Inhoud blog
  • Leren liefhebben - deel 3
  • Oorlogsvoorspelling van Veronica Lueken
  • Boodschap van Mario te Brindisi 5/02/2015
  • Leren liefhebben - deel 2
  • Leren liefhebben - deel 1
  • De Eurozone in beeld
  • Koop nu wat goud/zilver
  • Pastor Enoc 16/3
  • Het Angelus
  • Pastor Enoc 7/3
  • Pastor Enoc 6/3
  • Het Heilig Uur van de Liefdevlam - Elisabeth Kindelmann
  • Boodschappen van Pelianito
  • Boodschap van Ned Dougherty 1/3/2017
  • Een apocalyptische boodschap
  • Boodschappen van Medjugorge van de H. Maagd Maria
  • Toewijding aan de eeuwige Vader
  • Aanvaard nooit de microchip !!!!!!
  • Pastor Enoc 26/2
  • Toewijding aan de heilige harten van Jezus en Maria
  • Pastor Enoc 15/2
  • Noveen tot Judas Thaddeus - dag 3 tot dag 9
  • Geestelijk blind zijn velen geworden - Hille Kok 19/2/2017
  • Noveen tot Judas Thaddeus - dag 2
  • Pastor Enoc 12/2
  • Dagelijkse toewijding aan de H. Geest
  • Boodschap van Mario te Brindisi 5/2/2017
  • Noveen tot Judas Thaddeus - dag 1
  • Marthe Robin - deel 2
  • Pastor Enoc 29/1/2017
  • Pastor Enoc 5/2/2017
  • Marthe Robin - deel 1
  • Een projectie in de lucht
  • Hologrammen in de lucht
  • Pastor Enoc 23/1/2017
  • Toewijding van vroeger lijden aan Maria
  • Toewijding van mijn lijden aan Maria
  • Boodschap van Ned Dougherty 2/2/2017
  • Maria's kroon staat in de sterren
  • Pastor Enoc 15/1/2017
  • Anneliese Michel - deel 2
  • Foto's van Anneliese Michel
  • De 6 voornaamste demonen van Anneliese Michel
  • Anneliese Michel
  • Pastor Enoc 3/1/2017
  • God woont in ons - Thomas Merton
  • Boodschap van Mario te Brindisi 5/1/2017
  • Noveen van Pater Pio van Pietrelcina - dag 9
  • 12e overweging - Gabriel Possenti
  • Noveen van Pater Pio van Pietrelcina - dag 8
  • Boodschappen van Pelianito
  • Noveen van Pater Pio van Pietrelcina - dag 7
  • H. Bernadette Soubirous - deel 2
  • Noveen van Pater Pio van Pietrelcina - dag 6
  • H. Bernadette Soubirous
  • Kinderen van het Licht 18/5/2014 - 11/5/2014
  • Noveen van Pater Pio van Pietrelcina - dag 5
  • 11e overweging - Gabriel Possenti
  • Noveen van Pater Pio van Pietrelcina - dag 4
  • Noveen tot de H. Drie-eenheid
  • Profetieen van Christina Gallagher die nog vervuld moeten worden
  • Draag Gods geschenk: het Heilig Kruisje - Hille Kok 23/12/2016
  • Noveen van Pater Pio van Pietrelcina - dag 3
  • Boodschap van Beatrice
  • Bescherming tegen de zuivering
  • Boodschap van Christina Gallagher 13/12/2016
  • Driekoningenwater
  • 10e overweging - Gabriel Possenti
  • Soren Kierkegaard's citaten
  • Noveen van Pater Pio van Pietrelcina - dag 2
  • Zuster Consolata Betrone (1903-1946)
  • Noveen tot de H. Filomena
  • H. Filomena + kroontje
  • 9e overweging - Gabriel Possenti
  • Noveen van Pater Pio van Pietrelcina - dag 1
  • Boodschap van Ned Dougherty 1/01/2017
  • Marta en Maria - Aelred van Rievaulx
  • Pastor Enoc 27/12
  • Pastor Enoc 23/12
  • Pastor Enoc 19/12
  • Anna Maria Taigi (1769-1837) - deel 2
  • Noveen tot de Onbevlekte Ontvangenis - dag 9
  • Anna Maria Taigi (1769-1837) - deel 1
  • Trinitariers
  • Gebed van OLVrouw aan Anna Maria Taigi
  • Herman Wijns - deel 3
  • Noveen tot de Onbevlekte Ontvangenis - dag 8
  • Now we are free - Hans Zimmer & Lisa Gerrard
  • Emili Sande - Hurts
  • Een gelukkig 2017
  • 8e overweging - Gabriel Possenti
  • Noveen tot de Onbevlekte Ontvangenis - dag 7
  • Herman Wijns - deel 2
  • Het onophoudelijk gebed - Aleksandr Men
  • Herman Wijns - deel 1
  • Noveen tot de Onbevlekte Ontvangenis - dag 6
  • Anne Louise Lateau - Belgische gestigmatiseerde - deel 2
  • Anne Louise Lateau - Belgische gestigmatiseerde - deel 1
  • Noveen tot de Onbevlekte Ontvangenis - dag 5
  • Alles een teken - Carlo Carretto
    Zoeken in blog

    ALLES GAAT VOORBIJ, BEHALVE GOD !
    Levend geloof 9

    26-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Leren liefhebben - deel 3

    De kunst van het liefhebben

    Toch is het moeilijk, ja, ‘onnatuurlijk’ om mensen lief te hebben die ons geen liefde geven. Je kunt natuurlijk beginnen over de rol van de genade. Maar genade is niet hetzelfde als de pijlen van Cupido. Keuze en discipline spelen hier ook een rol. Het gaat hier, zoals Erich Fromm zei, om ‘de kunst van het liefhebben’.

    Therese van Lisieux (1873-1897), die het grootste deel van haar leven in een karmelietenklooster in Normandie doorbracht, was een bedreven beoefenaarster van deze kunst. Al vroeg in haar leven wist Therese dat ze een heilige wilde worden en als kind had ze daarvoor al een methode ontwikkeld. Ze noemde het ‘de weg van spirituele kinderlijkheid’ of ‘de Kleine Weg’. Haar methode was gebaseerd op een houding van totale overgave aan God. Ze zette zichzelf ertoe aan om met liefde te reageren op elke taak, ontmoeting of onbeduidende belediging uit haar dagelijks leven. Ze geloofde dat ze door het beoefenen van deze methode de dagelijkse gang van zaken omvormde tot brandstof voor de liefde. Elke situatie werd op die manier een arena voor heiligheid. Door het minieme effect van elke handeling en intentie kon ze de wereld helpen veranderen.

    Ondanks haar sentimentele taalgebruik – ze hield ervan om zichzelf aan te duiden als ‘kleine bloem’ in Gods tuin en een ‘speeltje voor het kind Jezus’ – bezat Therese een ijzeren wil en had ze een absolute drang om haar doel te bereiken. Het was geen bescheiden doel. In haar autobiografie, die na haar dood werd gepubliceerd als Het verhaal van een ziel, bekende ze dat ze zich geroepen had gevoeld door vele roepingen: de roeping om strijd te voeren, priester te worden, de kerk te genezen en te sterven als martelaar. Maar uiteindelijk meende ze toch dat haar ware roeping ‘het beminnen zelf’ was, een deugd die zonder uitzondering iedere andere roeping omvat. ‘Mijn roeping is liefde!’ schreef ze. ‘In het hart van de Kerk, die mijn moeder is, zal ik liefde zijn.’ Deze overtuiging bracht haar vreugde, hoewel ze er ook een prijs voor betaalde. In het geval van Therese waren dat de speldenprikken van het gemeenschapsleven: de zuster die op een irritante manier aan haar rozenkrans draaide of de zuster die onbewust vuil water op haar spatte terwijl ze de was deed. Ieder van hen was een gelegenheid om de neiging te weerstaan om te oordelen en wrok te koesteren, om haar vermogen tot geduld en vergeving te vergroten. Natuurlijk heeft men in het klooster ‘geen vijanden, maar tot de ene zuster voelt men zich wel aangetrokken, terwijl men de ander probeert te ontwijken. Jezus vertelt ons dat ik van haar moet houden als een zuster en dat ik voor haar moet bidden ook al geeft haar houding me de indruk dat ze niet van mij houdt’. Met een verwijzing naar een zin uit de Bergrede schrijft ze: ‘Is het een verdienste als je goed bent tegenover mensen die goed zijn voor jou? Ook zondaars doen dat.’

