10 Jaar B&B la Girandola 20 Jaar getrouwd 30 jaar samen 40 jaar zus van Isabelle 50 jaar Isabelle
daarom plannen we elke maand iets speciaals , hou dan ook onze
website en de maandbrieven in de gaten ! Ons eerste initiatief: : wie
vòòr eind
januari tenminste 1 week een B&B kamer boekt en eenvoorschot betaalt
krijgt 10% korting.(naar gelang beschikbaarheid en niet geldig voor
boekingen tijdens juli en augustus)
prettige feestdagen !!!
Het is alweer bijna een maand
geleden dat we terugkwamen van onze fantastische
transsiberie/transmongoliereis. Voor ons meteen ook de eerste keer
Azië. Met deze brief wil ik toch een poging wagen om deze reis zo
goed mogelijk samen te vatten. Moskou verraste ons compleet, geen
oude kleurloze grijze sovjet stad maar een luxe metropool. Zoveel
geëtaleerde rijkdom zagen we hier nog niet, meterslange limousines,
de duurste en allernieuwste automerken en modellen, de duurste
kleding en juweliers....Een stad met brede rijbanen (8-baans in
hartje centrum) en brede voetpaden waarlangs het snelle en talrijke
verkeer langs raasden, een super efficiënte metro, kortom een
moderne stad met overal WIFI mogelijkheden en de gemiddelde
metrogebruiker zonder boek maar met e-reader. De Moskoviet een
cultuurliefhebber die urenlang aanschuift voor een Carvaggio
tentoonstelling .Een reusachtige stad, het duurt even voordat men die
helemaal doorkruist heeft.
De treinreis die ons van Moskou naar
Irkoetsk en het Balkajmeer moest brengen, bleek ook de moeite waard.
3 dagen lang op de trein, maar ze vlogen om. Een compartiment met 4
personen hadden we, waarbij we elke dag andere medereizigers zouden
krijgen. Het was laagseizoen, m.a.w. weinig toeristen op de trein,
maar des temeer gewone Russische passagiers. Jammer dat ze bijna of
geen Engels spraken, de communicatie verliep dan ook stroef of
helemaal niet.
Irkoetsk of de hoofdstad van Moskou
verraste ons ook. Hier troffen we in tegenstelling tot Moskou wel nog
een historische kern aan met oude huizen. (Moskou brandde ooit begin
1800 waardoor er niets meer overbleef) het gaf dan ook iets gezelligs
aan deze stad. Livstjanka aan het Balkajmeer , in het toeristisch
seizoen een ware trekpleister maar nu een beetje doods. Het bestond
uit houten huizen en het deed dan ook Scandinavisch aan.
De treinrit naar Mongolië bleek de
leukste, wel heel oude trein, doch de steeds voorbijkomende Mongolen
met al hun bagage , maakten de rit allesbehalve saai, ook de
grensovergang was nog die naam waardig. De natuur van Mongolië
overweldigde ons, weids, uitgestrekt en onbewoond. Ons tentenkamp
lag wel in een natuurpark dat in de zomer nogal toeristisch was, maar
nu bleken we op een Fins koppel na , de enige bezoekers. Het was
tevens ons koudste verblijf, -24 graden, weliswaar een droge kou,
en voor de Mongolen nog niets een echt koud.....
Ulaan Baatoor kon ons echter niet
bekoren, dit was wel een echte grijze, kleurloze sovjetstad. Zeer
chaotisch , in het verkeer heerste het recht van de sterkste , hier
liepen de meester zakkenrollers rond, doch met onze winteroutfit
maakten we het hen extra moeilijk ! 's Avonds werd er ook afgeraden
om buiten te komen, drugsbendes en wilde honden....We waren blij om
onze reis voort te zetten naar China. Het mooiste landschap passeerde
nu onze trein , heel afwissende panorama's , maar de vuilste trein.
