pelgrimstocht op hoge hakken

08-09-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 4
6.40h iedereen wakker. Dit gedeelte van het pelgrimeren was ik selectief vergeten. Als 1 Vd laatsten verlaat ik de herberg. Het stappen valt me zwaar. Zeker in omgekeerde richting ( Ketting vergeten, dus moet na 1 km al terug grrr. ) koffie bij Pedro. Als ik mijn rode schoenen even op de toonbank zet denkt de bardame dat ik een schoenmaker nodig heb... Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ik met zulk schoeisel de camino doe. Hahaha. Andere pelgrims denken dat ik ze bij heb om straks te gaan dansen in Compostela. Hahaha. Alsof dat kan. Ik kan er amper mee rond de tafel lopen... En dan moet ik me vasthouden aan de stoelen. Ik ontbijt in een bushokje: crackers met smeerkaas, banaan en meloen. Zou niet willen wisselen met een continentaal ontbijt!

Onder een boom zitten 2 francaises. De ene zegt dat ze ook schrijfster is. 'Sorciere', wijst ze naar mijn paraplu. Mijn Chinees lieverdje springt uit protest open om te tonen dat hij meer Mary poppins is dan heks. (Tenzij die ook heks was, maar ik denk het niet)

In Barcelo word ik een chocolade zaakje binnen gelokt door de warme stem van frank Sinatra. Mijn luxe moment Vd dag. Cappuccino met kaneel en een praline. 1! Thuis zou het een halve kilo zijn. ; ) de ene luxe leidt naar de andere. Om de hoek valt mijn oog op een blauw shirt met een vlinder en een leuke tekst. Chinese kwaliteit voor 7 euro. 'Kopen!' Zeggen mijn Dorothies. Neen! Erna spurt ik van berouw de kerk in. Die Nederlandse pelgrim zei dat ze juist spullen achterlaat en ik koop bij??? This not The spirit! Maar als ik Jezus en Maria elk in hun eigen hoek in de kerk zie blinken in overdadig goud, is mijn schuldgevoel meteen over.

9 km verder arriveer ik in de herberg van Tamel. Het restaurant is dicht. De man wil eten laten komen voor de pelgrims van ergens anders. Ik vraag veggie. Hij wijst naar zijn tuin vanachter tegen het bos. Maar zelfs die 5 m zijn me nog te ver en bovendien ben ik niet heks genoeg om het verschil te zien tussen onkruid en sla. Uiteindelijk krijg ik toch mijn konijnenschotel. Een koppel hun eten is er niet bij. Ik stel voor te delen. Maar dan komt het hunne toch. Meer pelgrims schuiven aan. We delen wat we hebben en het eten lijkt zich te vermenigvuldigen. Zo gaat dat op de camino ; ) en zo laat ik het me smaken tussen nationaliteiten van over de hele wereld.

08-09-2014 om 00:00 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
07-09-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 3. Bemoederen
Regen. Mijn Dorothies stemmen voor de metro tot Mosteiro. Eerst lang ontbijt. Terwijl ik de regen zit weg te wensen komt een vrouwelijke pelgrim binnen. De eerste die ik zie in 2 dagen. Ik bespring haar bijna. Ze blijkt net zo onzeker te zijn over Porto verlaten als ik. Dus zetten we elkaar samen op weg. Ze toont me haar armbandje. Ze plant naar huis te gaan met een arm vol na de camino. Van elke plek eentje. Met haar kleren doet ze het tegenovergestelde: overal laat ze iets achter. "Bemoeder me niet", zegt ze als haar wil helpen met het armbandje dat niet wil sluiten. In de keuken hangt een gelijkaardig bericht: "We"re not your mother"... een aansporing om je eigen vaat te doen. Onder moeders paraplu stappen we naar de metro. 17 halten verder mag de camino eindelijk beginnen. Koffie samen en afscheid. Nerveus. Mijn Dorothies hang ik buiten aan mijn rugzak, om foto"s te nemen onderweg. Maar na 10 stappen weet ik dat dat niet werkt. Rugzak te zwaar met die 10 ton glitters eraan. Foto"s nemen ook niet handig: rugzak af, rugzak terug aan... Pfffft. "Bemoeder me niet zo", hoor ik ze zeggen. Misschien kunnen ze op eigen kracht achter me aan lopen? Het zijn tenslotte toverschoenen! Of op een skateboard? Zoals speelgoedhondjes op wieltjes voor kinderen.
Na 10 km zuchten komt de ingeving: schoenen op mijn buik. De hakken en de glitters prikken wel, maar genoeg gezeurd voor de dag.
Het mooiste aan een pelgrimstocht zijn de stukken tussen geurende bossen. Eucalyptus bossen volgen. Ik word high. Verder stap ik langs maisvelden en wijngaarden.
In herberg Sao Pedro de Rates stop ik. Mijn Dorothies veroveren  de show. De vrouw van de receptie draagt mijn rugzak voor me naar de kamer. Ik heb er niks op tegen dat ze me beetje bemoederd.
Als ik mijn bed heb opgemaakt voor de nacht kijkt iedereen verbaasd. Een gevonden roos op mijn kopkussen, een zwart zijden lakentje, mijn glitterschoenen ernaast: Het ziet eruit als  in een 5 sterrenhotel. hahaha.
Mijn avondmaal is niet 5 sterren. Geen resto in de buurt. Het wordt een overheerlijke tomaat, met een paar crackers met smeerkaas. Genoeg voor mijn maag die mee moe is met mijn benen. 25 km gedaan.


