Ik ben Roel Jacobus, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Marathonrocker.
Ik ben een man en woon in Wingene (België) en mijn beroep is aan de slag zijn met letters en cijfers ten dienste van 't algemeen.
Ik ben geboren op 27/02/1911 en ben nu dus 101 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lopen, basgitaar spelen, groen tuinieren, Cercle Brugge, schrijven.
Rockt het niet, dan loopt het (af en toe een beetje uit de hand)
21-12-2011
Hij is weer gaan lopen...
Van rockende bassist tot marathonloper en alles daar tussenin. Trots lid van Atletiekclub Beverhout Beernem en voor eeuwig winnaar van de Saladekermisjogging Egem 2009. En om het ongezonde evenwicht te bewaren, tegelijk de roekeloze bassist van de weergaloze The Balls Orchestra!
Marathonconditie verzilveren op Brigandsloop Ingelmunster
Het Beverhoutcriterium vereist dit jaar deelname aan minstens 9 van de 17 geselecteerde wedstrijden. Gezien de eerste (Eernegem) al gepasseerd was en een aantal data nu al doorkruist worden door vakantie en andere leuke dingen voor de mensen, is elke mogelijke deelname een must. Zaterdag 31 maart, minder dan een week na de marathon van Lier, stond de Brigandsloop in Ingelmunster op het programma. Aangekondigd als 12,5 km en met als lokker een Brigandspakket (75cl bier, een stuk kaas, een bruin brood en prullaria) en een uitgebreide tombola. Om tegen het seizoenseinde niet voor verrassingen komen te staan, besloot ik deel te nemen tegen 'aanwezigheid'. Op het gemak gewoon joggen, als eerste soepele kilometers na de marathon. Althans, dat was het plan... Na weken van eenzame marathontraining was het fijn de Beverhoutvrienden terug te zien. En man, wat stondden ze scherp. Vooral de velen die zich voorbereiden op Rotterdam op 15 april. Van bij de start ging het bijzonder soepel - rond de 15 km per uur. De ronde van ca. 3 km bestond bijna half uit wegenwerken en grindpaden, tot afgrijzen van velen maar perfect mijn kopje thee. De oplopende stukken gingen zachtjes, de dalingen bruusk dus telkens herlancerend. Plezant! De dorpshuizen en struiken boden beschutting tegen de kille wind. Met de blik op de hartslag (mikkend op mijn omslagdrempel van 172) scheurden de eerste twee ronden voorbij in telkens 12 minuten. In derde ronde (12.44) voelde ik de kracht iets minderen en kwamen maar liefst vijf clubgenoten me voorbij - lap, tien klassementspunten prijsgegeven. In ronde (12.38) vier kwam ik er weer door en mochten er gerust nog vier ronden bijkomen. De laatste honderden meters haalde ik eindelijk Molenlander Pol Vackier bij en sprintte ik naar 47m59sec. Niet gedubbeld, integendeel dubbelde ik zelf een 20-tal joggers. Goed voor de 80ste plaats op 263 (31%). Zoals jammerlijk op zoveel plaatsen was de correcte afstandsaanduiding een zootje. De publiciteit vermeldde 12,5km, de speaker zei 12km, Showbizz Lieven's Garmin gaf 11,5 km aan, bij de prijsuitreiking werd eerst 11,7 en daarna 11,4 km genoemd, mijn internetkaartmeting vertelde 11,7 km. Die laatste is meestal de meest accurate, dus kon ik netjes verrekenen naar gemiddeld 14,63 km/uur ofte kilometers van 4m06sec. De marathonconditie was er nog, de enkels voelden echter niet meer zo fris. Gelukkig staat er nu drie weken rust op het programma tot de Rembertcorrida in Torhout. Tijdens de eindeloze tombola won ik een driekwarts looptight en een singlet, beiden een medium voor jonge dames of grote meisjes. Ze mogen er thuis om strijden!
De officiële uitslag van de Brigandsloop in Ingelmunster liep bij de prijsuitreiking in de soep. In afwachting van de definitieve resultaten, wilden we dit unieke beeld niet onthouden. De marathongekte heeft dusdanig toegeslagen dat de hele circa 15-koppige Beverhoutbende water, koffie, cola, icetea e.d. dronk. En dat op een loopkoers gesponsord door Brigandbier, sic!
