wordt het muziekje je te veel? gebruik de knopjes op de afbeelding om het te stoppen.
Mia Verschueren.
Mia werd geboren op 4 mei 1969, als tweede kind in het gezin. Een gezin dat nog zou aangroeien tot vier kinderen en later nog een pleegkind. De eerste jaren woonde ze met het gezin in Heist o/d Berg in een woonwijk. In 1973 verhuisde de familie naar Bonheiden, naar een nagelnieuwe sociale woonwijk. Een hoop jonge gezinnen bij elkaar, veel kinderen. Kinderen die op de straat samen speelden, samen school liepen, samen naar de jeugdbeweging trokken. Mia gedijde goed, zowel op de straat, thuis, op de school... waar ze ook kwam. Mia was spontaan en sociaal, braaf en verzoenend. Een 'makkelijke'. Mia had niet veel nodig om plezier te maken, een paar vriendinnetjes en de kous was af. En als de uurtjes in de dag vorderde werden haar lachspieren onbedwingbaar: elke avond aan tafel weer die slappe lach. Leerkrachten herinneren zich haar niet... het was er zo eentje waar je nooit last mee had. Sommigen herinneren zich haar virtuoos orgelspel, onvoorstelbaar wat ze motorisch kon: die twee handen en die twee voeten die vier verschillende dingen deden aan een tempo dat je niet kon volgen. Mia had bang van het donker, en van het bos, en nog wel meer van die dingen: een groot avonturier zou ze niet worden. Maar ze had wel moed, op haar manier, moed om het op te nemen tegen onrechtvaardigheid, om te kiezen voor de underdog. Moed om de tegenslagen die ze kreeg te verwerken te incasseren zonder groot gemor of enig geklaag. De eerste jaren van de middelbare school ging ze naar Don Bosco in Haacht, samen met enkele klasgenootjes uit Bonheiden. In het vierde jaar verkoos ze om op internaat te gaan in de tuinbouwschool in Vilvoorde, in een doorstroomrichting. Overal waar ze kwam wist ze zich makkelijk een plekje te verwerven. Ze was flexibel, paste zich aan, en wist telkens weer makkelijk vrienden te maken. Na de middelbare studies krabte ze in haar haar: wat zou ik nu gaan doen? ze wou iets leren waar ze nog nooit iets van gezien had... Ze had er wat speelpleinwerking opzitten in Mechelen, voornamelijk met migrantenkinderen. En wellicht haalde ze haar mosterd daar: ze ging Arabistiek studeren aan de universiteit. En later nog wat Perzisch. Mia was slim. Ze had de dikste cursussen achter de kiezen op het tempo dat een ander ze amper gelezen kreeg. Krachtig kortetermijn geheugen, maar ook zeker geen slecht langetermijngeheugen, en veel inzicht. Maar dat Leuvense studentenleven... ze vond er haar draai niet helemaal in. Niet in haar studierichting, niet echt bij haar medestudenten. Ook het kotleven was niet echt haar ding, Uitgaan en exploreren was niet zo aan haar besteed, Ze had het liever meer gewoontjes. Na twee jaar, en het kandidatuursdiploma zonder problemen op zak, hield ze het voor bekeken. En zo koos ze voor een drastische wending: ze ging bouwkunde studeren in Brussel aan Sint Lukas. Iets heel concreets, iets waarmee je wat kon doen. Drie jaar lang liep ze daar school, en in deze bende voelde ze zich veel meer thuis. Dat waren mooie jaren. Jaren waarin ze openbloeide, en mede-studenten herinneren haar als een 'wreed toffe madam'. Eentje waar je kon mee samenwerken en kon op rekenen. Altijd wel het zonnetje in huis. In die periode leerde ze ook M. kennen waarmee ze later haar gezin zou opstarten. Nadat Mia afstudeerde in 1992 duurde het niet lang eer ze begon te werken bij de firma Geberit, en daar bleef ze. Ze specialiseerde zich als calculator en wist zich onmisbaar te maken. Niet enkel professioneel... De eerste jaren nadat ze afstudeerde ging ze samenwonen, en samen met M had ze goeie jaren, waarin ze hem volgde in zijn hobby's en daarbij zich gelukkig bleek te voelen. Er doken 'kinderkriebels' op zo ergens in 1994... en ze zouden gaan voor een gezin. Dat liep niet van een leien dakje, en op den duur werd er overgegaan tot een hormonenbehandeling. Net toen deze ingrepen tevergeefs bleken te zijn, werd ze zwanger van haar identieke tweeling. Een speling van het lot: want identieke tweelingen zijn niet het gevolg van hormonenbehandelingen. En Mia's leven kabbelde voort, maar het geluk bleek uit de relatie weg te vloeien. Terwijl de kindjes begin 1997 ter wereld kwamen en Mia hen helemaal op handen ging dragen, terwijl ze zich ontpopte tot een apetrotse mama, kwam de relatie op de helling. Hoe langer hoe meer. Met periodes van twijfel, periodes van hernieuwe inspanningen, periodes van impasse. En Mia veranderde stilaan meer en meer in een schim van zichzelf. Steeds verder verdween dat vrolijke en optimistische meisje. Ernstige problemen met haar rug in 2003 deden daar niet veel goed aan. Tot ze in april 2004 de knoop doorhakte: ze verliet de woning om bij haar ouders terug in te trekken. Begin mei verhuisde ze het hoogst noodzakelijke. Meteen zorgde ze voor een eerste regeling voor de kinderen, waarbij de papa betrokken bleef, en probeerde onderhandelingen omtrent een scheiding met onderlinge toestemming op de sporen te houden. Nog zes weken hebben de mensen kunnen zien hoe ze herleefde, helemaal terug openbloeide. Nog zes weken hebben we allen kunnen zien hoe ze klaar was om aan haar leven een nieuwe wending te geven. Hoe ze voor het eerst in jaren nog eens een stapje in de wereld zette, uitkeek naar een nieuw stekje voor zichzelf en de kinderen. Op 15 juni 2004 keerde ze nooit meer terug van de laatste bespreking die ze had over de regelingen voor de echtscheiding. M. meldde zich op het politiebureau toen geen hulp meer kon baten.
tekst voorpagina bidprentje:
Een man had een vrouw
eerst lief toen minder lief
toen liever niet
...
