pensées
kleine mens
Inhoud blog
  • dat is gebeurd
  • het heel klein dametje
  • Thuiskomen
  • spotten
  • erheen? ik weet het niet
    Zoeken in blog

    25-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dat is gebeurd
    Déjà vu met tram en bus, nerveus roken aan de Dampoort voor alweer een bus. Deze keer een halte te laat uitgestapt en ook nog verloren gelopen, doodbeschaamd. De plaats voor de doden, daar ging ik heen. Daar ging ik afscheid nemen, dat moest, samen met je familie die ik voornamelijk uit je verhalen kende. Men wou weten...

    Moeten? Mag ik mezelf iets opleggen? 
    Heet dat geen willen? Nee, hoeft het uitleg? 
    Was zij dan zo'n goeie vriendin? Niet van kindsbeen. We ontmoetten elkaar misschien honderd keer, misschien meer. Is dat afdoende? 

    Het klikte meteen, zoals ze onzalig plegen te zeggen. We keuvelden, praatten alras intenser en op den duur zaten we samen elders oesters te eten, terwijl onze mannekens aan de toog hingen, buiten dan, want iedereen smoorde nog. Plezierig plezant, 't waren vrolijke tijden, ook gevuld met ernst, alsof we vermoedden dat de wolken boven ons de toekomst bevroedden. Plannen had je toen plenty. 

    Tot. Tot. Je ziek werd, met onrustbarende en onverklaarbare symptomen. Onderzoeken volgden en een eerste verdict, een onvatbare kaakslag. Op naar een tweede mening, vol hoop. Spoedig bevestiging. Het is wat het is. Hoe lang nog? Niet lang. Je keuze stond snel spijkerhard vast, zonder wrok. 

    Hoe dapper je terugkeerde. 
    Niemand tot last wou zijn. 
    Trots in je vaandel droeg, zonder enige pretentie. 

    Door je ziekte niet kon eten; men nam je bord weg, je stem had haar kracht verloren. 
    De dichter die je kende uit je jeugd, die zich ongevraagd bij ons voegde, zonder geduld om naar je zwakke woorden te luisteren. 
    Je nieuwe thuis dat je opgetogen had opgetuigd voor nog een kerstmis. 

    Onze laatste keer, waar je oprecht begaan was met de andere. 
    Met foie gras, dat gleed nog door je keel. Je deed het niet, genoot van slokken witte wijn. Hoe herkende ik je. 
    Hoe we afscheid namen, rot-sentimenteel: "Tot, tot." "Ooit, meisje". "Je zal mijn zus dan terugzien op de uitvaart." 

    Ik moest dat doen. Of ze een goede vriendin was? Doet het ertoe, het was gewoon bijzonder intens. Dat is wat is gebeurd. 


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    25-03-2017, 00:00 geschreven door marianne  
    Reacties (0)
    23-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.het heel klein dametje
    Er was eens een heel klein dametje. Zo klein was ze dat ze dacht niet te worden opgemerkt. Zo kwamen er twee brave mensen tegenover haar op de tram zitten. Een van hen had ze in jeugdige jaren op café zien floreren. Tegenwoordig merkte ze hem met haar kleine oogjes stilletjes op bij de opvang in de buurt. 

    Omdat het dametje haast onzichtbaar leek, lette hij verder niet op haar. Al zijn aandacht ging naar een leeftijdsgenote die hij net in de wandelgangen had ontmoet en die hij eigenlijk niet wou imponeren. Hij vertelde. Hij had het over een goeie gast die hij kende. Hij voegde eraan toe dat hij zijn eigen onderricht altijd had bijgeschaafd, dat je op school niets leerde. Hij bouwde zijn discours terdege op. 

    Het besje luisterde met een glimlach op het wezen, die de andere vrouw doorgrondde; bij het afstappen kruisten blikken geamuseerd. Zonder onderwijs blijkt sociale vaardigheid mogelijk. En toch. Weinigen uit de reguliere sector beseffen welke geheimen de juf in het onderwijs met zich meedraagt. Zo hoort het ook, peinst het heel kleine dametje, ze gaat discreet om met wat is ingefluisterd. 

    Bij het uitstappen denkt ze met genoegen aan zo'n kleine die plots was opengebarsten, in de les Frans begot. Hij lachte, zij glom van blijdschap. Het kon tellen als compensatie, want soms loopt het wel eens verkeerd op het zalig gekleurd schooltje waar zij haar ding doet en eigenlijk iedereen zowat iedereen aanvaardt, met d-t. 

