“God echter, die rijk is aan erbarming, heeft, om zijn grote liefde, waarmede Hij ons heeft liefgehad, ons, hoewel wij dood waren door de overtredingen mede levend gemaakt met Christus, – door genade zijt gij behouden –, en heeft ons mede opgewekt en ons mede een plaats gegeven in de hemelse gewesten, in Christus Jezus, om in de komende eeuwen de overweldigende rijkdom zijner genade te tonen naar (zijn) goedertierenheid over ons in Christus Jezus. Want door genade zijt gij behouden, door het geloof, en dat niet uit uzelf: het is een gave van God; 9niet uit werken, opdat niemand roeme.” Efeze 2: 4-9

De God, die vol erbarming was voor de verloren mens, heeft in Zijn grote liefde Zichzelf aan ons gegeven in Zijn geliefde Zoon. Hij hééft Zich over ons erbarmd. Christus hééft Zich over ons erbarmd door Zijn leven voor ons te geven. God hééft Zijn licht en Waarheid neergezonden. Jezus Christus IS het Licht en de Waarheid.
Voor de psalmist was het nog toekomst, voor ons is het heerlijke werkelijkheid.
In Christus hééft God ons gezegend met elke geestelijke zegen (Efeze 1:3).
In Christus hééft Hij ons ALLES geschonken wat tot het leven en de godzaligheid behoort (2 Petrus 1:3).
Als wij Hem op Zijn Woord geloven, wordt ons hart vervuld met dank en aanbidding.
Dank Hem voor Zijn erbarming, dank voor Zijn onmetelijke zegeningen ons geschonken in Christus Jezus.
Dank voor Christus Jezus Zèlf, onze dierbare Heiland en Heer, ons Licht en onze Waarheid.
Laat ons gebed en ons lied getuigen van ons geloof in Gods dierbaar Woord.

09-02-2010 om 19:56 geschreven door Lechaïm  

In de Romeinenbrief worden de grote fundamentele waarheden van het evangelie voor de volken ontwikkeld.
Paulus was het door God bijzonder uitgekozen werktuig om het evangelie voor de volken bekend te maken (Romeinen 15: 15-20).
“…de mij van God geschonken genade,om een dienaar van Christus Jezus voor de heidenen te zijn in de heilige dienst van het evangelie Gods…”
Wij moeten niet menen dat de waarheden die hij aan de Romeinen meedeelde ons niet zouden aanbelangen. Integendeel, door Gods Geest geleid schrijft Paulus opdat ook wij, sterker nog precies wij als heidenen een heldere en geïnspireerde ontvouwing zouden hebben van Gods grote heilsplan.
De mens is door de zonde verwijderd van God (Rom. 3: 19). Elk voorrecht waarmee God hem had gezegend, vergrootte zijn verantwoordelijkheid en vermeerderde zijn schuld. De wet kan de kloof die de mens van God scheidt niet overbruggen, noch de zondaar rechtvaardigen.
“Daarom zal op grond van werken der wet geen vlees voor Hem gerechtvaardigd worden” (Rom. 3: 20). De wet die de mens voor zijn geweten plaatst, kan de zonde niet vergeven, noch de schuldige reinigen. Integendeel, door de wet komt kennis van de zonde.
Maar God is genadig en rechtvaardig. Zijn rechtvaardigheid staat zijn genade niet in de weg. Zijn genade en gerechtigheid gaan hand in hand. Wie kan de wijsheid Gods doorgronden?
Zijn liefde en Zijn gerechtigheid worden wonderbaar geopenbaard door Paulus.
Het is onbetwistbaar gebleken in de wijze waarop de mensen met Jezus Christus, Gods Zoon hebben gehandeld, dat de mens absoluut geen gerechtigheid voor God bezit. God heeft echter gerechtigheid voor de mens, een gerechtigheid die zich uitstrekt tot allen.
‘Thans is echter buiten de wet om gerechtigheid Gods openbaar geworden, waarvan de wet en de profeten getuigen’ (Rom. 3:21).
De gerechtigheid van God is geen gerechtigheid op grond van werken. Ze is ‘zonder wet’, dat betekent dat ze niet de wet als fundament heeft, waarop ze kan worden verkregen. Ze heeft echter het getuigenis van de wet en de profeten. De geschriften van het eerste verbond, de boeken van Mozes en de profetische geschriften, geven getuigenis dat Gods gerechtigheid geopenbaard zou worden (Jes. 46:13; 56:1; Dan. 9:24).
Ook al is er getuigenis voorheen geweest, de gerechtigheid is pas geopenbaard nu de Here Jezus Christus is gestorven, opgestaan en verheerlijkt. ‘Nu’ wil zeggen, op het ogenblik dat Paulus dit schrijft, nu is gerechtigheid van God geopenbaard.
Hoe krijgt de mens deel aan deze gerechtigheid? Door het geloof van Jezus Christus. Tot wie strekt deze gerechtheid zich uit? Tot allen. Is de val van de mens algemeen, het redmiddel van Gods genade evenzeer! Want er is geen onderscheid. Want allen hebben gezondigd en derven de heerlijkheid Gods. Maar deze gerechtigheid van God door het geloof van Jezus christus is ‘tot allen’ die geloven. En de belofte is dat eens alle knie zich zal buigen en elke tong zal belijden dat Jezus Heer is.
De deur van Gods verlossende liefde is open door het kruis en de opstanding en Gods rechtvaardigende genade is uitgestroomd in alle volheid, ‘…om niet gerechtvaardigd uit zijn genade, door de verlossing in Christus Jezus’ (Rom. 3:24).
Er is een ware genadetroon gevonden welke door God zelf is bereid. Het verzoendeksel onder de Mozaïsche wet was de door God aangewezen plaats van ontmoeting tussen Hemzelf en Mozes, de vertegenwoordiger van Zijn volk (Exodus 25: 17-22). God in Zijn majesteit en heerlijkheid was verborgen achter het voorhangsel en de mens in zijn zonde kon niet naderen.
Na het kruis op Golgotha is het voorhangsel gescheurd en de weg open. In de Romeinenbrief is de grote zaak waarover het gaat, de volkomen voldoende grond waarop de gelovige kan staan voor God. Hij is volmaakt geopenbaard in Zijn gerechtigheid en heerlijkheid ‘door de verlossing die in Christus Jezus is’.
Alleen op deze grond, niet door werken, gebeden noch rituelen, maar ‘door geloof in Zijn bloed’ kunnen wij God ontmoeten.

