Inhoud blog
  • je stelt me (niet) teleur
  • flashbacks
  • I am who I am...
  • nog 20 uur
  • leven met een borderliner = overleven
    Zoeken in blog

    Foto
    Foto
    wachten op...

    een verhaal van wachten op het onmogelijke... Omdat niemand me kan verbieden te dromen.
    27-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.je stelt me (niet) teleur
    zoals beloofd stuude ik je vanochtend het uur van afspraak door voor vanavond. Ik wist vorige week immers nog niet hoe laat ik zou moeten werken. Jou maakte het niet uit... "ik pas me wel aan".

    En dan beginnen de incoherenties weer. Eerst klinkt het "ik heb nog steeds geen geld om te gaan tanken, normaal staat mijn loon de 27ste op de rekening, en vandaag nog niet". Ik los het nog op voor je "ik heb de auto, en heb sowieso de avond vrij gehouden voor dit gesprek. Ik kom wel opgereden". Maar dn klinkt het "beter niet, ik heb nog vanalles te doen".

    Na even doorvragen, kom ik er achter wat die "vanalles" zijn: eten koken voor Haar (ze komt om half acht thuis van het werk), en werken voor school. 

    Toch blijf je bij hoog en bij laag beweren dat je, moest je loon gestort zijn, afgekomen zou zijn. Waar dan die "vanalles" zouden gebeurd zijn, blijft onduidelijk. 

    Maar je kan het niet inzien: je eigen incoherentie. En plots bedenk ik "waar maak ik me eigenlijk moe aan?"  Ik word boos, omdat dit al de tweede avond is die ik voor jou vrijhoud. Niet dat ik op zich andere plannen had, maar ik had wl andere plannen kunnen maken (en intussen bevestigden die zich, een vriend uit de buurt was evt wel graag een hapje gaan eten). 

    Je probeert weer: wanneer komt het me deze week nog uit? Vrijheid genoeg in mijn agenda, maar ik weiger. Volgend weekend? Je wil me in het weekend, in mijn tijd met de kids zien. En amper 2 minuten later hoor ik dat je dochter misschien komt... momenten waarvan ik wt dat ze voor alles gaan. Volgende week maandag? Neen, je bent jarig "doe je het express, me dat voorstellen op mijn verjaardag?" De rest van volgende week vertik ik. Dus je mag wachten tot 10 april.

    Dan ben ik alleen thuis... heb aan niemand verantwoording af te leggen over het uur waarop ik thuiskom. Want jij wil "de tijd om jouw standpunt uit te leggen". Terwijl je een kwartier eerder nog wilde afkomen komende woensdag, want ik had een gat van anderhalf uur in mijn afspraken. 

    Conclusie: maandag 10 april krijg jij je "famous last words". Ik zal er geen afspraak minder om maken... ik werk zolang ik aanvragen heb. Voorlopig houdt dat in dat ik om 19h klaar zal zijn, maar voor hetzelfde geld werk ik tot 21h. Ik heb gn uur waarop ik thuis moet komen, niemand die me controleert. Hoe jij het thuis uitlegt, kan me niets meer schelen. "je bent alleen thuis, en je wil afspreken in je bureau? Ik ben dus niet meer welkom in je huis?" 

    Ik wt wat jij wil. Ik wt ook waarom jij niet wilde dat ik vanavond kwam opgereden om te praten, in de auto of in een caf. Jij rekent erop dat ik door de knien zal gaan voor seks. Ik ga niet liegen: vrijen met jou zal altijd iets bijzonders blijven, iets wat ik met geen ander meemaakte. Maar ik wt nu ook dat het het niet waard is. Dus neen, er komt geen 'afscheidsseks" (iets waar ik in vroegere relaties eigenlijk nogal goed in was, "een laatste keer, ten afscheid"). 

