Inhoud blog
  • Het is genoeg geweest!
  • Rust zacht monsieur Mama
  • Adieu
  • Les blanches sont là
  • Les médecins soignent, dieu va nous guérir
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Our Adventure In Togo

    11-08-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het is genoeg geweest!

    Maandagochtend vertrokken we richting Kpalimé om ons toerisme verder te zetten. Eenmaal aangekomen in Kpalimé vonden we het hoog tijd voor wat decadentie: warm water in de douche en een fruitsapje bij het ontbijt. We verbleven er 2 nachten bij Fanny, een Française  die er een hotel uitbaat. Toen we haar vertelden dat we net 4 weken stage in Sokodé achter de rug hadden, dacht ze dat ze ons verkeerd begrepen had. Ook ons viel het meteen op dat het toeristische Kpalimé veel meer te bieden heeft dan het armere Sokodé. Zo zijn er meer hotels, deftige restaurants, souvenirshops en spotten we meer blanken langs de weg. Bij aankomst bezochten we het centre artisanal, waar houtbewerkers beeldjes, juwelen en meubels maken. Toen we 's avonds gezellig op het terras zaten met een goede gin tonic (deze keer zonder javelsmaak) kregen we  de menukaart voor het avondeten. We werden op slag nog gelukkiger! Na een halfuur vol 'ooooh' en 'wauw' hebben we toch een keuze kunnen maken. Hoewel we volledig voldaan waren, moesten en zouden we toch nog elk een dessert proeven.

     

    Na een zalige nacht (onze wallen waren duidelijk iets gekrompen), zetten we aan richting de bekende waterval van Kpalimé. De Togolese inefficiëntie kwam helaas al snel terug bovendrijven... Als je in Togo op zoek bent naar een bijverdienste, volstaat het om de weg te versperren met een touw en péage te spelen. Een uur later en na zeven keer heen en weer rijden  hadden we eindelijk het juiste ticketje en de toestemming van de juiste prefect bemachtigd. Gelukkig was het deze keer wel de moeite waard!

     

    Woensdagochtend begonnen we aan onze laatste etappe: Lomé. Daar konden we pas spreken van een echte stad en de zeelucht was ook meer dan welkom na 4 weken vol stof. Het hotel was echter wel weer een stap achteruit: gelukkig was die schimmelkamer maar voor 2 nachten. 's Middags waren we op zoek naar een restaurant, dat uiteindelijk niet meer bleek te bestaan. Onderweg botsten we op le pêcheur, dit leek ons een waardig alternatief. Toen we het restaurant binnenstapten waren we met onze pyamabroeken duidelijk underdressed. Dit heeft ons echter niet tegengehouden om eens goed te genieten. In de namiddag trokken we richting het strand. Een plonske zat er echter niet in, aangezien een wc niet zo aangenaam is om in te zwemmen. Het strandbarretje als alternatief kon ons even goed bekoren. 

    Na 4 weken stage in het CHR was het hoog tijd om ook eens het CHU (centre hospitalier universitair) in Lomé, het ziekenhuis waar we al zoveel over gehoord hadden een bezoekje te brengen. Het verschil met het CHR was groot. De CT scan waarvoor Togolezen van heinde en verre naar de hoofdstad komen, bleek helaas ook al enkele dagen buiten gebruik...

    De volgende ochtend waren we alweer vroeg uit de veren voor een poging tot toerisme in Togoville. Onze gids kwam echter niet opdagen, dus begonnen we met een bezoek aan la maison des esclaves. Slaven werden hier opgesloten in een kruipkelder van amper 1,5 m hoog in afwachting van hun vertrek richting Amerika. Onder het bordje waarop te lezen viel "nooit meer slavernij" zat een vastgeketende aap te wachten tot hij gevoederd werd. 

    Ondertussen was onze gids komen opdagen aan de rand van het meer om samen de oversteek naar Togoville te maken. Toen alle water uit ons bootje geschept was konden we eindelijk vertrekken. Eerste stop in Togoville was het huis van de prins. De man had duidelijk slecht geslapen en zat er ongeïnteresseerd bij. We konden op het nippertje vermijden dat we de slappe lach kregen en het vergde al onze concentratie om vooral niet met onze benen gekruist te gaan zitten: absoluut respectloos in het bijzijn van een prins. 

    Nadien toonde de gids ons de verschillende voodoo tempels van de stad. Op die tempels kwam vaak een regenboog terug als teken van rijkdom. Toen we hem vertelden dat de regenboog bij ons een symbool is van de holebi-gemeenschap, ging hij meteen in de aanval. Wij Europeanen zouden deze 'ziekte' hier hebben binnengebracht en toen we hem duidelijk maakten dat daar bij ons meestal niet zo een probleem van wordt gemaakt, verweet hij ons dat we steeds een oplossing willen zoeken voor een probleem dat zich niet eens stelt.

    Terug in Lomé brachten we een bezoek aan le marché des féticheurs. Op deze markt komen zieke mensen op consultatie bij de féticheur, een alternatieve heler van de Voodoo-religie. Op de markt worden ook traditionele poppetjes, amuletten en stinkende dode beesten verkocht. Tijdens de rondleiding werden we gezegend door de zoon van de féticheur.

