Inhoud blog
  • Ansara yovo yovo
  • Onze eerste indrukken op stage
  • Het is hier niet enkel vakantie
  • Boven op de berg
  • Let's go to Togo!
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Our Adventure In Togo

    20-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ansara yovo yovo

    De eerste dag in het ziekenhuis ontmoetten we 3 Canadese meisjes. Ze vielen dan ook op. Laurie, Maude en Jade zitten in hun 2e jaar geneeskunde en spenderen deze zomer 2 maanden in Sokodé. Ook al wonen ze aan de andere kant van de wereld, toch hebben ze meer met ons gemeen dan de gemiddelde Togolees. Het is dan ook tof om met hun deze ervaring te delen en te weten dat zij dit op dezelfde manier beleven. Ook tijdens onze toeristische uitstapjes in het weekend liepen we ze al een paar keer tegen het lijf. Op het einde van onze eerste week nodigden we ze uit in het hotel voor een feestje op “le 14 juillet”. Madame Natacha, de eigenares van het hotel heeft de Franse nationaliteit en organiseerde daarom een etentje met alle Franse kennissen uit Sokodé. Onder de gasten bevonden zich verschillende medische hulpverleners. Tot onze grote vreugde bleek er echte Franse kost op de menu te staan. De coq-au-vin en de chocoladetaart waren hemels. De volgende ochtend bleek dat slaatje als voorgerecht toch niet zo’n goed idee…. Na een eerste week vol pieken en dalen was het een geruststelling dat de andere hulpverleners hier dezelfde rollercoaster aan emoties ervaren; we vreesden al even dat we zwakke takken waren. De avond werd afgesloten met een Afrikaanse party, waarbij ook onze harde schijf vol films, series en muziek voor de komende weken sneuvelde.



    De Franse vrijwilligers Charles en Konogan, een arts en een verpleegkundige in het gezondheidscentrum Puits de Jacob nodigden ons en de Canadezen later uit voor een rondleiding en een etentje. Ook deze keer geen pâtes of fufu, maar bier, pastasalade en geflambeerde bananen. Hemels! Puits de Jacob is een lokale katholieke gemeenschap en gezondheidscentrum dat draaiende wordt gehouden door verschillende Europese vrijwilligers, die op de site zelf verblijven. De equipe lost elkaar om de paar jaar af. Er vinden zowel consultaties als hospitalisaties plaats. Verder beschikt Puits de Jacob over een zeer uitgebreid en performant laboratorium en een dakterras met een prachtig uitzicht over de stad. Het verschil tussen Puits de Jacob en het CHR is enorm, maar niet iedereen kan zich een privaat gezondheidscentrum met Europese invloed veroorloven. Tijdens de rondleiding mochten we een glimp opvangen van de “VIP ziekenhuiskamer” waarbij ons al lachend verteld werd dat wij er indien nodig gebruik van mogen maken. Gelukkig zijn we momenteel een wandelende reisapotheek op zich en lukt het ons voorlopig om onze kwaaltjes zelf te behandelen. Het werd een gezellige avond en het was fijn om even alle gebeurtenissen van de afgelopen dagen achter ons te laten.


    Ondertussen logeerden er in het hotel enkele Amerikaanse vrijwilligers voor het kamp scientifille. Een project van monsieur Mama. Het kamp is bedoeld om meisjes warm te maken voor de wetenschap aangezien ze in Togo vaak de kans niet krijgen hierin verder te studeren. De beste leerlingen uit het hele land kregen in het hotel een vorming om nadien tijdens het kamp les te geven aan leeftijdsgenoten. Op het kamp krijgen de meisjes onder andere lessen chemie, fysica en biologie. Naast de theorie krijgen ze ook de kans om zelf te experimenteren. Na de les biologie werden er bananen bovengehaald om er DNA uit te extraheren. Ook werd er toegespitst op malaria, hygiëne, zelfvertrouwen, toestemming bij seksuele betrekkingen en anticonceptie. Hopelijk is dit de basis voor een generatie vol vrouwelijke talentvolle dokters, ingenieurs en andere wetenschappers.

    Boodschap aan mama en papa: we hebben al minstens 20 potentiële schoonzonen om aan jullie voor te stellen. Enkel Annelore heeft haar goesting nog niet gevonden

    20-07-2017 om 20:52 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onze eerste indrukken op stage

    Tot nu toe hebben we het luchtig gehouden maar alle frustrerende zaken die we al hebben meegemaakt moeten ook een plaats krijgen in deze blog. Deze keer dus een serieuzer bericht.

