MOBIELE HONDEN >>> HET VERVOLG ...
Ik zit ook op fu**ing FB - klik HIER !

Foto

Kijk ook eens op
www.mobielehonden.be
waar alles begon ...

Zoeken in blog

Archief per maand
  • 02-2019
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 08-2017
  • 07-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 07-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 10-2006
  • 09-2006
  • 05-2005
    Over vanalles : politiek, voetbal, films, geocaching, honden, restaurants, H-D, onderweg zijn en van het leven genieten ... De meest recente berichten staan bovenaan !
    Profile for etterke
    04-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vandaag is het zover !
    7u30, buiten vijf graden, dat is zo'n 12 graden minder dan gisterenochtend. Gelukkig had ik bijbetaald voor elektriciteit en kon ik de hele nacht de olieradiator laten aanstaan zodat het in de auto nog altijd 15 graden was. Voor die gast in dat tentje moet het toch niet echt gezellig zijn denk ik bij mezelf en besluit om straks te vragen of hij een kop koffie of thee wil hebben. Ik kijk naar buiten maar hij is verdomme al vertrokken ! 
    Ik vind de prestatie van onze fietsers tot nu toe al bewonderenswaardig maar toch vind ik dat een echte pelgrim da afstand te voet moet afleggen én onderweg in herbergen e.d. moet slapen. Zoals Thierry en Filip het nu doen is een fantastische prestatie maar vergeleken met de mannen met rugzak en tentje, lijkt dat van hen wel een Club Med vakantie. Ai ai ai, hier ga ik straks commentaar op krijgen … dus toch nog een aanvulling om het goed te maken : uiteraard is 2800 km met de fiets zwaarder dan 100 km (de minimumafstand) die je te voet aflegt. 
    Straks zie ik hen eindelijk. Ik kijk er echt naar uit, het lijkt wel een blind date. Gisterenavond heb ik nog met Jef getelefoneerd (die zit mee in het complot) en we zijn afgesproken op de parking net voor de Somporttunnel. En nu maar hopen dat ze dit niet meer lezen voor ze vertrekken.

    03-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Urdos.
    En toen begon de zoektocht naar een overnachtingplaats. Volgens verschillende bronnen zou er een “aire” aan de Col de Somport moeten zijn maar daar was niets te vinden. Wat verder afdalen dan maar, intussen al op Frans grondgebied, in Urdos moet een camping zijn. Ik zie langs de weg iets wat op een camping zou moeten lijken maar alles ziet er gesloten uit. 
    Nog wat verder zie ik een bordje naar het “Plateau van Lhers”, dat is de naam van de camperplaats die ik op de col dacht te vinden. Er moet dus ergens iets fout zijn gegaan met de coördinaten en ik volg de wegwijzer. De smalle weg kronkelt en zigzagt hoger en hoger, dit kan toch niet kloppen. Misschien was ik er heel dicht bij maar ik ben teruggedraaid. 
    Zal ik dan toch maar opnieuw naar de col rijden en daar in mijn eentje op een parking overnachten of toch nog eens naar die camping in Urdos gaan kijken ? Ik besluit het laatste te doen en de camping blijkt wel open, ik ben wel de enige klant. De grond is door de overvloedige regen van de voorbije weken heel drassig en ik zet de motorhome zo dicht mogelijk tegen het grindpad, zodat ik morgen zonder al te veel problemen kan wegrijden. Toen ik op een keg reed om de auto waterpas te zetten, zakte diezelfde keg al meteen helemaal weg in het gras. Met de vorige voorwielaangedreven (Fiat) motorhome zou ik me al zorgen maken, de Ford met zijn dubbele wielen en achterwielaandrijving heeft me echter nog nooit in de steek gelaten ! 
    Ik ben nog even naar het dorp gewandeld maar daar is zeer weinig te beleven. De begraafplaats bestaat bijna helemaal uit familiegraven, op één graf staat geen enkele naam. Moet ik hieruit afleiden dat een familie al een plaatsje heeft gereserveerd maar dat er voorlopig nog niemand gestorven is ? Als ik terug op de camping kom, is er nog een bedevaarder met een tentje aangekomen. Ik ga me inschrijven en hoewel de prijs normaal 10,80 euro is, wordt het bedrag afgerond op 10 euro. Waar kom je dat nog tegen ? 







    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Canfranc.
    Ongeveer 400 km op het programma vandaag en dus was ik vanmorgen al om 8u45 vertrokken in Tarragona. Alles ging heel vlot en vroeg in de namiddag doemden de eerste besneeuwde bergtoppen van de Pyreneeën al op – toch altijd een prachtig zicht. En toen kon ik de Somport tunnel in, maar dat deed ik niet – verder omhoog rijden over de bergpas is veel mooier. Maar toch was dat niet mijn belangrijkste doel voor vandaag. Canfranc was dat wel, die plaats stond al zo lang op mijn verlanglijstje. Het moet echt een van de meest bevreemdende omgevingen zijn waar ik ooit ben geweest. 
    Als je meer wil weten over het spookstation van Canfranc, kan je in bijlage een pdf downloaden. 
    Wat doe je als je een station wil binnengaan ? De ingang zoeken lijkt me het meest logische maar meteen stoot ik al op een probleem. Alles is afgesloten en terwijl ik doe alsof ik de afsluitingen niet gezien heb, kom ik in een tunnel die me normaal naar het hoofdgebouw zou moeten brengen. Ook afgesloten. Dan maar een stukje langs de rivier gewandeld tot ik over een klein brugje aan de andere kant kon geraken, dan een bosweg omhoog en weer een bord “No pasar”. Ik begrijp geen Spaans en stap verder. En dan lijkt het alsof je in een filmdecor terechtgekomen bent. Dit moet echt een immens groot rangeerstation geweest zijn. De sporen zijn nu overwoekerd, de dwarsliggers vermolmd, loodsen staat bijna op instorten en hier en daar staan nog verroeste treinstellen. Helemaal alleen temidden van al dat industriële erfgoed, gewoonweg hallucinant ! 
    Lak naast al die vergane glorie hebben ze een nieuw bescheiden station gebouwd, waar twee keer per dag een boemeltreintje zijn eindhalte heeft. Na Canfranc blijft de weg altijd stijgen tot een hoogte van 1640 meter. Op deze hoogte ligt naast de weg nog overal sneeuw en de zon doet smeltwater over de weg stromen. Boven op de col staan drie auto's met Belgische nummerplaat, de vrouwen rijden met de auto en de mannen klauteren naar boven met de fiets. Blijkt dat ze vanmorgen in Oloron-Sainte-Marie begonnen zijn aan hun reis naar Santiago de Compostela, we zouden ze de volgende dagen misschien nog wel eens kunnen tegenkomen.
















