MOBIELE HONDEN >>> HET VERVOLG ...
Ik zit ook op fu**ing FB - klik HIER !

Foto

Kijk ook eens op
www.mobielehonden.be
waar alles begon ...

Zoeken in blog

Archief per maand
  • 02-2019
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 08-2017
  • 07-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 07-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 10-2006
  • 09-2006
  • 05-2005
    Over vanalles : politiek, voetbal, films, geocaching, honden, restaurants, H-D, onderweg zijn en van het leven genieten ... De meest recente berichten staan bovenaan !
    Profile for etterke
    29-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.En 's Avonds ?
    Tijd voor een scheerbeurt en een douche. Ik blijf wel een half uur onder de douche staan, ik wil toch iets in de plaats voor mijn 29 euro. Het moet gezegd : het sanitair is werkelijk prachtig en ook het zwembad is heel mooi – maar ik heb geen tijd om er gebruik van te maken. De kampeerplaatsen zelf zijn niet allemaal even simpel om een grote motorhome op te krijgen, je moet echt tussen boompjes manoeuvreren en gelukkig kreeg ik hulp van een vriendelijke man die alles mee in de gaten hield. 
    En dan was het tijd om te voet het centrum te verkennen. Ik heb de televisiereeks “Hete kussen uit Salou” nooit gezien maar Jambers zal niet zomaar dit oord van verderf hebben uitgekozen om te filmen. Overal pubs, discotheken, lunaparken, de “Heineken Hoek”, Casa Felix – der Deutsche Treffpunkt in Salou en het ergste van al : Rosie's Return (maar dat is iets dat alleen ex-collega's zullen snappen). Opvallend veel Oost-Europeanen, veel zwarten, veel louche figuren in het algemeen. Verschillende keren word me gevraagd of ik hasj, cocaïne of heroïne wil kopen. Als ik antwoord dat ik alleen bier wil, krijg ik prompt te horen : “Okay, you wanna buy me a beer ?” En dit brengt me bij een verhaaltje van een jaar of vijftien geleden. Toen ben ik ook een keertje in Salou geweest, in een hotel waarvan ik de naam niet meer weet. Ik herinner me (alhoewel) nog mijn eerste avond, ik was toen ook de omgeving gaan verkennen en was terechtgekomen in een Vlaams café. Ik heb daar toen te veel Hoegaardens gedronken (jaja, ik dronk toen !) en vond de weg naar het hotel niet meer terug en moest een taxi pakken. Toen kwam ik niet om caches te zoeken maar voor het pretpark Port Aventura. Als ik nu in de verte de talloze achtbanen zie opduiken word ik al misselijk, ik denk niet dat ik het nog zou overleven. Port Aventura was toen nog heel nieuw en echt heel mooi, zelfs mensen die niet constant ondersteboven willen hangen konden er zich vermaken met de vele randanimatie. Ik veronderstel dat dat nu nog altijd het geval zal zijn. We waren in die tijd ook bij de eerste klanten van Disney Parijs en Terra Mitica in Benidorm. 
    En ook al wil ik niet meer tegen 200 km/u kurkentrekkersgewijs door de lucht vliegen, een golfbaan lijkt me dan weer té rustig. Gelukkig hebben ze die mensen netjes achter een omheining gezet. 
    Nu ja, terug naar 2013 : ik wou wel ergens iets eten en hoewel het aanbod groot is, was er maar weinig dat me aansprak. Bij heel veel zaken wordt je op straat al aangesproken en proberen ze je binnen te lokken. Dat heb ik dus niet graag, maar het werkt blijkbaar wel want de zaken waar ze het niet doen, waren leeg. Dan maar naar de Burger King, ook veel te duur voor wat je krijgt maar ze hebben echt wel de beste hamburgers ! 
    Nog enkele cijfers voor vandaag : 28 km gefietst, 600 hoogtemeters, 6 km gewandeld en 20 caches gevonden.