In elke trein had tot nu toe elke wagon 2 opzichters gehad, die
altijd hun best deden om alles zo proper mogelijk te houden, de
Chinese trein helaas niet. Ook minder ijverig om de verwarming van de
trein geregeld van steenkolen te voorzien, dus af te toe best koud
aan boord. In de Russische trein was het dan eerder een sauna, 30
graden !
China verwelkomde ons de eerste dag
met 16 graden, het voelde als zomer aan . Beijing was ook een grote
metropool, daarbij zijn Parijs en Rome provinciesteden, maar gelukkig
wel nog talrijke oudere en kleinere wijken , waar men nog resten zag
van het oude Peking. De cultuur was er zo anders dat wij de eerste
dag daar dan ook louter stomverbaasd rondliepen. Zoveel nieuwe dingen
te zien die compleet anders waren. Bovendien een echt propere stad,
de hoofdwinkelstraat werd er zelfs met een boenmachine proper
gehouden...Moskou ook zo'n schone stad, in de metrostations liep
voortdurend personeel rond om al het vuil op te ruimen.
Kortom een prachtige reis, met
talrijke mooie herinneringen en indrukken en een groot compliment
aan Trans-sputnik, de Russische reisorganisatie in Nederland die het
allemaal onberispelijk organiseerde, een echte aanrader.
Mochten we een volgende reis
aanvatten dan zal dat toch wel met één of andere apparaat zijn
waarmee we ons op internet kunnen aansluiten, want overal was er wel
WIFI en de internetcafés waren echt aan het uitsterven. De blog is
dan ook verbeterd en er zijn foto's op te zien:
2 weken na onze terugkomst hebben we
helaas afscheid van onze 14-jarige labrador Pucha moeten nemen. Door
een plotselinge nierblokkade kon ze niet meer lopen, eten of drinken
, de enige oplossing was dan ook haar laten inslapen. Een grote
troost was haar toch mooie leven in la Bella Italia.
na een lange periode van droogte en
nazomerweer, maakten we dan toch uiteindelijk de grote onweersbui
mee, waardoor de tropische temperaturen voorgoed tot het verleden
behoorden. De natuur was in jubelstemming eindelijk weer water ! het
toeristisch seizoen liep ook langzaam af, zodat ik ook weer mooie
zaterdagwandelingen kon maken met de podisti. Tijdens de
zaterdagwandeling na de fameuze onweersbui, was het zelfs zo helder,
dat we de kust van Kroatië konden zien. Langzamerhand presenteerde
de natuur zich volledig in herfstkleuren, wat de wandelingen
natuurlijk nog mooier maakte. De abdij van Sant' Urbano in Apiro ,
onlangs gerestaureerd, vereerden we tevens met een bezoek en
Elcito het Andesdorpje (zelfs de Spaanse naam klopt) verraste ons met
een tentoonstelling van oude foto's. Zo zag men het harde en
moeilijke leven van 50 jaar terug.
Ons zwembad, dat we nog nooit zo
lang open hadden gehouden, sloten we ook tot volgend jaar. Nu weer
tijd voor enkele klussen zoals het verder afwerken van een cementen
vloer in de hooischuur, de gasten met moto's zouden voortaan
probleemloos hun moto's kunnen stallen.
In Moie bezochten we ook de
trattoria il maresciallo, dat al lang op ons lijstje stond. Een
restaurant open gehouden door 3 oma's: eentje stond aan de kassa,
eentje in de bediening en eentje zwaaide de scepter in de keuken. Men
kon er alleen door de week en 'middags gaan eten. De kwaliteit van de
keuken eenvoudig maar ottima en de prijzen zo democratisch als het
maar kon. De bediening echt hartelijk op zijn la nonna !
De olijfoliemolen waar we vroeger
onze olijven naar toe brachten, had al de klanten uitgenodigd, want
de molen was vernieuwd en verplaatst naar een andere locatie. Voor
iedereen natuurlijk gratis porchetta en wijn en als bijkomend
extraatje een olijfboompje cadeau !