    Bijlagen:
    Canfranc.pdf (1.8 MB)   


    02-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een goede reden om te liegen.
    Gisteren had ik nog geschreven dat ik vandaag zou vertrekken om via Zaragoza naar Burgos te rijden. Dat was gelogen, ik kon echt niet anders ! Ik heb maanden geleden aan de bedevaartfietsers gezegd dat ik hen vanaf Burgos moreel zou steunen, maar het is al vanaf het begin mijn bedoeling geweest hen vanaf de eerste kilometers in Spanje te vergezellen. Dinsdag reeds wil ik hen verrassen (in Jaca of ergens onderweg richting Col de Somport, dat weet ik nog niet precies). Omdat de mogelijkheid bestaat dat ze misschien ook mijn blog lezen, moest ik liegen ! 
    En dan nu de waarheid : ik sta nog altijd in Tarragona. Het is en blijft hier een drukte van jewelste en ik vind het wel fijn om op zondagavond de rust te zien weerkeren als alle Spanjaarden weer naar huis rijden. Want lawaai maken, dat kunnen ze. En dat mogen ze ook, het is hun land ! Wat ook opvalt : als er kinderen bij zijn (en dat is bijna altijd het geval) beginnen die onmiddellijk te voetballen en de helft heeft een Barça t-shirt aan.
     Morgen rijd ik echt door, anders wordt het wel heel moeilijk om op tijd in de Pyreneeën te zijn. Vanmiddag heb ik nog maar eens een poging gedaan om een lijstje caches af te werken maar de Catalanen en geocaching, het is geen goede combinatie. Pas bij de zesde cache op mijn lijstje was het bingo, al de vorige had ik niet gevonden. Hoe kan het ook anders, als bijna alle tips uitsluitend in het Catalaans zijn ? Het valt ook op dat de vinders (en dus degenen die iets in het logboek schrijven) ook overwegend Catalaans zijn. Ik vermoed dat veel niet-Catalanen er zelfs niet aan beginnen. 
    Als het enigszins mogelijk is, probeer ik deze hele autonome regio te mijden, enkel en alleen door de taal en de onafhankelijkheidspolitiek die daar aan vasthangt . Spijtig, want het is hier best mooi. In ieder geval gaat de teller toch weer met vier de hoogte in. En over hoogte gesproken : het was constant klimmen met de fiets. Logisch : uitzichtpunten en kastelen liggen bijna altijd op een heuvel met als resultaat 29 km trappen en 600 hoogtemeters. Het kasteel van Altafulla is het mooiste en in dat van Tamarit wil ik wel wonen. Als ik terug naar de camping rij, passeer ik de autosnelweg. Akkoord, het is zondag en dus rustiger maar in België sta je zelfs dan in de file. Hier zie je amper een auto rijden. Zalig toch ? 
    Om 17u ben ik nog eens langs de zee gaan wandelen. Uiteraard nog meer volk dan gisteren maar ook een stuk frisser en toen de zon zich verstopte achter dikke wolken, liep het strand snel leeg. De chiringuito (strandbar) waar gisteren tot laat in de avond de beats uit de luidsprekers knalden was vandaag gesloten maar elders stond een DJ op het strand zwoele latinomuziek te draaien. Ik hou van rust, maar een weekend heeft ook voordelen.











    01-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Druk.
    Het was de bedoeling om er vandaag een gewone stranddag van te maken, maar helaas : mislukt ! Toen ik gisteren na bijna een week de laatste lijsten met geocaches had gedownload, zag ik dat er hier langs de kust net een aantal nieuwe waren gelegd.  Een aantal daarvan was ik de vorige dagen al voorbijgelopen zonder dat ik het wist.  En dus heb ik tussen 11u en 14u alle stranden in de buurt afgezocht en alles gevonden wat er te vinden was.  Het was een mooie reeks met veel variatie en ook weer een aantal caches waar veel tijd en werk in gestoken was : nepstenen maken, gaten boren in houten afsluitingen enz.  Geen foto's deze keer, waar steek je je fototoestel als je enkel een zwembroek aanhebt ?
    Ik was trouwens niet de enige in zomerse outfit vandaag.  Het is hier enorm druk, het lijkt wel hoogseizoen.  Toen ik gisterenavond mijn toegang tot het internet ging kopen stond er een man aan de balie om een bungalow te huren.  Onmogelijk, hoorde ik toen zeggen : alles volzet ! Vandaag is duidelijk dat ze niet gelogen hebben.  Overal loopt volk, fietsen kinderen, de animatie draait op volle toeren, er wordt beach volley gespeeld én er wordt in zee gezwommen.  Zelf hou ik het nog altijd bij wandelen langs de waterlijn, maar ik zou het frisse zeewater wel overleven.
    En om jullie helemaal jaloers te maken : het fijne zand was echt al te warm om op te lopen en nu (20u) is het buiten nog 25 graden.
    Morgen vertrek ik richting Burgos waar ik volgende week zondag de fietsers op weg naar Santiago de Compostela zal vervoegen.  Onderweg nog een aantal dagen Zaragoza en de rest zien we wel ...














