We kregen
deze maand veel onverwachtse gasten, waaronder een ex-collega
vrachtwagenchauffeur
van Erik. 30
jaar hadden ze elkaar niet meer gezien en opeens stond Cocco hier aan
het hek. Een
blij
weerziens natuurlijk tussen de 2 mannen. Hij kwam oorspronkelijk uit
Sicilia, was er even
geweest bij
familie en op de terugweg dacht hij, even zoeken waar Erik woonde !
Cupramontana
beleefde bovendien de grootste Hollandse invasie ooit, 90 personen
uitgenodigd
voor een
huwelijk van een Hollands bruidspaar. Een ex-collega van één van de
uitbaters van de
B&B's
hier. De plaatselijke horeca wreef in de handen, toeristen zijn
altijd welkom. Ook wij
herbergden
enkele van de trouwgenodigden en beleefden zo een gezellig weekend !
Na deze invasie
overnachtte
bij ons een Duitse beheerder van een Frans wijn chateau die de
Verdicchio wijn
eens wilde
proeven. Aangenaam verrast bleek hij , een druif dat op zoveel
mogelijke manieren
verwerkt kon
worden; champagne, tafelwijn , witte wijn , dessertwijn en grappa.
Een
buurgemeente organiseerde een mooi initiatief, Giardini di maggio,
enkele privétuinen werden opengesteld, vooral één van de villa's
trok veel nieuwsgierigen, niet voor de tuin maar de
reusachtige
oude wijnkelder die nog ontelbare wijn tonnen bevatte.
We waren
weer vertrokken voor de talrijke feste !
Tanti saluti
cari
Isabelle en
Erik
PS:
We gingen naar de presentatie van een nieuwe gids: la guida dei
castelli di Jesi. Een mooi
boek, waarvan elke
bezoeker een exemplaar ontving. Na de bespreking ervan mocht iedereen
aanschuiven bij het
buffet. Een luxe buffet waar de spumante rijkelijk vloeide en de
truffels
op allerlei mogelijke
manieren geproefd konden worden.
de aprilse grillen of april doet wat
hij wil, allemaal van toepassing op deze maand 2010 ! Voor het eerst
ging ook een gast van ons mee met de podisti op zaterdag , maar
helaas de weergoden waren ons niet goed gezind. !!! Liters water
stroomden naar beneden...Als verzopen katten doken we met de hele
groep in een bar waar ze ons stomverbaasd aankeken , wat hadden we
gedaan om zo nat te worden ? gewandeld...in die regen ????? de gaste
had ondanks alles toch van het gezelschap genoten !
Gelukkig ook mooi weer in april ,
dus konden de olijfbomen gesnoeid worden en tijdens een wandeling met
onze honden volgde ook een ontmoeting met de eerste slang van het
jaar.
Pa en ma Wempe kwamen logeren, dit
betekende klussen op de Girandola. Het dak van het huisje , de
cabanna , stond op instorten dus met zijn allen aan de slag. Terug
het dak op … pure nostalgie ; wel op minder grote hoogte en
beduidend minder dakpannen om te versjouwen, maar de betonmolen
draaide weer op volle toeren, de dakpannen moesten weer gesorteerd
worden op ouderdom en grootte, en als afsluiter een blinkende nieuwe
koperen dakgoot.
We trakteerden onszelf op talrijke
ijsjes bij la Dolce Vita, testten het vismenu bij ristorante Orietta
(buonissimo) en maakten dan nog een uitstap naar Umbrie. Hier
picknickten we boven op de top van de Monte Subasio, de berg van
Assisi . Even mijn zus begroet in die stad, tijdens haar gidspauze.
De Ijslandse vulkaanas bezorgde
enkele van onze gasten ook even wat moeilijkheden. Dan maar niet
vliegen naar huis maar terugkeren met de huurauto. Mijn Belgische
nicht die in Rome vastzat , reisde via Zwitserland en Frankrijk
terug met de trein , 24 uren reistijd ipv 1,5 uur.
