MOBIELE HONDEN - altijd onderweg (zonder honden haha)
Ik zit ook op fu**ing FB - klik HIER !

Foto

Kijk ook eens op
www.mobielehonden.be
waar alles begon ...

Zoeken in blog

Archief per maand
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 08-2017
  • 07-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 07-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 10-2006
  • 09-2006
  • 05-2005
    Over vanalles : politiek, voetbal, films, geocaching, honden, restaurants, H-D, onderweg zijn en van het leven genieten ... De meest recente berichten staan bovenaan !
    Profile for etterke
    30-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voorbij Parijs.
    Mijn GPS-trees heeft me weer goed liggen gehad. Voorbij Chartres en Rambouillet ging alles vlotjes, ter hoogte van Versailles werd het een heel stuk drukker maar gelukkig in de andere richting. In de verte zag ik de Eiffeltoren en de gebouwen van La Défense, lekker rijden over de beruchte Périphérique – net zoals vroeger. Ter hoogte van Clichy stuurde ze me de grote baan af en toen ging het mis : veel te smalle straatjes, wegwijzers naar wijken waar ik nog nooit van gehoord had en bovendien geen satellietontvangst meer tussen de gebouwen en onder de bomen. Dan maar beroep gedaan op mijn padvindersinstinct en uiteindelijk terug in de goede richting geraakt. 
    Om 14u reed ik onder een stralende zon de camping in Bresles (bij Beauvais) op. Deze omgeving werd speciaal gekozen om mijn aantal caches nog een beetje de hoogte in te jagen. Deze namiddag heb ik een klein fietstochtje gemaakt van zo'n 15 km om vier caches te zoeken. Morgen zouden er daar nog tussen de 20 en 30 caches moeten bijkomen. Mijn 1300e vondst lag op de Mont César, een heuse berg van 138 meter hoog ! Niet om te lachen, want de hele weg naar boven bestaat uit een combinatie gras/zand en houten trapjes. Bovendien lag de cache verstopt in een konijnenhol en kon je jezelf niet horen nadenken door het gezoem van miljoenen insecten. De omgeving is wel prachtig en ik denk dat de bloem op de foto een of andere wilde orchidee is …!? 
    Enkele weken geleden liepen er in de buurt van Santiago paarden tussen de campers de grazen. Hier was het eventjes anders en er heerste lichte paniek toen een paardje losgebroken was en over de camping draafde.















    29-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Châteaudun.
    Vanmorgen hoorde ik op de Franse radio vertellen dat het vandaag een oranje dag is wat betreft vakantiedrukte. Ik heb er helemaal niets van gemerkt, waarschijnlijk omdat de meeste vakantiegangers de “péage” nemen en dus niet geconfronteerd worden met 783 rotondes. Telkens als de navigatiejuffrouw zegt dat ik nu 8 km deze weg moet volgen en ik denk dat ik nu gewoon gas kan blijven geven blijkt dat er sinds de laatste kaartenupdate inmiddels wéér 1246 ronde punten zijn bijgekomen. 
    Gelukkig is het maar frisjes buiten en valt er regelmatig een spatje regen, zodat ik me geen zorgen moet maken over al die verloren tijd dat ik niet in de zon kan zitten. Om iets over 14u draai ik de gemeentecamping van Châteaudun op. Er is ook een camperplaats in de stad maar voor 7 euro stroom inbegrepen is mijn keuze snel gemaakt. Onmiddellijk nadat ik bij de norse man ben ingeschreven vertrek ik op verkenning. Ik kan me vergissen maar ik meen me te herinneren dat kameraad Guy M. hier ook eens geweest is en schreef dat er niets te zien is. Wel, hij vergist zich. Ik heb de bordjes van een toeristische rondwandeling gevolgd die me langs alle mooie plekjes van de stad brachten : vakwerkhuizen, de pleintjes, een uitzicht over de vallei van de Loir (zonder e !), de ruïnes van de St. Lubin kerk (uit de zesde eeuw en met bewijs van bewoning 2000 voor C.). Als “iets te zien” gelijk staat met veel terrasjes, dan staat Châteaudun zeker niet vooraan in de rij. Op één middag heb je alles gezien en dat komt goed uit want morgen wil ik voorbij Parijs rijden, in de hoop dat het dan niet te druk zal zijn. Als je ook absoluut het kasteel (7,50 euro), de grotten en het museum wil bezoeken moet je meer tijd uittrekken. De Madeleine kerk uit de 12e eeuw is een kerk zoals ze moet zijn : sober, een plaats voor gebed en niet om te pronken met dure schilderijen. Maar die plastieken stoeltjes ? 
    Op de terugweg naar de camping zie ik een waterschildpad in de Loir, waarschijnlijk gedumpt door iemand die vond dat ze te groot werd. Toch knap hoe zo'n beest zich kan aanpassen aan het (veel te) koude water maar vooral misdadig van de vorige eigenaar. De vijver van het park in Hoboken bij Antwerpen zit ook vol met die beesten en regelmatig bijten ze een poot af van een voorbij zwemmende eend. 
    Ik passeer ook nog een bushalte met de naam “Saint Medard”. Ik weet zeker dat wijlen Armand Pien die naam regelmatig liet vallen tijdens zijn weerpraatje . Ik gok op “Ziet ge een bushalte met Saint Medard staan, dan komt de zomer eraan !”...















    28-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.En dan iets over vandaag.
    Ik ben nu in Couhé en onderweg tussen Bordeaux en Angoulème ben ik geflitst. Ik reed ongeveer 85 km/u op een stuk waar ik 90 km/u mocht rijden maar vrachtwagens slechts 80 km/u. Het flitsapparaat zal mij dus als vrachtwagen beschouwd hebben. Ik ben benieuwd of ik hier iets van zal horen, ik veronderstel/hoop van niet want als ze mijn nummerplaat opvragen zullen ze wel doorhebben dat ik niet met een + 3,5 ton voertuig rij. 
    Na Bordeaux lijkt alles een boerengat maar in Couhé vind je echt wel alles wat je nodig hebt : supermarkten, bakkers, apotheken enz. Het is even wennen om opnieuw de kleine dingen te waarderen : enkele plattelandscaches, een wandeling door het bos en een grote hond die op je afgelopen komt en waarvan je nooit weet of hij gaat bijten of likken. 
    Eigenlijk was het de bedoeling op de parkeerplaats in het centrum te overnachten maar toen ik arriveerde waren al de straten daar afgesloten wegens marktdag. Ik ben dan maar doorgereden naar camping Les Peupliers. Tien jaar geleden (wat gaat de tijd snel) waren we hier ook al een keer en ik had goede herinneringen aan deze camping. Was het omdat er toen een slang door onze tuin kroop of omdat er hele hordes oranje uitgedoste Nederlanders neerstreken op weg naar het EK voetbal in Portugal en ik dan maar een Belgische vlag bovenhaalde ? De camping is nu een heel stuk leger maar oogt nog altijd even gezellig. De man van de receptie raadde me aan om geen plek te kiezen vlak naast de rivier want met de overvloedige regen van de afgelopen weken/maanden was die regelmatig buiten zijn oevers getreden. In de supermarkt hoorde ik ook al verscheidene mensen vertellen over recente overstromingen. Ik kwam ook te weten dat er elke 28e van de maand een heel grote markt is in Couhé en rarara, welke dag zijn we vandaag ? Het zal weer deel uitmaken van het wereldwijde complot om mij te pesten.









    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nog twee verhaaltjes van gisteren.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Toen ik op de bus mijn ticket kocht en het wou valideren in de machine, werd mijn ticket gewoon ingeslikt en ik kreeg het niet meer terug. Met datzelfde ticket kan je daarna verder rijden met de tram, dus ik had het wel nodig. Ik ging bij de buschauffeur raad vragen en hij begon een hele litanie af te steken over al die “technische rommel” en dat het vroeger met een bijrijder veel plezanter was. Ik schatte de chauffeur zelf niet ouder dan 35-40 maar hij kwam duidelijk uit een oud busrijdersgeslacht. Ik kreeg er nog een verhaaltje van zijn grootmoeder bovenop, toen waren er op elke bus nog 4 (vier !) personeelsleden – zijn grootmoeder reed mee om voor- en achteraan de bordjes van de bestemming te veranderen. Met heel die uitleg had ik nog altijd mijn kaartje niet terug, maar hij zij me dat ik – moest er controle zijn op zwartrijden – gewoon moest zeggen dat hun rommel niet deugt en verwijzen naar de chauffeur van bus nr. 73. Iets doet me vermoeden dat de man in het bedrijf als dwarsligger bekend staat, zou hij dan niet beter solliciteren bij de spoorwegen
    Toen ik rondhing aan het stadhuis werd er een betoging georganiseerd. Het was nog heel stilletjes en ik liep wat rond om te zien of er meer volk zou komen. Er kwamen inderdaad nog wat mensen bij maar het bleef heel kalm. Zo kan hun boodschap toch nooit gehoord worden, dacht ik bij mezelf en ging de boel van naderbij bekijken. Het bleek een manifestatie van gehoor- en spraakgestoorden te zijn die op straat kwamen om de Franse gebarentaal in ere te houden. Je mag er waarschijnlijk niet mee lachen, maar ik vond het wel grappig om de ontevreden menigte zijn slogans in gebarentaal te zien “roepen” …

    27-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Positief.
    Mijn algemene indruk over de stad is zeker positief en dit was absoluut niet mijn laatste bezoek aan Bordeaux.  Op drie dagen tijd heb Bordeaux nog maar oppervlakkig kunnen bekijken én er blijven nog veel caches over om te zoeken.  Genoeg redenen dus om nog een keer terug te komen.








    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Niet altijd even mooi.
    Calimero33 is verantwoordelijk voor bijna alle caches in en rond Bordeaux en hij maakt er een erezaak van om werkelijk alle plekjes te laten zien, ook de minder aantrekkelijke.  Zo'n minder mooi stukje is de buurt tussen de "Porte de Bourgogne" en de "Marché des Capucins", een echte migrantenwijk waar de tapijtenwinkels en groezelige eettentjes welig tieren.  Toch voel je je hier nergens ongemakkelijk of onveilig maar dat ligt misschien aan mij, na 25 jaar Antwerpen-Kiel ben je wel wat gewend aan dit soort zaken.












