaring voor dat interview: het is helemaal geen probleem, behalve voor Le Soir, dat "een strategie voert". Als grootste Franstalige krant zijn wij natuurlijk heel vereerd met onze positie en ons vermogen om de gang van zaken te beïnvloeden en de opinie vorm te geven. Maar wees eerlijk, hoe redelijk klinkt de man?
(http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1195364/2010/12/14/Bart-De-Wever-treft-natuurlijk-geen-schuld.dhtml)


Maar wees eerlijk, hoe redelijk klinkt de man?
Is dat geen mooie zin?
Ethiek (eerlijkheid) en Rationaliteit (redelijkheid) verenigd in één zin.
Jammer van het vraagteken!

14-12-2010, 18:39 Geschreven door johan  


13-12-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Freddy Mortier

Artikel uit de morgen van zaterdag 11/12/2010
lFreddy Mortier is ethicus aan de Universiteit Gent.

lHet hof van beroep heeft het UZ in Brussel veroordeeld tot een schadevergoeding van zo’n 400.000 euro omdat een meisje werd geboren met een handicap (DM 9/12 en 10/12). Opmerkelijk daarbij is dat het kind moest procederen tegen haar eigen bestaan. 'We zullen in de toekomst meer van dit soort problemen ontmoeten’, aldus Freddy Mortier.

Hoe kwaad vergoed kan worden

Freddy Mortier over erkenning van ‘wrongful life’-gevallen en de ‘nieuwe’ ouders van Rukiye

Het UZ Brussel is veroordeeld tot het betalen van een aanzienlijke schadevergoeding aan de ouders van een meisje, Rukiye, dat werd geboren met een ernstige en ongeneeslijke aangeboren aandoening. Zij hadden de arts erop gewezen dat zij drager waren van het gen verantwoordelijk voor het Sanfilippo-syndroom en hadden een prenatale test gevraagd - wetende dat er een kans van één op vier was op een kind met die aandoening. Het resultaat was negatief. Bij de geboorte bleek het kind toch de aandoening te hebben. Het opmerkelijke daarbij is niet zozeer dat de ouders een vergoeding hebben ontvangen voor de schade die zij hebben opgelopen door deze medische fout. Als er een vermijdbare fout was (en blijkbaar oordeelde de rechter in die zin) ligt vergoeding in de lijn der verwachtingen. Het opmerkelijkste aan de zaak is evenwel dat er ook vergoeding is toegekend aan het dochtertje, omdat het ongewenst geboren werd. Was er een therapeutische abortus uitgevoerd, had het kind niet de aftakeling die gepaard gaat met deze vreselijke aandoening moeten doormaken. Het meisje is dus geschaad geweest door haar geboorte zelf.

Nogal wat mensen hebben hun verwondering uitgedrukt over die thans uitdrukkelijk erkende mogelijkheid om te procederen tegen je eigen bestaan. Juristen hebben gewezen op de eigenaardige situatie dat als de arts inderdaad een fout heeft begaan door het laten geboren worden van dit kindje, de foutloze situatie (niet geboren zijn) moet worden vergeleken met de situatie met fout (geboren zijn met Sanfilippo). Maar dat lijkt onmogelijk. De juridische erkenning van dit soort zaken ligt niet voor de hand. De meeste jurisdicties keuren de toekenning van schade voor ‘wrongful life’ af. In het VK is dit het geval sinds 1976 en in Duitsland sinds 1986. Maar sommige landen hebben de kwestie wel erkend, met name Frankrijk, in de Perruche-zaak, om dan in 2001 dergelijke zaken bij wet af te wijzen. Met de zaak-Kelly werd een ‘wrongful life’-vordering in 2003 en nog eens in 2005 erkend in Nederland. De meeste Amerikaanse staten wijzen die vorderingen af, maar Californië, New Jersey en Washington gaan erop in, terwijl Connecticut er in feite op in gaat, zonder het toe te geven. Er is dus vooral gebrek aan overeenstemming.

Procederen tegen het bestaan zelf

Dat heeft te maken met de puzzels die men ontwaart in ‘wrongful life’-zaken. Die berusten voor een groot deel op verwarringen. Eén ervan is dat het kind (middels zijn vertegenwoordigers, de ouders) zou procederen tegen het bestaan zelf. Eigenlijk procedeert het tegen een soort bestaan dat men had kunnen vermijden, namelijk met een ziekte die van het leven uiteindelijk één langgerekte en vanaf een bepaald moment pijnlijke gang naar een vroege dood maakt, meestal ergens in de tienerjaren. Want dat is wat Sanfilippo doet. De ziekte uit zich in ernstige mentale retardatie en toenemende neurologische problemen. Tay-Sachs is een andere stofwisselingsziekte die wel vaker voorkomt uit dergelijke ‘wrongful life’-gevallen. Typisch voor die aandoeningen is dat men met recht van oordeel kan zijn dat niet bestaan beter is dan uitzichtloos, onomkeerbaar en hoofdzakelijk te moeten lijden aan negatieve ervaringen, zonder enig perspectief op beterschap. De minimale kwaliteit die het leven de moeite van het leven waard maakt, ontbreekt dus.