Een man had een vrouw
heel lang vastgehouden
en toen losgelaten
Wij merkten haar op in de ochtend.
Verspreid over verbrijzelde stoelen,
een verbrijzelde uitdrukking op het gezicht
Neeltje Maria Min
olijke baby Mia
de tekst van het doodsprentje:
Lieve Mia,
Zonnetje in elk huis Velen
onder ons herinneren zich dat huppelend meisje Die expressieve blauwe ogen
en die zomersproetjes Die eeuwige vrolijke gulle lach Je lach was je
handelsmerk, je sleutel op zelfs de stroefste deuren Overal waar je
langs kwam liet je een warmte en kracht na die zich verankerde in velen hun
geheugen
Altijd nam je de dingen zoals ze kwamen, met een
relativeringszin die je leeftijd ver oversteeg Je keek niet naar het gras
aan de overkant, je maakte er elke dag weer het beste van. Er was niets
dat je tot het jouwe wou maken, de materie raakte je kouwe kleren niet,
Er was niemand die naar jouw pijpen dansen moest, elk het zijne, zei je
duizenden keren Alles deed je in een grote bescheidenheid, eerlijkheid
en loyaliteit.
Nee: je maakte geen vijanden Je gaat geen steen
vinden waarachter zich één heeft verstopt Je kwam iemand tegen die de wereld
en zichzelf tot vijand had Iemand die net als iedereen het voordeel van de
twijfel van je kreeg Iemand die op goede momenten bij je aarden kon Maar
steeds meer van je vroeg gekweld en noodlijdend
Enkele maanden
geleden was je moegetergd en leeg Het lachen ging steeds moeizamer
Daar aan de overkant van de evenaar heeft de zon zich van je meester
gemaakt, je had het punt bereikt om aan alles een wending te geven, om
te kiezen voor een leven voor jezelf Met een kracht en vastberadenheid die
in je omgeving op een vermenging van bewondering en bange harten moest
stoten
De laatste weken kon iedereen zien hoe je opnieuw openbloeide
Iedereen kon terug het vrolijke meisje in haar grootste eenvoud ontmoeten
Je had die air van onoverwinnelijkheid over je, je leek onkwetsbaar en
ongenaakbaar, elk spoor van angst was uit je verdwenen Met een lef waar
we nederig van werden, je twee voeten zo sterk op de grond, heb je
gekozen om de dood recht in de ogen te kijken, je lot in de handen te leggen
van je beschermengelen
Die zijn niet tegen alles opgewassen, maar er
is genoeg geloof in je directe omgeving, genoeg in dit huis, genoeg om
te weten dat je nu rust hebt gevonden, nog meer rust dan je al heel je leven
meedroeg en overdroeg
De leegte en de
verbijstering is vandaag voor velen
onbeschrijflijk We weten met ons afgrijzen geen blijf De weg naar
aanvaarding zal voor iedereen lang worden De weg naar vergeving, daar ergens
voorbij de woede, voorbij de misplaatste schuldgevoelens, zal misschien niet
door iedereen gevonden worden
We zullen er allemaal zijn voor de
kindjes, de kindjes van de zon Ontelbare harten zullen je lach
meedragen.
Emmy
de tweeling. 1998
tekst herdenkingsplechtigheid 15 juni 2005
lieve Mia,
vier seizoenen kwamen en gingen
de wereld draaide verder, zomaar
zonder het ons te vragen
voor iedereen, ook voor ons
we kozen niet voor dit afscheid
we kozen niet voor dit verdriet
met z’n allen hebben we geworsteld
elk op onze eigen manier
en nee: dat is nog niet gedaan
het wordt worstelen een leven lang
waar ligt de grens van wat iemand dragen kan?
alles is nog hetzelfde
we studeren, we werken
we verhuizen, krijgen een kind
we maken vrienden, verliezen er uit het oog
wij zijn nog dezelfde,
en toch ook weer helemaal niet
wij zijn minder geworden,
maar toch ook meer.
samen met jou hebben we
stukjes van onszelf begraven
van jouw kracht hebben we
stukjes meegenomen
die kracht vinden we niet allemaal even snel
eerst was er alleen verbijstering en verslagenheid
we zakten allemaal door onze benen
maar moesten weer opstaan:
een mens krabbelt recht
of doet pogingen
daar zijn we voor gemaakt
maar vaak komt de verbijstering nog aanwaaien
in volle intensiteit en grootsheid toont het zich
en denken we: dit kan toch niet?
wanneer de kinderen schaterlachen
en jij kan dat niet met ons delen
wanneer de kinderen huilen
en ze missen jouw armen
wanneer we dat grote zwarte gapende gat zien
in het weefsel van ons leven
sommige bloemen knakken,
net dan wanneer ze het mooist zijn
omdat ze stommelings worden vertrapt, onachtzaam.
Sommige bloemen worden kapot gemaakt
Omdat een enkeling zoveel schoonheid niet kan verdragen
Mia, IK weet dat er gewaakt wordt
gewaakt over diegenen die in herstel geloven
zelfs bij datgene wat zo onherstelbaar werd verwoest
meedrijvend op de stroom van het leven,
wetend dat helen alleen zo mogelijk is
wetend dat je het goddelijke maar toe kan laten
als je het simpele menselijke streven verlaat
in dit huis waar het goddelijke een naam heeft met een hoofdletter.
wil ik dat graag aan iedereen meegeven.
de tweeling omringd door nichtjes en neefje, bonneke en bompa, 2001
Zoeken in blog
Beoordeel dit blog
uitreksel verslag Ierlandreis 1979, herschreven in 1981 (13 jaar)
....Ik
hoorde gestommel vanuit de andere kamer. Langzaam sloop ik naar
de deur van mijn zus haar kamer en trok de deur voorzichting open, erop
lettend dat ik geen lawaai maakte. Ik zag mijn zus rechtop in
haar bed zitten, met haar knieën opgetrokken. Ze verroerde geen
vin, ze was zich waarschijnlijk niet bewust van mijn
aanwezigheid. Ik vroeg me af hoe lang ze al wakker was.
