MOBIELE HONDEN >>> HET VERVOLG ...
Ik zit ook op fu**ing FB - klik HIER !

Foto

Kijk ook eens op
www.mobielehonden.be
waar alles begon ...

Zoeken in blog

Archief per maand
  • 02-2019
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 08-2017
  • 07-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 07-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 10-2006
  • 09-2006
  • 05-2005
    Over vanalles : politiek, voetbal, films, geocaching, honden, restaurants, H-D, onderweg zijn en van het leven genieten ... De meest recente berichten staan bovenaan !
    Profile for etterke
    11-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.V O E T B A L ! ! !
    Het mooie weer blijft al enkele dagen aanhouden en - niet echt een verrassing - alles gaat opeens langzamer.  We hebben er ook lang genoeg op moeten wachten.  Voorlopig blijven de activiteiten dus beperkt tot de zetel verschuiven om de zon te volgen.  Toch ben ik met onze pa even naar Benidorm geweest want hij moest enkele papieren in orde brengen.  Het spandoek voor de internationale vrouwendag was ook hier nadrukkelijk aanwezig maar na een koffietje waren we er ons al snel van bewust dat de mannen nu weer 364 dagen baas mogen spelen.
    Eten moet je ook blijven doen en op donderdag gebeurt dat meestal bij Sabor, ook nu dus.  Volgende week wordt het vaste ritueel even gewijzigd want op donderdag heb ik wat andere zaken te regelen.
    Gisteren hoorde ik in de verte duidelijk herkenbare geluiden : de herder was weer in de buurt en dan ga ik altijd een kijkje nemen.  
    En voor de rest : zenuwen, nagelbijten, onrustig rondlopen, zal het ? of toch niet ? Alles staat in het teken van de voetbalwedstrijd RAFC-Roeselare, ik kan nog moeilijk aan iets anders denken.  Deze avond zal ik waarschijnlijk de hele tuin wakker houden met mijn geschreeuw/gebrul/gevloek - sorry daarvoor - maar ik ga ervan uit dat het met mijn rood-witte schoenen niet mis kan lopen.  En als het niet lukt, branden we Roeselare plat en proberen het volgend jaar opnieuw.










    09-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Keuze genoeg aanstaande zondag.
    In La Nucía kan je naar de Internationale Dag en/of in Albir naar het "Adoptiefestival" waar honden een nieuw baasje zoeken.  
    Op camping Benisol in Benidorm wordt een "Rimpelrock" georganiseerd ten voordele van GAMcare - ondersteuning van kinderen, gehandicapten en sociaal zwakkeren (meer info HIER) maar daar heb ik geen programma of affiche van.
    Ook de periode van de Fallas breekt aan !





    07-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De bergen in.
    We hebben twee prachtige dagen achter de rug, zeer zonnig en zo'n 23 graden in de schaduw.  Ook 's avonds zakt de temperatuur zeer langzaam, gisterenavond moest voor het eerst sinds lang de verwarming niet aan in de feesttent.  En ook al was het dan bescheiden, er was toch weer iets te vieren : Patrick en Vicky zijn overgrootouders geworden van achterkleinzoon Max.  En daar hoorden natuurlijk bubbels en hapjes bij.
    Vandaag stond er een uitstap met de auto gepland, de bergen in.  We vertrokken over Polop en Tarbena, daar lieten we de Coll de Rates voor wat hij was en draaiden af naar Castell de Castells.  Tijd voor een koffie in een gezellig dorpscafé dat uitbundig gedecoreerd was.
    Via bochtige wegen ging het verder over Famorca en Facheca naar Benimassot.  De auto werd geparkeerd en we gingen - tevergeefs - even op zoek naar een cache.  Dan het dorpje in, heel klein maar best mooi met een prachtig terras met zicht over de omgeving.  Na onze kleine verkenningstocht gingen we iets eten in Bar P3Q (genoemd naar de van oorsprong Roemeense eigenares Petrescu) en verrassing : ook al was het al meer dan twee jaar geleden - ik kwam binnen en ze herkende me onmiddellijk.  Méér : ze kende zelfs mijn naam nog - toch uitzonderlijk want ik kan moeilijk beweren dat ik er vaste klant ben.  De laatste keer mocht ze wel op mijn Harley zitten en dat zal ze niet vergeten zijn.  De lunch was heel gewoontjes, ik had meer verwacht maar het voorgerecht (slaatje) en de huisgemaakte chocoladetaart maakten veel goed.
    Na het eten reden we terug naar Facheca om daar de CV-754 te nemen naar Quatretondeta en daarna langs een lokale weg verder naar Benasau.  Onderweg word je overweldigd door de prachtige natuur : schitterende rotsformaties, diepe kloven en - nog altijd - de amandelbomen die in bloei staan.  We hadden verwacht dat we daarvoor een beetje te laat zouden zijn maar hoog in de bergen was er nog meer dan genoeg bloesem te zien.  Welke berg we daarna zijn opgereden weet ik niet meer maar je kon het op zijn minst een avontuurlijk extraatje noemen.  De putten in de weg werden steeds dieper en met mijn eigen auto had ik het in ieder geval niet geriskeerd, maar het was wel de moeite ! 
    Het laatste gedeelte van onze route moest normaal via Confrides en Benimantell verlopen maar wat ik vermoedde werd bevestigd : de CV-70 was in Benifato afgesloten en dus moesten we langs Beniardá naar Guadalest rijden.  Die weg loopt langs het stuwmeer en is soms zeer smal, bovendien zag je nog altijd overal de gevolgen van de zware storm in januari.  Overal zijn ze nog bezig om de wegen beter berijdbaar te maken.  Het beste moest nog komen : net vóór het dorp was de weg alweer afgesloten en moesten we een alternatieve omleiding volgen.  Een haakse bocht en een zeer steile helling zorgde voor problemen.  Het vergde heel wat stuurmanskunst en doorslippende voorwielen om boven te geraken.  Daarna ging alles vlotjes en rond 18u waren we terug bij de campers.  Echt een prachtige dag ! ! !



