    Maar je slaagt erin om me desondanks ook weer te doen nadenken. Neil krijgt deze week weinig kansen.... ik bood hem morgenochtend een klein uurtje koffie drinken vlakbij mijn werk, en donderdagavond een date (net zo lang of zo kort als hij zich kan vrijmaken). Meer kan hij me niet bieden, en meer kan ik niet vrijmaken in voormiddagen. Hij maakte van die "koffie" een snelle rit naar jouw huis voor een vluggertje". Iets waar ik op andere momenten op zou ingegaan zijn. Maar door het besef dat ik voor jou "seks" vertegenwoordig, zal Neil morgen daar de gevolgen van dragen: koffie of niets. Ik ben meer dan "a good fuck". Hoe groot het compliment ook is... voor mij hoeft het niet als een 2de leven zich zuiver reduceert tot seks. Drin ligt het risico voor Neil. Voorlopig kon hij steeds nog nt op tijd corrigeren, door een ontbijtje ergens, of een restaurant 's avonds. Maar in de wetenschap dat hij over een kleine week 2 weken naar Spanje trekt, zal hij deze week ook tijd moeten uittrekken voor zo'n correctie-moment. Anders zou zijn thuiskomst wel eens anders kunnen uitdraaien als hij verwacht.

    Misschien hoog tijd om de Ander eens te contacteren, voor de dagen dat ik alleen thuis zit... zien of er dan mogelijkheden zijn? Want me afhankelijk voelen, me op n man focussen, dt doe ik niet meer. En bij de Ander weet ik perfect waar ik aan toe ben. Hoe dan ook, ik heb weer 2 weken rust. Jouw zielige "ik hoorde je een hele week niet meer, sinds woensdag". Kijk liefje, dt is nu net waar een breuk om draait: dat je elkaar nit meer hoort!!! Blijkbaar maken die 2 neuronen van jou nog steeds geen connectie...of eigenlijk moet ik zeggen: je speelt het spel goed. Want zolang dat laatste gesprek er niet geweest is, is het niet "gedaan". 

    27-03-2017 om 23:35 geschreven door just a woman


    >> Reageer (0)
    26-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.flashbacks
    Lang geleden.... het vernoemen van The Player. Maar hij is nog in mijn leven... alleen op een volledig andere manier intussen. En al heb ik een dubbele agenda (die hij maar al te goed kent ).... momenteel is dt niet aan de orde.

    Maar ik herbeleef alle fases van "ons" in zijn ervaringen momenteel. Ik wt als geen ander waar hij door gaat. En ik wt jammer genoeg ook wat hem nog te wachten staat. Ik kan nkel hopen voor hem dat hij nit tegenover een borderliner staat zoals jou. Ik ken zijn "ander" onvoldoende om dat in te schatten, maar vermoed eigenlijk van niet.

    Pratende met The Player besef ik ook weer dingen over jou. Mijn hoofd draait overuren... is het dan zo raar dat ik, op dit vroege uur, al in bed wil kruipen? Ik praat over angst, en plots besef ik "jij was niet gewoon bang om zonder Haar te moeten leven". Jij was ook gewoon bang om niet meer "nodig" te zijn. Want Zij heeft jou nodig. Niet enkel financieel, maar ook emotioneel. Zij heeft een "redder" nodig, een "held op het witte paard" die alles voor haar oplost (dat jij een flink deel van de problemen zelf creerde, negeert Zij nog steeds). Leven met mij zou compleet anders zijn. Ten eerste zou ik jou nooit financieel nodig hebben. Ik ben op dat punt volledig zelfredzaam, heb het soort  salaris dat me zou toestaan autonoom te leven zonder problemen.

    Maar ook emotioneel... Oh ja, ik speelde enkele keren het "zwakke vrouwtje", deed beroep op je. Maar telkens je niet thuis gaf, vond ik gewoon een oplossing. Dus neen, ik heb jou niet "nodig". Ik heb een netwerk van vrienden, en vind desnoods een professionnal om mijn probleem op te lossen. Jouw verongelijkt zijn als ik niet op jou beroep doe als ik opvang zoek voor de kids... waarom zou ik? Ons sociale netwerk is voldoende uitgebreid lokaal om er beroep op te kunnen doen (en ik durf de mensen aan te spreken).