    Uiteindelijk bestond het lijden van Therese uit meer dan alleen de ‘speldenprikken’ van het gemeenschappelijk leven. Na een kwaadaardige vorm van tuberculose te hebben opgelopen bracht ze haar laatste maanden door in een hevige doodstrijd, die zowel haar lichaam als haar ziel belaagde. Ze zei dat ze naar het einde toe elke vorm van verleiding had gekend, zelfs het spook van de wanhoop. Maar ze hield vast aan haar methode en zag standvastigheid als een uitdaging voor de geloofsgetuige en een garantie voor haar uiteindelijke overwinning.

    Op een dag toen een van de zusters haar iets voorlas over het eeuwige geluk, zei ze plotseling: ‘Het is niet dat wat me aantrekt. Het is de liefde! Om lief te hebben en bemind te worden en om naar de aarde terug te keren, om te beminnen en bemind te worden!’ In haar laatste weken kwam ze steeds weer op dit thema terug. ‘Ik heb het gevoel dat mijn missie nu gaat beginnen,’ zei ze, ‘mijn missie om ervoor te zorgen dat zielen de goede God liefhebben zoals ik Hem liefheb, om mijn kleine weg aan de zielen te onderrichten. Als mijn wensen in vervulling gaan, zal ik mijn hemel op aarde doorbrengen tot aan het einde der tijden. Ja, ik zal mijn hemel doorbrengen met het doen van het goede op aarde.’

    Therese was slechts 24 jaar toen ze stierf. Niettemin vond haar boodschap spoedig gehoor in de hele wereld. Na haar heiligverklaring werd ze een van de meest populaire heiligen van de moderne tijd. Ten dele weerspiegelt dat de universaliteit van haar ‘Kleine Weg’. Een klein aantal mensen wordt geroepen om grote dingen te doen, om te getuigen voor koningen of om het kruis van het martelaarschap te dragen. Maar Therese liet zien dat er een rechte lijn loopt van de manier waarop we met alledaagse situaties omgaan naar de ‘grote’ uitdagingen waarin de heiligen en martelaren hun getuigenis gaven. Volgens Therese is elk moment dat in een geest van liefde wordt aanvaard en geleefd een gelegenheid tot heldendom en een stap op weg naar geluk en heiligheid.

    Kiezen om lief te hebben

    Hoewel ze toevallig werd geboren in 1897, het jaar van Thereses overlijden, had Dorothy Day weinig gemeen met ‘de Kleine Bloem’. Ze had aanvankelijk een nogal negatieve indruk van de heilige. Ze kreeg kort na haar bekering in 1928 van haar biechtvader een exemplaar van Thereses autobiografie. Ze vond het ‘kleurloos, monotoon, te onbenullig om mijn aandacht vast te houden’. Zoals ze later schreef: ‘Welke heilige zit het nu als een goede en heldhaftige daad om te eten wat haar wordt voorgezet, medicijnen te nemen, kou en hitte te doorstaan, het gezelschap van middelmatige zielen te verdragen en het strikte regime van het karmelitische nonnenklooster te volgen waar ze op haar vijftiende was ingetreden?’ Een hervormer zoals Teresa van Avila of een kampioen van de gerechtigheid zoals Jean d’Arc, dat waren het soort heiligen dat haar aantrok. Het verhaal van Therese vond ze ‘vrome prietpraat’. Toch zou Day Therese uiteindelijk gaan waarderen als haar favoriete heilige en zelfs een boek over haar leven en de spiritualiteit van de ‘Kleine Weg’ schrijven. Day was een van de weinigen die de sociale implicaties van Thereses onderricht zag: ‘Het belang van kleine dingen die we ongedaan laten! De protesten die we niet laten horen, de standpunten die we niet innemen, wij die in de wereld leven.’ Maar ze werd ook getroffen door Thereses overtuiging dat we allemaal heiligen kunnen worden genoemd en dat alle heiligheid wortelt in de praktijk van de liefde.

    Voor Day was de praktische wijsheid van Thereses ‘wetenschap der liefde’ ruimschoots bevestigd door haar eigen ervaring van het gemeenschapsleven onder de ‘versmaden en gekwetsten’. De Catholic Worker kent nog steeds geen regels of toetsingsprocedures voor nieuwe leden; iedereen is welkom. Het gevolg is een verzameling van personages die afkomstig lijkt te zijn uit de romans van Dostojevski: een leger pelgrims, wetenschappers en ‘heilige gekken’, jong en oud, arbeiders, mislukkelingen, krankzinnigen, ongewassen en ongewenste mensen. Alleen liefde kan zo’n huishouden bijeenhouden.

    Toch was Day niet blind voor de spanningen en problemen die daarbij kwamen kijken. In een van haar dagboeken merkt ze na het beschrijven van allerlei soorten irritante mensen – veeleisend, ondankbaar en egoistisch – op dat ‘de last zo nu en dan te zwaar wordt, er zijn er te veel; mijn liefde is te klein; ik heb hen niets te geven; en toch moet ik doen alsof. Vreemd genoeg wordt dat wat ik voorwend echt waar. Als je bereid bent om iemand lief te hebben, ga je hem al snel ook echt liefhebben. Je wilt die nukkige oude man liefhebben en op een dag houd je van hem. Het hangt er van af hoe goed je je best daarvoor doet.’ Het is een veelzeggende uitspraak, een leerzaam antwoord op het gebruikelijke uitvlucht: ‘Ja, Dorothy Day kon dat soort dingen; ze was een heilige.’ Dat Dorothy Day van zoveel onaangename mensen hield, kwam eenvoudig omdat ze daar haar best voor deed.

    De functionele anarchie van de ‘Catholic Worker’-huizen staat ver af van de geregelde orde in een klooster. Niettemin vind je ook hier de uitdagingen die Dorothy Day leerde waarderen. Elke leefgemeenschap kan dienen als een ‘school der barmhartigheid’. Het leven in een communiteit leidt niet vanzelf tot samenwerking en begrip, integendeel. Dat is nu juist het waardevolle van Thereses inzichten: het is gemakkelijker om mensen in het algemeen lief te hebben dan de persoon te verdragen die met je aan tafel zit, gekke geluiden maakt als ze eet of op een irritante manier met haar mes over het bord snijdt. Maar het zijn deze beproevingen die ons vermogen om lief te hebben verfijnen. Want we leren pas vergeven als er iets is om te vergeven; we leren pas geduld te hebben als er geduld wordt gevraagd.

    Thomas Merton noemde de kloostergemeenschap ‘een school waar je leert om gelukkig te zijn’. Niet omdat een klooster (zoals op een uithangbord in Disneyland staat vermeld) The Happiest Place on Earth is. Volgens Merton leren we in een kloostergemeenschap dat ons geluk ‘bestaat uit het delen in het geluk van God’. We zouden anders wel eens kunnen denken dat geluk bestaat uit het kwijtraken van de idioten die ons omringen.

    Wat geldt voor de kloostergemeenschap geldt ook voor de familie – en misschien zelfs nog sterker, aangezien we onze familie niet kunnen uitkiezen. Soms is de familie de plaats van de natuurlijke liefde en troost, de enige plek waar we gewaardeerd worden en onvoorwaardelijke liefde vinden. Op andere momenten kan het een verstikkende gevangenis zijn, zo niet een slangennest. Om het met Tolstojs beroemde woorden te zeggen: ‘Gelukkige families zijn allemaal hetzelfde.’ Maar zelfs in de ‘gelukkigste’ families kunnen de ruzies aan tafel en de sluimerende rivaliteit je af en toe doen verlangen naar Simeon de Pilaarheilige en zijn rustige leventje hoog boven de grond.

    Toch is dat ook een school van barmhartigheid. In een gezin, te midden van hen die wij het beste kennen en die ons het beste kennen, worden we niet alleen geaccepteerd, maar ook uitgedaagd om het beste uit onszelf te halen, om vergevender en geduldiger te zijn. Hoe het ook met ons gezinsleven is gesteld, we hoeven dergelijke uitdagingen niet op te zoeken. Ze zoeken ons op, elke dag, elk uur.