Leven is niet altijd en per definitie een goed. Het kan ook een kwaad zijn. Dat ligt voor de hand, maar om de een of andere reden is het moeilijk zoiets onder ogen te zien. Wat juristen zouden moeten vergelijken om de omvang van de medische fout in te schatten is, op basis van het bovenstaande, niet “geen leven” met “leven met een ernstige aandoening”, maar het leven van een hypothetische persoon met een aandoening die het leven ondraaglijk maakt, met dat van een hypothetische persoon zonder die aandoening. Dat het slachtoffer niet bestaan zou hebben mochten de ouders een abortus hebben gekregen, neemt tenslotte niet weg dat er wel degelijk een slachtoffer is. Die abortus is immers niet doorgegaan, wegens een (veronderstelde) medische fout. Het is niet moeilijker om hier de omvang van het kwaad te bepalen dan in minder extreme gevallen waar men een hypothetische betere toestand (bijvoorbeeld een been niet verloren hebben bij een ongeval) moet vergelijken met iets dat daaronder ligt (dat been wel verloren hebben).

De volgende vraag is dan welk kwaad precies moet worden vergoed. Men kan van oordeel zijn, zoals in de Amerikaanse jurisdicties gebeurt, dat het morele kwaad van het bestaan zelf niet kan worden vergoed. Het is immers onmeetbaar. De vergoeding moet dus slaan op de materiële kosten meegebracht door de aandoening, in essentie die van de verzorging en de aanpassing van de omgeving.

Morele schade

Ik ben het persoonlijk eens met dat standpunt, maar stel vast dat op basis van ons recht mensen vergoedingen krijgen voor allerlei zaken die niet meetbaar zijn, maar behoren tot de orde van de ‘morele schade’. Kan men de morele schade opgelopen door het verlies van een partner of een kind bij een auto-ongeval veroorzaakt door een dronken chauffeur dan wél uitdrukken in een geldsom, maar de levenslange morele schade veroorzaakt door de fout van een (bij veronderstelling) onzorgvuldige arts niet? Ofwel allebei, ofwel geen van beide, zou ik denken.

Betekent de erkenning van ‘wrongful life’-gevallen dat men mensen voor elke vermijdbare handicap een schadevergoeding moet toekennen, als blijkt dat die door onzorgvuldigheid is veroorzaakt? Het ene heeft in eerste instantie niets te maken met het andere. Dat men er soms beter af is door niet te leven dan door te leven met een ernstige aandoening, betekent niet dat men er in het algemeen beter af is door niet te leven dan door te leven met een handicap. De meeste handicaps laten meer dan voldoende levenskwaliteit toe om verkiesbaar te zijn boven niet-bestaan.

We zullen in de toekomst meer van dit soort problemen ontmoeten. De beschikbaarheid van prenatale tests, en in het bijzonder van prenatale genetische diagnostiek, heeft een nieuw plichtendomein geopend, waarvoor wij nu nog al te vaak onze kop in het zand steken. De ouders van Rukiye zijn exemplarische “nieuwe” ouders, met een eigentijds beeld van verantwoord ouderschap. In de wetenschap dat zij behoorden tot een risicogroep hebben zij een prenatale genetische test laten uitvoeren, met de uitdrukkelijke bedoeling om hun toekomstige kind (genetisch) goed te doen. De Oxford-ethicus Julian Savulescu noemt dat ‘procreatief goeddoen’. In de mate waarin ouders op de hoogte zijn van ernstige aandoeningen die zij hun kinderen kunnen doorgeven, hebben zij de plicht dat zoveel mogelijk te vermijden. Kinderen uitleveren aan de loterij van de natuur, wanneer men weet dat er ernstige risico’s zijn op grote accidenten, is totaal onverantwoord ouderschap.

Ethiek.
Het is nie moeilijk, het is gemakkelijk.
Wanneer men weet.

13-12-2010, 00:00 Geschreven door johan  


21-11-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Martyn Joseph
Gisteren een mooi optreden van een bevlogen man gezien.
(even de wiskunde uit mijn hoofd)
"Sometimes its just more important to love than to always have it right"
"There is always maybe"

Dat is eigenlijk het enige dat ik wil zeggen.
Maar hij zei het mooier.


21-11-2010, 15:24 Geschreven door johan  


13-11-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sisyphus
bloed, zweet en tranen.
Ik geef dat eerlijk toe.

Bijlagen:
driedeling hoek.pdf (290 KB)   
kwadratuur van de cirkel.pdf (513.6 KB)   
numerologie.pdf (506.1 KB)   

13-11-2010, 00:00 Geschreven door johan  


09-11-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kristof Haha
De tekst die bij dit artikel hoort wordt nog geschreven.
Of misschien ook niet.

Bijlagen:
kwadratuur van de cirkel.pdf (348.2 KB)   

09-11-2010, 00:00 Geschreven door johan  


30-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Raymond Lull

In sneltempo want ik kan er weer niet meer aan ontsnappen.

 

Richard Durbin

 

Ik kan bewijzen dat er geen goede argumenten bestaan.

Dat is een boude bewering is het niet?

“Wat is een goed argument?”, vroeg ik op het skeptisch forum (dat was niet geheel zonder bijbedoelingen, dat geef ik eerlijk toe)

 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Drogreden

 

Dat was het antwoord. Er is geen definitie voor een "goed argument", een goed argument is GEEN "slecht argument".
Logica: als ik aantoon dat er alleen maar slechte argumenten zijn, dan zijn er geen goede argumenten.

 

Wel, ik ga de uitdaging aan.