    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mist ?
    En vandaag stond dan eindelijk het hartje van de stad op het programma, met nog altijd een aantal caches als leidraad om zeker geen enkel plekje over te slaan.  Wat onmiddellijk opvalt zijn de vele koperen straatlantaarns die je op vele plekken ziet en één van de mooiste plekken is zeker het plein tussen de Garonne (rivier) en het beursgebouw.  Op dit plein vind je een groot wateroppervlak van enkele centimeters diep zodat je het gevoel krijgt dat je over het water loopt.  Op geregelde tijdstippen verdwijnt het water en wordt er een mistgordijn gevormd, echt heel speciaal en absoluut verfrissend op een warme dag !


















    26-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Groter en duurder.
    Als je in een stad als Bordeaux rondloopt, merk je pas hoe klein Antwerpen is. Alles is hier groter : de trams, de pleinen, de winkelstraten en -centra maar het treinstation St. Jean komt zelfs niet tot aan de enkels van het centraal station van de “koekenstad”.  "Onze" spoorwegkathedraal staat niet zomaar bovenaan in vele lijstjes van mooiste stations ter wereld.  Alles is hier ook duurder : eten valt nog een beetje mee maar gewoon een kop koffie of een glas cola zijn schandalig duur.  En om vandaag te eindigen : Neil Young heeft het in “Keep on rockin' in the free world” over “people sleeping in their shoes” – hier doen de daklozen toch hun schoenen uit als ze in het kerkportaal liggen.








    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Indrukwekkend.
    Eén ding is zeker al duidelijk : Bordeaux is een indrukwekkende stad met vele facetten. Er zijn een ontelbaar aantal kerken te bezoeken, ik heb eindelijk nog eens mooie glasramen kunnen bekijken. Ik heb zelfs overblijfselen van een Romeins amfitheater ontdekt en een gigantische begraafplaats nabij de Sint Bruno kerk.  En ook een spelletje petanque mag hier niet ontbreken.














    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De buitenwijken.
    Het bestaat toch nog : zomer, of toch iets dat er op lijkt. Van 's morgens tot 's avonds zon en een aangename temperatuur van rond de 20 graden, daar zijn we tegenwoordig best tevreden mee. Vandaag stond een hele dag Bordeaux op het programma en dat kon tot 's avonds in t-shirt. Op voorhand ziet het er een beetje ingewikkeld uit om met het openbaar vervoer tot in het centrum te geraken maar het gaat allemaal vlotjes. Eerst met de belbus en dan verder met de tram tot “Place de Quinconces” en het indrukwekkende “Monument aux Girondins”. Je kan nog verder met de tram maar dit is een mooi centraal punt én gemakkelijk om terug te vinden om weer op de camping te geraken. 
    Vandaag begonnen de solden en dan is Malvina niet te houden. Thierry is haar de hele dag achterna gehold met zijn Visa kaart ('t is maar om te lachen hé) en ik ben vertrokken om zoveel mogelijk caches vinden. Eerst moest aan het monument nog uitgemaakt worden wie hét grote fotomodel voor de volgende jaren zal worden : Malvina of de nieuwe Naomi Campbell … 
    Mijn eerste doel was de “Jardin Publlic”, een zeer mooi park inclusief botanische tuin, watervalletje en een aantal kunstwerken. Daarna ging het – cachegewijs – langs alle wijken, districten en hoekjes die je in Bordeaux kan vinden. Omdat ik niet zeker wist of ik mijn hele lijst zou kunnen afwerken liet ik – ook vandaag – het echte centrum en de winkelstraten links liggen, morgen is er nog een dag. En die dag zal ik nodig hebben want na meer dan 20 km stappen en 21 caches was het voor vandaag welletjes geweest.











    25-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Website bijgewerkt.
    Het is nu 8u, ik wacht even tot de ochtendspits voorbij is en dan rij ik ook naar Bordeaux, waar ik enkele dagen zal blijven.  Gisterenavond heb ik de website WWW.MOBIELEHONDEN.BE bijgewerkt.  Alle campings van de voorbije weken staan nu online.  Het ging moeizaam, want de internetverbinding is hier niet echt snel.  

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pont d'Aquitaine.
    In Lormont en omgeving is de Pont d'Aquitaine overal nadrukkelijk aanwezig, ook vanop de begraafplaats kan je de brug in de verte zien.  Wat ook altijd en overal opduikt in het straatbeeld is de tram.  De trammetjes van Antwerpen, Gent en Brussel zien er wel heel ouderwets uit vergeleken met deze mini-TGV's.  De stad wordt hier trouwens niet ontsierd door de vele bovenleidingen die je in België wel vindt.  De tramstellen krijgen hun elektriciteit uit een soort van derde rail die in de grond verwerkt is.  En als je je stoort aan de niet zo verzorgde havenbuurt, kan je toch nog altijd iets ontdekken wat je vrolijk stemt : de plaats waar Bordeaux bezocht werd door buitenaardse wezens of de "Ark van Noah".






    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bordeaux.
    Bordeaux is een echte grootstad met veel verkeer en alle andere dingen die daar bij horen : bedelaars, fietsdiefstallen, skaters (met een prachtig skate park), graffiti enz. En ook zoals overal : het centrum is proper maar als je in de buitenwijken komt of in de oude havenbuurt krijg je een heel ander beeld. Tijdens mijn fietstocht kwam ik ook in dorpen die je niet meteen zou verwachten zo dicht bij de stad : Lormont en Cenon bijvoorbeeld.


















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mooie camping.
    Zoals gepland deze voormiddag een verplaatsing van zo'n 120 km gemaakt tot in Bruges, een voorstad van Bordeaux. Al zou achterstad een betere omschrijving zijn als je uit het zuiden komt … 
    Om 11u30 reed ik camping Bordeaux-Lac op en onmiddellijk krijg je hier een vakantiegevoel. Hier betaal ik met plezier 16 euro per nacht. Het is echt een mooie camping met alles erop en eraan : ruime plekken, verharde plekken, met of zonder schaduw, zwembad, enkele vijvers en vooral veel eenden en nog veeeeeeeeeeeeeeeel meer kikkers. Het zal dan ook geen toeval zijn dat er hier ook een reiger aanwezig is. 
    Voor de namiddag had ik een dertigtal caches op mijn lijstje staan maar het is iets anders uitgedraaid. Altijd was er wel iets aan de hand. Ofwel kon ik zelfs niet in de buurt van de cache komen (straten afgesloten, fietstunnel onder water, brug onderbroken) ofwel vond ik de cache gewoonweg niet. In de meeste gevallen zat er altijd wel net iemand op het bankje waar ik moest zoeken. Uiteindelijk zijn het slechts negen vondsten geworden, en daarvoor heb ik 45 km moeten fietsen. Hopelijk lukt het morgen wat beter. Het centrum van Bordeaux heb ik bewust nog niet bezocht, maar alles wat aan het water ligt heb ik al kunnen bekijken. Overal zijn fietspaden (zeker niet altijd in goede staat) en op die fietspaden lopen ook gegarandeerd overal voetgangers, ook al is het voetpad vijf keer breder dan het fietspad. Als je dan een centimeter uitwijkt moet je oppassen dat je niet platgewalst wordt door een auto. Nog maar eens : Fransen zijn echt een gevaar op de weg, Spanjaarden zijn wat dat betreft veel beter opgevoed.











    24-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Weg uit Spanje.
    Afgelopen nacht heeft het weer een beetje geregend en vanmorgen was grijs alweer de overheersende kleur.  Thierry en Malvina hadden er schoon genoeg van en wilden zo snel mogelijk weg uit Baskenland en de grens over naar Frankrijk.  Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan in Bilbao.  De weg die we gisteren hadden gevolgd naar de camperplaats hebben we bewust niet gekozen om weg te geraken, maar echt vlot ging het toch niet.  Ik ben braaf Thierry blijven volgen, maar een ritje door het centrum hadden we toch niet echt gepland ...  Uiteindelijk kwamen we op de goede weg terecht, maar opschieten deed het echt niet tot Thierry per ongeluk de betalende snelweg  opreed - toen ging het uiteraard sneller.  Onderweg kozen we elk een andere weg en kwamen elkaar enkele tientallen kilometers verder opnieuw tegen.  Zij zijn verder gereden naar Bordeaux, ik ben blijven hangen op een goedkope camping in Lesperon en rij morgen verder naar de wijnstad.  Onderweg ben ik in Frankrijk nog een keer op een stuk "péage" terecht gekomen, zonder dat dit op voorhand gemeld werd.  Oplichters !

    23-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Weg uit de Picos.
    Malvina wou graag nog naar Fuente Dé gaan en op de parking van de kabelbaan parkeren maar na de drukte van gisteren, riskeren we het niet.  Bovendien is de lucht weer helemaal grijs en zou je boven weinig kunnen genieten van een mooi uitzicht.  We rijden dan maar naar de kust, naar Islares.  De dag daarna waarschijnlijk Bilbao, vervolgens Pamplona en St. Jean-Pied-de-Port.  Een internetverbinding zal misschien weer even op zich laten wachten.  We zien wel.