    05-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.3-1
    De dag is voorbij voor hij goed en wel begonnen is.  Tot na de middag ben ik bezig geweest met de blog bij te werken en toen die taak volbracht was, was ik net op tijd om over te schakelen naar de live streaming van RAFC tegen Roeselare.  Het was lang geleden dat ik Antwerp met zoveel gretigheid heb zien spelen en ook al laat de afwerking op het ultieme moment het nog te vaak afweten en rammelt de defensie soms langs alle kanten : we hebben wel met 3-1 gewonnen.  Nu mag het volgende week in Roeselare echt niet meer misgaan en indien wel, dan hoop ik dat de inwoners en winkeliers stevige rolluiken en diepe schuilkelders hebben.  Als we nu de promotie naar de Jupiler League nog mislopen, dan wordt de Rodenbach stad tot op de grond platgebrand. 
    Voor het slapengaan nog een klein verhaaltje dat ik was vergeten.  Toen ik gisteren in Edinburgh op het vliegtuig stapte hoorde ik de piloot tegen de stewardessen zeggen dat het de eerste keer was dat hij op die stad vloog.  Ik kon het niet laten en vroeg hem : "En niet te lang moeten zoeken ?".  Vond ik zelf wel grappig ...

    04-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Naar huis.
    Ik kon mijn kamer nog tot 12u houden, dat kwam perfect uit want dat was ook precies het uur dat ik naar de halte van de Airlink bus zou wandelen.  Omdat ik ook deze keer weer vroeg wakker was had ik eerst de tijd om alle rommel die in de badkamer voorzien was, ook te gebruiken.  Moisturizer tussen mijn tenen gesmeerd, mijn tanden gepoetst met facial scrub - weet ik veel waarvoor die dingen allemaal dienen maar ik voel me helemaal als herboren ! Buiten blijkt hoeveel wasgoed hier elke dag behandeld moet worden.
    De hele voormiddag loop ik door de motregen winkel in - winkel uit.  Ik heb nog een aantal ponden te spenderen, in Spanje kan je daar niets mee aanvangen en voorlopig zijn er geen plannen om opnieuw richting Verenigd Koninkrijk te reizen.  Een halsband en riem of een jasje in Schotse ruit voor Macho ? Allemaal veel te groot voor onze te kleine poedel.  Toch maar een t-shirt ? Eentje voor 12 euro, 2 voor 20 euro.  En 3 voor 30 ? Neen, dat kan niet.  Een andere winkel in, niet helemaal wat ik zocht maar hier wel 2 t-shirts voor 10 euro - een koopje waaraan ik niet kan weerstaan.  Volgens één t-shirt ben ik nu "Official Nessie Hunter" terwijl ik niet eens in de buurt geweest ben van de beroemde en beruchte plas.  Opvallend : de kledingstukken zijn gemaakt in Honduras, mét de vermelding dat het allemaal op een menswaardige manier gebeurt.  Ik betaal liever een euro meer als daarmee mijn geweten gesust is.
    Iets verder koop ik nog een iets duurder exemplaar maar dat stak al langer mijn ogen uit en in Glasgow ook al in een winkel van dezelfde keten (Newlook) zien hangen : the doodle man - beetje à la Keith Haring.
    Na vlot uitchecken - en één balpen in mijn jaszak - stap ik naar de bus die me 30 minuten later afzet aan de luchthaven.  Schoenen en broeksriem uit, jas uit, kleingeld uit de zakken, laptop apart enz - ik háát dit soort zaken ! Ik koop iets om te eten en te drinken en mijn laatste kleingeld geef ik uit aan snoep voor onderweg.
    Door de luidsprekers klinkt een "final call" voor passagiers van de vlucht naar Rome.  Twee Italiaans sprekende tuttebellen zitten te kwetteren en besteden geen aandacht aan de oproep.  Zou het voor hen zijn ? Iets verder zie ik dat er de rest van de dag geen vluchten richting Italië zijn ...
    Mijn (overvolle) vliegtuig vertrekt stipt op tijd en tijdens de vlucht stijgt het aantal toiletbezoeken (soms is het aanschuiven) in evenredigheid met de blikjes bier die besteld worden.  Je kan nu al zien wie er morgenvroeg wakker wordt op één van de trottoirs van Benidorm.
    Zonder ingecheckte bagage sta ik snel aan de bushalte en iets later brengt de Beniconnect bus mij naar Albir waar onze pa mij oppikt om naar huis te brengen.
    Dit uitstapje was absoluut de moeite waard en ik ben toch wel op zijn minst een klein beetje verliefd geworden op Schotland.  Nu nog afscheuren van Engeland aub !