Geef me 900 argumenten voor een bepaalde stelling naar keuze en ik zal aantonen dat ze allemaal te herleiden zijn tot een drogreden.

 

Is dat niet voldoende als bewijs zegt u ?

 

DNA-studie bewijst: niemand is perfect.

“Niemand is perfect” is een huizenhoog cliché, maar net als alle clichés blijkt het een kern van waarheid te bevatten. Meer nog: de imperfecties zitten als het ware in onze genen ingebakken. Dat blijkt uit ‘the 1000 genomes project’, een studie die het menselijk genoom in kaart brengt. “Het menselijk genoom is inderdaad alles behalve perfect”, licht initiatiefnemer Richard Durbin toe in een interview met de Britse krant The Times. “Ieder van ons is drager van defecte genen”.

De onderzoekers verzamelden DNA-materiaal van zo’n 900 mensen.”

Bron: de morgen

 

Waar zit de angel van Popper?

Er zijn zo veel “imperfecties” gedefinieerd, dat de perfectie niet meer mogelijk is.

Er zijn zo veel “slechte argumenten” gedefinieerd, dat een “goed argument” niet meer bestaat.

En nu zitten we in een samenleving dat iedereen die ook maar zijn mening nog maar durft te uiten, dat die onmiddellijk een hoop bagger over zich heen krijgt.

Niet degene die zijn mening op een duidelijke manier kan verwoorden wordt waardevol geacht, degene die het best de mening van een andere onderuit kan halen wordt waardevol geacht.

 

Karen Armstrong

http://www.ted.com/talks/karen_armstrong_makes_her_ted_prize_wish_the_charter_for_compassion.html

 

Heel mooi:

A lot of religious people prefer to be right rather than compassionate.

 

Minder mooi:

Compassion = golden rule.

Er is helemaal geen “golden rule”, er is alleen maar compassion.

Een “golden rule” is zo iets als een “golden goal” zoals dat een tijdje in het voetbal gebruikelijk was.

De golden rule is net zoals de golden goal een “sudden death”.

Niets anders dan een regel om bepaalde mensen de “compassion” te ontzeggen.

Mijn gedacht.

 

Jurgen Habermas.

 

“Het duurde enige weken voor Armin Nassehi, een gerespecteerd socioloog, de pseudo-wetenschappelijke interpretatie van de relevante cijfergegevens aan flarden reet in een krantenartikel. Maar zijn introductie van de objectiviteit in het debat kwam te laat.”

Jürgen Habermas in “leiderschap en de Duitse Leitkultur” (De morgen)

 
Erwin Schrödinger

http://forum.skepp.be/viewtopic.php?f=5&t=2364&p=63681#p63681

 

Raymond Lull.

 

Deze is de moeilijkste.

U gelooft het misschien niet, maar er zijn heel wat mensen voor wie  de grenzen van de logica zeer duidelijk zijn.

Van zodra dat duidelijk is, is logica lul.

Lullen.

In principe heb ik niets tegen lullen, ik kan een heel eind weg lullen, al zeg ik het zelf. Dat meen ik ondertussen voldoende aangetoond te hebben.

Iedereen lult met een bedoeling.

Mijn bedoeling is simpel: er is alleen maar lul.

Er is ook nog esoterische lul, mystieke lul.

Lul in het kwadraat.

Maar lul in het kwadraat blijft lul.
En ook dit is, alweer, lul.
Maar het is mijn lul, en ik ben er nogal aan gehecht.

 

 http://lullianarts.net/welcome.htm

 

 

 

 

 

 

 

 

30-10-2010, 00:00 Geschreven door johan  


28-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ludwig Mies van der Rohe

Mijn post van gisteren is niet goed.

Een gewoon voorbeeldje van iemand die in objectiviteit geloofd.

Moeilijk.

Alsof dat een uitzonderlijke vondst is.

Ik vind het eigenlijk echt niet goed.

Gisteren vond ik het nochtans wel goed.

Ai toch, die twijfel toch!

’t Was goed.

Want wat lees ik vandaag in mijn krant (“gebeten om te weten”, tijd om eens van krant te veranderen precies. Ofwel moet ik eens suggereren dat ze  mijn advies ter harte te nemen. Less is more. Gebeten.)

 

“Tegen 8 november moeten het Planbureau en de Nationale Bank een eerste rapport klaar hebben.”

Iedereen weet echter dat deze instellingen door politieke benoemingen niet objectief zijn.

“Dat wordt vervolgens voorgelegd aan een wetenschappelijk comité met drie Nederlandstalige en drie Franstalige experts”

 

WIE ?

Paul De Grauwe.

“De Grauwe zat voor de VLD tussen 1991 en 2003 in Kamer en Senaat, wat hem tot in de eeuwigheid een blauw etiket zal opleveren.”

Theo Peeters

“Peeters staat dicht bij de vives-denktank en wierp een oog op het verduidelijkingsvoorstel van De Wever. Vandaar dat deze oude CD&V-getrouwe tegenwoordig ook wel een NV-A-speldje opgeprikt krijgt”

Rudi Vander Vennet.

“Vander Vennet heeft een sp.a-etiket, staat dichtbij Johan Vande Lanotte en Frank Vandenbroucke en kent zijn weg in het socialistische old boys-netwerk.

Matthias Dewatripont

“Dewatripont heeft het oor van de PS-top”

Michel Mignolet

“Mignolet wordt in de lichtgroene hoek gezet.”