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bilbao.
    De plannen voor vandaag werden (alweer) gewijzigd, we hadden onderweg al wat regen gekregen en de lucht was overwegend donkergrijs. Malvina vond dat geen weersomstandigheden om op een strand rond te hangen en in onderling overleg (niemand durft haar tegen te spreken) werd besloten door te rijden naar Bilbao. Ik had aan Thierry gevraagd om als eerste te rijden, het zuignapsysteem van mijn GPS is afgebroken en ik kan dus tijdens het rijden niet goed op mijn scherm kijken. 
    Als je Bilbao nadert, kom je terecht in een kluwen van snelwegen, verkeerswisselaars, op- en afritten enz. Je vraagt je af hoe je het ooit hebt kunnen redden zonder navigatietoestel. Het ergste moest toen nog komen. De weg waarlangs zowel de Garmin madame van Thierry als mijn Navigon trezebees ons naar de camperplaats hoog boven Bilbao loodste, moet zowat het slechtst te rijden traject uit mijn reizigersloopbaan zijn. De weg werd steiler en steiler, de straatjes smaller en smaller en de omgeving begon steeds meer op een favela (sloppenwijk) in Brazilië te lijken. Op enkele plaatsen kwam het op een centimetertje aan … Later bleek dat er ook een normale weg naar boven bestaat, diegene die de stadsbussen volgen. 
    Boven op de berg werden we wel beloond met een prachtig uitzicht op Bilbao én een gratis verblijf op de camperplaats. De bewaker vertelde ons dat er dit weekend een bijeenkomst van een camperclub was en dat kon wel wat overlast veroorzaken. Vanavond zouden ze allemaal vertrekken, dus veel last zullen we er niet van hebben. De bus naar Bilbao stopt vlak bij de camping en voert je langs troosteloze wijken naar het stadscentrum. We hebben een aantal uren rondgewandeld en we waren het er over eens : het is een mooie stad. Veel mensen komen hier voor het Guggenheim museum maar er is echt veel meer te zien. De dag werd afgesloten met een bezoek aan een Chinees restaurant, veel duurder dan we gewend zijn aan de Costa Blanca maar wel lekker. Uiteindelijk was het na 22u toen we met de bus terug naar de campers reden. Het is nu na middernacht en in de verte is er vuurwerk, van iets dichterbij hoor je een soort tromgeroffel – zou het hier iets verder dan toch een favela zijn en oefenen ze daar misschien al voor het carnaval van volgend jaar ? Neen, het is "la noche de San Juan" - een feest om de zomer welkom te heten.  Overal worden dan vuren ontstoken en elke streek heeft ook zijn eigen specifieke gebruiken en/of rituelen.

















    22-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.En waren er nu berggeiten of niet ?
    Overal ! Van in het begin van de wandeling rook je dat ze in de buurt moesten zijn maar het duurde toch een hele tijd voor we het eerste exemplaar waarnamen.  Toen we de eerste zagen, waarschuwden we - als een bende onwetende onnozelaars - de andere wandelaars om stil te zijn.  De ervaren rotten trokken zich van ons niets aan en keken niet eens naar de beestjes.  Logisch, want later doken ze overal op en sommigen kwam echt uit je hand eten.  In mijn geval viel er niets te bedelen en likten ze gewoon het zoute zweet van mijn arm.














    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Versie 2.
    Wat was ik blij dat we een taxi hadden besteld om tot aan de kloof te rijden.  De weg is op het einde zeer smal en loopt dood.  Als je daar met de motorhome inrijdt, heb je echt problemen want draaien is niet mogelijk.  Onze taxichauffeur had ons helemaal tot tegen het begin van de wandeling gebracht en moest toen enkele honderden meters achteruit rijden om weg te geraken.  Overal staan auto's geparkeerd, deze wandeling is duidelijk populair.  Op drukke dagen komen 3000 wandelaars hier hun beentjes strekken.  Zo veel waren er vandaag niet, maar op bepaalde stukken was het toch erg druk.  De "garganta del Cares" is echt spectaculair en is zeker te mijden door mensen met hoogtevrees.  Echt gevaarlijk vond ik het niet, maar ALS je struikelt is de kans klein dat je het overleeft, de rivier stroomt soms 800 meter lager !  Het pad is meestal zo'n twee meter breed en de uitzichten zijn fenomenaal en steeds wisselend, hier en daar zie je een waterval.  Het wandelpad werd in 1946 aangelegd om het waterkanaal dat door de kloof stroomt te onderhouden.  Echt heel grote hoogteverschillen moet je niet overbruggen, enkel in het begin is het een heel stuk klimmen.  Zorg ervoor dat je iets om te eten en te drinken bij je hebt want onderweg kom je echt niets tegen, ook geen toilet ! Even achter een boom verdwijnen is moeilijk want er is zeer weinig begroeiing ...
    Fietsen mag hier niet, maar toch zijn er sportievelingen die hun fiets bij hebben, gewoon om aan de andere kant van de berg te geraken en dan zo helemaal rond de Picos kunnen rijden. 















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Versie 1.
    Zoals gisteren reeds gemeld, was er vandaag een taxiritje gepland.  Totaal weggegooid geld, we hadden net zo goed met de motorhome tot aan het begin van de kloof kunnen rijden.  Er was bijna geen verkeer en je kon overal perfect parkeren.  We zijn aan de wandeling begonnen om 10u30 en tijdens de hele tocht heen en terug zijn we amper 10 mensen tegengekomen.  Hoog in de bergen zag je hier en daar een berggeit, maar echt dichtbij kwamen ze niet.  Dat je hier amper wandelaars tegenkomt, is logisch.  De paden zijn zeer smal, er is nergens een beveiliging voorzien en de afgronden zijn angstaanjagend diep. 
















    21-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Covandonga en meer ...
    We hebben San Tirso verlaten en de GPS werd ingesteld op Ribadesella, zo'n 200 km verder.  Daar gingen we beslissen waar we vandaag zouden eindigen.  Eerst kregen we regen maar na een tijdje begon het er beter uit te zien en op een parking langs de autosnelweg besloten we rechtstreeks naar Covadonga te rijden.  Covadonga stond al een hele tijd op mijn verlanglijstje maar telkens we in de buurt waren was het slecht weer.  We parkeerden ons net buiten het dorp, als je van dorp mag spreken want meer dan enkele tientallen inwoners vind je hier niet.  Als je ziet hoe veel parkings hier zijn, kan je niet anders dan daaruit afleiden dat het hier zeer druk kan zijn.  Vandaag was er van die drukte niets te merken.  Covadonga is een bedevaartsoord omdat koning Pelayo hier in 722 de Moren versloeg en daarmee begon de "reconquista' (herovering) die tot 1492 zou duren (de val van Granada).  Pelayo werd daardoor een belangrijk figuur in het middeleeuwse Spanje.  Je kan zijn graftombe bekijken nabij de kapel in de heilige grot, deels uitgehouwen in de rotswand.  Ook de basiliek is een bezoekje waard.
    Na ons bezoek aan het heiligdom zijn we naar camping "Picos de Europa" in Avin gereden.  Meteen nadat we ingeschreven waren, werden we uitgenodigd om rond 18u mee te rijden naar een grot waar alles draait om de "fauna glacial", uitgestorven diersoorten die leefden tijdens de ijstijd.  In de grot staan enkele reproducties van voorhistorische beesten opgesteld (mammoet, reuzenhert e.d.) en in een apart lokaal kan je het skelet bewonderen van een soort neushoorn die hier 60000 jaar geleden geleefd heeft.  De gids/uitbater van het museum, tevens uitbater van de camping zag in mij al onmiddellijk de geschikte persoon om zijn Spaanse uitleg in het Engels en Nederlands te vertalen.  Vermits hij toch niet kon controleren of mijn uitleg juist was, moest ik mij niet veel zorgen maken over mijn vertalingen.  
    Na ons bezoek aan de grot, werden we terug naar de camping gebracht en daar hebben we een taxi besteld om ons morgen naar "la garganta del Cares" te brengen.  Een wandeling van zo'n 20 km (heen en terug) voert je langs een naar het schijnt spectaculaire kloof.

















    20-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.En om te eindigen : regen ...
    En dan was het tijd voor nog een ritueel : veel pelgrims laten aan het eindpunt van de reis iets achter dat verband houdt met hun tocht (versleten wandelschoenen bijvoorbeeld), anderen verbranden iets.  Thierry had besloten zijn overschoenen (tegen de regen) een warm einde te geven.  Toen het vuurtje begon uit te doven, vielen alweer de eerste regendruppels en het werd steeds erger.  Op een bepaald moment was de hele kaap in de wolken gehuld en gingen we een koffie drinken (niet van de grote dorst maar om te schuilen).  Op weg naar de auto's werden nog enkele kleinigheden gekocht in een souvenirwinkeltje (nóg een t-shirt) en reden we naar San Tirso de Abres, waar we nu op camping Amaido staan.  De hele weg heeft het geregend, het enigste droge moment was onder het afdak van een benzinestation.
    Het is toch wel erg : je onderneemt één keer in je leven een bedevaart naar Santiago de Compostela en uitgerekend die lente gaat de geschiedenisboeken in als de slechtste van de laatste 200 jaar (of overdrijf ik nu een beetje ?).





    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De laatste reis van Zenka.
    We waren eerst van plan om samen met de fiets naar Finisterre te rijden.   Iets meer dan 20 km heen en terug is goed te doen en het weer zag er niet slecht uit, zelfs de zon deed haar best om alles op te warmen.  We zouden ons dan we moeten haasten om nog vóór 12u van de camping weg te zijn en dus werd besloten dat Thierry met de fiets zou rijden, Malvina en ik zouden hem dan aan het eindpunt opwachten.  Thierry was er bijna even snel dan wij.  Uiteraard ben ik even een cache gaan zoeken maar er was een nog belangrijkere taak te volbrengen.  Thierry had de hele reis met de asse van de overleden hond van hun zoon rondgereden.  Vandaag werd de asse uit de handvatten van zijn Specialized gehaald en zoals beloofd werden de overblijfselen van Zenka uitgestrooid in de Atlantische Oceaan.
















    19-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Naar het zuiden, het oosten én het westen.
    Overmorgen zou de zomer moeten beginnen, dat hebben ze mij op school toch altijd geleerd … Volgens de wolken en de temperatuur zitten we eerder aan het einde van de herfst. Zoals gisteren reeds geschreven zijn Filip, Ria, Christiane en Jef deze ochtend vertrokken naar respectievelijk Mazan en Torre del Mar. Thierry, Malvina en ik hebben eerst nog een beetje gewinkeld en zijn dan nog een stuk westelijker gereden. We hebben de hele tijd de mooie kustlijn gevolgd maar echt genieten was er niet bij, alles heeft dezelfde kleur : grijs ! 
    We staan nu op camping Ruta Finisterre, op een tiental kilometers van het absolute eindpunt van de “camino”. Het internet gaat hier met de snelheid van een gepensioneerde postduif en daar kan ik me enorm aan ergeren. Als ze internet beloven (gratis of niet) dan moet het ook naar behoren werken ! We zijn eens naar het strand gewandeld, maar hier is echt weinig te beleven. Morgen zullen we nog even bekijken hoe of wanneer we naar “de kaap” gaan.