28-01-2010 om 19:57 geschreven door Lechaïm  

“Wij zijn als het riet”

Creools gezegde Haïti

22-01-2010 om 20:13 geschreven door Lechaïm  

Jozefs levensweg, de elfde zoon van Jacob, is een prachtige en bijzondere afschaduwing (beeld) van het leven, het werk en lijden van onze Here Jezus Christus.
Jozef die de geborgenheid van het vaderhuis verliet, die in slavernij en gevangenschap terechtkwam en die na vele smartelijke jaren tot heerser over Egypte werd aangesteld. In een periode van hongersnood werd hij zelfs tot de redder van de wereld.
Jezus Christusj kwam uit de heerlijkheid van het goddelijk vaderhuis, nam de gestalte van een slaaf aan, verdroeg onverdiend onuitsprekelijk lijden tot aan de dood van het kruis en werd tenslotte door God omwille van Zijn gehoorzaam werk in geloof boven alles verhoogd, met roem en eer gekroond. Van volmacht voorzien heeft Hij het ‘al’ aan Zichzelf en aan Zijn God en Vader ondergeschikt.
“want alles heeft Hij aan zijn voeten onderworpen. Maar wanneer Hij zegt, dat alles onderworpen is, is blijkbaar Hij uitgezonderd, die Hem alles onderworpen heeft. Wanneer alles Hem onderworpen is, zal ook de Zoon zelf Zich aan Hem onderwerpen, die Hem alles onderworpen heeft, opdat God zij alles in allen (1Korintiers 15: 27-28).
Zoals voor Jozef zich alle knieën bogen, zo zullen eens voor Hem zich de knieën van alle wezens zich dankbaar buigen met de belijdenis ‘Jezus Christus is Heer’. Daarmee wordt God verheerlijkt.
“Daarom heeft God Hem ook uitermate verhoogd en Hem de naam boven alle naam geschonken, opdat in de naam van Jezus zich alle knie zou buigen van hen, die in de hemel en die op de aarde en die onder de aarde zijn, 11en alle tong zou belijden: Jezus Christus is Here, tot eer van God, de Vader!” (Filippenzen 2: 9-11).
Het leven van Jozef is een mooi voorbeeld van hoe God het leven van mensen en zelfs van ganse volkeren betrekt in Zijn heilsgeschiedenis die de hemelen en de aarde omspant. Jozef is met zijn levensloop een profeet van Hem , Die in de volste zin van het woord de Redder van de wereld is!

