Inhoud blog
  • woorden
  • I'm a survivor!
  • terug mezelf
  • doos van Pandora
  • ralisateur des rves
    Zoeken in blog

    Foto
    Foto
    wachten op...

    een verhaal van wachten op het onmogelijke... Omdat niemand me kan verbieden te dromen.
    21-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.woorden
    ik zag vanochtend een schitterende zonsopgang... Ik zat in de auto, op weg naar het werk, en zag plots die schitterende hemel. En mijn enige gedachte was "dit beeld wil ik met Neil delen". Dus ben ik gestopt, heb een foto gemaakt om hem later te sturen (we hebben heel duidelijke regels over contact, vooral naar wanneer contact veilig is). Maar op geen enkel moment dacht ik daarbij aan jou. 

    Dat is nog niet zo lang. Vaak flitste het nog, heel kort meestal, door mijn hoofd "dit zou ik hem hebben willen vertellen of laten zien". Het was meestal maar een heel kort moment, zonder veel impact. Maar het ws er nog. 

    Met de nadruk op "ws". Eigenlijk besef ik dat ik enkel nog cht over jou nadenk, als ik hier kom schrijven. Ik heb erover gedacht om mijn blog gewoon af te sluiten, te stoppen met schrijven, of zelfs te verwijderen. Maar mijn doel was initieel een spoor van ons te laten. Ergens is het ook een reminder, van waar je me toe bracht, hoe ver je me dreef. Tenslotte besef ik dat het intussen ook een bron van inspiratie, van ideen is, deze blog. 

    Want door mijn gedachten onder woorden te brengen, komen er scenario's op in mijn hoofd. Dingen die ik wil uitwerken, neerschrijven. Ik heb plezier aan schrijven, merk ik. Wanneer is dat plezier verloren gegaan? Ik ben altijd een schrijver geweest... gedichten, teksten, flarden. Hele schriftjes vol, eigen stukjes, dingen die ik overschreef van ergens, die me raakten. Gewoon, voor mezelf, om te "hebben". Ik houd van woorden.

    Het doet me glimlachen. Neil merkt soms op dat ik veel praat. Vandaag hoorde hij me een bericht inspreken op een voicemail. Zijn reactie was "je praat zoals je chat: uitvoerig en gedetailleerd". Hij is een man die graag praat, over veel onderwerpen. Maar hij wil geen woorden verspillen. Als ik bv aan de telefoon zeg "ik ga je moeten laten, mijn vergadering begint zo", antwoordt hij gewoon met "ok, bye" en hangt op. Intussen wt hij al wel dat ik its meer nodig heb als afsluiter van een gesprek, maar begrijpen doet hij het niet. Hij vindt het grappig, lacht en zegt "allee, rond maar af op jouw manier. Praat, stel het afscheid uit." 

    Hij begrijpt mijn interesse in muziek ook niet. Of liever gezegd: de manier waarop ik naar muziek luister. /Hij luistert naar de melodie, de muziek, de zang. Ik luister naar de woorden, de woordklanken, de inhoud. Maar het zijn net onze verschillen die onze gesprekken interessant maken. Als we praten, vliegt de tijd. Nog steeds, intussen bijna 16 maanden later. 

    Zoals hij zegt: "als we niet meer in staat zullen zijn om te vrijen, over 20 jaar, zullen we nog steeds kunnen praten." Ik houd van die uitspraak. Omdat het een realistische uitspraak is. Maar tezelfdertijd zit er iets heel moois in, iets liefs. 

    Toch blijf ik de grootste realist. Omdat ik officieel niet in zijn leven besta, is de kans dat we nog contact zullen hebben als fysieke mogelijkheden wegvallen, klein. Een eerste obstakel zal worden: als zowel hij als zijn eega met pensioen zijn, gaan ze continu samen zijn. Moesten we dt overwinnen: als we niet meer in staat zijn tot autonome verplaatsingen, hebben we geen enkele manier om elkaar te zien. Dus ik denk gewoon niet zo ver in de toekomst. Ik geniet van het moment, en besef dat er, over een paar jaren, hooguit tien jaren, een einde aan zal komen. Maar we zullen mooie herinneringen hebben, aan fijne momenten en gesprekken samen. 

    Wat een verschil met mijn herinneringen aan jou... 

    21-09-2017 om 00:00 geschreven door just a woman


    >> Reageer (0)
    17-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.I'm a survivor!
    het gaat terug goed met mij. Globaal gezien dan toch. 