    18-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Morgen scheiden onze wegen.
    Het geplande einde van de reis wordt voor de helft van de groep ingekort.  Normaal zou er met de fiets nog naar Finisterre (Fisterra in de plaatselijke taal - Gallego) gereden worden maar de helse rit van gisteren én het voorspelde slechte weer voor morgen hebben ervoor gezorgd dat Filip en Ria zo snel mogelijk richting Mazan - Provence willen rijden.  Jef en Christiane hadden eerder al besloten om zonniger oorden op te zoeken en stellen morgen hun Tom-Tom in op de Costa del Sol.  Ik rij samen met Thierry en Malvina toch nog naar "het einde van de wereld", met de motorhome weliswaar en daar ter plaatse zullen we het laatste stukje misschien nog met de fiets afleggen.
    Deze avond werd een grote fles Champagne gekraakt om de goede afloop van de Camino te vieren en daarna zijn we naar het plaatselijke wokrestaurant geweest.  Lekker, maar die van Albir is beter.

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik heb niets om aan te doen !
    Na het stadsbezoek ben ik nog even langs het winkelcentrum geweest.  In de "Cervecería Internacional" betaalde ik 6,50 euro voor een portie lasagne van bijna één kilo, een drankje, brood en koffie.  Bovendien kreeg je nog een hapje vooraf (kroketje en stukje pizza).  Vergeleken met de veel te dure én oneetbare lasagne op de camping in Léon van enkele dagen geleden, was dit een ware verademing !
    Omdat het middagmaal zo goedkoop was, moest ik op zoek naar iets anders om geld uit te geven.  Ik heb dan enkele t-shirts gekocht - veertien in totaal Shocked ! Alleen t-shirts ? Neen, ook nog vijf paar kleurige sokken.  Zot zijn doet geen zeer ...

















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Naar de mis.
    Vanmorgen kreeg ik van Nancy (jaja, ik doe nog altijd niet wat ik wil Smile) de officiële toestemming om de "Sporting A"-sjaals aan de helden te overhandigen en een kwartiertje later zaten we op de bus naar het centrum.  Er was nog even tijd om te winkelen en te cachen.  Eén cache lag verstopt op een plaats waar drie cameraploegen een belangrijke persoon aan het interviewen waren en het wemelde er van de politie, toch is het me gelukt ! Om 12u is er elke dag een mis die speciaal aan de pelgrims wordt opgedragen.  Ik ben een half uurtje in de kathedraal gebleven maar toen was het genoeg en ben ik verder caches gaan zoeken.  Eén cache zal voor vele mensen een cache als alle andere zijn, maar ik vond het toch een speciale : verborgen in het "Parque José Zeca Afonso".  Zeca was een notoir tegenstander van de Portugese dictatuur en schreef "Gràndola - Vila Morena", het nummer dat op 25 april 1974 het startschot betekende voor de Anjerrevolutie.  Als je het lied niet kent, kan je het horen in de bijlage bij dit bericht.  Op YOUTUBE krijg je een korte impressie van een uurtje in Compostela.  Er was vandaag - tot 17u bleef het droog - heel wat meer volk op de been dan gisteren.  Voor diegenen die denken dat ze voor de gek gehouden worden : de doedelzak zorgt niet alleen in Schotland voor de nodige achtergrondmuziek, ook in bepaalde delen van Spanje is dit instrument (dat hier gaita wordt genoemd) zeer populair !















    Bijlagen:
    Zeca Afonso - Grândola, Vila Morena.mp3 (3.2 MB)   


    17-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Laatste stempel.
    Er wordt nog even geposeerd voor enkele stoere foto's en dan wandelen we allemaal samen naar het "oficina del peregrino" waar de moedige mannen hun laatste stempel én officiële papier krijgen als bewijs van hun zware tocht.  
    Het is nu 23u30 en het regent nog altijd.  Als ik een beetje rond kijk is het in alle motorhomes al donker, ik hoop dat ze goed slapen deze nacht.



















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ze zijn er !
    Rond 15u30 krijg ik een sms van Malvina om te melden dat ze zich naar de kathedraal begeven om Thierry en Filip op te wachten.  En vanaf dan is het wachten, wachten en wachten.  Het duurt nog een tijdje en om ons een beetje warm te houden maken onze nekspieren overuren door in alle richtingen te kijken, we weten immers niet langs waar ze het grote plein voor de kathedraal zullen oprijden.  Bij momenten regent het hevig en de temperatuur komt niet boven de 12 graden, door de wind voelt het nog kouder.
    En dan zijn ze er, duidelijk getekend door de lange afstand van de laatste rit én uiteraard het slechte weer.  In de mate van het mogelijke worden er warme en droge kleren aangetrokken en hier en daar vloeit een traantje.



















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eventjes cachen.
    Als we aankomen op camping As Cancelas, kunnen we met zijn allen in het eerste straat links staan.  Dat valt mee en ik had Jef al op voorhand verwittigd dat de hogere plaatsen moeilijker bereikbaar zijn.  De hele weg is het lichtjes blijven druppelen maar ik besluit toch naar het centrum te wandelen en enkele caches te zoeken.  Ria wandelt mee tot het nieuwe winkelcentrum vlak bij de camping en zal straks met de rest van de bende de bus nemen naar de kathedraal.  Echt aangenaam cachen was het niet in de regen maar ik heb wel een plek ontdekt die ik nog niet kende : een ontruimde begraafplaats die nu een park is geworden maar al de muren waarin de vroeger de doden "ingeschoven" werden staan er nog - heel bijzonder.   Voor de rest slenter ik wat door de stad en profiteer van de vele overdekte wandelgalerijen om een beetje droog te blijven.












    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Regen.
    De hele nacht heeft het geregend.  Voor veel mensen is maandag de eerste werkdag, ook voor de fietsers belooft het vandaag een zware werkdag te worden.  De voorspellingen zien er niet goed uit, ze mogen zich verwachten aan veel hemelwater en wind.  Terwijl Jef al naar boven rijdt om te kijken of de rest kan volgen, heeft Malvina problemen om weg te geraken op het natte gras.  Na een tijdje lukt het toch en langs het smalle weggetje verlaten we de camping.  De eerste tien kilometers komen we honderden pelgrims te voet tegen, daarna wordt de weg heel saai en zien we haast niemand meer omdat we niet maar langs de wandelroute kunnen rijden.








    16-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lekker.
    Toen we aankwamen vroeg de baas al onmiddellijk of we vanavond wilden komen eten : 13 euro voor soep, varkensvlees met aardappelen, wijn/water en koffie of dessert – dat was niet helemaal duidelijk. We waren al een keertje gefopt in een campingrestaurant maar we wilden het nog wel eens proberen en dat was zeker geen verkeerde beslissing. Het begon met een kippenbouillon, daarna kwamen grote schotels met sla, frieten en varkensribben. Er werd rode en witte wijn op tafel gezet, een fles water en telkens werd gevraagd of we nog meer moesten hebben. Ja dus, en weer kwam een schotel met frieten en vlees en sla uit de keuken. Nog een fles wijn ? Geen probleem ! Nog meer vlees of frieten ? Komt eraan ! En zouden we nu dessert of koffie krijgen ? Allebei, en nog een ruime keuze ook – alles werd afgesloten met een borreltje en een prijs zoals afgesproken. Alles was eigen productie, zowel groenten als wijn. 
    Toen we terug naar de motorhomes wandelden, wachtte ons nog een verrassing : overal liepen paarden te grazen en toen het donker werd, werd de boxer ingezet als herder om de paarden naar hun stal te drijven. Nog nooit gezien !













    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portomarin.
    Een uurtje later vertrokken we weer en op de middag naderden we Portomarin, de laatste stop vóór Compostela. De toegangsweg naar de camping is heel steil en smal en op de camping is het (weer) onmogelijk om waterpas te staan. Zo schuin dan in Léon is het niet, dus we zullen het wel overleven. Voor morgenvroeg moeten we nog een strategie uitwerken om op een veilige manier terug in de bewoonde wereld te geraken. Intussen waakt de boxer des huizes over onze veiligheid. 
    Het stadje zelf stelt niet veel voor, de geschiedenis is wel een beetje speciaal. Toen ze een stuwmeer aanlegden, werd een gedeelte van het dorp afgebroken en steen voor steen weer opgebouwd op een hogere plek. Vandaag was er iets meer te zien dan normaal, vermits een rally met oude auto's hier was geëindigd.  Nadat Thierry een stempel in de boekjes had laten zetten, keerden we terug naar de camping.













    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Samos.
    Je zou verwachten dat het autoverkeer op zo'n afgelegen weg 's avonds helemaal zou stilvallen maar in Spanje is dat anders. Hoe later het werd, hoe meer auto's passeerden maar uiteindelijk hebben we toch goed geslapen. De zon was nog maar net opgekomen en de eerste bedevaarders passeerden al op de wandelweg onder ons. Later kwamen veel fietsers naast hun fiets de berg opgestrompeld, vanwege te steil om te fietsen – watjes ! 
    De fietsers vertrokken om 10u en wij enkele minuutjes later. Toen we in Samos een plaats naast de weg zagen waar we de vier motorhomes konden parkeren, zijn we uitgestapt en naar het klooster van Samos gewandeld. De monnik van dienst die vandaag de bewijsstempels in de boekjes moest zetten, genoot duidelijk van zijn taak en ging gewillig met iedereen op de foto. Toen de deur even op een kier bleef staan ben ik snel even binnengeglipt om enkele foto's te nemen. De anderen beslisten daarna om drie euro inkom te betalen om alles te kunnen bekijken. Terwijl zij o.a. de kerk bezochten ben ik buiten een cache gaan zoeken.