Etienne De Callataÿ

“Een oranje etiket is zijn deel”.

 

 

Tot zover dit objectieve verslag.

 

 

28-10-2010, 19:25 Geschreven door johan  


27-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Koen Schoors

http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1175191/2010/10/27/De-kleuren-van-de-cijfers.dhtml

 

De kleuren van de cijfers

27/10/10 08u04

Koen Schoors is professor economie aan de Universiteit Gent. Hij geeft zijn mening over de cijferdans rond de financieringswet en onze gepolitiseerde instellingen.

 

 Misschien hebben ze bij N-VA een fout gemaakt, maar kunnen ze dat gewoon niet toegeven, omdat ze anders voor paal staan. Dus schoppen ze voorlopig maar een beetje naar iedereen die ze de schuld kunnen geven  

Wat een gedoe met de financieringswet. De N-VA heeft een becijferd voorstel gedaan. Het werd eindelijk eens tijd dat iemand dat deed, want met vage intentieverklaringen en beginsellijsten van variërend allooi is bij mijn weten nog geen enkele man van straat geraakt. Op een bepaald moment mag het niet meer gaan over de kleur van de knikkers, maar moeten ze worden geteld. Blijkt dat de N-VA zich behoorlijk heeft vergist bij het tellen van de knikkers. In de 'illustratieve berekening' in de nota van Bart De Wever krijgt Vlaanderen 5 miljoen extra, en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest 80, terwijl Wallonië er ongeveer 92 miljoen bij inschiet. Maar dat wordt in den beginne goedgemaakt met een bijkomende dotatie. Geen centje pijn dus, wat is de N-VA toch lief.

Toen de Leuvense collega's André Decoster en Kris De Swerdt het echter narekenden, bleek dat de N-VA er in haar ondertussen beruchte nota er op termijn vele honderden miljoenen per jaar naast zit. In de werkelijkheid zouden de Vlamingen op termijn jaarlijks honderden miljoenen extra krijgen en de Walen en Brusselaars samen honderden miljoenen per jaar minder. De Walen en Brusselaars worden dus in die bewuste nota drastisch rijker gerekend dan ze met de voorgestelde financieringswet eigenlijk zouden zijn. De N-VA reageert daarop door voornamelijk te wijzen op het feit dat zij voorziet in een solidariteitsmechanisme, maar dat blijft een beetje een pleister op een houten been. Zelfs indien we dit solidariteitsmechanisme toepassen op de uitkomst van Decoster en De Swerdt, komt het er toch nog altijd op neer dat Vlaanderen per jaar meer dan 170 miljoen extra zal krijgen, terwijl Wallonië meer dan 140 miljoen zal inboeten. Nog altijd een relatief verschil tussen de twee entiteiten van honderden miljoenen.

Bart De Wever zal nu wel weer met zachte stem moord en brand schreeuwen over complotten tegen zijn partij, net zoals na de Vlaamse verkiezingen. Of allicht klagen over een aanval van de linkse kerk, zoals altijd. Maar hoe zou u zich voelen als u een Franstalige was? Beeld u in, u bent Elio Di Rupo. De belangrijkste Vlaamse partij, die separatisme in haar statuten heeft staan maar beweert daar niet naar te streven, komt met een nota op de proppen. Dat is op zich een dappere en wenselijke zaak. Maar die nota blijkt een zelfverklaard beste en finaal aanbod dat te nemen of te laten is, want dieper wil de N-VA haar broek naar eigen herhaaldelijke zeggen niet laten zakken. Het juiste woord voor een dergelijk aanbod is een ultimatum. In dat ultimatum stelt de N-VA een hervorming van de financieringswet voor, die naar eigen zeggen voldoet aan alle afgesproken basisprincipes. Maar stiekem worden de financiële gevolgen van de nieuwe financieringswet voor Wallonië veel gunstiger voorgesteld dan ze werkelijk zijn en worden de voordelen voor Vlaanderen drastisch onderschat. Hoe zou dat bij u overkomen?

Er zijn eigenlijk maar twee mogelijkheden. Ofwel weet de N-VA waar ze mee bezig is en dan komt de nota-De Wever over als een wolfijzer, vergeef mij dat ik even N-VA-jargon gebruik , een val om de Franstaligen te doen tekenen voor een scenario waarin zij ten opzichte van Vlaanderen honderden miljoenen euro's per jaar verliezen zonder dat ze het beseffen. Die honderden miljoenen zijn dan de ondergedompelde balletjes in de soep van Bart De Wever, zijn onzichtbare vette vis in de pan. Indien dat waar is, dan is het verschrikkelijk. Hoe kan op die manier ooit het vertrouwen worden gecreëerd dat nodig zal zijn voor een eerste echt gesprek over de knikkers?

Het is natuurlijk ook mogelijk dat de N-VA niet weet waar ze mee bezig is. Dat is zo mogelijk nog erger. Dat zou betekenen dat precies die partij die van de staatshervorming haar reden van bestaan heeft gemaakt eigenlijk vooral wind maakt. Dat de N-VA zomaar wat oneliners rondstrooit over consumptiefederalisme, blanco cheques en responsabilisering, maar dat achter die verleidelijke slogans alleen een gapende leegte grijnst. En dat zelfs de absolute top van de N-VA vooral in die slogans gelooft, zonder de intellectuele eerlijkheid te hebben haar berekeningen op voorhand voor te leggen aan kritische buitenstaanders. Nil volentibus arduum krijgt dan een wrange bijsmaak.