De lente in la bella Italia, dus
ook weer het startsein voor de talrijke feesten, wij kozen met onze
gasten het kleine wijkfeestje van San Michele uit , een dag waarop
het eindelijk niet regende !!! Het broodje porchetta smaakte ons dan
ook goed.
Mooi weer, dus het zwembad weer
geopend, wel geen plons genomen want hiervoor was het water nog
veel te koud ! maar aperitieven aan het zwembad kon wel !
Laat de zomer maar snel komen.
tanti saluti cari
Isabelle en Erik
PS:
We wilden even naar Umbrie , het vakantiehuis zoeken waar Erik
met zijn Amerikanen zou verblijven. Maar ja waar lag dat gebouw ? we
stopten in een dorpje en vroegen het aan iemand die in zijn tuin
werkte. Bleek dat toch niet de concierge van het vakantiehuis te
zijn. Wat een toevalstreffer. Zo wees hij ons meteen het juiste
gebouw aan.
even met de ouders van Erik naar wijnboer Cherubini om wat wijn
te kopen. Stond de hele familie en vrienden de net gebottelde
flessen uit de aanhangwagens te lossen en dan via een rij mensen
over te dragen naar de opslagruimte. Waarom niet even meehelpen ?
Voor we het wisten hadden we zo 3000 flessen door onze handen laten
gaan.
maart roerde dit jaar wel met een
extra dikke staart; op 1 nacht viel er nog bijna 40 cm sneeuw, in
Urbino stortte zelfs een dak in door het sneeuwgeweld....de ouderen
van ons dorp herinnerden zich dergelijke sneeuw in maart van 1957,
of was het 1956 ? Mijn zus die in Umbria woonde moest haar auto
beneden aan de heuvel achterlaten en de 7km lange zandweg naar haar
huis te voet afleggen , want zoveel sneeuw ineens konden de
winterbanden ook niet aan.
Onze eerste gasten maakten nog een
mooie natte sneeuwbui mee, maar dan eindelijk zette prinses
Primavera haar definitieve intrede. (op de mogelijke aprilse grillen
na ?)
We konden eindelijk snoeien,
grasmaaien, al enkele tuinmeubels buiten zetten, want 's middags aten
we al heerlijk buiten ! De tulpen volgden de narcissen op.
Dit jaar bloeiden de mimosa's dan
ook nog volop op 8 maart, de vrouwendag die hier in Italia best
gevierd wordt. Als je als vrouw boodschappen doet, krijg je die dag
gegarandeerd een takje mimosa mee.
Mooi lenteweer betekende ook deel 1
van een fotocursus , het zou niet al te technisch worden. Met Frans
de leraar reden we naar de ommuurde historische gemeente Serra San
Quirico. Hier parkeerden we en startten meteen de les. Enkele tips
ontving ik reeds via mail, maar nu de praktijk. Gewoon foto's trekken
en dan meteen bespreken, Frans maakte ook beelden op dezelfde plek
en dan vergelijken ! Er kwam een wat oudere gedistingeerde man op ons
af, hij was best nieuwsgierig, wat deden we daar ? We legden het
hem uit en geraakten wat aan de babbel. Of we ook van hem een foto
mochten nemen, want hij was echt fotogeniek. Tja maar hoe zou hij die
foto's ooit ontvangen ? We beloofden hem een exemplaar op te sturen .
Hierop gaf hij zijn adres, zijn achternaam en zijn voornaam ? ,
hierbij aarzelde hij even, niemand had zo'n voornaam als hij. We
werden wel nieuwsgierig nu....Radio, hij heette Signore Radio ! Zijn
vader had nl in de eerste wereldoorlog samen met Guglielmo Marconi (
de uitvinder van de radio) in hetzelfde regiment gezeten en als
eerbetoon noemde zijn vader zijn eerste zoon Radio ! Hij wandelde
nog even met ons mee en wees ons op een belangrijke gedenkplaat van
Serra , declameerde nog een heel gedicht van San Francesco en de
wolf van Gubbio en nam toen afscheid. Een leuke ontmoeting !