    15-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Cebreiro.
    We hebben dan nog een beetje buiten gezeten en om 13u30 zijn we (deze keer met z'n drieën – Malvina, Ria en ik) met de fiets naar Cebreiro gereden, een dorp op 8 km van onze tijdelijke parking. Het wordt misschien een beetje eentonig, maar ook dit is weer een prachtig dorp met zeer oude huizen – sommigen met een rieten dak. Werkelijk overal zie je pelgrims hangen, liggen en zitten. We hebben ons op een terrasje bij de kerk neergevlijd en daar op de fietsers gewacht. Op hen moesten we nog een hele tijd wachten maar ze hadden vandaag dan ook een lastige rit voor de boeg. Filip ergert zich steeds meer aan al de valsspelers die zich door een taxi laten afzetten en dan hun dagelijks stempeltje gaan halen. Ondertussen nog even een cache gezocht (om hem terug te verbergen had je een metsersopleiding nodig) en wat rondgelopen en dan allemaal samen nog iets gedronken en naar de Alto de Poio gereden, een klim die absoluut niet te vergelijken is met die van gisteren maar in totaal moesten we toch weer 500 hoogtemeters overbruggen op een ritje van nog geen 20 km. 
    's Avonds ben ik met Ria nog even een praatje gaan maken met onze meest nabije buren (koeien in de wei). Toen we allemaal in de auto zaten, kwam er om 21u50 nog een koppel met de fiets bergop gereden. De man had de vrouw letterlijk op sleeptouw genomen.

















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Alto de Poio.
    Molinaseca was een goede keuze om te overnachten. Het was deze nacht rustig op de parking, enkel twee Italiaanse motorhomes zorgden voor een beetje lawaai toen ze na middernacht arriveerden. 
    Vandaag was het de bedoeling om bovenop Alto de Poio te overnachten, op de parking van één van de herbergen maar dat was onmogelijk. Er stonden overal auto's geparkeerd en dus draaiden we terug. Een kilometer van het hoogste punt hadden we een strook naast de doorgaande weg gezien die als alternatief zou kunnen dienen. We konden er perfect met vier motorhomes achter elkaar staan én het zicht dat we vanuit ons raam hebben, is magnifiek ! 
    We hadden ons nog maar net geïnstalleerd en Malvina moest de gereedschapskist van Thierry uit de koffer halen. Er waren twee Vlamingen met de fiets gestopt, waarvan er een problemen had met zijn fiets. Het kon niet opgelost worden maar vermits de volgende kilometers bijna altijd bergaf zijn, ging hij proberen “uit te bollen” tot ze een fietswinkel tegenkwamen.





    14-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Molinaseca.
    In Molinaseca werd besloten om ergens een pizza te gaan eten en omdat het aanbod aan restaurants hier nogal ruim is, duurde het even voor we ergens aan tafel gingen. Het waren kleine maar lekkere pizza's en de entrecôte van Filip was overdreven groot. Alles in totaal waren we veel minder geld kwijt dan op de camping in Léon en het was veel lekkerder. 
    Molinaseca is een gezellig dorp dat je echt een vakantiegevoel geeft. 
    Alles bij elkaar was dit een mooie dag en ik ben benieuwd hoe ik de inspanning van vandaag zal verteren. Op dit moment (23u) heb ik niet het gevoel dat ik mezelf overbelast heb maar misschien kan ik morgenvroeg mijn bed niet uit.







    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Stuntteam.
    Onderweg werd nog gestopt om foto's te nemen van ons eigen stuntteam én kreeg Malvina de gelegenheid om een keer de klokken te luiden, wat ze dan ook met veel plezier deed. 
    Ook vreemd : een spar met kerstballen onderweg.













    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Cruz de hierro.
    Aan het kruis werd de cache snel gevonden en gooiden we allemaal, zoals de traditie het wil, een steen mee op de hoop. Op die steen kan je je naam of een boodschap schrijven en af en toe wordt alles daar opgeruimd. Na enkele verplichte foto's konden we aan de terugweg beginnen. 
    Na ongeveer 2 km werd eerst nog gestopt om iets te drinken aan een barak die volgestopt was met allerlei prullaria en waar een Che Guevara kloon rondliep. Een Nederlandse juffrouw zat met haar voeten in een teiltje met water te bekomen van haar wandeltocht van vandaag. Ze begon al onmiddellijk te vertellen dat in de herbergen waar zij sliep, nogal negatief werd gesproken over de bedevaarders die de tocht met de fiets doen. Thierry kan zoiets niet aanhoren en ging zijn cola al enkele meters verder uitdrinken. 
    Nog enkele kilometers verder hebben we nog een terrasje gedaan in een mooi oud dorpje waarvan ik de naam vergeten ben. En toen was het tijd voor een snelle afdaling, dé beloning voor al het klimwerk van vandaag. Soms ging het te snel om te genieten van het mooie landschap – inclusief besneeuwde bergtoppen in de verte, maar dat nam ik er met plezier bij. 
     









    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat ze een oude mens allemaal durven aandoen ...
    Malvina was al enkele dagen de oren van mijne kop aan het zagen om vanuit onze overnachtingsplaats van vandaag (Molinaseca, parking aan de rand van het dorp) de mannen tegemoet te rijden tot aan “La cruz de hierro” op 1500 meter hoogte. Daarvoor zouden we zo'n 1000 hoogtemeters moeten overwinnen over een kleine 20 kilometers. Ik had al gezegd dat ik het wel een stukje zou proberen, maar meer had ik niet beloofd. 
    Toen we rond de middag in Molinaseca waren aangekomen, stond haar fiets al snel klaar en werd duidelijk dat ik mee zou moeten rijden – goesting of geen goesting. Rugzakje ingeladen, drinkbus op de fiets, helm op mijn kop, handschoentjes aan, zonnebril op mijn neus en weg waren we. 
    Vanaf de eerste meters was het klimmen, maar met een redelijke stijgingsgraad. Ik had voor mezelf al uitgemaakt dat tot een hoogte van 1000 meters rijden (we vertrokken op 575 meter) al heel mooi zou zijn maar eigenlijk ging het vlotter dan verwacht en zo gingen we samen hoger en hoger. Sommige stukken waren tot 18 % en ik kan je verzekeren dat zoiets echt moordend is en voor ons alleen mogelijk door af en toe te stoppen ! Stilaan naderden we het hoogste punt én het einddoel, tenminste dat dachten we maar toen we op de juiste hoogte zaten, moesten we nog een heel stuk verder – afwisselend stijgend en dalend. In totaal moesten we geen 1000 maar 1200 meters stijgen. Op ongeveer 6 km van het kruis kwam Thierry ons al tegemoet gereden en reed daarna met ons weer terug de andere richting uit.





    13-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pasta.
    Vanavond had ik een grote pot pasta met saus klaargemaakt zodat de hele groep zijn buikje kon rond eten. Het is altijd een risico om zoiets te maken maar na het fiasco van gisteren in het campingrestaurant kon het niet erger worden. Het was trouwens speciale pasta. Eerst mochten de fietsers proberen of ze zonder te kijken konden raden wat ze in hun handen kregen. Filip herkende na een beetje tasten de juiste vorm : fietspasta ! 
    's Avonds zijn we nog een keertje naar de brug gewandeld om alles bij invallende duisternis te bekijken. Vanaf de kerktoren blijven de ooievaars de omgeving in de gaten houden.















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hospital de Orbigo.
    Na het vertrek op de camping van Léon werd er een winkelstop in de Carrefour supermarkt ingelast, zodat we weer enkele dagen geen honger zouden moeten lijden. Een uurtje rijden en een tankbeurt later stonden we voor de poort van camping La Manga in Veguellina de Orbigo. Voor de poort mag je letterlijk nemen want de camping was nog gesloten. Jef en Christiane zijn dan gaan kijken of de camping in Hospital de Orbigo wel open zou zijn en een half uurtje later kwamen ze terug met goed nieuws. En zo gebeurde het dat de fietsers een keertje vóór de motorhomes op de camping waren. Het is overigens een goede en zeer verzorgde camping, vlak bij een beroemde middeleeuwse brug. 
     













    12-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Léon.
    De nacht was kort.  Om middernacht werden we getrakteerd op vuurwerk en daarna was er nog live muziek in de stad.  Van op afstand mochten we daarvan meegenieten maar storend was het absoluut niet.
    Het was een kort ritje vandaag maar daarom was de dag niet minder vermoeiend.  De camping in Léon werd snel gevonden maar al even snel werd duidelijk dat een mooi plaatsje vinden om te staan, niet simpel zou zijn.  Overal stond een boom of hingen takken in de weg en een vlakke ondergrond was ook ver te zoeken.  Zelfs met de hoogste keggen ben ik er niet in geslaagd om zelfs maar een beetje waterpas te staan.
    Malvina, Ria en ik zijn snel na de middag naar het centrum van Léon gewandeld, een stad waar ik nog niet was geweest.  De eerste indruk was niet echt positief maar gaandeweg werden de mooie plekjes vrijgegeven en ben ik toch onder de indruk geraakt.  Uiteraard werden er ook enkele caches gezocht en om 16u was ik afgesproken met de vrouwen aan de kathedraal.  Nog even een terrasje en dan helemaal klaar voor de terugtocht, zo'n 150 meter hoger - verspreid over 4 km grotendeels zandwegen.
    Er werd beslist om te gaan eten in het campingrestaurant en dat hadden we beter niet gedaan.  Ze zeggen wel eens dat een biefstuk even taai kan zijn dan een schoenzool maar nu werd bewezen dat zoiets ook met lasagne mogelijk is.  Alles wat daarna op tafel kwam was een kilootje zout overheen gestrooid.  Ronduit slecht eten voor veel te veel geld.  Nooit meer op deze camping !



















    11-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sahagún.
    Na de barbecue zijn we met zijn vijven naar het centrum gewandeld en zochten we een plaats waar we alles goed konden bekijken. Echt veel spektakel was er niet, vooral omdat de weg van waar de stieren gelost werden naar de arena hier erg kort is. In de arena zelf was het dan tijd voor een uurtje “stieren pesten”. Ze worden hier niet gedood maar wel serieus getreiterd. Ik neem het dan ook constant op voor de stier en hoop altijd dat één van de pestertjes op de horens wordt gespiesd. 
    Ik heb het altijd moeilijk met zo'n evenementen. Langs de ene kant ben ik absoluut tegen de gruwelijke spelletjes die mensen door de eeuwen heen bedacht hebben en waarin dieren dikwijls veel leed wordt aangedaan. Langs de andere kant ben ik een grote voorstander om tradities in ere te houden en waar nodig te herstellen. Ik ben er nog altijd niet uit wat het belangrijkste is. 
    Als je HIER klikt, kan je zien wat het feestje van vandaag zoal inhield.