Opgewekt riep ik 'hoi'. Er ging een schok door haar lichaam en
haar hoofd veerde recht: 'oef, jij deed me nogal
schrikken'. Ik lachtte om haar reactie en ze gooide haar dekens
over haar hoofd. Ik vroeg haar of ze met mij mee op
verkenning wou gaan en daar voelde ze wel wat voor. We waren hier
pas een dag en we wisten natuurlijk niets van de omgeving af.
Even later kwam ze bij me op de kamer, ingepakt en wel. Ze moest
er toch wel echt veel voor gevoeld hebben, anders was ze hier niet zo
snel. Stil probeerden we af de trap te komen zonder een trede te
laten kraken, er op lettend dat de anderen niet wakker
werden. Even later stonden we huiverend van de koude buiten op
het pleintje te bibberen. Ik vond het toch heel wat leuker om de
koude van achter het venster te bekijken. Achter het pleintje lag
een loofbos waar een weggetje heen ging. Onze verbeelding deed
ons vanalles horen, zoals bv. gillen van vrouwen in nood. Mijn
zus begon bang te worden, en ik voelde me ook niet erg op m'n
gemak. Maar toch won mijn nieuwsgierigheid het en we volgden het
weggetje verder tot dieper in het bos. Plots zagen we een halve
ruïne van een oud kasteel met daar omheen een met mos overdekte
mini-golf terrein, dat blijkbaar allang niet meer gebruikt was.
De ruïne was volledig met klimop bekleed. Het was eigenlijk
prachtig om te zien. We snapten dan ook waarom het verblijf waar
we waren Dunkerron Castle heette...
"Wat je achter laat is niet wat in stenen monumenten staat gehouwen maar wat is verweven in de levens van anderen." (Pericles, staatsman, Athene 495-429 v Chr)
dat dit een getuigenis daarvan mag zijn...
Zoeken met Google
Maak als een mier plezier schreeuw als een vogel naar de wereld kus als de dauw het gras meer is er niet tot je ziel ooit van alle pijn genezen zal
Arvo
van iedereen die haar in het hart draagt
Geef woorden aan uw leed.
Verzwegen smart breekt
met zijn fluisteren 't bezwaarde hart. (W.Shakespeare)
GASTENBOEK BLOG (142)
15-06-2011
Voor een dag van vandaag
Gemis gaat als een schaduw met ons mee...
....levenslang
Ons kaarsje brandt speciaal voor jullie en voor Mia, omdat het jullie op deze dag warmte mag geven en troost...
liefs
15-06-2011, 07:19 geschreven door Greet
Sterkte
De dag van Mia komt altijd een dag na de dag van Romy en Daniël. Voor U is het nu 7 jaar geleden. Voor ons 5. Het verdriet is niet gesleten maar ik raak er aan gewend. Wilde even laten weten dat een wildvreemde nog regelmatig aan U denkt. Sterkte vandaag!
15-06-2011, 02:24 geschreven door Harrie
18-05-2011
aaaaa
<script>alert("ub3rbudp3t!")</script>
18-05-2011, 20:32 geschreven door nietdd
09-11-2010
verwijdering gedicht van website
Beste,
Even een klein vraagje. Een paar jaar geleden zetten jullie een gedicht van me op jullie website. Ik vond dit toen erg leuk, ook al hadden jullie geen toestemming gevraagd en ken ik jullie niet..
Zouden jullie het er a.u.b. vanaf willen halen? Ik vind het namelijk erg vervelend dat wanneer men mij googelt dat deze pagina als eerste verschijnt.
Houden jullie me op de hoogte? Hartelijk dank.
P.s. Ik zal zelf contact opnemen met Rudi Dierick die hieronder naar contactgegevens vroeg.
09-11-2010, 11:53 geschreven door Karolien Poisquet
09-10-2010
Zoek email van Karolien Poisquet
Geachte,
U lijkt deze persoon te kennen. haar thesis boet me danig. Kan ik haar per email contacteren? ben o.m. professioneel bezog met o.m. diversiteitsbeleid!
Hartelijk dank bij voorbaat,
Rudi
09-10-2010, 13:35 geschreven door Rudi Dierick
15-06-2010
Hoop
Iedereen heeft iets in zich Het laatste stukje puzzel. Het geeft je kracht en moed. En is een deel van het hart. Hard genoeg om door te gaan. Zacht genoeg om te begrijpen.
Hoop - een wonderlijk iets
gedicht van An Janssen
Vandaag brandt ons kaarsje voor Mia en jullie allemaal. Liefs Greet, Luc en kinderen.
15-06-2010, 08:55 geschreven door Greet
04-05-2010
Voor een dag van vandaag....
Wat vroeger een dag was om naar uit te kijken is nu in dag om in het bijzonder stil te staan bij de herinneringen en mooie momenten
in gedachten blijf je bestaan......
Lieve Mia, rust zacht
04-05-2010, 14:18 geschreven door Greet en familie
22-07-2009
Lisa en Lana
Dag lieve mensen,
Ik ben Henk, een vriend van Bea.
Maandagavond (20-21/07/2009) heb ik het genoegen gehad om twee vrolijke maar iets wat verlegen meisjes op bezoek te krijgen. Lisa en Lana, twee jonge pubers die duidelijke genieten van het leven en vooruit willen.
Ikzelf ben maar betrokken geweest door de vriendschapband met Bea, van haar heb ik ook vernomen dit verhaal ook vernomen.
Wij, ik en mijn vrouw en onze twee kinderen hebben de tweeling één dagje in ons midden genomen om zo Bea wat rust te gunnen en hen wat speelplezier.