Zondag 25 maart vond in Lier het Belgisch en Vlaams Kampioenschap marathon plaats. Deze vijfjaarlijkse westrijd van AC Lyra leidde over drie ronden doorheen de gezellige, pittoreske binnenstad en langs de groene Netedijken. Een puike organisatie in een stadje op mensenmaat: vanuit het station nog geen tien minuten wandelen tot de Grote Markt, vandaar niet eens zover naar de prima atletiekinfrastructuur. Vooraf de usal suspects uit het kleurrijke Vlaamse marathonwereldje tegen het lijf gelopen, altijd plezant om hun plannen te horen.
Met bijna 1700 ingeschrevenen voor de marathon, aflossingsmarathon, tien mijl en kinderloop werd het een levendig loopfestijn. Als crème de la crème telde de marathon 600 ingeschrevenen. Weinig grote namen: winnaar Bart Verschoren zou met zijn 2u30 niet eens op de tabel gestaan hebben in tijden van Lismont, Roelants, Puttemans, Polleunis en consoorten. Afgelopen editie van Eindhoven liepen de beste Belgen rond de 2u15.
Mijn doel betrof minstens 10 minuten afschrapen van de 3u53 van Kampenhout en vooral: blijven lopen. Van bij de start lukte het om probleemloos 5 minuten per kilometer aan te houden bij minder dan 150 hartslagen per minuut. Ik bleef achter de groep van de haas voor 3u30 hangen. Kwestie van vooral naar mijn hart en verstand te luisteren, bovendien was de 50-koppige groep te druk op de smalle wegen. Na precies 1u en 1 seconde had ik 12 km, perfect op schema, evenzeer aan 2u en 6 seconden voor 24 km. De halve marathon was ik doorgekomen aan 1u45m39 seconden. Met de verwachting van tien minuten verval in de tweede wedstrijdhelft, zou ik rond 3u40 uitkomen. Benieuwd of ik ook deze keer weer mijn klop zou krijgen. Bij de tweede passage over de eindmeet op de atletiekpiste - 28 km aan 2u20 - had ik verwacht gedubbeld te worden. Niet dus, dat was al een eerste veldslag gewonnen.
Aan het 30 km-punt stond hij er, de man met de hamer. De hartslag ging omhoog, het tempo zakte tot 5.15 per kilometer. Verstand gebruiken nu en niet per sé snelheid willen maken. Tot nog toe bleven spierkrampen uit - die magnesiumsupplementen van de voorbije maand werkten. De volgende kilometers zakte het temp verder tot 5.25, kilometer 35 gehaald in 2u58. Het tempo bleef gestaag dalen tot uiteindelijk 6 minuten, mijn LSD-snelheid.* Nog steeds geen krampen maar wel voortdurend om de rem staan om de hartslag onder de 175 te houden. 38 km in bijna 3u16, als ik nu zou in slagen te blijven lopen, dan zit 3u40 erin. De laatste kilometers door de stadskern gaven de luide aanmoedigen vanop de terrasjes en achter de nadars verse zuurstof. Ik kon mijn tempo aanhouden en finishte in 3u40m56sec netto. Uitgedroogd en uitgeput liet ik me op de hoogspringmat neervallen. Een verbetering van mijn besttijd met maar liefst 13 minuten.
Uiteindelijk haalden 460 deelnemers de eindmeet. Mijn 241ste plaats leverde nog een euforisch extraatje op in het Belgisch en Vlaams Kampioenschap. Bij de aangesloten atleten haalde ik in de categorie heren 40-44 jaar de toptien. Weliswaar slechts van tien deelnemers, maar al die duizenden anderen hadden ook de kans om mee te doen. Juist, hé.
* LSD = de drugs van de lange afstandsloper: Long Slow Distance.