    31-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tarragona.
    Een drietal jaar geleden was ik hier ook al met Nancy. Het lijstje steden waar ik nog niet geweest ben, wordt steeds korter en dus moet ik af en toe nog eens controleren of mijn herinneringen nog kloppen. 
    Alles kwam me nog heel bekend voor, uiteraard heb ik tijdens het zoeken naar caches weer enkele nieuwe plekjes ontdekt. Toen ik deze avond naar de foto's van 2010 keek, merkte ik toch op dat behalve de niet-te-missen bezienswaardigheden, de foto's toch flink afweken en ik zelfs de indruk had dat we toen meer gezien hadden.  Ik ben wel veel tijd kwijtgespeeld met het zoeken naar onvindbare (verdwenen ?) caches, vooral in de buurt van de haven. 
    Van boten heb ik niet veel verstand, maar het zeilbootje dat daar ergens aan de kade lag leek me van de duurdere soort. Het liet me zelfs denken aan een onderzeeër met een mast erop. Iets verder lag dan weer een exemplaar waarvan ik altijd denk : dat kan je als normaal werkende mens toch nooit op een eerlijke manier verdienen ? Daarom dus : bomb the bastard – het kanon staat al klaar ! 
    In de overdekte markthal was het weer een drukte van jewelste. De klanten moeten nog altijd tevreden zijn met een voorlopig gebouw, de restauratie van de oorspronkelijke naastgelegen mercado schiet niet echt op. Ook opvallend : meer en meer worden de menu's in het Russisch aangeboden, alsof Catalaans nog niet erg genoeg is. 
    Aan het amfitheater lopen heel veel jongeren rond, ik zie op een affiche dat hier vanaf deze avond een plaatselijke versie van “Pennenzakkenrock” zal plaatsvinden. Een eindje verder op de “Rambla Nova” zullen de iets ouderen dan weer een heel weekend op een wijnfeest hun dorst kunnen lessen. In tegenstelling tot België kan je hier iets organiseren zonder dat de brandweer water moet wegpompen. Het is vandaag niet de hele tijd zonnig geweest maar nu (21u) is het buiten nog 23 graden, ze moeten ook weer niet overdrijven. Ik ben langs alle kanten omsingeld door vaste Spaanse kampeerders, vroeg naar bed zal er niet inzitten. Ik heb daarom een kaartje voor 24u internet gekocht. Kan ik eens zien wat er de laatste dagen in de wereld is gebeurd, de blog bijwerken en kijken naar de weersvoorspellingen. Maar dat is pas voor vanavond laat ...



















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Met de bus.
    Vanmorgen begonnen met een stevig ontbijt want een zware dag voor de boeg. Bij mij is dat niet spek met eieren, maar rozijnenbrood met warme chocolademelk. Om iets over tien uur zat ik op de bus naar Tarragona. Eerst en vooral : als iemand me vraagt of Tarragona de moeite is, antwoord ik positief en voeg er meteen aan toe dat de stad niet zo heel groot is en alle verplaatsingen gemakkelijk te voet kunnen gebeuren. En als ik dan om 18u30 terug op de bus richting camping stap, schrik ik toch even van de kilometers die ik door de stad heb geslenterd : 18 km ! Nu is dat voor mij niet ongewoon bij een stadsbezoek en meestal neem ik dan zelfs geen pauze om iets te eten of te drinken. Dat heb ik nu wel gedaan, en met veel plezier. Ik heb een heerlijk restaurantje ontdekt niet ver van de kathedraal en ik betaalde er niet meer dan 11 euro, alles inclusief (voor- en hoofdgerecht, dessert, drank en koffie). Bovendien in een unieke sfeer en met goede muziek (the locomotion, it might as well rain until september, take good care of my baby didim didim ...), de televisie zorgde voor bewegende beelden maar zonder geluid. Ik heb aan de jonge uitbaters gevraagd of ze altijd muziek uit de sixties als achtergrond aanbieden waarop ze bevestigend antwoordden. Voilà, dus ook jonge gasten vinden de huidige rommel maar niks. Al moet ik daar nu aan toevoegen dat ik masochistische trekjes heb. Ik had de laatste “hits” uit de Afrekening die ik gisteren nog afkraakte, vandaag op mijn mp3-speler gezet om nog eens te beluisteren, en het klonk al beter. 
    Buiten op straat kom ik voorbij een muziekwinkel waar iemand op een oude gammele piano “Für Elise” speelt. Enkel het gejoel van enkele schoolkinderen verstoort het mooie melodietje. Achter het hoekje kom ik in een straatje waar alle paaltjes een kleurtje hebben gekregen, tegen de achtergrond van mooie graffiti oogt het nog mooier.