    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Salou.
    Bij de afrekening deze ochtend word ik voor de eerste keer geconfronteerd met de nieuwe toeristenbelasting in de Catalaanse deelstaat : een halve euro per persoon per dag, met een maximum van 3,50 euro per verblijf. In de provincie Tarragona moet je die betalen, in de provincie Barcelona zouden de campingeigenaars de taks zelf betalen. 
    Rond 11u stond ik al aan de receptie van camping Siesta in Salou en bij het horen van de prijs moest ik toch even slikken : 29 euro voor één nacht ! Dat is toch echt overdreven. Ze rekenen hier al gewoon de prijs voor het hoogseizoen aan én ik moet voor twee personen betalen, dat is de basisprijs. Ze denken dat ze een hotel zijn, want uiteindelijk kan je dit zien als een single toeslag van 100 %. Als blijkt dat ze mij ook voor twee personen toeristentaks willen laten betalen laat ik duidelijk merken dat ik dat niet pik en krijg een halve euro terug. Echt vriendelijk zijn ze hier niet en het wordt al snel duidelijk dat je hier gewoon een nummer bent : om dat te bewijzen krijg je een armbandje rond je pols om te bewijzen dat je echt zoveel geld hebt betaald om hier te mogen staan. Voor die prijs krijg je niet eens wifi, één nacht zal dus ruimschoots volstaan en dus is er geen tijd te verliezen. De fiets wordt van de auto gehaald en ik vertrek op zoektocht. 
    In Salou en omgeving zijn heel veel caches te vinden maar het begint al slecht. De helft van een reeks is tijdelijk niet te zoeken want overal krioelt het van medewerkers van de plaatselijke groendienst. Dan maar naar Parc del torre d'en Dolça, met zicht op het industrieterrein van Vila-Seca. Het park is echt helemaal verlaten en als ik in een uithoek een heleboel daklozen/illegalen zie liggen slapen in de struiken, voel ik me helemaal niet meer op mijn gemak. Niet alle sukkelaars zijn per definitie criminelen, maar soms hebben ze geen keuze en ik ben dan liever niet het slachtoffer van dienst. Geheel toevallig beland ik daarna op de paardenrenbaan, gelukkig zonder galopperende tegenliggers. Ik zoek nog enkele caches aan de andere kant van het park en besluit terug te keren naar de vorige reeks. Goed gegokt : de siesta is begonnen en nu kan ik volop zoeken. Er zijn weer enkele pareltjes bij en je hebt dikwijls veel tijd nodig om de caches te vinden. Daarna rij ik naar de wijk “La Pineda” en vervolgens langs de kust terug naar het centrum en de camping. 















    28-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Water en vogeltjes.
    Het was een fijne voormiddag. De eerste cache lag verborgen in het “Reserva Natural Riet Vell”, een educatief centrum waar men zich bezig houdt met ecologische landbouw. Een aantal jongen mensen waren in het water aan het ploeteren maar het was me niet meteen duidelijk wat de bedoeling was. Eerst op zoek naar de cache ! Er staat een observatiehut om naar de vogels te kunnen kijken en de coördinaten wezen me naar de zijkant van de hut met als tip “achter het tuintje”. Nu beschouwen ze in dat centrum alles als tuintje en na een kwartiertje zoeken gaf ik het op. Misschien beter eens een verdieping hoger in de obervatiehut zelf kijken. Ik kwam binnen en werd meteen al boos aangekeken door zo'n type van “kijk-eens-hoe-duur-mijn-fototoestel-is-en-hoe-groot-mijn-telelens”. Het is toch mijn schuld niet dat de deur piept ! Zelf zat hij trouwens de ene sigaret na de andere te roken, vinden de vogels dat misschien plezant ? Ik ben dan heel stilletjes (met piepende deur) de trap afgedaald en buiten aan de bende “waterwerkers” gevraagd wat de bedoeling was. 
    Het mengelmoesje van nationaliteiten werkten mee aan een internationaal project en nu waren ze bezig onkruid te verwijderen van de rijstakker. Later zouden ze dan met de hand nieuwe rijst planten, de hele dag kniehoog in de blubber. De verantwoordelijke van het centrum vertelde me dat hij het hier fantastisch vind : nooit te koud, nooit te warm en bovenal rustig. Maar : het zou de volgende uren wel gaan waaien en regenen. Ik vertelde dat ik hier met vakantie was en zeker geen vogelkenner ben, maar eerder op zoek was naar caches. “En, heb je hem gevonden ?” Ik kon alleen maar negatief antwoorden en hij zij me dat ik toch echt ín het hut moest zoeken. Verdomme, moet ik die man weer gaan lastig vallen. Gelukkig kwamen er toen twee koppels aangewandeld die ook de trap opgingen. Ik ben meteen gevolgd en ja hoor : toen viel mijn euro ! Aan de muur hing een affiche met daarop “horta” – catalaans voor “tuin”. 
    En op het einde van de wandeling nog een ontroerend tafereeltje. Mama eend die met haar kuikentjes door een beekje langs de straatkant peddelt, schrikt op en probeert weg te vliegen maar dat lukt niet echt goed. Terwijl zij (met gekwetste vleugel ?) voor het afleidingsmanoeuvre zorgt, zwemmen de kleintjes snel in een overdekt stukje water, waar ze veilig zijn voor de boze buitenwereld. Daar blijven ze ronddobberen en piepen heel hard, hopend dat mama terug komt. Ik wil hen dat geluk niet ontzeggen en ben uit het zicht verdwenen. 
    In de namiddag heb ik lang getwijfeld. Zou ik gaan fietsen of niet ? Als ik de grijze lucht bekeek, ging mijn goesting al snel over. Toen rond half twee de wind echt wel heel hard begon te waaien, heb ik mijn tweewieler op het fietsrek gezet en vastgesjord. Morgen op de volgende bestemming mag hij er misschien weer af. 
    Echt slecht weer werd het uiteindelijk niet en 's avonds kleurde de lucht zelfs opnieuw blauw maar toch werd het een middagje laptop kijken. Gelukkig is het af en toe een beetje slechter weer, anders zou de harde schijf echt uit zijn voegen barsten. Ik heb gekeken naar “Waar is Barry”, de show van Bart Cannaerts – regelmatig heeeeeel hard gelachen. Dan “Dag lieve mensen”, een show van Claudia De Breij – een Nederlandse die ik per toeval een jaartje geleden ontdekt heb en waarvan ik nu probeer alles te bekijken wat ik kan vinden. 
    Vanavond was het tijd voor nog een aflevering uit het tweede seizoen van Southland en dan wordt toch al snel duidelijk dat het ene land het andere niet is. Akkoord, het is niet eerlijk om een dertien-in-een-dozijn reeks als Southland te vergelijken met Homeland, maar ik had er toch meer van verwacht. En hop, een uurtje later wordt het wachten op het derde seizoen van Homeland goedgemaakt door Top Gear. In dat autoprogramma is deze keer Damian Lewis te gast, een van de hoofdrolspelers in Homeland.