    Er wordt daar veel gezeurd, vaak terecht. Afgelopen maandag eindigde haar bijscholing in het aanreiken van cases. Men koos voor de moeilijke situaties, de onoplosbare. Van frustratie naar frustratie. De fijne ervaringen, die ophijsen, gaan ze niet bespreken. Dat betreurt het petieterige dametje. Ze is ook heel heel klein. 

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    23-03-2017, 00:00 geschreven door marianne  
    Reacties (0)
    22-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Thuiskomen
    Thuiskomen. Dat van je dat. 

    Optrekkende mondhoeken van blijdschap. Glimmende ogen, een straal van herkenning. 
    Tafeltje dek je: cappuccino? Liever g&t. En roken. 
    Tijd voor de meest prangende gedachten, denk je dan. 

    Luttele seconden. Dan krijst de lokroep schoolwaarts, hoe zong Mong het weer? 
    De terugkeer: bejaard en nieuwsgierig; 
    op naar opnieuw begaan. 

    Verheugd: een boodschap, samen een pint en vooral veel lol. Je veux de l'amour. 
    Een nieuw beleid verzinnen. Een deur die plots mogelijkheden biedt. 
    De Lieve voor misschien de laatste keer met de rekels. 

    Herkennen. De ander. Jezelf was je vergeten. 








    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    22-03-2017, 22:41 geschreven door marianne  
    Reacties (0)
    20-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.spotten
    Manneken spotten in de lucht, het is zo'n beetje bus 38 in Gent proberen te pakken. 

    U moet weten: mijn relatie met eerder vermelde verliep steeds stroef: hij kwam niet, te laat, desgevallend te vroeg heb ik helaas ook ooit meegemaakt als gemiste kans. Twee weken geleden nog merkte ik verheugd bij mijn aankomst aan de halte meerdere wachtende gegadigden op, ik vervoegde ze - coucou-coun!. Busje kwam niet zo, pas een half uur later. 

    Deze morgen is het me weer overkomen, aan het trekgat van de Korenmarkt. De vier komt aan, gevolgd door de drie. De eerste wacht op wie afstapt van de tweede. Geen doorkomen aan. De charismatische 38 neemt de achterhoede waar en rijdt gezwind door, mijn regulier uitgestoken hand compleet negerend. Tweelingbroer 39 verdwijnt van het scherm. Een striemende wind maakt de ochtend compleet. 

    In de namiddag probeer ik na een fijne daginvulling manlief te traceren: moet u echt proberen. Gelukkig ben ik oud genoeg om HCMC als SGN te googelen. Hoewel ik wiskundige kundig mag heten, kan ik het uur van landen in Doha langs geen kanten afleiden. Op de site van die luchthaven blijkt Saigon dan weer niet gelinkt met Vietnam, enkel het trefwoord city levert vluchtnummers op, in onze hoofdstad dan weer onbekend. Sigaret. 

    Mjjn aanleg voor autisme verhoogt mijn frustratie; hoewel, met een grimas herken ik mama's jasje, dat ik ooit als bijgeloof afdeed, en wat frisse lucht rijker merk ik opgelucht dat manlief net is geland, waarop zijn appel al klinkt via Skype. Hoe doet hij dat? Zo vroeg? Hebben ze hem van de vlieger geschopt? Gelukkig zit ik hier niet met een lief voor het scherm. 

    De informatie slaat vandaag nergens op, mijn gesternte bij het openbaar vervoer evenmin. Er valt niet mee te schertsen, zei de spotvogel, 

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    20-03-2017, 00:00 geschreven door marianne  
    Reacties (0)
    17-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.erheen? ik weet het niet
    Wat doe ik hiermee? 

    Sedert een week ben ik in droeve verwachting, nu een vriendin de knoop heeft doorgehakt en is heengegaan. Geen brief, geen melding. Niks. Ook niet voor anderen. 

    Ik had nochtans ons adres moeten noteren bij ons laatste samenzijn, heel warm, hartelijk en vrolijk. Ze had compagnie, wellicht broodnodig; we waren echter opgehouden over de ziekte te spreken. Onze laatste woorden: tot - gedachtepuntjes - ooit. Zij: "Je ziet mijn gezelschap dan weer op de uitvaart." Het mag niet zijn. 

    Via een subtiele omweg vernam ik dat er morgen afscheid wordt genomen. Ik ken uur en plaats. Niemand van ons is uitgenodigd, als je een overlijdensbericht zo mag noemen. Wat staat me te doen? Ik ben zo overstuur dat ik erover droom. Manneken verkeert nog even in het verre oosten. De overige maatjes zijn overleden, ziek of aan het werk. 