    03-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Opnieuw naar Edinburgh.
    Zoals altijd weer veel te vroeg wakker maar hier is dat geen probleem, ik ga namelijk ook vroeg slapen. De straten waren nog altijd nat deze ochtend en de daken van de gebouwen aan de andere kant van de straat waren bevroren. Trouwens, wat voor kleur die daken ook hebben, een mooi uitzicht heb ik absoluut niet vanuit mijn kamer. Een veel beter uitzicht heb je in de ontbijtzaal, a "panoramic view" op het ontbijtbuffet. Ik had nooit gedacht dat ik het zou volhouden : reeds mijn vijfde dag die ik begin met een full English/Scottish breakfast. In het vorige hotel bleef de keuze van het warme gedeelte beperkt tot scrambled eggs met bacon en paddestoelen. Hie r is echt alles te krijgen, de sfeer is ook helemaal anders. Als je uit de lift stapt wordt je ontvangen door een soort butler die je een plaats aanwijst. Dan kan je aanvallen : bonen in tomatensaus, worstjes, aardappelkoekjes, kroketten, spek, eieren, tomaten - alles is aanwezig - en elke dag eet ik het ook. Eindigen doe ik nog altijd met croissantjes en "brokskes" - voor mij de verzamelnaam voor eender welke soort ontbijtgranen. Zo'n ontbijt zorgt er voor dat ik pas in de late namiddag terug een beetje honger krijg - goedkoooooooooop ! En dan valt ineens mjn euro, ik heb in Schotland nog geen enkele keren een Nederlands of Vlaams accent gehoord. Zitten die echt allemaal aan de Spaanse costa's ?  
    Nog even rondkijken, niks vergeten ? Neen, naar het busstation dan maar. Ik loop een stukje door de Buchanan Galleries, dat is warmer maar ook gevaarlijk want de inkomtrappen zijn glad - zelfs met het verse strooizout. De bus met perfecte wifi vertrekt weer mooi op tijd en onderweg hebben we weinig vertraging, ook al zijn er (broodnodige) wegenwerken op de M8. Zowel in Glasgow als Edinburgh zijn ze trouwens bezig met grote bouwprojecten en nieuwe asfaltlagen.  
    Nog vóór 12u stap ik - opnieuw in Edinburgh - mijn laatste hotel van deze vakantie binnen : Hilton Grosvenor. Klinkt chique en dat is het ook een beetje maar Hilton Carlton aan North Bridge scoort nog hoger. Aan de overkant van de straat kan je ook kiezen voor het Ritz en achter de hoek kan je terecht in het Waldorf Astoria - niet echt een goedkope buurt dus. In de hall staat een man in kilt de toeristen op te wachten, aan de receptie spreken ze Oxford English, bar en restaurant zien er prima uit maar daar zal ik allemaal geen gebruik van maken. Ik heb mijn kamer bijna gratis gekregen toen ik enkele maanden geleden boekte maar voor die prijs kreeg ik dan ook enkel de kamer. Bijbetalen voor ontbijt of internet kan, maar dat kost dan samen meer dan de kamer. De kamer is niet groot maar mooi en met duidelijk duurder meubilair ingericht, het bed lijkt beter te liggen en de kussens zijn veerkrachtiger. Aan vele kleine dingen zie je dat je in een hogere klasse hotel bent : verwarmde handdoeken, veel pottekes en tubes voor onder de douche maar de vloer kraakt hier net zoals in de goedkopere hotels - al klinkt het kraken wel eleganter Mijn uitzicht gaat er dan weer niet op vooruit, ik zit in de kelderverdieping en mijn raam is onder de trap van een nooduitgang. En dan die Hilton balpennen, zou ik ze meepikken ? Ze verwittigden me aan de receptie wel dat ze voorlopig 20 pond extra van mijn kredietkaart afhouden voor eventuele "schade". Valt een vermiste balpen ook onder de noemer "schade" ?  
    Na een kwartiertje rust gaan de wandelschoenen weer aan en trek ik de stad in. Ik zit nu echt helemaal aan de andere kant van de hoofdstad en je bekijkt bijgevolg ook alles van de andere kant. Zo ontdek ik toch weer nieuwe dingen, waaronder een gezellig openbaar toilet en een winkel met goedkope t-shirts (tot nu toe heb ik kunnen weerstaan). Elders in een etalage ligt een t-shirt van T2 - het vervolg op Trainspotting. Ik weet niet of de tekst werkelijk gebruik wordt in de film, maar hij is in ieder geval grappig. Binnenkort proberen te downloaden. OVer Trainspotting gesproken : die film is destijds in Edinburgh opgenomen en - toeval of niet - ik kwam vandaag nogal veel randgevallen tegen die zo hadden kunnen figureren. Tandenloos, diepliggende ogen, stinkend naar de drank - je kent ze wel (tenzij je in Genoelselderen woont). 
    En toch zou ik 's nachts liever in Edinburgh rondzwerven dan in Glasgow. Tijdens mijn wandeling kwam ik als vanzelf toch weer in de bovenstad terecht, deze keer langs een wandelpad onderaan de rots. Onderweg schrok ik toen ze het dagelijkse kanon van zich liet horen. Ik wou graag iets eten maar bijna alles zat vol, of zag er ongezellig uit, serveerde niet wat ik wou of was te duur. Terug naar mijn oude buurt dan en weer binnen bij Martone, alweer een lekkere pizza en goed geproportioneerd ijsje ...   Dat ijsje was trouwens nodig om de effecten van de pikante pizza te milderen. Het was lang geleden dat de jalapeños zo heet waren. De vorige keer moet bij (de al lang niet meer bestaande) pizzeria Rodney's in Blankenberge geweest zijn. Als je dat verhaaltje nog nooit gehoord hebt mag je er naar vragen als je me tegenkomt. Terwijl ik zat te wachten kwam er een zwerversachtig type binnen die lasagne en een ijsje bestelde, ondertussen Tourette-gewijs vloekend in alle mogelijke dialecten. De dienster ging haar mannelijke collega erbij halen en die stelde voor dat hij eerst zijn eten zou betalen voor hij iets kreeg. Lijkt me fair maar ook een beetje denigrerend tegenover die man. Dat wou hij niet, want hij was hier nog al geweest toen de baas er was en toen was er geen probleem. Vijf minuutjes wachten, de baas kwam eraan en die herkende de man als probleemloze betaler. 
    Rond 16u was ik terug in hotel en begon het twijfelen. Om 18u3O zou een "dark side" tour starten, een wandeling vol gruwelverhalen langs de donkerste plekjes van de stad. Maarrrrrr ... er was regen voorspeld. Ik ben er toch naartoe gewandeld en snel teruggekeerd. Drie redenen : het begon harder te regenen (een telefoonhokje kan dan handig zijn), de groep die ging wandelen was volgens mij veeeeeel te groot én het is vrijdag. In weekends vermijd ik zoiets liever, dan zijn er al genoeg griezels op stap. Dat avondwandelingetje zette toch weer zes kilometers extra op de teller.



















    02-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Glasgow dag 2.
    Je hebt in Glasgow heel veel straten met éénrichtingsverkeer en dat is best veilig : zo kan je maar langs één kant platgereden worden en heb je 's avonds geen pijnlijke nek door alsmaar naar de verkeerde kant te kijken bij het oversteken. Mijn eerste indruk van gisteren blijft absoluut overeind : hier komt men om te shoppen, winkelen, aankopen te doen, kleedjes te kiezen. Hier geen 500 winkels die dezelfde t-shirts verkopen, maar wel een Antwerpse Meir x3 en dan midden in het stadscentrum er ook nog een "Wijnegemmeke" erbij. Toeristen kom je inderdaad veel minder tegen, wel alom aanwezig zijn bijbelfanaten. In vrijwel elke straat staat er wel iemand zieltjes te winnen. Glasgow heeft veel moderne gebouwen met veel glas maar zeker ook mooie oudere gebouwen en van die typische elegante winkelgalerijen. Grappig zijn ze hier ook : vóór de deur van een groot Apple center staat de hele dag iemand met een publiciteitsbord voor een goedkopere (reparatie)zaak achter de hoek. Zoiets zou in België al voor flink wat opschudding zorgen. Vóor de "Gallery of Modern Art" staat een beeld van de "Duke of Wellington", in de jaren '70 plaatsten studenten een verkeerskegel op zijn kop. Op zijn minst een flinke GAS-boete waard in Antwerpen, hier vond iedereen dat wel kunnen en dus heeft hij nog altijd die "versiering" op zijn kop. Een persoonlijke opmerking : waarom draagt een zwarte medemens een zwarte broek met gaten, je ziet die gaten niet ! 
    Uiteraard ben ik binnen geweest in de Gallery. Een mooi gebouw maar de lopende tentoonstellingen waren niet echt boeiend. Van mij mag iedereen alles kunst noemen maar gewoon een aantal kledingstukken op een kapstok ordelijk schikken in een zaaltje is voor mij niet genoeg. Het centraal station straalt dan weer veel meer uit, prachtige overkapping in combinatie met de houten gebouwen (inclusief hotel) in de grote hal. Niet zo mooi dan het centraal station in Antwerpen natuurlijk Ook mooi : een splinternieuw briefje van vijf pond - met een doorkijkstukje - dat ik ergens in mijn handen geduwd kreeg. 
     Het allermooiste vandaag was de kathedraal en de achterliggende grafheuvel. In de kathedraal stond ik al met mijn mond open van verbazing, echt schitterend én bovendien helemaal gratis toegankelijk en fotografeerbaar. Er is zelfs een ondergrondse "lower church" aanwezig, voor de stoute gelovigen misschien ? 
    Het hoogtepunt lag echter achter de kathedraal, de necropolis. Een grote grafheuvel met talrijke grafmonumenten en een prachtig uitzicht over de stad. Als buur hebben ze de Tennant Caledonian Breweries, ook niet slecht. In de late namiddag begon het lichtjes te regenen, mij hoor je niet klagen. Vier dagen zon in Schotland tijdens de winter, je kan het slechter treffen.



