    Dorothy Day treurde vaak over de gebreken en de tweedracht in haar ‘gezin’, de Catholic Worker. De enige troost die ze ontving was een enkel gebaar van vriendelijkheid of kameraadschap, dat voor haar een voorbode van de hemel was. De titel van haar autobiografie, The Long Loneliness, verwijst naar de eenzaamheid die elke roeping met zich meebrengt. Maar ze eindigt haar boek met de volgende woorden: ‘We kunnen God niet liefhebben als we elkaar niet liefhebben. We kennen Hem uit het breken van het brood en we kennen elkaar in het breken van het brood, en we zijn niet langer alleen. (…) We hebben allemaal lange perioden van eenzaamheid gekend en we hebben geleerd dat de enige oplossing de liefde is en de liefde impliceert gemeenschap.’

    Nieuwe ogen

    Liefde staat ons toe om met nieuwe ogen te kijken, om onder de uiterlijke schijn te zoeken naar een diepere waarheid en waarde. Sommige dingen zien er sjofel en afgedragen uit en hebben geen duidelijke waarde of kwaliteit. Toch kunnen deze dingen voor ons een onschatbare waarde hebben vanwege de associatie met een persoon van wie we houden of een bepaalde tijd waarin we heel gelukkig waren: het schoentje of de onhandige tekening van je kind; de trui van je vader; het theekopje van je moeder. Alle dingen hebben een geheim leven. Liefde verzamelt die objecten en maakt ze tot een kanaal van de genade. Voor de heiligen draagt de hele natuurlijke orde, die door God wordt bemind en daarom kostbaar is, dit vermogen in zich. Als we in die liefde delen, ontsluiten alle dingen hun transcendente betekenis; elk ding roept ons naar ons ware thuis.

    Iedereen weet dat we worden omringd door krachten die onzichtbaar zijn voor onze hulpeloze ogen: de ultraviolette stralen van de zon, elektromagnetische golven, radiosignalen of televisiebeelden, de gesprekken tussen twee mobiele telefoons. Als deze golven en krachten door kleuren zichtbaar konden worden gemaakt, zouden we in een zee van licht en kleur en geluid zwemmen, de dimensies van een werkelijkheid die geen deel uitmaakt van onze normale waarneming en bewustzijn.

    De heiligen waren afgestemd op een vergelijkbare onzichtbare werkelijkheid. Ze waren zich bewust van het feit dat alle mensen in een web van liefde met elkaar verbonden zijn en dat het universum is geworteld en wordt onderhouden in een werkelijkheid die, als we ogen hadden om het te zien, ons zou verbazen en ons uit onze droom van gescheidenheid zou wekken.

    Ontwaakt door deze ‘stralen van liefde’ vond een jonge katholieke priester genaamd Engelmar Unzeitig de betekenis van zijn roeping in een concentratiekamp van de nazi’s in Beieren. Tussen de tweehonderdduizend gevangenen in Dachau was Unzeitig een van de meer dan vijfentwintighonderd christelijke geestelijken. Deze gevangenen werden bijzonder geminacht door de gevangenbewaarders. Dachau werd wel ‘het grootste klooster ter wereld’ genoemd.

    Voor pater Engelmar, die spoedig na zijn priesterwijding in Oostenrijk was gearresteerd omdat hij in zijn preken opkwam voor de joden, was Dachau feitelijk zijn eerste ‘taak’ als priester. Hij probeerde het te zien als een school der heiligheid. In een brief die naar zijn zus werd gesmokkeld, schreef hij: ‘Wat soms ongeluk lijkt, is vaak het grootste geluk. Een mens leert alleen door ervaring in de school van het leven. We zouden, denk ik, voor anderen het gebrek aan vrede in de wereld moeten doormaken en hen moeten helpen om ware vrede te vinden. Dan zijn we ook niet verrast als God dingen van ons afneemt die dierbaar en kostbaar voor ons zijn.’

    In december 1944 werd het kamp getroffen door een vreselijke uitbraak van buiktyfus. Meer dan tweeduizend gevangenen stierven in de eerste maand. Om de epidemie tegen te houden werden geinfecteerde gevangenen ondergebracht in smerige barakken waar men ze alleen en onverzorgd liet sterven. Dit was het ‘heilige der heiligen’ van de hel van Dachau. Toen er om vrijwillige verzorgers werd gevraagd stapten er twintig priesters naar voren. Pater Engelmar was een van hen. Gezien de uiterst besmettelijke aard van de ziekte wist iedereen wat dat betekende: er was weinig hoop dat een van de vrijwilligers het zou overleven. Maar in deze leegte brachten de priesters liefde en geloof. Ze deden wat we konden om in deze plaats wat troost en waardigheid te brengen. Het zorgen voor en schoonhouden van de zieken bezorgde hen eindeloos werk. Ook namen ze de biecht af, gaven de laatste sacramenten en reciteerden gebeden voor de doden. Omdat de SS de barakken niet wilde binnengaan, bezorgden ze in het kamp een zone van humaniteit.

    Binnen enkele weken kreeg pater Engelmar hevige koorts. Hij stierf op 2 maart 1945, de dag na zijn 32 verjaardag en enkele weken voor de bevrijding van het kamp door de Amerikaanse troepen. In een brief die hij enkele dagen voor zijn dood had geschreven zei hij: ‘Het Goede is onsterfelijk en de overwinning blijft bij God, zelfs al lijkt het soms nutteloos om zijn liefde te verspreiden in de wereld. Niettemin ziet men steeds weer dat het menselijke hart is afgestemd op de liefde en haar kracht op de lange termijn niet kan weerstaan, als die echt gebaseerd is op God en niet op de schepselen. We zullen daarmee doorgaan en alles geven zodat liefde en vrede spoedig weer mogen heersen.’

    Uit : Het geluk is met de heiligen - Robert Ellsberg

    26-03-2017 om 23:23 geschreven door claudia  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    25-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Oorlogsvoorspelling van Veronica Lueken

    De oorlog met Noord Korea werd voorspeld door Veronica Lueken van Bayside


     Noord Koreaanse raketten

    Veronica : Nu wijst OLVrouw naar haar rechterkant en ik zie een grote bol dat gevormd wordt. Het lijkt op een wereldbol, maar het heeft vreemd genoeg een lont aan de bovenkant. En nu komt er uit de lucht een vreesaanjagende man. Zijn gezicht is zeer dik, en zijn tanden zijn enorm. Maar hij lijkt een Oosterling te zijn. Hij lacht op een zeer vreemde manier. Hij is klein en is fors gebouwd. Hij grijnst op een zeer boosaardige manier. Hij staat met zijn handen op zijn rug en hij kijkt alsof hij wacht op iets. Hij brengt van achter zijn rug een lange dunne kaars. De kaars is aangestoken en het lijkt erop dat hij de lont van de bom wil aansteken.
    O mijn god! – 25/7/1979

     

    Kim Jong-Un, leider van N-Korea

    Veronica : En hier is hij opnieuw, de verschrikkelijk uitziende man. Ik weet niet wie hij is, maar hij heeft een Oosters uiterlijk. Ik kan nu de wereldbol zien, maar ze heeft een lont aan de bovenkant. Hij staat ernaast en hij heeft een bijna satanische blik en glimlach op zijn gezicht. Zijn tanden zijn groot. Hij is een kleine struise man. Hij is in een soort uniform met olijfgroene kleur. Hij haalt een dunne brandende kaars in zijn handen. Hij wil de lont aansteken. Ik geloof dat dit de start van een verschrikkelijke oorlog is. – 4/8/1979


    25-03-2017 om 07:32 geschreven door claudia  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Boodschap van Mario te Brindisi 5/02/2015

    Maria, Maagd van Verzoening – 5/02/2015 te Brindisi

    "Halleluja. Halleluja. Halleluja.

    Prijs de Eeuwige, prijs Hem voor het geschenk van het leven, voor het geschenk van de Heilige Geest, voor de bevrijding uit de slavernij van de zonde.

    Mijn kinderen, jullie moeten leren God te loven, mor en klaag niet wegens de beproevingen, zij zijn noodzakelijk voor jullie loutering en ‘reiniging.’ Elke hindernis en elke tegenspoed, aangenomen in geloof en gebed, bewerkt dat God in het centrum van jullie leven komt, met als gevolg dat jullie je niet aan dingen en mensen  hechten. De liefde is het fundament, maar jullie moeten worden opgevoed om te beminnen in vrijheid, met respect voor de anderen en niet in een zelfzuchtige bezitterige houding.  

    Jullie moeten groeien en rijpen volgens het plan van de Vader, dat geschreven staat in het innerlijke van iedere mens.