    De Togolese gezondheidszorg is anders opgebouwd dan deze in België. Hier moeten patiënten vooraf betalen vooraleer ze medische zorgen krijgen. Ook het medisch materiaal moet door de familie van de patiënt vooraf gehaald en betaald worden (katheter, thermometer, steriele handschoenen, baxter, medicatie, bloedtransfusie, zuurstof…). Hetzelfde geldt voor het chirurgisch materiaal gebruikt tijdens verschillende ingrepen, zo staan er onder andere kant en klare pakketten voor keizersnedes in de apotheek.

    Sommige patiënten hebben niet genoeg geld voor de beste zorgen en moeten het doen met het meest hoognodige. Afgelopen week stierven nog 2 kinderen wegens een gebrek aan middelen. Bij het ene jongetje was de familie te laat om voldoende geld in te zamelen voor de meest doeltreffende medicatie, bij de andere was er niet voldoende bloed voor handen in het ziekenhuis. Een gebrek aan bloed is hier momenteel een grote zorg. Sensibiliseringscampagnes zijn opgestart om de bevolking het belang van bloeddonatie aan te tonen. Ook werden gratis vaccinatiecampagnes reeds opgestart. Zo kregen we hier al de kans kinderen mee te vaccineren.

    Malaria en andere infecties zijn de meest frequente pathologieën op pediatrie. Ook is er een verhoogde kans op sepsis, omdat het hier heel moeilijk is steriel te werken. Patiënten moeten zelf hun naalden en katheters aankopen, dus bij een mislukte poging wordt steeds met dezelfde naald herprikt. Op materniteit gebruikt men steeds 1 handschoen voor het vaginaal toucher, voor het 2de vaginaal toucher wordt de andere handschoen binnenstebuiten gedraaid om ze aan dezelfde hand te kunnen gebruiken.  Op de afdeling heelkunde vinden we veel mensen met wondes die verzorging nodig hebben en waarvan de verbanden slechts om de 3 dagen vervangen kunnen worden. In de grote open wondes wordt suiker gestrooid om de genezing te bevorderen. Momenteel ligt er een jonge vrouw met een enorme tumor die uit haar achterhoofd puilt. De oorsprong van de tumor is onduidelijk aangezien er geen middelen zijn om het weefsel te analyseren of een scan te verrichten. Behalve wondzorg kan men hier niets meer doen. Ook in het gezondheidscentrum van Kolowaré merken we dat het heel lang duurt vooraleer mensen medische hulp zoeken. Een patiënt met erysipelas waarbij de huid al volledig weg was en de spieren blootlagen, was naar eigen zeggen nog maar 3 dagen ziek.


    Privacy en beroepsgeheim zijn hier verder geen prioriteit. Dossiers slingeren overal rond en worden vaak gemist. De intensieve zorgen van pediatrie bestaat uit een kamer met 25 bedden, waar telkens 1 familielid bij het kind blijft. In de andere ziekenzalen liggen 4 of 6 patiënten, waar de familie naast het bed van de zieke verblijft. De familie staat in voor het wassen en voeden van de patiënt. Om het gemakkelijker te maken voor families die van ver komen, bouwde SSD les villages d’accompagnement. Daar kunnen families goedkoop gebruik maken van toiletten, douches, een was en kookruimte en lockers. Uniek in Togo.

     

    De omstandigheden tijdens een bevalling zijn hard. Op materniteit liggen  vrouwen in arbeid naast elkaar op een ijzeren tafel omringd door tientallen studenten. Een jonge vrouw werd uitgelachen omdat ze schrik had van de pijn. Een meisje dat bleef nabloeden na de bevalling werd hardhandig tot de orde geroepen. Via interne massage probeerde men de uterus te doen contraheren en de bloedstolsels te verwijderen. Toen ze kermde van de pijn en achterop de tafel wegkroop werd ze hardhandig terug naar voor gesleurd via de hand van de assistent die zich nog in de baardmoeder bevond. Er werd al schreeuwend gevraagd of ze liever dood wou. De anesthesist daagde uiteindelijk toch nog op om het meisje in een roes te brengen. De volgende ochtend werd de vrouw uitgelachen omdat ze niet dapper genoeg was geweest om de procedure zonder anesthesie te ondergaan. In het algemeen zijn we onder de indruk over de houding van de zorgverstrekkers ten opzichte van de patiënten en hun familie. “Paternalistische geneeskunde" dekt de lading niet. 