    30-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tegenstellingen.
    Ik voel me hier toch al snel 40 jaar jonger. Ik ben geboren en heb mijn eerste jaren doorgebracht in “de parochie van miserie”, m.a.w. Sint-Andries in Antwerpen – toen een achterstandswijk (terwijl dat woord in de jaren zestig niet eens bestond). Een echte volksbuurt met alles erop en eraan : armoede, echte hoeren (geen import uit Oost-Europa !) en mensen met de stoeltjes op straat. 
    Opgegroeid ben ik “op de Luchtbal”, een andere volkswijk in Antwerpen maar van een ander kaliber : appartementsgebouwen, veel open ruimte en groen. En ook : een spoorweg op korte afstand. In de zomer met de ramen open (zomers waren toen nog warm !) naar “de Heren van Zichem” kijken was niet gemakkelijk. Net als Pastoor Munte iets wou zeggen tegen de Witte kwam gegarandeerd de trein van Roosendaal naar Antwerpen voorbijgeraasd en moest je fantasie de dialoog maar aanvullen. Wel, zo gaat het hier ook en dus kies ik vooral voor Engelstalige zaken met ondertitels … 
    Ik voel me oud. Ik denk dat mijn conditie nu beter is dan tien jaar geleden maar als ik naar de muziek luister waar jongeren van nu – met de Beats by Dr. Dre-hoofdtelefoon als onmisbaar attribuut – naar luisteren … Neen, ik ben echt niet meer mee. Ligt het aan het ouder worden of wordt er echt zoveel rommel de ether ingestuurd. Vroeger luisterde ik graag naar Studio Brussel maar dat heb ik (als ik nog eens in België ben) al opgegeven. Je mag blij zijn als je daar je elk uur één goede plaat hoort. En toch worden er veel goede dingen gemaakt, alleen : je hoort het niet op de radio. Wat is er mis met een beetje metal of hiphop ? Goede hiphop, niet van dat halfbakken R&B-gedoe. Folk, kleinkunst of goede techno/goa/trance kan er bij mij ook altijd in – al is het maar om te bewijzen dat ik niet ben blijven hangen bij Pink Floyd. 
    Een aantal dagen geleden had ik “De afrekening 54” gedownload. Voor de niet-ingewijden : de Afrekening is de hitparade van Studio Brussel. De enkele nummers die de moeite zijn (maar zeker niet bestemd voor de eeuwigheid) zijn liedjes die duidelijk de sfeer uitstralen van de jaren zestig en zeventig ! Een tijd die ik zelf niet eens helemaal bewust heb meegemaakt (ik lijk veel ouder dan ik ben ), maar op muzikaal gebied nog altijd overduidelijk interessanter dan alles wat daarna is gekomen. 
    En dan vraag ik me af : ben ik nu oud of heeft al de rest een gebrek aan goede smaak ? 
    Een kameraad van me had een tijdje geleden gezondheidsproblemen en was even bewusteloos geweest. Om zijn geheugen te testen vroeg de behandelende dokter of hij ergens allergisch voor was. “Ja, domme mensen en slechte muziek !”, was zijn antwoord. Samen kunnen wij ons dus nog vele jaren te pletter ergeren.

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Las Palmeras.
    Vandaag een verplaatsing van 20 kilometers die me in vergelijking met de vorige camping elke dag 14 euro bespaart, want op camping Las Palmeras in Tarragona betaal ik maar 15 euro per dag. Natuurlijk is dat niet zomaar, de trein rijdt hier door mijn tuintje en het verschil met de rijke mensen is duidelijk : zij staan (mits toeslag) aan het strand en worden wakker gehouden door de golfslag. Ik denk dat er vannacht meer golven dan treinen zullen zijn en met mijn oordopjes in zal het wel lukken. Het staat overigens netjes in de campinggids vermeld dat de trein hier passeert en eerlijkheid stel ik altijd op prijs. Mijn plekje is trouwens prima : bijna de hele dag zon en toch altijd net enkele wuivende palmbladeren om de koelkast wat schaduw te geven. 
     Ik heb een wandeling van een uur of vijf gemaakt en naarstig naar caches gezocht maar het resultaat was niet echt schitterend. Slechts vijf caches om bij op het lijstje te schrijven. Op zich niet erg want de wandeling was echt prachtig, langs het bos en de rotsen de kustlijn volgend richting Torredembarra. Uitermate mooi, prachtige baaien met kleine strandjes en zoals je dat dikwijls hebt met afgelegen plekjes : enkele naturisten. En ook een type waar ik jaloers op ben, hij is minstens even oud dan ik en heeft heel lange grijze dreadlocks. 
    De wandeling kwam ook langs camping Torre de la Mora en om eerlijk te zijn : dat is een mooiere camping (en zonder trein) dat degene waar ik nu sta. En waarom ga ik daar dan niet staan ? Een aantal jaren geleden ben ik daar al geweest met Nancy. Er waren heel veel lege plekken en de man die ons begeleidde vroeg of we aan het strand wilden staan. “Bah ja, waarom niet ?” Bij het afrekenen lieten ze ons flink meer betalen omdat we een plaats aan het strand gekozen hadden. Dit was ons NIET op voorhand meegedeeld en was ook nergens vermeld. Hier op camping Las Palmeras werd duidelijk gezegd dat ik voor mijn 15 euro per dag (via Gold Card – Camping Cheque) niet kon kiezen voor een plaats aan het strand. Voilà, duidelijkheid boven alles en dus kan camping Torre de la Mora de pot op … 
    Toen ik bijna in Tamarit was, ben ik teruggekeerd. Als je niet oplet, wandel je hier door tot Barcelona. 's Avonds heb ik nog een strandwandeling gemaakt, met de voetjes in het (toch wel koude) water. Heen en terug ben je al snel meer dan een uur kwijt.













