41 weken en 3 dagen zwanger en nog steeds geen spoortje van vooruitgang. Vandaag weer aan de moni gehangen, waaruit weeral bleek dat er geen weeën te bespeuren zijn...
Na een gesprek met de gyn, waarin we hem duidelijk wilden maken dat het voor ons zo goed als zeker weer een keizersnede wordt, blijf ik achter met een schuldgevoel. Want de gyn wil zeker nog een aantal dagen wachten, omdat hij alsnog hoopt op een natuurlijke bevalling, want aan een keizersnede (die hij een gemakzuchtige oplossing van de mama noemt) zijn risico's verbonden voor de baby. Zo zouden we drie keer meer kans hebben dat ons kindje sterft binnen de maand na de geboorte... maar als we dat prutske laten zitten komt het ook niet goed he!!!!
Ik voelde me zo rot, omdat hij denkt dat ik voor een keizersnede kies uit gemakszucht, terwijl ik er zo bang voor ben en absoluut geen leuke herinneringen aan heb, behalve dan dat ik mijn zoontje gezond en wel in mijn armen kon sluiten.
De vroedvrouw daarentegen had wel begrip en zij hoopt ook niet meer op een natuurlijke bevalling. Ze gaat maandag om 18u nog even de moni aansluiten en bloed nemen. Daarna mag ik van haar weer naar huis (terwijl die gyn mij al meteen daar wou houden) en rond 21u even bellen om te horen om hoe laat de keizersnede dinsdag zou doorgaan. Eens het uur gekend moet ik zorgen dat ik 4u en een half op voorhand daar ben om mijn antibiotica te krijgen tegen de streptokokken B. En moet ik dus niet een hele dag en voormiddag zelfs in het ziekenhuis blijven voor niks.
Ik ben echt ontgoocheld in deze gynaecoloog, maar heb des te meer respect gekregen voor de vroedvrouwen, die kennelijk meer ervaring hebben dan die snotneus van een gynaecoloog!
Maandag 2 november 2009... bijna 41 weken zwanger... ik hang aan de monitor in het ziekenhuis, maar van weeën nog geen spoor. Uit verder gynaecologisch onderzoek blijkt dat er ook nog helemaal geen schot in de zaak is gekomen... pffffffff... de gyn stelt dan maar voor om een radiografie te maken van mijn bekken, waar uiteindelijk niets mis mee blijkt te zijn.
Woensdag 4 november 2009... 41 weken en 1 dag zwanger (wie biedt meer!?)... weer aan de moni en weer geen weeën. De gemeten spanning was zelfs nog lager dan maandag! Maar zusjes hartslag zorgde wel voor een mooie grafiek. De gynaecoloog hebben we niet vast gekregen, anders had ik zeker al een datum voor de keizersnede willen afspreken.
Dus weer wachten tot aan de volgende moni van vrijdag 6 november 2009. Tenzij we de gyn donderdag nog te pakken krijgen om een afspraak te maken voor een keizersnede.
Geduld is een schoon deugd, maar het geraakt ook eens op he, net zoals het 'vaderschapsverlof' van de papa. Je zal zien dat tegen dat ik thuis kom met de baby, mama en de kindjes er weer alleen zullen voorstaan, zoals bij de geboorte van Timoke. *zucht* Niets aan te doen he!
Vandaag nog eens langsgeweest bij de gyn and guess what???? De baarmoederhals is bijna volledig verstreken! Dat we dat nog mogen meemaken! Bij Timo was het na een week overtijd gaan en herhaaldelijke 'ingangzettings'-pogingen, maar voor de helft verstreken en daarna stopte het gewoon.
Dus ik hoop dat het ditmaal doorzet, want deze keer hebben we helemaal niets moeten doen en we zijn toch al voor 80% vertrokken. Eens de baarmoederhals volledig verstreken is, zou de volgende logische stap het weeënwerk moeten zijn om voor ontsluiting te zorgen...