07-09-2014 om 00:00 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
06-09-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 2 Dorothies door Porto
Wakker om 7h. Het regent. Damn, verkeerde kleren klaar gelegd gisteren. Ritsel ritsel op zoek in de rugzak in het donker naar iets warmer. En daarmee is meteen het mannelijk gezelschap wakker op de kamer. Misschien waren die aparte plastic tasjes voor mijn kleren toch niet zo een goed idee? Een rouwmoment: Mijn Dorothies hebben hun eerste paillet verloren. 
"Ga jij al weg uit Porto na slechts 1 dag?" zegt een Duitser in het Vlaams, bij het ontbijt. "Het regent!" Terwijl hij het zegt begint het te gieten. "Dat wordt iets voor een hele dag. Niet fijn stappen. Modder."
Oke, boodschap begrepen. Maar het hostel is volboekt. Hij loodst me mee maar het Poet Inn hostel, om de hoek, een plek voor schrijvers. Ook vol. "Oke", zegt hij terug aan de receptie van het Yes! Porto hostel, "Geef mijn bed maar aan haar." ???
Hij bekogelt me met tips om te doen, en zet me op weg. Ik begin me af te vragen hoe onvoorwaardelijk al dit goeds eigenlijk is. Misschien hoopt hij straks op een stukje matras? Dus besluit ik het woord "boyfriend" in de ring te gooien. En ja hoor. Hij houdt het nog 2 straten vol en is dan ribbedebie.
Maar zijn tips blijken schitterend te zijn... samen met het weer dat opklaart. Ik stap over 1 van de 6 bruggen naar het oude klooster (Mosteiro da Serro do Pilar) waar net een trouw aan de gang is. De setting geeft me de foto van de dag. Eerst mijn rode Dorothies op de rode loper en daarna in een streepje zon, in de ingang van de kapel, met daarachter het trouwpaar dat net de zegen krijgt van meneer pastoor. Daarna bezoek aan het museum voor fotografie dat in een gevangenis is ondergebracht. De beroemde Portugese schrijver Joao Miguel en zijn minnares belandden hier beiden nadat hun affaire aan het licht kwam. De liefdesbriefjes die ze naar elkaar schreven kan je hier lezen. Helaas enkel in Portugees. 
Na een tocht per boot onder de 6 bruggen bots ik op een zo cool cafe: Livraria da Baixa. Een prachtig pandje met veel hout en boeken en heel leuke muziek en leuke bediening en lekker eten. Het bevindt zich in de straat van de Harry Potter boekwinkel, waar JK Rowling het idee van de bewegende trappen kreeg. Jawel, dat deze grote dame een tijd in Portugal woonde, maakt dat de Portugezen het ontstaan van het Potter imperium helemaal claimen. 
Minder hoog lopen de Portugezen hier op met pelgrims zo lijkt het. Voor het slapen gaan ga ik even op zoek naar pelgrimstekenen, want tot hiertoe niets gemerkt. Uiteindelijk vind ik een zuinig geel pijltje om de hoek van mijn hotel. Mijn gids heeft niet gelogen: het vraagt heel wat inspanning en vertrouwen om ze te vinden en te volgen. Misschien toch maar de metro nemen tot buiten de stad zoals wordt aangeraden? Maar dat is zo Fanny! Ach wat, ik heb mijn porties afzien al gehad, toch ; )

06-09-2014 om 23:17 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
05-09-2014
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 1: Aphrodisiac Porto
Compostela, here I come again. Deze keer via de camino Portugues, vertrekkende vanuit Porto... research voor een 5e boek. 

Wat ik anders wil deze keer: gezelschap! Dat loopt al mis want reismakker voor het stuk Porto-Tui moet last-minute afzeggen wegens een operatie. 

Het wordt een moeizaam begin. Om 4.30h lig ik nog te dubben in bed over welke kleren mee te nemen. Ik lijk Fanny wel. Ik vertrek met 8,5 kg. Dat is helemaal de schuld van de rode Dorothy glitterschoenen met hakken van 11 cm die meemoeten... (en dat gezellige vest dat ik last minute mee wou, en....) Een pelgrim van het clubje dat ik de 11e ontmoet in Tui, wil, geinspireerd door mijn eerste boek, mijn schoenen fotograferen onderweg. Maar ben ze hem vergeten te geven, dus moet ik er nu zelf een week mee sleuren. 

Op de luchthaven ontdek ik dat ik niet heb betaald om bagage in te checken. Daarom was dat ticket zo goedkoop!

Mijn 1ste gelukje: omdat de vlucht volzit, mag ik rugzak toch afgeven... gratis. Van dan af weet ik het... luck is on my side.

Op het vliegtuig neem ik me voor als begin te overnachten in het poep chique Grande Hotel do Porto hotel en koffie te gaan drinken in cafe majestic... kortom: eerst wat genieten van ouderwetse luxe vooraleer ik ga afzien als pelgrim. Maar eens daar, spreekt het me niet aan (en ik hen ook niet denk ik met mijn rugzak) Ach wat, voor een luxe gevoel kan ik evengoed naar hotel Metropole in Brussel. De pelgrimsbug heeft me blijkbaar al te pakken. Maar er zijn geen herbergen in Porto. In het bureau van toerisme vraag ik naar het Yes! Porto hostel, het eerste hostel op de lijst van mijn gids. De vrouw weet het niet en stuurt me naar iets ander. 

Mijn 2e gelukje: Ik loop verkeerd en bots op: Yes! Porto hostel. Een grote Yes! Super vriendelijke mensen, sympathiek ingericht, proper.

Mijn 3e gelukje. ze hebben nog 1 bed op een 4 persoonskamer, vers geschilderd, super matras, handige laadbak voor bagage met elektronisch slot en een terras in smeedijzer dat op een Barokke kerk uitkijkt. Gloednieuwe douches met reuze douchekoppen... en dat alles voor 20 euro met ontbijt bij! 

Mijn 4e gelukje: terwijl ik incheck vraagt een gids of ik mee op de free guide tour ga die in 5 min. vertrekt. En zo krijg ik in een handomdraai een zicht op Porto waar ik geen zicht op had om aan te beginnen... In gezelschap! uit Brazilie, Canada, Oostenrijk, Ierland, Japan, Israel, Duitsland, Frankrijk en een kerel die zegt dat Niemand zijn stadje kent in Belgie: Hasselt. hahahahaha.  

Mijn 5e gelukje: 2 vegetariers van de groep die met mij willen gaan eten. (Portugezen zijn reuze vleeseters) We proberen francesinha... de vegetarische versie uiteraard. Het is een Portugese specialiteit. Ziet eruit als een kruising tussen lasagna en een grote clubsandwich met massa"s vlees en kaas en ei en groenten en badend in saus. Op de kaart ontdek ik de aphrodisiac francesinha met: ham, cheese, spicy and fresh sausages, apicy pork (moira), steak, peperoncino, ginger with a spicy sauce. 

