geen goud, geen zilver, geen brons, maar gewoon ijzer de belevenissen van een Waaslandse triathleet, op weg naar z'n eerste Ironman
08-02-2010
opwarmen
Is het oud worden? Ik weet het niet. Maar ik heb het gevoel dat ik vroeger beter tegen de koude kon. Spijtig genoeg, tot mijn grote frustratie en ondanks onophoudelijke inspanning kan het er niet aan liggen dat ik nu al te scherp zou staan. Maar het is een feit dat de kou me zaterdag weer eens ferm liggen heeft gehad. Eindelijk nog eens mogen buiten fietsen was natuurlijk meer dan welkom. En als het over kou gaat, gaat het bij mij altijd over hetzelfde ... de handen, de vingers. Op zich was het zaterdag niet zó koud. Maar het gebrek aan ook maar één minuutje zon en dat in combinatie met de nevel, deden het gevoel in m'n vingers na een uur of twee langzaam maar zeker verdwijnen. Nog een uurtje verder fietsen laat het resultaat al raden. De pijn van de koude zelf verbijten, heb ik ondertussen wel al geleerd. Maar na een tijdje volstaat dat niet meer en resulteert dat op één of andere manier in een erbarmelijk gevoel over m'n ganse lichaam. Vooral bij het ontdooien achteraf. Over de training zelf kan ik gelukkig heel wat tevredener zijn. De conditie, nog zo vroeg in het seizoen, lijkt me dik in orde. Het enige wat nu vooral mankeert is het "naturelle" gevoel op de fiets. Bochten nemen, het rijden op automatische piloot, zoals ik dat in volle seizoen gewoon ben. Dat zal pas terug komen na een aantal trainingen op de weg. Waarschijnlijk nadat mijnheer winter het voor dit jaar voor bekeken houdt. Op momenten zoals deze prijs ik me gelukkig dat ik triatleet ben en me wel nog kan opwarmen aan m'n zwem- en en vooral aan m'n looptrainingen.
Het WK veldrijden vorige zondag. Was het uiteindelijke koersverloop voorspelbaar? Ik denk het niet. Achteraf praten is altijd gemakkelijk. Ik vond het wel een mooi WK met toch wel een aantal bevestigingen van wat we reeds wisten. 1. Stybar: veruit de sterkste en ook de sympathiekste. Was er iemand die hem die regenboogtrui niet gunde? 2. Vantornout: de Cadel Evans van het veldrijden. 3. Nys: spijtig dat "maar" één wereldtitel voor altijd een smet op zijn indrukwekkend palmares zal blijven. Tedju toch. Wedden dat Sankt-Wendel 2011, Koksijde 2012 en Louisville 2013 nu al door zijn hoofd spoken? 4. Bina: het tegenovergestelde van Nys, een gans jaar geen platte prijs rijden en het scheelde niet veel of hij - en niet Nys - stond mee op het podium. 5. Mourey: van het zelfde laken een broek, het ganse jaar alleen maar vallen en opstaan, maar wel top 5 op het WK. 10. Wellens: na zoveel miserie dit seizoen, toch maar mooi derde Belg. Hopelijk doet hij volgend jaar terug mee met de besten. 16. Vervecken: niet mijn favoriet, maar je moet het toch maar doen om, op één keer na, elk WK opnieuw geselecteerd te worden. 25. Pauwels: als je maar één superdag op een jaar hebt, moet het al lukken dat die net op de dag van een kampioenschap valt. 00. Albert: ging die niet alles winnen dit seizoen? Wereldbeker, BK, WK, ... Voor zover dat nog mogelijk was, is hij nog verder in mijn achting gedaald. Hoe kun je nu als topsporter in godsnaam opgeven in een WK "omdat het jouw parcours niet is"? Triestig. Heel triestig. Blijf dan thuis en gun anderen een deelname aan het WK. Nog twee belangrijke klassementen in het veldrijden te gaan en dan zitten we, voor we het goed en wel weten, terug volop in het nieuwe wegseizoen. Ook af en toe voor de televisie, maar vast en zeker veel meer zelf onderweg en in elk geval niet meer zo veel op die g*dverd*mde spinning fiets. -