    Na alle tegenslagen kozen we voor zekerheid en gingen we onze paspoorten alvast ophalen bij Afi (die voor ons onze visa had verlengd) om ons vertrek veilig te stellen. We zijn klaar om naar huis te gaan.

    11-08-2017 om 12:38 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-08-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rust zacht monsieur Mama

    Zaterdagochtend namen we afscheid van monsieur Mama en zijn vrouw Natacha en vertrokken we richting Dapaong om onze week toerisme te beginnen. Na 5u rijden kwamen we aan bij het klooster waar we 2 nachten zouden verblijven. Samen met de Canadezen en Konogan kregen we een rondleiding in de pediatrieafdeling die erom bekend staat weeskinderen op te vangen. Tijdens de rondleiding werden we opgebeld vanuit Sokodé met het slechte nieuws dat monsieur Mama die ochtend was overleden.

    Dit nieuws sloeg in als een bom. Monsieur Mama, het gezicht van SSD, was zeer gekend in Sokodé en daarbuiten. Hij was een gewaardeerd man en de drijfveer achter vele projecten. Zo had hij een grote rol in de organisatie van het camp scientifille, gezondheidsprojecten in zijn geboortedorp Tabago en in diverse SSD projecten. Ook was hij verantwoordelijk voor het goede verloop van onze stage hier in Togo. Hij was streng, maar zorgde ervoor dat we niets tekortkwamen en stond steeds aan onze kant. Monsieur Mama was ook een familieman, hij laat in Togo zijn vrouw Natacha en 3 kinderen achter.

    Toen we het nieuws hoorden, besloten we samen met onze chauffeur Siba, tevens ook de neef van monsieur Mama, en Konogan terug te keren naar Sokodé. De terugweg was mede door een dikke mist en het vallen van de nacht een beproeving. Daarbovenop vielen we in het midden van onze weg in panne door een defect aan de embrayage en bleken de mistlichten al even niet meer te werken. Dankzij de volle maan konden we toch iets of wat veilig schuilen langs de kant van de weg, terwijl Siba een mecanicien ging zoeken.

    Om 1u ‘s nachts kwamen we uiteindelijk terug aan in het hotel waar Adoyi ons opwachtte. Hij vertelde ons dat monsieur Mama die ochtend in elkaar was gezakt en dat alle hulp te laat kwam. Iedereen vroeg zich af hoe dit is kunnen gebeuren, aangezien monsieur Mama een gezonde man van amper in de 40 was. Gedurende de nacht en de volgende ochtend bleef familie uit alle uithoeken van het land toestromen in het hotel voor de begrafenis die de volgende ochtend zou plaatsvinden. De volgende ochtend kregen we echter het bericht dat de begrafenis uitgesteld zou worden om eerst een autopsie te verrichten op vraag van Natacha. Voor de Togolese familie van monsieur Mama is deze Europese beslissing lastig te plaatsen. Zij willen het lichaam immers zo snel mogelijk begraven, zoals de traditie van de islam voorschrijft. God had beslist dat zijn tijd was gekomen en het is niet aan hen om daar vragen over te stellen. Het is moeilijk voor Natacha om naast het verwerken van het verlies ook nog eens verantwoording te moeten afleggen.

     

    Rust zacht monsieur Mama, dankjewel voor alles

     

     

    06-08-2017 om 19:44 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    04-08-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Adieu

    Onze laatste dagen in het hotel zijn aangebroken. Na alweer een week zonder fruit zijn we daar niet echt rouwig om. Er zijn enkele figuren die we wel zullen missen: Juju (Justine), Juju (Julienne) en Alexis: de werknemers van het hotel.Wanneer ’s avonds onze (dikke vette) huisspin tevoorschijn kwam, stond Juju steeds binnen 3 tellen aan onze deur om de spin met een borstel terug in haar schuilplaats te jagen.

    Deze week moesten we al vroeger dan voorzien afscheid nemen van Juju (Justine). Ze was nog maar net terug uit ziekteverlof en de malaria was nog niet helemaal uit haar lijf, toen op een ochtend de microgolfoven kapot was. Daardoor waren de diepgevroren broodjes niet op tijd ontdooid voor het ontbijt, en werd ze ontslagen. Al de volgende dag werd een nieuwe collega opgeleid om haar werk over te nemen.

    Alexis probeert ons ondanks het magere aanbod aan ingrediënten, toch elke dag opnieuw (vaak dezelfde) deftige maaltijd voor te schotelen. Dat we dat appreciëren, lieten we hem ook weten toen hij op het einde van ons verblijf vroeg om onze opmerkingen over zijn kookkunsten te noteren en ondertekenen. Het lijkt alsof hij deze aanbevelingsbrief achter de hand wil houden, aangezien hij hier nog niet vast in dienst is.