    De houding van het medisch personeel tegenover ons is vaak verwarrend. Het ene moment nemen ze ons mee op sleeptouw om ons alles te tonen, het volgende moment worden we aangeklampt met de vraag om geld, want alle blanken zijn miljonair. Als we ‘s ochtends of ‘s middags toekomen op stage worden we uitgedaagd met de vraag waarom we geen eten voor hen hebben meegebracht. Diezelfde mensen zien we dan 5 min later smakelijk hun ontbijt of middagmaal opeten. Ze zijn er ook echt op gebrand ons duidelijk te maken dat mensen hier sterven door een tekort aan middelen. In het mortuarium konden we nog net verhinderen dat de frigo’s een per een werden opengetrokken om ons de gezichten van de lijken te laten zien. Ze konden amper geloven dat in België ook mensen sterven. Europa lijkt hier volgens jong en oud het paradijs.

    17-07-2017 om 22:04 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (12 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het is hier niet enkel vakantie

    Maandagochtend 6u, het begin van onze eerste stagedag (voor Joke dan, Annelore en Julie waren al meer dan een uur wakker door de moskeeën in de buurt). Na ons dagelijks ontbijt bestaande uit brood, confituur en een flinke dosis pillen sprongen we achterop de moto. De moto’s met chauffeurs staan de komende 4 weken steeds voor ons klaar om ons naar onze stageplaats, het Centre Hospitalier Regional de Sokodé, te brengen. Dit ziekenhuis werkt nauw samen met SSD, een Belgische VZW die onze stage hier mogelijk maakte. 

    Onze eerste rit was bibberen, we vroegen de chauffeurs wel 100 keer om très doucement te rijden. De helmen die we de dag voordien kochten zijn vooral handig voor het opwaaiend stof onderweg. Het was een grote opgave om een helm te vinden die klein genoeg was. Na 50 helmen gepast te hebben, kwamen we tot de conclusie dat er hier maar 2 verschillende maten bestaan.

    Eenmaal aangekomen in het CHR, bleek dat het nog even zou duren vooraleer onze eerste stagedag zou beginnen. We werden door Monsieur Mama voorgesteld aan onze stagemeester en gynaecoloog Dr. Wangala. Hij viel met ons de staffvergadering binnen. In de al overvolle ruimte sprongen alle studenten verpleegkunde meteen recht om plaats te maken voor Dr. Wangala en zijn gevolg. Annelore kreeg meteen een stoel in het midden van de ruimte wegens plaatsgebrek. Toen Monsieur Mama ons voorstelde kregen we de oprechte vraag waarom we geen jongens meegebracht hadden. Toen toch even duidelijk gemaakt dat in België meer en meer meisjes geneeskunde studeren en dat jongens vaker technologische richtingen uitkiezen. Dat was volgens de assistent gynaecologie ook voor ons een betere keuze geweest, aangezien je een machine kan repareren, maar van een mens geen nieuwe kan maken (Ai, domme keuze gemaakt...). Na de staffvergadering nam Monsieur Mama ons mee naar de andere diensten waar we de komende weken stage lopen: pediatrie, interne en heelkunde. Na het binnenstormen van minstens 10 consultaties hadden we alle diensthoofden ontmoet. In het CHR beschikt elke dienst over slechts 1 arts die wordt bijgestaan door verschillende assistenten (in Togo een aparte opleiding van 3 jaar, los van de studies geneeskunde). Na het CHR bracht Monsieur Mama ons naar het gezondheidscentrum van Kolowaré, waar iemand van ons 1x per week verwacht wordt. Daar kregen we ook een uitgebreide rondleiding. Bij het buitenrijden van het gezondheidscentrum, toonde Monsieur Mama ons nog het huisje waar we ‘s middags ons lunchpakket kunnen opeten, als we tenminste ongezien kunnen wegglippen bij Dr. Niman die middageten immers niet echt op prijs stelt. De voorstelling in Kolowaré was meteen ook de afsluiter van onze eerste stagedag.

    Tijdens onze tweede stagedag werd ons snel duidelijk dat niet iedereen in het CHR de komst van 3 Belgische studenten evenveel kon appreciëren. Geneeskunde in België is natuurlijk veel gemakkelijker, aangezien je daar gewoon symptomen in een computer invoert waarna de diagnose tevoorschijn komt; in Afrika moet men tenminste nadenken! Toch even schrikken, die eerste stagedag. We zouden ons best moeten doen om hun vertrouwen te winnen. Annelore deed er meteen een schepje bovenop door eerlijk te antwoorden op de vraag of ze gelovig is… Het resultaat: een verhitte discussie over het Darwinisme. Gelukkig zorgde de onuitspreekbare naam ‘Joke’ voor de nodige hilariteit. Naarmate de dag vorderde, viel alles wat meer in zijn plooi.