    Nu ik je heb bezig gezien in mijn toneelgroep, zie ik ook hoe jij je kan isoleren. Ik kn je, kn jouw gedachten: "er ligt daar een hoop snoep, en niemand heeft eraan gedacht dat ik diabetes heb". En dus voel jij je verongelijkt, "men hield geen rekening met jou". De tijd dat ik me in alle bochten zou gewrongen hebben om te zorgen dat er ook voor jou iets aangepast lekkers klaar lag, is voorbij. Ik heb geen enkele moeite gedaan. Mijn aandacht beperkte zich tot zorgen dat er cola zero in de koelkast stond (in mijn eigen voordeel trouwens, want ik lust geen cola). Maar verder deed je weinig moeite om je te integreren in de groep. Wat mij betreft, ben je geschiedenis.

    Volgend jaar is er gn rol voor jou. Dat wist Zij al langer. Jij beseft het nu ook. 

    Wat je me morgen wil komen vertellen? Eerst zien dat het doorgaat deze keer... en daarna? Wat voor nieuws kan jij me nog vertellen? Ik ken je verhaaltjes, en ik prik er intussen recht doorheen. Vroeger zou ik hebben zitten stressen voor een gesprek. Nu? Het doet me niets. Dt is de waarheid.

    Ben ik -eindelijk- na ruim 2 jaar vrij van jou???  Ik durf te hopen van wel...

    26-03-2017 om 21:31 geschreven door just a woman


    >> Reageer (0)
    23-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.I am who I am...
    zo raar... ik was zelfs niet echt gespannen gisteren, voor dat "laatste gesprek". En toen je rond 17h afbelde, was ik niet verwonderd. De "goede reden" zou je me later, persoonlijk, wel vertellen. De waarheid is: het kon me niet schelen. 

    Mijn buddy zei het al "als hij nu (na de mail die ik hem stuurde ten afscheid, en die mijn buddy natrlijk op voorhand te lezen kreeg) nog niet doorheeft hoezeer hij je gekwetst heeft, maken zelfs zijn twee neuronen geen contact". Je was zo poeslief aan de telefoon...alsof we een gewone date hadden. Excuseerde je 1000 keer. Oh, je zei zelfs een andere repetitie af voor mij (en dit bleef je herhalen... ik heb het vertikt om te vragen in welke repetities je nu weer zit, want: het kan me niet schelen!!!). Je wil vooral nit dat ik boos ben omdat je last minute afzegt, maar het zijn "omstandigheden buiten jezelf om". 

    En ik blijf maar zeggen "het is niet erg, deze afspraak is op jouw vraag". Waarom zou ik dan boos zijn? Voor het eerst ben ik zeker: ik kan je aan. Omdat ik nu helder zie wie jij bent. Een leugenaar die zijn eigen leugens gelooft. Een mooiprater. Een windbuil. Een borderliner. 

    En goede raad;: als je een relatie begint met een borderliner, loop dan hard weg! Ik las het nochtans voldoende op het internet. Waarom luisterde ik niet??? Waarom negeerde ik alle goede raad??? Hoe heb ik me zo kunnen laten meeslepen door jouw verhaal, door jouw mooie praatjes? Ja, de seks was geweldig. Was dat dan alles? Drin geloof ik niet. Want ik heb andere "friends with benefits" en daarin spelen gevoelens (andere dan respect en een vorm van vriendschap) geen rol. Dus ik ben perfect in staat tot dat soort relaties. Wat had jij mr dan zij?

    En dan kom ik steeds weer terug op het woord "veiligheid". Ik voelde me, zeker in het begin, zo veilig in jouw armen, in jouw aanwezigheid. Als het tenminste goed liep. Op alle andere momenten was ik aan het "herstellen". Mijn "fouten" moesten gecorrigeerd. En je maakte van mij dat onzeker persoontje... afhankelijk...behoevend. Nu ik dat niet meer ben, word jij onzeker. Maar ik vrees je niet meer...