Hierna zetten we de les voort, leren
kijken was de boodschap, het apparaat mag no zo gesofisticeerd zijn,
wie niet kan kijken maakt geen mooie foto's.
Oefenen kon ik nog de volgende dag,
tijdens een uitstap naarde regio Lazio, waar Erik in juni een een
groepje Amerikanen mocht rondrijden. Zo ontdekten we nog een mooi
stukje Italia, vlak aan het meer van Bolsena, ten noorden van Rome.
Vooral Bagnoregia di Cìvita liet een enorme indruk achter. Ooit één
gemeente maar door jarenlange erosie in de tufstenen rots, ontstond
een kloof die de gemeente in 2 deelde. Een lange brug verbond de
delen met elkaar, maar de vele regenbuien en sneeuw van deze winter
hadden nog voor extra erosie gezorgd, la città che muore noemden ze
het. Impressionante. Terwijl we zo door prachtige karstlandschappen
reden, kregen we nog een telefoon van mijn zus in Umbria, ze was een
lid van de koninklijke familie uit Madagascar aan het rond leiden !
Het toeristisch seizoen was wel
degelijk gestart, we kijken er naar uit !
Tanti saluti cari
Isabelle en Erik
PS:
zelfs bekende mensen nemen de vlucht Brussel-Charleroi-Ancona,
mijn ma zat met Elio di Rupo in het vliegtuig !
tijdens de fotocursus schreeuwde een man in een vensteropening
ons toe : daar moesten we gaan staan , schreeuwde hij in dialect.
Wij keken hem verbaasd aan, zagen we dan de 3 bogen dan niet
?Hiervan konden we toch een prachige foto nemen ? Tja maar we zagen
ook de auto ervoor en nog andere storende elementen. Hij bleef
echter maar roepen, dan maar een kiekje genomen.
Erik ging alvast een grote auto reserveren bij een
verhuurbedrijf voor de Amerikanen die hij zou rondrijden. 2 weken
geleden hadden ze hem er een bepaalde prijs gezegd, maar Erik zag op
internet met de dag de prijs stijgen. Dus snel ernaar toe. Hij liet
de prijs van 2 weken geleden aan de bediende. Tja die prijs gold
niet meer. Wie zei u dat ? Een collega van u, ah misschien mijn
broer ? na wat telefoontjes kreeg Erik toch nog de goedkope prijs,
zelfs nog lager dan 2 weken geleden.
Een Belgisch koppel moest onverwachts naar een Italiaanse notaris
voor een aanvulling van hun koopcontract. Doch de documenten moesten
in het Nederlands vertaald worden door een beëdigde
vertaler, doch het was al laat in de avond, Mocht hun Italiaanse
vriend die mee was dat niet doen ? Hij bellen naar de notaris,
aanvankelijk ging het niet , maar plots herkende de notaris een
familiair accent. Kwam de vriend ook toevallig uit die gemeente in
het zuiden ? ja inderdaad , toen was het plots geen probleem meer.
Tussen
de sneeuw- en regenbuien door, verscheen ook af en toe een zonnetje
op het toneel. Ideaal voor uitstapjes om onze website over de Marche
te vervolledigen. We kozen deze keer de 3 buurgemeentes uit:
Maiolati Spontini, Monteroberto en Castelbellino, alle 3 nog oude
ommuurde vestingsdorpjes, alle 3 nog zelfstandige gemeentes,
alhoewel hun inwonersaantal vaak de 1500 inwoners niet overschreed.