12-01-2010 om 20:01 geschreven door Lechaïm  

Als ik de weg niet weet, U weet hem wel!
Dat maakt de ziel stil en met vrede gevuld.
Dat mijn hart angstig slaat, hetzij laat, hetzij vroeg.
U weet de weg toch immers, U weet de tijd,
Uw plan is al klaar en ligt gereed!
Ik loof U voor de macht van Uw liefde,
Ik roem de genade, die mij heil heeft gebracht.
U weet, vanwaar de wind zo stormachtig waait,
En U gebiedt hem, U komt nooit te laat.
Daarom wacht ik stil, Uw Woord is zonder bedrog,
U weet de weg voor mij, dat is genoeg!

Hedwig von Redern

10-01-2010 om 19:44 geschreven door Lechaïm  

‘Verblijdt u in de Here te allen tijde! Wederom zal ik u zeggen: Verblijdt u’! (Filipenzen 4: 4)

Paulus had grote zorg voor vele gemeenten, er waren allerlei problemen die hem belaagden en er was heel veel tegenstand (dit is helaas vandaag nog steeds niet anders!). Bovendien bevondt hij zich bij het schrijven van deze brief in gevangenschap.
Hij had alle reden om zich zorgen te maken. Het is daarom des te verwonderlijk wat Paulus hier schrijft.
Zich verblijden, dat is gemakkelijk gezegd als je …jong bent, een goede baan hebt, een goed gezin hebt, gezond zijt …enz….  Dat was bij Paulus echter helemaal niet het geval.
En toch begint hij met te zeggen ‘verheugt u ten allen tijde in de Here, verheugt u in Hem’.
Wie zich zorgen maakt is met vele dingen bezig: met de kinderen, met het werk, ouders, financiële zorgen, gezondheid, de toekomst, hoe moet het nu verder…
Over heel veel kunnen we ons zorgen maken. Maar, dan gaan we eigenlijk voorbij aan ‘Degene’ die we echt nodig hebben, de Here onze God en Vader.
In Genesis 17 spreekt God tot Abraham en Hij stelt zich voor aan Abraham als “El Shaddai”, wat betekent ‘de Almachtige’, of beter nog ‘de Algenoegzame’. Hij is de Algenoegzame, Hij heeft namelijk alle kracht en heeft in wezen niemand nodig als hulp.
De Almachtige, misschien roept dat bij u het beeld op van iemand die heel veraf staat , die wel heel machtig is maar helemaal niet persoonlijk bij je leven betrokken.
“El Shaddai” is een titel van God waarbij evenwel niet zozeer zijn grote kracht centraal staat maar waar het gaat om zijn genade. Het gaat er eigenlijk om dat Hij de bron is van alle genade die hij geeft; De bron waaruit alles voortkomt.
Hij is de Gever, de Vrijgevige. Zo zou Hij het nageslacht van Abraham maken als de sterren aan de hemel en als het zand aan de zee.
En vandaag is dat nageslacht er inderdaad met vele vele miljoenen. Dat bevestigt dat God inderdaad El Shaddai is, de Algenoegzame, de Gever, de Overvloedige. Vooral de Algenoegzame, Hij die alles in zich heeft, de bron van waaruit alles is.
God openbaart zich als Degene die voorziet in alles wat nodig is.

Het offer van Izaak is een voorafschaduwing, een beeld, (type) van de Vader die zijn eigen Zoon geeft als offer op Golgotha. Een daad van onmetelijke liefde van Hem die zelfs zijn eigen Zoon niet spaarde.
Op Gogotha voorzag God in het ultieme offer dat nodig was door de zonde om tot verzoening te komen.

07-01-2010 om 20:15 geschreven door Lechaïm  

‘Lechaim-Op het Leven’ wenst alle bezoekers Prettige eindejaarsfeesten en een gezegend 2010

Omdat wij onze hoop gevestigd hebben op de levende God, die een Heiland is voor alle mensen, inzonderheid voor de gelovigen (1Timoteus 4:10), willen wij ook in 2010 ons moeite en grote inspanning getroosten om de meest fantastische boodschap van ‘genade, verzoening en rechtvaardiging’ te verkondigen.

Al hebben wij noch titel, noch  aanzien, noch enige positie toch mogen wij ons beroemen op de meest nobele titel van ‘ambassadeur van Jezus Christus’. “Wij zijn dus gezanten van Christus, alsof God door onze mond u vermaande;” (2Kor 5:20)

Als Gods’ spreekbuis in deze stervende wereld verkondigen wij aan allen die het horen willen dat “God in Christus de wereld met Zichzelf verzoenende was, door hun hun overtredingen niet toe te rekenen, en dat Hij ons het woord der verzoening heeft toevertrouwd” (2 Kor 5:19).