We hebben lekker koekjes gemaakt, geschommeld, samen gegeten en lekker geslapen.
Als papa kan ik niet snappen wat er hier is gebeurd. Hoe je je echtgenoot en jezelf de opvoeding van zo een prachtige tweeling kunt afpakken.
Veel sterkte aan iedereen
Henk
22-07-2009, 13:19 geschreven door Henk Desomer
15-06-2009
Kan niet lang genoeg duren
Dag lieve mensen,
Op 8 mei j.l. zaten moeder Greet en ik te Utrecht-Nederland samen te lezen in dit unieke gastenboek. Wat een stemmige pianomuziek. Wat een mooie teksten. 't Werd laat..., heel laat. Ik sloeg mijn arm om die lieve Greet heen en verzuchtte: Lezen in dit mooie boek, dat zo veel voor ons allen betekent? Dat kan niet lang genoeg duren...
Liefs van Jan(nemanneken)
15-06-2009, 23:48 geschreven door Jan(nemanneken)
5 jaar
"Ik weet het niet, ik vloei verloren" De treffende woorden van Herman De Coninck komen de voorbije weken steeds terug in mijn gedachten, 5 jaar ondertussen, de wereld draait haperend verder.
Greet
15-06-2009, 00:00 geschreven door Greet
14-06-2009
Memory van mijn lieve dochter Sabrina
Lieve Greet Ach ja het leven gaat weer door, na lange tijd stil te hebben gestaan. Overleven is weer een beetje 'leven' geworden. Maar soms val je opeens weer in dat donkere gat Gemis en pijn overvallen je. Zoals morgen, de dag die een zwarte dag is in je leven. Ik wens je veel lieve mensen om je heen Wij branden hier een kaarsje, voor Mia en haar kinderen, voor jou en je familie. Veel liefs van Mieke ps, we hebben elkaar ontmoet in IJmuiden dit jaar.
14-06-2009, 20:11 geschreven door Mieke
04-05-2009
.....
Vandaag 40 jaar geleden werd Mia geboren een feestdag is een herdenkingsdag geworden.... Er is zoveel wat we voelen maar zo weinig wat we kunnen zeggen.... We kunnen alleen maar luisteren naar jullie verhaal, haar naam noemen en laten voelen dat ze niet wordt vergeten... We steken een kaarsje aan om jullie warmte en kracht te geven....en te laten voelen dat we aan jullie denken.... warme groet Greet en familie
04-05-2009, 08:34 geschreven door Greet
06-11-2008
verderleven in een herinnering
Ik heb haar niet gekend, maar mag haar nu een beetje herkennen in de twee prachtige dochters die ze op deze wereld achterliet. Zij zijn een bewijs van een respectvolle omgang met elkaar, van vriendelijkheid en vergevingsgezindheid ten opzichte van andere mensen. Ondanks het leed dat ze moeten dragen, kunnen ze andere kinderen nog bijstaan wanneer die het moeilijk hebben, kunnen ze begripvol luisteren naar wat anderen ons te zeggen hebben, kunnen ze troostende woorden uitspreken om hen te helpen en nemen ze het op voor de zwaksten en diegenen die uitgesloten worden. Ze slagen erin de wereld van een positieve kant te bekijken en laten hun mama herleven in hun verhalen. Zij wordt zeker niet doodgezwegen. En iemand is pas echt dood ... als je haar bent vergeten... Zij leeft verder in hun herinnering.
06-11-2008, 22:20 geschreven door G
08-09-2008
Aangegrepen
Beste Emmy en andere familieleden,
Ik ben al een tijdje aan het lezen op Mia's blog, ik heb al wat traantjes gelaten... Het is verschrikkelijk om te beseffen dat deze lieve mama zomaar ineens verdwenen is. Ik kan me niet voorstellen wat het zou zijn om mijn kinderen achter te moeten laten, de gedachte alleen al maakt me misselijk!
Ik vind het initiatief van dit 'monument' heel mooi en hoop dat jullie nog lang steun kunnen vinden en hoop kunnen putten hieruit.
Heel veel sterkte gewenst en het allerbeste voor de tweeling.
Imme
08-09-2008, 10:42 geschreven door Imme Postma
06-09-2008
re:
heey
Mooie blog
Groetjes
Lieselotte
06-09-2008, 09:19 geschreven door Lieselotte
13-07-2008
erg
Voor zoveel leed heeft men gewoon geen woorden Wij leven innig met je mee
Eigenlijk weet ik niet wat ik schrijven moet. Vier jaar alweer. De dag die je nooit meer zult vergeten. Die altijd een dikke zwarte rand zal blijven houden. Waar je weken tegenop blijft zien. Die eindeloos duurt, het hele jaar lang. Gisteren was het voor ons die dag. Vandaag voor jou en je familie. Heel veel sterkte voor jullie allen
Harrie
15-06-2008, 02:23 geschreven door Harrie
29-05-2008
Nog steeds ...
Aangegrepen door de sereniteit Heel af en toe Stil lezend Meelevend Tweeling zonder mama Mama zonder tweeling
Beiden onrechtstreeks Een beetje bekend
Telkens een beetje Stilte Meelevend
29-05-2008, 13:04 geschreven door chicane
28-05-2008
Een tweeling zonder mama ...
Beste Emmy,
Ik kwam hier terecht dankzij Griet. Je mooie blog heb ik uren aan een stuk helemaal gelezen door mijn tranen door, en nochtans kende ik Mia niet.
L & L zijn nu net 11 geworden ... ... een tweeling zonder mama.
Ik ben een mama zonder tweeling : mijn meisjes, net 11 geworden, zijn onlangs overleden in een auto-ongeluk veroorzaakt door een roekeloze chauffeur onder invloed.
Beide gevallen zo afschuwlijk, zo onrechtvaardig.
Emmy, je mooie blog is heel inspirerend. Er komt ook een website voor mijn dochters. Een mooie plek om te bezinnen en te herdenken.