Bereikbaar via een omhoog slingerende weg, pronkten de drie met hun
vestingmuren en hun kerktorens, veelbelovend voor een mooie
panorama. Vanuit Poggio vertrekkend, bereikte men eerst Maiolati
Spontini , de geboortestad van de componist Spontini, ooit nog
hofcomponist van Napoleon. Een klein museumpje over deze componist
ontbrak dan ook niet in het dorp. De moderne deelgemeente Moie, die
beneden aan de heuvel ntstond overtrof al jaren de hsitorische kern
van de gemeente met het aantal inwoners maar het gemeentehuis
bleef in Maiolati, boven de heuvel. Volgde hierop Monteroberto met
een indrukwekkende vestingtoren om dan uiteindelijk te belanden in
Castelbellino , bekend voor de gezellige kerstmarkt en het mooie
uitzichtsterras !
Mooie
aanraders voor onze gasten en verdere bezoekers uit de Marche.
Onze
vereniging van B&B's kende w een nieuw lid: il Baco of de
zijderups. Erik als voorzitter nam er een kijkje , een originele B&B
gelegen in het historisch centrum van Cupra in een voormalig
zijderupskwekerij. Tot de jaren 20 kende de hele omgeving hier een
belangrijke zijdeindustrie. talrijke landbouwers verdienden er zo wat
bij door een aparte plaats in huis te voorzien om zijderupsen te
kweken. Aangezien het hoofdvoedsel uit de bladeren van moerbeibomen
bestond, pronken bij oude boerderijen nog vaak eeuwenoude
moerbeibomen .
Terwijl
Erik even op en af naar Belgenland reisde voor een reunie (met Ryan
air was nu zo'n korte trip best mogelijk) maakte ik de blijde
intrede mee van Prinses Primavera ! Ze werd luid verwelkomd en
bejubeld, narcissen en krokussen tooiden zich in bonte kleuren en ook
de amandelbomen zorgden voor een mooi wit kleed. De wijnboeren konden
eindelijk hun druiven snoeien, wat een achterstand om in te halen....
Doch
Koning Winter weigerde zijn alleenheerschappij zomaar prijs te geven
en de maartse buien voorspelden niet veel goeds.
Tot
volgende keer
Tanti
saluti cari
Isabelle
ed Erik
PS:
Eventjes
tolken tussen een Zwitserse huiseigenaar en de bediende van een
ramen- en deurenfabriek. De Zwitserse klant wilde graag schuifdeuren
voor zijn veranda bestellen. De bediende zou ons die laten zien met
de volgende woorden: deze zijn heel mooie deuren, doch ze
functioneren niet goed want bij heviger regens blijken ze niet
waterdicht te zijn, deze deuren daarentegen zijn niet echt mooi,
maar ze zijn efficiënt
tegen de binnenstromende regen !
Koning Winter bezocht dit jaar wel
héél Europa, ook hier mochten we 2010 instappen met sneeuw, regen,
ijskoude wind en weinig zon.
Gelukkig dat de podisti of
wandelaars uit Cupra optimistische mensen zijn, want op 6 januari,
juist op Befana of Epifania dag, organiseerden ze een uitstap naar la
Citta Eterna of Roma.
Met Epifania tutte le feste vanno
via, doch die dag maakten we er met zijn allen een mooi feest van.
De bus vertrok om 6 uur 's morgens
vanaf de piazza van Cupra. De stemming zat er meteen in ondanks het
vroege tijdstip, we voelden ons weer op schoolreis. Befana dag of de
goede heks dag, meteen hield Grazia een mister Befana verkiezing
onder de mannelijke passagiers.....ze mochten een hoofddoek omdoen,
foto getrokken en wie was nu de mooiste ????
Het weer viel echter tegen, alleen
maar regen regen tegen, de Tiber stond ook al buiten haar
oevers...doch heel in de verte waar Rome lag, zagen we warempel een
brede opening in de lucht. Miracolo of Magia per i podisti, Rome
verwelkomde ons gewoon met een stralende zon een een blauwe lucht !
Dat gaf energie voor de wandeling ! Riccardo, oorspronkelijk een
Cuprenser maar al jaren woonachtig in Rome had ons voorgesteld om
eens het alternatieve Rome te laten zien. Het zou een mooie
rondleiding worden van ca. 20km. maar zo zagen we wel heel mooie
plekjes !