    01-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Glasgow dag 1.
    De voorlopig laatste dag in Edinburgh, de koffer is snel ingepakt en ik ga voor de laatste keer ontbijten. De poes zit zoals altijd aan het raam te kijken of alles in orde is en als Trump voor de zoveelste keer op het scherm passeert zegt een van de Spaanse werknemers "nu puedo verlo" - ik kan hem niet zien. Hier wil ik nog terugkomen, fijn hotelletje als je geen muggenzifter bent en gaat zeuren over kleinigheden. 
    Ik wandel op een kwartiertje - langs Sherlock Holmes en achternagezeten door giraffen - naar het busstation (veel goedkoper dan de trein), koop een ticketje heen en terug en tien minuten later vertekt de bus naar Glesga (Glasgow). Op die bus heb je een perfecte wifi verbinding en dus verveel ik mij onderweg niet. Een kleine twee uren later zijn we in Buchanan Bus Station, aan het aantal bussen te merken rijden er van hieruit bussen naar de hele wereld. Al vanaf de eerste moment voel je dan je in een andere stad bent. Veel minder toeristen, veel meer bedelaars (veelal ingedut onder een dozijn slaapzakken), die hier ook opdringeriger zijn dan in Edinburg. Het hotel is best in orde maar aan de receptie zijn ze veel minder vriendelijk dan in het vorige. Het meisje geeft mij een sleutel en zegt dat mijn kamer op de first floor is. Tenminste, dat had ik toch begrepen. Later bedenk ik dat first en third toch nogal hetzelfde klinken. Nog later blijkt dat zelfs fifth hetzelfde klinkt in Glasgow. Om maar te zeggen dat dat typische Schotse accent hier veel meer aanwezig is én ik beter had moeten weten : kamer 505 ligt vrijwel altijd op de vijfde verdieping. De kamer is veel ruimer dan de vorige en ik heb een tweepersoons bed, vind ik toch prettiger. Het is wel vrij rumoerig maar dat was te verwachten in een stationsbuurt. Op het eerste zicht ziet alles er prima uit,, later blijkt dat het raam niet goed sluit en dat er onder de deur een spleet is waarlangs je Maggie De Block zonder problemen de kamer kan doen verlaten. Ik informeer even naar de oorsprong van het hotel en dan blijkt dat het gebouw 120 jaar oud is en vroeger eigendom was van de tabaksfirma's die hun goederen verscheepten via de vlakbij gelegen rivier Clyde. 
    Ik heb de buurt dan maar een beetje verkend en het is hier werkelijk een winkelparadijs, maar daarvoor kom ik niet. Omdat ik morgen nog een hele dag heb om mooie plekjes te ontdekken, besluit ik om de Garmin een keertje boven te halen en enkele caches te zoeken. Enkele kan ik vinden maar op vele plekken is zo druk dat het onmogelijk is om te zoeken. En ook al is ze reeds lang niet meer mijn reisgezellin, ik hoor ze het zo zeggen : "naar welke achterbuurt heb je me nu weer meegesleurd ?" 
    's Avonds zie je meer en meer Glasgow Rangers supporters op straat want die spelen vanavond thuis. De supporters zien eruit zoals overal : lelijk, marginaal en veel te dik. Ondanks het forse overgewicht zie je een aantal zonder scrupules de veelvuldig aanwezige fastfood zaken binnen stappen.



















    28-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hik.
    Ik waggel voorbij Camera Obscura (niet de moeite volgens gids Jen, je kan net zo goed optische illusies intikken bij Google) en ik had geen beter moment kunnen uitkiezen. Buiten zijn er een aantal lachspiegels opgesteld en veel heb ik nu niet nodig om met mezelf te lachen. Ik besluit een omweg te maken langs New Town (klinkt een beetje idioot want is intussen ook 200 jaar oud) maar behalve een overaanbod aan winkels vind ik het daar toch niet zo interessant. 
    In het park zitten mensen te genieten van de zon en de bloemetjes zien het helemaal zitten. Ik zie kerken die geen kerk meer zijn maar een cultureel centrum of een marktje herbergen, de typische telefoonhokjes zijn hier en daar geldautomaten geworden en een uil zit op de schouder van een mooie vrouw. Allemaal echt waar en geen zattemanspraat ! Ik moet ook dringend nog iets gaan drinken in de Frankenstein pub. Had ik trouwens al verteld dat ze hier aan de verkeerde kant van de weg rijden en de mensen langs de verkeerde kant in de bus stappen ? En absoluut niet slecht bedacht : bushokjes staan met hun gesloten kant naar de weg gekeerd, dan sta je tenminste droog als er door plassen gereden wordt. 
    Van plassen is er nochtans geen sprake. De ondergaande zon zorgt voor een mooie schouwspel én verblinde chauffeurs en ik stap de McDonalds binnen, aan één grote tafel zijn videospelletje opgesteld om de kinderen te amuseren. Een ballenbad is waarschijnlijk voor oude zakken. En zo is dag drie ook weeral voorbij. Voor mijn geplande concert van Apocalyptica moet ik in ieder geval niet meer wakker blijven ...