    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een dag vol afwisseling.
    We hadden vandaag afgesproken om niet rechtstreeks naar de volgende camping te rijden maar onderweg halt te houden in Fromista. De plaats waar we konden parkeren werd beoordeeld als té afgelegen en de anderen reden verder. Ik besloot om meer in het centrum een parkeerplaats te zoeken (wat ook lukte) en heb wat rondgewandeld. Aan het “Canal de Castilla” heb ik enkele caches gezocht en aan één van de sluizen zag ik in de verte Thierry fietsen. Iets later kwam ik hem en Filip tegen in het centrum, ze hadden daar mijn auto zien staan. Twintig kilometers verder in Carrión de los Condes zouden ze stoppen om iets te eten en te drinken. Ik ben dan ook daarheen gereden en we hebben samen een uurtje op een terrasje in de zon gezeten. 
    En toen vertrokken zij voor de laatste 45 km van vandaag met de fiets en ik met de Koala naar Sahagún. De eerste 43 km waren geen probleem (voor mij althans) maar toen ik het stadje binnenreed, werd ik al onmiddellijk geconfronteerd met een kermis die doorgaand verkeer onmogelijk maakte. Welke straat ik ook koos, steeds moest ik omkeren of achteruit rijden – niet altijd even simpel met een lengte van acht meters. Normaal zou ik daar al slecht gezind van worden maar ik had ook iets opgemerkt in de straten wat me plezier deed. Overal stonden afsluitingen en omheiningen en dat kon maar één ding betekenen : een “encierro” ! Ik vroeg het onmiddellijk aan een Spaanse vrouw en die bevestigde mijn vermoeden : om 19u30 zouden er stieren door de straten lopen. 
    Uiteindelijk kwam ik toch op de camping terecht en daar had de rest de waslijnen al vol hangen. Ik heb zelf dan ook maar een en ander uitsgespoeld, zodat de berg wasgoed niet te hoog wordt als ik binnen enkele weken in Antwerpen aankom.















    10-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zeurpiet.
    Op de camping werden de stoeltjes uit de koffer gehaald want de zon deed haar best om alles op te warmen.  Ik ben nog een stukje door het dorp gaan wandelen.  Boven op de heuvel domineert de ruïne van een oud kasteel de omgeving.  Het langgerekte dorp ademt in zijn totaal een middeleeuwse sfeer uit en telt verschillende herbergen waar de pelgrims kunnen slapen.
    Deze avond zijn we iets gaan eten in het campingrestaurant en toen we achteraf nog wat wilden buiten zitten, werd de sfeer meteen verpest door een Nederlander die vond dat we maar elders een plekje moesten zoeken omdat we zijn rust verstoorden.  Eindelijk eens een temperatuur die toelaat om samen nog wat te keuvelen en amper 21u, de pot op dus met zijn gezeur ! Een uurtje later zocht iedereen zijn/haar bedje op - want zo braaf zijn we wel.

















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Castrojeriz.
    Vandaag een vrij korte verplaatsing voor de fietsers en dus ook voor de begeleidende motorhomes.  Castrojeriz werd ingetoetst op het navigatiesysteem, een dorp waar de doorsnee reiziger nooit zal komen maar toch flink wat volk trekt omdat het op de route naar Santiago de Compostela ligt.  De camping oogt gezellig en we kunnen met z'n vieren bij elkaar staan.  Kort na onze aankomst vertrekken Ria, Malvina en en ik te voet naar de "Ruinas del convento de San Anton", een wandeling van 3 km door de bloemrijke velden.  Daar aangekomen zoeken we eerst even een cache en wachten dan op de fietsers.  Een half uurtje later zien we ze van in de verte naderen.










    09-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bomba de chocolate.
    Op de terugweg zat ik in de hoofdstraat een ijsje te eten en was net van plan om een sms naar Malvina te sturen toen ze kwamen aanwandelen. Echt veel moeite om ze ook een ijsje te laten kiezen, moest ik niet doen. Malvina koos direct – zoals ik – voor een “bomba de chocolate” en Ria stond eerst een hele tijd naar de uitgebreide keuze aan “toppings” te kijken vooraleer de ijsbeker werd samengesteld. De mevrouw achter de toonbank beleefde duidelijk plezier aan haar werk. Ria en Malvina glunderden allebei even hard toen ze buiten op het bankje zaten ! 
    Daarna hebben we nog een koffietje gedronken en op de camping zaten de fietsers en begeleiders al op het terrasje te genieten van de zon (want die deed intussen haar best om alles en iedereen op te warmen) en een pintje. 
    Tijdens onze afwezigheid is de camping flink volgelopen. De vorige dagen waren we soms bijna de enige klanten op de camping, dat is hier zeker niet het geval. De camping is (dankzij de ACSI camping card) goedkoper dan de vorige en de omgeving is interessanter !









    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aangekomen in Burgos.
    Toen we in Burgos aankwamen, zag de lucht er nog wel dreigend uit maar het is de rest van de dag droog gebleven. Ria, Malvina en ik zijn dan naar het centrum gewandeld. Zij zijn Burgos gaan verkennen en op mijn aanraden de kathedraal gaan bezoeken, ik ben enkele caches gaan zoeken. Burgos is een mooi en interessante stad en regelmatig zie je ooievaarsnesten. Sommige pelgrims vinden de camping te ver stappen en zetten hun tentje op een binnenkoertje ...










    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hele nacht regen.
    Het heeft weer de hele nacht geregend en het lijkt alsof de camping deze nacht verhuisd is naar Bangla Desh tijdens het moessonseizoen. Je kan geen stap zetten zonder enkeldiep in het water te staan en alle onze stroomkabels zijn meteen getest op hun waterdichtheid. De loebas die vanop het dak alles in de gaten houdt en gisteren nog regelmatig blafte, is de hele nacht stil gebleven – hij zal ook wel een plekje gezocht hebben om te schuilen.
     Terwijl ik dit schrijf (8u), kijk ik even naar het nieuws op de Spaanse televisie en als ik dan de beelden zie van o.a. Duitsland en Oostenrijk dan mogen wij niet klagen – daar staat werkelijk alles onder water.
    Toen ik “onze mannen” onderweg zag fietsen, kreeg ik er vandaag toch echt medelijden mee. Een stevige wind, een felle regenbui én bergop ! En ook al zijn het straffe gasten, er zijn er altijd nog straffere : we kwamen eentje met een handbike tegen – dat is nog meer afzien ! Ondanks het slechte weer waren vandaag veel bedevaarders onderweg. De ene met een grote rugzak, de andere met een opvallend klein rugzakje maar allemaal op een of andere manier toch beschermd tegen de felle regen. Op veel plaatsen liepen ze langs de grote weg, omdat het wandelpad ernaast heel modderig was. Sommige fietsers die langs het wandelpad reden, hingen tot in hun nek vol met slijk.




    08-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nat.
    De eerste foto is om te laten zien dat hier wel duidelijk een ander taaltje gesproken dan in de rest van Spanje.  Gisterenavond nog snel een boterhammetje gegeten en opnieuw naar hiernaast verhuisd om bij Thierry en Malvina naar het voetbal te kijken. Het was jaren geleden dat ik de Rode Duivels nog in actie had gezien en ik moest toch ook eens controleren of we nu echt die wereldploeg op het veld hebben waar ik altijd over lees. Het spijt me – ik ben een voetballiefhebber, geen kenner – maar echt overtuigend vond ik het niet. Het is absoluut tof dat de nationale ploeg terug leeft onder de bevolking maar ik had beter verwacht. Serviër is geen gemakkelijk te bespelen ploeg maar het is toch dank zij Courtois dat we overeind gebleven zijn. Zoals altijd : het is het resultaat dat telt en het verschil met de ploeg van enkele jaren geleden is groot. 
    En voor de rest voorlopig alleen maar slecht nieuws. Het is nu 8u en het heeft de hele nacht geregend, en geen klein beetje. Is dit nu het weer dat fietsers en begeleiders drie weken aan een stuk hebben gehad ? Nog maar eens : chapeau om vol te houden ! Ook nu blijft het er met bakken uitvallen en in welke richting je ook kijkt : overal donkergrijs en momenteel een buitentemperatuur van 11 graden. Ik vrees dat de thermometer niet veel hoger zal komen vandaag.











    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Slechte dag voor de fietsers.
    Het is nu 17u en alle vrouwen hebben zich een paaltje toegeëigend om de fietsers op te wachten. Als ze arriveren komen we te weten dat ze heel slecht weer hebben gehad onderweg (hagelbuien inclusief), ze spreken van een klotendag en de zwaarste rit van allemaal. Vooral Thierry's gezicht sprak boekdelen, zo ken ik hem niet. Hij kwam zich daarna verontschuldigen omdat hij zo kortaf was, maar dat is voor mij niet nodig. Ik heb hem naar alle waarheid verteld dat er met mij – moest ik mee met de fiets rijden – al drie weken niets zou aan te vangen zijn. Hij was amper weg, of het begon hard te regenen en mijn humeur ging ook meteen de dieperik in … 
    's Avonds zijn we – ondanks de overvloedige regen – naar het dorp gewandeld om een pelgrimsmenu te gaan eten en het was echt heel lekker én veel én goedkoop.





    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Najera.
    Nog vóór de middag stonden we in Najera, Jef als eerste in de rij om te kijken of we de camping konden oprijden zonder iets te raken. Het is een speciale camping deze keer, het middelste gedeelte is gelegen in een oude stierenvechtersarena. Allemaal heel simpel maar toch in een uniek kader (en weer niet goedkoop). We hebben ons met zijn vieren achter elkaar op de weg gezet, dan zijn we zeker dat we morgen zonder problemen kunnen wegrijden als het hard zou gaan regenen. Met die regen valt het voorlopig goed mee, af en toe een paar druppels – meer niet. We zijn het dorpje al eens gaan verkennen en vanavond proberen we of we ergens iets kunnen gaan eten in één van de vele tapabars of in een restaurant.  






