De fenomologie van het zijn. Ik voelde me uitgedaagd en heb mijn gedachten omschreven over het verschil tussen zijn en bestaan.

Er is verschil in voelen van een opstelling en voelen zoals dat maatschappelijk ervaren wordt. Het voelen van een opstelling is niet beoordelend. Het gevoel dat maatschappelijk ervaren wordt is meer gericht op het ervaren van de ander. Dit voelen is ook niet gelijk aan intuïtie of andere elementen die contact van de ene mens met of over de andere mens tot stand brengt.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Omdat je weet dat dat vice versa is, is het vaak positief gericht. De werkelijkheid heeft echter twee kanten: het ontkent het kwa<?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />ad niet, maar erkent dat het een plaats heeft.  En het erkent dat goed en kwaad beide onderliggende stromingen zijn, die de kracht van het zijn vormen.

Zijn en bestaan verschillen ook van elkaar. Bestaan heeft geen plaats in opstellingen. Zodra een opsteller of iemand die opgesteld is, zijn of haar bestaan laat meetellen, is dat duidelijk te merken. Persoonlijk heb ik dan altijd de gewaarwording dat de opstelling uit elkaar getrokken wordt. Nog markanter is dat te zien als er vooronderstellingen zijn over facilitator, vraagsteller of opgestelde.

Maar als dan de opgestelden zich beperken tot zijn wordt dat alleen in een nagesprek zichtbaar.

Mijn ervaring is dat de ziel in een opstelling een gedeelte van de rust kan ervaren doordat onderliggend gezien wordt dat er levend verband bestaat tussen kwaad en goed. En dat het aanvaarden daarvan een deel van de zingeving is van waarom zijn wij hier op aarde, dat in het dagelijks leven niet aan bod komt.

Wat vind je ervan?

09-02-2008 om 09:22 geschreven door elise