Vier items zullen mij volgende week bezighouden. Tussen andere zaken door natuurlijk. Drie ervan zijn plaatsen op fotopapier gezet. Het vierde is een verzameling liedjes uitgebracht op een specifiek album. Laat ons beginnen met 1,2,3. Mijn looprondes doorheen NY city wil ik namelijk combineren met 1,2,3. Waarbij 1,2,3 moet gezien worden als een stopplaats of eindpunt tijdens het joggen. 1,2,3 is (voor mij) een speciale plaats. Iets wat bijna 50 jaar op celluloid bestaat. Iets wat ik de afgelopen 10,20,30 jaar af en toe eens in handen heb gehad om naar te luisteren. Nooit stilgestaan bij de bijhorende foto van de hoes. Onder vinden jullie de foto's van 1,2,3. Binnen een 14 tal dagen post ik deze dan opnieuw. 51,52,53. Over item 4 zullen we het later hebben.
1: 52nd street and Broadway 2: Gramercy park 3: Jones street
15u03: ... en toen begon het te sneeuwen en ging het volledige vlaamse land op zijn buik. Lap. Duizendenmeters file, valpartijen, botsingen ... en her en der sneeuwpret. Het was duidelijk: geen fietstraining vandaag. Althans niet buiten. Maar een triatleet heeft alternatieven. We hebben het er hier al over gehad. Ik ga niet in herhaling vallen. Het blogje hierover vind je ergens ... een jaar terug of zo... . Laatste zinnetjes komen mij bekend voor. Dejavu? Flashback? Of had ik dat al eens gezegd? Soit, ik besloot de fitnesszaal op te zoeken en daar mijn training af te werken.
Even terug naar deze morgen.
8u24: op de keukentafel ligt een cd. Chimes of freedom, the songs of Bob Dylan, honouring 50 years of Amnesty International. 4 cd's, 80 songs, gezongen door evenveel artiesten. Wie een hart heeft voor het goede doel (opbrengst gaat naar 'those people who are unjustly imprisoned or threatened for the peaceful expression of their beliefs) rept zich naar de plaatselijke cd winkel. Een meesterwerkje dat in elke knusse huiskamer thuishoort. Onder een voorsmaakje van wat je zoal mag verwachten.
18u58: ik post deze blog en ga me klaarmaken voor een optreden van Luc De Vos.
Everything passes, everything changes. Zo ook de hoofdvalling. Vandaag beter. Terug trainen? Ja? Nee? We hebben het er hier al over gehad. Ik ga niet in herhaling vallen. Het blogje hierover vind je ergens ... een jaar terug of zo... .
Anyway, just do what you think you should do en het komt vanzelf. Vandaag dus terug getraind. Een looptraining en die ging verdomme goed. Zwemmen heb ik wijselijk niet gedaan (schrik om te hervallen). Dat is voor morgenvroeg. In de avond volgt dan een krachttraining. En voor het weekend staat fietsen en lopen gepland. Hopelijk geen sneeuw morgen!
Vanaf volgende week wordt het een beetje puzzelen. Donderdagmorgen richting Italië tot zondagavond. Ik neem zwemgerief mee en wat spullen voor een plaatselijke fitnesszaal. Het skieën is evenwel een goed alternatief. Maandag vliegen naar New York en ook hier dezelfde sportspulletjes in de valies. Daar moet het mogelijk zijn om buiten te lopen. Maar onderschat 'citytrippen' niet ... 'show me how you do that trick', heerlijk doorheen de dagen'.
Met de rustweek komt de 'rebound'. Een beetje verzwakt opgestaan deze morgen. Niet 100%. De traditionele hoofdvalling. Beter nu dan volgende week of de week erna. Nog 12 dagen te gaan. Vanaf volgende week wordt het ook wat trainingen plannen of puzzelen. Wat staat er op het programma: enkele dagen skieën in het noorden van Italië. Ik ken de exacte plaats niet maar 't is ergens aan de voet van de Matterhorn. Zondagavond gaat het huiswaarts, waarbij het woordje 'huis' van korte duur zal zijn, daar ik maandagmorgen verwacht word op het vliegtuig richting New York. Het zwemgerief en de loopschoentjes kunnen zeker mee. Een rondje Central park? Over de Brooklyn bridge? Doorheen Manhattan? Top of the Rock? In de voetsporen van Dylan? Wie zal het zeggen. Happiness?
