Het is al meer dan 2 weken geleden dat ik nog eens iets heb gepost maar dat is enkel en alleen een positief gegeven. Hoewel ik jullie niet vergeet, slorpt mijn Peruaanse leventje alsmaar meer tijd op en geniet ik volop van alles wat op me afkomt.
Ik houd van de momenten waarop de electriciteit ‘s avonds uitvalt..
In mijn huis hier in Huancayo gebeurt het de laatste tijd wel eens vaker, en op kleine uitwisseling in Chincha, in januari was het bijna dagelijks zo.
Op de momenten zonder electriciteit komen de kaarsjes te boven en kruipt iedereen gezellig bijeen.. De 4jarige Diego die bang wordt en met het kleine lichtje dat ik hem gaf, bij mij in bed kruipt.. in spanning afwachten tot het licht terugkomt, wat in de zomerse hitte in Chincha altijd wel hilarisch was, iedereen verzamelt zich op straat rond een vuurtje en wanneer in de verte, in de stad het licht aanspringt wordt er luid gejuigd totdat het vals alarm blijkt te zijn en alles weer pikkedonker wordt en de te vroeg.
Zonder televisie, radio, compùter en dergelijken die voor afleiding kunnen zorgen wordt er oprecht gepraat en geluisterd. Als een mechanisme kruipen de mensen automatisch gezellig bij elkaar en voel je je in een keuvelende kudde.
De laatste tijd denk ik vaak aan Belgie en probeer ik de dingen die ik hier zie, me daar voor te stellen,.. file op de kapellensteenweg, door loslopende schapen en varkentjes met twee kleine schattige broertjes als ‘herders’, uitgaan met leerkrachten, dieren op de bussen van de lijn of den trein, gevaarlijike protestacties, een openluchttandarts, met het college op de straten gaan marcheren, kleren zelf wassen met ijskoud water, examens kopen op de unief, op regenachtige of koude dagen mezelf met een emmertje in mijn kamer wassen, altijd lawaai op straat, 7 uren reizen om in Brussel te geraken, altijd je jas dragen in huis, met slaapzak slapen omdat het anders te koud is, mijn kamer die zo leeg gaat zijn als ik zonder mijn gastzus slaap, ...
Het is leuk en mooi om zo te denken maar het gedacht alleen maar, dat alles weer anders, saai maar tegelijk wel normaal gaat zijn, maakt me een beetje bang.
Ook herken ik de laatste tijd enorm veel Belgische mensen onder de medemens hier in Peru, dan zie ik in de verte iemand lopen die wel heel erg veel wegheeft van de Pieter, mevrouw Vervisch, zelfs Stefan Everts meende ik onlangs te herkennen maar dan komt altijd weer het moment waarop ik besef, Noemi, ge zit in Peru, het is onmogelijk dat die mensen hier rondlopen en dan lach ik maar eens met mijn mislukte herkinningspogingen.
Niet altijd is het pure imaginatie, in een klooster (Conventa de Ocopa) in de buurt van Concepcion (dichtbij Huancayo) werd ik aapjestrots toen ik een kopie van onze Rubens aan de muur zag hangen... In dat klooster voelde ik me trouwens helemaal in ’t college (zie laatste foto).
Je kan het zien, ik ben al enorm verperuviaanst maar mijn Belgische afkomst blijft er zijn.
Leve Peru en leve interculturele uitwisselingen¡
Hopelijk gaat daar ver weg in dat kleine landje alles goed en wel?
Voor de studentjes onder ons: veel succes gewenst¡
Liefs van Noemi, Diego’s (neefje van 4 jaar) enige echte prinses¡
Torre Torre, zoals de naam het zegt, torens, natuurlijke verschijning in de buurt van Huancayo.
2 Supermensen, Lucho en Eva (Huancavelica), hou van jullie
Lucho en ik, al spelend op een brug
Moritz, Hrefna, Sidsel, Magali, Sara, ik, Eva, Nilda, Yada, Shirley, Nine en Gianpiere (mijn gastbroer/gastvader)
Diego, mijn kleine prinsje
Noemi's mislukte poging: vang en knuffel het varken.
Conventa de Ocopa of voor mij; 't College in Essen.
Warme cola, opengesneden cavia, pilletjes en vooral veel kruiden
Als je ziekt bent, je ziek voelt of er gewoon een beetje bleek uitziet, is het eerste wat ze je vragen:
‘Wat heb je gegeten?’,
‘Je hebt waarschijnlijk frisdrank gedronken..’,
of ‘Je bent toch al pilletjes aan het nemen?’..