Provinciaal Kampioenschap in diepvrieskoude: 12de plaats
Zondag 4 februari werd het provinciaal kampioenschap veldlopen bestreden op domein Watewy in Tielt. Koning Winter hield de diepvriesdeur al een week open en maakte op zondag geen uitzondering. Bij -4 kleumde eerst de jeugd over het hobbelige veld en het bultige speelplein. Daarna scoorde masters dame Nancy De Baene de eerste blauwe titel van de dag. Bij de heren masters tekende Beverhout voor meer dan een derde van de 57 deelnemers. Blauw boven, wat gezien de temperatuur niet verwonderde. Elke deelnemer kreeg een kaart met zijn leeftijdscategorie (per 5 jaar) op de rug. Vooraf testte ik zowel pantoffels als spikes. Op de keiharde bodem gaven pantoffels meer demping dan spartaanse spikes. Maar op de ambetante hobbels was er risico om voeten om te slaan. Dan toch maar gekozen voor de lagere spikes en tot op het allerlaatste moment blijven opwarmen. Het was uitkijken hoe het lichaam zou reageren op de keihard ingezogen vrieslucht. Het volledige pak nam een voorzichtige start vooraleer de groep zich uitrekte. De leeftijdskaarten hielpen prima bij het positiespel. Ik merkte al snel geen enkele andere 40-44-jarige meer voor me. Als ik nu een degelijk tempo aanhield, moest ik enkel opletten dat niemand van mijn categorie me voorbijstak. Rustig controlerend zag ik ook achter mij het gat steeds groter worden. Vooraan was het spannender: Filip Vancauwenberghe versloeg Niels Libbrecht pas op de meet voor het brons in de 40-44 jaar. Metend rekenen blijft niet het sterkste vak in Tielt, want over de officiële 7280 meter zou ik volgens mijn eindtijd van 28'24" maar liefst 15,3 km/uur gelopen hebben. Onzin, vertelden de benen. De Garmins van de ploeggenoten ter plekke en afstandmeten.nl 's avonds spraken van 6650 meter. Dus een geloofwaardiger tempo van net boven 14 km/uur. Goed voor de 34ste plaats algemeen en de 12de bij de masters 40-44 jaar. Om zeer content mee te zijn: in mijn voetbaljaren had ik er zelfs nooit van mogen dromen om het tot bankzitter van mijn provinciale jeugdcategorie te kunnen schoppen. De oudstrijderslijst: 14. Filip Vancauwenberghe, 15. Niels Libbrecht, 24. Winny Vandoorn, 26. Dries Vanderschaeghe, 31. Filip Timmerman, 33. Frans Vannevel (kampioen +55), 34. Roel Jacobus, 37. Frank Couffez, 39. Johan Crevits, 42. Raf Constant, 44. Hans Verlinde, 46. Roland Vanderschaeghe, 48. Didier Timmerman, 51. Carl De Grande, 52. Kurt Vanneuville, 53. Guido Neyskens, 54. Jan Wouters, 55. Jan Bergez, 56. Georges De Soete (kampioen +75 !), 57. Frans Vansteenhuyse.
De dag werd prachtig afgesloten door Alexander Diaz die afgetekend zijn provinciale titel bij de heren senioren verlengde.
In het clubklassement bezet ik sinds het PK de 5de plaats op 42. In de laatste cross, zondag 19 februari in de modder van Izegem, wordt het knokken voor de eindrangschikking.
Een looptocht onder de blote sterren, bij min 5 graden en de noordoostenwind vol op de mond,... nu is 't voor d'echte. Een laatste interval voor het provinciaal kampioenschap veldlopen komende zondag. Dat wordt allicht schaatsen op de Tieltse hellingen. Binnenblijven en stilzitten is geen optie. Tenzij ze tegen zondag pillen ontdekken tegen mijn zetelallergie...
Het afgelopen weekend nog even van de positieve temperaturen geprofiteerd om flink te boslopen. Met een prachtig natuurgebied als Bulskampveld mag elke loper zich een gelukkig mens wanen. Vrijdagmorgen 15 km waarvan de middelste 10 km snelle duurloop (48 minuten) in een bijzonder rustig bos. Op een boom ontdekte ik zowaar twee kleine spechtjes met een blauwe rug en een gelige buik. Boomklevers, zo bleek thuis op het internet. Zondagmorgen met de maatjes van Beverhout de maandelijkse afstandsloop. De eerste 13km gidste Guido Neyskens de groep van Beernem naar zijn huis in Hertsberge. Met inbegrip van twee discrete rondjes kasteel terwijl Nancy DB en Frank C een sanitaire stop hielden. Aan de 10 km terugweg breiden Steve W en ik nog een aantal pisterondjes zodat we netjes op 26 km uitkwamen. En daarna was het harken om wakker te blijven voor de buis, waar Niels Albert in Koksijde wereldkampioen cyclocross werd.