    Want ik maakte een belofte aan mijn vriend. Mijn allerliefste friend-with-benefits. Wat was hij speciaal voor mij... nooit eerder deed iemand wat hij deed voor mij: hemel en aarde bewegen om me te op te zoeken in A'dam, vanuit Tunesi. Nooit zou ik me nog laten vangen door die man. En nu... hij is er niet meer. Kon zelf niet om met zijn liefdesverdriet, en pleegde zelfmoord. Ik mis hem zo. Ik mis zijn "as-tu un petit mot gentil pour ton petit S?" Ik mis onze chats. Ik mis zijn liefde, al was die al jaren platonisch. Hij stond er voor mij, sprak 3 dagen en nachten op me in. We maakten ruzie, hij gaf me zijn visie op wat er gebeurde. Maakte schema's over wat er aan de hand was. Gaf me goede raad. Weigerde met met te gaan wandelen door A'dam zonder dat ik iets kalmerends nam, vond me ronduit manisch. Maar vooral: hij liet me beloven me nooit of te nimmer meer te laten vangen door deze man. 

    En dt is een belofte die ik wil houden. Nooit meer zal ik me laten vangen door jou. Jij bent geschiedenis. Eindelijk, na 26 maanden....

    Neil kan je niet vervangen, zoveel is me intussen duidelijk. Maar dat is momenteel niet erg. Hij is er. Hij doet moeite, op zijn manier, maar hij doet ze tenminste. Op een volwassen manier. Ik maak het hem niet altijd gemakkelijk, maar hij praat de zaken uit, gaat ze niet uit de weg. Ben jij de grote borderliner, Neil heeft een zeker narcissisme. Maar ik kan ermee om. Ik laat hem praten, en geniet van de rest. Er zijn gn spelletjes, gn dubbele agenda. Ik ben officieel een minnares. Nit bepaald wat ik in gedachten had, ik wilde meer. Maar momenteel is het wel goed zo.... 

    Maandag zie ik je dus.... 27 maart. Zo close bij je verjaardag... doe je het daarom? Het maakt me niet meer uit.... al die data: het overlijden van je moeder, je verjaardag... ik vergeet de data. En het kan me niet meer schelen. Je lijkt het niet te beseffen, maar je bent history. Het is over. Jij wil een laatste gesprek. Ik ben zo opgevoed dat ik dat niet weiger. Maar het zal niets veranderen... Jij krijgt jouw leven, jouw rust terug. En ik.... ik ga verder met mijn leven op mijn manier. Een dubbel leven. Het enige leven dat ik kn leiden.... omdat ik nu eenmaal ben wie ik ben.

    23-03-2017 om 00:00 geschreven door just a woman


    >> Reageer (0)
    21-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.nog 20 uur
    je vroeg een laatste gesprek. Op de jouw bekende manier "ik heb niets te willen maar ik zou een laatste kans willen om me te verklaren, zodat jij eindelijk eens naar mij zou luisteren". Ik loop erin, en stel je voor langs te komen. Over precies 20 uur zie ik je... voor het eerst in hl lange tijd alleen.

    Wat doet het met mij? De waarheid is: niets. Ja, ik stress een beetje, over wat je me te zeggen hebt. Maar tegelijkertijd wt ik: je kn me niets meer maken. Je raakt me niet meer. Jouw laatste leugen in november, over dat geld, zo flagrant.... een "eye opener". 

    En van de vragen van de therapeute was "wat bood hij jou, dat je zo als een blok viel?". Een belangrijke vraag, en ze blijft door mijn hoofd spoken. Want is "veiligheid" voldoende als antwoord? Dat gevoel van "ik moet het niet meer alleen doen"? Is het cht zo simpel? Want dan kan ik op mijn eigen wederhelft beroep doen. Dan zou ik met hem een gesprek kunnen aangaan, hem duidelijk maken dat ik me t alleen voel in alle grote beslissingen in ons gezin.