Een logische reden van ziek zijn, is dat je frisdrank hebt gedronken, want ja, gasiosa hace daño.. en pilletjes dat ze hier slikken, niet normaal. Er zijn ernom veel apothekers en die zijn quasi altijd open. Voorschriften zijn hier nog onbekend, je stapt gewoon de pharmacia binnen en zegt hoeveel pilletjes je van welk merk wenst. Ze geloven me vaak niet als ik zeg dat je in Belgie bijna altijd een heel doosje moet kopen. Overlaatst heb ik ook eens gepropbeerd of je zomaar, zonder voorschrift morfine kan kopen.. in de apotheek in het centrum lukte dat niet maar ze verwezen me al gauw door naar een andere waar het wel zou lukken.
Voorts kan je in de apotheek allerlei cremes, shampoos én tampons kopen. Dat laatste is hier duideijk nog een taboe. In de apotheek zijn er welgeteld 2 minidoosjes van 5 eenheden te vinden.
Vanaf dat je een beetje ziek bent, verplichten ze je ook, je frisdrank op te warmen. Mm, probeer maar eens een lekkere warme coca cola.
Of slikken ze zoveel mogelijk pilletjes, als ik zeg dat ik dat nu eenmaal niet gauw doe, word ik overdonderd door commentaar. ‘Ja, maar je ziet er slecht uit, zou je toch niet beter wat pilletjes slikken?’
Een kracht waar ik daarentegen wel in geloof, zijn de vele kruiden. Overlaatst was mijn maag voor de eerste keer echt niet goed van iets dat ik had gegeten. Zo’n onsmakelijk theetje heeft me van mijn maaginhoud geholpen zodat ik voor de eerste keer in Peru, kon overgeven, wat een opluchting.
Als je al langer ziek bent of blijvende klachten hebt, raden ze je aan om naar een soort van caviaheks te gaan.
Cavia’s worden hier niet enkel opgesmuld maar ook gebruikt om je van je kwade krachten vanaf te helpen. Ze wrijven het arme beestje dan over heel je lichaam totdat het sterft door de slechte krachten die hij uit je lichaam opzuigt. Daarna snijden ze het diertje open en doen ze nog wat met de ingewanden die je dan vertellen wat er aan je scheelt. Een oud inca-gebruik dat naar het schijnt mijn kleine neefje zijn leven heeft gered...
Buikloop heb ik bijna elke twee weken wel eens maar ja, wat wil je, als je ziet in welke keuken ze het eten soms klaarmaken of het feit dat je voor 1 euro soep, hoofdmaal en drank krijgt, is dat wel redelijk logisch denk ik.
Als ik een beetje ziek ben, zoals nu met de griep, hou ik gewoon mijn mond bij de betweterige commentaar die ik van iedereen, groot en klein, te horen krijg. Ik heb geleerd niet altijd antwoord te willen geven zoals ik in Belgie meestal deed. Het is vaak gewoon veel verstandiger om je mond te houden, hoe belachelijk hetgeen wat ze zeggen, je ook lijkt...
Pacha Manca is Quetchua. Pacha: aarde en Manca: kookpot (kan niet op een gepast Nederlands woord komen). Pacha Manca werd vroeger door de Inca’s vaak gemaakt om moeder aarde (Pacha Mama) te eren.
Vandaag een culinair hoogtepuntje op mijn blog! Begin alvast te watertanden want hier komt mijn beschrijving van mijn lievelingsgerecht!!
’s Morgens begin je al met de voorbereidingen.. er wordt er groot gat in de rotskleiachtige berggrond gegraven, dat wordt volgestoken met hout, aangestoken en voor een groot deel bedekt met keien. Ondertussen bereiden de vrouwen volop het eten voor. Maïs wordt gepeld, gemaaid en gemengd met een beetje suiker, rozijntjes, kaneel en andere kruiden. De brij wordt op een maisblad gelegd en toevouwen, het product dat je nu krijgt is een ‘humita’.
Na een tijdje is het gat warm genoeg en wordt het vlees, meestal varken, schaap, cavia, kip, ingewreven met een rode of groene saus, op de stenen gelegd. Ook allerlei ongeschilde kleurige aardappelen (zoet, zout,..), de humita’s (maïsbladeren gevuld met brij zoals hierboven uitgelegd), vele fava bonen, maiskolven, kruiden, kamote, yuca, kaas worden op de stenen gelegd. Heel het hoopje eten wordt bedekt met maïsbladeren, kruiden, planten en als laatste dek je heel het gat af met zand!
Nu is het tijd om gezellig wat bij te keuvelen, de mannen laten hun flesje bier rondgaan en de vrouwen houden zich met de kinderen bezig en praten ondertussen wat. Let op, clichépatronen mogen doorbroken worden..