    Ook op Adoyi en Azim konden we de afgelopen weken rekenen. Zij brachten ons elke dag naar het CHR voor onze stage. Met de joviale Adoyi hadden we al van de eerste dagen een klik. Hij bezocht met ons de Tata’s in Koutammakou en nam ons mee op sleeptouw toen we het Togolese nachtleven wouden ontdekken. Azim bleef eerder op de achtergrond, hij was helemaal niet spraakzaam. Toen we de laatste week samen met hen iets gingen drinken bij “Bouba”, maakte hij van de gelegenheid gebruik om onze namen te vragen. Hij bloeide helemaal open. Na tien keer te herhalen dat hij een man van weinig woorden is, die liever observeert, had hij inderdaad al meer gezegd dan de rest van de afgelopen vier weken samen. Het gesprek kwam in een stroomversnelling en twee minuten later gaf hij ons zijn kinderen cadeau. De ochtend van onze laatste stagedag nam Azim ons mee naar de materniteit, waar zijn vrouw de dag voordien bevallen was. Ze hadden echter nog geen naam gekozen voor hun pasgeboren zoon, want ze stonden erop dat wij deze zouden kiezen. Niemand durfde de Spaanse naam Juanjo, een samenvoegsel van onze 3 namen, weigeren. Uiteindelijk hebben we dan toch maar beslist een iets traditionelere naam te kiezen: Julien, zijn 2de naam werd echter wel Juanjo.

    Dr. Wangala, onze stagemeester, verwachtte op het einde van onze stage een verslag. Vanuit België kregen we al de gouden raad om bij het schrijven van dit verslag de waarheid ietwat te verbloemen. In het CHR doet nog steeds het verhaal de ronde van een student die zeven jaar geleden toch een eerlijk verslag had durven indienen. Bijgevolg legden we voor één keer onze kritische geest het zwijgen op en amuseerden we ons met het schrijven van een waar utopisch meesterwerk. Hopelijk volstaat dit voor een “pass” op onze stage, want daar zijn we tot op heden nog steeds niet zeker van.

    Deze vier weken in het CHR waren een hele ervaring, maar de frustraties lopen intussen hoog op. We zijn opgelucht dat we nu aan het tweede deel van onze Togotrip kunnen beginnen.

    Boodschap aan mama en papa: Geen nood als jullie de komende dagen niets van ons horen, we gaan op retraite in het klooster.

    04-08-2017 om 13:10 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Les blanches sont là

    We besloten ons aan een Afrikaans shopke te wagen en trokken naar de markt om stof te kiezen. Na veel wikken en wegen vonden we een iets of wat draagbaar motief en gingen we langs bij de lokale couturière. Onze miskoop lokte alvast de nodige reacties uit. Toen besloot Annelore om van haar resterende stof geen kledingsstuk maar een rugzak te maken. Het resultaat hiervan viel zo mogelijk nog meer tegen (Louise, Annelore heeft jouw souvenir alvast gevonden! 😉 ). Ook brachten we een bezoek aan de fabriek waar de Afrikaanse stoffen met de hand geweven worden.

    Deze week studeerden de laatstejaars verpleegkunde en vroedkunde af. Dit werd gevierd met een ceremonie, waarop ook wij werden uitgenodigd. Onze aanwezigheid bleef niet onopgemerkt, aangezien de DJ via zijn micro om het halfuur iedereen er op attent maakte dat hij dit jaar ook blanken mocht verwelkomen. Veel BT’s (bekende Togolozen) maakten hun opwachting. Naast de formaliteiten was er veel aandacht voor het overlijden van Mustafa, een laatstejaarsstudent verpleegkunde, die diezelfde week stierf in het CHR. Na de speeches en diploma-uitreiking werden we uitgenodigd bij Veronique, een laatstejaarsstudent vroedkunde, om met haar en haar familie haar afstuderen te vieren. Bij onze aankomst in bar New Afrique waren niet enkel alle ogen maar ook een 10 tal camera’s op ons gericht. Een blanke op je afstudeerfeest leek wel iets om mee te pronken. Veronique verrasste haar genodigden met een tastbaar aandenken. De sleutelhanger krijgt een plaatsje op onze VUB klak, aangezien een pin als souvenir onvindbaar is.

     

    Dit weekend trokken we naar Koutammakou, een Unesco werelderfgoed site in Togo. Na enkele uren op de hobbelige wegen, kwamen we aan bij enkele authentieke hutten uit de tijd van de Duitse kolonisatie. De hutten werden gebouwd om de Duisters van ver te zien afkomen en hen te kunnen aanvallen. Verder kropen we in het hart van een enorme Baobab. De bomen werden ook als schuilplaats gebruikt in de tijd van de bezetting.  Na een graduation party en een begrafenis, wilden we ook wel eens het uitgaansleven van dichterbij bekijken. Toen we op het punt stonden te vertrekken in onze tempusoutfit (gescheurde jeans en simpele tshirt), kregen we van Natascha te horen dat we niet naakt genoeg gekleed waren om uit te gaan. Naast onze motochauffeur, beste vriend Adoyi moesten we van Monsieur mama ook vrouwelijk gezelschap meehebben, hij regelde dat de verkoopster van de lokale kruidvat ons vergezelde naar de club Atlantique. Om 23u30 was er nog geen kat, ook de barman tekende afwezig. Toen hij even later kwam opdagen bleek er geen tonic te zijn voor onze vooraf gekochte gin. Het aanbod was er zeer beperkt. Tijdig je stock aanvullen blijkt een algemeen Togolees probleem. Ook in het hotel en het ziekenhuis. De duurste gin kostte €3 per liter, javelsmaak inbegrepen. Op het hoogtepunt van het feestje, 30 man aanwezig, waagden we ons op de dansvloer.

    Ook op zondag stonden we vroeg op, deze keer om naar de kerk te gaan. De sfeer zat er meteen in. Met het bandje was er hier meer ambiance dan in de nachtclub! In Togo leven de Christenen en de Moslims vredig naast elkaar. Op officiële gelegenheden is er plaats voor beide religies en bidden ze samen.