Ramblin’ outa the wild West Leavin’ the towns I love the best Thought I’d seen some ups and downs ’Til I come into New York town People goin’ down to the ground Buildings goin’ up to the sky
Wintertime in New York town The wind blowin’ snow around Walk around with nowhere to go Somebody could freeze right to the bone I froze right to the bone New York Times said it was the coldest winter in seventeen years I didn’t feel so cold then
I swung onto my old guitar Grabbed hold of a subway car And after a rocking, reeling, rolling ride I landed up on the downtown side Greenwich Village
I walked down there and ended up In one of them coffee-houses on the block Got on the stage to sing and play Man there said, “Come back some other day You sound like a hillbilly We want folk singers here”
Well, I got a harmonica job, begun to play Blowin’ my lungs out for a dollar a day I blowed inside out and upside down The man there said he loved m’ sound He was ravin’ about how he loved m’ sound Dollar a day’s worth
And after weeks and weeks of hangin’ around I finally got a job in New York town In a bigger place, bigger money too Even joined the union and paid m’ dues
Now, a very great man once said That some people rob you with a fountain pen It didn’t take too long to find out Just what he was talkin’ about A lot of people don’t have much food on their table But they got a lot of forks ’n’ knives And they gotta cut somethin’
So one mornin’ when the sun was warm I rambled out of New York town Pulled my cap down over my eyes And headed out for the western skies So long, New York Howdy, East Orange
Als eerste de trainingen: mijn menu bestaat 'thans' uit heel veel zwemmen en fietsen en dat was ook deze week niet anders. Op één enkele krachttraining na. Mijn loopschoenen heb ik niet aangetrokken, daar had ik gisteren de moed niet meer voor. De emoties bij het zien van die Kumliens meeuw waren te groot! Deze morgen was ik vroeg uit de veren voor mijn fietsrit. 2u30 peddelen. En vroeg opstaan doe ik niet zomaar (tenzij het 'travakkeweek' is) want gisterenavond laat kwamen we te weten dat er in Lokeren op de 'hamputten' een witoogeend was gezien. Ja ja een zeldzame eendensoort uit Zuidoosteuropa die hier soms tijdens de wintermaanden kan waargenomen worden. Vanop de fiets ging het snel snel naar de douche om - na het verorberen van enkele boterhammen - richting Lokeren te rijden, gewapend met verrekijker, telescoop en vogelgids. 1u spotten ... niets, 2u spotten ... niets ... euh let op: wel andere leuke eenden zoals kuifeend, wintertaling, slobeend, bergeend, krakeend, wilde eend, smient, tafeleend ... terug naar onze eerste plaats ...niets ... auto in om naar andere kant van de vijver te gaan ... . Helemaal achteraan, verdoken tussen een aantal kuif - en tafeleenden vonden we onze gast: de witoogeend. Wow x2! Even werd onze aandacht afgeleid door 3 ijsvogels die de ene na de andere voor onze neus voorbij flitste! Mooi weekend en zoals het spreekwoord zegt: wie zoekt die vindt, wie blijft zoeken die blijft vinden. Hier gaat week 4 van het jaar 2012 de geschiedenis in.
Ah ja: de drieteenmeeuw hebben jullie nog tegoed. Stond er gisteren niet bij tussen de foto's.