    Image may contain: 3 people, people smiling, people standing, tree, table, suit and outdoor

    Boodschap aan mama en papa: onze stage-uren lopen van 7u-12u en van 14u30-17u30. ’s Middags zijn we bereikbaar maar dit is geen garantie dat we de telefoon opnemen.

    13-07-2017 om 20:35 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (10 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Boven op de berg

    We logeren de komende 4 weken in een Togolees hotel, gelegen op een heuvel in Sokodé met een prachtig uitzicht over de stad. Deze wordt uitgebaat door Monsieur mama en Madame Natascha. Een wekker is hier alvast overbodig, de tientallen moskeeën rondom wekken je met veel plezier vanaf 4u30.

    Juju en Juju, 2 lieve dames die werken voor Monsieur mama zorgen ervoor dat we hier niets tekortkomen. Zo mogen we zelf onze menu samenstellen. Aangezien we sinds ons vertrek uit België nog geen groenten gezien hadden, hebben we gesmeekt om deze in het menu te verwerken. Het resultaat: 1 kg groene boontjes met brood als middagmaal. Annelore was voorzien op een claustrofobische muskietentent, voor onze muskietennetten werden er bij aankomst meteen gaten in het plafond geboord. Er wordt goed voor ons gezorgd!

    foto van Joke Baeyens.

    foto van Julie Bussche.

    Gelukkig zijn we 3 gedoopte girls zonder veel gêne die het niet erg vinden om te douchen en naar de WC te gaan in een badkamer zonder deur. Douchen doen we immers toch niet langer dan nodig gezien het ijskoude water. Dat water komt wel van pas om met een emmer onze WC door te spoelen.

    foto van Julie Bussche. 

    Met onze girlpower gaat het nog steeds niet beter: als je niet snel genoeg bent, lukt het zelfs niet om je eigen fles water open te doen. Ook de vuilnisbak weten we hier nog steeds niet staan.

    Boodschap aan mama en papa: al veel muggenbeten maar nog geen malaria.

    XOXO Team Togo

    10-07-2017 om 19:40 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (13 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    09-07-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Let's go to Togo!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Terwijl de man voor ons zijn 4de dubbele whiskey achteroversloeg, landden we voor het eerst op Afrikaanse bodem. Na een korte tussenlanding in Ghana vlogen we richting Lomé. Tijdens het 2de deel van de vlucht werd de volledige cabine "grondig" gedesinfecteerd door de stewardessen, wij als passagiers inclusief 😉 Eenmaal in de luchthaven van Lomé raakten onze paspoorten bedolven onder een gigantische stapel en zagen we deze pas enige tijd later terug. Dankzij onze mooie glimlach mochten we zonder veel problemen met onze 9 valiezen de douane passeren. Bij het verlaten van de luchthaven vielen we onmiddellijk uit de toon, dit was te merken aan de 100den starende blikken die onze richting uitkwamen. 

    Madame Afi Atsu en Siba pikten ons snel uit de menigte en namen ons op sleeptouw door Lomé, waar het verkeer geregeld wordt door agenten met een zaklamp. Aangekomen op onze slaapplaats werd het ons al snel duidelijk dat onze girlpower hier niet zo geapprecieerd werd als in België. Zo was het absoluut verboden om onze valiezen zelf naar binnen te dragen. Toen Siba ons 100 meter verder aan een restaurant afzette met de auto, stond Afi Atsou erop dat hij ons na een uur terug zou komen oppikken. Ze wou absoluut niet dat ons iets zou overkomen.

    De volgende dag vertrokken we met enige vertraging door een kapotte ruitenwisser (ruitenwissers zijn absoluut noodzakelijk: zie foto) al slalommend en toeterend naar Sokodé. Onderweg zorgde Siba ervoor dat we niets te kort kwamen. Tien kilo fruit rijker arriveerden we uiteindelijk op onze verblijfplaats voor de komende 4 weken in Sokodé. Ook hier werden we hartelijk ontvangen door Monsieur Mama en Madame Natasha, en zij zorgden voor een Belgische maaltijd met frietjes waardoor we ons meteen op ons gemak voelden.

    Boodschap aan mama en papa: we hebben nog geen malaria. ;-)


    Kusjes en tot snel,

    xoxoxoxo Team Togo





    09-07-2017 om 00:00 geschreven door MedicineInTogo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (28 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 17/07-23/07 2017
  • 10/07-16/07 2017
  • 03/07-09/07 2017

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op http://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!