    29-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.En 's Avonds ?
    Tijd voor een scheerbeurt en een douche. Ik blijf wel een half uur onder de douche staan, ik wil toch iets in de plaats voor mijn 29 euro. Het moet gezegd : het sanitair is werkelijk prachtig en ook het zwembad is heel mooi – maar ik heb geen tijd om er gebruik van te maken. De kampeerplaatsen zelf zijn niet allemaal even simpel om een grote motorhome op te krijgen, je moet echt tussen boompjes manoeuvreren en gelukkig kreeg ik hulp van een vriendelijke man die alles mee in de gaten hield. 
    En dan was het tijd om te voet het centrum te verkennen. Ik heb de televisiereeks “Hete kussen uit Salou” nooit gezien maar Jambers zal niet zomaar dit oord van verderf hebben uitgekozen om te filmen. Overal pubs, discotheken, lunaparken, de “Heineken Hoek”, Casa Felix – der Deutsche Treffpunkt in Salou en het ergste van al : Rosie's Return (maar dat is iets dat alleen ex-collega's zullen snappen). Opvallend veel Oost-Europeanen, veel zwarten, veel louche figuren in het algemeen. Verschillende keren word me gevraagd of ik hasj, cocaïne of heroïne wil kopen. Als ik antwoord dat ik alleen bier wil, krijg ik prompt te horen : “Okay, you wanna buy me a beer ?” En dit brengt me bij een verhaaltje van een jaar of vijftien geleden. Toen ben ik ook een keertje in Salou geweest, in een hotel waarvan ik de naam niet meer weet. Ik herinner me (alhoewel) nog mijn eerste avond, ik was toen ook de omgeving gaan verkennen en was terechtgekomen in een Vlaams café. Ik heb daar toen te veel Hoegaardens gedronken (jaja, ik dronk toen !) en vond de weg naar het hotel niet meer terug en moest een taxi pakken. Toen kwam ik niet om caches te zoeken maar voor het pretpark Port Aventura. Als ik nu in de verte de talloze achtbanen zie opduiken word ik al misselijk, ik denk niet dat ik het nog zou overleven. Port Aventura was toen nog heel nieuw en echt heel mooi, zelfs mensen die niet constant ondersteboven willen hangen konden er zich vermaken met de vele randanimatie. Ik veronderstel dat dat nu nog altijd het geval zal zijn. We waren in die tijd ook bij de eerste klanten van Disney Parijs en Terra Mitica in Benidorm. 
    En ook al wil ik niet meer tegen 200 km/u kurkentrekkersgewijs door de lucht vliegen, een golfbaan lijkt me dan weer té rustig. Gelukkig hebben ze die mensen netjes achter een omheining gezet. 
    Nu ja, terug naar 2013 : ik wou wel ergens iets eten en hoewel het aanbod groot is, was er maar weinig dat me aansprak. Bij heel veel zaken wordt je op straat al aangesproken en proberen ze je binnen te lokken. Dat heb ik dus niet graag, maar het werkt blijkbaar wel want de zaken waar ze het niet doen, waren leeg. Dan maar naar de Burger King, ook veel te duur voor wat je krijgt maar ze hebben echt wel de beste hamburgers ! 
    Nog enkele cijfers voor vandaag : 28 km gefietst, 600 hoogtemeters, 6 km gewandeld en 20 caches gevonden.













    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Salou.
    Bij de afrekening deze ochtend word ik voor de eerste keer geconfronteerd met de nieuwe toeristenbelasting in de Catalaanse deelstaat : een halve euro per persoon per dag, met een maximum van 3,50 euro per verblijf. In de provincie Tarragona moet je die betalen, in de provincie Barcelona zouden de campingeigenaars de taks zelf betalen. 
    Rond 11u stond ik al aan de receptie van camping Siesta in Salou en bij het horen van de prijs moest ik toch even slikken : 29 euro voor één nacht ! Dat is toch echt overdreven. Ze rekenen hier al gewoon de prijs voor het hoogseizoen aan én ik moet voor twee personen betalen, dat is de basisprijs. Ze denken dat ze een hotel zijn, want uiteindelijk kan je dit zien als een single toeslag van 100 %. Als blijkt dat ze mij ook voor twee personen toeristentaks willen laten betalen laat ik duidelijk merken dat ik dat niet pik en krijg een halve euro terug. Echt vriendelijk zijn ze hier niet en het wordt al snel duidelijk dat je hier gewoon een nummer bent : om dat te bewijzen krijg je een armbandje rond je pols om te bewijzen dat je echt zoveel geld hebt betaald om hier te mogen staan. Voor die prijs krijg je niet eens wifi, één nacht zal dus ruimschoots volstaan en dus is er geen tijd te verliezen. De fiets wordt van de auto gehaald en ik vertrek op zoektocht. 
    In Salou en omgeving zijn heel veel caches te vinden maar het begint al slecht. De helft van een reeks is tijdelijk niet te zoeken want overal krioelt het van medewerkers van de plaatselijke groendienst. Dan maar naar Parc del torre d'en Dolça, met zicht op het industrieterrein van Vila-Seca. Het park is echt helemaal verlaten en als ik in een uithoek een heleboel daklozen/illegalen zie liggen slapen in de struiken, voel ik me helemaal niet meer op mijn gemak. Niet alle sukkelaars zijn per definitie criminelen, maar soms hebben ze geen keuze en ik ben dan liever niet het slachtoffer van dienst. Geheel toevallig beland ik daarna op de paardenrenbaan, gelukkig zonder galopperende tegenliggers. Ik zoek nog enkele caches aan de andere kant van het park en besluit terug te keren naar de vorige reeks. Goed gegokt : de siesta is begonnen en nu kan ik volop zoeken. Er zijn weer enkele pareltjes bij en je hebt dikwijls veel tijd nodig om de caches te vinden. Daarna rij ik naar de wijk “La Pineda” en vervolgens langs de kust terug naar het centrum en de camping. 