    27-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Delta.
    Nadat ik eerst nog een praatje had gemaakt met Belgen die op zoek waren naar een overnachtingsplaats in de buurt van Alfaz (waar denk je dat ik ze naartoe gestuurd heb ?) ben ik om 10u15 vertrokken. Onderweg was het zoals altijd : schaars geklede hoertjes in alle formaten op hun plastieken stoeltjes langs de weg en weinig verkeer. En toch zag ik weer iets speciaals : een Turkse vrachtwagenchauffeur die naast zijn voertuig op een stoffige parking zijn matje had uitgerold om te bidden. 
    Negentig kilometers en evenveel minuten later stond ik aan de receptie van camping Eucaliptus. Onderweg had de navigatiemadame mij langs soms wel heel smalle wegen gestuurd. Gelukkig reed er een vrachtwagen voor mij, zo wist ik zeker het breed genoeg zou blijven én dat hij tegenliggers zou rammen om ervoor te zorgen dat die brave toerist achter hem niet in het water zou belanden. Want water, dat is hier genoeg in de Ebrodelta. Zo ver je kan zien, overal rijstakkers en kanaaltjes. 
    De camping in Oropesa was al rustig gelegen, hier heb je echt de indruk dat je op het einde van de wereld verblijft – ook al is er aan de overkant van de weg een woonwijk. 
    Ik heb eerst even de camping verkend en ben dan onmiddellijk vertrokken met de fiets. De caches liggen hier vrij ver uit elkaar maar dat zou wel moeten lukken. Voor de eerste op mijn lijstje moest ik in vogelvlucht ongeveer 6 km in noordoostelijke richting, dat werden er al snel 15 km. Je kan bijna nergens rechtdoor rijden en hoewel de kaarten van “Open Street Maps” op de Garmin meestal betrouwbaar zijn, bleek dat hier niet het geval te zijn. Via een mengeling van asfalt, zand en kiezelwegen kwam ik toch waar ik moest zijn. En toen vond ik de cache niet ! Nog een beetje zoeken, en daar nog eens, misschien daar onder – niks. Op de uitkijktoren had je wel een prachtig zicht op de omgeving. Toen ik de trap afdaalde, voelde ik ik in mijn bovenbenen de krachtinspanning van gisteren nog nazinderen. Hop, naar de volgende cache dan maar. Soms bijna uit elkaar daverend door het spoor dat de tractoren in de zandweg hebben getrokken. Ook cache nummer twee en drie worden niet gevonden, dan word ik dus slecht gezind hé … 
    Vervolgens helemaal terug naar de camping en langs de Koala richting zee om daar het strand te volgen in zuidwestelijke richting. Het is wel een belevenis : in de verte zie je het immense strand, dan een – hoe moet je dat noemen, een duinengordel zonder duinen – stuk met wat wilde begroeiing en dan een zandweg die parallel loopt met de zee. Die weg bestaat uit vrij hard aangereden zand zodat ook auto's van deze weg gebruik kunnen maken. Soms is de weg wel 20 meter breed en als je vind dat er te veel kuilen zijn, dan vorm je toch gewoon nog een spoor ernaast. Ik kom zelfs een Poolse vrachtwagen tegen die van plan is om hier enkele uurtjes te rusten – toch een pak aangenamer dan langs de snelweg ! 
    Als je met de fiets over de weg rijdt, lijkt het soms wel alsof je over een dun laagje ijs rijdt. Het krokante korstje wordt gevormd door opgedroogd zout. Uiteindelijk vind ik toch nog twee caches, waarvan ik bij eentje zelfs het logboek niet invul. Ik had eerst al getwijfeld of ik het wel zou doen, die omheining staat niet voor niets rond dat natuurgebied. De oogst was al zo mager vandaag, dat ik me dan toch maar in de verboden zone heb begeven – het was tenslotte maar 50 meter. Op het nulpunt aangekomen werd ik aangevallen door minstens twee miljoen muggen, ik heb snel een foto genomen van de cache als bewijs en heb me uit de voeten gemaakt. 
    Bijna 42 km voor twee caches, dat zou wel eens een triestig record kunnen zijn.