    Ergens heb ik dat recent gedaan. Dom voorbeeld, maar misschien tekenend. Onze zomervakantie. Altijd plan ik alles.... ik kies, in overleg met hem. Maar ik hak knopen door, ik reserveer. Ik kan het niet verklaren, maar deze zomer slaagde ik er niet in om te beslissen. Hij wilde veranderen van camping, na 2 jaar op dezelfde camping. Ik ben een gewoontedier, en zou perfect nog een jaartje op dezelfde camping hebben kunnen verblijven. We zochten, vonden opties. Maar steeds weer kreeg ik de boodschap: "kies maar, beslis". Dit jaar kon ik niet beslissen.... en dat heb ik hem ook gezegd. Dus hij zei "reserveer maar dr". Het blijft erg dubbel: ik heb de reservatie geregeld, maar hij besliste: we gaan drheen. En toch... het voelt als MIJN beslissing. Omdat ik reserveerde. Alles staat op mijn mail, mijn naam, ik betaalde. 

    Ja, ik voel me te alleen. Te verantwoordelijk. Want het is n ding om te zorgen voor het dagdagelijkse: de kids hebben vers eten, maken hun huiswerk, ligggen op tijd in bed. Allemaal zijn taken. Maar de grote beslissingen voer ik uit: een grote onkost voor de studio die we kochten als investering, de schilderwerken, vakanties. Ik heb hem verplicht om alles te regelen voor die verdomde studio. Maar buiten de aankoop valt alles weer op mij terug. Ik had hem nochtans verwittigd: ik ben het eens met jouw beslissingen maar wil er me niet moe in maken. Maar intussen zijn we weer in hetzelfde stramien beland. Zo functioneren wij blijkbaar... Moet ik het maar aanvaarden? Ben ik wie ik ben?

    Neil zegt het me "t'es le chef, Tu veux faire la chef". Trek ik het als vanzelf naar me toe? Trok dt me in jou aan? Het idee dat er -eindelijk- iemand me zou ontslaan van verantwoordelijkheden? Is het cht zo simpel???

    Wat verwacht ik van straks? Niets. Echt niets. Wat wil je me zo nodig zeggen? De waarheid is: het kan me niet schelen. Ik heb beloofd naar je te luisteren, uit een soort van beleefdheid. Respect. Een laatste restje liefde?

    Houd ik nog van jou? De waarheid is "neen". Je hebt me te vaak gekwetst, te vaak gelogen, te vaak getoond dat je niet betrouwbaar bent. Ik was zo zeker dat mijn liefde voor jou voor eeuwig en altijd was. Maar jij hebt ze vernietigd.... Zoals mijn buddy (waar je steeds naar verwees ook, alsof hij een bedreiging was voor onze relatie) zei: "als hij nu nog niet inziet hoe hij je gekwetst heeft, maken zelfs die 2 neuronen die hij heeft, geen connectie". Je bent me kwijt. Definitief. Er is geen weg terug....

    21-03-2017 om 00:00 geschreven door just a woman


    >> Reageer (0)
    20-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.leven met een borderliner = overleven
    je kronkelt je in alle richtingen voor dat "laatste gesprek". Elk voorstel dat ik doe is goed... jij "past je wel aan". Wat hoop je eigenlijk nog te bereiken? Ik kom niet meer terug. Waarom zou ik ook? Nog meer leugens? Nog meer mooie praatjes, woorden maar geen daden?