    Boodschap aan mama en papa: volgende ingrediënten zien we de volgende weken liever niet meer op het menu verschijnen: prinsessenbonen, mangoconfituur, rijst, tomatensaus en kip (tenzij er vlees aan hangt).

     


     

    31-07-2017 om 19:51 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Les médecins soignent, dieu va nous guérir

    Na bijna 3 weken stage gelopen te hebben, beginnen we een beeld te krijgen van het Togolese gezondheidssysteem en haar moeilijkheden.

    Vaak is het moeilijk de patiënten en hun familie de ernst te doen inzien van bepaalde pathologieën en de noodzaak tot opvolging ervan. De familie stelt de aankoop van het medisch materiaal vaak uit tot het laatste moment, omdat ze het medisch personeel niet altijd op hun woord geloven. Hierdoor overlijden nodeloos veel patiënten. Bij chronische ziekten is het moeilijk om aan de patiënt uit te leggen wat het belang is van het volgen van medicatieschema’s. Patiënten die lijden aan diabetes en hypertensie stoppen vaak hun medicatie als het doosje leeg is of als hun parameters genormaliseerd zijn. Dokter Niman, de arts in Kolowaré probeert met handen en voeten het belang van levenslange medicatie uit te leggen.

    Ook de opvolging van de zorgen door het medisch personeel vormen een probleem. Verpleegkundigen volgen hun patiënten en de stock aan medisch materiaal slecht op. Toen er bijvoorbeeld een katheter werd losgetrokken, werd dit niet op tijd opgemerkt, waardoor de patiënt doodbloedde. Daarnaast werd er op de intensieve zorgen de opdracht gegeven een voedingssonde te steken bij een zwangere patiënte, die sinds 3 dagen in coma lag. Toen de assistent er de volgende dag om vroeg, bleek de sonde nog steeds niet geplaatst. Ook werd het gebrek aan bloeddrukmeters op de dienst materniteit al pijnlijk duidelijk. De parameters van patiënten met pre-eclampsie of interne bloedingen worden niet altijd voldoende opgevolgd, waardoor de complicaties te laat worden opgemerkt en vele jonge moeders sterven.

    Eenzelfde probleem van opvolging zagen we op chirurgie. Daar lag  een 2 jarige jongen met uitgebreide 3de graads brandwonden over de helft van zijn lichaam. De wonden waren al een week oud en reeds behandeld met verschillende traditionele producten. Ondanks alles werd ook in het CHR niet urgent ingegrepen. Pas na 2 dagen werd het jongentje door een arts gezien en werd de familie aangespoord om honing en verbanden aan te kopen. Na het weekend was het bed van de jongen leeg en kon niemand ons vertellen waar hij naartoe was. We veronderstellen dat de familie wegens een gebrek aan middelen het kind terug meegenomen heeft naar huis. Ook de verzorging van de wonden op chirurgie verloopt niet van een leien dakje. Lokale verdoving is hier geen prioriteit bij het debrideren van wonden, waardoor de patiënten het  uitroepen van de pijn.

    We mogen echter niet iedereen over dezelfde kam scheren. Sommigen onder hen beseffen dat er ook heel veel dingen fout gaan die niet kunnen worden toegeschreven aan het gebrek aan middelen, maar wel aan een gebrek aan efficiëntie en opleiding. Momenteel loopt een 2de jaars assistent cardiologie uit Lomé een stage in het CHR van Sokodé. Hij doet tevergeefs een poging om orde op zaken te stellen. Hij benadrukt het belang van parameters, verzorging van doorligwonden en hygiëne. Verder benadrukte hij ook dat medisch materiaal niet op hoeft te zijn vooraleer nieuwe aan te kopen. Ook ijkte hij het ECG toestel opnieuw, zodat het nu correct gebruikt kan worden.

    Na 3 weken zijn ook onze 6 valiezen met medisch materiaal eindelijk leeg geraakt. Mede dankzij het UZ Brussel kregen we medicatie, tandpasta, een ECG toestel, 50 OK-pakjes, klein chirurgisch materiaal en materiaal voor wondzorg mee. Het grootste deel werd gedoneerd aan SSD die het medische en chirurgische materiaal zal gebruiken voor hun jaarlijkse gratis campagne rond obstetrische fistels. Het ECG-toestel zal in het CHR gebruikt worden bij de komst van een nieuwe cardioloog en de tandpasta wordt opzij gehouden voor een nieuwe campagne rond tandhygiëne. Met de medicatie en materiaal voor wondzorg trokken we met Monsieur Mama naar een dorpje buiten Sokodé. Bij aankomst werd al snel het hele dorp rond ons verzameld. Het stereotype beeld van enkele blanke weldoeners die een Afrikaans dorpje bezoeken. In het dorpje zelf is er nog veel werk aan de winkel. Er is geen elektriciteit, waardoor kinderen bij het vallen van de avond niet meer kunnen studeren. Als het regent worden alle lessen opgeschort, gezien de slechte staat van de school. Om water te halen moeten ze enkele kilometers wandelen tot de dichtstbijzijnde rivier. Medische verzorging wordt zo lang mogelijk uitgesteld gezien de lange afstand tot het dichtstbijzijnde medische centrum.  Het dorp beschikt wel  al over een verpleegkundige en vroedvrouw en wil nu ook haar eigen apotheek opstarten.