    Enerzijds wil ik erheen, edoch. Een familie heeft uiteraard het recht een zware periode samen af te sluiten. Ik kan me toch niet opdringen? Anderzijds is het gebeuren eenmalig. Niet gegaan, geen tweede kans. Zij rekende erop, maar bedacht zich misschien nog. Nu weet ze het niet meer. Ik ook niet. 

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    17-03-2017, 00:00 geschreven door marianne  
    Reacties (0)
    16-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.hollen
    Opzij, opzij, opzij, maak plaats, want ik heb weer een niet te vatten haast. 

    Ik vink het jaarplan af en hol van pier naar pol. 
    Ik ga dan maar wat later uit de bol. 
    Ik moet immers leerplandoelstellingen bereiken 
    en eindig toch inzonderheid in zeiken. 

    Omdat het echt wel moest, heb ik verzaakt en nagelaten 
    om over kalf en medemens te praten. 

    Een andere keer misschien, dan blijf ik echt wel staan 
    en hoor mijn oprecht begaan regelnichtje aan 
    dat me gladweg bevraagt: "Wat als je dat allemaal niet zou doen?" 

    Een rijmelende applicatie bevroedend, blijf ik bestaan als oen. 

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    16-03-2017, 00:00 geschreven door marianne  
    Reacties (0)
    15-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.flauwe burger
    Mijn eerste kennismaking met Ellis, Sint-Katelijneplein, Brussel, verliep gemoedelijk. Na een bezoek aan Borremans en ferm aperitieven lunchten vier vriendinnen op deze toplocatie voor een schappelijke prijs er rijkelijk laat, tot ieders tevredenheid. The meatlover had me volkomen in zijn ban. 

    Het hoeft dan ook niemand te verbazen dat ik er mijn collega's heen lokte, toen we op het middaguur om de hoek werden gelost tijdens onze uitstap. We vlijden ons onder een schuchtere zon op de terrasstoelen en maakten onze keuze. Een van mijn lotgenoten diende wel binnen bedienend personeel op onze aanwezigheid te wijzen: de tijd voor ons noenmaal was immers beperkt. 
     
    De drankjes rukten subiet aan, de schotels volgden lukraak, zoals het hoort. De dames klaagden niet, een lovend woord kon er ook weer niet vanaf. De corn kwam zijn gegrilde belofte niet volop na. Mijn broodje vernietigde mijn herinnering, de portobello was zompig, het geheel futloos en miste beet. De frietjes zagen er niet uit, ze zouden dus mistroostig achterblijven. 

    Toegegeven: ik ben een veeleisend persoontje op culinair gebied. Mag dat? Er wordt ook een gourmet-burger beloofd. 

    Maar ook het afscheid viel niet in goede aarde. Hoewel we bij onze bestelling hadden vermeld dat we "apart" zouden afrekenen, stuitten we op onbegrip aan de toog bij een meisje dat het geheel wou incasseren. Neen, de dames hier gaan voor hun deel, we rekenen het wel zelf even uit. Het kind was het Nederlands niet machtig. Haar overste al evenmin, die probeerde de gemoederen - die overigens helemaal niet verhit waren, enkel ongeduldig - te bedaren met de opmerking dat haar medewerkster niet mocht ontvangen?! 

    Toch ging ik voor een fooi. Ik voelde me een beetje een fletse burger. 


    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    15-03-2017, 00:00 geschreven door marianne  
    Reacties (0)
    14-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.chaos met truffel
    Chaos in het hoofdje. Je zou voor minder grijpen naar truffel. 

    Met in de tachtig leerlingen in Brussel de asielprocedure opgevolgd, gevolgd door het beklijvend relaas van een Syriër die hier even mag blijven. Even. Zelfs onze gastjes die nood aan aandacht hebben, verkozen gewoon in te slaap vallen, het was ze geraden. Tussendoor bij Ellis een slappe burger gegeten; wat hebben we daar alweer gegeten, vat u hem? 

    Ik houd het even bij de beste kaas ooit, zoals opa Tuur zou pennen. Met truffel, verschrikkelijk decadent. Details volgen. 

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    14-03-2017, 00:00 geschreven door marianne  
    Reacties (0)
    12-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.is er leven met fb?
    Wat ik doe? De nevel boven de zee opsnuiven, met de geur van het zand. 