Erik verheugde zich al op een
gastronomische tour met zijn gasten. Net zoals vorig jaar mocht Erik
rondtoeren met een groepje Nederlandse gastronomen, deze keer waren
ze zelfs met zijn zessen. Een busje gehuurd, waardoor de gasten
heerlijk konden dineren en zorgeloos wijn konden drinken.
In 4 dagen tijd, proefden ze van de
overheerlijke Marchigiaanse keuken in verschillende restaurants,
bezochten de pastafabriek Mancini in Monte San Giusto, proefden de
biochampagne van perruzzi met demonstratie en uitleg en maakten de
olijvenpersing mee. Want inderdaad de olijvenkoorts heerste weer in
het land . Overal werden de netten rond de bomen gespreid, de kisten
tevoorschijn gehaald en mogelijke plukkers gecontacteerd. Ook ik
werd herhaaldelijk gevraagd, gewoonlijk verdeelde ik mijn diensten
als plukster. Doch daar we dit jaar op reis vertrekken mocht ik
overal afzeggen.
Gelukkig kon ik 1 pluk meemaken,
onze eigen bomen. Dit jaar voor het eerst versterkt met een heel team
plukkers, mijn zussen, schoonbroer schoonmoeder en mijn nichtje
stonden paraat om mij te helpen. Op een halve dag plukten we dan ook
al onze bomen leeg. Niet moeilijk want door de droogte van deze
zomer, hingen er niet veel olijven aan de bomen. Amper 36 kilo. Doch
verschillende vrienden plukten ook en samen hadden we toch 208 kg.
Genoeg voor 1 pers. De afspraak bij de molen was al de week ervoor
gemaakt, dus tegen 17 uur stonden we er met zijn allen met al onze
kisten. We hadden echter dikke pech: de molen had 4 uur stilgelegen
wegens een defect aan 1 van de machines, dus enorme vertraging !!!! 2
personen offerden zich op en bleven er, om dan tegen 21 uur de keuze
te krijgen i.p.v. de nieuwe methode de oude pers te gebruiken, want
die was vrij. Dat maar gekozen, wij waren toch niet de professionele
proevers die verschil tussen de 2 manieren zouden kunnen maken. In
ieder geval, we hadden toch heerlijke geurende olijfolie.
Mijn familie was hier niet gekomen
voor de olijfpluk maar wel voor de gouden bruiloft van mijn ouders.
Die vierden we dan gezamenlijk in Umbrië. Het werd een heel leuke
dag, waarbij mijn ouders weggelokt werden door een taxichauffeur,
zodat wij in hun huis vrij spel hadden om de nieuwe tv te
installeren.
Daarna waas het eten bij mijn zus
thuis, alles van de Italiaanse traiteur met een mooie taart.
Op 1 november wuifden we iedereen
uit, behalve mijn schoonouders dan, want die zouden dan de
dogsitters zijn tijdens onze reis.
Vrijdag vertrekken we dan op
Trans-siberie en Transmongolie reis voor 3 weken. Op de volgende blog
kunnen jullie het dan volgen.(telkens als we een internetcafé zullen
vinden bloggen we dan)
www.bloggen.be/siberie_mongolie_reis
Tanti saluti cari
Isabelle en Erik
PS:
–
Webezochtendebiochampagneboerinomeenafspraaktemakenmethaarvoorderondleidingmetonzegasten.
Toenzehoordendatwebinnenkort
een goudenbruilofttevierenhadden,
kregenwezomaareenmagnumflesalsgeschenk!!!
