Welkom op mijn blog. Hier zaai ik mijn bedenkingen, plant opborrelende gedachten en hoop ik veel reacties te oogsten. Kuier af en toe eens langs om te zien welke vruchten het afwerpt. 7 oktober 2009
Ik ben
Louise Mijn leeftijd is niet zo belangrijk. U mag ernaar raden, als u maar geen getal boven de 44 noemt. Nuttig voor reklamemakers : woorden als "gezond" en "ecologisch" trekken mijn aandacht. Het leukste in mijn werk zijn de educatieve rondleidingen die ik mag doen in de natuur voor kinderen en volwassenen. Waar ik me helemaal in kan uitleven, is schrijven en lezen én daarover schrijven. Maar ik hou ook van wandelen, in de tuin werken, koken, toneel, films, beeldende kunst, klarinet spelen en reizen.
Graag gelezen
Ik denk dat het de liefde is - K. Vereecken Aangeraakt - Emma Fasol Blauwe matrozen - B. Dom Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min twaalfjarigen won - I. Victoria Het spel van de engel - C. R. Zafon In de schaduw van het palazzo - S. Montefiore De tuin van de Finzi-Contini's - G. Bassani
Nieuwsgierig naar
De vrouwen van mijn vader - J. E. Agualusa Wie wat vindt heeft slecht gezocht - R Kopland Het lot van de familie Meijer - C. Lewinsky Wolkenatlas - D. Mitchell Soeur Sourire, zie me graag - Luc Maddelein en Leen Van den Berg
omdat een handjevol letters alles een stuk lekkerder maakt
20-11-2009
Madama Butterfly
In de zaak Butterfly vs Pinkerton kan ik kort zijn: de sopraan win met haar onschuld de harten van het volk in het amfitheater. Haar stem is superlatief. Hun duet zindert. Om alles bij te vergeten, ook de stijve benen in te krappe rijen. Tijdens de pauze loopt er een vuurtje over van vrienden naar onbekenden 'Van Rompuy president' en mijn geheugen slaat een nieuwe associatie op tussen dat nieuws en het opgewonden geroezemoes op dit moment en deze plek. Ik hoop maar dat zijn magnus opus het tragische einde van Butterfly niet deelt. Maar dan nemen de stemmen het weer over. In het enorme operavacuum condenseren ze en zweven als mist tussen de brokaten muren naar ons toe waar ze boven onze hoofden ijl oplossen. Applaus.
Tags:Madama Butterfly, Herman Van Rompuy, eerste Europese president
10-11-2009
game, set en match
Toen Dochter kleiner was, liet ik haar al eens winnen met gezelschapspelletjes. Een kwestie van aanmoediging en het spel op het niveau van een vier- of achtjarige te spelen, vond ik. Nu is ze elf en we spelen Set. Niet gemakkelijk: uit 12 kaarten op tafel moeten we om het eerst een set van 3 vinden die of allemaal hetzelfde of allemaal verschillende zijn in kleur, vorm, getal en vulling. Naar gewoonte tast ik af hoe goed en hoe snel ze in dat spel is. Het gaat vlot. Zij vindt een paar sets en ik ontdek er een paar. We leggen kaarten bij en het wordt moeilijker. Dan zie ik plots een set en ik gluur door mijn lange haar naar haar gezicht. Ziet zij het niet? Vanachter het blonde gordijn naast me gluurt zij terug. Ze haalt zonder iets te zeggen haar ogen van de set en kijkt afwachtend naar mij. Die glimp zegt genoeg. Ze wacht op mij. Mijn lieve Dochter wil haar moeder niet zien afgaan. Op het einde tellen we: 13-12. Voor haar. Ze is wel lief, maar niet gek.
De honger bedelt en steekt zijn hand uit als ik de koelkast nader. Ik negeer hem en kijk de andere kant uit. Sterke thee, traag gedronken, levert uitstel. Ik loop even om maar de bedelaar komt me achterna. Eerst werken, dan eten, zucht ik. Nog even doorwerken. Concentratie. En muziek, dat verzet de gedachten. Dan is het 12 uur en de bedelaar lacht. Die eet.
Schat en ik vullen mekaar geweldig goed aan. Ik houd veel spullen bij en hij gooit ze liefst weg. De voorbije twee dagen hebben we samen de kelder opgeruimd en daartoe hadden we een goede afspraak gemaakt, nl. wat we het voorbije jaar niet gebruikt hebben, zouden we weggooien. En dat is aardig gelukt op een 'nostalgiedoos' na die ik uit de branding heb weten te slepen. Een koffiemolen, mijn oude bureaulamp, stapels vodden, een zelfgemaakte verjaardagstroon, verwaterde behangerslijm en afgetrapte schoenen: alles sleepten we richting containerpark. "Dan nemen we meteen je oude computer ook mee," stelde ik voor, "want die staat ook al meer dan een jaar in een hoek - en in mijn weg." Maar kijk, hij staat er nog. Wie is er nu het bijhoudertje hier?
"U stottert zelf ook," hoor ik Annelies Beck zeggen. Zij had Dertien natuurlijk wel gelezen. Ik zou het hem niet aangeven. Hij spreekt mooi, David Mitchell. Traag vloeiend verlaten de woorden zijn mond en stromen helder over de interviewster. Slechts even sputtert hij wanneer hij de stroomversnelling niet ziet aankomen en een emotie zijn woordkanaal verstopt waarmee hij, ik geef het toe, ook mij charmeerde.