    Deze ochtend heb ik de zwarte mieren vervoegd, die de intocht naar de stad hadden aangevat, of omgekeerd. Het wordt dan kantje boordje om wat zon te vangen, maar ik wandel graag langs de gaanderijen, "longer" heet het werkwoord in mijn andere taal. Onderweg versmelten mijn gedachten tot een smeuïg brouwsel en overweeg ik een tussenstop. Alle terrassen zitten echter glunderend vol, een volgend keertje wordt het zonnebril. 

    Veertien dagen fb, een terugblik? Het is wat, zoals ze zeggen. Bedenking: dat verkondigen ze overal over. Een nieuw leven, eentje erbij. Alweer. Heb ik geluk, ik bedoel het echt niet cynisch. Is er leven op Pluto? Waarachtig wel. De ene doet er zijn ding, de andere lacht fijntjes aan de overzijde. Zo geschiedde het vroeger op café met mijn toenmalige vrienden. Als de dag van toen zoeken we 's avonds weer de bedstede op. 

    Ik ben behoorlijk voldaan, bespiegel ik niet ontevreden. Toch zet ik mijn expeditie verder naar mijn stamkroeg. Daar kan ik dansen op de maan. 

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    12-03-2017, 23:40 geschreven door marianne  
    Reacties (0)
    11-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.pranileken
    Hoe ik mijn koffie verkoos, vroeg mijn collega, ook uit Aalst, met een pranileke? Ach, papa stelde die vraag zo liefkozend aan mama; voor haar was het beste niet goed genoeg. Vandaag is het drie jaar geleden dat hij doodging, zijn vuistjes gekneld in onze handen, die van mijn zus en ik. We waren opgetrommeld; allebei in shock, denk ik, op 11 maart 2014, de dag dat ons papaatje stierf. 

    Toen ik zonet dwaasweg de zee in staarde, vroeg ik me af of hij dat ook had gedaan. Hij heeft er zeker van genoten, blij als een peuter dat hij er nog eens heen kon, door het uitstel van de chemo. Ik herinner me als vandaag hoe hij eenvoudig verklaarde in de kliniek, waar we mama hadden heengebracht, dat ze een simpel geluk beleden. Alsof hij toen besefte dat het voorbij was. Ze hadden altijd voor elkaar gezorgd, onvoorwaardelijk. 

    Papa was haar held. Hij kan alles, verkondigde ze steeds trots. Het was inderdaad merkwaardig hoe iemand ruimtelijke, logische, verbale intelligentie met praktische en technische kwaliteiten combineerde. Wat hij niet kon herstellen, oplossen, of in verstaanbare taal uitleggen. Zelf had ik ook de neiging hem te adoreren, waarop hij licht gepikeerd reageerde: ik ben god niet, een uitspraak die ik sindsdien heb ingepikt. 

    Ik vraag hem nog vaak hoe ik iets kan aanpakken. Geen mails of onpersoonlijke communicatie, klinkt het kordaat, hoewel we later vele brieven terugvonden. Ha, niet die van zijn verlovingsperiode: alles is al geschreven, had hij tot zijn verliefde aanstaande gebromd. De vonken springen nog altijd van hun trouwfoto, die ik thuis in mijn blikveld heb gehangen. 

    We hebben zoveel gemeen. Onze koppigheid, als van een steenezel. Een onheuse behandeling deed zijn haren, die hij niet verloor, ten berge rijzen. In de "kas" - zo heette de algemene spaar- en lijfrentekas bij diens employees - had hij ooit een zieke werknemer met een taxi naar huis gestuurd, waarvoor hij later op het matje werd geroepen. Bij het verlaten van het kantoor van zijn overste gaf hij nog mee: nè, ik zou het direct opnieuw doen. Dokters moesten hem evenmin een rad voor de ogen draaien, of het ziekenhuis werd op stelten gezet. Ik heb het persoonlijk meegemaakt: de medica in kwestie werd in zijn handen een gedwee lammetje. 

    Papaatje, papaatje, wat was jij groot en klein terzelfdertijd. Ik kan je niet meer opbellen, zoals ik op nieuwjaar 2015 deed, om een laatste keer je stem te horen. Weet je, je kan fier op ons allemaal zijn, maar dat hoef ik je niet te zeggen, daar was je toch al van overtuigd. Ik mis je sms: veilig aangekomen. Blijven enkel de woorden die ik toen ook mat heb gepreveld: slaapwel. 

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    11-03-2017, 21:45 geschreven door marianne  
    Reacties (0)
    Archief per week
  • 20/03-26/03 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 06/03-12/03 2017
  • 27/02-05/03 2017
  • 20/02-26/02 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 06/02-12/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
    Blog als favoriet !
    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op http://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!