Mijn 6e gelukje: na eten ontdekken we een reuze optreden in een gigantische plastic bubble met wel 100 muzikanten en een koor.

En dan mijn 7e gelukje van de dag, een persoonlijke aphrodisiac knipoog van de kerel die me incheckte: ik deel de kamer met 3 knappe jonge kerels (werkelijk ; )... die mijn vooroordeel ook nog eens doorprikken door Niet op stap te gaan maar om 11h al onder de wol kruipen, muisstil zijn en zelfs niet snurken. 


Ik nu hebben een grote glimlach op gezicht. hahaha

05-09-2014 om 00:00 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
18-03-2013
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.the end
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Het kolder idee, ingefluisterd door de bomen in mijn park, is uitgewerkt. Boeddha heb ik in bed gekregen. 16 april ligt hij in de winkels!

Het is een uitputtingsstrijd geworden en mijn huis daverde weer mee. De schadelijst deze keer: stuk gegaan: gsm, koelkast, printer, televisie, cd speler, warmwaterboiler, auto, fiets, digibox.

Maar ondanks de materiële tegenwerkingen en emotionele teleurstellingen is het ook deze keer toch weer een hilarisch verhaal geworden.

Telkens als ik een project afrond sta ik er met verwondering naar te kijken hoe ik dat in Godsnaam heb klaar gespeeld onder de gegeven omstandigheden… alsof ik er onmiddellijk afstand van neem en niet meer tenvolle besef dat ik erbij betrokken was.

3 romans, verdiende een nieuw blog onder mijn eigen naam, zo vonden mijn uitgeverij en ik... om beter 'gevonden' te worden ; ) 

Hoe het verder gaat is voortaan te volgen op: monicavanleke.wordpress.com

 

 

  

18-03-2013 om 21:59 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (2 Stemmen)
30-12-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.uit bed zonder Boeddha
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Vorige week onderging ik een persoonlijke sjamanisatie. Fascinerend. Lezend in het boek van Joska Soos, één van de laatste authentieke West-Europese sjamanen, geschreven door Yurek Onzia, ontdekte ik dat Tibetaans-Boeddhisme ook wel Lamaïsme wordt genoemd en linken heeft met sjamanisme. 

De sessie werkte zo krachtig op me in dat ik een paar dagen nog meer uit balans leek. Maar eens de plooien terug gladgestreken en ik weer helder kon zien, viel me op wat écht ontbrak: humor. Herhaaldelijk hebben mensen me al gegarandeerd dat elk boek niet kost wat kost grappig moet zijn. Maar ik het ben die de humor nodig heeft! Het is de motor die me plezier geeft om het werk te doen. 

Tijdens het joggen schoot me te binnen waar de angel zat: Ik durf mijn dierbare reisgenoten niet te karrikaturiseren. Het spirituele gezelschap dat ik heb geschetst in mijn verhaal is te serieus. Ik wil een komisch spiritueel verhaal creëren, zonder spiritualiteit in het belachelijke te trekken. Een niet makkelijke opdracht.

Als een mens wanhopig is, staat hij altijd voor meer open. Geïnspireerd door de sjamanen die met alle elementen van de natuur werken, vroeg ik aan de spirits van de bomen in mijn park of ze me wilden inspireren…. nieuwsgierig of zij zin voor humor hebben.

Wonderbaarlijk werd ik deze ochtend wakker met een kolder idee dat me meteen deed lachen en massa’s energie gaf.

Dus volle moed vier hoofdstukken terug, en herwerken… en dan hopelijk in volle vaart vooruit! May the force be with us!  

30-12-2012 om 00:00 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
19-12-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.In bed met Boeddha
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Hier is hij dan. De nieuwe cover van mijn nieuwe boek to be: 'In bed met Boeddha'. 

Steeds meer moet ik gaan uitkijken waarover ik schrijf… want ik word het. In bed heb ik al veel gelegen. Boeddha laat het tot hiertoe nog afweten. Het schrijven verloopt minder Zen dan ik had gehoopt. Na 8 weken dagelijks te mediteren lijk ik vanbinnen meer een onrustige vulkaan, dan een rimpelloos kalm uitgestrekt meer. Stilzittend komt een mens al wat dingen tegen. Met zachte dwang werd ik van mijn roze kussen getrokken. Wie denkt dat mediteren, wegzweven is in trance, heeft het fout. Het is de soms keiharde werkelijkheid onder ogen zien en er met milde open aandacht naar kijken. Dat ‘mild’ blijkt nog het moeilijkst te zijn. En met al die emoties die getriggerd worden, steken oude issues terug de kop op: mijn eetstoornis oa. De afgelopen weken heb ik me vergiftigd met suiker. Allemaal de schuld van Sinterklaas. Elk supermarkt bezoek stapte ik met een chocolade man onder de arm naar buiten. Maar de troost van een chocolade vent is kort en vluchtig. Hij laat je achter met een misselijk gevoel, een lever op springen, een onscherp zicht, een hoofd vol watten en overbodige love handles.

Veel bedgeheimen met Boeddha kan ik dan ook nog niet delen… niet in de stemming dat ik was. Al bij al tot hiertoe acht hoofdstukken ver geraakt. In het verhaal is Fanny nu in ladakh gestrand… In real life Monica in bed. Misschien moet ik het gewoon maar zien als even acclimatiseren. Uiteindelijk moesten we in Leh zelf ook een paar dagen tot rust komen om te wennen aan het hoogteverschil.