Time flies when you're having fun. Het moet zo zijn, want de eerste maand van het jaar zit er weeral op. Het aantal kilometers dat ik heb kunnen buiten fietsen, laat weinig aan de verbeelding over. Pfff, wat wil je met zo'n winterweer? Ik hoor net op de radio dat we de koudste januarimaand van de eeuw achter de rug hebben. Global warming, was het niet? Hopelijk voelen we daar de komende zomer wat meer van. Voor de rest mag ik echter meer dan tevreden zijn en heb ik in januari mooie volumes kunnen trainen. Bijna 30 zwemkilometers, meer dan 200 loopkilometers en heel veel - of was dat te veel? - uren op spinningfiets. Het zijn natuurlijk niet alleen de kilometers die tellen, maar ook de trainingen zelf en vooral het gevoel tijdens en na de training. En net dat was vooral de voorbije week dik in orde. Een zwemtraining van 4 km. Heavy, maar goed verteerd. Twee 20ers gelopen met een gevoel dat het op het einde nog even goed ging. En m'n Garmin toonde aan dat het niet alleen het gevoel was, maar dat de laatste kilometers zelfs vlotter gingen dan de eerste. Nu nog de volgende 20km trainen en de buit is binnen ;-) En vooral m'n spinningtraining 's avonds tijdens de week kon tellen. Een 'ontplof-training' noemde Rudi het. En dat was exact hoe 'n kuiten aanvoelden bij de laatste reeks spurtjes. Net geen krampen, kan blijkbaar soms toch zalig aanvoelen. Veel woorden om te zeggen dat het jaar goed begonnen, dat ik goed gelanceerd ben en het er nu op aan komt op het zelfde elan verder te doen.
Pas dit weekend heb ik voor het eerst dit jaar een volwaardige fietstraining buiten kunnen doen: een kleine 90 km met de MTB. het weekend daarvoor verging het me slechter. Twee maal plat gereden met de MTB maakte dat ik amper 30 km op de teller had staan en dat ik de rest van de training noodgedwongen binnen op de spinningfiets moest afwerken. Weeral op de spinningfiets. Het begint met momenten toch een beetje tegen te steken. Ik zit deze maand nu al aan 10 uur spinning. Een maandtotaal dat ik al in geen jaren meer gehaald heb. Enkel in de voorbereiding van m'n Kasterlee periode vier jaar geleden. Maar er zit niets anders op. En het is nog even doorbijten. Het is vooral in het begin dat het even moeilijker gaat. Maar eens de eerste zweetdruppels verschijnen en vooral als het een gevarieerde training is, vergeet ik toch redelijk snel dat ik ter plaatse aan het trappen ben in een koude, kille en saaie garage. En gelukkig zijn er natuurlijk nog de zwem- en looptrainingen. De voorbije weken is het me gelukt om bij allebei het volume mooi op te drijven. Een zwemtraining van 3,5 km vorige week ging behoorlijk goed. En deze week staan er twee 20km looptrainingen op het programma. Ik begin zowaar het gevoel te krijgen dat ik voor een marathon aan het trainen ben ;-) En dat betekent ook meteen dat ik m'n verstand er moet bijhouden om geen zotte dingen te beginnen doen, zoals dat vroeger wel al eens het geval was. Het moet zijn dat Rudi me ondertussen goed begint te kennen. Dat van die optionele trainingen vond ik wel wat raar. Wat doe je daar nu mee met een optionele training? Hetzelfde als met een 'verplichte' training, denk ik dan maar ;-). Maar de waarschuwing om goed naar m'n lichaam te luisteren als ik zwaardere, intensieve trainingen na mekaar plan, die is zeker niet in dovemansoren gevallen. Die zware combinaties zitten er deze week vast en zeker in. En als het lichaam niet 100% mee wilt, zal het een keertje een rustigere training worden of zal er, in het slechtste geval, een training sneuvelen. Mentaal en qua motivatie ben ik dan wel - 'nog steeds niet' of is het 'voorlopig althans' ;-) - niet kapot te krijgen. Maar fysiek lijkt het me beter om bescheiden te zijn en te blijven.