21-12-2009 om 16:11 geschreven door Lechaïm  

“Want Hij is onze vrede, die de twee één heeft gemaakt en de tussenmuur, die scheiding maakte, de vijandschap, weggebroken heeft, doordat Hij in Zijn vlees de wet der geboden, in inzettingen bestaande, buiten werking gesteld heeft, om in Zichzelf, vrede makende, de twee tot één nieuwe mens te scheppen, en de twee, tot één Lichaam verbonden, met God te verzoenen door het kruis, waaraan Hij de vijandschap gedood heeft” (Efe.2:14-16).

De “twee”, zijnde Joden en heidenen, die geloven in Jezus Christus zijn tot één gemaakt.
De heidenen waren “uitgesloten van het burgerrecht Israëls en vreemd aan de verbonden der belofte, zonder hoop en zonder God in de wereld” . Zij waren “veraf”, terwijl het volk Israël “dichtbij” was. Tussen beiden, is er een tussenmuur, sterker nog een vijandschap die scheiding maakte.
De wet van Mozes maakte die scheiding tussen het volk Israël en alle andere volkeren.

“Maar thans in Christus Jezus zijt gij, die eertijds veraf waart, dichtbij gekomen door het bloed van Christus” (Efe.2:13).
Christus heeft de twee één gemaakt en de tussenmuur weggebroken door in Zijn vlees de wet der geboden, in inzettingen bestaande, buiten werking te stellen. Hij heeft in Zichzelf vrede gemaakt, de twee tot één nieuwe mens herschapen door ze tot één lichaam te verbinden en met God te verzoenen door het kruis.
De “éne nieuwe mens” is het Lichaam van Christus, bestaande uit Joden en heidenen. Door het kruis is de vijandschap opgeheven. Gelovige Joden en heidenen zijn “met Christus gekruisigd, gestorven en begraven” (Rom.6:2, 2 Kor.5:14, Gal.2:20, Kol.2:11-12, 2:20, 3:3). Over een gestorvene heeft de wet geen zeggenschap meer.
Op het kruis van Golgotha is er een volstrekt nieuwe, nooit eerder geopenbaarde eenheid ontstaan. Het is het geheimenis der Gemeente!
Paulus spreekt in dit verband over “de onnaspeurlijke rijkdom van Christus”, een rijkdom die ten tijde van vroegere geslachten niet bekend was.
Dit geheimenis werd voor het eerst door Paulus geopenbaard.

Binnen dat Lichaam , de Gemeente, kan nóóit weer scheiding worden aangebracht door inzettingen, ongeacht hoe vroom bedoeld ook.
“Laat dan niemand u blijven oordelen inzake eten en drinken of op het stuk van een feestdag, nieuwe maan of sabbat” (Kol.2:16). Messiasbelijdende Joden zijn vrij om zich aan de oudtestamentische spijswetten te houden en te rusten op de door Mozes voorgeschreven dagen. Een gelovige die zich niet aan zulke voorschriften houdt, is niet veroordeeld.
De wet der geboden, in inzettingen bestaande, is voor wie “in Christus” zijn immers buiten werking gesteld! (Efe.2:15, Kol.2:14).
“Indien gij met Christus afgestorven zijt aan de wereldgeesten, waartoe laat gij u, alsof gij in de wereld leefdet, geboden (inzettingen) opleggen?” (Kol.2:20).

Vanaf de vroegste tijden heeft men gestreden voor allerlei inzettingen. Het christendom meende de plaats van Israël in te nemen. Zodoende werden allerhande Joodse riten en gebruiken door “christelijke” vervangen. Israël kende priesters en Levieten, zo werden ook binnen de christelijke kerk priesters aangesteld. De zondag nam de plaats in van de sabbat. De kinderdoop nam de plaats in van de besnijdenis…enz
De vervangingstheologie heeft veel dieper doorgewerkt dan wij beseffen.
De vele meningsverschillen en tradities omtrent al deze (menselijke) inzettingen hebben binnen de christenen jammerlijk geleid tot tal van denominaties die elk hun een eigen (menselijke) mening verkondigen.