 

19-12-2012 om 19:10 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
05-11-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de kunst van het vinden
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Na een tocht door heel België op jacht naar het juiste boeddhabeeld voor de covershoot van mijn 3e boek, die we deze keer zelf gingen doen, strandde ik (voorspelbaar) bij mij om de hoek… bij de plantenzaak waar ik het allereerst was langsgeweest. Ik ben geen zoeker… ik ben een vinder. Het zijn geen abstracte ideëen in mijn hoofd die me op pad sturen. Het zijn de dingen die ik tegenkom, onderweg, op een ogenschijnlijk onbelangrijke wandeling, die me plots inspireren en uitnodigen om iets mee te doen. Zo is mijn weg steeds vol verrassingen. Om dat nog maar eens te bevestigen, heb ik er een spreekbeurt over gegeven op My coachday… over de kunst van het vinden. Dé vondst van mijn nieuwe project 'In bed met Boeddha', was een oerschattige pluchen Boeddha... alsof de kosmos me influisterde dat de Boeddhanatuur knuffelig is. Helaas werd hij afgekeurd als coverboy... wél goedgekeurd in bed ; )

05-11-2012 om 00:00 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
01-11-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.boekenbeurs 2012
Klik op de afbeelding om de link te volgen Voel me vereerd met mijn plaatsje tussen Sex and the city en Bridget Jones op de boekenbeurs. Wat zou het leuk zijn moest ik de auteurs ervan kunnen ontmoeten. Om te signeren krijg ik een plaats in het thriller panel. Misschien leest feelgood literatuur voor sommigen wel als een thriller? Uiteindelijk is Humor niet om te lachen maar doodserieus ; )  

01-11-2012 om 00:00 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
22-10-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de vrouw die een stad bijna niet kon verlichten
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Fanny’s avonturen hebben een staartje gekregen. Zes maanden na mijn debuut lag het vervolg in de winkels: De vrouw die een stad kan verlichten, geschreven in 6 helse weken, in totaal andere omstandigheden dan zijn voorganger. Het was een moeilijke bevalling. Geen geluksgolf, geen go with the flow, maar persen en wringen en zweten en afzien. De moeilijkheden die ik voor Fanny verzon, slopen mijn eigen leven binnen, tot op het banale af: bevroren waterleidingen en de verwarming die het begaf. Dankzij mijn Pino jas, een fluo blauwe namaakbontmantel en Charles Bukowski overleefde ik het. Zoals de excentrieke Bouvier diva’s waadde ik in bontjas door een koud huis, gefrustreerd zoekend naar een luchtige toon. De inspiratie en de woorden waren er wél, maar de humor ontbrak me. Hoe kan een mens humor schrijven als hij zelf geen humor is?! Het was worstelen met de realiteit die, samen met de winter donkerder werd en een climax bereikte met de dood van een kameraad.

Schrijven over een vrouw die een stad kan verlichten, terwijl bij mij al het licht uit was?! Het leek een grap.

In een slapeloos moment, surfend op het net ontdekte ik een gedicht van Bukowski. Geïntrigeerd las ik die nacht alles wat ik over hem vond. Het was de uitweg die ik zocht: niet wég van de ellende, maar erdoor. Ik wist dat ik de rauwe werkelijkheid moest leren omarmen, ipv ze te veroordelen als slecht, ipv ze te willen idealiseren. Het kreeg allemaal een plek in mijn boek. De wrede omstandigheden waarin mijn kameraad had gekozen om te sterven werden de scene van het realityprogramma in het verhaal: een treinstation. Paradoxaal vond ik via die weg uiteindelijk de humor die ik broodnodig had. Toelaten is loslaten.

Ondertussen zijn de eerste woorden van deel 3 geschreven. De inspirerende film Hemingway & Gellhorn op het filmfestival van Gent hielp me de drempel over om te beginnen. Opnieuw kijk ik een nieuwe manier van werken tegemoet. Gelijktijdig met het schrijven ga ik een cursus mindfullness volgen, in de hoop deze keer vanuit innerlijke rust te kunnen schrijven. Benieuwd of het lukt en wat dit geeft.

 

22-10-2012 om 23:06 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
07-11-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.op de radio
Van een vrouw van de les qicong kreeg ik het nummer van een contact bij de vrt. Mensen van de radio hebben altijd zo van die prachtige stemmen, waar ik helemaal kadul van sla. Naast zulk mooi taalgebruik voel ik me een boerin.
Met ingehouden adem bel ik de man op. Een bijzonder aangenaam gesprek volgt. In no time heb ik een lijst met nummers om te contacteren. Weer zinkt de moed me in de schoenen. Misschien moet ik eerst wat dictielessen volgen voor ik verder ga?
Ik krijg er echter de tijd niet voor: de dag erop word ik zelf opgebeld. Een vrouwelijke fluwelen stem vraagt me of ik kan langskomen voor een gesprek.
De volgende ochtend bevind ik me in de opnamestudio van radio2 in het singel gebouw en beleef een gezellige babbel. Niet makkelijk! Ik hakkel en kom maar moeilijk uit mijn woorden... maar de vrouw weet het mooi te monteren. 
Hehe, wanneer ga ik het nu leren om me niet meer zo druk te maken op voorhand en meer in vertrouwen te blijven?

hier het klankfragment: http://outpost.vrt.be/privemp3/R2Apelgrimstocht1109_091111121742.html  
 

07-11-2011 om 00:00 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
04-11-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.op de boekenbeurs
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Signeren op de boekenbeurs

Geen stormloop aan mijn balie zoals aan het loket van Lesley-ann Poppe, maar ik heb dan ook niet zulke blote… armen ; ) Ik ben er stiekem dankbaar om. Liever aan een rustig tempo oefenen en gepersonaliseerde boodschappen meegeven, dan standaard handtekeningen zetten aan een hels tempo.