Er is nog een derde mogelijkheid. Misschien hebben ze bij de N-VA gewoon een fout gemaakt en beseffen ze dat nu ook wel, maar kunnen ze dat nu gewoon niet toegeven, omdat ze anders voor paal staan. Dus schoppen ze voorlopig maar gewoon een beetje naar iedereen die ze de schuld kunnen geven, de Franstaligen, de linkse kerk, de media, de academische wereld, kortom de usual suspects wanneer het calimerogevoel weer eens opspeelt. Dat zou nog het beste zijn. Iedereen kan zich vergissen, daar is geen schande aan. En wie geen nota's schrijft over de knikkers kan natuurlijk ook geen fouten maken. De PS kan dus maar beter niet al te veel misbaar maken want van die kant hebben we nog helemaal niets gezien.

Het onderliggende probleem is echter het ergst van al. Waarom is dit een discussie die vooral wordt gevoerd tussen politieke partijen en kritische academici? Waar is het onafhankelijke overheidsorgaan dat de financieringswet van de federale staat beheert en alle juiste gegevens gewoonweg hééft? Waar is de instelling die jou op eenvoudig verzoek gewoon elk scenario voorrekent met de exacte cijfers? Hier betaalt België de kost van de decennialange politisering van zijn instellingen. Wordt het geen tijd om eindelijk de onafhankelijke instellingen te creëren die het land verdient? Dan kunnen de partijen weer doen waar ze voor dienen: onderhandelen over maatschappelijke keuzes in plaats van goochelen met formules.

 

 

Het onderliggende probleem is het ergst van al.

Er is geen onafhankelijk overheidsorgaan.

Er zijn geen exacte cijfers.

We willen geen onafhankelijke instellingen.

Als er een akkoord is, dan zullen er ook exacte cijfers zijn.

Exacte cijfers die door de oppositie met objectieve cijfers zullen weerlegd worden.

27-10-2010, 21:24 Geschreven door johan  


24-10-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pipi Langkous

Eureka.

Archimedes zat in zijn bad toen hij een ingeving kreeg.

Ik heb, echt waar, iets gelijkaardigs meegemaakt.

Ik stond achter het fornuis asperges schoon te maken toen ik het mij plots het verhaal van de stinkende urine herinnerde!

Eureka.

Op het huwelijksfeest van een vriend was er zoals gebruikelijk een tafel gereserveerd voor de kameraden van de jeugdbeweging.

Toen er asperges geserveerd werden verdween de rode wijnblos op de wangen van mijn buurman.

“Ik vind dat zo lekker jong, maar binnen een uur word  ik gewoon misselijk van de stank van mijn eigen pis. Kunt ge geloven dat ik straks zittend moet gaan pissen zodat ik mijn neus kan dichtknijpen? Anders val ik gewoon flauw van de stank.”

Het beeld van onze vriend in zijn nette pak op de wc-bril terwijl hij zijn neus dicht kneep bezorgde ons collectief de slappe lach voor de rest van de avond.

(http://nl.wikipedia.org/wiki/Gedachte-experiment)

Tot die avond had ik er nog nooit van gehoord dat iemand zijn urine kon stinken na het eten van asperges.

Tot vandaag had ik er ook nooit meer bij stil gestaan.

 

Maar nu, alles voor de wetenschap.

Ik heb het even opgezocht.

http://en.wikipedia.org/wiki/Asparagus

http://www.kennislink.nl/publicaties/de-geur-van-het-witte-goud

 

en het onderzoek in kwestie:

 

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1715705/pdf/brmedj00052-0020.pdf

 

“If confirmed, this would be the first instance of a specific smell

hypersensitivity.”

 

Laten we dit even extrapoleren.

Vanaf welk ogenblik zou men beginnen spreken van “ingebeelde geuren”?

Stel dat er niet 22% van de bevolking de geur zou herkennen, maar slechts 0,022%?

 

P.S.

Als amateur oenoloog had ik “Taste blindness”  in eerste instantie vertaald als “blind proeven”.

Oeps.

Alles voor de wetenschap.

Burp.

 

24-10-2010, 19:53 Geschreven door johan  


Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.René Descartes



Less is more.

Back to basics.

Dat zijn mijn motto’s.

 

1.      BACK TO BASICS.

 

 

Cogito ergo sum.

Dat is zo een beetje het uitgangspunt van de huidige samenleving.

“Cogito ergo sum (Ik denk, dus ik ben) is een filosofische stelling van René Descartes, die een belangrijk element werd van de westerse filosofie. Descartes kwam tot zijn stelling in het werk Discours de la Méthode uit 1637.

Descartes begint zijn filosofie vanuit een scepticistisch standpunt. Overgeleverde waarheden kunnen onwaar blijken te zijn, en ook je eigen waarneming kan je bedriegen. Misschien is er wel een kwaadwillende god of demon die ons doorlopend probeert te bedriegen. Als men echter daarvan uitgaat, is er dan nog iets wat we zeker kunnen weten? Daar komt het cogito ergo sum om de hoek kijken: Descartes kan wel aan alles twijfelen, hij kan in alles bedrogen worden, maar dan nog is er iemand (of iets) die twijfelt, die bedrogen wordt. Het simpele feit dát hij twijfelt, impliceert dat hij bestaat. Daarmee is de eerste zekerheid terug in zijn filosofisch systeem, en heeft hij dus een grond om op te staan, een beginpunt om in zijn filosofie van uit te gaan.