    26-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een heroïsch fietsverhaal.
    Als de Filip denkt dat hij alleen dat kan (kijk op "in de naam van de schelp"), wacht een beetje ...
    Vanmiddag wou ik een beetje in de zon zitten, misschien een strandwandeling maken en een terrasje doen - maar al snel bleek dat ik daarvoor niet de juiste dag had uitgekozen.  Witte sluierwolken hadden besloten de zonnestralen vandaag niet op mijn dikke buik te laten schijnen.  Dan toch maar fietsen ? Ja, dus.  De enigste richting die ik nog niet had gekozen, was richting binnenland.  Binnenland, dat is in Spanje altijd bergop, en ook hier.  De eerste kilometers waren de enigste hellingen die van de bruggen over de spoorweg en de autosnelweg.  Daarna werden de beklimmingen steviger en de uitzichten mooier.  Ik was niet zomaar de bergen ingereden, er lagen een aantal caches op mij te wachten.  Die caches liggen uiteraard niet zomaar op te rapen langs de kant van de weg.  In de mate van het mogelijke week ik van de geasfalteerde weg af en probeerde de aarden paden zo lang mogelijk te volgen om op mijn bestemming te geraken.  Stenen werden weggekatapulteerd onder mijn voorwiel, mijn achterwiel slipte constant door op de klei-achtige ondergrond - dit was echt afzien.  Waar het stijgingspercentage op het asfalt rond de 6-7 % lag, ging het hier soms tot 20 % - een bovenmenselijke inspanning was hier nodig.  Afstappen was echter gemakkelijker en dus liet ik mijn fiets achter, kilometers in de omtrek is hier toch geen dief te vinden die onnozel genoeg is om te kijken of er iets te pikken valt langs dit pad.  Zelfs te voet was het moeilijk, maar de top werd bereikt, twee sterren moeilijkheid had de eigenaar deze cache gegeven, zwaar onderschat !
    De volgende cache lag in vogelvlucht enkele kilometers verder, maar zigzaggend langs de ravijnen en zwoegend door de haarspeldbochten werden het vele kilometers meer.  Intussen was ik blij dat ik vandaag mijn fietshelm had opgezet want daar vielen de eerste druppels, gaandeweg overgaand in een fikse regenbui die bijna pijnlijk was op mijn blote fragiele armpjes.  Zou ik nog verder rijden of terugkeren ? Toch nog iets hoger, verder dan 10 kilometers was ik nog niet van de camping verwijderd.  Ik haalde nu nog snelheden van 5-6 km per uur.  Nog kleiner schakelen en ik zou gewoonweg achteruitbollen.  Achter de volgende bocht zou het misschien minder steil worden.  Niet dus, en op een ijzingwekkende hoogte van 250 meter boven de zeespiegel hield ik het voor bekeken en draaide om richting Middellandse Zee.  
    Naar beneden ging het veel vlotter en toch doemde in de verte het volgende probleem reeds op.  Een tractor (en ik dus ook) moest stoppen want de plaatselijke herder moest met zijn kudde schapen naar de andere kant van de weg.  Mooi beroep, de hele dag rondwandelen met de beestjes.  Ik vermoed dat hij wellicht in één van de schamele huisjes langs de weg woont, en daar moet je dan waarschijnlijk niet jaloers op zijn.
    Na de afdaling doemt in de verte al de gekleurde drol op die aangeeft dat je Marina d'Or nadert.
    Ik zie nu pas dat er een foutje in de tekst hierboven staat.  Ik was blij dat ik mijn fietshelm op had tegen de felle zon want meer dan een paar druppeltjes konden ze niet uit de wolken persen.  Sorry hé Santiago-fietsers Razz.

















    25-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.En als de duisternis valt ...
    ... is het hier alle dagen kerstmis ! De straatverlichting geeft het geheel nog meer een kitscherige uitstraling, je zou bijna gaan denken dat je in Las Vegas zit.
    In de verte probeert een van de olifanten met zijn slurf te volle maan te pakken.  Of is het een vallende ster ? Misschien toch gewoon een volle maan die laag aan de horizon boven de Middellandse zee hangt.