Zondag 22 januari de afsluiter van drie opeenvolgende weken veldlopen: de Westhoekcross in het Veurnse 'sportpark Will Tura'. Wij met volle wagens naar ginder. Je krijgt immers niet elke dag de kans om de Keizer van het Vlaamse Lied te bewonderen. Maar noppes, geen vezel Will Tura te bespeuren. Hij zal ergens een crochet moeten gaan zingen zijn. Nu we daar toch waren, konden we zowel lopen. De jeugd had intussen al zijn bekomst gehad, daarna smeten de dames zich over de lussen op de voetbalvelden. Plat en saai parcours, tot we een nijdige bult en de doortocht van de zandbak ontdekten. Met de strakke tegenwind werd het nog best venijning lopen. Bij de dames seniores ging Beverhoutster Gwendolyn De Deyne met de bloemen lopen. Ze trakteerde prompt op taart die ze bij wijze van voorspelling had meegebracht. Nancy De Baene veroverde bij de masters de vijfde stek. Alweer bleek de enorme sterkte van onze blauw-witte oudstrijdersmacht, althans in de breedte. Op de 56 deelnemers andermaal niet minder dan elf Beverhouters. Na een paar mindere nachtrusten tikte ik net niet tegen 14km/uur: 6,925 km in 30m15sec, 38ste plaats. De zandbak brak het tempo, terwijl de bult een uitstekende springplank was om met mijn lange benen posities te winnen. De uitslag: 12. Filip Van Cauwenberghe, 15. Niels Libbrecht (wiens dochter een jeugdwedstrijd won), 16. Dirk Sierens, 26. Winny Vandoorn, 31. Filip Timmerman, 32. Dries Vanderschaeghe (ondanks ziekte toch present in zijn eerste masterswedstrijd), 38. Roel Jacobus, 44. Frank Couffez, 50. Didier Timmerman, 54. Guido Neyskens, 55. Frans Vansteenhuyze die met bravoure de rode lantaarn achter zich gooide. Bij de heren senioren slechts 16 man aan de start, met Thybo Demeester als 9de en Thimothy Van Belleghem als 12de.
De prijsuitreiking kende een primeur: een enveloppe voor iedereen. Deze keer geen verrassende hilariteit aan de prijzentafel, maar wel gemakkelijk en plaatsbesparend. Voor de curieuzeneuzen die graag andermans rekening maken: mijn eerste geldprijs ooit bedroeg 5 euro. Nog 499 koersen en ik ben miljonair in wijlen écht Belgisch geld.
Veldloop Ieper zoals het hoort: kleizeep en leemlijm
Zondag 15 januari stond een van de zwaarste crossen op het programma, de Grote Prijs Stad Ieper. Voor zover je in dit droge crossseizoen al van zware omlopen kunt spreken, was het in Ieper veldlopen zoals het hoort: slijk, hobbelige weides vol putten, bulten en koeienvlaaien, over de oude vesten bergop-bergaf, door greppels en over brugjes, draaien en keren in boomgaarden, enzovoort. Een pracht van een parcours voor krachtige, wendbare, lichte types. Net zoals ik dus niét ben. Toch ben ik er verzot op. In de vlakke stukken zoog het leem als lijm aan de spikes, op de hellingen was grip onmogelijk op de zepige klei. We gleden naar beneden, trager dan we klommen. Een uitgedunde schare Beverhoutjeugd en -dames waagde de trip naar de kattenstad, de heren en dames seniores stuurden zelfs helemaal hun miauwende viervoeter. In de Ieperse loopgraven hielden dus weer de oudstrijders de vlag hoog. Bij de dames scoorden Nancy De Baene (5 op 21) en Barbara Desimpel (14) verdienstelijk. Maar liefst 11 van de 55 masters heren (20%!) droeg het Beverhoutplunje. En liepen we niet in de frontlijn, dan vormden we tenminste een stevige achterhoede. En doen we het niet gewoon omdat we het graag crossen? Uit de verkenning leerde ik dat het een uitputtingsslag zou worden. Een zware omloop en bovendien met 7 km aan de lange kant. Ik bleek niet de enige die doseerde. Tot over halfweg de eerste ronde hielden Winny Vandoorne en de heroptredende Dirk Sierens - intrinsiek de snelsten van onze groep - gelijke tred met mij en Filip Timmerman. Nog tot in de derde van vijf ronden zou ik hen nauwelijks enkele honderden meters moeten prijsgeven. Filip Timmerman had ik in de weinig explosieve start niet kunnen dooddoen en dus onderging ik de logica van zijn krachtigere diesel. Na vier ronden zat de eerste realisatie erop: niet gedubbeld worden. Ik dubbelde zelf nog enkele mensen en moest nog een FLAC'er laten voorgaan die in de bergopjes frisser zat. Afgeklokt op 29'49" en dus net boven de 14km/uur, een prestatie waar ik bijzonder tevreden over mocht zijn. 32ste op 55 masters, beloond met een grote fles heerlijke Watou Tripel Blond.
De Beverhoutmasters (55 deelnemers): 12. Dirk Sierens, 16. Winny Vandoorn, 30. Filip Timmerman, 32. Roel Jacobus, 45. Alain Janssens, 46. Didier Timmerman, 47. Carl De Grande, 51. Guido Neyskens, 52. Erik Carette, 53. Jan Bergez, 55. Frans Vansteenhuyse.
Ik ben Roel Jacobus, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Marathonrocker.