Het eigenlijke uitgangspunt is niet “cogito ergo sum” maar wel “dubito, ergo cogito ergo sum”.

2.      LESS IS MORE.

 

Laten we eens veronderstellen dat “dubito” het uitgangspunt is van de filosofie.

“Is dat een feit?” zou ik dan onmiddellijk aan René vragen.

Waarop René conform zijn uitgangspunt zou antwoorden:

“dubito.”

“Maar als je twijfelt, is er dan wel zoiets als “ergo”?

“dubito.”

 

Less is more.

“Dubito”

Even mijn uitgever bellen voor de gereviseerde uitgave van “discours de la méthode” uit 2010.

Een boek met één pagina met één zin van één woord.

“dubito”.

Veel kan dat toch niet kosten.

24-10-2010, 14:42 Geschreven door johan  


Inhoud blog
  • Anoniem
  • Herman De Dijn
  • Hagar
  • Philippe Geubels
  • Ivan Iban
  • Tim Heysse
  • Jean-Paul Van Bendegem
  • Angelina Jolie
  • Walter Zinzen
  • Béatrice Delvaux
  • Freddy Mortier
  • Martyn Joseph
  • Sisyphus
  • Kristof Haha
  • Raymond Lull
  • Ludwig Mies van der Rohe
  • Koen Schoors
  • Pipi Langkous
  • René Descartes
  • Herman Vandersteen
  • Mike GODwin
  • Els Clottemans
  • Niels Bohr
  • André Léonard
  • Sam Harris
  • Pol Hauspie
  • Jansens.
  • Free Willy
  • Laurel and Hardy.
  • Eric Rosseel
  • Karen Owen
  • Moeder
  • Hippasus
  • Hamlet
  • Albert Einstein
  • Walter De Smedt.
  • Bisschop De Kesel
  • Roman Polanski

    Mijn favorieten
  • argumenten

  • "Waar de wetenschap haar uitspraken het liefst met een haast oudtestamentische gestrengheid doet, lijkt het essay steeds voor de omweg te kiezen door historische dimensie te waarderen en particuliere observaties en door literatuur en andere nevengebieden in aanmerking te nemen. Het heeft daarbij een bredere onzekerheidsmarge nodig, een gebied waar de vlucht der gedachten vrij is, waar de geest mag speculeren en de taal moet verleiden." (Allard Schröder, Nieuwe tijden, 2006)



    "The proof of the pudding is in the eating"
    "Als ik zou suggereren dat er tussen de Aarde en Mars een theepot rond zon draait, dan zou niemand mijn veronderstelling kunnen weerleggen, tenminste als ik zo bedachtzaam zou zijn om eraan toe te voegen dat de pot zo klein is dat hij zelfs door de sterkste telescopen niet kan ontdekt worden.
    Maar als ik vervolgens zou zeggen dat, aangezien mijn bewering niet weerlegd kan worden, het een onverdraaglijke verwaandheid is van de menselijke rede om aan het bestaan van de theepot te twijfelen, dan zou men terecht denken dat ik onzin uitkraam.
    Maar als het bestaan van zo’n theepot bevestigd zou staan in wetenschappelijke boeken, elke dag verkondigd zou worden als een heilige waarheid en ingestampt zou worden bij de kinderen op school, dan zou afzien van geloof in zijn bestaan een teken van excentriciteit worden en zou diegene die twijfelt aan het bestaan ervan in een verlichte tijd naar een psychiater verwezen worden en in vroegere tijden naar de inquisitie. " 
    Nitwit.




    Foto

    Zulma

    Iets om over na te denken. Een geit zit vast aan een touw van twee meter. Hoe kan de geit bij het gras komen dat drie meter verder groeit?

    Bijt de geit het touw door? Kan hij het gras verplaatsen!? Roept hij de hulp van andere geiten in?

    De oplossing is verrassend eenvoudig. Het ene eind van het touw zit vast aan de geit, maar wie zegt dat het andere eind ook vastzit? Het stond niet in de vraag. Die veronderstelling maak je zelf, omdat een touw meestal aan een boom of paal vasthangt. Maar dat hoeft dus niet altijd zo te zijn.








    De beste MOP volgens H
    Een pas samenwonend stel.
    De vrouw wil worst gaan bakken.
    Voor ze de worst in de pan gooit snijdt ze van beide uiteindes een stukje weg.
    De man kijkt haar verbaasd aan.
    Bij de volgende worst:
    knip, knip, en dan pas gaat de worst in de pan.
    "Waarom doe je dat eigenlijk?", vraagt de man.
    De vrouw kijkt de man op haar beurt verbaasd aan.
    "Eh... dat weet ik eigenlijk niet", antwoordt ze.
    "Ik heb mijn moeder dat altijd zo zien doen, morgen vraag ik het haar, zeker weten."

    "Mam, waarom snijdt je eigenlijk altijd die stukjes van de worst?"
    Mam fronst haar wenkbrauwen.
    "Dat weet ik eigenlijk niet, oma deed het altijd zo."
    "Maar ja, je hebt gelijk, het is wel wat raar. Ik vraag het haar zondag."