    28-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Water en vogeltjes.
    Het was een fijne voormiddag. De eerste cache lag verborgen in het “Reserva Natural Riet Vell”, een educatief centrum waar men zich bezig houdt met ecologische landbouw. Een aantal jongen mensen waren in het water aan het ploeteren maar het was me niet meteen duidelijk wat de bedoeling was. Eerst op zoek naar de cache ! Er staat een observatiehut om naar de vogels te kunnen kijken en de coördinaten wezen me naar de zijkant van de hut met als tip “achter het tuintje”. Nu beschouwen ze in dat centrum alles als tuintje en na een kwartiertje zoeken gaf ik het op. Misschien beter eens een verdieping hoger in de obervatiehut zelf kijken. Ik kwam binnen en werd meteen al boos aangekeken door zo'n type van “kijk-eens-hoe-duur-mijn-fototoestel-is-en-hoe-groot-mijn-telelens”. Het is toch mijn schuld niet dat de deur piept ! Zelf zat hij trouwens de ene sigaret na de andere te roken, vinden de vogels dat misschien plezant ? Ik ben dan heel stilletjes (met piepende deur) de trap afgedaald en buiten aan de bende “waterwerkers” gevraagd wat de bedoeling was. 
    Het mengelmoesje van nationaliteiten werkten mee aan een internationaal project en nu waren ze bezig onkruid te verwijderen van de rijstakker. Later zouden ze dan met de hand nieuwe rijst planten, de hele dag kniehoog in de blubber. De verantwoordelijke van het centrum vertelde me dat hij het hier fantastisch vind : nooit te koud, nooit te warm en bovenal rustig. Maar : het zou de volgende uren wel gaan waaien en regenen. Ik vertelde dat ik hier met vakantie was en zeker geen vogelkenner ben, maar eerder op zoek was naar caches. “En, heb je hem gevonden ?” Ik kon alleen maar negatief antwoorden en hij zij me dat ik toch echt ín het hut moest zoeken. Verdomme, moet ik die man weer gaan lastig vallen. Gelukkig kwamen er toen twee koppels aangewandeld die ook de trap opgingen. Ik ben meteen gevolgd en ja hoor : toen viel mijn euro ! Aan de muur hing een affiche met daarop “horta” – catalaans voor “tuin”. 
    En op het einde van de wandeling nog een ontroerend tafereeltje. Mama eend die met haar kuikentjes door een beekje langs de straatkant peddelt, schrikt op en probeert weg te vliegen maar dat lukt niet echt goed. Terwijl zij (met gekwetste vleugel ?) voor het afleidingsmanoeuvre zorgt, zwemmen de kleintjes snel in een overdekt stukje water, waar ze veilig zijn voor de boze buitenwereld. Daar blijven ze ronddobberen en piepen heel hard, hopend dat mama terug komt. Ik wil hen dat geluk niet ontzeggen en ben uit het zicht verdwenen. 
    In de namiddag heb ik lang getwijfeld. Zou ik gaan fietsen of niet ? Als ik de grijze lucht bekeek, ging mijn goesting al snel over. Toen rond half twee de wind echt wel heel hard begon te waaien, heb ik mijn tweewieler op het fietsrek gezet en vastgesjord. Morgen op de volgende bestemming mag hij er misschien weer af. 
    Echt slecht weer werd het uiteindelijk niet en 's avonds kleurde de lucht zelfs opnieuw blauw maar toch werd het een middagje laptop kijken. Gelukkig is het af en toe een beetje slechter weer, anders zou de harde schijf echt uit zijn voegen barsten. Ik heb gekeken naar “Waar is Barry”, de show van Bart Cannaerts – regelmatig heeeeeel hard gelachen. Dan “Dag lieve mensen”, een show van Claudia De Breij – een Nederlandse die ik per toeval een jaartje geleden ontdekt heb en waarvan ik nu probeer alles te bekijken wat ik kan vinden. 
    Vanavond was het tijd voor nog een aflevering uit het tweede seizoen van Southland en dan wordt toch al snel duidelijk dat het ene land het andere niet is. Akkoord, het is niet eerlijk om een dertien-in-een-dozijn reeks als Southland te vergelijken met Homeland, maar ik had er toch meer van verwacht. En hop, een uurtje later wordt het wachten op het derde seizoen van Homeland goedgemaakt door Top Gear. In dat autoprogramma is deze keer Damian Lewis te gast, een van de hoofdrolspelers in Homeland.











    27-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Delta.
    Nadat ik eerst nog een praatje had gemaakt met Belgen die op zoek waren naar een overnachtingsplaats in de buurt van Alfaz (waar denk je dat ik ze naartoe gestuurd heb ?) ben ik om 10u15 vertrokken. Onderweg was het zoals altijd : schaars geklede hoertjes in alle formaten op hun plastieken stoeltjes langs de weg en weinig verkeer. En toch zag ik weer iets speciaals : een Turkse vrachtwagenchauffeur die naast zijn voertuig op een stoffige parking zijn matje had uitgerold om te bidden. 
    Negentig kilometers en evenveel minuten later stond ik aan de receptie van camping Eucaliptus. Onderweg had de navigatiemadame mij langs soms wel heel smalle wegen gestuurd. Gelukkig reed er een vrachtwagen voor mij, zo wist ik zeker het breed genoeg zou blijven én dat hij tegenliggers zou rammen om ervoor te zorgen dat die brave toerist achter hem niet in het water zou belanden. Want water, dat is hier genoeg in de Ebrodelta. Zo ver je kan zien, overal rijstakkers en kanaaltjes. 
    De camping in Oropesa was al rustig gelegen, hier heb je echt de indruk dat je op het einde van de wereld verblijft – ook al is er aan de overkant van de weg een woonwijk. 
    Ik heb eerst even de camping verkend en ben dan onmiddellijk vertrokken met de fiets. De caches liggen hier vrij ver uit elkaar maar dat zou wel moeten lukken. Voor de eerste op mijn lijstje moest ik in vogelvlucht ongeveer 6 km in noordoostelijke richting, dat werden er al snel 15 km. Je kan bijna nergens rechtdoor rijden en hoewel de kaarten van “Open Street Maps” op de Garmin meestal betrouwbaar zijn, bleek dat hier niet het geval te zijn. Via een mengeling van asfalt, zand en kiezelwegen kwam ik toch waar ik moest zijn. En toen vond ik de cache niet ! Nog een beetje zoeken, en daar nog eens, misschien daar onder – niks. Op de uitkijktoren had je wel een prachtig zicht op de omgeving. Toen ik de trap afdaalde, voelde ik ik in mijn bovenbenen de krachtinspanning van gisteren nog nazinderen. Hop, naar de volgende cache dan maar. Soms bijna uit elkaar daverend door het spoor dat de tractoren in de zandweg hebben getrokken. Ook cache nummer twee en drie worden niet gevonden, dan word ik dus slecht gezind hé … 
    Vervolgens helemaal terug naar de camping en langs de Koala richting zee om daar het strand te volgen in zuidwestelijke richting. Het is wel een belevenis : in de verte zie je het immense strand, dan een – hoe moet je dat noemen, een duinengordel zonder duinen – stuk met wat wilde begroeiing en dan een zandweg die parallel loopt met de zee. Die weg bestaat uit vrij hard aangereden zand zodat ook auto's van deze weg gebruik kunnen maken. Soms is de weg wel 20 meter breed en als je vind dat er te veel kuilen zijn, dan vorm je toch gewoon nog een spoor ernaast. Ik kom zelfs een Poolse vrachtwagen tegen die van plan is om hier enkele uurtjes te rusten – toch een pak aangenamer dan langs de snelweg ! 
    Als je met de fiets over de weg rijdt, lijkt het soms wel alsof je over een dun laagje ijs rijdt. Het krokante korstje wordt gevormd door opgedroogd zout. Uiteindelijk vind ik toch nog twee caches, waarvan ik bij eentje zelfs het logboek niet invul. Ik had eerst al getwijfeld of ik het wel zou doen, die omheining staat niet voor niets rond dat natuurgebied. De oogst was al zo mager vandaag, dat ik me dan toch maar in de verboden zone heb begeven – het was tenslotte maar 50 meter. Op het nulpunt aangekomen werd ik aangevallen door minstens twee miljoen muggen, ik heb snel een foto genomen van de cache als bewijs en heb me uit de voeten gemaakt. 
    Bijna 42 km voor twee caches, dat zou wel eens een triestig record kunnen zijn.