Cupramontana, 18 oktober 2011, Ciao amici, We beleefden de langste en warmste nazomer ooit; onze gasten konden nog lang genieten van ons zwembad of van een dagje op het strand. Het middeleeuwse dorpsfeest in poggio Cupro, vorige brief vermeldden we nog de chaotische organisatie ervan, profiteerde van het warme weer en ontving honderden bezoekers. Een week voor het feest was het nog een groot vraagteken hoe en wat er ging gebeuren, de avond zelf verliep alles op rolletjes. Het zoveelste voorbeeld van het fantastische improvisatievermogen van de Italianen. De verlichte fakkels in de steegjes van het dorp verwelkomde iedereen sfeervol . In de gewelfde kelders stonden middeleeuwse ambachten opgesteld, de smid, de mandenvlechter. De notabelen schreden het dorpje binnen via de dorpspoort, onder begeleiding van trommels om dan plaats te nemen aan de eretafel op de piazza. Vervolgens mocht dan het gepeupel, wij dus, aan lange tafels en banken gaan zitten. De tafels bekleed met echt linnen, het aardewerken servies maakte het nog sfeervoller. De graaf las iets voor ,waarna de maaltijd kon beginnen. Terwijl er middeleeuwse muziek weerklonk bediende het personeel van het kasteel ons aan tafel, een echt middeleeuws diner, zonder tomaten of paprika's dus! 250 personen participeerden aan de maaltijd, wegens plaatsgebrek hadden ze velen moeten teleurstellen. Na elke gang moest het keukenpersoneel alles terug afwassen, ondertussen werden we dan vermaakt met vendelzwaaiers, vuurspuwers en trommelsessies. Drank en eten in overvloed en tot slot een mooi vuurwerk. het enthousiaste commentaar achteraf maakte duidelijk dat dit niet het laatste middeleeuws feest in Poggio was geweest. Wij zouden dan ook meehelpen, er hadden zelfs dit jaar al kostuums voor ons klaargelegen, ..... De volgende dag moest alles snel opgeruimd worden want Poggio stond dan in het teken van de zeepkistenrace. Het nieuwe gemeentebestuur had nog een mooi initiatief op het programma staan voor september, een wandeling van Cupra naar het grottenklooster van de witte broeders, met degustatie van typische producten en een rondleiding in het gerestaureerde klooster. Enkele gasten en ik vertrokken vanaf de piazza van Cupramontana met een grote groep voor de wandeling langs mooie binnenpaadjes. Op het binnenplein van het gerestaureerde klooster degusteerden we lekkere hapjes en konden we ook onze dorst lessen. De geometra die de restauratie leidde, opende alle deuren zodat we de mooie fresco's , kapelletje en vroegere monnikencellen konden bewonderen. De eerste witte broeders leefden ooit als kluizenaars in grotwoningen in de tufstenen heuvel. Doch rond de 17de eeuw bouwden ze dan een klooster waar tot 1920 de laatste monnik nog woonde. Tegenwoordig behoorde het gebouw aan een internationale organisatie die cursussen e.d. organiseerde i.v.m. een multiculturele therapie. Het hele klooster was nog niet helemaal gerestaureerd, hiervoor ontbraken nog de resterende financiën. Maar datgene wat klaar was, kon de bezoekers al bekoren ! Spectaculair tevens de ligging van het klooster : tegen een kloofwand, wie het niets wist, zou dit gebouw nooit vinden. Midden september sloot het VVV haar deuren, we konden tevreden terugblikken op een mooi toeristisch seizoen. Signor Tullio, de 90-jarige fan van ons kantoortje was natuurlijk triestig want zijn dagelijks doel verdween opeens. Restaurant/pizzeria Pakalù uit