Watervogels in het schorre. De Meerkoet tussen de Lisdodde.
Meerkoet met erg jonge en al iets oudere jongen in het rijk van de Lisdodde.
De grote Lisdodde, een stijl opgaande waterplant die wel tot 2 meter hoog kan worden, met lange bladeren en een soort kattestaart , of sigaar op het eind. Hij is te vinden aan de rand van kleine meren en grachten, waar hij in gunstige omstandigheden snel vermeerderd door worteluitlopers. Vele delen van de lisdodde zijn eetbaar, maar enkel uit zuivere wateren, daar hij in vervuild water het gif filtert, en opslaat in de delen van de plant. Wat waarschijnlijk wel het geval zou kunnen zijn in de poelen en grachten in het schorre te Stene, daar vele tonnen huisvuil onder de grond zijn verstopt in de kleiputten van de steenoven die toen gebruikt werd als stedelijke stortplaats. Hier zie je de nieuwe jonge planten, nog groenachtig , en de uitgebloeide stengels van het vorig jaar, die dan een pluizige beigewitte kolf vormen.
Daartussen vind je de meerkoeten Vogel van ongeveer 38 cm. de meerkoet met een hagelwitte snavel en ook een wit voorhoofd is verder pikzwart . Het zijn ervaren duikers die tot de bodem van een gracht, plassen of vijver groenvoedsel zoeken. Het is een algemene soort die in grootte getalle voorkomt in Vlaanderen, evenals het waterhoen, waarmee het soms verward wordt, hoewel deze een rode bek en bles heeft met ook een witte bies in de vleugels. foto's daarvan plaats ik nog wel. Nu zijn er veel meer dan vroeger toen ze nog bejaagd werden, maar velen komen om het leven langs veldwegen door het verkeer, daar de vogels ook op weilanden zoeken naar insecten en slakken, ook jong gras en onkruiden eten ze wel..
De nesten liggen net naast op boven het water...
De jongen zijn met hun rode kop en bek net kaalkopjes
Ik plaats nog een foto van een vrouwelijke eidereend, die ik nam in de haven, hoewel hij erg ver weg dreef op het water. Deze eend is ook al geen zeldzaamheid, maar ik zag hem wel voor het eerst in de havengeul.
Een volwassen patrijs is ongeveer 25centimeter groot. Hun poten zijn grijs, Kop en keel zijn kastanjebruin. De mannetjes hebben een kastanjebruine buikvlek . De vrouwtjes hebben dit ook maar veel kleiner. Patrijzen komen in beperkte mate voor in weilanden en landerijen, ze zijn schuw door de lange bejaging van de mens, en staan nu op de rode lijst van bedreigde dieren. mede door de verminderde biotopen waar ze zich kunnen vestigen.