    Herontdek jezelf Mijn kleinen, denk nog eens nederig na over jullie leven, jullie persoonlijke geschiedenis, de Goddelijke Barmhartigheid beziet jullie met nieuwe ogen, met ogen van de liefde. Jullie zijn nooit alleen, want Mijn Zoon is in jullie.”  

    Tot U, Maria!

    Tot U, Maria, Bron van Leven, nadert mijn dorstige ziel.
    Aan U, Schat van Barmhartigheid, vertrouw ik mijn ellende toe.
    Hoe dicht bent U bij de Heer, hoe intiem bent U met de Heer!
    Hij leeft in U en U leeft in Hem. In Uw licht, kan ik het licht van Jezus aanschouwen, de Zon der Gerechtigheid.
    Heilige Moeder van God,
    ik heb vertrouwen in Uw tedere en reine genegenheid.
    Wees voor mij Middelares van genade bij Jezus onze Redder.
    Hij heeft U meer liefgehad dan alle andere schepselen
    en U bedekt met glorie en schoonheid. Kom mij ter hulp die arm ben en trek mij in Uw overvol vat van genade.  

    Bernhard van Clairveaux

    Uit : brindisi-mariaverschijningen.jimdo.com

    25-03-2017 om 04:26 geschreven door claudia  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Leren liefhebben - deel 2

    God en de naaste

    Op de vraag naar het grootste gebod geeft Jezus in het evangelie een tweeledig antwoord. Enerzijds gebood hij om God lief te hebben ‘met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand’. Maar dat wordt onmiddellijk gekoppeld aan een tweede gebod, ‘dat daaraan gelijk’ is: dat we onze naaste moeten liefhebben als onszelf. Als voorbeeld van wat dit in de praktijk betekent, vertelde Jezus het verhaal van een Samaritaan, een aanhanger van een religieuze groep die werd verafschuwd door de orthodoxe joden. Hij onderbrak zijn reis om voor een vreemdeling te zorgen die hij naakt langs de kant van de weg zag liggen (Lukas 10:25-37).

    Sigmund Freud merkte over dit onderwerp op dat het gebod om ‘je naaste lief te hebben als jezelf’ een lege en onzinnige uitspraak is die eigenlijk een aansporing is tot schuldgevoel. Maar wat Freud dwaas vond, is voor de meeste ouders heel gewoon. Als je een kind hebt, begrijp je heel goed wat het betekent om een ander ‘lief te hebben als jezelf’. Evolutionaire psychologie kan die gevoelens misschien enigszins verklaren. Maar nooit helemaal. Er zijn nog vele andere voorbeelden van mensen die zo’n vurige beschermende liefde aan de dag legden.

    Een voorbeeld is Maximilian Kolbe, een franciscaanse priester die in Auschwitz vrijwillig de plaats innam van een andere gevangene die ter dood was veroordeeld. (De man die hij redde was 41 jaar later nog in leven en maakte zijn heiligverklaring mee.)

    Of Damiaan van Molokai, een Belgische priester die op Hawai in een geisoleerde kolonie onder de melaatsen woonde, totdat ook hij aan de ziekte bezweek. Of Oskar Schindler, de Duitse fabrikant in Polen, die grote gevaren trotseerde om zijn Joodse arbeiders van de Holocaust te redden. Schindlers voorbeeld is treffend omdat hij naar conventionele maatstaven niet echt een ‘goed mens’ of een geschikte kandidaat voor heiligverklaring is.

    Dergelijke mensen vormen het uiterste einde van het morele spectrum. Misschien is Christus’ maatstaf voor het liefhebben van God en onze naaste eenvoudig een horizon waarnaar we moeten streven waarbij we nu eenmaal altijd tekortschieten. Voor wie ‘geheel uw hart, geheel uw ziel, geheel uw verstand en geheel uw kracht’ teveel gevraagd is, bestaat er een eenvoudiger test. In het evangelie van Matteus beschrijft Jezus dat de Mensenzoon op de oordeelsdag zal zeggen: …ik had honger en jullie gaven mij te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken. Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op, ik was naakt, en jullie kleedden mij. Ik was ziek en jullie bezochten mij, ik zat gevangen en jullie kwamen naar mij toe.’ Als wij vragen wanneer we al die dingen deden, wordt de geheime betekenis van de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan onthuld: ‘Ik verzeker jullie, alles wat jullie gedaan hebben voor een van de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan’ (Matteus 25:31-36).

    De heiligen hebben met de implicaties van deze mystieke symmetrie geleefd. Ze geloofden dat Jezus aan ons verschenen is in de naaste: de vreemdeling, naakt en bloedend langs de kant van de weg; de hongerige mens met wie we ons brood delen; de eenzame wiens last we verlichten. Ja, van buitenaf lijkt de vergelijking inderdaad leeg en onzinnig: aan de ene kant een verwaarloosde bedelaar; aan de andere kant Gods Zoon. Het is de liefde die de weegschaal in balans brengt. Door het gebrek aan die liefde zijn we allemaal bedelaars. Zoals Moeder Teresa schreef: ‘God heeft zichzelf geidentificeerd met de hongerigen, de zieken, de naakten, de daklozen; hongerig, niet alleen naar brood, maar ook naar liefde en zorg, het verlangen om iemand voor iemand te zijn; naakt, niet alleen zonder kleren, maar ook zonder mensen die medeleven tonen, wat slechts weinigen een onbekende schenken; dakloos, niet alleen zonder huis gemaakt van steen, maar dakloos ook in de zin van niemand hebben om de jouwe te noemen’.

    En zo komen we uiteindelijk bij hetzelfde doel uit, of onze reis nu bestaat uit liefde tot God of liefde tot de naaste. Als we geven zonder de kosten te tellen of de baten te berekenen, leren we het juk van de liefde te dragen.

    Liefde en geluk

    Maakt liefde gelukkig? Het antwoord hangt ook af van de vraag wat we onder liefde verstaan en wat we met geluk bedoelen. Voor Freud was de gedachte dat we als mensen met elkaar zijn verbonden een illusie. ‘We zijn nooit zo kwetsbaar voor lijden als wanneer we liefhebben’, schreef hij, ‘nooit zo hopeloos ongelukkig als wanneer we het voorwerp van onze liefde of de liefde daarvan hebben verloren.’ Zo bezien is liefde een hebzuchtig instinct dat een voorwerp zoekt om te grijpen en vast te houden. Geluk gebaseerd op liefde is noodzakelijk kwetsbaar omdat we het hart van de ander niet werkelijk kunnen bezitten.

    Dat is ongetwijfeld waar voor een bepaald soort liefde. Maar de heiligen hadden iets anders in gedachten. Een van de paradoxen van het evangelie is het onderricht dat we alleen echt bezitten wat we kunnen weggeven. Liefde die we laten afhangen van de verwachting dat we er iets voor terugkrijgen , is gebaseerd op de wetten van de vrije markt of wat Simone Weil graag de zwaartekracht noemde. Ware liefde trotseert de wetten van de zwaartekracht; ze drukt zich niet uit door naar zich toe te halen, maar door uit vrije wil te schenken.

    Hetzelfde geldt voor het geluk. Thomas Merton schreef: ‘Geluk dat we voor onszelf alleen zoeken, zal nooit worden gevonden: want geluk dat kleiner wordt als het wordt gedeeld, kan nooit groot genoeg zijn om ons gelukkig te maken. Zelfbehagen is een vals en tijdelijk geluk, dat altijd tot negatieve gevoelens leidt omdat het onze geest beperkt en verdooft. Het ware geluk wordt gevonden in onzelfzuchtige liefde, een liefde die in omvang toeneemt als ze wordt gedeeld.’