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Olifanten.
    Rond 20u ben ik nog een keertje naar het centrum van Marina d'Or gewandeld.  Ik weet dat er na de koude en rotslechte lente niemand nog gelooft in de opwarming van de aarde maar hier is toch duidelijk het gevolg te zien van de klimaatswijzigingen.  Langs het strand kom je hier nu zelfs olifanten tegen ! 
    In de kitscherige tuin kwam ik iets tegen waarvan ik niet eens wist dat het bestond : een witte pauw.  En hij deed verdomme goed zijn best om op te vallen ! 
    Aan het tankstation (ook met Gaudi-mozaiekjes en niet duurder dan elders) staat het toeristisch treintje.  Als de chauffeur ziet dat ik een foto neem, vraagt hij daar vier euro voor maar zijn brede glimlach verraadt al direct dat het een grapje is.  













    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ruta de les torres.
    In de namiddag heb ik nog een 25-tal kilometers gefietst, op zoek naar enkele caches.  Daarvoor moest ik enkel de wegwijzers van de "ruta de les torres" volgen, rustig fietsen door de boomgaarden en af en toe een oude verdedigingstoren of een kerkje.  De ene keer was de cache van het allerkleinste soort en verstopt in een minuscuul gaatje zodat je een pincet nodig had.  De volgende keer zit je dan naar hetzelfde soort cache te zoeken en kijk je domweg naast de grote doos waar het om gaat.  Op het einde heb ik nog een hele omweg gemaakt omdat ik nog een poging wou wagen bij een cache die ik eergisteren niet gevonden had, en inderdaad : deze keer bingo !




    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Weekend.
    Ik heb het al een keer geschreven : het is hier mooi én uitgestorven, vooral in de buurt waar de meeste appartementsgebouwen opgetrokken zijn.  Alles perfect onderhouden, overal fietspaden maar geen mensen.  Er wordt zelfs nog geïnvesteerd, tussen het "gras- en zandstrand" is nu een pad aangelegd.   Van de vele verkoopkantoren die er ooit waren is er nog eentje over, de enigste auto in de straat is die van de verkoopster.  Een appartement is nu te koop vanaf 41000 euro.  Als je de hotelbuurt nadert, komt er wat meer leven in de brouwerij en op het strand van La Concha liggen een aantal mensen in de zon.  Dat heeft natuurlijk met het weekend te maken, bovendien is er ook een bescheiden feria aan de gang én een groot tornooi taekwondo.  In het "centrum" zijn tal van winkeltjes à la Disney aangekleed, dat was vorige keer ook niet het geval, als ik het mij goed herinner.  In het permanente pretpark amuseren de kinderen zich te pletter.


















    24-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tapa's en tombola.
    De rust op de camping is intussen ver te zoeken.  Het is weekend en de Spanjaarden en hun kroost komen naar (of met) hun caravan om zoveel mogelijk lawaai te maken.  Ik ben even gevlucht naar het restaurant maar daar kan je geen volle twee dagen blijven zitten.  Deze avond kon je een heel bord vol laten scheppen met tapa's voor 3,50 euro.  Om de kosten toch nog enigszins te dekken, hebben ze dan graag dat je aan de tombola meedoet.  Toen ik het restaurant binnenstapte, had bijna iedereen al gedaan met eten.  Al die bleke Nederlanders, Belgen, Engelsen en Duitsers die intussen bruiner zien dan de donkerste Spanjaard houden toch wel heel erg vast aan hun vroege uur om aan tafel te gaan.  Voor mij is 19u nog aan de vroege kant.  Enfin, omdat ik nog al enigste zat te eten konden ze mij in ieder geval niet lastig vallen om onnozele danspasjes uit te voeren - zoals altijd onder de enthousiaste leiding van het keukenhulpje (of de grote chef ?).  Ik stopte net het laatste stukje kaas in mijn mond, toen mijn tombolanummertje werd afgeroepen : wie kan er nu beter een fles rode wijn winnen dan iemand die nooit rode wijn drinkt ! Gelukkig won ik de hoofdprijs niet : een volledige jamón serrano (ham), wat zou ik daar mee moeten aanvangen ? Ik ben dan maar terug naar de auto gestapt.






    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De andere kant.
    De laatste cache die ik wou zoeken, lag aan de andere kant van Oropesa.  Tot vandaag wist ik niet eens dat er "een andere kant" was, maar ik had het altijd wel raar gevonden dat er geen kerk in het dorp stond.  Het oude gedeelte blijkt over de spoorweg te liggen, inclusief kerk, smalle steile straatjes, een arena en een kasteelruïne.  De cache heb ik niet gevonden want ik moest mijn fiets achterlaten om te gaan zoeken en dat doe ik niet zo graag.