Cupra organiseerde elke vrijdag een speciale avond, waaronder ook een Nederlandse. Onze Nederlandse vrienden kookten en wij buitenlanders genoten eens van een niet Italiaanse maaltijd. Ook enkele Italianen waagden zich aan het Hollandse menu en vonden het ook lekker. Een echte sjoelwedstrijd met sjoelbakken sloot de avond af. September betekende de laatste jaren ook de klasreünie maand voor Erik en mij. Ik vertrok naar Nieuwpoort waarbij ik de juiste week trof: een stralendblauwe hemel en veel zon, terwijl Eriks klasgenoten hier nog volop in de zee konden zwemmen. We kregen nog bezoek van de Nederlandse consumentenbond waarbij een van hun volgende reiskranten de regio Marche zou behandelen. Het zomerweer duurde ook nog tot het einde van de maand , een gelukstreffer voor het jaarlijkse wijnfeest. Het werd één van de warmste ooit en dat merkten we aan de talrijke bezoekers; het record aantal bezoekers van de zaterdag werd gewoon verpulverd, ca. 15.000 man en dat voor een gemeente van amper 5000 personen. Keihard werken dus , want de Girandola zat vol met ook gasten die vroeg wilden ontbijten en als je om 5 uur 'morgens in bed stapt en tegen 8 uur weer ontbijt staat te serveren.......maar ons wijnfeest team werkte weer fantastisch samen, de keuken zoals elk jaar op bepaalde moment gewoon over haar toeren...de padrone die weer met stoïcijns gezicht van alles verkocht terwijl alles al bijna uitverkocht was, waarop la mamma woedend achter de kookpotten naar de kassa stoof om hem voor de zoveelste keer te vertellen dat er niets , maar dan ook niets meer te verkrijgen was....De stoet op zondag met de mooie praalwagens met versierde druiven , een daverende succes natuurlijk en een prachtig vuurwerk sloot één van de mooiste festa dell'uva af, de weergoden waren ons dit jaar uitermate goed gezind geweest. De druivenoogst loopt nu bijna op ten einde om langzaam plaats te maken voor de olijvenoogst. Wij hebben nog een week gasten en het gouden huwelijk van mijn ouders voordat we dan op 4 november de Transsiberische treinreis gaan maken.
Tanti saluti cari,
Isabelle en Erik PS: -een olijfoliemolen verhuisde van adres en investeerde in modernere machines. Iedereen was welkom op de opendeur dag. Wij gingen er naar toe, want we wisten er zou te eten en te drinken zijn. We werden niet teleurgesteld, een mooie molen was het nu geworden en iedere bezoeker kreeg bovendien nog een olijfboompje als geschenk ! -de gemeente Cupramontana organiseerde na 4 maanden bestuur, een evaluatieavond voor alle inwoners. Ze wilden samen hun 4 maanden evalueren. Om 23 uur ' avonds vertrokken Erik en ik naar huis, na 2 uur vergaderen en diskussie waren ze nog altijd met punt 1 bezig -op de luchthaven Charleroi toen ik terugvloog naar Ancona , stond ik bij de controle van de handbagage achter 3 kleine Italiaanse oudere dametjes. Alle 3 helemaal opgewonden, ze spraken slechts Italiaans en begrepen maar niet dat de broeksriemen uitgetrokken moesten worden, dat de bagage na scanning van verdachte voorwerpen ook uitgepakt moest worden, dat als het alarm af ging er gefouilleerd moest worden... grote verontwaardiging bij de 3 Italiaanse dametjes die er niets van begrepen en maar schelden en maar schreeuwen.....eventjes tolkte ik dan maar en dat bracht de gemoederen gelukkig tot bedaren en kon de grote rij wachtende passagiers tenminste weer vooruit gaan .....ik was meteen back in Italië .