In perfect maatpak met de armen gekruist, posteert mijn ex, zich als een bodyguard aan mijn standje. Speciaal om dit mijlpaalmoment te delen heeft hij vrij genomen. Ongemakkelijk schuifel ik op mijn stoel. Ik voel me beetje als een prostituee, wachtend op klanten. Pers en fotografen passeren alsof ik een te negeren object ben. Mijn boekje en ik vinden het niet erg. We hebben elkaar.
Een vrouw komt verlegen snuffelen. Ik probeer me onzichtbaar te maken om haar niet weg te jagen en discreet de ruimte te geven om de korte inhoud te lezen. 'Ik neem het', zegt ze kordaat. 'Ik heb altijd die tocht al willen maken.' Ik glunder. Mijn eerste boek. Ik zou vuurwerk willen afsteken, pailletten op haar boek naaien en er nog een extra gepersonaliseerde tekening in zetten. In mijn tas steekt een pot met confetti maar ik durf hem niet boven halen om een handvol snippers in het boek te verstuiven. Crazy me.
Na een uur geeft mijn 'deurwachter' het op. Binnen de 5 minuten heb ik 'touche'... een man nadert mijn balie: 'u ziet eruit alsof u wilt dat ik u aanspreek'. Na tien minuten heb ik door dat hij een weirdo is die ik moet afschepen. Maar hij is te weird om mijn beleefde boodschappen te snappen. Ik word gered door een andere vreemde man, die zich kordaat voor de nerd wringt en een aktentas op mijn balie legt, alsof we een afspraak hebben en hij me zijn koopwaar komt tonen. Eén blik op het fotoboek dat hij bovenhaalt van orthodoxe joden, vertelt me dat Dan Zollmann voor me staat, een Joods fotograaf wiens tentoonstelling ik onlangs in Antwerpen zag. Een genie!

Na een handvol signeringen, eindigt mijn avontuur met een kort interview op de boekenstoel voor CJP. What's next?


 

04-11-2011 om 00:00 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
27-10-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.in de krant
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Nu mijn boek geschreven is en in de winkels ligt, zou je denken: missie volbracht! Niets is minder waar. Zoals mijn uitgever het zei: nu begint het pas. Een boek schrijven en een uitgever vinden is 1 ding, maar dat aan de buitenwereld laten weten en verkocht krijgen is een heel andere uitdaging en voor zelfs grote uitgeverijen als WPG uitgevers, waar Manteau een onderdeel van is, niet evident. Boekhandels worden overstelpt met nieuwe releases en mankeren tijd en ruimte om het allemaal te verwerken. Geen wonder dat enkelen dan ook resoluut debuten schrappen van onbekenden. Pijnlijk maar begrijpelijk.

Bij deze is het jachtseizoen op recensies geopend!

Het Nieuwsblad geeft me een voorzet. Ik ontdek een artikel met de titel: Van grijze muis naar fashionista in tien stappen.
Zonder aarzelen, stuur ik mijn antwoord: wat denkt u van 'Van fashionista naar grijze muis in 1000000 stappen'???
De dag erop word ik al gebeld voor een interview.
De dag daarop belt een 2e journalist me van dezelfde krant. Wow, 2 voor de prijs van 1?

Nee, toch niet. Helaas is het artikel dat meer gespitst was op inhoud moeten sneuvelen voor het artikel over het uiterlijke, wegens anders teveel aandacht. Wat met die BV's dan die overal tot vervelens toe opduiken?

Als ik het fleurige artikel vind in de krant, voel ik me dubbel. Toch weer beetje een karikatuur gespitst op het uiterlijke... En dat terwijl het thema van mijn boek nét gaat over leren kijken achter de vorm van het uiterlijke! 'Nee, zo heb ik dat niet bedoeld! Nee, dat heb ik niet gezegd! Maar enfin, dat heb ik nu zo goed uitgelegd en nu staat het er anders!' Zucht.  

Mijn ex-schoonbroer troost me: aandacht is aandacht. Hoewel ik heel hard op taal en intentie heb gelet tijdens het schrijven is mijn werk literair misschien niet van het genre dat zodanig goede recensies kan binnen halen die prikkelen om te kopen en te lezen. Toch ben ik trots op wat ik gepresteerd heb. Naar mijn mening ben ik erin geslaagd een verhaal te brengen zonder in het oordeel te gaan. Ik bekijk de dingen positief en met humor, zonder cynisme. Mijn hoofdpersonage kijkt naar de wereld vanuit verwondering wat ontwapend werkt.

Je hoort het al zeker: ik hou van mijn kind… zoals elke trotse ouder.

Wat ben ik blij dat ik mijn hart heb gevolgd. Schrijvers heb ik altijd bewonderd... 'te ver-van-mijn-bed-show', dacht ik vroeger. Onjuist ging ik ervan uit dat schrijven voor literaire geniën was. Maar, uiteindelijk worden stationsromans ook door iemand geschreven, en entertainen ze veel mensen. Wie zijn we om te oordelen over het werk van anderen? Het is niet omdat je geen Kafka bent dat je je wens moet opgeven, toch?! Wat dat betreft heeft een droom waarmaken misschien meer te maken met ‘moed’ om jezelf te zijn, je eigen niveau te kennen en te accepteren. En zo al doende kan je eventueel groeien naar een hoger niveau.

Een hartskameraad fluisterde me volgende gevleugelde woorden in: op hun salontafel leggen de mensen misschien Kafka… maar met jouw boek Monica kruipen ze stiekem in hun gezellige zetel bij de haard : ) (en op de trein of het vliegtuig... misschien met een ander kaftje errond om te verdoezelen dat ze een chicklit boek lezen ; )

hier de link naar het artikel: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GIL3HK5NJ