    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Enkele caches zoeken.
    Vandaag een bescheiden fietstochtje van 26 km onder een stralende zon, deels langs de Via Verde (fietspad langs oud spoorwegtraject) die van Oropesa naar Benicassím loopt.  Van de zes geplande caches werden er vijf gevonden, geen slecht gemiddelde en in ieder geval beter dan gisteren.  Gisteren leek het zoeken een verplichting en ging het zonder veel enthousiasme, nu begin ik er terug meer zin in te krijgen.  Er waren dan ook enkele pareltjes bij.  Wat denk je van een steen tussen de stenen ? Niet elke steen is een echte ... en sommige caches zijn wel heel erg klein.  Af en toe moest ik het fietspad verlaten om in de hoogte bij één van de vele torens te gaan zoeken.  Als het pad niet breed genoeg is om naast je fiets te lopen, ben je verplicht om op de fiets naar boven te rijden, niet altijd gemakkelijk.  Het uitzicht is dan wel adembenemd mooi.  Als je dan daarna naar beneden stuift en tussen de struiken plots weer op het fietspad verschijnt, zie je de mensen zich afvragen : "Waar komt die nu vandaan ?".




















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Regenboogtru(i)tjes.
    11u20 - de Rode Duivels krijgen een eigen docureeks op de VRT.  Kan VTM dan nog wel achterblijven met een echte soap rond het Antwerpse voetbal ? Ik had even gehoopt verlost te zijn van alle verhalen en wilde geruchten over alle mogelijke fusies en overnamepogingen, maar neen - ook hier is internet en blijf ik nieuwsgierig.  Zulte-Waregem komt niet naar Antwerpen, kabouter Plop is wel geïnteresseerd.  Het stamnummer van Oostende is overgenomen.  Neen, zegt Oostende tijdens een persconferentie.  Wie mag je nog geloven ? Het voetbal gaat op deze manier finaal naar de klo...  Ik ben benieuwd wat er straks zal verteld worden.  Ik ga nu een eindje fietsen en droom tijdens mijn ritje van een fusie RAFC/Hércules - de eerste fusie over de grenzen heen, een unicum in de Belgische en Spaanse voetbalgeschiedenis.  Binnen enkele jaren in de CL-finale tegen de fusieploeg Beerschot-Wilrijk-Zichem-Bommerskonte-'s Gravenvoeren-Kiev.  De truitjes van deze laatste ploeg zullen dan alle kleuren van de regenboog bevatten.  De helft van de voetballers zijn toch jeanetten die enkel geïntersseerd zijn in nieuwe sacoches en een nieuwe Armani outfit, clubliefde is hen totaal vreemd - enkel het loon is belangrijk.

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een tussendoortje.
    Ook genoeg van alle advertenties die deze blog, youtube, krantensites, gmail enz ontsieren ? Kijk even op http://adblockplus.org/ - daar kan je zeer gemakkelijk een gratis "extension" installeren die de vervelende reclameboodschappen automatisch verwijdert.  Werkt voor Chrome,, Firefox, Opera en Android - niet voor Internet Explorer ! Uiteraard op eigen risico maar ik vind het een verademing ....

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Is dat wel slim ?
    Ik sprak net over fietsen.  De voorbije zes maanden heb - in tegenstelling tot de vele kilometers die ik voordien reed - amper op mijn fiets gezeten.  Maar nu ik op een "nieuwe" bestemming ben, kon ik mij amper bedwingen om gisteren erop uit te trekken.  En dan meteen voor zo'n 40 km.  Is dat slim ? Neen.  Is dat nog plezant ? Neen ! Waarom doe je dan zoiets ? Om eindelijk nog een keer caches te zoeken.  Was dat dan plezant ? Ook niet, want ik kon amper de helft van mijn lijstje vinden.  Het was echt veel gezelliger toen we in Alfaz regelmatig met een groepje op zoektocht vertrokken, maar het alleen zoeken zal ook wel weer wennen.
    Zoals reeds gezegd : het is hier echt mooi fietsen.  Amper verkeer en je kan over houten paadjes grote stukken van de kust volgen.  Soms zijn de wegen echt slecht en het heeft hier duidelijk veel geregend want soms moest ik door plassen van wel 20-30 cm diep - geen omweg mogelijk.  Dat hebben zelfs de Santiago-fietsers nog niet meegemaakt, ik weet niet waarom die zo zeuren over het weer.  Denken ze misschien dat het gemakkelijker is met een straffe zeewind op kop én een brandende zon ? Bovendien wordt je in het natuurgebied waar je door fietst regelmatig opgeschrikt door een plot wegvliegende vogel of door een haas die - euh - het hazenpad kiest.
    De caches die ik wel gevonden heb, waren grotendeels verstopt in verdeeldozen voor elektriciteit onder houten bruggetjes e.d..  Best wel grappig : nergens in de omtrek is er stroom, maar hij/zij slaagt erin om telkens zo'n doosje vast te schroeven én er ook nog enkele meters kabel aan te bevestigen zodat het allemaal écht lijkt ..
    Eén cache lag verborgen bij een oude verlaten fabriek, maar daar heb ik niet echt veel moeite gedaan om te zoeken.  Ik vond dat er nogal veel afval lag dat verdacht veel op asbestbevattend materiaal leek.  Ik heb al een keer met mijn hand in een nest processierupsen gezeten om een cache te vinden, maar longvlieskanker is net een stap te ver.
    Het blijft toch ook opvallend hoeveel rommel de Spanjaarden dumpen op verlaten plekken, ook al is het in of aan een natuurgebied !



