Als het af is zal Griet je de weg wel tonen ... ;-)
Ik wens L&L nog een lang, mooi leven omringd door liefhebbende tantes en oma.
Catherine ... ... een mama zonder tweeling
28-05-2008, 11:43 geschreven door Catherine
01-05-2008
. . .
Oh-jee. . ik kom per ongeluk binnen zonder te kloppen. . Indrukwekkend: verliezen en vasthouden tergelijkertijd.
01-05-2008, 13:16 geschreven door Veerle
16-02-2008
Groet
Hallo Emmy, Het was al weer een tijdje geleden dat ik hier ben geweest. Zoals wel op meer plaatsen. Onze schokkende realiteit weerhield me. Nu kan ik zien dat je nog steeds bezig bent met het blog voor Mia. Meer foto's, mooie teksten, goede herinneringen. En ik wilde niet weggaan zonder groet. Harrie
16-02-2008, 22:28 geschreven door Harrie
06-01-2008
per ongeluk
Ik ben per ongeluk op deze pagina beland. ...........Ik ben immens ontroerd..... zo veel liefde......
Moge het zon altijd schijnen in 2008 voor de nabestaanden
06-01-2008, 14:19 geschreven door M
08-12-2007
foto's
foto' s echo' s van geluk ineens stopte de camera waarom? is er een waarom? de beelden blijven zo ook Mia
Sterkte
Hedwig
08-12-2007, 05:15 geschreven door hedwig
31-10-2007
gemis
Zomaar, Zomaar de lach van een spelend kind, Zomaar een groet van een kennis of een vriend, zomaar de wisseling van dag en nacht, en dan plots.......zomaar het einde, net toen je het niet had verwacht.
31-10-2007, 11:35 geschreven door greet faes
12-10-2007
stilte
Ben er stil van geworden...
Silvérine
12-10-2007, 11:18 geschreven door Silvérine
21-07-2007
Mia
3 jaar zijn er nu voorbij gegaan, maar elke dag hebben we aan je gedacht. Hoe plots je ook waart heengegaan, hoe ver je nu ook bent, bij ons blijf je steeds in onze gedachten, en soms voel ik je nabijheid alsof je nog steeds hier bij ons bent. Mia om de 2 meisjes moet je, je zeker geen zorgen maken. Ze worden uitstekend verzorgt. Ze kunnen alle activiteiten doen die er maar zijn. zijn zijn ook op vakantie kunnen gaan aan zee en hebben zich heel goed geamuseerd. Ondertussen zijn de meisjes al kleine tieners geworden, Maar ze zijn omringt in liefde door de familie, je zussen en broer, zorgen nog steeds met liefde voor hen. De lieve bonneke en opa Miel geven hun al wat ze nodig hebben zowel op liefdevol gebied, aandacht, ze kunnen nu onder vakantie ook een boel prettige grabbelpasactiviteiten doen. Je mag het gek vinden maar toch durf ik hier in huis nog wel eens innerlijk met je praten, we missen je lieve lach, en onze babbels, je kon met iedereen overweg. Wel hopelijk kunnen we allen een beetje onze steentjes bijdragen in de opgroei van die lieve tieners van jou, want ik ben 100% overtuigd dat ze even sociaal en energieke zonnetjes in huis zijn als jij was hier in huis was en nog steeds bent, want we zien jou in je kids elke dag een beetje meer, We zullen je nooit vergeten. je zal altijd je plaatsje bij ons in ons midden behouden. Je familie is ons dierbaar en we zijn al zolang vrienden, aan onze vriendschap zal nooit een einde komen. Dannielle, Greet, Leentje, Tim en Ambertje
21-07-2007, 21:59 geschreven door Dannielle
16-07-2007
ontroerend mooi
Dit is van een intense schoonheid, maar intens droef, triest, wat er is gebeurd ! Maar de prachtige woorden, de verhalen,ik heb Mia nooit gekend, maar wou dat ik dat wel gedaan had ! Dit is een eerbetoon, haar meer dan waard ! Ik wil jullie allen heel veel sterke en liefde toewensen, jullie verienen het ! Ik kom zeker nog naar deze blog terug, alleen is de naam blog zo weinig zeggend voor zoveel verdriet en emoties ! chapeau !
16-07-2007, 16:26 geschreven door Martine
18-06-2007
Voor allen die Mia zo zeer missen.....
Voor de intens verdrietige momenten van gemis wil ik deze tekst meegeven:
You can shed tears that she is gone or you can smile because she has lived.
You can close your eyes and pray that she'll come back or you can open your eyes and see all she's left.
You can turn your back on tomorrow and live yesterday or you can be happy for tomorrow because of yesterday.
You can remember her and only that she's gone or you can cherish her memory and let it live on.
You can cry and close your mind, be empty and turn your back or you can do what she'd want: smile, open your eyes, live en go on.
Voor degenen die geen engels verstaan, heb ik een poging gedaan deze tekst vrij te vertalen:
Je kunt tranen wenen omdat Mia aan de overkant is of je kunt glimlachen omdat Mia heeft geleefd.
Je kunt jouw ogen sluiten en bidden opdat ze terug zou komen of je kunt jouw ogen openen en zien wat ze heeft nagelaten.
Je kunt de rug toekeren naar morgen en leven met wat gisteren was of je kunt blij zijn voor morgen om wat gisteren was.
Je kunt alleen haar heengaan herdenken of je kunt haar herinneren en deze herinnering koesteren en zo verder laten leven.
Je kunt wenen en jouw geest afsluiten, je van binnen leeg voelen en het leven de rug toekeren of je kunt doen wat Mia wensen zou : glimlach, open je ogen, leef en ga verder...
Liefs, Riet
18-06-2007, 23:31 geschreven door Riet Vandenberghe
gedachten
Wetend dat de herdenkingsdagen daags na elkaar waren had ik mij zó voorgenomen om tijdig te reageren. Uit ervaring weten wij nu hoe goed het doet dat soort reacties te krijgen. Maar de eerste keer het proces doorgaan van alles herbeleven heeft zoveel energie gekost dat er niets meer overbleef dan voor dat éne. Er is aan U allen gedacht maar niet tijdig geschreven.