27-10-2011 om 00:00 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
06-10-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.alleenstaande moeder
Klik op de afbeelding om de link te volgen Mag ik voorstellen: mijn debuutroman Pelgrimstocht op hoge hakken.
Dankzij mijn blog wist ik uiteindelijk de interesse van uitgeverij Manteau te wekken. Ik kan het bijna niet geloven. Symbolisch vind ik het ook prachtig: een uitgeverij met de naam van een kledingstuk!... kan het mooier?! 
Onder hun vleugels ben ik aan een nieuw verhaal begonnen, want eenmaal het ei gelegd, bleek mijn eerste manuscript 2 dooiers te hebben. Het was even slikken: werk van een jaar opzij leggen en herbeginnen. In 'Toewijding' van Elizabeth Gilbert, las ik dat zij hetzelfde deed. Dit gaf me moed.
Het was verrassend te ontdekken dat de nieuwe versie met andere personages zichzelf schreef. In zes weken was ik klaar, met zelfs tekeningen erbij! Bijna dagelijks stuurde ik een hoofdstuk naar mijn uitgever, die mijn teksten al vlug als zijn vrolijke ochtendkrant beschouwde en waar hij tot mijn grote verwondering inhoudelijk niets aan corrigeerde en alleen maar enthousiast aanmoedigde om zo verder te doen. 
Wat kan het leven mooi zijn! Hoewel ik hiermee niet beweer: rozegeur en maneschijn.
'Elk goed verhaal is een Griekse tragedie' zei mijn uitgever. En zoals de wet van aantrekking het voorschrijft...Hoe meer Griekse tragedie ik in mijn verhaal verwerkte, hoe meer het zich ook in mijn eigen leven wrong en offers vroeg. 
Als een trotse maar 'alleenstaande moeder' stelde ik mijn eerstgeborene voor op mijn boekpresentatie in boekhandel 't stad leest, wat een avond om van te snoepen is geworden met lekkere zelfgebakken tarta de santiago.
Gelukkig en voldaan stapte ik na afloop naar mijn lege huis, waar sporen van weggehaalde meubels op me wachtten, om me onverbiddelijk met de neus op de feiten te drukken dat ik opnieuw aan een volledig nieuw hoofdstuk in mijn leven begin. 
En ik mag dat zelf invullen... als dat niet tot de verbeelding spreekt!

06-10-2011 om 00:00 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (8 Stemmen)
19-04-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.shut the f... up!
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Mijn toga voor de fashion award is binnengebracht en mag nu oefenen voor de catwalk. Ik ben benieuwd of hij het zo goed gaat doen als mijn kortverhaal. Mijn vingers waren reuzeblij terug iets anders te mogen doen dan tokkelen op een computer. Een maand lang frullen met stofjes en kopspelden…heerlijk. Dankzij dit project heb ik de lat van mijn luxe-besef een paar trappen hoger kunnen leggen. Een bezoek aan een vooraanstaande stoffenfabrikant in Brussel, in het kader van de ontwerpwedstrijd, maakte me duidelijk dat luxe grenzeloos ver gaat. Wat dacht je van een pak op maat, met een geheime symbolische code in verweven, of de namen van je kinderen, in de duurste stof ter wereld? De exclusieve materie werd voor ons uitgehaald. Voor normale mensen ‘gewone’ grijze stof als je het ziet, zoals 13 mannenpakken in een dozijn. Als ik het voelde kreeg ik het warmer: wel erg aangenaam zacht. Als ik de prijs hoorde, werd ik duizelig bij de gedachte dat er mensen zijn die dat kunnen betalen: tussen de 5000 en 8000 euro de meter. Wat maakt die stof dan zo exclusief? : geitenhaar! Maar niet zomaar geiten natuurlijk! Blijkbaar bestaat er een soort die drie haren in hun sik hebben die goud waard zijn!  Om een goudrush te vermijden vertel ik niet dat ze hoog in de Himalaya leven.

 

Door een beperkt budget, stof die ik niet vond, een onverwacht mannelijk model ipv een vrouw, en een paar fouten en misrekeningen moest ik noodgedwongen mijn ontwerp aanpassen. Ik ben er niet rouwig om want mijn toga is een verbeterde versie van zichzelf geworden.  Ik vraag me alleen af of ze gaan kunnen lachen met mijn zelfgetekende cartoon aan de binnenkant.

 

Maar nu moet ik dus weer omschakelen naar schrijven terwijl mijn hersens nog op vakantie zijn. (met naaien hebben ze nooit veel te doen).

Ik bedek vloer en meubels met mijn uitgeprint blog en boek. Misschien brengt de visuele aanpak me wel op ideeën. Een hele pelgrimstocht binnenshuis! Doet me denken aan ‘reis rond de wereld’ dat we vroeger speelden op school in de turnzaal. Als ik de vellen tekst zo uitgespreid op mijn bed zie liggen krijg ik inderdaad allerhande ingevingen: een idee voor een romandeken, een kussen, tekst op de muur schilderen, een krantentrui breien… Ik sla mezelf om de oren.  ‘Wil je nu een boek uitbrengen of niet?’

 

Jamaar, het was toch klaar???! hoor ik roepen???

Wel, ik ben ondertussen tot de conclusie gekomen dat mijn roman voer bevat voor wel 3 romans. Vandaar het idee van te synthetiseren, splitsen, weer samen te voegen, te vereenvoudigen… Ik kan het niet uitleggen want ik heb, na het voorval met mijn (gekopieerde?) titel, nu recent opnieuw 2 ‘wake up’ signalen gekregen…

of zal ik zeggen : ‘shut the f… up’ signalen…? Want dat is volgens mij inderdaad de boodschap. Naaien voor de rechtswereld heeft in ieder geval het thema recht/onrecht getriggerd in mij. En bij deze doe ik er het zwijgen toe!

 

 

19-04-2011 om 21:47 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
28-02-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.wake up
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Wake up!

Na een jaar worstelen en flirten met woorden, verwachte ik dat mijn boek in no time in de winkels ging liggen, en daar word ik nu op terug geroepen.

‘Wake up Mooinica into the real world, de wereld van uitgevers die echt niet zitten te wachten op een zoveelste onbekende die een boek heeft geschreven!’ Laatst las ik ergens de top 3 van de meest gekoesterde wensen momenteel. Twee herinner ik me: coach worden en een boek schrijven. Shit, ik die altijd dacht van anders te zijn, val helemaal binnen de statistieken. Coach, dat ben ik en dat boek heb ik ook al geschreven. Ermee bij de mensen geraken, dat is de uitdaging en verloopt niet zo vlot als mijn voettocht naar Santiago: Na een eerste overwegend positieve feedback, heb ik niets meer van mijn uitgever gehoord.

Wat had ik dan gedacht? Dat het meteen ‘raak’ zou zijn? Ja, eigenlijk wel! Waarschijnlijk datzelfde stukje dat dacht dat mijn eerste vriendje de ‘Ware’ ging zijn. Ik hoop niet dat mijn manuscript een even lange en hopeloze tocht moet doormaken als mijn liefdesleven. Ik heb toch wel bijgeleerd?! 