    In ‘A Christmas Carol’ behandelt Charles Dickens dit thema. Ebenezer Scrooge, een rijke vrek, is zich nauwelijks bewust van zijn eigen ellende, totdat een reeks verschijningen hem doet inzien wat een woestenij zijn leven is. Door de confrontatie met kerstfeesten uit verleden, heden en toekomst komt hij tot het besef dat zijn leven leeg is en dat ieder mens leeft in een groot web van menselijke relaties. Hij ziet de gevolgen van zijn handelen op het geluk van anderen. Hij ontdekt dat zijn vermogen om te leven bevroren is door zijn afkeer van liefde. Hij krijgt oog voor de werkelijkheid om zich heen, voor het lijden dat hij niet heeft afgewend, voor de kansen om lief te hebben die hij niet heeft benut. Uiteindelijk ziet hij het lot dat hem wacht: alleen sterven in rijkdom zonder iemand die van je houdt of om je treurt. Na dit visioen grijpt Scrooge de kans om zijn leven te veranderen. Nu hij in de ware geest van Kerst leeft, realiseert hij zich wat het betekent om lief te hebben. Het verandert de verschijning van de wereld om hem heen. ‘ Hij ging naar de kerk, en liep door de straten en keek naar de mensen die heen en weer renden. Hij aaide kinderen over de bol en sprak met bedelaars, en keek in de keukens van de huizen en door de ramen en ontdekte dat alles hem plezier kon geven. Hij had nooit gedacht dat elke wandeling – dat alles – hem zoveel geluk kon geven.’

    Een leven waarin geen liefde is, is een miserabel bestaan. Net als bij een plant die niet genoeg water krijgt, is er wel leven, maar geen bloei. Tegelijkertijd is er in de kern van een ieder van ons een geheime kern, die we zelf niet kennen, die slaapt en op de kus van de geliefde wacht om te ontwaken. Die kus kan vele vormen aannemen. Soms is het de liefde van een ander mens wiens bestaan ons uitnodigt om een wereld te betreden die edel is en mooi. Voor Franciscus was het de kus van de melaatse. Voor Antonius was het een lezing uit de Bijbel die hem als nooit eerder bewoog. Voor Catherina van Genua was het het gevoel echt vergeven te zijn. Hoe de liefde ons leven ook binnentreedt, ze doet een beroep ons betere zelf, maakt ons dapperder, vriendelijker, vergevender, beschaamder over ons falen, resoluter in onze inspanningen om te verbeteren.

    In het evangelie van Lukas zag Jezus een man genaamd Zacheus die in een vijgenboom was geklommen om een beter uitzicht te hebben over de menigte. Zacheus was een kleine man, maar hij had nog een reden om vanuit die positie toe te kijken. Hij was tollenaar, een man die als een sociale parasiet werd geminacht door zijn omgeving. Toch roept Jezus hem vanuit de menigte en vraagt hem om naar beneden te komen. Hij noemt hem bij name: ‘Zacheus, kom vlug naar beneden, want vandaag moet ik in jouw huis verblijven’. De menigte mompelt minachtend omdat ze Zacheus als een zondaar zien. Maar Zacheus is bewogen door de persoonlijke aandacht en reageert met een openbare verklaring: hij zal zijn leven veranderen; hij zal de helft van zijn bezittingen aan de armen geven; hij zal iedereen die hij heeft benadeeld schadeloos stellen (Lukas 19:1-8).

    Veel van de heiligen konden zich identificeren met die kleine man in de vijgenboom. Net als Zacheus hadden ze ervaren wat het betekent als je wordt aangesproken door God en zijn liefde voelt. In die liefde vonden ze de moed om opnieuw te beginnen, om onmogelijke dingen te doen, om andere mensen te worden. De evangelist Johannes schreef: ‘Wij hebben lief omdat God ons het eerst heeft liefgehad’ (1 Johannes 4:19).

    Zelfs in alledaagse vormen draagt liefde de kracht om te veranderen en te verlossen. Dostojevski laat ons die kracht zien in Schuld en boete. Aan het einde van zijn roman wordt de moordenaar Raskolnikov naar Siberie gestuurd. Zijn nihilistische levensovertuiging heeft hem als een gebroken en gedesillusioneerd man op de doodlopende weg van gevangenschap en verbanning gebracht. Maar het blijkt niet werkelijk een doodlopende weg. Sonia, een prostituee, gaat uit vrije wil met hem mee om zijn ballingschap te delen. Zij was het die hem eerder ertoe had aangezet om zijn misdaden op te biechten en zijn ziel te reinigen. Ongetwijfeld ziet zij nu in hem de mogelijkheid van haar eigen nieuwe begin. Ondertussen spoort haar geduldige liefde het vonkje in zijn ziel op en blaast het nieuw leven in. Eerder in de roman heeft Sonia in een bewogen scene aan Raskolnikov het evangelieverhaal voorgelezen over de opwekking van Lazarus.

    Onder invloed van haar liefde ontstaat er nu een ander soort opstanding: ‘Ze wilden iets zeggen, maar konden het niet. Er werd gehuild. Allebei waren ze bleek en mager; maar in die bleke, ziekelijke gezichten gloeide reeds het licht van de vernieuwde toekomst, de opstanding tot een nieuw leven. Liefde wekte hen op uit de dood; het hart van de EEn bevatte oneindig veel levensbronnen voor het hart van de ander. Ze besloten te wachten en geduld te hebben. Er lagen nog zeven jaar voor hen; tot dan, wat een ondraaglijke pijn, wat een oneindig geluk!’

    ‘De hel is niet meer kunnen liefhebben,’ zegt de held uit Diary of a Country Priest van Georges Bernanos. Toch heeft ‘de laagste van alle mensen, zelfs al denkt hij dat hij niet meer lief kan hebben, nog steeds de macht in zich om te beminnen’. Het is de kracht van de liefde die, hoezeer ook verloren en vergeten, de kostbare kern, de ziel, vormt van ieder mens. Wat het woord ‘verlossing’ ook impliceert, in alle gevallen heeft het te maken met de herontdekking en cultivering van die latente kracht. Er ging iets kostbaars verloren en het werd weer gevonden. Als dat gebeurt, staat Lazarus weer op.

    Daadwerkelijke liefde

    Veel liedjes op de radio beschrijven gevoelens van liefde – ze gaan over de hunkering, het brandende verlangen. Christelijke mystici hebben deze taal overgenomen om de relatie tussen God en de ziel te beschrijven. Teresa van Avila beschrijft die relatie ‘als de ervaring van twee mensen hier op aarde die een diepe liefde voor elkaar voelen en elkaar volledig begrijpen; zelfs zonder woorden, door een eenvoudige blik, verstaan ze elkaar, zo lijkt het. Door die blik hebben deze twee geliefden direct contact met elkaar’. In een verwijzing naar de beeldtaal van het boek Hooglied schreef ze: ‘Mijn Heer, ik vraag niets anders in het leven dan dat U me kust met de kussen van Uw mond en dat U dat zo doet dat, hoewel ik me misschien terugtrek uit deze vriendschap en eenheid, mijn Wil, Heer van mijn leven, altijd onderworpen mag zijn aan Uw wil en daar nooit van gescheiden zal zijn; dat er niets zal zijn dat me weerhoudt om te zeggen: “Mijn God en mijn Glorie, inderdaad Uw borsten zijn beter en heerlijker dan wijn”.

    De heiligen, zo lijkt het, waren niet ongevoelig voor gevoelens. Maar ze wisten ook dat liefde meer is dan woorden en gevoelens. Want of liefde nu gericht is op een echtgenoot, de ‘naaste’ of zelfs de vijand, in alle gevallen openbaart liefde zich in handelen.

    In De gebroeders Karamazov van Dostojevski vinden we hierover een veelzeggende bespiegeling van Vader Zossima, een heilige abt, wiens onderricht het spirituele hart vormt van de roman. In een gedenkwaardige scene probeert Zossima een trotse rijke vrouw die hem om raad heeft gevraagd raad te geven. Ze vertelt hem dat ze lijdt aan een gebrek aan geloof. Wat als er geen eeuwig leven is? Niemand kan het bestaan bewijzen van het hiernamaals, is Vader Zossima’s antwoord, maar je kunt er wel van overtuigd worden. Hoe? ‘Door de ervaring van daadwerkelijke liefde’, zo vertelt hij haar. ‘Probeer je naaste met daden onvermoeibaar lief te hebben. Hoe dichter je die liefde nadert, hoe overtuigder je zult worden van het bestaan van God en de onsterfelijkheid van je ziel. En als je in de liefde tot je naaste het punt bereikt van volledige onzelfzuchtigheid, zul je vast en zeker je geloof herwinnen en heeft de twijfel geen toegang meer tot je ziel.’

    Daadwerkelijke liefde? Dat roept een ander probleem op bij Zossima’s bezoekster. ‘Ziet u,’ zegt ze, ‘ik houd zoveel van de mensen. Wilt u wel geloven dat ik soms droom dat ik alles wat ik heb opgeef (…) en verpleegster word in het ziekenhuis. Dan sluit ik mijn ogen en droom weg en op die momenten voel ik me vol ontembare kracht.’ Er is echter EEn probleem: hoe zal ze reageren als de patienten ondankbaar zijn? Ze weet dat ze ondankbaarheid niet kan verdragen. Daarop zegt Vader Zossima in een doordringend antwoord: ‘Daadwerkelijke liefde is zwaar en vreselijk in vergelijking met de liefde uit onze dromen.’