17-12-2009 om 20:03 geschreven door Lechaïm  

In de Bijbelstudie van vrijdag 5 december j.l. met als thema ‘schriftindeling en schriftopbouw’ hebben we stil gestaan bij de vraag ‘aan wie schreven de apostelen?’ Deze vraag blijkt heel sterk verband te houden met de vraag ‘heeft het volk Israël nu feitelijk nog een bijzondere roeping in de toekomst?’.
Tal van christendenominaties leren dat de kerk in de plaats van Israël is gekomen. Zelfs binnen evangelische kringen alwaar om diverse redenen nogal wat belangstelling bestaat voor Israël en er zogezegd nog wel een plaats aan Israël wordt toegekend, blijkt dit veelal bij schriftlezing en –studie helemaal niet zo te zijn.
De rijke aardse beloften (o.a. genezing…) gegeven aan Israël met het oog op het Koninkrijk der hemelen op aarde (het Messiaanse Rijk), worden veelal precies binnen deze evangelische kringen zonder enige schroom op henzelf toegepast. Sterker nog blijken vele kringen en inzonderheid het uit Amerika overgewaaide welvaartsevangelie zich heel sterk of zelfs uitsluitend te focussen op de rijke aardse beloften.
Nochtans sloot de Here nooit een verbond met een ander volk dan Israël. Hun ontrouw heeft dit verbond geenszins verbroken, want het verbond is niet gevestigd op Israëls trouw maar op Gods’ trouw. Hoe vaak horen we beweren binnen evangelische kringen, zich beroepende op 1Petrus 2:9 “wij zijn een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilige natie, een volk (Gode) ten eigendom”. God heeft echter nooit een ander volk dan Israël geroepen tot een koninklijk priesterschap.
De roeping van Israël is onberouwelijk en zal vervuld worden bij de (weder)komst van de Messias als het Koninkrijk van de hemel doorbreekt hier op aarde.
Paulus maakt in de Efezebrief verschillende geheimenissen bekend, waaronder het geheimenis van de gemeente.

Op het vloekhout ontstond het ‘Lichaam van Christus’ doordat twee groepen gelovigen – de besnedenen zijnde Israël en de onbesnedenen zijnde de heidenen – tot één nieuwe mens werden geschapen, nadat de tussenmuur, die scheiding maakte, de vijandschap, weggebroken werd. Weggebroken, doordat Hij in Zichzelf vrede maakte en de twee tot één nieuwe mens schiep, tot één lichaam verbonden, wederzijds met God te verzoenen door het kruis (Efeze 2:14-16).
De bijbel spreekt dan ook onomwonden over twee evangeliën gericht tot twee verschillende groepen. Lezen we Galaten 2:7 in de Statenvertaling:
“Maar daarentegen, als zij zagen, dat aan mij het Evangelie der voorhuid toebetrouwd was, gelijk aan Petrus dat der besnijdenis; (Statenvertaling)

De vertalers hebben ingevolge hun theologische visie waarin Israël afgedaan heeft door de verwerping van de Messias en waarin geen toekomstverwachting voor Israël overblijft, en de kerk de plaats van Israël heeft ingenomen, de uitdrukking ‘evangelie van de onbesnedenen’ vertaald door ‘evangelie aan de onbesnedenen’ en ‘evangelie van de besnedenen’ vertaald door ‘evangelie aan de besnedenen’. Aldus vertaald lezen we in de NBG vertaling:
“Maar integendeel: toen zij zagen, dat mij de prediking van het evangelie aan de onbesnedenen toevertrouwd was, gelijk aan Petrus die aan de besnedenen”,

Daardoor lijkt het of één zelfde evangelie aan twee groepen wordt verkondigd. Een soort taakverdeling onder de apostelen, maar zo is het dus geenszins.
1. Het evangelie van de besnedenen roept Israël op om door bekering en wedergeboorte het Koninkrijk binnen te gaan. Thans echter heeft Israël nog geen gehoor gegeven aan deze roeping en aldus is de doorbraak van het Koninkrijk uitgesteld doch niet afgesteld!.
2. Het evangelie dat Paulus aan de heidenen verkondigt, is het evangelie der genade Gods, dat thans in deze aioon (eeuw) het Lichaam van Christus uitroept.

Vermenging van de beide evangeliën leidt tot een ander evangelie waarvan Paulus zegt dat het geen goede boodschap is “Het verbaast mij, dat gij u zo schielijk van degene, die u door de genade van Christus geroepen heeft, laat afbrengen tot een ander evangelie, en dat is geen evangelie” (Galaten 1:6).
Als je bij het lezen van Gods Woord het onderscheid niet maakt en dus ook geen rekening houden met ‘schriftindeling’ en daardoor Gods plan met Israël veronachtzaamt, bekom je een vermenging van het evangelie van de besnedenen (Israël) met het evangelie van de voorhuid (heidenen) wat uiteindelijk lijdt tot de gekende spraakverwarring, frustratie en bittere ontgoocheling.

(de studie is mede gebaseerd op een studie van Cor Verhoeven ‘Aan wie schreven nu feitelijk de Apostelen?”

09-12-2009 om 00:00 geschreven door Lechaïm