De deltavlieger boven de Girandola: De Pizza avond mèt gitaar: De scampagnata Poggiana: Het 19de eeuwse feest in Cingoli: De strijd tussen de Romeinen en de Kelten: Afscheid van ons Fiatje:
terwijl Noord en West-Europa dreigden te verdrinken in de talrijke regenbuien , genoten we hier van de zonnige en warme zomerdagen. Met een kleine uitzondering van enkele regenbuitjes tijdens het San Michele feest (zie hierover nog een PS) Zomer in Italië staat synoniem met feesten en etentjes dus ook dit jaar volgden de sagra's en pizza- avonden elkaar op. De gemeente Cupramontana organiseerde voor het eerst een notte Bianca of witte nacht van de Verdicchio. De hele nacht kon men voor hapjes en maaltijden terecht aan de verschillende kraampjes , alsook talrijke muziekoptredens bijwonen of Wijn proeven in de gewelfde kelders van het Sint Catharinaklooster. Ook het VVV bleef open tot middernacht waarbij signor Tullio, een 90-jarige inwoner van Cupramontana mij en de andere collega's gezelschap hield. Hij vertelde honderduit over de geschiedenis van de gemeente en over al zijn belevenissen in zijn jonge jaren. Bleek dat hij één van de eerste Italiaanse piloten was geweest ! De opmerkelijkste klanten die nacht in het VV: een Australisch koppel dat huizenruil had gedaan met een Italiaans koppel in de buurt. Het dorpsfeest in Poggio Cupro met de lekkerste gnocchi bleek ook dit jaar weer succesvol, Ondanks de honderden kilo's geschilde aardappelen waren vrijdag de gnocchi al op om 21 uur, veel te vroeg...De laatste avond participeerden we samen met een Duitse vriendin aan de tombola van het feest. Hoofdprijs een cruise naar Griekenland en Kroatië. Talrijke nummers werden getrokken maar aanvankelijk vielen we naast de prijzen , totdat het laatste nummer getrokken werd. hoofdprijs! Ik keek naar het lotje van onze vriendin en ja ze had het juiste nummer voor de hoofdprijs !! Verbouwereerd stapte ze naar het podium, iedereen klapte en was dolenthousiast, doch zij was compleet overdonderd en wist zelfs niet wat ze gewonnen had. De cruise schreeuwde ik tegen haar, je hebt de cruise gewonnen ! !!!! Dat kan niet, ik heb nog nooit wat gewonnen zei ze. Van alle kanten werd ze gefeliciteerd en dagen erna als ze rondliep in Cupra werd ze al herkend als de winnares van de crociera. Ook de buurtgemeente Cingoli vierde feest, de herinnering aan een finale van een historisch balspel in 1848. Wij gingen er voor het eerst naar toe en kwamen midden in de optocht terecht van de gekostumeerde inwoners van Cingoli, allemaal kleding uit de 19de eeuw, prachtig gewoon. Onze pizza -avonden waren weer gezellig , zelfs met zang en een keer zelfs met gitaar ! Maar de tropische week met temperaturen van bijna 40 graden bleek te warm voor de pizzaiolo om aan de houtoven te staan , dan maar een pasta-avond gedaan. We ontvingen weer heel veel toffe gasten, waaronder onze eerste scootergasten, die geen auto huurden maar de omgeving per scooter bezochten. Een tv regisseur die een vakantiehuis zocht, een Ducati fanaat met zijn eigen Vespa, verrassingsbezoeken van vrienden, heel veel stamgasten die zelfs meehielpen aan het verbouwen van ons zwembadterras. De sportieven onder hen wandelden ook eens mee met de podisti. De deltavlieger van 2 maanden geleden hield zijn woord en vloog boven onze Girandola. prachitge luchtfoto's van onze Girandola als resultaat. Zelf deden we ook een uitstap met de scooter naar de Romeinse feesten van Attigio of Attidium het dorp dat aanleiding zou geven tot de stichting van het huidige Fabriano. Hier speelde men de beroemde slag na tussen de Kelten en de Romeinen. Onze Fiat 500 uit 1963 , model stationwagen , verhuisde voorgoed naar de nieuwe eigenaar, onze Nieuw-Zeelandse collega, die de auto zou opknappen. In ieder geval zou ik met de maiden trip mee mogen. Met verende krachten werd de auto op een aanhanger gezet en dan nagewuifd. Het fenomeen van de buitenlanders in de Marche wordt de laatste tijd als nieuwsitem gezien. We werden door een Italiaanse journaliste geïnterviewd n.a.v. een artikel dat einde september in de Italiaanse krant zou verschijnen. Ze moest 15 personen interviewen, 12 ervan zouden uiteindelijk in een krantenartikel verschijnen. Maar dat is pas voor september alsook het middeleeuwse feest in Poggio Cupro, dat de eerste zaterdag van september zou plaatsvinden. De vergadering verliep zeer chaotisch, er zouden normaal gezien kostuums moeten gepast worden, maar die waren er niet , en niemand wist goed hoe het feest zou verlopen. veel praktische punten ontbraken er ook. En dat met nog maar 6 dagen te gaan.....doch waarschijnlijk zou de laatste minuut alles weer goed komen ? maar dat is weer voor een volgende maandbrief.