    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Alfaz - Oropesa 250 km.
    Gisteren ben ik rond half tien vertrokken.  Het had nog iets vroeger kunnen zijn maar enkele Fransmannen vertrokken ook en ik heb op hen gewacht.  Om duidelijk te zijn : niet om hen de weg te wijzen, ik ben achter ze aangereden - dan konden zij de weg vrijmaken moesten er tegenliggers komen op het smalle weggedeelte ! 
    In het begin ging het zoals gewoonlijk weer langzaam, in Altea en Oliva heb je altijd wel wat oponthoud.  In Favara moest iedereen beurtelings passeren want daar werd het wegdek vernieuwd maar alles in totaal leverde dat niet veel tijdverlies op.  Daarna ging het in sneltreinvaart richting Valencia, met uitzicht op de oneindige rijstvelden.  Ja, inderdaad rijstvelden - je moet daarvoor niet altijd naar Azië.  Als je ergens in Spanje een paella eet, is de kans zeer groot dat de rijst uit het Albufera-gebied komt.  Waar de gratis snelweg de betalende versie vervoegt, haalde een Nederlandse motorhome me in.  Datzelfde voertuig stond een uurtje daarvoor aan een tankstation voor onze wegen scheidden, wat wil zeggen dat hij door te betalen voor de AP-7 zijn achterstand na een uur had goedgemaakt. ...
    En toen ging de weg verder tot de afrit naar Oropesa.  Geen idee hoe ik daar de vorige keren ben geraakt maar zeker niet langs de wegwijzertjes die ik vandaag heb gevolgd.  Een heel deel van de route ging door het "Parc natural del desert de les palmes", niet meteen de best geasfalteerde weg maar wel rustig en mooi.  Het contrast kan niet groter zijn als je dan de wijk Marina d'or van Oropesa nadert.  Dit moet echt met grote voorsprong het meest megalomane, kitscherige én uitgestorven project van alle Spaanse costa's zijn.  Overal flatgebouwen waar geen mens woont, maar die wel perfect onderhouden zijn, afgereden gazonnetjes inclusief.  Wie betaalt dit allemaal ?
    Om 13u30 reed ik camping Didota op, het is reeds de derde keer dat ik hier kom.   Het is veruit een van de aangenaamste campings die ik ken en het is er goed wandelen en fietsen.  De camping is trouwens goed bezet, maar er zijn nog meer dan genoeg plaatsen over om uit te kiezen.  Ik kies een plaatsje heel dicht bij de receptie, dan heb ik de grootste kans op een goed wifi signaal.












    23-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwe eigenaars !
    Dat de camperplaats al een tijdje te koop stond, is geen geheim.  Dat er al een hele tijd serieuze onderhandelingen aan de gang waren, zullen de meeste vaste gasten ook wel opgevangen hebben.  Het heeft allemaal wat langer geduurd dan misschien door beide partijen gehoopt werd, maar er is tenslotte een aanzienlijk bedrag mee gemoeid.  Er was ook een taalbarrière, de overgang van camperplaats naar camping moest geregeld worden enz.  Maar nu is het helemaal officieel, het verkoopcontract is getekend ! Concreet wil dit zeggen dat zonder echtscheidingen, staatsgrepen of andere niet-alledaagse fenomenen Luc en Sonia aan hun laatste maanden in Alfaz begonnen zijn.
    Half september gebeurt de overdracht en verhuizen Luc en Sonia terug naar België - hopelijk stopt het daar tegen die tijd een keertje met regenen Smile.  De nieuwe eigenaars luisteren naar de namen Martin en Mascha en hebben al heel wat ervaring met de kamperende medemens.  Misschien zullen er na een tijdje enkele accentverschuivingen komen, maar zij willen absoluut het karakter van Camper Park Costa Blanca behouden.  Ik hoop dus samen met hen dat we al onze trouwe gasten ook de volgende winter terug mogen verwelkomen. Tijdens de lente, zomer en herfst mag uiteraard ook !

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het staat in de krant, dan zal het wel waar zijn ...
    Gaan de mensen het nu eindelijk geloven ? Veel mensen hebben het gratis krantje “De week” hier als enige informatiebron om op de hoogte te blijven van het plaatselijke nieuws. Heel dikwijls zijn er al verkeerde of verwarrende verhaaltjes de wereld ingestuurd. Moest je al de artikels van het voorbije anderhalf jaar naast elkaar leggen, zou al snel blijken dat de verschillende “welingelichte” bronnen elkaar regelmatig tegenspreken. Waar we tot voor kort helemaal illegaal waren, staat in de laatste editie van “De week” letterlijk te lezen dat we “wel degelijk over de nodige licenties beschikken of dat deze zijn aangevraagd”. En zo is het ook ! Wij wisten het al langer, nu de rest van de wereld nog … Nu kan ik met een gerust geweten richting Noord-Spanje vertrekken.  Hoewel ik lichtjes verslaafd ben aan het internet, ben ik ook blij dat ik enkele dagen zal afgesloten zijn van de buitenwereld.  Misschien is er daarna wat meer duidelijkheid over het Antwerpse voetbalverhaal.