    De zaken zijn nog niet perfect. Er zijn nog steeds avonden dat ik vlucht in alcohol. Maar: ze resulteren niet meer in berichten naar jou. En ze worden minder... Gisteren familiefeest, en ik heb heel de dag niets gedronken. Ja, toen iedereen weg was, vond ik dat ik wel een glas wijn verdiend had. Al het lawaai, de stemmen... ze resoneerden na in mijn hoofd. Ik had het gevoel dat mijn hoofd ging exploderen. Dus toen heb ik 2 glazen wijn gedronken, nt genoeg om mijn gedachten stil te leggen en in slaap te kunnen vallen. Maar geen excessen... en vooral: gn bericht naar jou toe.

    Het is dom, maar eigenlijk wil ik gewoon weten of alles goed gaat met jou. Ons laatste gesprek ging over de deurwaarder die -voor de zoveelste keer- alles was komen opschrijven. Hebben jullie weer een oplossing gevonden? Een goede ziel die geld leende? Of heb je weer al je mooie woorden bovengehaald? Al ken ik deurwaarders... die kunnen daar doorheen kijken. Waar ik wl zeker van ben, na onze laatste gesprekken: je hebt terug rust zonder mij. Geen stress meer, geen conflicten meer. Dat je daarvoor ook het contact met mij moet opgeven, moet je er maar bij nemen. Praten met jou ergert me steeds weer, in die mate dat ik de confrontatie niet uit de weg kn gaan. Dus is de enige oplossing een clean cut. Daar ben ik van overtuigd. Dus is deze breuk voor ons beiden goed. Dr klamp ik me aan vast.

    En dan is er Neil. Neil die zijn heel eigen manier heeft van communiceren. Ik zou op hem hl drastisch kunnen reageren soms. Maar ik zeg het gewoon "nu sta ik op een dusdanig punt dat ik riskeer gewoon op te hangen, want zo praat je niet tegen mij". Hij is cru in zijn uitspraken, soms ronduit bot. Maar zo is hij, vanuit zijn cultuur, vanuit zijn persoonlijkheid. Soms zit ik bij hem als n van zijn kids belt. Ik zou nooit of te nimmer op die manier tegen mijn kinderen spreken, zo kort, zo sec. Op die momenten besef ik dat hij tegenover mij cht al een inspanning doet. En dt kalmeert me, en maakt dat ik hem aanvaard zoals hij is.

    Waar wij heen gaan... ik weet het niet. Er creert zich een band. En toch... ik denk niet dat wij compatibel zouden zijn in het dagelijkse leven. Ik verwacht niet meer dan dat het verder loopt zoals nu. En ik merk dat, hoe minder ik bezig ben met het zoeken naar mogelijkheden, hoe meer hij zelf zoekt. Dt is geruststellend. Ik bied hem iets, iets dat hij nit heeft in zijn leven. Dt is wat een maitresse doet, niet? Mijn rol is duidelijk in deze relatie: ik ben de maitresse (al noemt hij me ook af en toe "chrie", iets waar ik nooit achter  vroeg maar wat me wel plezier doet). Geen valse beloftes zoals bij jou. Geen woorden als "jij bent mijn vrouw". Wat was ik met die woorden? Ze leiden nergens toe, pure onzin, leugens. Ik voel me goed in mijn huidige rol, en ze is duidelijk. 

    Toch zal je nooit volledig uit mijn gedachten verdwijnen, besef ik. Jij was zo omvattend, zo "alles" op een gegeven moment. Dat je daarna de regels veranderde... ik kon het niet aan. Je had me zo in je macht. Ik was verloren, besef ik nu. Alsof de grond onder mijn voeten verdwenen was. Zo afhankelijk had je me gemaakt. 

    Ik voel dat ik vanavond weer at risk ben. Maar ik mg er niet aan toegeven. Jouw contacteren, is schadelijk, nocief, destructief en overbodig. Dus ga ik naar bed, met een goed boek. Ik verlies me in iets anders, om jou uit mijn hoofd te zetten. Want jij bent het niet waard. Jij bent mij niet waard. 

    Als je ook maar een greintje verstand had gehad, had je me vertrouwd. Je had me, je had me volledig kunnen hebben. Ik was bereid voor jou alles op te geven, wat het me ook gekost zou hebben. Maar jij had het lef niet. Dr moet jij mee verder leven... I found better. Misschien had je gelijk, zou ik ook jou niet trouw gebleven zijn (jouw grootste angst). Ik zei het al eerder: bange blanke man. Het leven bestaat uit risico's. Jij wil een risicoloos leven. Dt heb je bij Haar... hoe saai ook. Jouw keuze. 

    Maar nogmaals :ik stel het goed. I survived you! 