    26-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een heroïsch fietsverhaal.
    Als de Filip denkt dat hij alleen dat kan (kijk op "in de naam van de schelp"), wacht een beetje ...
    Vanmiddag wou ik een beetje in de zon zitten, misschien een strandwandeling maken en een terrasje doen - maar al snel bleek dat ik daarvoor niet de juiste dag had uitgekozen.  Witte sluierwolken hadden besloten de zonnestralen vandaag niet op mijn dikke buik te laten schijnen.  Dan toch maar fietsen ? Ja, dus.  De enigste richting die ik nog niet had gekozen, was richting binnenland.  Binnenland, dat is in Spanje altijd bergop, en ook hier.  De eerste kilometers waren de enigste hellingen die van de bruggen over de spoorweg en de autosnelweg.  Daarna werden de beklimmingen steviger en de uitzichten mooier.  Ik was niet zomaar de bergen ingereden, er lagen een aantal caches op mij te wachten.  Die caches liggen uiteraard niet zomaar op te rapen langs de kant van de weg.  In de mate van het mogelijke week ik van de geasfalteerde weg af en probeerde de aarden paden zo lang mogelijk te volgen om op mijn bestemming te geraken.  Stenen werden weggekatapulteerd onder mijn voorwiel, mijn achterwiel slipte constant door op de klei-achtige ondergrond - dit was echt afzien.  Waar het stijgingspercentage op het asfalt rond de 6-7 % lag, ging het hier soms tot 20 % - een bovenmenselijke inspanning was hier nodig.  Afstappen was echter gemakkelijker en dus liet ik mijn fiets achter, kilometers in de omtrek is hier toch geen dief te vinden die onnozel genoeg is om te kijken of er iets te pikken valt langs dit pad.  Zelfs te voet was het moeilijk, maar de top werd bereikt, twee sterren moeilijkheid had de eigenaar deze cache gegeven, zwaar onderschat !
    De volgende cache lag in vogelvlucht enkele kilometers verder, maar zigzaggend langs de ravijnen en zwoegend door de haarspeldbochten werden het vele kilometers meer.  Intussen was ik blij dat ik vandaag mijn fietshelm had opgezet want daar vielen de eerste druppels, gaandeweg overgaand in een fikse regenbui die bijna pijnlijk was op mijn blote fragiele armpjes.  Zou ik nog verder rijden of terugkeren ? Toch nog iets hoger, verder dan 10 kilometers was ik nog niet van de camping verwijderd.  Ik haalde nu nog snelheden van 5-6 km per uur.  Nog kleiner schakelen en ik zou gewoonweg achteruitbollen.  Achter de volgende bocht zou het misschien minder steil worden.  Niet dus, en op een ijzingwekkende hoogte van 250 meter boven de zeespiegel hield ik het voor bekeken en draaide om richting Middellandse Zee.  
    Naar beneden ging het veel vlotter en toch doemde in de verte het volgende probleem reeds op.  Een tractor (en ik dus ook) moest stoppen want de plaatselijke herder moest met zijn kudde schapen naar de andere kant van de weg.  Mooi beroep, de hele dag rondwandelen met de beestjes.  Ik vermoed dat hij wellicht in één van de schamele huisjes langs de weg woont, en daar moet je dan waarschijnlijk niet jaloers op zijn.
    Na de afdaling doemt in de verte al de gekleurde drol op die aangeeft dat je Marina d'Or nadert.
    Ik zie nu pas dat er een foutje in de tekst hierboven staat.  Ik was blij dat ik mijn fietshelm op had tegen de felle zon want meer dan een paar druppeltjes konden ze niet uit de wolken persen.  Sorry hé Santiago-fietsers Razz.

















    25-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.En als de duisternis valt ...
    ... is het hier alle dagen kerstmis ! De straatverlichting geeft het geheel nog meer een kitscherige uitstraling, je zou bijna gaan denken dat je in Las Vegas zit.
    In de verte probeert een van de olifanten met zijn slurf te volle maan te pakken.  Of is het een vallende ster ? Misschien toch gewoon een volle maan die laag aan de horizon boven de Middellandse zee hangt.