    Ik vond vandaag van Haar nog een bericht... dat ze de "eer dan maar aan zichzelf had gehouden" en zichzelf verwijderde als vriend op fb. Ze heeft gelijk, Ze was me een kwestie van een seconde voor. Ze blijft je verdedigen, vindt dat ik je enkel nog negatief kan bekijken. Des te beter voor Haar.... want ze moest eens weten... Ze zou de waarheid eens moeten kennen, over haar "geweldige allerliefste man ter wereld". Over hoe hij Haar bedroog met mij. Hoe hij in staat is om te liegen. Hoe hij in het begin over Haar praatte, die vrouw die onvoldoende aandacht had voor zijn noden, overal rommel liet rondslingeren terwijl hij trachtte het huishouden ordelijk te houden. Die vrouw die altijd weer te laat het eten op tafel zette, waardoor hij in hypoglycemie ging. Die vrouw die nooit zijn hemden tijdig streek, zodat hij nooit zijn lievelingshemd kon dragen als hij dat wilde. 

    Dt is de man die Zij zo bewondert en verdedigt. De man die nu vlakaf zegt dat hij Haar in niets meer aantrekkelijk vindt. Die bij hoog en bij laag blijft beweren dat hij, sinds de dag dat hij mij ontmoette, geen seks meer met Haar had. Al ruim twee jaar niets meer? En dat vindt Zij niet vreemd?

    Afgelopen november kwam hij langs... en vroeg me een lening van 1000 euro. De deurwaarder was al komen opschrijven...  Hij beloofde me die terug te betalen met Haar eindejaarspremie, begin december. Keek me recht in mijn ogen, en gaf me die garantie. Zei dat ik erop kon rekenen. Maar in december repte hij er met geen woord meer over. Ik heb hen toen beiden samen een bericht gestuurd, met de herinnering aan zijn belofte. Haar reactie was duidelijk "ik weet hier niets van, en ik heb dat geld al voor andere dingen gepland". Noem ik hem hierop dus een leugenaar, schiet Zij in de verdediging "hij zei zo maar iets". Onmogelijk voor Haar om toe te geven dat hij mij een leugen vertelde... 

    Dr viel mijn beslissing. Ik speel het spel, tot ik mijn geld terug heb. Ik stelde zlf dan maar een afbetalingsplan op, over 4 maanden. De eerste maand (december) liep al mis... die betaling gebeurde op het loon van eind december pas. Maar daarna ben ik blijven aandringen, zodat ik begin maart mijn geld terug had. Maar nog steeds weigert Zij het een leugen van hem te noemen.

    Ik krijg berichten van haar, dat ik hem enkel nog negatief kan bekijken. Dat Zij dan wel zal verder leven met die slechte man en ondankbare dochter. Mijn enige antwoord blijft "ik wens je toe dat jij je roze bril mag behouden, dat jij niet in hem teleurgesteld zal geraken". Ik meen het. Want wat zou ik eraan hebben als Zij hem effectief buitenzet? Dan heeft hij alle kaarten in handen om mij terug te willen winnen... en niets meer te verliezen. Hij mot bij Haar blijven, zodat hij meer te verliezen heeft dan mij. 

    Ik besef nu pas cht waaraan ik ben ontsnapt. Leven met een borderliner... dat is geen leven. Dat is overleven...

    20-03-2017 om 23:44 geschreven door just a woman


    >> Reageer (0)
    19-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.good advice...
    zo veel later.... bijna een jaar. Een jaar waarin ik steeds weer trachtte om je uit mijn leven te bannen. Een jaar waarin we steeds opnieuw het gesprek aangingen, in een poging om een "normale" relatie te hebben. Vriendschap.

    Ook een jaar waarin we, na lk goed gesprek, in een chat weer uitkwamen op "ik weet wat jij niet meer wil". Steeds opnieuw verwijzingen naar het feit dat ik geen seks meer wilde met jou. En keer ging ik door de knien, afgelopen zomer. Alsof ik wilde checken of het nog zou "klikken" tussen ons. En ja, het was nog steeds even goed. En toch was het net dt dat me overtuigde dat het niet meer hoefde... omdat het uiteindelijk het ultieme bewijs was dat het nit om gevoel ging, maar om seks.