De bus zette ons af aan het station
, waar hij ons 's avonds zou terug komen oppikken. Wij wachtten hier
op Riccardo, onze gids , op iemands vriendin, op iemands nicht, op
een vriend....iedereen had ervan geprofiteerd om eens met één van
zijn of haar vriend/in af te spreken. Doch eindelijk konden we dan
vertrekken. Erik als langste van de groep werd meteen gepromoveerd
tot paraplu drager, iedereen kon hem tenminste van verre zien en zo
raakte men de groep niet gemakkelijk kwijt. Toevallig een oranje
paraplu !
Zo wandelden we via het Colosseum en
het Forum Romanum naar de Janiculus heuvel, de Aventijn, keken we
door het beroemde sleutelgat, geraakten we in Trastevere, waar de
terrasjes vol waren en waar Riccardo een piepkleine pizzeria kende
met heerlijke ovenverse pizza al taglio . Buonissimo, na zo'n
wandeltocht wilde de maag ook verwend worden. Even rusten en dan weer
verder. Eigenlijk hadden we ook langs de oevers van de Tiber moeten
wandelen, doch er was zo'n hoog water, dat Riccardo een andere weg
moest volgen.
Om half zes arriveerden we dan weer
aan het station, doodop maar wat een mooie dag ! de bus stopte
onderweg nog even voor een panino maar dan was het echt terug naar
Cupra rijden. Om 23 uur konden we allemaal in onze bedden kruipen.
Zo'n uitstap zullen de podisti zeker nog eens organiseren ! Alle
foto's te zien op de website:www.castiglionidiarcevia.it/cupra
Januari 2010 zorgde voor een
ecologische verandering in de omgeving, vanaf nu zou de vuilnis apart
van huis aan huis opgehaald worden. Voor de noordelijke landen al
jaren een gewoonte, hier een echte revolutie. Tot nu toe kwam er
hier geen vuilniswagen die huis aan huis het afval ophaalde....nee om
de zoveel meters stond er aan de weg een grote grijze container waar
men dan zijn vuilnis ingooide. Er werd gevraagd om glas, plastic en
papier in aparte hiervoor bestemde containerparkjes te deponeren,
maar daar het afval in de grijze container anoniem was, gebeurde dit
niet altijd zorgvuldig. Het groot huisvuil, zoals meubels, e.d. kon
gratis 2 maal per maand thuis afgehaald worden na een telefoontje.
Italie bleek echter niet meer aan de
Europese normen te voldoen en dus veranderde hier ook van alles.
Iedereen die in de bebouwde kom woonde kreeg een aantal
containertjes, voor groene afval, voor restafval en dan om de zoveel
meters kwamen er nu plastic, papier, en glascontainers. Zij die
buiten de bebouwde kom woonden, mochten nog altijd hun restafval in
de grijze containers doen, maar moesten nu ook glas e.d. sorteren.
Wij wonen net achter het bord van
de bebouwde kom, dus kregen geen kleine container, en dus wordt het
afval bij ons thuis niet afgehaald, dus gebruiken we verder de grijze
container. Helaas zijn die fel verminderd in aantal, en gooien nog
altijd veel meer mensen dan geoorloofd hun afval in die container,
gevolg uitpuilende containers....ze worden ook veel minder vaak
leeggemaakt....
De grijze container voor onze
deur verdween jammer genoeg, dus nu maakte erik zoals ze dat hier
zo mooi zeggen een ecologisch eiland !
In 2000 verhuisden we naar de Marche, het best bewaarde geheim van Italie. Het thuisfront hielden we door maandbrieven op de hoogte van onze avonturen. Via deze weblog kunnen voortaan ook niet-familieleden onze belevenissen meevolgen. De eerdere maandbrieven kunnen via de link geraadpleegd worden. Veel leesplezier !
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