    "Zeg ma, waarom knipte gij vroeger die stukskes worst altijd af ?"
    Het oude vrouwtje kijkt haar dochter met grote ogen aan.
    "Maar meiske, zijt gij nu nog altijd met zo'n klein panneke aan 't kloten?"








    NietzscHe

    "De fijnste humaniteit openbaart zich in de wens om anderen schaamte te besparen"

    "De haat tegen het boze is de pronkmantel waarmee de farizeeër zijn persoonlijke antipathieën camoufleert"

    "En wat redde haar deugd? De stem van haar geweten? O, nee. De stem van haar buurvrouw"

    "Het is moeilijk met mensen om te gaan omdat zwijgen zo moeilijk is"

    "Maar het is met de mens als met de bomen. Hoe meer hij naar de hoogte en naar het licht wil, des te sterker streven zijn wortels naar de aarde, nederwaarts in het donkere, het diepe - in het boze."

    "Hoe harder we trappelen, hoe dieper we wegzinken in het moeras"

    "Wat uit liefde wordt gedaan, geschiedt altijd buiten goed en kwaad om."

    "We zijn zo graag in de vrije natuur, omdat deze geen mening over ons heeft."

    "Waarheden zijn illusies waarvan men vergeten is dat ze illusies zijn."




    Hené Hargritte

    Foto




    Suggestie in de kantlijn.

    Studies over Nietzsche?
    Wat heeft die mens in gods naam misdaan om zo vernederd te worden?
    "Ik zou met alle plezier de complete extensieve literatuur over Nietzsche inruilen voor dit ene kleine boekje."
    Walter Kaufmann over "Ecce homo"
    P.S. de ondertitel van dit boekje is "hoe iemand wordt wat hij is", een ondertitel waar naar mijn mening meer filosofie in zit dan in de complete extensieve literatuur over Nietzsche.
    P.P.S. de ondertitel van "Alzo sprak Zarathustra" is "een boek voor allen en voor niemand"

    (An anecdote that Kaufmann used to tell indicates the magnitude of the change he helped bring about. Shortly after his arrival in Princeton as a freshly hatched Ph.D., he had the good fortune to be introduced to Albert Einstein, who opened the conversation with a question about Kaufmann’s thesis. After hearing that it dealt with Nietzsche, Einstein’s wonderful face expressed great shock and he said: “But that is simply dreadful.” )
    ((naar mijn bescheiden mening alludeerde Einstein hier allerminst naar de "nazi sympathie" (!!!!!!!!) van Nietzsche))






    Testament in de kantlijn

    Belofte maakt schuld. Ik had me voorgenomen om niets substantieels meer te schrijven (alsof dat ooit gebeurd zou zijn). Maar is een mens in essentie geen creatief wezen? Vindt hij niet altijd een kantlijn om de beperkingen waar hij mee geconfronteerd wordt een oor te kunnen aannaaien? Een kantlijn die niet gebonden is aan een datum, een kantlijn die "eeuwig" is en waar je schaamteloos wijzigingen in kan aanbrengen.

    Ik heb Nietzsche gelezen.

    Dat is eigenlijk het enige dat ik nog kwijt wou. Maar een lezer die me nauw aan het hart ligt heeft me te kennen gegeven dat mijn teksten af en toe nogal kryptisch zijn, dat in een zin als "ik heb Nietzsche gelezen"  niet alles besloten ligt wat ik duidelijk wil maken.
    "Voor jou is dat dan wel duidelijk", zei ze.
    Die opmerking is een prachtig voorbeeld van de stelling "Wat er niet gezegd wordt is belangrijker dan wat er wel gezegd wordt."
    Ik vind Nietzsche prachtig als hij aan de oppervlakte blijft.
    "In misschien vijf, zes hoofden begint het nu te dagen dat ook de natuurkunde slechts een uitleg en interpretatie van de wereld is (met permissie: na ons!) en niet een verklaring van de wereld..."
    Maar Nietzsche gaat ook in de diepte.
    Dan begrijp ik hem niet. Dan wil ik hem niet begrijpen. 
    BEEN THERE, DONE THAT.
    Ik wil niet naar de diepte!
    Ik hoop dat dat duidelijk genoeg is.
    "Waar voor de mens niets meer te zien of vast te pakken valt, daar heeft hij ook niets meer te zoeken - dat is dan wel een andere imperatief dan de platonische, maar misschien toch voor een taai, arbeidzaam geslacht van machinisten en bruggenbouwers van de toekomst, die alleen ruwe arbeid hebben te doen, precies de juiste."
    Ik zie geen enkele reden om mijn afkomst te verloochenen.
    @ Friedrich: wat is het diepe bij een omkering van alle waarden?
    Nog één ruwe opmerking.
    Nietzsche wordt geacht een seksistische zak te zijn. Ik wil daar geen uitspraak over doen, ik wil me daar niet in verdiepen. Ik maakte mij alleen volgende bedenking: misschien is de filosofie wel vergeten wat een stijlfiguur is op het moment dat de filosofie wetenschap geworden is.
    De eerste zin van "voorbij goed en kwaad" is de volgende: Aangenomen dat de waarheid een vrouw is-, wel? is de verdenking dan niet gegrond dat de filosofen, voor zover zij dogmatici waren, geen van allen veel verstand van vrouwen hadden?
    Dat is een mening en geen feit. Een niet beargumenteerde mening bovendien, er IS namelijk geen verband tussen de eerste zin en mijn conclusie.
    Dat maakt het allemaal net iets gemakkelijker, u MOET er niet op reageren.