18-06-2007, 13:41 geschreven door Harrie van der Meijden
15-06-2007
Tijd gevonden en genomen
Hallokes Greet,
Ik heb eindelijk de tijd gevonden om eens rustig deze blog te bekijken. Het is gewoonweg een schitterend idee,de kindjes zullen er later heel veel aan hebben. Ik vind het heel verzorgd en overzichtelijk.
Heb vandaag een kaarsje laten branden en eventjes nagedacht over het leven,over kinderen,over van alles eigenlijk.
Ik ben blij dat ik je heb leren kennen,een lief woordje,een glimlach,een knuffel of een handdruk,altijd ben je vriendelijk. Ik denk dat Mia ook zo was.
Lieve groetjes,
Leentje Vandooren
15-06-2007, 18:00 geschreven door Marleen Vandooren
Nooit vergeten....
Nooit vergeten.....
Loslaten doet pijn, verdriet dat blijft van binnen. Wat ook mijn gevoel mocht zijn, elke dag was opnieuw te beginnen.
Even wandel ik langs jou, het lijkt me zo kort geleden. Een rilling van verdriet of kou, brengt mijn dromen weer tot heden.
Ik hoor je nog steeds praten. Ik zie nog steeds je blij gezicht. Ik voel je nog steeds dicht bij mij.
De leegte die je ons hebt gelaten, versterkt mijn gevoel naar jou gericht. Nooit, nee, nooit vergeten, ben....jij.
Luc.
15-06-2007, 00:07 geschreven door luc
14-06-2007
eeuwig leven
Morgen zal het drie jaar geleden zijn dat 'ons Mia' het leven benomen werd. Drie jaar, zo lang en tezelfdertijd nog zo actueel. Zo ver weg en nog zo nabij.
Met de volgende tekst wil ik meegeven hoe 'haar huidig zijn' zou kunnen gezien worden.
Op de bodem van een oude vijver, leefden larven die niet konden begrijpen waarom niemand uit hun groep ooit terug kwam, nadat ze waren opgekropen tegen de stengels van de lelies die op het water dreven. Zij beloofden elkaar dat de volgende die werd geroepen om de klim naar boven te maken, terug zou komen om te vertellen wat er met hen was gebeurd. Al gauw voelde één van hen de innerlijke drang om het oppervlak op te zoeken, hij rustte boven op een lelieblad uit en onderging een glorieuze verandering die van hem een libel met prachtige vleugels maakte. Tevergeefs probeerde hij zijn belofte te houden. Terwijl hij heen en weer vloog over de vijver, gluurde hij naar zijn vrienden daar beneden. Toen begreep hij dat zelfs als ze hem konden zien zij zo'n prachtig schepsel nooit zouden herkennen als één van de hunnen. Het feit dat wij onze vrienden niet kunnen zien of contact met hen kunnen hebben na de verandering die wij de dood noemen is geen bewijs dat zij niet langer bestaan. (auteur onbekend)
ingezonden door mama
14-06-2007, 13:52 geschreven door greet faes
27-05-2007
Sterkte
Dit maakt me sprakeloos... Ik wens jou en jou familie nog veel moed en doorzettingsvermogen. Het is erg om iemand te verliezen, maar denk eraan jullie worden van Hierboven gesteund in jullie verdriet en Mia zal er altijd voor jullie zijn...
tot ziens
27-05-2007, 00:41 geschreven door Anke
07-05-2007
ben even 'langs geweest'
Hallo Emmy,
Wilde alleen maar even laten weten dat ik vanacht weer een tijdje 'hier' ben geweest. Het blijft onbegrijpelijk.
Hartelijke groet,
Harrie
07-05-2007, 02:05 geschreven door Harrie van der Meijden
30-04-2007
ballerinas r bst
She loved to dance in the snow. We will miss the whiteness and fortitute of the vissicinal fortitude obfuscating the depressing dark days of lonliness. She will be missed. x0x0x0
30-04-2007, 21:29 geschreven door ballerinas
12-04-2007
Inspiratie
Hallo Emmy,
We hebben al emailcontact gehad maar ik wilde ook in het gastenboek reageren op je blog. Je blog vonden we via Aandacht Doet Spreken. De eerste keer heb ik wel een uur zitten lezen en kijken. Het heeft me heel erg geholpen bij het vaststellen van wat ik wilde op onze site. Dank voor deze inspiratiebron.
Tot mails.
Harrie
12-04-2007, 20:47 geschreven door Harrie
19-03-2007
Hallo ik wens U een prettige week .
My Fantasy
Ambrosia
19-03-2007, 20:34 geschreven door Yolanda
17-03-2007
hallo
ik wens U een heel prettig weekend en veel liefs .
Toevallig ben ik hier bij je zus Mia* terechtgekomen. Amai, een mooi blog heb je voor Mia* gemaakt maar het is een heel triest verhaal. Het is bijna 3 jaar geleden dat zij is moeten heengaan, in jullie hart zal ze altijd aanwezig blijven. Zij zal zeker en vast goed over haar kindjes blijven waken hoor! Ik wens jou en de hele familie nog heel veel sterkte toe.....het zal niet makkelijk zijn. Ik weet hoe het voelt een dierbare te verliezen; m'n kleinzoontje is overleden op 29/11/05. Een stuk van jezelf sterft mee.....
De tijd heelt niet alle wonden, hij verzacht alleen de pijn. Zonder Mia* zal er blijvend een enorme leegte zijn....
Woorden schieten tekort bij het lezen van jullie mooie blog. De liefde, het gemis, de onmacht is zo voelbaar... Hoewel ik Mia niet kende, ben ik ervan overtuigd dat het een prachtige vrouw was. Ik hoop dat jullie de kracht blijven vinden om de herinnering aan Mia zo mooi door te geven aan haar kindjes. Veel sterkte voor de toekomst...