     


    foto van Joke Baeyens.

    27-07-2017 om 21:02 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dieu va nous aider...?

    Op zoek naar fruit trokken we het eerste weekend richting Kara, de administratieve hoofdstad van Togo. Naast hoofdstad Lomé ook de enige stad met een universiteit. Het was mooi meegenomen dat we meteen ook "les luttes" konden meepikken, het Togolese brood & spelen. Dit was echter buiten onze gids gerekend... volgens Siba zou het evenement in de namiddag beginnen. Daarom bracht hij ons ‘s ochtends naar een park waar we naar "wilde" olifanten konden gaan kijken… les luttes begonnen echter al om 8u en zo misten we het evenement. Het duurde ook even voor we het park gevonden hadden. In Togo gebruikt men immers geen adressen. Bovendien was het bordje dat de ingang van het park moest aanduiden, omvergereden. De bewaker aan de ingang zocht in zijn telefoonboek (de volgeschreven afgebleekte muur van een huisje) het nummer van de gids in het park.

    Na een kwartiertje rijden kwamen we aan in het midden van het park. Daar stonden toevallig ook de drie wilde olifanten ons op te wachten, volgens de gidsen tot daar meegelokt met een stuk fruit uit het 15 op 9 km grote park. Wel straf op een kwartier tijd! Ons beperkt enthousiasme om de olifanten te strelen en er mee op de foto te gaan, lokte meteen vreemde blikken uit. Ook onze kritische vragen omtrent hun afkomst en opvoeding van de olifanten vielen niet in goede aard. Toen even later een bus vol schoolkinderen het terrein opreed, besloten we rechtsomkeer te maken.

    Op de terugweg waren we getuige van 2 auto-ongevallen waarbij men het hier niet nodig vindt om te stoppen. Niet verwonderlijk dat hier veel ongevallen gebeuren gezien de staat van de wegen, maar vooral de rijstijl van de Togolees. Inhalen is het veiligste in een bocht, als ge niets ziet dan komt er niets af. Waarom rechts rijden als er links ook plaats is? Als je vooraf tuut en je rijdt erna iemand omver dan is het niet jouw schuld. De putten in de weg gaan voorlopig niet opzij en zijn dan ook de enige reden om uit te wijken op de weg. De maximum toegelaten snelheid wordt hier tevens bepaald door de capaciteit van je wagen. Ondanks een bewogen autorit kwamen we zonder kleerscheuren terug aan in Sokodé.

    Dit jaar vierden we voor het eerst ook echt onze eigen nationale feestdag. Voor dat extra dagje congé wilden we wel even als echte patriotten door het leven gaan. Het feit dat we 21 juli begonnen met onze was van 2 weken lokte de nodige hilariteit uit. Gekleed in onze Belgische tricolore trokken we in de namiddag met de Canadezen richting Chez Bouba, een lokale bar, voor een spelletje Fins bowlen.

    Tijdens een 2de poging om les luttes in Kara te zien, reden we om 5u ‘s ochtends de berg af, toen de chauffeur ons plots meldde dat de remmen niet meer werkten… Terwijl Siba op zoek ging naar een garage, vervolgden we onze weg in een taxi. Die taxi bleek achteraf niet veel beter dan onze oorspronkelijke auto zonder remmen. Toeteren was niet nodig, aangezien je ons van ver al rammelend kon horen aankomen. Verder waren gordels op de achterbank overbodig, aangezien je anders geen 4 personen kan vervoeren. Gelukkig vielen we met deze auto pas ‘s avonds in panne 100m voor ons hotel.

    Aangekomen in Kara spurtten we door de regen naar het ondergelopen patattenveld waar les luttes zouden doorgaan. Als spelleider van deze Togolese Hunger Games zorgde god ervoor dat de hemelsluizen geopend waren. Na 3u lang wachten op de president, kon het feest eindelijk beginnen. De befaamde luttes bleken echter een paar worstelpartijen in de modder te zijn. Tegen dat we terug bij de auto waren, zagen we eruit alsof we zelf hadden deelgenomen. Voor we terug in de auto stapten, stond de chauffeur erop de modder van onze benen te wassen. In het terugkeren wilden we nog graag even snel de befaamde Bafilo Falls meepikken. Even snel iets meepikken, is buiten het Togolese toerismesysteem gerekend! Hier moet je vooraleer je iets kan bezoeken, op zoek naar de lokale chef, die je op zijn beurt een gids aanstelt.

     

    Nadat we zaterdag vanop de presidentiële tribune les luttes hadden aanschouwd, vonden we het hoog tijd om eens de koning, aka burgemeester, van Bassar te ontmoeten. Hij ontving ons aan zijn paleis en we werden uitgenodigd voor het feest dat er in de namiddag zou plaatsvinden. Toen we in de namiddag terugkeerden voor het feest, bleek het een ceremonie te zijn ter ere van de overleden broer van de koning. Ondanks het overlijden, was het geen trieste bedoening. Snoep en drank vlogen ons langs de oren. Terwijl vrouwen en kinderen mochten toekijken vanop enkele meters afstand, aanschouwden wij het spektakel vanop de eerste rij in de mannentent. Omdat voor ons werd beslist dat we voor het donker thuis moesten zijn konden we helaas niet tot het einde blijven.