Bij elke zwemtraining zitten ze in m'n hoofd. En vooral als ik net een techniektraining van Rudi en Mieke achter de rug heb. Al die goeie tips, die ik alleen maar in de praktijk moet omzetten en liefst allemaal tegelijkertijd. Hoge elleboog boven water, hoge elleboog onder water, actiever insteken, en ga zo maar door. Voor getalenteerde en getrainde zwemmers een fluitje van een cent. Beetje bij beetje maken die techniektrainingen me toch wel (een beetje) een betere zwemmer, hoop ik dan maar. Tot ik dit filmpje op YouTube tegen kwam en ik plots begon te twijfelen of ik echt wel goed bezig ben. Watch and be surprised. En alsof het nog niet straf genoeg is, doet hij het zonder badmuts, terwijl je toch zou denken dat hij wel een stootkussen zou kunnen gebruiken bij het keren ;-)
Ze zijn er mee aan het spelen. Vorig jaar hebben ze mij al een tijdje bezig gehouden door de Ironman in Zürich plots een week te vervroegen, nadat ik alles ter plaatse al geregeld had. Als je maar vier wedstrijden plant in een seizoen, denk je wel dat je het dan gehad hebt. Niet dus. Vandaag ontving ik een e-mail dat m'n eerste wedstrijd van dit jaar, waarvoor ik al was ingeschreven, niet doorgaat. Wegens organisatorische problemen: een nieuw politiereglement, wat dat ook moge betekenen. Vier min één is nog altijd drie. Dus zal ik maar drie wedstrijden doen en dus maar twee voorbereidingswedstrijden hebben op Zürich. Oostende is immers de enige traithlon, zo vroeg in het seizoen, waarin de drie proeven onmiddellijk achter elkaar moeten worden afgewerkt. Bij alle andere traithlons zo vroeg in het seizoen wordt de uitslag van de zwemproef gebruikt om de startvolgorde in het fietsen te bepalen. Dat is een formule die me totaal niet aanspreekt. Verdorie toch. Ik was er echt wel op gebrand om in Oostende te zien hoe het, na een jaar trainen, met m'n zwemprestaties gesteld zou zijn. Ik had immers perfect kunnen vergelijken met vorig jaar. Iets wat je in een wedstrijd in open water nooit echt kunt. Je weet immers niet of de afstand correct is en de (weers)omstandigheden kunnen ook serieus verschillen. De mentale boost die ik - drie maanden vóór D-day - in Oostende hoopte te krijgen door van m'n zwemtijd van vorig jaar een heel stuk af te doen, zal ik elders moeten gaan zoeken.
Door het winterweer en omdat ik ook wel wat loopkilometers op besneeuwde ondergrond afwerk, zijn de looptrainingen de laatste weken wat zwaarder dan normaal. Het blijven extensieve trainingen. Maar in de sneeuw lopen - zááálig - of op half besneeuwde fietspaden en voetpaden - iest minder zááálig - gaat nu eenmaal niet zo vlot. En toch dacht ik dat de gemiddelde snelheid van m'n laatste trainingen niet veel verschilden van het tempo dat ik normaal loop. Dat dacht ik, maar het klopt niet volledig. Toen ik de tempo's van m'n looptrainingen van de laatste maanden nog eens bekeek, bleek dat m'n tempo nu wel een beetje trager is dan wat ik de laatste maanden gewoon ben om te lopen. Maar er was nog iets anders dat niet klopte. In m'n gedachten zat ik nog altijd met m'n gemiddelde snelheid die uit de lactaattesten van twee en drie jaar geleden kwam. De snelheid waarmee ik m'n extensieve trainingen voor m'n twee marathons heb afgelegd: 5:20 per km. Zonder het goed te beseffen, betekent rustig en extensief lopen de laatste maanden niet meer 5:20 per km maar 5:00 per km. En dat niettegenstaande ik sinds augustus 2009 het aantal snelheidstrainingen op m'n één hand kan tellen. Strange. Zou m'n basissnelheid dan toch verbeterd zijn? Het zou een mooie opsteker zijn, ook al heb ik er geen enkele zinnige verklaring voor. De coach waarschijnlijk wel ...