    We leren niet liefhebben door te dagdromen. We leren liefhebben door lief te hebben. In de woorden van Theofanes de Kluizenaar, EEn van de vroege woestijnvaders: ‘Je zegt dat je geen nederigheid of liefde kent. Zolang dat afwezig is, zal al het spirituele afwezig zijn. (…) Nederigheid verkrijg je door daden van nederigheid, liefde door daden van liefde’. Door daden van liefde, die dagelijks worden herhaald, wordt liefde een gewoonte. Wat begint met een bewuste poging kan in de praktijk een levenshouding worden. Terwijl ons karakter wordt gevormd door goed te doen, geeft het vorm aan onze reactie op dagelijkse situaties en ontmoetingen.

    Maar wat als mensen niet dankbaar zijn? Dan hebben we het advies nodig van Johannes van het Kruis: ‘Waar geen liefde is, dienen we liefde te geven, dan kan er ook liefde worden geoogst.’

    Uit : Het geluk is met de heiligen – Robert Ellsberg

    24-03-2017 om 21:06 geschreven door claudia  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Leren liefhebben - deel 1

    Leren liefhebben

    Geliefde broeders en zusters, laten wij elkaar liefhebben, want de liefde komt uit God voort. Ieder die liefheeft is uit God geboren en kent God.                                                                                     - 1 Johannes 4:7-8

    De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.                                                              - 1 Korintiers 13:4-7

    William Blake, de Engelse dichter en visionaire kunstenaar, liet een bondige definitie na van het pad van heiligheid. Hij schreef: ‘We zijn voor een korte tijd op aarde geplaatst zodat we het juk van de liefde leren dragen.’ Blake, die in zijn tuin regelmatig met engelen sprak, was als het ging om spiritualiteit even excentriek als in zijn kunst. Maar zijn uitspraak stemt overeen met die van de heiligen. Zij zijn het erover eens dat heiliging wil zeggen dat een mens op God gaat lijken; het is een voortdurend ‘afleggen van de oude mens en het aantrekken van Christus’, wiens natuur de liefde zelf is.

    De Bijbel leert dat mensen zijn geschapen naar het beeld van God. Dat is een andere manier om te zeggen dat we zijn geschapen naar het beeld van de liefde. We zullen nooit onszelf zijn als we dat beeld niet weerspiegelen. Maar wat weten we werkelijk over liefde? De meesten van ons zijn zo gelukkig om enkele mensen in hun leven te hebben die ze beminnen: ouders, kinderen of vrienden. De populaire cultuur verwacht van ons dat we liefde afmeten aan de zoektocht naar ‘de liefde van ons leven’. Maar volgens de heiligen bestaat er een hogere maatstaf.

    Niets is zo diep verankerd in onze harten als het verlangen om lief te hebben en geliefd te worden. Liedjes en gedichten en kaarten vertellen ons steeds weer hetzelfde: ‘All you need is love.’ Betekent dat dat de heiligen het eens waren met de Beatles? Blakes’s woorden over de liefde wijzen op iets dat dieper gaat dan de bevrediging van ‘het verlangen van ons hart’. Ze wijzen ons op een langzaam proces van groei en bekering. Wat hier op het spel staat is niet de vervulling van ons verlangen, maar de behoefte om ons vermogen om lief te hebben te vergroten, en gaandeweg te worden bevestigd door de liefde die, zoals Dante het uitdrukt, ‘de zon en de andere sterren beweegt’.

    Onze taak op aarde is om het juk van de liefde te leren dragen. Als we daarin slagen, hebben we, of we nu kort of lang leven, het doel van ons bestaan gerealiseerd. Dan leren we die opmerkelijke ‘vrolijkheid in de liefde van God’ kennen, die Richard Rolle, een Engelse mysticus uit de veertiende eeuw, toeschreef aan heiligen. ‘Als onze liefde zuiver en volmaakt is,’ zei hij, ‘dan is, wat ook de liefde in ons hart is, die liefde God.’

    Liefde

    Wat weten we over de liefde? Dichters bezongen haar lof en tekenden haar macht om ons het gevoel te geven dat we geheel tot leven komen, EEn worden met het goede in de ander, het gevoel krijgen dat we niet meer bestaan als gescheiden identiteiten en bereid zijn om ‘alle dingen te verdragen, alle dingen te hopen, alle dingen te dulden’ ter wille van onze geliefde. Iemand die ‘verliefd’ is, ziet de wereld anders. Wat ooit saai en grijs leek, krijgt kleur. Het leven heeft toekomst en zin. Wat ooit onmogelijk leek, wordt mogelijk. We zijn niet langer alleen, want er is iemand die onze vreugde en zorgen deelt, iemand die de geheimen van ons hart kent. En we hopen dat we het waard zijn. Zoals Jack Nicholson, in de rol van een neurotisch personage in As Good As It Gets, opmerkte: ‘Jij zorgt ervoor dat ik een betere man wil zijn.’

    Wat kunnen we met zoveel films en sonnetten en liederen om uit te putten, leren van de heiligen? Weinig als we ervan uitgaan dat de heiligen in een soort spirituele zone leefden die onbereikbaar is voor gewone mensen. Therese van Lisieux zei dat het de missie van haar korte leven was om ‘de Liefde geliefd te maken’, wat ambitieus klinkt-maar abstract blijft. Als we gedwongen worden om te kiezen tussen de Liefde zelf en de liefde voor een hond, een poes of een andere sympathieke levensgezel, zullen veel mensen kiezen voor dat wat ze kunnen zien en voelen. Is de versie van de heilige slechts een etherische, bloedeloze schaduw van de ‘werkelijke liefde’?

    De vraag laat zien hoeveel er te leren valst over de werkelijkheid zelf. De heiligen zwoeren de liefde voor andere mensen, plaatsen of dingen, die hen gelukkig maakten, niet af ter wille van de liefde voor God. Integendeel. Ze geloofden dat liefde de sleutel is. Maar achter elke deur die de liefde opent is er een andere die naar iets groters leidt.

    De heiligen namen geen genoegen met een wereld van schaduwen en uitvluchten. Zij volgden het spoor van onze menselijkheid naar een steeds grotere en diepere werkelijkheid. Ze geloofden dat alle liefde, alle schoonheid, alle geluk in dit leven slechts een voorbeeld en een voorproefje zijn van de ‘werkelijke liefde’. In dat licht schreef Augustinus:

    ‘Wat heb ik lief als ik mijn God liefheb? Geen materiele schoonheid of schoonheid van tijdelijke aard; niet de schittering van aards licht, die zo aangenaam is voor de ogen. (…) En toch, als ik Hem liefheb, is het zo dat ik een bepaald soort licht liefheb, een stem, een geur, een omarming; maar het is van dien aard dat ik mijn innerlijke zelf bemin als mijn ziel baadt in licht dat niet gebonden is door ruimte; als ze luistert naar geluiden die nooit wegsterven; als ze een geur inademt die niet vervliegt in de wind; als ze voedsel smaakt dat nooit wordt geconsumeerd bij het eten; als ze zich vastklampt in een omarming die nooit wordt afgesneden door vervulling van verlangen. Dat is wat ik liefheb als ik mijn God liefheb.’

    Je hoeft geen heilige te zijn om lief te kunnen hebben. Maar het lijkt erop dat alleen iemand die liefheeft een heilige kan zijn.

    Natuurlijk geluk

    Misschien is Augustinus niet het meest geschikte voorbeeld. In de eerste hoofstukken van zijn Belijdenissen verwijst hij regelmatig naar zijn wanhopige zoektocht naar ‘iets om te beminnen’. Hij vond het blijkbaar in verschillende vormen en personen, zoals de vrouw die jarenlang zijn minnares was. Augustinus wilde laten zien dat de ‘heldere wateren’ van de liefde steevast worden vervuild door de ‘zwarte rivier van de lust’. Hij schetst zijn relatie met zijn naamloze geliefde, de moeder van zijn zoon, in de volgende weinig flatteuze woorden: ‘In die dagen leefde ik samen met een vrouw, niet mijn wettige echtgenote, maar een minnares die ik zonder speciale reden had uitgekozen om mijn lusten te kunnen botvieren.’