Na een half dagje ge-chill begint de honger op te komen… Tijd om het gat uit te graven! Eerst wordt het zand weggehaald en wanneer het eten dichter bij komt wordt met de handen de rest eruit gehaald (handschoenen zijn handig om brandwonden te voorkomen J). Ondertussen zit iedereen al ongeduldig te wachten.. oude mannen worden eerst bediend en beginnen met handen (ja het is belangrijk dat je het met handen eet, anders smaakt het niet) aan het feestmaal! Vaak wordt er op de grond gegeten, er wordt een soort van zeil op de grond gelegd waar het eten opligt of anders op een tafel. De aardappels of bonen worden gepeld, humita’s opengevouwen en vlees wordt verscheurd. Als je cavia eet mag je niet vergeten het kopje als laatste op te peuzelen.
Pacha Manca is mijn lievelingsgerecht! Het hele proces van voorbereidingen en de sfeer maken het steeds opnieuw tot een geslaagde dag! Ik heb het ook al vaak in een restaurant gegeten en hoewel je het daar ook met de handen eet, smaakt het niet zoals wanneer je het zelf maakt. Mijn tweede gezin had zelfs een soort van luikje in de oprit, artificieel ‘pacha manca’-gat, zodat er niet steeds een put gegraven moet worden. Aan de zee heb ik ook ooit eens Pacha Manca gegeten maar dat trekt daar op niets! De grond is niet geschikt, de sfeer van in de bergen ontbreekt, …
vlees wordt ingesmeerd met rode/groene lekkere saus rechtsboven: de humita's worden gemaakt! (maisbladeren met brij)
linksboven: artificiele 'put' tot aan het randje gevuld, u ziet kruiden en maisbladeren rechtsboven: de kuil (andere dan die ernaast) is gevuld en op de gloeiende stenen wordt vlees gelegd linksonder: de gloeiende stenen bedekt met rauwe cavia's rechtsonder: met gras en kruiden wordt er een bedje gemaakt voor de aardappelen
het smullen kan beginnen na een halve dag voorbereiden! ik krijg spontaan honger als ik deze foto zie, jullie ook?
Dit weekend heb ik een treinuitstapje naar Huancavelica gemaakt..
‘Tren Machoo’ wordt de trein in de volksmond genoemd... Waarom?
‘Sale cuando quiere y llega cuando puede...’
Diegenen die een klein beetje spaans verstaan, zullen het wel snappen en het spijt me voor de niet spaanssprekenden onder ons maar er is geen letterlijke vertaling waarmee het grapje uitkomt.
Om 6uur vertrokken we dus met de machotrein naar Huancavelica, klein bergstadje, ingesloten door de bergen en redelijk hard getroffen door de terroristische beweging, het lichtend pad, in de jaren ’80. De treinreis zelf was voor mij het aangenaamste deel van ons tripje. Samen met Eva, haar gastbroer Lucho, gastmoeder Maca en Nilda (afsvrijwilliger) stapten we dikaangekleed in de trein. In elk pietluttig klein bergdorpje houdt de trein halte en komen de dorpsbewoners de typische dingen verkopen, brood met kaas, calabassen, tuna’s (cactusachtige vrucht), aardappelen, chicharon, cavia, chicha,...
Middageten konden we ook kopen maar dat liep niet echt al te goed af aangezien nét ons tafeltje door het gehobbel en gewieg van de trein tegen de grond ging liggen. De machtige uitzichten blijven me nog steeds verbazen maar daar heb ik het al genoeg over gehad denk ik. We hadden wel het geluk dat al de sinkende dieren in de andere wagon werden geladen en konden dus van een aangename hoeveelheid aan plek genieten. De vrijheid in de trein was zalig, een beetje over en ’t weer stappen, babbeltje hier, babbeltje daar, even uit de deur gaan hangen, met de wind in de haren, op de goederenwagon klimmen, in elk klein dorpje even naar buiten gaan en weer op de trein springen bij het fluitsignaal, mmm. 38 tunnels en een twintigtal bruggen later, was de bijna 7uur lange treinreis, tot mijn groter spijt, achter de rug.
Huancavelica is een klein geconcentreerd stadje op zo’n 3900meter, ingesloten door bergen die mooier zijn dan in Huancayo.’Bekend’ om zijn vreselijke kwikmijnen waarvan één zelfs bekend stond als 'de mijn des doods'. Kort na de Spaanse verovering werd hier immers kwikzilver ontdekt. Duizenden indianen verloren het leven in de mijn, gestikt in dodelijke dampen.