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Afscheid - deze keer is echt waar.
    Ik heb jullie vorige week wel een beetje voor de gek gehouden met mijn aangekondigde (en niet uitgevoerde) vertrek maar intussen moet je toegeven dat ik de laatste dagen weer goed op dreef ben (ook eduWEIRDo is weer in gang geschoten).  En toch zal het de volgende dagen echt een beetje stilvallen.   Met de verkoudheid is het beter en dus verlaat ik vandaag Alfaz.  Het is weer heel plezant geweest en gisterenavond hebben we in beperkt gezelschap nog een "bonte avond" beleefd.  Dat Sonia weer veel lawaai heeft gemaakt, is niet echt een verrassing.  Alfaz (de hond) wou er ook graag bij zijn, maar heeft zich dat achteraf beklaagd toen hij Dirk een tong moest draaien.  Dat Dirk daarna hetzelfde nog eens probeerde met Luc, zullen we maar aan de drank wijten.  Luc zijn nieuw hoedje stond hem beeldig en als dit opgepikt wordt door een trendwatcher, loopt binnenkort iedereen met een inox pot op zijn kop.  De dansjes van Dirk begonnen lieten me steeds meer terugdenken aan een memorabele avond in de Sprint.  Om af te sluiten wou iedereen wel op de familiefoto, behalve Maryline - die begon zich een beetje te schamen voor het gezelschap ...  Een kwartiertje later ging Luc naar het toilet om niet meer terug te komen, het bed zag er gezelliger uit dan de campingzetel.














    22-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Fouten.
    Ben ik een kommaneuker ? Wellicht een beetje, ik verwacht dat mensen zonder fouten kunnen schrijven maar ik ben me er van bewust dat ik zelf ook fouten maak.  Viseer ik in mijn blog de Nederlanders ? Neen, maar als er iets over hen te melden is, zal ik het niet laten Smile.  Mensen die foute info verspreiden vind ik nog erger, vooral als die info komt uit een blad waar je enig vertrouwen in zou moeten hebben .  Ik zat hier net in mijn zwembroek (ja sorry thuisfront : er heersen hier vandaag zomerse temperaturen) in "Kampeerauto" te lezen, het blad van de NKC.  Je houdt het echt niet voor mogelijk hoeveel fouten ze in een klein artikeltje kunnen proppen.
    Calp(e) ligt volgens hen aan de Costa Brava (= Costa Blanca), ze praten over de Vuelta Turisca (moet zijn Turistica), rijden door de Jaon vallei (=Jalón), beklimmen de Coll de Tates (Rates !) en de Pinon de Ifach is een trekpleister.  Dat ze de tilde (het teken ~) vergeten bij Pinon en dat het ook wel eens Peñon zou kunnen zijn, wil ik nog door de vingers zien.  Het is hier immers niet altijd duidelijk met het Valenciano en Castellano dat door elkaar wordt gebruikt.  Je komt verschillende schrijfwijzen tegen, de rots wordt ook wel eens Penyó d'Ifac genoemd.
    In een stukje van nog geen 25 regeltjes zoveel fouten, kan je dat nog wel ernstige info of journalistiek noemen ? Soms kan een foutje zware gevolgen hebben, stel je voor dat ik geen kommaneuker maar een comaneuker zou zijn ...

    GASTENBOEK
  • toch jammer
  • grobbendonk
  • JammerV69ncv
  • Jammer
  • spijtig




      
    Collega-bloggers
  • XYZ ?
  • Camperhuub
  • Omer en Ann
  • Leo en Veronique
  • Bert - NL
  • Gery is er ook weer
  • Ron en Marja
  • Jan van Oarelbeke
  • Dimitri Verbelen

    Handig in omgeving Alfaz/Albir
  • Sabor in Altea
  • Pizza !
  • Universal Lounge Bar in Albir
  • Dierenkliniek in Alfaz
  • Hond kiezen in La Nucia
  • Weerbericht Spanje
  • Frax in Albir
  • Belgisch consulaat in Alicante

    Onze favorieten
  • camping POIs
  • fietsknooppunten
  • vrt nieuws
  • geocaching
  • lachen !
  • gratis software
  • dansen !
  • thuisforum
  • IT nieuws
  • originele geschenken

    U bent bezoeker nummer


    Bedankt ! ! !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!