    17-09-2017 om 21:53 geschreven door just a woman


    >> Reageer (0)
    13-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.terug mezelf
    moeilijke momenten... ze blijven bestaan. Maar ik leer me beschermen: stap 1: mezelf bezig houden. Stap 2: mezelf een schop onder mijn kont laten verkopen door Jules. Stap 3: nit op blijven nadat iedereen gaat slapen, maar gewoon als eerste in bed kruipen (desnoods met een slaappil), zodat ik niet kan drinken of domme dingen doe zoals jou terug contacteren.

    Ik wil je zelfs niet meer. Maar zoals bij alles: nare herinneringen vervagen, en de mooie blijven over. Moest onze geest niet zo werken, dan zouden maar weinig vrouwen een tweede kind krijgen. De realiteit is: de herinnering aan de pijn vervaagt snel, en we zweven weg op onze roze wolk. Naar jou toe is het niet anders; ik herinner me ook al onze mooie momenten, gesprekken, namiddagen of avonden op bed (vrijend maar ook gewoon pratend). Een enkele keer samen slapend. Wandelend. 

    Toch ben ik niet vergeten wat je me aandeed. En om me er voor altijd aan te herinneren, heb ik iets gekocht. Een beeldje dat in n van de kamers waar we wel eens afspraken, stond. De themakamer Tweety... en dus stond er oa een grote Sylvester die Tweety gevangen houdt in zijn hand. Zodra ik wist dat dt beeldje verkocht werd, moest ik het hebben... Omdat er herinneringen aan kleven, maar ook omdat precies dt beeldje symboliseert hoe ik me gevoeld heb: gevangen, klem gehouden door jou. 

    Moeilijke momenten... onvermijdelijk. 

    Tegelijk creer ik nieuwe mooie momenten met Neil. En al is het soms niet eenvoudig, hebben we soms letterlijke babylonische spraakverwarringen... er is geen boosheid, geen rancune, geen dubbele bodem. Als n van ons twijfelt of de ander het echt zo bedoelde, checken we gewoon. Voor beiden is Frans niet onze moedertaal, en toch is dat onze gemeenschappelijke taal. Neil gaf laatst toe dat hij, enkele maanden na onze ontmoeting, twijfelde of hij verder zou gaan met mij. Jij zat toen nog zo in mijn leven, in mijn verhaal (al was er al lang niets seksueels meer tussen ons). En dus reageerde ik op Neil zoals ik geleerd had op jou te reageren. Ruim een jaar later noemt Neil de evolutie "positief", en stelde me -terecht- de vraag of ik nu moeite doe om niet meer te reageren zoals vroeger, of dat ik veranderd ben. Het enige juiste antwoord is: "ik ben terug mezelf". 

    Ik ben terug mezelf. En met die persoon kan ik best leven ...  

    13-09-2017 om 18:17 geschreven door just a woman


    >> Reageer (0)


    Foto

    Archief per week
  • 18/09-24/09 2017
  • 11/09-17/09 2017
  • 04/09-10/09 2017
  • 28/08-03/09 2017
  • 21/08-27/08 2017
  • 14/08-20/08 2017
  • 07/08-13/08 2017
  • 31/07-06/08 2017
  • 24/07-30/07 2017
  • 10/07-16/07 2017
  • 03/07-09/07 2017
  • 26/06-02/07 2017
  • 12/06-18/06 2017
  • 22/05-28/05 2017
  • 08/05-14/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 24/04-30/04 2017
  • 17/04-23/04 2017
  • 10/04-16/04 2017
  • 27/03-02/04 2017
  • 20/03-26/03 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 11/07-17/07 2016
  • 27/06-03/07 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 06/06-12/06 2016
  • 30/05-05/06 2016
  • 23/05-29/05 2016
  • 16/05-22/05 2016
  • 09/05-15/05 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 25/04-01/05 2016
  • 18/04-24/04 2016
  • 11/04-17/04 2016
  • 04/04-10/04 2016
  • 28/03-03/04 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 14/03-20/03 2016
  • 07/03-13/03 2016
  • 29/02-06/03 2016
  • 22/02-28/02 2016
  • 15/02-21/02 2016
  • 08/02-14/02 2016
  • 01/02-07/02 2016
  • 25/01-31/01 2016
  • 18/01-24/01 2016
  • 11/01-17/01 2016
  • 04/01-10/01 2016
  • 28/12-03/01 2021
  • 21/12-27/12 2015
  • 14/12-20/12 2015
  • 07/12-13/12 2015
  • 30/11-06/12 2015
  • 23/11-29/11 2015
  • 16/11-22/11 2015
  • 09/11-15/11 2015
  • 02/11-08/11 2015
  • 26/10-01/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 05/10-11/10 2015

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!