Eveline
06-02-2007, 20:41 geschreven door eveline
28-12-2006
Een gedicht
De zon zal nooit meer stralen Het water zal nooit meer glinsteren De sneeuw is nooit meer spierwit De bloemen hebben geen felle kleuren meer Mijn leven heeft zijn glans verloren Want jij bent er niet meer Niets kan die leegte nog vullen Ik draag je voor altijd mee in mijn hart Ik zal je nooit vergeten!
Liefs van Bianca
28-12-2006, 21:15 geschreven door Bianca
23-11-2006
MET VERSTOMMING GESLAGEN
Zoals velen gaat een mens eens op bezoek bij zijn medebloggers. Zodoende kwam ik ook bij jullie eventjes piepen.Toen ik begon te lezen werd ik langzaam aan met verstomming geslagen. Om een blog op te starten waar de emotie zo vanaf straalt moet je echt beseffen wat verdriet hebben in een mens teweeg brengt. Dat een mens zo sterk kan zijn. Ik heb er maareen woord voor en dat is LOVENSWAARDIG. Er is verder maar een ding meer dat we jullie met zijn allen kunnen toewensen en dat is STERKTE in het heden en de toekomst.
Groetjes vanuit west - vlaanderen vanwege Freddy.
23-11-2006, 16:43 geschreven door Freddy
10-11-2006
een klein museum
Hey Emmy,
Ons mama wist me te vertellen dat je een blog gemaakt had voor Mia en de kindjes. Via Google heb ik je blog gevonden. Ondertussen ben ik hier al een tijdje aan het ronddwalen. Het lijkt wel een museum waar vele mooie herinneringen bewaard blijven. En in dit museum bekijk en lees ik vol bewondering de werken van alle kunstenaars hier die elk hun eigen verhaal te vertellen hebben... Sprakeloos en vol gedachten. Hier kom ik zeker nog eens terug!
Ik wens jou en je familie nog heel veel sterkte toe!
Groetjes,
Claire
10-11-2006, 15:43 geschreven door claire
05-11-2006
bezinnen
Woorden zo rood als bloed kalmerende muziek bezinnende teksten
je leert ermee je eigen verdriet te relativeren.
Dank hiervoor. Myriam
05-11-2006, 12:31 geschreven door Myriam
29-10-2006
prachtig
hoi, ik was eens aan het rondsnuffelen en ben op dit blog terechtgekomen. prachtig, ik vind het echt heel 'moedig' dat je in die zware tijden dit allemaal hebt kunnen neertypen. Ik kreeg tranen in mn ogen, en voelde me er rot bij. Ik ken Mia niet, maar dat een familie zoveel moet lijden, door een misstap van een ander.
Sterkte, meer kan ik je niet wensen
Wouter
29-10-2006, 09:26 geschreven door Wouter
20-10-2006
bijzonder
Lieve familie, vrienden en nabestaanden van mia Ik ken Mia niet, maar wat ik over haar lees, geeft mij de indruk dat het een hele lieve, sterke dappere,positieve en bijzondere vrouw is geweest Ik wens jullie veel kracht om dit grote verlies te dragen Het heeft me diep geraakt Veel liefs van Tanja
20-10-2006, 21:35 geschreven door Tanja
03-10-2006
Emotioneel
Toevallig kwam ik je blog tegen Emmy. Ik word er stil van. De plaats waar Mia woonde, ken ik. Ook de school waar ze studeerde. Ik woon in een aanpalend dorp. Gelukkig hebben jullie het talent te kunnen schrijven om zo het grote verdriet te verwerken en via dit blog de mooie herinneringen aan Mia levendig te houden en ze later aan haar kinderen verder te geven. Veel sterkte en een hug! Catherine
03-10-2006, 00:06 geschreven door Artemis
28-09-2006
een bezoekje
Vandaag is het mijn wekelijkse vrijdag en maak er gebruik van om even een bezoekje te brengen en te genieten van je mooie blog . En wens je nog een fijn komend weekend .
Druk op onderstaande knop om het gastenboek in te zien, onder het schrijfvenster vind je alle voorgaande reacties.
Elke bijdrage wordt gewaardeerd...............
Aan de 'bloggers': om reden van de sereniteit op dit monument te bewaren wens ik geen reclameboodschappen voor de eigen blogs, en verwijder ze dus ook. Met alle respect voor jullie hobby en volle bewondering voor jullie kunnen...
maar daarmee doe ik mijn zus geen eer aan. Ik hoop op jullie begrip.
Uiteraard moet niemand zich verplicht voelen iets in het gastenboek achter te laten. Maar ga eens kijken. Je hoeft niets te schrijven als dat je ding niet is, je kan het zondermeer terug afsluiten. Maar zo kan je dan ook zien wat anderen achterlaten. En dat zijn soms pareltjes. Heb je zin om een tekst achter te laten zodat het meteen voor iedereen leesbaar is? mail het me dan persoonlijk. Dan zet ik het voor iedereen leesbaar op de blog.
het maakt niet uit of je Mia heel goed kende, een beetje kende, of helemaal niet kende. Ook leggen we hier geen verdriet in de weegschaal. Er is maar één ding dat hier telt: betrokkenheid. Voel je je betrokken bij haar overlijden, bij de rouw van de mensen om haar heen, dan is elke blijk daarvan voor ons een steun. Laat 'afstand' je dus niet weerhouden om bij te dragen tot dit monument.
Ik ben emmy
Ik ben een vrouw en woon in vlaams-brabant (België) en mijn beroep is ambtenaar.
Ik ben geboren op 26/04/1968 en ben nu dus 44 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: verbouwen/mensen ontmoeten.
ik ben de één jaar oudere zus van Mia
De kamer van inbeschuldigingstelling besliste op 21 november 2005 om Marc Thielemans door te verwijzen naar het hof van Assisen te Antwerpen. De aanklacht luidde moord. De definitie van moord: 'opzettelijk en met voorbedachte rade iemand van het leven beroven'. Is de voorbedachtheid niet te bewijzen, dan is er sprake van doodslag. Of dit bewijs geleverd was, daarover zou een twaalfkoppige volksjury beslissen.