Tanti saluti cari
Isabelle en Erik
PS: elk jaar viert het gehucht San Michele zijn patroonfeesten einde maart. En elk jaar zijn de weergoden niet gunstig gestemd. Dus dit jaar maar in juli organiseren...doch helaas helaas net die dagen was het opeens heel wisselvallig en regenachtig... in sommige restaurants in Cupra spreekt men geen Engels. Maar men doet zijn best om de klanten toch duidelijk te maken wat ze kunnen eten of wat ze krijgen op hun bord. De ober wees naar het stuk vlees op het bord en zei beef, daarop kwam de volgende kelner die hetzelfde zei, het hele keukenpersoneel herhaalde dat woord nog eens met als laatste de kok. De klanten aten dus zeker geen varkensvlees of was dat het enige Engelse woord dat ze kenden ? In het zelfde restaurant volgde het dessert maar hoe aan de klanten duidelijk maken welk dessert ? volgde een hele pantomime van eieren breken, kloppen, mascarpone koekjes en koffie en en...Oh Tiramisu vroeg de Belgisch gaste van 11 jaar ? “Si” schreeuwden de kelners dolblij . Gelukkig de klanten kenden het !!! In Cingoli waar er nog heel ouderwetse winkels zijn, viel het oog van één van de dochters van een gast op een mooie pen in een etalage van een piepklein winkeltje. Ze stapten binnen en wezen op de pen in de etalage. De pen werd genomen en uitgeprobeerd, doch helaas deed die het niet meer. Niet getreurd een andere pen genomen, deed het ook niet. De hele bak pennen uit de etalage genomen en allen uitgeprobeerd, doch ze deden het allemaal niet meer. De doos ging toch weer terug in de etalage waarna de verkoper het magazijn inging. Een andere pen tevoorschijn gehaald, doch die beviel niet. Terug het magazijn in en dan uiteindelijk een mooie pen gevonden die het nog deed ook. op onze pizza avond met gitaar waren er ook veel Engelsen aanwezig, hun kennis van songteksten was wel enorm , zeker vergeleken met die van de Nederlandstaligen onder ons. We kenden altijd slechts enkele zinnen uit Nederlandse liedjes...Tot grote schaamte kenden de Engelsen zelfs de volledige Engelse versie van Tulpen uit Amsterdam waarbij wij slechts 1 zin ervan konden zingen... een muziekoptreden van een band bij onze Italiaans collega's werd aangekondigd om 17 uur. Een eigenaardig tijdstip , doch je wist maar nooit en ja hoor de enigen die er weer tegen 17 uur stonden waren natuurlijk alle buitenlanders. De bandleden zaten nog allemaal in het zwembad dus kom maar tegen 20 uur terug....
De schilderscursus: Wijn proeven in een idyllisch decor! Wandelen tusen de zonnebloemen Optreden van la Macina Opening van het VVVkantoor L'infiorata in Cupramontana
In 2000 verhuisden we naar de Marche, het best bewaarde geheim van Italie. Het thuisfront hielden we door maandbrieven op de hoogte van onze avonturen. Via deze weblog kunnen voortaan ook niet-familieleden onze belevenissen meevolgen. De eerdere maandbrieven kunnen via de link geraadpleegd worden. Veel leesplezier !
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