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Whisky.
    Snel terug met de bus dan maar en onmiddellijk naar het einde van de Royal Mile, deze keer voor een bezoek aan de Scottish Whisky Experience. Na betaling kan je plaatsnemen in een cask (whisky ton) en onderweg krijg je uitleg over het distilleren, de ingrdiënten, het blenden enz. Later krijg je een film te zien van de verschillende whiskystreken in Schotland, een 180° film die je onmiddelijk goesting doet krijgen om de rest van het land te bezoeken. Tijdens de film kan je aan je (gekregen) geurenkaartje krabben om het verschil in herkomst te ruiken. Ik ruik weinig maar dat is geen verrassing, ik ben al blij dat ik het verschil ruik tussen schimmelkaas en choco  
    Aan de hand van je favoriete geur krijg je een whisky uitgeschonken. Je leert de whisky beoordelen op kleur en geur vooraleer je hem mag uitdrinken. De mijne kwam van Speyside, een regio bekend voor zijn zachte, eerder zoete smaak. 
    Het bezoek wordt afgesloten met een bezoek aan de "vault", een kamer vol uitstalramen met daarachter meer dan 3000 (verschillende) flessen Schotse whisky. Voor de meesten zit de rondleiding er dan op, ik ben de enige van ons groepje die voor de gold tour gekozen heeft en ik krijg nog vier extra glaasjes whisky om te proeven. Dat smaakt wel, en ik bestel nog een plankje met vier proevertjes. Dan is het echt wel genoeg geweest en buiten geraken kan enkel als je de winkel passeert. Je begint een beetje rond te kijken en beseft al snel dat de whisky (ook mijn merk Cardhu) hier een stuk duurder is dan in Spanje. Mijn intussen wazige blik speurt nog wat verder, flessen van 500 pond, 1200 pond, oh 2500 pond en dan ... de duurste : 27000 pond ! Intussen weet ik wel waarom oudere whisky vanzelf duurder wordt. Terwijl hij rijpt in vaten ontsnapt er elk jaar een flink perentage door verdamping, "lost to the angels" noemen ze het. Na 25 jaar gaat er zo al 40 % verloren !  















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Fuck the royal yacht ...
    Tegen de middag neem ik een foute beslissing en ga met de bus naar Leith, waar het koninklijke jacht Britannia ligt. Om het uitgebreid te bezoeken heb ik geen zin, het is trouwens belachelijk om inkomgeld te betalen aan één van de rijkste families van de wereld. Geld dat ze nota bene dan ook nog krijgen van de belastingbetaler, zo gaat het overal. In ieder geval : mislukte uitstap. Je kan het schip niet eens zien liggen vanaf de wal, ze hebben daarvoor (opzettelijk ?) een groot sfeerloos winkelcentrum neergepoot dat ervoor zorgt dat je het bootje enkel kan bezoeken via de derde verdieping van datzelfde winkelcentrum. Afzetterij eerste klasse ! Enkel als je helemaal rondloopt, kan je de boeg van de Britannia zien. Als troost vind ik er wel een cache.














    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Arthur en het parlement.
    De derde dag en ik begin het te voelen. Het valt moeilijk in te schatten hoeveel kilometers er al afgelegd zijn maar het zullen er niet weinig zijn. Ik kijk eens op de kaart en zie dat Arthur's Seat vanuit het hotel wel te voet bereikbaar is en vertrek richting de heuvels. De auto's die buiten overnacht hebben haal je er zo uit, want ze hebben allemaal een flinke ijslaag op de ruiten. Bij de auto's die al gereden hebben, is de nummerplaat onleesbaar door de sneeuw. Ik trek mijn muts wat verder over mijn oren en stap verder. Volgens de GPS ben ik waar ik moet zijn maar er is eigenlijk niets te zien. Haha, daarboven op de heuvel zie ik de overblijfselen van, ja van wat ? Misschien wel van die zetel van Arthur. Het wordt een zeer mooie wandeling en ik ben niet de enige die van de ochtendzon profiteert, overal zie je wandelaars - vaak met hun hond(en) en joggers. De dapperste loopt er wel heel zomers bij. De ruïne waar ik uitkom, blijkt een kapel te zijn en dus wandel ik met een flinke omweg opnieuw naar beneden. Die zetel heb ik niet gevonden, later blijkt dat de berg waar ik opgewandeld ben een uitgedoofde vulkaan is en ... de naam Arthur's Seat heeft meegekregen  
    Onderweg passeer ik Holyrood Palace, de officiële koninklijke residentie als de koningin op bezoek is in Schotland. Weer mijn portemonnee bovenhalen doe ik niet maar ik vraag me wel af wat dat mooie gebouw aan de overkant is. Het blijkt het Schots Parlement te zijn (ontworpen door een Spaans architect) en de vriendelijke agente zegt me dat ik gratis naar binnen kan. Dat is helemaal waar maar het lijkt wel alsof ik op de luchthaven ben : scanner, alles uit je zakken, broeksriem uit ... Eenmaal binnen laten ze je gewoon met rust, maar een foto maken van (de foto) van de koningin mag niet - was ik ook niet van plan. Een van de bewakers wil wel een foto nemen van mij in de grote zaal. Grappig : een dakloze uit België verovert Pàrlamaid na h-Alba (in het plaatselijke brabbeltaaltje).



















    27-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pizza.
    Na de rondleiding hebben we nog ruimschoots de tijd om vrij rond te lopen en de zeven musea binnen de muren te bezoeken. Op het einde begint het licht te regenen en in de verte krijgen de heuvels een wit jasje. Ik stap binnen bij de Tartan Weaving Mill, een weverij met bijhorende gigantische winkel vol sjaaltjes, kilts, petten, t-shirts enz. Foto's maken mag absoluut niet, zoooooooooot ! 
     Ik wandel richting hotel en zie rare dingen : twee kermiswinkels die ook nu hun koopwaar aanbieden en geregeld zie je een doedelzakspeler staan. Die horen hier niet eens thuis, heb ik vanmiddag geleerd - oorspronkelijk vond je die enkel in de Highlands. Die pipers doen dat om (meer dan) een centje (bij) te verdienen, anderen staan dan weer de hele dag in weer en wind buiten om met een reclamebord klanten naar hun restaurant te lokken. Ik stap onderweg binnen bij Pizzeria Martone voor een lekkere Siciliana en daarna een overdreven groot dessert. Allemaal mogelijk met de gemaakte winst !



