    07-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Klooster.
    De weersvoorspellingen zien er niet echt schitterend uit voor de volgende dagen maar voorlopig blijft het zo goed als droog.  Onderweg - je zou het de gekleurde bruggen route kunnen noemen - gingen we tanken en daar vertelden ze ons dat het tot en met zondag onweerachtig zou blijven.
    We zijn even gestopt aan het klooster van Iratxe.  De reden ? Neen, we waren niet van plan om toe te treden tot welke orde dan ook.  Zelfs even biechten was er niet bij.  Waarom zouden we, we zijn allemaal vrij van zonden.  En moesten we dan toch zonden begaan hebben, was het hier toch hét moment om die te vergeten want je kan hier aan de "fuente del vino" GRATIS rode wijn tappen ! Er wordt wel gevraagd hier geen misbruik van te maken, maar een fles van anderhalve liter hebben we toch zonder schroom gevuld.  Of de wijn echt te drinken is, zullen we vanavond of een van de volgende dagen kunnen melden.  Je kan trouwens zelf meekijken via een webcam om te controleren wie de echte dronkaards zijn (www.irache.com/fuente-del-vino.php)
    Wat in ieder geval zeker is, is dat je hier steeds meer met bedevaarders te maken krijgt.  Soms met de fiets, zwaar bepakt - soms zelfs met een aanhangwagentje en soms te voet.  Zoals altijd zijn er ook zonderlinge figuren bij, maar stuk voor stuk zijn ze allemaal even vriendelijk als je een praatje met hen maakt.  Eentje is met zijn hond (kruising Dogo Argentino/American Staffordshire) onderweg en doet elke dag 30 tot 40 kilometers mét een rugzak van 30 kg !
    We laten het klooster achter ons en rijden naar de camping in Estella-Lizarra.  Daar wacht ons een uiterst vriendelijk onthaal.  Ze maken een speciale (en echt gunstige) prijs voor ons en openen zelfs een zijpoort waarlangs we zo de mooie grasplaatsen kunnen oprijden.  Jef zorgt ervoor dat hij goede satellietontvangst heeft om vanavond naar de Rode Duivels tegen Servië te kunnen kijken.
    Op dit moment (14u) zit ik met Jef op het terras van de camping met zicht op het zwembad en veel lawaai op de achtergrond.  Een grote groep kinderen is op schooluitstap en zit hier grote bergen spaghetti te eten.



















    06-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jaca - Lumbier.
    De eerste foto is gewoon om te bewijzen dat ik vanmorgen al heel vroeg (lange schaduw !) op pad was. Iedereen lag nog in zijn bed maar ik was weer veel te vroeg wakker en ben dan maar een vijftal kilometers gaan wandelen. Toen ik terugkwam was er iets meer leven op de camping en rond 10u was iedereen klaar om te vertrekken, de fietsers richting Lumbier en wij nog even langs de Mercadona supermarkt. 
    Na ongeveer 24 km stonden de fietsers langs de kant van de weg om een foto van onze colonne te maken, de hele rit kregen we trouwens versterking van een vijfde exemplaar – een Fransman die dezelfde richting uitreed. Als er al ergens iemand op straat loopt, draait hij of zij gegarandeerd zijn/haar hoofd om om te kijken wat daar allemaal voorbij rijdt. 
    Vóór de middag waren we al op de camping in Lumbier en de zon scheen uitbundig. Malvina en ik besloten al snel om de fietsers tegemoet te rijden, zeker omdat het (voor Thierry en Filip) laatste deel van de tocht door de “Foz de Lumbier” gaat, een prachtige kloof waar je ook door twee donkere tunnels moet. Onderweg wordt je constant begeleid/in de gaten gehouden door tientallen gieren. Volgens de laatste telling in 1999 zouden er (in heel Spanje ?) meer dan 35000 gieren rondvliegen. 
    Na 7,5 km zagen we in de verte de twee fietsers aan komen rijden en met zijn vieren hebben we dan het laatste stukje van het dagtraject samen afgelegd. Uiteraard werd dan nog een aantal keren gestopt om de natuurpracht te bewonderen. 
    Voor het avondeten zijn we met z'n allen door het dorp gewandeld. Zoals te verwachten is Lumbier een dorp zoals er honderden, misschien wel duizenden zijn in Spanje. Je hebt alles wat je moet hebben (apotheek, beenhouwerij, bakker enz) maar het geeft toch allemaal een zeer doodse indruk. We zijn ook eens een kijkje gaan nemen in de kerk en als je ogen een beetje gewend waren aan de duisternis (nergens brandde een lichtje) kon je zien dat er een toch wel indrukwekkend altaar stond.
    Zelf moet ik er weer iets minder indrukwekkend én hongerig uitzien want net als in Alfaz kreeg ik vandaag langs alle kanten eten aangeboden, waarvoor bedankt !













    05-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rustdag.
    Zoals gisteren reeds geschreven was het vandaag een rustdag voor de fietsers maar Thierry is samen met Malvina toch nog zo'n 400 meter hoger naar het klooster van San Juan de la Peña gefietst.  Ria en Filip bleven op de camping en Jef en Christiane gingen eens een kijkje nemen in het centrum van Jaca.  Ik moest ook die richting uit en liep dus met hen mee.  Omdat we al bijna onmiddellijk een cache passeerden, wilden ze ook wel eens mee gaan zoeken.  Zoals het dikwijls gebeurt, kan je ook hier weer van beginnersgeluk spreken want Jef vond de cache maar op de foto staan ze samen te glunderen.
    Daarna scheidden onze wegen en ik ging verder op zoektocht.  Mijn gemiddelde lag een stuk hoger dan de laatste week in Cataluña.  Ik kwam voorbij een mooie oude wasplaats waar de cache werd bewaakt door een gevaarlijk beest en de laatste vond ik in de buurt van het indrukwekkende fort van Jaca.  In totaal heb ik toch weer zo'n 16 km gestapt, waarvan 2 langs de wandelroute naar Santiago de Compostela.











    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een prettig weerzien.
    Het is gisteren een plezante dag geworden. Om 10u kreeg ik van Jef het bericht dat de fietsers in Oloron waren vertrokken en een uurtje later nog een sms om te melden dat ook de motorhomes op weg waren. Ik heb dan zelf ook de camping verlaten en ben gereden tot de parking net voor de splitsing col/tunnel. Ik had mij in m'n stoeltje in de zon gezet en de “Zot van A”-vlag buiten gehangen. En dan was het wachten tot ik Jef ik de verte zag komen aanrijden met in zijn kielzog Ria en Malvina. Alle drie moesten ze daarvoor over de volle witte streep afdraaien, iets wat ik hen een uurtje vroeger al had voorgedaan. 
    Het was echt plezierig om hen na lange tijd weer te zien maar op de mannen was het nog anderhalf uur wachten. Thierry had 4 km voor de stopplaats Filip achtergelaten en was op eigen tempo naar boven gereden. Daar wachtte ik hem op met de Belgische vlag en leende even zijn fiets om Filip tegemoet te rijden. Enkele honderden meters verder bergafwaarts zag ik hem in de verte al komen aanpeddelen. Echt veel vaart zat er niet meer in maar ze hadden dan ook al 50 km klimmen achter de rug. We hebben dan allemaal samen een uur gekeuveld en iets gegeten en toen moesten de moedige mannen nog aan de laatste klim naar de Somport beginnen. De motorhomes reden intussen via de tunnel de grens over en een half uur later kregen we onze plaatsen toegewezen op camping Victoria in Jaca. 
    Voor de niet-fietsers was het daar onmiddellijk genieten van de zon die ze zo lang hadden moeten missen. Stoelen en tafels werden buitengezet en rond 17u30 kwamen de mannen de camping opgefietst en konden zij ook nog profiteren van de zon. Overal werden waslijnen gespannen en droogrekken buiten gezet want de voorbije dagen hadden ze niet echt de mogelijkheid gehad om alles te laten drogen. Er werd ook een wasje gedraaid in de splinternieuwe wasmachine van de camping maar dat was geen succes. De wasmachine was al drie uur aan de gang en er leek nog altijd geen einde aan te komen. Toen ook het water en schuim door het hele sanitaire gebouw begon te stromen, werd de hulp van de receptie ingeroepen en werd alles overgeladen in een andere machine om het programma af te werken. Ondertussen werd besloten om te barbecueën, vlees en al de rest was gemakkelijk te halen in de Mercadona supermarkt op 500 meter afstand. Nog een borreltje en wat praten en om half elf ging iedereen naar binnen. Morgen is na meer dan drie weken fietsen de eerste rustdag gepland.



















    04-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vandaag is het zover !
    7u30, buiten vijf graden, dat is zo'n 12 graden minder dan gisterenochtend. Gelukkig had ik bijbetaald voor elektriciteit en kon ik de hele nacht de olieradiator laten aanstaan zodat het in de auto nog altijd 15 graden was. Voor die gast in dat tentje moet het toch niet echt gezellig zijn denk ik bij mezelf en besluit om straks te vragen of hij een kop koffie of thee wil hebben. Ik kijk naar buiten maar hij is verdomme al vertrokken ! 
    Ik vind de prestatie van onze fietsers tot nu toe al bewonderenswaardig maar toch vind ik dat een echte pelgrim da afstand te voet moet afleggen én onderweg in herbergen e.d. moet slapen. Zoals Thierry en Filip het nu doen is een fantastische prestatie maar vergeleken met de mannen met rugzak en tentje, lijkt dat van hen wel een Club Med vakantie. Ai ai ai, hier ga ik straks commentaar op krijgen … dus toch nog een aanvulling om het goed te maken : uiteraard is 2800 km met de fiets zwaarder dan 100 km (de minimumafstand) die je te voet aflegt. 
    Straks zie ik hen eindelijk. Ik kijk er echt naar uit, het lijkt wel een blind date. Gisterenavond heb ik nog met Jef getelefoneerd (die zit mee in het complot) en we zijn afgesproken op de parking net voor de Somporttunnel. En nu maar hopen dat ze dit niet meer lezen voor ze vertrekken.