Deze foto's heb ik bewaard voor halloween. In de zomermaanden bezochten we Reims en de stadswandeling leidde ons langs dit kerkhof. Met Schat, Zoon en Dochter kuierde ik in deze stadsoase over een labyrint van paden tussen monumentaal verweerde, schots en scheve grafstenen. Overal groeiden dikke, eeuwenoude taxusbomen en terwijl ik fotootjes schoot, legde ik Dochter uit hoe die symbool staan voor eeuwigheid en onsterfelijkheid. Tot we plots alleen waren. Schat en Zoon waren uit het zicht verdwenen en op de plaats waar ze nog maar net daarvoor gestaan hadden, zat deze zwarte zwerfkat naar ons te staren. Meteen waanden we ons in de openingszin van een griezelroman. We hadden kunnen rennen en roepen en verdwalen op deze best grote begraafplaats maar cool als wij zijn keerden we op onze stappen terug en daar zaten de jongens bij de toegangspoort op ons te wachten.
Deze felbegeerde award kreeg ik via Sprokkels. Dank je Veerle!
Voor de bijbehorende opdracht van deze blog-estaffette heb je me een paar uurtjes introspectie cadeau gedaan en ik heb leren hyperlinks maken - zelfs zonder hulp van Zoon. Een herboren gevoel!
Dus hier de 10 weetjes over mezelf:
To write or not to be? Niet schrijven is geen optie voor mij.
Boekenkast of e-boek? Het e-boek komt er zeker maar ik hoop dat het een en/en-verhaal wordt want de boekenkast wil ik niet weg. Al jaren verzamel ik titels en vul ik rekken met kleurige ruggen waarbij spontane ritmes ontstaan. Ik vind het gewoon heerlijk al die rijkdom in één ogenschouw.
Pen of PC? Ik kribbel graag op een blad. In alle richtingen, ook diagonaal en vertikaal. Ik doorstreep en schrap daarna die strepen door. Een lichte voorsprong voor de pen dus. Past ook beter op mijn nachtkastje. Geen crash-vrees. En En
Ochtend of avond? De ochtend is ontegensprekelijk mijn meest creatieve moment.
Bus of auto? Bus en tram zijn mijn dagdagelijkse soap, mijn luisterspel zonder einde, mijn frustratie en inspiratie.
Bruis of plat? Wat water betreft heb ik het het liefst plat uit de kraan maar in schrijfsels heb ik graag veel bruis.
Hakken of wandelschoenen? Ik ben niet fervent, alles heeft zijn tijd en zijn plaats.
Schaar, steen, papier? Fijn beschreven papier en mooie ronde keien
Lezen en laten lezen! Het boek dat ik iedereen wil aanbevelen is Time's Arrow van Martin Amis.
Biografie of autobiografie? Nu ben ik te weten gekomen dat ik liever over anderen schrijf dan over mezelf!
PS Ik heb geteld: het zijn er 10
Graag geef ik deze wisselbeker door aan Margo omwille van haar poetische fotoverslagen, aan Vandepotgerukt omwille van zijn verdomd goede teksten, aan Kaalslog omwille van zijn Berlijnse berichten die mij die stad vanbinnenuit laten beleven en aan Emma omdat ze zelfs nu ze een heel gevierd auteur is een hele leuke blog in leven houdt! Als jullie 10 dingen over jezelf vertellen, mogen jullie de alom toegejuichte Honest Scrap op je blog plaatsen én aan 10 gelukkigen doorgeven.
Een vrouw stapt de wagon in.Ze manoeuvreert tussen mensen, tassen en zitbanken.Met de blik als van een blinde kijkt ze in een verte waar onze ogen niet kunnen volgen.Ze praat. Ze voert een eenzijdig gesprek.Wij horen een half verhaal.Dan gaat ze zitten op de lange bank tegenover ons tussen twee mannen in, legt haar handen in haar schoot en glimlacht voor zich uit.Het gesprek gaat verder.Wij zijn er niet maar wij staren.Tot we de dunne draden ontdekken die haar oortjes en de verdoken microfoon verbinden.“Dag.Groetjes!” Eén voor één wenden we de blik terug af.Het doek valt, de show is voorbij.
Zoon toont me zijn toets wiskunde, maateenheden. Weer een goed cijfer want hij heeft een rekenhoofd. Dat heeft hij van mij stel ik telkens ongegeneerd vast. "Maar wat is dal?" vraag ik hem. "Decaliter, natuurlijk. Wat anders?" schampert hij. "Deciliter wordt dl afgekort of bedoelde je de pauze tussen twee bergen?" Hij is duidelijk het kind van twee fervente wandelaars. Tegen wil en dank.
Gisteren sloeg ik een boekje open, zo'n schooltijdschriftje dat je als oud-leerling vlug doorbladert op zoek naar de overlijdingsberichten. Maar deze keer was er ook een interview met de nieuwe directeur. 'Wie wat vindt heeft slecht gezocht' citeerde hij Rutger Kopland als argument voor zijn rusteloze loopbaan. Dan hoor ik het al stuiven, daar op school. De gevestigde waarden hard door elkaar geschud, want zo'n man blijft zoeken natuurlijk. Ik hoop maar dat hij goed kan communiceren, immers 'Bijtende honden hebben slecht leren blaffen'
Kronkelend tussen woorden Proef ik klanken op het puntje van mijn tong Besluip ze één voor één Dan sla ik toe Tref raak Neem de prooi in me op En kom terug bij zinnen