De tijd die verstrijkt knabbelt als een hongerig knaagdier aan mijn geloof en vertrouwen. Ondertussen ben ik al aan mijn tweede ‘word-wakker’ spuitje.

Het eerste kreeg ik toegediend, twee maanden geleden op de boekpresentatie van een kennis in Nederland, waar ik hoorde dat uitgeverij Ten Have, een boek gaat uitbrengen met 'bijna' mijn titel. Synchroniciteit of is mijn titel, die al meer dan een jaar te grabbel staat op internet, gejat door een gretige auteur zonder eigen inspiratie? Wat het ook is, het betekent vooral dat het de juiste moment is voor mijn ding! Mijn uitgever, niet onder de indruk, lachte het voorval echter weg en liet me wachten en wachten en wachten....

Misschien is ‘mijn’ uitgever, mijn uitgever niet???...zoals ‘mijn’ ideeën mijn ideeën niet zijn?!

De tweede ‘word wakker’ injectie kwam 2 weken geleden toen de moed me in de schoenen was gezonken: de eerste prijs gewonnen in een wedstrijd flitsverhalen. Ik kon het niet geloven.  Een kortstondige bijverdienste in de vestiaire van het casino van Knokke, had me geïnspireerd tot een eenvoudig maar blijkbaar ‘nummer 1’ verhaal.

Dezelfde dag kreeg ik het nieuws dat ik bij een andere wedstrijd eveneens was geselecteerd en dat mijn toga ontwerp naar de catwalk mag. Mijn emoties roalercoasterden. Het was alsof de engelen in koor trompetterden: ‘Volhouden! Niet opgeven! Doorgaan!’

Ondertussen zit ik, na 4 dagen pelgrimeren door Nederland, weer op spoor. De natuur heeft me terug bij mijn eigen natuur gebracht. Mijn manuscript is voor de derde keer herwerkt en voorzien van een paar tekeningetjes.

Als kroon op het werk, woonde ik dit weekend de pelgrimszegen bij in de abdij van Tongerlo. Terwijl ik aan alle vertrekkende pelgrims een takkenbosje mocht overhandigen, als symbool voor de verbinding met ‘thuis’, daagde het in me op dat ik deze keer de thuisblijver ben en dat mijn boek nu aan een eigen tocht begint...tijd om los te laten

mooinica 

 

 

28-02-2011 om 21:56 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
18-04-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.monikhalo
Klik op de afbeelding om de link te volgen

In Brussel, op de tentoonstelling van Frida Khalo, ben ik besmet geraakt. Thuis gaf ik me over aan een verkleedpartij en toen Mark terug kwam van de winkel stond hij oog in oog met de reïncarantie van dit icoon van lijdende kunstenaars: monikhalo. En wie de naam past, trekke hem aan. Ik heb meer overeenkomsten gevonden dan me lief zijn (snor incluis : ) Ja, ik schilder ook, al is het dan met woorden en zit ik nog op schetsniveau. (ik citeer een fan : 1 beeld zegt meer dan 1000 woorden, maar in dit geval zegt 1 juist woord meer dan 1000 beelden : ) En ja, ik zie af en ik geniet.

 Afgelopen week kreeg ik een smartlap van formaat. Voor de tweede helft van de paasvakantie werden de twee kinderen van mark weer in ons mini huisje geperst. Nog even en we hebben een schoenlepel nodig om Sebastiaan, de oudste, binnen te krijgen. Ik zie hem zoals Alice in Wonderland tegen het plafond groeien en er misschien zelfs wel doorgaan, en zo bij de bovenbuur terecht komen : ) ‘Hallo, mag ik hier mijn hoofd te rusten leggen meneer ? : ) Ik voer hem koekjes, waar hij van zou moeten krimpen volgens de film, maar die werken averechts.  Hij zegt dat ik hem paddestoelen moet geven, zoals in het oorspronkelijk verhaal. Is dat de versie uit de psychedelische jaren 70 misschien?

Ik wist niet waar te kruipen om een beetje privacy te hebben. Elk plekje dat ik uitzocht namen de kids met hun groeiende ledematen in beslag. Mijn pijnlichaam kon zijn pret niet op. In ‘de profeet’ schrijft Gibran heel poetisch dat kinderen als pijlen zijn en wij de boog. In gedachten schoot ik ze af , onverbloemd en zonder poëzie, naar de andere kant van de wereld. Maar wat kan een strontvlieg weghouden van een pak smeulende verse shit ? En ik was blijkbaar die aantrekkelijke stront voor hen. Om de vijf tellen kwamen ze me pootjes geven, terwijl ik hen stiekem telepatisch aan het wegvoodoo’en was. Waarom is een mens aantrekkelijk als hij dat niet wil zijn ? En waarom is hij alleen als hij gezelschap wil ? : omdat hij het ‘wil’. Die verdomde wil is misschien wel mijn grootste frustratie. En afgelopen week wou ik alles wat er niet was : rust, stilte, ruimte, het hele huis voor mij alleen, lege kamers zonder rommel of mensen! Ik wou leegte en kreeg vulling. Het werd zo vol, dat al wat er niet bij kon zich opstapelde in mij. Op die ene week zette ik zoveel uit dat ik nu niet meer in mijn galajurk pas, die ik aan moet op het einde van de week.

Ik probeerde te ventileren door jammerende emails te sturen naar mijn trouwe vriendin. Zij vond het amusant. Zwaar als een olifant, schreef ik blijkbaar lichte humoristische schilderijen.  Zo ontdekte ik : In miserie ben ik op mijn best. Miseronica was geboren. Leve de zelfspot !

 mooinica

 

 