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Edinburgh Castle.
    Ik was zo tevreden over onze gids dat ik ook meteen een Edinburgh Castle Tour geboekt heb, die startte een uurtje na het eindigen van de Free Tour. Dus nog net genoeg tijd om een kleinigheidje te eten en om 14u stonden we aan de poorten van dé toeristische attractie van Edinburgh. We kregen weer een heleboel info over de geschiedenis en ik onthield vooral hoeveel er historisch gezien mis is met de film Braveheart. En ook hoe een van oorsprong militair bolwerk door de invloed en op bevel van Queen Victoria meer een kasteel moest worden, wat alles een beetje een Disney look heeft gegeven. 
    Als je het kasteel bovenop de heuvel bekijkt en hoort en ziet hoeveel omwallingen je moest overwinnen om binnen te geraken, om dan uiteindelijk kokende pek over je heen te krijgen zou je al snel denken dat dit een onineembare vesting was maar niets is minder waar. 
    Een absoluut grappig verhaal is het allereerste luchtbombardement uit de moderne geschiedenis. De Duitsers dropten een bom vanuit een Zeppelin, helaas hadden ze niet de kennis om die bom ook te laten ontploffen op de grond. De Schotten wilden graag terugschieten maar hadden alleen de kanonnen op de muren maar die waren afkomstig van schepen en dus voorladers (kogel moet lang voor in de loop worden geladen) en dat ging niet met deze opstelling. Dan maar de "one o'clock gun" gebruiken ? Ja, maar daarvoor hadden ze alleen losse flodders. Moderne oorlogsvoering, het is soms lachen ...  
    En dan ... hoe groot kan het toeval zijn, zie ik dat de gids een Apocalyptica t-shirt aanheeft. Gaat zij ook kijken morgenavond ? Ja, en de vraag volgt of ik een kaart heb. Ah, okee want het is al lang allemaal uitverkocht en een vriend van haar wou ook graag gaan kijken. Nu was het concert van Apocalyptica wel de aanzet om naar hier te komen maar zeker niet de allesoverheersende factor. Je hoort me al komen ... Zij denkt dat haar vriend wel een mooie prijs voor mijn kaartje wil betalen en ze belt hem op. Jazeker, zonder onderhandelen wil hij een heeeeel mooie prijs voor mijn kaartje geven en de deal is rond. Met een kaartje voor pakweg Neil Young of Patti Smith zou ik zoiets niet doen, alhoewel : ook ik ben te koop, als de prijs maar hoog genoeg is















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De trouwe hond.
    Het beeldje van Bobby dan, de neus van de Skye Terrier is stilaan afgesleten door het vele wrijven - niet doen dus ! Bobby was het hondje van John Gray, de politieman/nachtwaker van Greyfriars Kirkyard (begraafplaats) en toen het baasje stierf werd hij op zijn "eigen" kerkhof begraven. De wet dicteerde dat zwerfhonden moesten gevangen en gedood worden maar de omliggende bewoners zorgden ervoor dat hij geregistreerd werd en dus kon blijven leven. Volgens de verhalen bleef het hondje 14 jaar lang bij het graf van John Grey (begraven naast James Brown, moeten we dat nu echt geloven) zitten en toen de terrier zelf stierf mocht hij niet op de begraafplaats (gewijde grond) begraven worden, net daarbuiten was geen probleem. Nog iets later kreeg de trouwe kameraad zijn eigen standbeeld, net voor zijn "eigen" pub.






    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het vervolg.
    Maggie Dickson had meer geluk, zij werd dood verklaard na een openbare ophanging maar iets later wou ze toch graag terug uit haar kist. Okee, opnieuw ophhangen dan maar ? Neen, dat kon niet want zij had haar straf gekregen én was dood verklaard. Zij kon verder leven als een vrije vrouw, meer nog : ze kreeg zelfs haar eigen pub ! 
    Ook niet proper zijn de verhaaltjes over de afwezigheid van riolering. In de praktijk liep je overal enkelhoog door de stront en als je na het roepen van een waarschuwing niet snel genoeg reageerde kreeg je ook nog een emmer over je hoofd. Al die vetzakkerij zorgde wel voor mooie tuinen in het lager gelegen gedeelte van de stad, mest genoeg ! 
    Achter het hoekje vind je het "Heart of Midlothian", stenen gelegd in de vorm van een hart. Vroeger was daar de ingang van de gevangenis en nu nog altijd spuwen mensen op het hart als ze het passeren. Als je mensen er achteloos ziet overheen stappen, weet je zeker dat het geen locals zijn ! 
    The Mercat heeft zijn eigen verhaaltje, niet bloederig - gewoon grappig. Als er vroeger belangrijk nieuws uit Engeland moest komen, gebeurde dat per paard. Drie dagen en nachten rijden vóór de boodschap arriveerde in Edinburgh. Dan werd het nieuws wereldkundig gemaakt vanop het torentje op de markt. Dat gebeurt nu nog altijd, ook in deze tijden van televisie, internet enz. De laatste keer dat zoiets gebeurde, was toen Kate Middleton zwanger was. De hele wereld wist het al maar toch werd het pas drie dagen later officieel aangekondigd, zoals in de goede oude tijd  
    Nog meer ? Het verhaal van William Brodie, een eervol zakenman die bij zowat iedereen sloten plaatste en ... een dubbeltje voor zichzelf bewaarde zodat hij en zijin bende later ongemerkt alles konden stelen. Hij werd zelfs aangesteld om deze mysterieuze zaak te onderzoeken. Hij werd uiteindelijk veroordeel en in 1788 opgehangen voor een menigte van 40000 toeschouwers, ambiance ! Uiteraard kreeg een pub en binnenplaats - als eerbetoon - zijn naam. Het verhaal van Jeckyll and Hyde (overdag eerlijk, 's avonds boef) zou op zijn leven gebaseerd zijn. We passeren ook het huis/café waar Rowling Harry Potter geschreven heeft : the Elephant House. Onderweg ook zeker niet vergeten over de dikke teen van filosoof David Hume te wrijven, het zou geluk brengen.