    Augustinus’ vertoog staat in schril contrast met een vergelijkbare passage uit Dorothy Days memoires, The Long Loneliness waarin ze het verhaal vertelt van haar liefde voor een man genaamd Forester en de rol schetst die hij speelde in de bespoediging van haar spirituele reis: ‘De man die ik liefhad, waarmee ik eens samenwoonde, was anarchist, Engelsman van geboorte en bioloog.’ Ze ontmoette hem op een feestje in Greenwich Village in de vroege jaren twintig. Spoedig daarna gingen ze samenwonen – zoals Day het uitdrukte: ‘in de volle zin van het woord’ – in een huis op Staten Island, dat betaald werd door middel van de verkoop van de filmrechten op een autobiografische roman.

    In het onconventionele milieu waar ze verkeerden was een dergelijke relatie geen schandaal. Day noemde hun relatie een ‘samenwoningshuwelijk’. Voor Foster, die zijn verachting voor het ‘instituut gezin’ nooit onder stoelen of banken had gestoken, was hun relatie ‘kameraadschap’. Toch hield ze ‘in alle opzichten’ van hem. Ze schreef: ‘Ik hield van hem om alles wat hij wist en betreurde hem om alles wat hij niet wist. Ik hield van hem om de rommel die ik in de zakken van zijn vest vond en om het zand en de schelpen die hij meebracht als hij had gevist. Ik hield van zijn slanke koude lijf als hij, ruikend naar de zee, in bed stapte. En ik hield van zijn integriteit en eigenwijze trots.’ Wat betreft Forsters gevoelen: ‘Hij hield van de natuur met een zinnelijke passie en hij hield van vogels en beesten en kinderen omdat het geen mensen waren.’

    Het was in die tijd van ‘natuurlijk geluk’, zoals ze het noemde, dat ze begon te verlangen naar een nog veel groter geluk. Forsters vurige liefde voor de schepping deed hem neerkijken op de religie, maar voor haar was het effect tegengesteld. Het voerde haar ‘naar de Schepper van alle dingen’. Ze begon tijdens haar wandelingen te bidden en bezocht zelfs de mis. ‘Hoe kan er geen God zijn als al die prachtige dingen er zijn?’, vroeg ze aan Forster. Maar er ontstond een steeds grotere kloof tussen hen.

    Dit alles vond plaats voor haar zwangerschap en de geboorte van haar dochter, een gebeurtenis waarin haar religieuze verlangens kristalliseerden. Ze besloot dat ze ‘het koste wat kost’ haar kind wilde laten dopen. En de kosten waren hoog. Ze kon niet katholiek worden en tegelijkertijd haar ‘samenwoninghuwelijk’ handhaven. Forster wilde niets te maken hebben met een huwelijk of dat nu burgerlijk of kerkelijk was. Met grote pijn gingen ze uit elkaar.

    Misschien is Dorothy Day ook geen goed voorbeeld. Haar verhaal zou, net als dat van Augustinus, kunnen overkomen als een demonstratie van het conflict tussen ‘louter’ menselijke liefde en ‘hogere’ religieuze aspiraties. Maar dat was niet zoals Day het zag. ‘Ik zag niet in waarom de liefde tussen man en vrouw de liefde tot God zou uitsluiten,’ schreef ze. God is de Schepper en alleen al het feit dat we een kind kregen, gaf me het gevoel dat we naar het beeld en de gelijkenis van God waren geschapen, medescheppers waren met hem.’ Haar verhaal heeft niets van Augustinus’ obligate expressie van schaamte en spijt. Het is een verhaal van iemand die ‘ door echte liefde, zowel lichamelijk als geestelijk’ God leerde kennen.

    Dit was niet het einde van haar verhaal. Haar ervaring van ‘natuurlijk geluk’ had het verlangen naar een groter geluk gewekt. Haar liefde voor Forster, voor haar dochter, voor de schoonheid van de aarde, en haar liefde voor de armen en vertrapten had haar doen geloven in een nog veel grotere liefde. Dit verlangen zou ze enige jaren later, na haar ontmoeting met Peter Maurin, meenemen naar de Catholic Worker.

    Augustinus noemde het leven de ‘weg van de affecties’, een proces waarin we leren wat onze liefde waard is en hoe we op de juiste manier liefhebben. Veel mensen zijn gevangen in zelfliefde, een gevangenis waarvan de grenzen zijn bepaald door comfort, bezit of reputatie. Anderen hanteren een breder zelfbegrip en hebben een aantal mensen die ze liefhebben. Sommigen trekken de grens bij het gezin, anderen bij hun eigen volk of de kerk. Dat alles heeft zijn waarde. Maar de vraag is of we openstaan voor de stem die ons nog verder wil laten reiken. Als liefde de horizon en niet een grens is van ons bestaan, dan zullen alle dingen hun verborgen diepte openbaren en ons verder helpen op onze weg. Niet alleen de mooie, maar ook de gewone en alledaagse dingen die we vaak nauwelijks op waarde schatten, kunnen dienen als vensters naar het oneindige.

    Uit : Het geluk is met de heiligen – Robert Ellsberg

    24-03-2017 om 08:50 geschreven door claudia  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (4)
    23-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Eurozone in beeld

    De Eurozone in beeld :




    23-03-2017 om 02:15 geschreven door claudia  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Koop nu wat goud/zilver


    Koop NU wat goud/zilver en investeer desnoods in onroerende goederen zoals grond om de globale beurscrash en de ineenstorting van de wereldeconomieen te doorstaan. Het papieren geld zal dan voorgoed verdwijnen. (zie boodschap van Enoch 26/2)

    23-03-2017 om 02:09 geschreven door claudia  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pastor Enoc 16/3

    HET UUR KOMT ERAAN DAT IK MIJN UITVERKOREN NATIES DOOR DE OVEN VAN DE ZUIVERING ZAL LEIDEN!

    16 Maart 2017 8H15 A.M

    DRINGENDE OPROEP VAN JEZUS, DE GOEDE HERDER AAN DE UITVERKOREN NATIES

    Schapen van mijn kudde, vrede zij met jullie.

    De zuivering van mijn 12 uitverkoren naties (*) komt naderbij. Mijn kudde die er woont : bid zodat jullie naties de beproeving doorstaan en morgen licht kunnen zijn voor de andere naties. Het uur komt eraan dat ik mijn uitverkoren naties door de oven van de zuivering zal leiden! Ze zullen schitteren zoals een smeltkroes en getuigen van Mij in de hele wereld. Mijn geliefde naties zullen zendelingen zijn die stralen van geloof, hoop, liefde, liefdadigheid en barmhartigheid zullen uitstralen en voor alles een voorbeeld zullen zijn die andere naties tot bekering zullen brengen. Mijn 12 naties : jullie vertegenwoordigen mijn 12 stammen van Israel waarin mijn Naam zal verheerlijkt worden. Jullie zullen getuigen van Mij en jullie zullen bakens zijn die de geestelijke duisternis zullen verlichten waarin het grote deel van de naties in leven. Bereid jullie voor mijn geliefden, want jullie veelgeliefde komt jullie bezoeken; ik kom jullie reinigen van elke vlek van zonde en ik zal jullie nieuwe kledij aandoen zodat jullie Mij waardig zijn.

    Mijn geliefden : ik zal mijn Geest uitstorten op jullie en jullie zonen zullen mijn erfgenamen zijn. Ik zal jullie land zegenen en jullie zullen een zegen zijn voor degenen die jullie zegenen en een vloek voor degenen die jullie vervloeken. Uit jullie aarde zullen bronnen van Levend Water ontspringen, die de geestelijke dorst van velen zullen lessen. Jullie zijn mijn geliefden, mijn lievelingen en jullie zijn in de palm van mijn hand gegrift. Ruim voordat jullie bestonden heb ik jullie uitverkoren als licht van de naties.

    Mijn geliefd Colombia, mijn geliefd Mexico, jullie weten hoeveel ik van jullie houd en hoeveel ik te lijden heb door het gedrag van jullie zonen. De boosaardigheid en de zonde tieren welig in jullie land. Daarom kom ik jullie ontdoen van alle smet zodat jullie mijn nieuwe kleren kunnen dragen. Ik zuiver jullie dubbel omdat het noodzakelijk is dat jullie doorzichtig zijn om mijn plannen tot een goed einde te brengen. Waar de zonde welig tiert is ook de genade overvloedig aanwezig en ik heb jullie voorbehouden zodat jullie grote missies kunnen realiseren in mijn Naam.