    Boodschap aan mama en papa: Geen zorgen, zoals men in Togo zegt “Dieu va nous aider.” 


    24-07-2017 om 20:54 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ansara yovo yovo

    De eerste dag in het ziekenhuis ontmoetten we 3 Canadese meisjes. Ze vielen dan ook op. Laurie, Maude en Jade zitten in hun 2e jaar geneeskunde en spenderen deze zomer 2 maanden in Sokodé. Ook al wonen ze aan de andere kant van de wereld, toch hebben ze meer met ons gemeen dan de gemiddelde Togolees. Het is dan ook tof om met hun deze ervaring te delen en te weten dat zij dit op dezelfde manier beleven. Ook tijdens onze toeristische uitstapjes in het weekend liepen we ze al een paar keer tegen het lijf. Op het einde van onze eerste week nodigden we ze uit in het hotel voor een feestje op “le 14 juillet”. Madame Natacha, de eigenares van het hotel heeft de Franse nationaliteit en organiseerde daarom een etentje met alle Franse kennissen uit Sokodé. Onder de gasten bevonden zich verschillende medische hulpverleners. Tot onze grote vreugde bleek er echte Franse kost op de menu te staan. De coq-au-vin en de chocoladetaart waren hemels. De volgende ochtend bleek dat slaatje als voorgerecht toch niet zo’n goed idee…. Na een eerste week vol pieken en dalen was het een geruststelling dat de andere hulpverleners hier dezelfde rollercoaster aan emoties ervaren; we vreesden al even dat we zwakke takken waren. De avond werd afgesloten met een Afrikaanse party, waarbij ook onze harde schijf vol films, series en muziek voor de komende weken sneuvelde.



    De Franse vrijwilligers Charles en Konogan, een arts en een verpleegkundige in het gezondheidscentrum Puits de Jacob nodigden ons en de Canadezen later uit voor een rondleiding en een etentje. Ook deze keer geen pâtes of fufu, maar bier, pastasalade en geflambeerde bananen. Hemels! Puits de Jacob is een lokale katholieke gemeenschap en gezondheidscentrum dat draaiende wordt gehouden door verschillende Europese vrijwilligers, die op de site zelf verblijven. De equipe lost elkaar om de paar jaar af. Er vinden zowel consultaties als hospitalisaties plaats. Verder beschikt Puits de Jacob over een zeer uitgebreid en performant laboratorium en een dakterras met een prachtig uitzicht over de stad. Het verschil tussen Puits de Jacob en het CHR is enorm, maar niet iedereen kan zich een privaat gezondheidscentrum met Europese invloed veroorloven. Tijdens de rondleiding mochten we een glimp opvangen van de “VIP ziekenhuiskamer” waarbij ons al lachend verteld werd dat wij er indien nodig gebruik van mogen maken. Gelukkig zijn we momenteel een wandelende reisapotheek op zich en lukt het ons voorlopig om onze kwaaltjes zelf te behandelen. Het werd een gezellige avond en het was fijn om even alle gebeurtenissen van de afgelopen dagen achter ons te laten.


    Ondertussen logeerden er in het hotel enkele Amerikaanse vrijwilligers voor het kamp scientifille. Een project van monsieur Mama. Het kamp is bedoeld om meisjes warm te maken voor de wetenschap aangezien ze in Togo vaak de kans niet krijgen hierin verder te studeren. De beste leerlingen uit het hele land kregen in het hotel een vorming om nadien tijdens het kamp les te geven aan leeftijdsgenoten. Op het kamp krijgen de meisjes onder andere lessen chemie, fysica en biologie. Naast de theorie krijgen ze ook de kans om zelf te experimenteren. Na de les biologie werden er bananen bovengehaald om er DNA uit te extraheren. Ook werd er toegespitst op malaria, hygiëne, zelfvertrouwen, toestemming bij seksuele betrekkingen en anticonceptie. Hopelijk is dit de basis voor een generatie vol vrouwelijke talentvolle dokters, ingenieurs en andere wetenschappers.

    Boodschap aan mama en papa: we hebben al minstens 20 potentiële schoonzonen om aan jullie voor te stellen. Enkel Annelore heeft haar goesting nog niet gevonden

    20-07-2017 om 20:52 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onze eerste indrukken op stage

    Tot nu toe hebben we het luchtig gehouden maar alle frustrerende zaken die we al hebben meegemaakt moeten ook een plaats krijgen in deze blog. Deze keer dus een serieuzer bericht.

    De Togolese gezondheidszorg is anders opgebouwd dan deze in België. Hier moeten patiënten vooraf betalen vooraleer ze medische zorgen krijgen. Ook het medisch materiaal moet door de familie van de patiënt vooraf gehaald en betaald worden (katheter, thermometer, steriele handschoenen, baxter, medicatie, bloedtransfusie, zuurstof…). Hetzelfde geldt voor het chirurgisch materiaal gebruikt tijdens verschillende ingrepen, zo staan er onder andere kant en klare pakketten voor keizersnedes in de apotheek.