    Maar zelfs de seks is het niet waard, om jou te verdragen. Je verwijten. Je abandonisme. Je passief-agressiviteit. Je woordspelletjes. 

    Toch slaagde je er iedere keer opnieuw om me mee te sleuren in een project. Tijdens elk goed en rustig gesprek liet ik me overhalen: samen naar een toneelvoorstelling, een les komen geven op jouw school, meespelen in mijn theatergezelschap.... Tot ik enkele maanden geleden definitief besliste dat het gedaan moest zijn. Sindsdien hield ik lk voorstel tot een project af. Jij voelde de bui hangen: onze toneelvoorstelling zou het einde zijn. Je zei het zelf "daarna wacht er niets meer op ons".

    Intussen ga in bijna een jaar om met die nieuwe man. Wat een verschil met jou. Maar ik besef dat ik het hem niet makkelijk maak... er zijn nog steeds sporen van jou in mijn communicatie met hem. Minder en minder, maar de afgelopen weken was ik zo fragiel, zo kwetsbaar naar het definitieve einde toe, dat ik tegen hem ook hard was. Zo hard dat hij overstuur een ongeluk had. Niets ergs, blikschade. Maar het deed me inzien: ik ben iemand geworden door jou die ik voordien niet was. Jij hebt me zo ongelofelijk veranderd.

    Toch heb ik er ook veel uit geleerd. Ik heb geleerd dat ik ben wie ik ben, en dat is iemand die er een tweede leven op na houdt. Vorige week had ik een urenlang gesprek met een therapeute, en haar raad was om te schrijven. Dus heb ik beslist om mijn blog terug op te pikken. In de hoop dat ik hier niet meer over jou moet schrijven binnenkort. Toch niet over wat er tussen ons gebeurt. Wl over waarom je me zo diep kon raken. Ze stelde me veel vragen....de juiste vragen. Ze gaf me veel stof tot nadenken.

    Het afscheid is een feit. Ik heb mijn afscheidsmail naar jou verzonden, vannacht. Jij vraagt een laatste gesprek "zodat jij eindelijk ook eens naar mij zal luisteren". Ik wil niet weglopen van moeilijke momenten. Dus je krijgt je gesprek. Mijn beslissing is definitief. Je bent geblokkeerd op mijn facebook. Zij maakte het me gemakkelijk, door je te blijven verdedigen en mij aan te vallen. Zo valt ook die facebook-link weg. Zo zal je niets meer weten over mij. Jouw leven gaat verder.... en ik wens je rust toe. De rust die je zocht. De rust die ik verstoorde.

    Ik ga mijn weg, zoek mijn plek in de wereld. En ik zal die vinden. Zonder jou.

    19-03-2017 om 20:13 geschreven door just a woman


    >> Reageer (0)


    Foto

    Archief per week
  • 27/03-02/04 2017
  • 20/03-26/03 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 11/07-17/07 2016
  • 27/06-03/07 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 06/06-12/06 2016
  • 30/05-05/06 2016
  • 23/05-29/05 2016
  • 16/05-22/05 2016
  • 09/05-15/05 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 25/04-01/05 2016
  • 18/04-24/04 2016
  • 11/04-17/04 2016
  • 04/04-10/04 2016
  • 28/03-03/04 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 14/03-20/03 2016
  • 07/03-13/03 2016
  • 29/02-06/03 2016
  • 22/02-28/02 2016
  • 15/02-21/02 2016
  • 08/02-14/02 2016
  • 01/02-07/02 2016
  • 25/01-31/01 2016
  • 18/01-24/01 2016
  • 11/01-17/01 2016
  • 04/01-10/01 2016
  • 28/12-03/01 2021
  • 21/12-27/12 2015
  • 14/12-20/12 2015
  • 07/12-13/12 2015
  • 30/11-06/12 2015
  • 23/11-29/11 2015
  • 16/11-22/11 2015
  • 09/11-15/11 2015
  • 02/11-08/11 2015
  • 26/10-01/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 05/10-11/10 2015

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op http://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!