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Olifanten.
    Rond 20u ben ik nog een keertje naar het centrum van Marina d'Or gewandeld.  Ik weet dat er na de koude en rotslechte lente niemand nog gelooft in de opwarming van de aarde maar hier is toch duidelijk het gevolg te zien van de klimaatswijzigingen.  Langs het strand kom je hier nu zelfs olifanten tegen ! 
    In de kitscherige tuin kwam ik iets tegen waarvan ik niet eens wist dat het bestond : een witte pauw.  En hij deed verdomme goed zijn best om op te vallen ! 
    Aan het tankstation (ook met Gaudi-mozaiekjes en niet duurder dan elders) staat het toeristisch treintje.  Als de chauffeur ziet dat ik een foto neem, vraagt hij daar vier euro voor maar zijn brede glimlach verraadt al direct dat het een grapje is.  













    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ruta de les torres.
    In de namiddag heb ik nog een 25-tal kilometers gefietst, op zoek naar enkele caches.  Daarvoor moest ik enkel de wegwijzers van de "ruta de les torres" volgen, rustig fietsen door de boomgaarden en af en toe een oude verdedigingstoren of een kerkje.  De ene keer was de cache van het allerkleinste soort en verstopt in een minuscuul gaatje zodat je een pincet nodig had.  De volgende keer zit je dan naar hetzelfde soort cache te zoeken en kijk je domweg naast de grote doos waar het om gaat.  Op het einde heb ik nog een hele omweg gemaakt omdat ik nog een poging wou wagen bij een cache die ik eergisteren niet gevonden had, en inderdaad : deze keer bingo !




    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Weekend.
    Ik heb het al een keer geschreven : het is hier mooi én uitgestorven, vooral in de buurt waar de meeste appartementsgebouwen opgetrokken zijn.  Alles perfect onderhouden, overal fietspaden maar geen mensen.  Er wordt zelfs nog geïnvesteerd, tussen het "gras- en zandstrand" is nu een pad aangelegd.   Van de vele verkoopkantoren die er ooit waren is er nog eentje over, de enigste auto in de straat is die van de verkoopster.  Een appartement is nu te koop vanaf 41000 euro.  Als je de hotelbuurt nadert, komt er wat meer leven in de brouwerij en op het strand van La Concha liggen een aantal mensen in de zon.  Dat heeft natuurlijk met het weekend te maken, bovendien is er ook een bescheiden feria aan de gang én een groot tornooi taekwondo.  In het "centrum" zijn tal van winkeltjes à la Disney aangekleed, dat was vorige keer ook niet het geval, als ik het mij goed herinner.  In het permanente pretpark amuseren de kinderen zich te pletter.


















    24-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tapa's en tombola.
    De rust op de camping is intussen ver te zoeken.  Het is weekend en de Spanjaarden en hun kroost komen naar (of met) hun caravan om zoveel mogelijk lawaai te maken.  Ik ben even gevlucht naar het restaurant maar daar kan je geen volle twee dagen blijven zitten.  Deze avond kon je een heel bord vol laten scheppen met tapa's voor 3,50 euro.  Om de kosten toch nog enigszins te dekken, hebben ze dan graag dat je aan de tombola meedoet.  Toen ik het restaurant binnenstapte, had bijna iedereen al gedaan met eten.  Al die bleke Nederlanders, Belgen, Engelsen en Duitsers die intussen bruiner zien dan de donkerste Spanjaard houden toch wel heel erg vast aan hun vroege uur om aan tafel te gaan.  Voor mij is 19u nog aan de vroege kant.  Enfin, omdat ik nog al enigste zat te eten konden ze mij in ieder geval niet lastig vallen om onnozele danspasjes uit te voeren - zoals altijd onder de enthousiaste leiding van het keukenhulpje (of de grote chef ?).  Ik stopte net het laatste stukje kaas in mijn mond, toen mijn tombolanummertje werd afgeroepen : wie kan er nu beter een fles rode wijn winnen dan iemand die nooit rode wijn drinkt ! Gelukkig won ik de hoofdprijs niet : een volledige jamón serrano (ham), wat zou ik daar mee moeten aanvangen ? Ik ben dan maar terug naar de auto gestapt.






    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De andere kant.
    De laatste cache die ik wou zoeken, lag aan de andere kant van Oropesa.  Tot vandaag wist ik niet eens dat er "een andere kant" was, maar ik had het altijd wel raar gevonden dat er geen kerk in het dorp stond.  Het oude gedeelte blijkt over de spoorweg te liggen, inclusief kerk, smalle steile straatjes, een arena en een kasteelruïne.  De cache heb ik niet gevonden want ik moest mijn fiets achterlaten om te gaan zoeken en dat doe ik niet zo graag.










    GASTENBOEK
  • toch jammer
  • grobbendonk
  • JammerV69ncv
  • Jammer
  • spijtig




      
    Collega-bloggers
  • XYZ ?
  • Camperhuub
  • Omer en Ann
  • Leo en Veronique
  • Bert - NL
  • Gery is er ook weer
  • Ron en Marja
  • Jan van Oarelbeke
  • Dimitri Verbelen

    Handig in omgeving Alfaz/Albir
  • Sabor in Altea
  • Pizza !
  • Universal Lounge Bar in Albir
  • Dierenkliniek in Alfaz
  • Hond kiezen in La Nucia
  • Weerbericht Spanje
  • Frax in Albir
  • Belgisch consulaat in Alicante

    Onze favorieten
  • camping POIs
  • fietsknooppunten
  • vrt nieuws
  • geocaching
  • lachen !
  • gratis software
  • dansen !
  • thuisforum
  • IT nieuws
  • originele geschenken

    U bent bezoeker nummer


    Bedankt ! ! !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!