    Sommige patiënten hebben niet genoeg geld voor de beste zorgen en moeten het doen met het meest hoognodige. Afgelopen week stierven nog 2 kinderen wegens een gebrek aan middelen. Bij het ene jongetje was de familie te laat om voldoende geld in te zamelen voor de meest doeltreffende medicatie, bij de andere was er niet voldoende bloed voor handen in het ziekenhuis. Een gebrek aan bloed is hier momenteel een grote zorg. Sensibiliseringscampagnes zijn opgestart om de bevolking het belang van bloeddonatie aan te tonen. Ook werden gratis vaccinatiecampagnes reeds opgestart. Zo kregen we hier al de kans kinderen mee te vaccineren.

    Malaria en andere infecties zijn de meest frequente pathologieën op pediatrie. Ook is er een verhoogde kans op sepsis, omdat het hier heel moeilijk is steriel te werken. Patiënten moeten zelf hun naalden en katheters aankopen, dus bij een mislukte poging wordt steeds met dezelfde naald herprikt. Op materniteit gebruikt men steeds 1 handschoen voor het vaginaal toucher, voor het 2de vaginaal toucher wordt de andere handschoen binnenstebuiten gedraaid om ze aan dezelfde hand te kunnen gebruiken.  Op de afdeling heelkunde vinden we veel mensen met wondes die verzorging nodig hebben en waarvan de verbanden slechts om de 3 dagen vervangen kunnen worden. In de grote open wondes wordt suiker gestrooid om de genezing te bevorderen. Momenteel ligt er een jonge vrouw met een enorme tumor die uit haar achterhoofd puilt. De oorsprong van de tumor is onduidelijk aangezien er geen middelen zijn om het weefsel te analyseren of een scan te verrichten. Behalve wondzorg kan men hier niets meer doen. Ook in het gezondheidscentrum van Kolowaré merken we dat het heel lang duurt vooraleer mensen medische hulp zoeken. Een patiënt met erysipelas waarbij de huid al volledig weg was en de spieren blootlagen, was naar eigen zeggen nog maar 3 dagen ziek.


    Privacy en beroepsgeheim zijn hier verder geen prioriteit. Dossiers slingeren overal rond en worden vaak gemist. De intensieve zorgen van pediatrie bestaat uit een kamer met 25 bedden, waar telkens 1 familielid bij het kind blijft. In de andere ziekenzalen liggen 4 of 6 patiënten, waar de familie naast het bed van de zieke verblijft. De familie staat in voor het wassen en voeden van de patiënt. Om het gemakkelijker te maken voor families die van ver komen, bouwde SSD les villages d’accompagnement. Daar kunnen families goedkoop gebruik maken van toiletten, douches, een was en kookruimte en lockers. Uniek in Togo.

     

    De omstandigheden tijdens een bevalling zijn hard. Op materniteit liggen  vrouwen in arbeid naast elkaar op een ijzeren tafel omringd door tientallen studenten. Een jonge vrouw werd uitgelachen omdat ze schrik had van de pijn. Een meisje dat bleef nabloeden na de bevalling werd hardhandig tot de orde geroepen. Via interne massage probeerde men de uterus te doen contraheren en de bloedstolsels te verwijderen. Toen ze kermde van de pijn en achterop de tafel wegkroop werd ze hardhandig terug naar voor gesleurd via de hand van de assistent die zich nog in de baardmoeder bevond. Er werd al schreeuwend gevraagd of ze liever dood wou. De anesthesist daagde uiteindelijk toch nog op om het meisje in een roes te brengen. De volgende ochtend werd de vrouw uitgelachen omdat ze niet dapper genoeg was geweest om de procedure zonder anesthesie te ondergaan. In het algemeen zijn we onder de indruk over de houding van de zorgverstrekkers ten opzichte van de patiënten en hun familie. “Paternalistische geneeskunde" dekt de lading niet. 

    De houding van het medisch personeel tegenover ons is vaak verwarrend. Het ene moment nemen ze ons mee op sleeptouw om ons alles te tonen, het volgende moment worden we aangeklampt met de vraag om geld, want alle blanken zijn miljonair. Als we ‘s ochtends of ‘s middags toekomen op stage worden we uitgedaagd met de vraag waarom we geen eten voor hen hebben meegebracht. Diezelfde mensen zien we dan 5 min later smakelijk hun ontbijt of middagmaal opeten. Ze zijn er ook echt op gebrand ons duidelijk te maken dat mensen hier sterven door een tekort aan middelen. In het mortuarium konden we nog net verhinderen dat de frigo’s een per een werden opengetrokken om ons de gezichten van de lijken te laten zien. Ze konden amper geloven dat in België ook mensen sterven. Europa lijkt hier volgens jong en oud het paradijs.

    17-07-2017 om 22:04 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (14 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het is hier niet enkel vakantie

    Maandagochtend 6u, het begin van onze eerste stagedag (voor Joke dan, Annelore en Julie waren al meer dan een uur wakker door de moskeeën in de buurt). Na ons dagelijks ontbijt bestaande uit brood, confituur en een flinke dosis pillen sprongen we achterop de moto. De moto’s met chauffeurs staan de komende 4 weken steeds voor ons klaar om ons naar onze stageplaats, het Centre Hospitalier Regional de Sokodé, te brengen. Dit ziekenhuis werkt nauw samen met SSD, een Belgische VZW die onze stage hier mogelijk maakte. 