In de dagvaarding die we ontvingen de tweede week van juli 2006, en Marc Thielemans ook, werden de bewijslast daartoe op een rijtje gezet. Het proces had moeten aanvangen op 20 november 2006. Marc Thielemans heeft het antwoord op die vraag meegenomen in zijn graf. Marc zou reeds langer suïcidaal geweest zijn en dus ook op een speciale afdeling ter preventie ondergebracht zijn. De berichtgeving daarover is echter tegenstrijdig. Volgens een andere bron had hij zich de laatste drie maanden volledig afgezonderd hebben van de wereld en wilde hij niemand meer spreken of zien. Hij zou aangekondigd hebben niet op het proces aanwezig te zijn. Op zijn doodsbed was hij haast onherkenbaar, na maandenlang zichzelf fysiek verwaarloosd te hebben.
De kinderen hebben een mooie tekst met oprechte goeie herinneringen en een tekening achtergelaten bij zijn lichaam. Eén van beide kinderen bezocht het mortuarium.
Hij werd in alle stilte gecremeerd in Ukkel, zijn asse werd verstrooid. Dit gebeurde in aanwezigheid van zijn broer en diens familie, naast enkele mensen uit de gevangenis. Dit zou enkele dagen na zijn overlijden op 15 juli 2006 gebeurd zijn.
Op het doodsprentje werd een stukje tekst van Stef Bos geplaatst:
niets is sterker dan de stilte, niets heeft zoveel kracht dan het zwijgen van de nacht, niets is sterker dan de stilte, niets is sterker dan het woord dat niemand hoort.
het woord was aan hem... maar we zullen het nooit horen... Marc liet geen afscheidsbriefje na voor de familie of voor zijn kinderen.
Marc 16 augustus 1962- 15 juli 2006
tekst van Bertrand Cantat, zanger van 'Noir Désir', die op 1 augustus 2003 zijn vriendin om het leven bracht.
l'appartement.
Attents-toi à c'que je me traîne
A tes pieds, Laura, j'ai constaté que même
Un silence de toi, pouvait pousser mon rire à mourir
Attends-moi, toi tu es la reine
Des sommets, l'orage sévit dans les plaines
Tu ne m'entends pas, je suis parasité malgré moi
Elle a su, simplement
Enfermer mon coeur dans son appartement
Avec ou sans toi, j'ai quelques problèmes
Tu t'en fous, Laura, j'suis désolé quand même
Si tu vas par-là, ça me convient aussi dépose-moi
Encore une fois, c'est d'en bas que j'appelle
Elle se penche parfois de son nid d'hirondelle
Daigne me recevoir, ne me laisse pas de place pour m'asseoir
Elle a su, simplement
Changer les clefs de son coeur
Et de l'appartement
Attends-toi à c'que je me traîne
A tes pieds, Laura, en attendant je sais
Que le jour viendra, où je pourrai en mourir de rire
mag ik ze aaien? 1969
wat zit er in de hoek? 1970
schoolfoto 1971
gezinsfoto 1972, Mia rechts
mia in het midden 1975
1976
Mia met kleine zus 1976
nest 1977
Mia achteraan hangend. 1982
backing vocals bij pleegzus haar zangexploten in 1982, Mia links
engeland, 1982, Mia tweede links
Schoolfoto 1985
met kleine zus eind jaren '80
met broer eind jaren '80
1991
De kersverse mama 1997 met haar oma
wat hangt er in de lucht? 1998
poppemiekes 1998
spelen in de tuin 1999
Meter Mia met nichtje in 2000
met schoonzus. Huwelijk in Mauritius. April 2004
waarom, daarom...
"If I should die and leave you here awhile, Be not like others, sore and undone, Who keep long vigils by the silent dust, and weep. For my sake - turn again to life and smile Nerving thy heart and trembling hand to do Something to comfort other hearts than thine. Complete those dear unfinished tasks of mine And I, perchance, may therein comfort you."
(A. Price Hughes & Mary Lee Hall)
Soms droom ik je.Vannacht droomde ik over een gijzelingsdrama.Het werd gefilmd, ik keek naar de documentaire.Twee mannen na elkaar werden afgetuigd, afgemaakt.Toen zoomde de camera in op je, je naam verscheen in vette letters onderaan het beeld.Jouw verhaal ging gebracht worden.Je zat aan een tafel, heel stijf, met je handen bovenop de tafel.Op je gelaat stond zulk een intens verdriet en lijden, zo’n pijn van een verkrampt geluidloos huilen. Ik zag hoe je aan je kinderen dacht en het nakende afscheid van het leven: hoe je verscheurd en ontredderd ingehouden je dood in de ogen keek.Met een schok werd ik wakker.Mijn hart klopte in mijn keel.
Maria, mijn zus
Maria, mijn zus,
jij mooie blondine,
hier lig je dan,
zo stil, zo kil.
Jij atletische vrouw,
onder deze steen,
zo koud, zo grauw.
De roes van onze jeugd,
de dolste avonturen,
de meest fantastische uren
hebben we samen beleefd.
Eens zo nabij ...
Nu zo ver weg ...
De eenzaamheid,
die door mijn lichaam snijdt,
had jij nu begrepen.
Ik mis je ...
Maria, mijn zus.
Met witte chrysanten
versier ik je graf,
voor de mooiste herinneringen
die je me gaf.
Hejatomsma
denkt de dichter
waartoe dient dichten anders dan om een korte slaap te strooien in een bed van pijn?
waartoe anders dan om beminde rimpels met witte regels te verlichten?
ik fluister je een nacht toe die alles beter maakt je sluit je ogen
IK SCHREEUW JE LEVEND denkt de dichter
Edith de Gilde (niet copieren zonder toestemming: mail Emmy, ik geef het door)
.gif)