    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Free ?
    Hehe, twaalf uur in mijn bed gelegen maar uiteraard niet evenveel uren geslapen - op de gang hoor je duidelijk wanneer de pubs sluiten. Iedereen komt ongeveer op hetzelfde uur "thuis" en de krakende vloeren in combinatie met teveel drank zorgen voor een gestoorde nachtrust. Mijn buurman blijft een uur daarna nog altijd met zware bottinnen rondlopen, of zo klinkt het althans. 's Morgens heel lang blijven liggen gaat ook niet : vuilniswagens ... Voor de rest is het heel rustig - de wegenwerken voor de deur laten geen doorgaand verkeer toe en de machines worden pas rond 8u gestart. En ik ben hier natuurlijk niet om in mijn bed te liggen ! Meer nog : ik moet vóór 10 u bij de Starbucks vestiging aan de Royal Mile zijn. Starbucks vestigingen vind je hier trouwens in overvloed, net als een heleboel andere koffieketens - de high tea is duidelijk verdrongen door kartonnen bekertjes koffie. Wat je hier echter nog meer vindt dan koffietentjes zijn Spanjaarden/Spaans sprekenden, veel meer dan de obligate Aziaten met camera. In het hotel waar ik verblijf werken ook een tiental Spanjaarden. Verklaringen die ik hier en daar bijeengesprokkeld heb : feestdag/lang weekend in Andalucía, het Britse Pond staat laag, mensen willen komen vóór de Brexit (zowel om de toerist uit te hangen als te komen werken). In ieder geval is het echt opvallend, ik weet zeker dat ik hier op straat meer Spaans hoor praten dan in Benidorm ! ! ! 
    Na het uitgebreide ontbijt stap ik door de ochtendzon richting centrum. Hier en daar is het opletten voor gladde plekken want het heeft duidelijk gevroren vannacht. Iets voor 10u meld ik mij aan bij de Free Tour (organisatie Sandemans New Edinburgh). Free ? Ja, helemaal maar ... niet echt, en toch wel ! Ik hou wel van het concept : je doet een wandeltoer van ongeveer 2,5-3u inclusief (in mijn geval zeer goede) gids en achteraf bepaal je zelf hoeveel dat voor jou waard was. Of ze tevreden zouden zijn met wat kleingeld, valt te betwijfelen en iedereen is op het einde zeer gul. En ook hier, tegelijkertijd met "mijn" wandeling vertrekt ook een veel grotere groep Spaanstaligen. In onze groep wandelen Argentijnen, Brazilianen, Canadezen en Texanen mee. 
    Gids Jen is echt een ongelofelijke verteller en hoe hard je ook probeert : het is onmogelijk om zelfs maar 10% te onthouden van wat ze allemaal vertelt. Ik ben normaal niet het volg-de-gids type maar hier heb ik absoluut geen spijt van. Tijdens de halte in een sociaal centrum proberen ze natuurlijk mensen warm te maken voor hun andere - betalende - tours maar absoluut niet opdringerig. 
    De tour zelf dan : een overvloed aan informatie maar altijd met een kwinkslag en Jen laat het vooral niet na om te lachen met de vele Schotse tradities. Laat ons beginnen met de Royal Mile : geen 1,6 km zoals je zou verwachten. Blijkt dat ongeveer ieder dorpje vroeger zijn eigen mijl had en hoewel reeds in 1593 een poging werd ondernomen om een standaard mijl in te voeren heeft het toch nog geduurd tot 1959 (!) voor het werkelijk een feit werd.  
    Een verhaaltje over de St. Giles Cathedral ? Dat is helemaal geen kathedraal want blijkbaar mag je jezelf alleen maar kathedraal noemen als je de zetel bent van een of andere bisschop of kardinaal. Probleem : sinds de invoering van het protestantisme bestaat die hiërarchie niet meer ... maar kathedraal bekt toch beter dan kerk. John Knox, een belangrijke dominee in de 16e eeuw zou begraven liggen onder parkeerplaats 23 - daarom blijft die plaats altijd vrij. Enkel de huidige baas van de parochie negeert die traditie, omdat hij het plezant vindt om op de parkeerplaats van de grote baas te staan. In de kathedraal mag je alleen foto's nemen tegen betaling, daarom maar eentje - van het orgel.
    Bloederige verhalen kunnen ook niet ontbreken, in de middeleeuwen ging het er nu eenmaal niet altijd even proper aan toe. William Wallace werd als Schots patriot (die het verzet leidde tijdens de eerste onafhankelijkheidsoorlog tegen Engeland) in 1305 op een niet zo gezellige manier ter dood veroordeeld. Hij werd naar zijn plaats van terechtstelling in Smithfield gesleept terwijl burgers hem bespotten, bespuwden en bekogelden. Hij werd opgehangen en vlak voor het intreden van de dood omlaag gehaald. Daarna werd hij gecastreerd, opengesneden en ontdaan van zijn ingewanden, welke met zijn geslachtsorgaan voor zijn ogen verbrand werden. Daarna werd het hart uit het lichaam gehaald. Tot slot werd hij onthoofd en gevierendeeld. Zijn hoofd werd op de London Bridge tentoongesteld en zijn kwartieren te Newcastle upon Tyne, Berwick-upon-Tweed, Stirling en Perth. De juiste volgorde heb ik gezocht op Wikipedia













    26-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eerste kennismaking met Edinburgh.
    Een half uurtje later zat ik op Airlink bus nr 100 die me in een half uurtje van het centrum van Edinburgh bracht. Van Waverley Bridge was het nog 20 minuten - door de regen - stappen naar hotel Cairn. Mijn eerste indruk is absoluut positief : zeer vriendelijk onthaal en alles ziet er netjes uit. De kamer is niet groot maar alles is aanwezig, zelfs USB-poorten om telefoons e.d. op te laden.. Bovendien - gebruikelijk in het Verenigd Koninkrijk - kan je zelf thee of koffie zetten. Als extra krijg je hier ook chips, koekjes, een Mars en een Oreo - dagelijks "gratis" aangevuld.  
    De wifi is wel raar : Skypen en video kijken gaat zonder problemen, een foto op Facebook zetten of de blog aanvullen wil niet lukken. Wat belangrijker was : het regende niet meer ! Hoog tijd dus om de omgeving een beetje te verkennen. Achter het hoekje ligt Calton Hill met onder meer het Nelson monument. Om daar te geraken moest ik wel een ontelbaar aantal "fucking stairs" opklimmen. Dat laatste mag je echt letterlijk nemen want te zien aan het aantal condooms worden de trappen ook voor andere zaken gebruikt. Meteen had ik een prachtig uitzicht over de stad, al kostte het wel enige moeite om overeind te blijven met de stevige stormwind.
     Na de heuvel besloot ik om toch ook maar eens een cache te zoeken. Die werd snel gevonden en bracht me via Jacob's Ladder langs mooie graffiti én een grappig aanbod : een lesbische ezel ! Wat ook meteen opviel : net zoals overal trekken de voetgangers zich hier ook niets aan van rode lichten, zelfs niet als er politie bij staat. Ik respecteer de verkeerslichten zelf ook alleen maar als er gevaar dreigt, niets idioter dan staan wachten voor een rood licht terwijl er kilometers in de omtrek geen verkeer is. 
     Om af te sluiten : tegen 20u was ik doodmoe en ben in mijn bed gekropen !



