    O mijn uitverkoren naties, ik ga jullie aarde overhoop halen van het oosten naar het westen en van het noorden naar het zuiden! Als zal verplaatst worden, ik haal alles omver om de naties te reorganiseren. Ik open jullie binnenste en al de boosaardigheid en zonde die jullie hebben besmet en besmeurd, zullen verdwijnen. Ik zal de bomen snoeien en zal de bomen met hun slechte vruchten omhakken en uitdoen. Ik zal hetzelfde doen met het kaf, zodat ze nooit meer kan groeien. Vrees niet mijn geliefden, ik kom enkel snoeien en jullie kaf dat gegroeid is en wortel heeft geschoten, uitdoen. Uit liefde voor jullie en jullie trouwe zonen, zullen jullie niet vernietigd worden. Ik zal enkel jullie provincies reinigen waar er plaatsen zijn waar de boosaardigheid en de zonde gegroeid zijn. Ik zal niet de verblijfplaatsen van mijn trouwe volk raken, dat is een belofte.

    Ik kom mijn jonge maagden zoeken. Wees voorbereid mijn geliefden met jullie brandende lampen, want ik kom als een dief in de nacht. Zie, ik waarschuw jullie op voorhand zodat niets jullie zou verrassen. Het banket is klaar en de tafel is gedekt en ze wacht op de verloofde en zijn jonge maagden. Vrees niet, mijn geliefde naties, en maak jullie dus niet bezorgd; integendeel, verheug jullie en gedraag jullie in feeststemming, want jullie zijn mijn uitverkorenen. Degenen die ik heb uitverkoren uit vele naties, om mijn reddingsplan van de laatste tijd te realiseren.

    De tijd van jullie zuivering komt dus naderbij, mijn geliefde naties. Mijn trouwe kinderen, die daar wonen, moeten bidden, vasten en boetedoening doen zodat jullie zuivering en offerande een offerande zijn van liefde en dat de Heilige Naam van God verheerlijkt wordt; en dat door zijn Genade jullie morgen zijn Heilige Wil kunnen uitvoeren.

    *De uitverkoren naties volgens de toevertrouwde missie zijn : Colombia, Mexico, Argentinie, Costa Rica, Portugal, Spanje, Frankrijk, Italie, Polen, Joegoeslavie, Ierland, Nigeria. Deze zijn de 12 Stammen van Israel van de laatste tijd.

    Jullie Geliefde, Jezus, de Goede Herder.

    Breng mijn boodschappen aan de wereld, mijn Kudde.

    23-03-2017 om 02:00 geschreven door claudia  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het Angelus

    Het Angelus:


    De Engel des Heren heeft aan Maria geboodschapt; En zij heeft ontvangen van de heilige Geest.
    Wees gegroet, Maria, vol van genade, de Heer is met U…
    Zie de Dienstmaagd des Heren; Mij geschiede naar uw woord.
    Wees gegroet, Maria, vol van genade, de Heer is met U…
    En het Woord is vlees geworden; En Het heeft onder ons gewoond.
    Wees gegroet, Maria, vol van genade, de Heer is met U…
    Bid voor ons, Heilige Moeder van God, opdat wij de beloften van Christus waardig worden.
    Laat ons bidden. Heer, stort uw genade in onze harten, opdat wij, die door de boodschap van de Engel de menswording van Christus uw Zoon hebben leren kennen, door zijn lijden en kruis gebracht worden tot de heerlijkheid van de verrijzenis. Door dezelfde Christus, onze Heer. Amen.

    22-03-2017 om 00:46 geschreven door claudia  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    21-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pastor Enoc 7/3

    MIJN KINDEREN, HET GEBED, HET VASTEN EN DE BOETEDOENING ZULLEN JULLIE GEEST STERKEN ZODAT JULLIE KUNNEN DE VERLOKKINGEN EN AANVALLEN VAN BOZE GEESTEN WEERSTAAN !

    7 Maart 2017 - 4 :10 P.M

    DRINGENDE OPROEP VAN JEZUS, HEILIG SACRAMENT AAN DE MENSHEID

    Mijn kinderen, mijn vrede zij met jullie.

    Mijn komende komst komt naderbij, de Mensenzoon komt glorierijk zijn trouwe volk regeren. Binnenkort zal het geschal van de trompetten opnieuw gehoord worden en zal jullie aankondigen dat de tijd van de goddelijke gerechtigheid is begonnen. Hemelse fenomenen, nooit eerder gezien, zullen het teken zijn dat alles is voleindigd is in zijn totaliteit en dat de tijd van gebed, vasten en boetedoening is aangebroken. Tijd van stille overpeinzing in voorbereiding op de dagen van zuivering van de mensheid en de schepping.

    Panikeer niet, maar stel jullie vertrouwen en hoop op de Heer en verheug jullie want mijn volgende komst komt naderbij. Blijf kalm in de dagen van zuivering en prijs de Glorie van God door psalmen en lofzangen, en dankbaar te zijn voor zijn eeuwige liefde en zijn barmhartigheid. De lofprijzing zal de Rechtvaardige Toorn van mijn Vader verzachten in deze dagen van gerechtigheid. Het zal jullie ook helpen om de kalmte en de vrede te bewaren als jullie je in de beproeving bevinden. Doe het met geloof.

    Mijn kinderen, de dagen van geestelijke strijd komen naderbij en jullie zullen sterk moeten blijven in het geloof, en jullie gedragen zoals kinderen van het licht en strijden zoals goede soldaten. In de momenten van crisis roep dan de kracht van mijn Bloed en mijn Wonden aan en laat jullie gebed niet achterwege, omdat jullie goed weten dat mijn tegenstander niet rust en altijd zoekt naar een manier om jullie te doen vallen.

    Mijn kinderen, het gebed, het vasten en de boetedoening zullen jullie geest sterken zodat jullie kunnen de verlokkingen en aanvallen van boze geesten weerstaan. Herinner jullie dat de boosaardige machten enkel overwonnen kunnen worden als jullie je geloof in Mij stellen en als jullie bidden, vasten en boetedoening doen. Weet dus dat jullie zullen aangevallen worden en dat jullie zo vlug mogelijk alle geestelijke poorten tot zonde moeten sluiten. Herinner jullie dat jullie je zonden moet belijden en eerherstel moeten bieden voor alle doodzonden dat jullie begaan hebben, want als jullie geen eerherstel bieden voor de begane zonde zal deze niet volledig weggewist worden. De afwezigheid van eerherstel van de doodzonden zorgt ervoor dat vele zielen hun verblijf in het Vagevuur verlengen als ze in de eeuwigheid aankomen.

    De biecht en het eerherstel voor de zonden sluit de geopende geestelijke poorten en zorgt ervoor dat de demonen je niet overmeesteren en controle over je uitvoeren. Ik zeg jullie opnieuw : doe een goede levensbiecht en bied eerherstel voor alle doodzonden die je hebt begaan gedurende jullie leven. Bezoek Mij in het tabernakel en bied eerherstel voor jullie zonden door voor de uren van mijn lijden te bidden., of door het Kroontje van Barmhartigheid, de rozenkrans van mijn wonden of het Kroontje van mijn Kostbaar Bloed te bidden. Elk bezoek dat jullie mij brengen en door te doen wat ik vraag zal jullie helpen om jullie zonden uit te boeten. Jullie kunnen ook uitboeten door liefdadigheidswerken te doen voor jullie broeders die het meest noodlijdend zijn of door de Rozenkrans van mijn Moeder te bidden en deze aan te bieden voor de eeuwige rust voor de gezegende zielen van het Vagevuur.

    Houd dus rekening met alles wat Ik jullie zeg, zodat jullie geopende geestelijke poorten gesloten blijven end at jullie de aanvallen van boze geesten kunnen afweren. Mijn vrede laat ik jullie, mijn vrede geef ik jullie. Toon berouw en bekeer jullie want het Koninkrijk van God is nabij.

    Jullie Meester, Jezus, Heilig Sacrament.

    Breng deze boodschappen aan de hele mensheid.

    21-03-2017 om 01:43 geschreven door claudia  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per maand
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 07-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016

    Blog als favoriet !

    Mijn favorieten
  • levend geloof 8
  • levend geloof 7


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op http://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!