Aangezien er bijna geen toeristische bezienswaardigheden zijn, wordt de doordeweekse toerist niet aangetrokken door het mooie stadje, enig nadeel, je wordt er als iets blondere medemens echt nagekekend alsof je van mars komt. Oude indiaanse bommaatjes spreken je in Quetscha aan en verschieten zich een hoedje (die hier trouwens mooi zijn) wanneer je met de gebrekige woorden Quetscha die je kent, wat tracht te antwoorden..
We wandelden tot mijn voeten keien leken, bezochten het redelijk nieuwe park voor de geliefden, waar men doolhoven, bruggen, fonteinen en watervallen heeft gerealiseerd door de natuurlijke rotsformatie langs de rivier; bezochten Nilda’s gastvrije familie en aten veel.
Vrijdag 2 mei 2008 gaat voor mij sowieso de geschiedenis in als de dag waarop ik tot hiertoe het meest heb gelachen. Ik twijfel niet meer aan de waarheid achter de zegswijze, ‘u een breuk lachen’.. Tot onze groter spijt werden we ’s avonds laat nog eens uitgenodigd om pizza te gaan eten. Het juiste recept is duidelijk nog niet in Huancavelica doorgekomen, echt nen tegenvaller dus. We werden uitgenodigd om de nacht door te brengen in het huis van een andere nonkel van Nilda maar na lang getwijfel splitsten we ons op omdat we beseften dat 2 bedden nogal moeilijk door 5 personen gedeeld kunnen worden..des te minder na zo een lange dag waarna slaap wel echt noodzakelijk is. Prachtig voorbeeld van Peruaanse gastvrijheid, het weinige dat ze hebben willen delen.. Daar kunnen wij in Europa nog veel van leren.
De volgende ochtend namen we gauw ontbijt, lekkere bananenfruitsap en vertrokken we naar de thermale baden, oude incawarmwaterbronnen... Enkel Eva en ik besloten te genieten van de helende warmwaterzwembaden, toch machtig op zo’n hoogte en met die grillige bergen op de achtergrond maar helaas pindakaas, idylisch als het leek (na een super warmwaterervaring in Cajamarca), viel het hevig tegen..
Het water was koud én vies (we vonden zelfs een condoom weggestopt in de muur)....
Blij was ik wel zeker toen ik die vuiligheid (weliswaar met koud) water kon afspoelen. Terug huiswaarts keren, besloten we per autowagon te doen, gaat sneller, stopt niet zo vaak en lijkt meer op een bus qua vormgeving. Een bijna fatale noodstop later (2 kleine peutertjes zaten op de sporen te spelen en lieten zich niet storen door het getoeter van de (gelukkig) wakkere chauffeur) en vele uren kwamen we in een overvolle wagon terug in Huancayo aan. Om naar het toilet te gaan, moest je allerlei zakken aardappelen, fruit en dergelijken overklimmen en het toilet zelf bleek aan zijn 4 zijden, ramen te hebben (er moest steeds iemand mee om zich breed voor het raam te zetten want aan de andere kant zaten werkmannen)¡
Terugkeren naar Huancayo, voelde echt aan als thuiskomen, ik keek ernaar uit om terug in ‘mijn’ bedje te kruipen en wakker te worden door mijn kleine neefje die 's morgens vroeg zijn melk vraagt aan de nonkel die de kamer ernaast, met slechts een scheiding van een soort van kartonnen muur, slaapt..
Lieve lezers,
Hopelijk is mijn verslagje niet te saai, lang en kunnen jullie mijn nederlands nog begrijpen??¡¡ Het wordt alsmaar moeilijker me in gramaticaal correcte zinnen uit te drukken. Schrijf nog eens wat in mijn gastenboek, het staat er de laatste tijd zo zielig verlaten bij J...
Heel erg veel liefs van uw Kalmthoutenaar in het mooiste land van heel Zuid-Amerika... ps: aangezien mei de maand van de maagd is, besloten ze dat op mijn school weer eens te vieren, iedereen moest opgesteld staan en dan kwamen derdejaars met een beeld van de maagd voorbij gewandeld, werd er veel te vals gezongen én oorverdovend vuurwerk afgestoken.. Stel je dat eens voor op 't College, iedereen mooi in rijen opgesteld, heel erg serieus, in uniform met op de achtergrond een non die te vals zingt in de micro en dan wanneer de maagd voorbijkomt, steken de tweedejaars vuurwerk af.. Tja, het blijft af en toe moet ik toch wel eens lachen... Momenteel heeft het griepvirus mij een beetje in de greep al weiger ik eraan toe te geven.