Voorlopig ligt ons meisje nog lekker hoog, dus voor hetzelfde geld koesteren we nu valse hoop, maar anyway het blijft toch wel goed nieuws. Maandag, ja dan pas, mag ik naar de materniteit gaan voor een monitoring en voor een laatste stand van zaken. Als er tegen dan geen schot meer gekomen is in de zaak, zullen we waarschijnlijk overgaan op een keizersnede. Afwachten dus... weeral... maar ik moet zeggen dat ik ditmaal relaxer ben dan bij Timo, vooral omdat ik het overtijd gaan al eens heb meegemaakt en dus weet dat je niet binnen 5 minuten kan bevallen, maar dat het ook wel wat tijd in beslag kan nemen.
Toch probeer ik in de buurt van het ziekenhuis te blijven of nergens meer alleen naartoe te trekken, want je weet maar nooit. Morgenavond ga ik Sanne nog even bijstaan tijdens het oudercontact en voor de rest bewegen, bewegen, bewegen om het op gang te trekken he... mijn ramen gaan nog nooit zo geblonken hebben... allée als ik er de goesting voor vind toch!
BTW aangezien ik overtijd ben en heel wat mensen in spanning de naam aan het afwachten zijn, licht ik al een tipje van de sluier op... "Het is een meisjesnaam..."
Maandag had ik een afspraak met mijn nieuwe gynaecoloog... met gemengde gevoelens ben ik er weer buiten gegaan... hij had een half uur nodig om op de echo naar het dijbeen van ons meisje te zoeken en heeft het dan uiteindelijk opgegeven door te zeggen, dat ons meisje niet goed lag... *zucht* kan gebeuren en de mens moet ook nog bijleren natuurlijk (want hij is assistent en geen dokter).
Als kers op de taart heb ik ook nog te horen gekregen dat ik besmet ben met de streptokokken-B. Dat vieze beestje kan ernstige gevolgen hebben voor ons meisje als ze geboren wordt, maar kan voor een groot deel verholpen worden door het toedienen van antibiotica 4 uur voor de bevalling...
Plus ze ligt nog steeds heel hoog, heb zelfs het gevoel dat ze hogerop aan het kruipen is i.p.v. te zakken. Qua opening is het nog steeds nihil.
En dan begint het te malen hierboven he... pfff, want stel dat ze ook de navelstreng twee maal rond haar nekje heeft, zoals haar broer en dat ze daarom niet kan zakken en stel dat ze bij een natuurlijke bevalling besmet geraakt met de streptokokken, zou een keizersnede dan niet beter zijn???
Het probleem is dat ik echt doodsbang ben voor die verdoving, want daar hebben ze de vorige keer ook zo mee gesukkeld, omdat mijn wervels blijkbaar heel dicht op elkaar liggen. Plus dan nog dat je niet uit je bed kan, je beebje dus niet kan wassen of uit haar bed nemen, dat je een urinesonde hebt, vreselijke steunkousen aanmoet, niet mag eten en drinken, dus ook niet toasten, enz. Maar weegt dat op tegen de gezondheid van je kindje??? Natuurlijk niet, maar het neemt niet weg, dat ik wel met tegenstrijdige gevoelens zit en best wel bang ben...
Een tafeltje had ons sprotje al om aan te kleuren, te tekenen, te spelen... maar een echte stoel had hij nog niet, waardoor hij zich behielp met het salontafeltje of de poef... hoog tijd dus voor een 'echte' stoel.
Al gauw ontdekte Timo de talloze mogelijkheden die deze stoel te bieden heeft: zit-gemak, voetjes-omhoog-gemak, ik-kan-ergens-niet-bij-en-heb-een-verhoogje-nodig-gemak... De stoel wordt dus de hele benedenverdieping door rondgedragen voor allerlei doeleinden.
Maandag had ik een afspraak met mijn nieuwe gynaecoloog... met gemengde gevoelens ben ik er weer buiten gegaan... hij had een half uur nodig om op de echo naar het dijbeen van ons meisje te zoeken en heeft het dan uiteindelijk opgegeven door te zeggen, dat ons meisje niet goed lag... *zucht* kan gebeuren en de mens moet ook nog bijleren natuurlijk (want hij is assistent en geen dokter).