18-04-2010 om 00:00 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (2 Stemmen)
24-12-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de verlossende leegte of is het de lege verlossing?
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Mijn boek schrijft zich makkelijker bij kerstmuziek. Het helpt me in de spirit van Santiago te komen waar ik ook in kerststemming was ondanks het foute siezoen. Al weken neurie ik 'jingle bells, white christmas, rudolph the red-nosed reindeer' mee achter de computer. Het moet als een soort sneeuwdans gewerkt hebben, want afgelopen week viel de sneeuw met pakken uit de lucht. En terwijl ik mij uit de chaos van mijn gedachten schrijf en het verhaal vorm krijgt,  hoopt de chaos rond mij zich op. Mijn woning heeft gisteren zijn topdag aan wanorde beleefd en overleefd. Het begon met een vriendendienst: 'even' 3 hostessenpakjes maken in fluogele stof, voor een theaterproduktie. Meters uitgerolde stof op de vloer van de woonkamer (die moet ik nu eigenlijk 'suite' noemen, vermits we er ook slapen), stikken op de keukentafel, daarbij 100 keer over 2 spelende kinderen stappend die op hun buik de playstation verkrachtten, de strijkplank en paspop in het kleine kamertje waar de kids slapen, overal uitgepakte kleren van hen, patronen, stukken stof , spelden en draadjes van mij. En of dat nog niet genoeg was, kwam de kleinste in de namiddag met een gigantische legodoos binnen, om een schip te bouwen. Ik vroeg me af of ons gesprek tijdens de lunch daar iets mee te maken had. We hadden gepraat over de da vinci code, het boek dat Mark nu leest, en Opus Dei, het apparaat dat de rol van de vrouw heeft weggemoffeld, en dat ik had gelezen dat het vrouwelijke de wereld kon redden. Niet de vrouw, maar het vrouwelijke. 'Vernietigen,' had ik gezegd, 'is een mannelijke eigenschap. Opbouwen is een vrouwelijke eigenschap.' Wat later, lag de woonkamer helemaal vol met stukken lego, uitgetrokken truien en sokken doordat ze het warm kregen van al die 'vrouwelijke activiteit', het opbouwen. Voor het avondeten werd er ook nog eens een extra tafel bijgeperst omdat de keukentafel vol lag en ik niet wou dat ze frietjes aten aan mijn bureau of op ons bed of in de zetel, en ook nog extra stoelen want mijn schrijfstoel mag niet als eetstoel gebruikt worden. Om middernacht, toen de vuilbak uitpuilde, alle verknipte stof in een vrouwelijke vorm weer in elkaar was gestikt en het schip pronkte op de kast, kwam de verlossing toen mijn vriendin de fluo pakjes kwam ophalen. De kids sliepen, Mark lag platgevouwen als een papieren mannetje naast zijn jongste in bed, en ik voelde ipv verlossing: leegte.

mooinica

24-12-2009 om 15:57 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
30-11-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.en toen reed GOD voorbij
De song 'what if God was one of us', van Joan Osborn, heeft me altijd aangesproken. Vandaag passeerde hij op de autoweg. Een wagen met de nummerplaat GOD ... reed voor mijn wielen. Het was een gewone auto. Zo gewoon, dat ik me het merk zelfs niet meer herinner, noch de kleur. Ik ergerde me omdat hij me niet liet voorbijsteken. Maar toen merkte ik dat hij me gered had van geflitst te worden. Ik dankte God. Al snel was mijn dankbaarheid op, en wou ik weer doorrijden. Maar God bleef tergend voor mijn wielen hangen, op de linker rijstrook. Ik reed dichter bij om hem te laten merken dat ik voorbij wou. En toen zag ik dat het niet GOD was, maar GQD. Hoe 1 letter verschil een wereld van verschil kan maken. Hoeveel van zulke illusies komen we misschien tegen per dag? En toen vroeg ik me af: maakt het werkelijk zo'n verschil uit? Als de illusie ons op het rechte pad houdt? of ons de kracht geeft om te doen wat we moeten doen? of ons ervan weerhoudt om geflitst te worden? Is het niet gewoon de betekenis die wij zelf geven aan de dingen, dat het verschil uitmaakt?
Dus wat mij betreft reed God vandaag voorbij, met de nummerplaat GQD : ) 

30-11-2009 om 20:43 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
21-11-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zoete zaterdag
Schrijven is creepy. Dingen komen tot leven. Nu snap ik de goede raad van Stephen King, dat je de eerste versie van je verhaal best met de deur dicht schrijft. Het is alsof die deur niet goed afsluit bij mij en allerlei dingen over en weer reizen. Tot 4 maal toe betrapte ik een naam van 1 van mijn personages in een ander verhaal. Vermits ik absolute trouw verwacht van die verzinsels, was het dus iedere keer een andere naam kiezen, waardoor het karakter van dat figuur veranderde. What's in a name!
Eergisteren beschreef ik een kledingstuk dat één van de sterren in mijn boek draagt, de dag erna vind ik het ding in een tweedehandszaak in Maastricht. Exact zoals ik het me had voorgesteld. Ik voelde me dan ook gedwongen om het te kopen...poor me Ik schrijf over een ladder die een doorgang blokkeert, waardoor je gedwongen bent eronder door te lopen, ik kom op straat diezelfde middag en moet op een gegeven moment onder een ladder doorlopen.
5000 woorden ben ik gevorderd momenteel. Als ik evenveel woorden zou moeten schrijven als dat ik stappen zette naar Santiago, dan ben ik nog ver van huis. Dan heb ik er nog 995 000 te gaan. Een nul minder zal ook wel goed zijn zeker?
Gisteren was Santiago even terug dichtbij: een quiz voor pelgrims. Had ik geluk met een infosorter in de ploeg te zitten die ons naar de overwinning trok : ) En deze morgen kwam Spanje nog dichter bij, toen ik churros ontdekte op de vogeltjesmarkt, mijn dagelijks ontbijt in de pelgrimsstad. Qua beleving winnen de Spaanse donuts het van de quiz gisteren. Liefde gaat door de maag.

mooinica


21-11-2009 om 19:27 geschreven door mooinica  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)


Foto


Blog als favoriet !

Inhoud blog
  • terug
  • Dag 7 fatigue
  • Dag 6
  • Dag 5
  • Dag 4

    Archief per week
  • 22/09-28/09 2014
  • 08/09-14/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 18/03-24/03 2013
  • 24/12-30/12 2012
  • 17/12-23/12 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 29/10-04/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 18/04-24/04 2011
  • 28/02-06/03 2011
  • 12/04-18/04 2010
  • 21/12-27/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009

    Zoeken in blog


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Meer blogs