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Naar Schotland.
    Eigenlijk was ik best zenuwachtig voor het vertrek want ineens begon het door te dringen hoe lang het al geleden was dat ik nog eens met het vliegtuig op reis ging naar een onbekende plaats. Ik heb mijn weinige hersencellen eens op de pijnbank gelegd en ik kan me echt niet meer herinneren naar waar en wanneer dat was. Turkije 15 jaar geleden of zo ? Misschien wel langer, sinds de aankoop van de eerste camper in 1998 is het in ieder geval niet zo dikwijls meer gebeurd. 
     Het boarden begon al fantastisch. Een catwalk model met iets te veel jaren op de teller respecteerde de instaprij niet en zoiets doe je niet bij Britten. Iemand stapte op haar af om een oplerking te maken en kreeg onmiddellijk een zeer giftig "fuck off" als antwoord. De commentaren die toen volgden waren soms hilarisch : top model of Primark, slet van Marks & Spencer, overaged queen of rags ... Ook opvallend was dat andere Schotten zich verontschuldigden voor haar gedrag want "normally we're not like that". Ik hoopte dat ze naast mij op het vliegtuig zou zitten maar helaas. Zou wel plezant zijn, samen de medepassagiers een beetje op stang jagen. Gewoon om de tijd te doden, niet omdat ik een slecht karakter heb - tenslotte is drie uur vliegen toch heel saai. Niet dus, ik heb wel stiekem een foto van haar genomen.  
    De vlucht zelf : ik vond het een lawaaierig toestel (nochtans een doorsnee Boeing 737-800) en de piloot was absoluut een grapjas : de passagiers verwelkomen met een sit back and relax, je moet maar durven ! Dat bordje op de rugleuning van de stoel maakt het compleet : bij gevaar moet je met je hoofd tussen je armen voorovergebogen zitten. Wie dat kan op die minieme ruimte is ofwel een kabouter ofwel een slangenmens.
     Onderweg werd het wolkendek alsmaar dikker, het zag er dus naar uit dat de weersvoorspellingen bewaarheid zouden worden : regen, niet echt abnormaal in Schotland. Het landen ging gepaard met de nodige turbulentie, soms leek het alsof we over een Romeinse heerweg hobbelden. Enkele mensen begonnen zelfs te gillen, zo hevig ging het eraan toe. De landingsbaan kwam pas helemaal op het einde in zicht, alles moest dus op het gevoel gebeuren. Tegelijkertijd kletste ook de eerste Schotse regenbui tegen de raampjes.  
    Dan in het luchthavengebouw : is dit een voorbode van de Brexit ? Schengen, nog nooit van gehoord ? Aanschuiven voor paspoortcontrole, intimiderende bordjes waarop celstraffen beloofd worden aan mensen die zich misdragen tijdens de procedure ...





    25-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Feestje.
    Eerlijk is eerlijk : er valt over mijn twee laatste dagen in Alfaz weinig te klagen.  Gisteren naar Sabor en vandaag groot feest in onze tuin.  Vicky en Patrick hadden gezorgd voor nachos en een gigantische pot chili con carne, inclusief aardappel in de schil.  Walter en Bertha (die tijdens mijn afwezigheid vertrekken) waren verantwoordelijk voor grote hoeveelheden drank en ik had gezorgd voor koekjes en pralines voor bij de koffie.  Je kan je niet voorstellen hoe gewelddadig sommige mensen tekeer gaan om een witte praline met noot te bemachtigen ! Laughing
    Bij het begin van de dag zag ik er allemaal een beetje tegenop : ik was wakker geworden badend in het zweet, had barstende hoofdpijn en zelfs een beetje koorts.  En dan blijkt weer dat jezelf zielig voelen niet helpt, je kan je beter in het feestgewoel storten.  Er was zelfs een Mexicaanse band opgetrommeld om Zangeres Zonder Naam-gewijs Mexiiiiiiiiiiiiiiiiiiiicoooooooooooooooooooo te komen zingen.  Maf om te zien hoe iemand bijna onherkenbaar wordt door gewoon een snorretje onder zijn (of haar neus) te tekenen.
    En omdat feesten hier bijna een fulltime bezigheid is duurde het feestje van 13u tot 20u.  Hoe later het werd, hoe harder er meegezongen werd - al werd het met de grootste hits van Katastroof een beetje moeilijk voor de Nederlanders. 
    Morgenvroeg vertrek ik naar Schotland voor een weekje, ik veronderstel dat het geen probleem zal zijn om de blog bij te werken maar indien niet : maak je geen zorgen - het monster van Loch Ness krijgt mij niet te pakken !

















    GASTENBOEK
  • toch jammer
  • grobbendonk
  • JammerV69ncv
  • Jammer
  • spijtig




      
    Collega-bloggers
  • XYZ ?
  • Camperhuub
  • Omer en Ann
  • Leo en Veronique
  • Bert - NL
  • Gery is er ook weer
  • Ron en Marja
  • Jan van Oarelbeke
  • Dimitri Verbelen

    Handig in omgeving Alfaz/Albir
  • Sabor in Altea
  • Pizza !
  • Universal Lounge Bar in Albir
  • Dierenkliniek in Alfaz
  • Hond kiezen in La Nucia
  • Weerbericht Spanje
  • Frax in Albir
  • Belgisch consulaat in Alicante

    Onze favorieten
  • camping POIs
  • fietsknooppunten
  • vrt nieuws
  • geocaching
  • lachen !
  • gratis software
  • dansen !
  • thuisforum
  • IT nieuws
  • originele geschenken

    U bent bezoeker nummer


    Bedankt ! ! !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!