    Ik heb Chuang-Tzu gelezen.

    Dat is al lange tijd geleden. Altijd een dubbel gevoel bij gehad.
    "Stel dat jij en ik een discussie zouden beginnen. Als jij zou winnen - en ik dus niet van jou gewonnen had - zou jij dan inderdaad gelijk hebben en ik ongelijk? En wanneer ik gewonnen had - en jij dus niet - zou ik dan inderdaad gelijk hebben en jij ongelijk? Is een van ons in het gelijk en dus de ander niet? Of zijn we allebei in het gelijk of allebei in het ongelijk? Als jij en ik dat samen niet kunnen uitmaken, dan zullen anderen nog meer in het duister tasten. Wie kan ik erbij roepen om dit recht te zetten? Stel ik haal iemand erbij om het recht te zetten die het met jou eens is. Gezien het feit dat hij het me je eens is, hoe kan hij het dan rechtzetten? Stel dat ik iemand erbij haal die het eens is met mij. Omdat hij het al eens is met mij, hoe kan hij dan tussen ons beslissen? Zullen we dan iemand erbij roepen die het zowel met jou als met mij oneens is, hoe kan hij tussen ons arbitreren? En mochten we iemand laten komen die het met ons beiden eens is, hoe zou hij dan, juist omdat hij het zowel met jou als met mij eens is, de zaak kunnen berechten? Dus, als noch jij noch ik noch enig ander dit onder ons kan uitmaken, op wat voor ander zullen we dan nog wachten?"
    Prachtig vond ik dat. Echt vet! (even de jeugd proberen op mijn hand te krijgen!)
    En toch haakte ik af als de deugd (Te) of de kracht (Ch'i) ter sprake kwam. Alsof er via een omweg toch nog een universaliteit binnensijpelde.
    De "weg" (tao) werd de "Weg".
    Wat kunnen we doen als er geen universaliteit is?
    "Wu wei" was het antwoord van de taoïsten.

    Foto

    "Niet handelen".
    http://nl.wikipedia.org/wiki/Wu_wei
    "Niet handelen tegen de aard van de dingen in".
    Maar wat is de aard van de dingen?
    "Wu wei", niet-handelen kan volgens mij beter begrepen worden als (komt ie...) "spontaan handelen".
    Spontaan in de betekenis van "uit zichzelf", "uit eigen beweging", "vrij-willig" (!).
    Maar wat verandert er dan?
    Niets.
    Als u de behoefte hebt uw mening op één of ander forum te ventileren, vooral doen. Als u de aandrang hebt een column te schrijven, vooral doen. Als u meent dat u in de politiek, in de media, in de kunst, in de wetenschappen, in de filosofie een wezenlijke bijdrage tot een betere wereld kunt leveren, vooral doen. Per slot van rekening heb ik het ook gedaan. Wie ben ik om u te misgunnen wat ik mezelf gun? Dit is een spontaan geschreven blog. "Dat is er aan te merken", is een voor de hand liggende opmerking. Je m'en fous.
    Wat verandert het wu wei dan?
    Meer nog dan "spontaan handelen" is wu wei  "spontaan niet handelen". Als we dat in het achterhoofd houden, dan ...

    Foto

    En vooral! En vooral!
    "Wei" in het Chinees betekent niet alleen "handelen", het betekent ook "zijn"!
    (Ik kan geloven dat u van mijn af en toe ongebreidelde fantasie redelijk sceptisch geworden bent -mission accomplished-, maar geloof me, "wei" kan wel degelijk "zijn" betekenen.)
    In combinatie met "wu" betekent dat dan "niet zijn", of beter nog "zonder zijn".
    "Zonder Zijn", is dat geen mooie alliteratie? De oervorm van de alliteratie!
    En wat verandert "zonder zijn" dan?
    Alles.
    Peace of mind.
    Sereniteit.
    Peace of mind krijg je door het te geven.
    Wu Wei. Zonder Zijn.
    En het Chinese adagium "Wu wei wei" WORDT dan "Zonder Zijn Zijn".
    Zonder Zijn Zijn.
    Zou dit Zen Zijn?
    Weet u hoe de eenvoudige ZIN "ik ben johan" hier in het plaatselijke dialect klinkt?
    "Ik zen jowan"
    Echt waar.
    Herinnert u zich deze H nog?





    PHOEWIIIIIEEEEH!
    Zoals u weet ging Nietzsche op het eind compleet uit de bol.
    Dat hebben we ook wel verdiend vind ik.
    Zet die boxen open!



    H
    aiku

    .....
    .......
    (kuch)
    .....


    (vrij naar Jan Decleir)

    Zuig daar maar 'ns een punt aan Herman!
    ...
    "het is goed geweest jongen, je hebt ondertussen je punt wel gemaakt", hoor ik mijn pa op de achtergrond fluisteren.

    @Jan:
    Kunst ontstaat uit stilte.
    Ik ben het daarmee eens.
    Wenst u een stilte omdat er geen ander geluid is?
    Of wenst u een stilte omdat je geen ander geluid hoort?
    Wat zegt u?
    Ik hoor je niet!
    IK ZEG DAT IK JE NIET HOOR!




    Kent u het toppunt van dialoog?
    Foto

    Foto

    Foto

  • 在屎溺



  • Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!