    03-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Urdos.
    En toen begon de zoektocht naar een overnachtingplaats. Volgens verschillende bronnen zou er een “aire” aan de Col de Somport moeten zijn maar daar was niets te vinden. Wat verder afdalen dan maar, intussen al op Frans grondgebied, in Urdos moet een camping zijn. Ik zie langs de weg iets wat op een camping zou moeten lijken maar alles ziet er gesloten uit. 
    Nog wat verder zie ik een bordje naar het “Plateau van Lhers”, dat is de naam van de camperplaats die ik op de col dacht te vinden. Er moet dus ergens iets fout zijn gegaan met de coördinaten en ik volg de wegwijzer. De smalle weg kronkelt en zigzagt hoger en hoger, dit kan toch niet kloppen. Misschien was ik er heel dicht bij maar ik ben teruggedraaid. 
    Zal ik dan toch maar opnieuw naar de col rijden en daar in mijn eentje op een parking overnachten of toch nog eens naar die camping in Urdos gaan kijken ? Ik besluit het laatste te doen en de camping blijkt wel open, ik ben wel de enige klant. De grond is door de overvloedige regen van de voorbije weken heel drassig en ik zet de motorhome zo dicht mogelijk tegen het grindpad, zodat ik morgen zonder al te veel problemen kan wegrijden. Toen ik op een keg reed om de auto waterpas te zetten, zakte diezelfde keg al meteen helemaal weg in het gras. Met de vorige voorwielaangedreven (Fiat) motorhome zou ik me al zorgen maken, de Ford met zijn dubbele wielen en achterwielaandrijving heeft me echter nog nooit in de steek gelaten ! 
    Ik ben nog even naar het dorp gewandeld maar daar is zeer weinig te beleven. De begraafplaats bestaat bijna helemaal uit familiegraven, op één graf staat geen enkele naam. Moet ik hieruit afleiden dat een familie al een plaatsje heeft gereserveerd maar dat er voorlopig nog niemand gestorven is ? Als ik terug op de camping kom, is er nog een bedevaarder met een tentje aangekomen. Ik ga me inschrijven en hoewel de prijs normaal 10,80 euro is, wordt het bedrag afgerond op 10 euro. Waar kom je dat nog tegen ? 







    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Canfranc.
    Ongeveer 400 km op het programma vandaag en dus was ik vanmorgen al om 8u45 vertrokken in Tarragona. Alles ging heel vlot en vroeg in de namiddag doemden de eerste besneeuwde bergtoppen van de Pyreneeën al op – toch altijd een prachtig zicht. En toen kon ik de Somport tunnel in, maar dat deed ik niet – verder omhoog rijden over de bergpas is veel mooier. Maar toch was dat niet mijn belangrijkste doel voor vandaag. Canfranc was dat wel, die plaats stond al zo lang op mijn verlanglijstje. Het moet echt een van de meest bevreemdende omgevingen zijn waar ik ooit ben geweest. 
    Als je meer wil weten over het spookstation van Canfranc, kan je in bijlage een pdf downloaden. 
    Wat doe je als je een station wil binnengaan ? De ingang zoeken lijkt me het meest logische maar meteen stoot ik al op een probleem. Alles is afgesloten en terwijl ik doe alsof ik de afsluitingen niet gezien heb, kom ik in een tunnel die me normaal naar het hoofdgebouw zou moeten brengen. Ook afgesloten. Dan maar een stukje langs de rivier gewandeld tot ik over een klein brugje aan de andere kant kon geraken, dan een bosweg omhoog en weer een bord “No pasar”. Ik begrijp geen Spaans en stap verder. En dan lijkt het alsof je in een filmdecor terechtgekomen bent. Dit moet echt een immens groot rangeerstation geweest zijn. De sporen zijn nu overwoekerd, de dwarsliggers vermolmd, loodsen staat bijna op instorten en hier en daar staan nog verroeste treinstellen. Helemaal alleen temidden van al dat industriële erfgoed, gewoonweg hallucinant ! 
    Lak naast al die vergane glorie hebben ze een nieuw bescheiden station gebouwd, waar twee keer per dag een boemeltreintje zijn eindhalte heeft. Na Canfranc blijft de weg altijd stijgen tot een hoogte van 1640 meter. Op deze hoogte ligt naast de weg nog overal sneeuw en de zon doet smeltwater over de weg stromen. Boven op de col staan drie auto's met Belgische nummerplaat, de vrouwen rijden met de auto en de mannen klauteren naar boven met de fiets. Blijkt dat ze vanmorgen in Oloron-Sainte-Marie begonnen zijn aan hun reis naar Santiago de Compostela, we zouden ze de volgende dagen misschien nog wel eens kunnen tegenkomen.
















    Bijlagen:
    Canfranc.pdf (1.8 MB)   


    02-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een goede reden om te liegen.
    Gisteren had ik nog geschreven dat ik vandaag zou vertrekken om via Zaragoza naar Burgos te rijden. Dat was gelogen, ik kon echt niet anders ! Ik heb maanden geleden aan de bedevaartfietsers gezegd dat ik hen vanaf Burgos moreel zou steunen, maar het is al vanaf het begin mijn bedoeling geweest hen vanaf de eerste kilometers in Spanje te vergezellen. Dinsdag reeds wil ik hen verrassen (in Jaca of ergens onderweg richting Col de Somport, dat weet ik nog niet precies). Omdat de mogelijkheid bestaat dat ze misschien ook mijn blog lezen, moest ik liegen ! 
    En dan nu de waarheid : ik sta nog altijd in Tarragona. Het is en blijft hier een drukte van jewelste en ik vind het wel fijn om op zondagavond de rust te zien weerkeren als alle Spanjaarden weer naar huis rijden. Want lawaai maken, dat kunnen ze. En dat mogen ze ook, het is hun land ! Wat ook opvalt : als er kinderen bij zijn (en dat is bijna altijd het geval) beginnen die onmiddellijk te voetballen en de helft heeft een Barça t-shirt aan.
     Morgen rijd ik echt door, anders wordt het wel heel moeilijk om op tijd in de Pyreneeën te zijn. Vanmiddag heb ik nog maar eens een poging gedaan om een lijstje caches af te werken maar de Catalanen en geocaching, het is geen goede combinatie. Pas bij de zesde cache op mijn lijstje was het bingo, al de vorige had ik niet gevonden. Hoe kan het ook anders, als bijna alle tips uitsluitend in het Catalaans zijn ? Het valt ook op dat de vinders (en dus degenen die iets in het logboek schrijven) ook overwegend Catalaans zijn. Ik vermoed dat veel niet-Catalanen er zelfs niet aan beginnen. 
    Als het enigszins mogelijk is, probeer ik deze hele autonome regio te mijden, enkel en alleen door de taal en de onafhankelijkheidspolitiek die daar aan vasthangt . Spijtig, want het is hier best mooi. In ieder geval gaat de teller toch weer met vier de hoogte in. En over hoogte gesproken : het was constant klimmen met de fiets. Logisch : uitzichtpunten en kastelen liggen bijna altijd op een heuvel met als resultaat 29 km trappen en 600 hoogtemeters. Het kasteel van Altafulla is het mooiste en in dat van Tamarit wil ik wel wonen. Als ik terug naar de camping rij, passeer ik de autosnelweg. Akkoord, het is zondag en dus rustiger maar in België sta je zelfs dan in de file. Hier zie je amper een auto rijden. Zalig toch ? 
    Om 17u ben ik nog eens langs de zee gaan wandelen. Uiteraard nog meer volk dan gisteren maar ook een stuk frisser en toen de zon zich verstopte achter dikke wolken, liep het strand snel leeg. De chiringuito (strandbar) waar gisteren tot laat in de avond de beats uit de luidsprekers knalden was vandaag gesloten maar elders stond een DJ op het strand zwoele latinomuziek te draaien. Ik hou van rust, maar een weekend heeft ook voordelen.











    01-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Druk.
    Het was de bedoeling om er vandaag een gewone stranddag van te maken, maar helaas : mislukt ! Toen ik gisteren na bijna een week de laatste lijsten met geocaches had gedownload, zag ik dat er hier langs de kust net een aantal nieuwe waren gelegd.  Een aantal daarvan was ik de vorige dagen al voorbijgelopen zonder dat ik het wist.  En dus heb ik tussen 11u en 14u alle stranden in de buurt afgezocht en alles gevonden wat er te vinden was.  Het was een mooie reeks met veel variatie en ook weer een aantal caches waar veel tijd en werk in gestoken was : nepstenen maken, gaten boren in houten afsluitingen enz.  Geen foto's deze keer, waar steek je je fototoestel als je enkel een zwembroek aanhebt ?
    Ik was trouwens niet de enige in zomerse outfit vandaag.  Het is hier enorm druk, het lijkt wel hoogseizoen.  Toen ik gisterenavond mijn toegang tot het internet ging kopen stond er een man aan de balie om een bungalow te huren.  Onmogelijk, hoorde ik toen zeggen : alles volzet ! Vandaag is duidelijk dat ze niet gelogen hebben.  Overal loopt volk, fietsen kinderen, de animatie draait op volle toeren, er wordt beach volley gespeeld én er wordt in zee gezwommen.  Zelf hou ik het nog altijd bij wandelen langs de waterlijn, maar ik zou het frisse zeewater wel overleven.
    En om jullie helemaal jaloers te maken : het fijne zand was echt al te warm om op te lopen en nu (20u) is het buiten nog 25 graden.
    Morgen vertrek ik richting Burgos waar ik volgende week zondag de fietsers op weg naar Santiago de Compostela zal vervoegen.  Onderweg nog een aantal dagen Zaragoza en de rest zien we wel ...














    GASTENBOEK
  • Camperonderweg
  • plein
  • kieken
  • chiken house pub
  • Lekker




      
    Collega-bloggers
  • Camperhuub
  • Omer en Ann
  • Leo en Veronique
  • Bert - NL
  • Gery is er ook weer
  • Ron en Marja
  • Jan van Oarelbeke
  • Dimitri Verbelen

    Handig in omgeving Alfaz/Albir
  • Sabor in Altea
  • Pizza !
  • Universal Lounge Bar in Albir
  • Dierenkliniek in Alfaz
  • Hond kiezen in La Nucia
  • Weerbericht Spanje
  • Frax in Albir
  • Belgisch consulaat in Alicante
  • Dos Lunas in Albir

    Onze favorieten
  • camping POIs
  • fietsknooppunten
  • vrt nieuws
  • geocaching
  • lachen !
  • gratis software
  • dansen !
  • thuisforum
  • IT nieuws
  • originele geschenken

    U bent bezoeker nummer


    Bedankt ! ! !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!