    Onze eerste rit was bibberen, we vroegen de chauffeurs wel 100 keer om très doucement te rijden. De helmen die we de dag voordien kochten zijn vooral handig voor het opwaaiend stof onderweg. Het was een grote opgave om een helm te vinden die klein genoeg was. Na 50 helmen gepast te hebben, kwamen we tot de conclusie dat er hier maar 2 verschillende maten bestaan.

    Eenmaal aangekomen in het CHR, bleek dat het nog even zou duren vooraleer onze eerste stagedag zou beginnen. We werden door Monsieur Mama voorgesteld aan onze stagemeester en gynaecoloog Dr. Wangala. Hij viel met ons de staffvergadering binnen. In de al overvolle ruimte sprongen alle studenten verpleegkunde meteen recht om plaats te maken voor Dr. Wangala en zijn gevolg. Annelore kreeg meteen een stoel in het midden van de ruimte wegens plaatsgebrek. Toen Monsieur Mama ons voorstelde kregen we de oprechte vraag waarom we geen jongens meegebracht hadden. Toen toch even duidelijk gemaakt dat in België meer en meer meisjes geneeskunde studeren en dat jongens vaker technologische richtingen uitkiezen. Dat was volgens de assistent gynaecologie ook voor ons een betere keuze geweest, aangezien je een machine kan repareren, maar van een mens geen nieuwe kan maken (Ai, domme keuze gemaakt...). Na de staffvergadering nam Monsieur Mama ons mee naar de andere diensten waar we de komende weken stage lopen: pediatrie, interne en heelkunde. Na het binnenstormen van minstens 10 consultaties hadden we alle diensthoofden ontmoet. In het CHR beschikt elke dienst over slechts 1 arts die wordt bijgestaan door verschillende assistenten (in Togo een aparte opleiding van 3 jaar, los van de studies geneeskunde). Na het CHR bracht Monsieur Mama ons naar het gezondheidscentrum van Kolowaré, waar iemand van ons 1x per week verwacht wordt. Daar kregen we ook een uitgebreide rondleiding. Bij het buitenrijden van het gezondheidscentrum, toonde Monsieur Mama ons nog het huisje waar we ‘s middags ons lunchpakket kunnen opeten, als we tenminste ongezien kunnen wegglippen bij Dr. Niman die middageten immers niet echt op prijs stelt. De voorstelling in Kolowaré was meteen ook de afsluiter van onze eerste stagedag.

    Tijdens onze tweede stagedag werd ons snel duidelijk dat niet iedereen in het CHR de komst van 3 Belgische studenten evenveel kon appreciëren. Geneeskunde in België is natuurlijk veel gemakkelijker, aangezien je daar gewoon symptomen in een computer invoert waarna de diagnose tevoorschijn komt; in Afrika moet men tenminste nadenken! Toch even schrikken, die eerste stagedag. We zouden ons best moeten doen om hun vertrouwen te winnen. Annelore deed er meteen een schepje bovenop door eerlijk te antwoorden op de vraag of ze gelovig is… Het resultaat: een verhitte discussie over het Darwinisme. Gelukkig zorgde de onuitspreekbare naam ‘Joke’ voor de nodige hilariteit. Naarmate de dag vorderde, viel alles wat meer in zijn plooi.

    Image may contain: 3 people, people smiling, people standing, tree, table, suit and outdoor

    Boodschap aan mama en papa: onze stage-uren lopen van 7u-12u en van 14u30-17u30. ’s Middags zijn we bereikbaar maar dit is geen garantie dat we de telefoon opnemen.

    13-07-2017 om 20:35 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (11 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Boven op de berg

    We logeren de komende 4 weken in een Togolees hotel, gelegen op een heuvel in Sokodé met een prachtig uitzicht over de stad. Deze wordt uitgebaat door Monsieur mama en Madame Natascha. Een wekker is hier alvast overbodig, de tientallen moskeeën rondom wekken je met veel plezier vanaf 4u30.

    Juju en Juju, 2 lieve dames die werken voor Monsieur mama zorgen ervoor dat we hier niets tekortkomen. Zo mogen we zelf onze menu samenstellen. Aangezien we sinds ons vertrek uit België nog geen groenten gezien hadden, hebben we gesmeekt om deze in het menu te verwerken. Het resultaat: 1 kg groene boontjes met brood als middagmaal. Annelore was voorzien op een claustrofobische muskietentent, voor onze muskietennetten werden er bij aankomst meteen gaten in het plafond geboord. Er wordt goed voor ons gezorgd!

    foto van Joke Baeyens.

    foto van Julie Bussche.

    Gelukkig zijn we 3 gedoopte girls zonder veel gêne die het niet erg vinden om te douchen en naar de WC te gaan in een badkamer zonder deur. Douchen doen we immers toch niet langer dan nodig gezien het ijskoude water. Dat water komt wel van pas om met een emmer onze WC door te spoelen.

    foto van Julie Bussche. 

    Met onze girlpower gaat het nog steeds niet beter: als je niet snel genoeg bent, lukt het zelfs niet om je eigen fles water open te doen. Ook de vuilnisbak weten we hier nog steeds niet staan.

    Boodschap aan mama en papa: al veel muggenbeten maar nog geen malaria.

    XOXO Team Togo

    10-07-2017 om 19:40 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (16 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 07/08-13/08 2017
  • 31/07-06/08 2017
  • 24/07-30/07 2017
  • 17/07-23/07 2017
  • 10/07-16/07 2017
  • 03/07-09/07 2017

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!