Deze morgen ging het richting Zeebrugge. De afgelopen week had de 'westdam' het bezoek gekregen van een heel zeldzame meeuw: de Kumliens meeuw! Een dwaalgast afkomstig uit het noordoosten van Canada. En waar het woord Canada valt, daar ben ik. Vooraleer halt te houden op Zeebrugge dijk, bezochten we eerst een plaatsje 'put polderwind' genaamd. Daar was (ja ook) een zeldzame eend te bezichtigen: de ijseend! Met verrekijker en telescoop in de aanslag konden we op zoek en wie zoekt die vindt! Het eeuwenoude spreekwoord werd bewaarheid en wat wij zagen, was een prachtig exemplaar van de ijseend. Aangekomen op de westdam te Zeebrugge, had ik door dat het eeuwenoude spreekwoord hier wel eens lastig uit te spreken zou zijn. Wat een strand, een enorme zandvlakte ('t was eb) met honderden zoniet duizenden meeuwen aanwezig. De kokmeeuw. De zilvermeeuw. De mantelmeeuw. De stormmeeuw. En één drieteenmeeuw! Ja die haalden we eruit tussen die meute andere meeuwen. Was de Kumliens meeuw aanwezig dan hadden we die ook gespot. Maar na bijna 2 uur bidden 'wie zoekt die vindt' bleef dit onbeantwoord. De drieteenmeeuw (gespot aan de rand van de zee) besloot plots op een 2 tal meter van ons post te vatten. Wow! Prachtig. Had deze een boodschap mee? Een 'cameo' voor de Kumliens meeuw? Een pilletje voor de pijn? God Horus (de enige aan wie ik kon denken op dat moment) help ons eens! We draaiden om, het strand op, slenderden richting auto en plots, op een desolate plaats, in het midden van een klein plasje achtergebleven zeewater, 1 meeuw. En .............. ja, ...........oh ja ...... gedrongen, heel bleek van kleur ....... daar was ze. De Kumliens meeuw! Dit was het begin van een rondedans op het strand waarbij het meeuwtje vanuit alle hoeken werd bewonderd. De warme choco en de rozijnenboterhammen (ons ontbijt) nadien, hebben nog nooit zo goed gesmaakt: wie zoekt die vindt waarbij de vruchten de beloften der bloemen zullen overtreffen.
Door de hevige wind en de nog hevigere rukwindjes was het 'stoempen' geblazen op de trappers. Een serieuze fietstraining als je het mij vraagt. Ik voel het in de benen. Naast fiets - dus ook krachttraining vandaag. Hier gaat week 3 van het jaar 2012 de geschiedenis in. Of zitten we al aan 4?
Intussen is de 2de trainingsweek (bijna) afgewerkt. Vrij gelijkaardig zoals de 1ste. Vandaag staat er nog lopen op het programma. Morgen wordt er gefietst (hopelijk blijft het droog). Voor week 3 zou ik wat volume willen bijsteken (wordt even puzzelen met tijd en vooral het gebrek daaraan).
Drie deelnames aan triatlon zijn intussen definitief. Onder andere 1 in Canada op zondag 8 juli te Sydenham (ergens in het grootse Ontario). Praktisch begint die hele onderneming stillekesaan in zijn plooi te vallen. The world is such a wonderful place! En na een lange afwezigheid zijn we 'thans' ingeschreven voor enkele 'ploegentriatlons'. 09 juni te Hamme (een kwart) en 24 juni te Butgenbach (een halve). Ik neem telkens het zwemgedeelte voor mijn rekening. We strijden onder de naam 'The Tambourine men'. Beetje zoals de 3 heren in het filmpje. Waarschijnlijk komt er in mei hier en daar een wedstrijdje bij.
Het trainen is ingedeeld in periodes. Mijn eerste blok of periode loopt tot 9 februari. Ik bevind mij dus in de eerste week. Alles is eigenlijk 9. De start in het leven (men komt ter wereld na 9 maanden te ...), 9 kondigt altijd een nieuw era aan ... enzoverder. Soit. Deze week op het programma: 4u fietsen, 2u zwemmen, slechts 1u lopen (wegens wat problemen in het onderbeen ... ik heb nieuwe schoenen nodig ...) en anderhalfuur krachttraining. Bijna 9u eh! Volgende week volgt een vrij gelijkaardige week. In week 3 doen we daar 25% bij om in week 4 wat gas terug te nemen. Daarna wordt het een beetje alternatief want ben niet veel thuis tussen 9 en 19 februari (al die negens!). Je weet wel, die klok daar rechtsboven ... .
En omdat Bombay Bicycle Club een fantastische plaat heeft gemaakt - a different kind of fix - een 2de vermelding hier. Shuffle. Hiet gaat week 2 van het jaar 2012 de geschiedenis in.
